Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie byłem w nim zakochany.
Choć wszyscy tak myśleli.
Ale nie byłem.
Kochałem go, wiadomo.
Nie dało się nie kochać Felixa.
Między innymi w tym był problem.
Wszyscy go uwielbiali. Szukali jego towarzystwa.
Męczyli go.
Ludzie nie dawali mu spokoju.
Zwłaszcza dziewczyny.
Chryste.
Dziewczyny.
To było żenujące, jak wszyscy się do niego łasili.
Myślę, że właśnie dlatego mnie tak polubił.
Chroniłem go.
Byłem z nim szczery.
Rozumiałem go.
Kochałem go.
Kochałem.
Ale czy byłem w nim zakochany?
Doprowadzasz mnie do szału.
Przywiozłem z Indii.
Patrzcie na ten szalik.
Fajna kurtka.
- A ten krawat? - Wieśniak.
O Boże.
WITAMY ROCZNIK 2006
W sumie to bardzo poetyckie.
Super.
Wolne?
Można?
Michael Gavey.
- Oliver. - Oliver...
Oliver Quick.
Też nie masz znajomych?
A kto ma? To nasz pierwszy wieczór tutaj.
Rozejrzyj się.
Tylko my nie mamy.
I laska z agorafobią, ale ona siedzi w pokoju.
Co studiujesz?
Ja matematykę.
Jestem geniuszem. Nawet nie lubię matmy.
Ale umiem wszystko policzyć w pamięci.
- Rzuć jakiś iloczyn. - Nie trzeba.
- No dawaj. - Wierzę ci na słowo.
- No proszę. - Nie. Myślę...
Kurwa, podaj jakiś iloczyn!
423 razy 78?
32994.
Podoba się panu na Oxfordzie?
Podoba. Dziękuję.
Z daleka pan przyjechał?
Z Prescot.
- Skąd? - Z Prescot.
W Merseyside.
Nie byłem tam.
Nigdy.
Prescot.
Jak pan stoi z lekturami?
Chyba dobrze.
- Wszystkie przeczytałem. - Wszystkie?
- 50 książek. Oszalał pan? - Myślałem, że trzeba...
Biblię króla Jakuba!
Całe lato czytał pan Biblię?
To nieobowiązkowa lista.
- Sam nie przeczytałem nawet połowy. - Przepraszam.
Wie pan, gdzie on się podziewa? Spóźnia się 20 minut.
W takim razie zaczynajmy.
Przepraszam za spóźnienie!
Bardzo przepraszam. Kompletnie się zgubiłem.
Miło cię poznać. Przepraszam.
Pan Farleigh...
Start, tak?
Miło, że pan dotarł.
Nie jest pan przypadkiem krewnym Frederiki Start?
- To moja matka. - Nie!
Znałem ją w młodości. Studiowaliśmy razem.
Znałem ją jako Catton, zanim wyjechała do USA.
No nie!
O Boże. Powiem jej.
Ucieszy się, że będzie mnie uczył jej kolega.
Nie kolega.
Bardziej... wielbiciel.
Cichy.
Chyba nie zamieniliśmy słowa.
Proszę nawet o mnie nie wspominać.
To może zaczniemy?
„G. K. Chesterton miał dość.
Tego oburzającego steku kłamstw.
A zatem wiersz pod względem formy,
podobnie jak Ostatnia księżna, jest jak żywy”.
Bardzo dobrze.
Daje do myślenia. Intrygujące.
„A zatem”...
Wybacz, tylko to „zatem”.
Zabawne słowo.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Nikt tak nie mówi w prawdziwym życiu.
To zbędny ozdobnik, nie sądzisz?
- Nie sądzę. - Nie.
Wiadomo. Użyłeś go siedem razy.
- Nieprawda. - Prawda. Liczyłem.
Tu cię ma, Oliver.
Zamiast skupić się na treści, analizujesz styl mojego eseju?
To trochę...
- Jakie? - Leniwe.
Analiza warstwy retorycznej jest w pełni uzasadniona.
- Forma też się liczy. - Słuszna uwaga.
Zwłaszcza jeśli nie przeczytałeś wierszy.
Chętnie posłucham twojego eseju.
Oliver.
Oliver!
Kupiłem ci batonik.
Dzięki.
Słyszałeś, że dziś jest impreza świąteczna?
Ty i ja – ZKZ.
Zero, kurwa, zaproszenia.
Pewnie każdy może przyjść.
Tylko z zaproszeniem. Wrzucili ci do skrytki?
- Nie sprawdzałem. - Ja tak. Nie wrzucili.
Jebane przegrywy.
- Jakby nam zależało. - Właśnie.
Żeby gadać z bandą nudziarzy!
- Właśnie. - Nie.
- Sami się zabawimy, nie? - Tak.
- Zjesz go? - Nie, możesz wziąć.
Wszystko dobrze?
Tak, złapałem gumę.
- A to pech. - Tak.
Próbowałem to naprawić.
Akurat gdy jestem spóźniony na seminarium.
Kurwa.
- Gdzie je masz? - Na Iffley Road.
Kurde.
No. A tydzień temu podpadłem za wagary, więc...
Słuchaj, nigdzie się nie spieszę. Odwoziłem tylko książki do biblioteki.
Weź mój rower.
Nie mogę. Zanosi się na deszcz, nie chciałbym...
Naprawdę, to nie problem.
Później go odbiorę.
- Studiujemy razem, więc... - Tak?
Tak.
Jak miło! Poważnie?
Jak miło, dzięki!
Na pewno? Będziesz z nim długo się tarabanił.
Chcesz, żebym zabrał twój?
Nie, nie. Przepraszam, myślałem...
Mogę go odprowadzić. To niedaleko.
Dzięki. Wybacz, nie znam imienia.
- Felix. - Oliver.
- Oliver? Oliver. - Tak.
Kocham cię, Oliver.
Kocham!
Kocham cię! Serio.
Wielkie dzięki, stary!
Jak miło, ratujesz mi życie. Kurwa, serio.
Dzięki. Zostawię twój w szopie na rowery, dobra?
- Dobrze. - Dzięki, Ollie!
Jameson bez przerwy gapi jej się na cycki,
ignorując fakt, że prawie nie zna tabliczki mnożenia.
Tabliczki mnożenia!
Laska, spierdalaj na historię sztuki.
Oliver?
- Tak? - Nie porażasz entuzjazmem.
Wybacz.
O Jezusie!
Idę się odlać. Weź mi drugie, co?
- Jasne. - Dzięki.
Proszę.
- Jeszcze jedno. - Już.
Tam jest! Ollie! Oliver!
Chodź tu, stary!
No dawaj.
Chodź. Tak! No chodź.
O nie.
Siema.
Cześć.
Jest, kurwa, mój wybawca.
Opowiadałem właśnie, jak ocaliłeś mi dupę.
Słodkie!
- Dzięki. - Miłe!
Siadaj. Wiszę ci drinka. Dosiądź się.
Jesteś z kolegą?
Nie, właśnie wyszedł.
- Nie uwierzysz. - Gdzie studiujesz?
Po prostu się zatrzymał...
- Z tobą. - No tak.
A jaki kierunek?
Shoty! Shoty!
- Czekaj! Jägerbomby! - Tak!
- Jägerbomby! - Tak!
- Twoja kolej. - Powinienem się zbierać.
Czekaj, nie!
Twoja kolej, nie wykręcaj się.
- Nie wykręcam. - Tak to wygląda.
Bez jaj!
- Farleigh. - Co?
- Odpuść mu. - Co?
Zbankrutuje na tej kolejce.
Takie są zasady.
Teraz moja kolej, nie mogę...
Nie mogę prosić ich o kasę.
- To twój problem. - Proszę.
Mogę dopłacić jutro?
Chłopie, za dużo ci brakuje.
Proszę, zapłacę jutro.
Nie.
- Proszę... - Do kurwy nędzy.
Pomogę ci je zanieść.
Upuściłeś to na podłogę.
Chciałem sobie wziąć, ale sumienie mnie ruszyło.
Dziękuję.
Jutro ci oddam.
Nie wiem, o czym mówisz.
Dzięki, Ollie!
- Dzięki, Ollie! - Ollie!
Ollie! Ollie!
Farleigh praktycznie się z nami wychował.
Nie wiedziałem, że jesteście kuzynami.
Moja ciotka, a jego mama, uciekła do Stanów
w wieku 19 lat przed „zimnymi Anglikami”.
- Fajkę? - Nie palę.
Ciocia wyszła za świra, który rozpieprzył jej majątek
i sporo kasy taty, aż musiał ją odciąć od pieniędzy.
- Jak w powieści Evelyna Waugh. - No.
Wiele postaci oparł na moich krewnych.
Miał fioła na punkcie naszego rodu.
Tata czuł się tak winny wobec Federiki,
że obiecał opłacić mu wykształcenie.
- Szczęściarz. - Niewiele mu się to przysłużyło.
Wylatywał z kolejnych szkół
za obciąganie belfrom.
- A ty? - Nie obciągam belfrom.
Na razie.
- Jebany DJ Cień. - Nieuleczalny przypadek.
Świry ze szkół z internatem.
Czego tam uczą?
- Łaciny, wodnego polo i pedofilii. - Słyszałem.
Jakie słodkie.
Mały Felix.
Ja nie mam zdjęć z dzieciństwa.
Nie ma czego opowiadać.
No weź. Jesteś w programie ochrony świadków czy co?
Jezu, stary. Masz rodzeństwo?
Jacy są twoi rodzice?
Rodzeństwa nie mam.
- A rodzice są... - Jacy?
- Rzadko ich widuję. - Dlaczego?
Po prostu... Mają...
- Problemy. - Co?
Jakie problemy?
Psychiczne i nałogi.
- Tata dilował i takie tam. - Dilował?
Brzmi okropnie. Serio.
- Tak. - Miałeś masakrę?
To... ciężki temat.
Tak.
Pierdolić ich.
Kurwa, inspirujesz mnie.
- Dziękuję. - Bardzo.
Weź powiedz wyliczankę i zabierz jedną z nich do domu,
bo się zajebiście męczą.
Ene, due, rike, fake,
torba, borba, ósme, smake.
Wypadasz, harcerzyku.
Co jest, kurwa? Godzinę nad nią pracowałem.
Mogła mi chociaż zwalić.
Wszyscy chcemy, żebyś ktoś nam zwalił.
Kup sobie tytuł i wyjebany zamek.
Oliverze Quick.
Wyglądasz inaczej.
Tak?
Znudzi się tobą.
Słucham?
Wazeliniarz.
Mogę wziąć Olivera?
- Skarbie. - Co?
On jest trochę dziwny.
Ma zero gadki, kogo miałabym przy nim posadzić?
Jakąś ładną koleżankę?
Wybacz.
Nikt nie chce przy nim siedzieć.
Czemu nie?
Bo jest stypendystą, który ubiera się w dyskoncie.
Okrutne.
Bardzo okrutne.
- Ale z ciebie snobka. - Wybacz.
Kurwa, ale skwar.
Wiem.
Co tak śmierdzi?
Nie wiem.
Nie, tak nie może być.
Co jest? O co ci chodzi?
To obrzydliwe. Dobra.
- Zostaw. - Posprzątam.
Tylko bogaczy stać na taki syf.
- Spierdalaj. - Pizza na podłodze.
- Zostaw. Później sprzątnę. - Nieprawda.
Nie sprzątniesz, kurwa.
- Nie ruszysz palcem. - Ruszę.
Nieprawda.
Powiedziałem, że posprzątam.
Kurwa, przestań! Nie jestem dzieckiem. Sam to zrobię.
Po prostu...
Jest za gorąco. Można się tu ugotować.
Wolą, żebyśmy dostali udaru,
niż zniszczyć boazerię
i założyć klimę.
- Denerwujesz się sesją? - Nie denerwuję się sesją.
Doprowadzasz mnie do...
Muszę się pouczyć. Spikniemy się później.
W Kings Arms?
Tak, może. Napiszę ci, dobra?
Jasne.
Cześć.
Sprawdzałam, czy jest Felix.
Byliśmy umówieni.
Wszyscy są w pubie.
Nie mówił, że idą.
India też?
Tak.
- Przykro mi. - Daj spokój.
Nieważne.
Masz alko?
A chciałabyś, żebym miał?
Myślisz, że będzie zazdrosny?
Szczerze?
Myślę, że nawet tego nie zarejestruje.
Cześć, mamo.
Co się stało?
Chodź tu.
Jak to się stało?
Rozbił sobie głowę o chodnik.
Znając go, był pijany.
- Ja pierdolę. - Albo naćpany.
Tak mi...
- Tak mi przykro. - Po prostu szok.
Mama sobie radzi?
Mówiła zupełnie od rzeczy.
Co dla niej jest normalne.
Pozwolą ci przełożyć sesję. W tym stanie nie możesz zdawać.
- Musisz pojechać do domu. - Nie.
Muszę podejść do sesji.
- Nie musisz. - Muszę.
Muszę.
Nie jestem tobą.
To wszystko, co mam.
- Cześć, Oliver. - Hej.
- Ładny smoking. - Dziękuję.
Wypożyczony, nie?
- Tak. - Tak.
Rękawy są za długie.
Zawsze sprawdzaj rękawy.
Ale i tak niezły.
Prawie ujdziesz.
Za co?
Nie wiem.
Za prawdziwego chłopca.
- Siema. - Cześć.
Ollie!
- Cześć. - Cześć.
Chodź ze mną.
Czekaj!
Dokąd idziemy?
Ominie nas bal!
Chodź.
O co chodzi?
Zastanawiałem się, jak...
Miałeś ostatnio gówniany okres.
Ale dzielnie sobie radziłeś.
Weź przestań.
Mamy taką tradycję w rodzinie.
Gdy ktoś umiera, piszemy jego imię na kamieniu,
który wrzucamy do rzeki.
Pradziadek ją ustanowił, gdy stracił syna na wojnie.
Jak dotąd zrobiłem to tylko dla psa.
Ale pomogło. Odrobinę.
Na żywo wyszło turbogłupio.
Nieprawda.
Dziękuję.
Zawsze to coś, nie?
To co mam zrobić?
W sumie nie wiem. Możesz powiedzieć kilka słów...
Albo uczcić go chwilą milczenia.
A potem... wrzucić.
To chyba zły znak.
Kurwa.
TATA
Pojedziesz do domu?
Szczerze?
Nigdy już tam nie pojadę.
A co z twoją mamą?
Wiesz, kiedy pierwszy raz włożyłem jej palec do gardła?
W wieku ośmiu lat.
Tata kazał mi
włożyć jej palce, żeby zwymiotowała,
bo inaczej...
udławi się przez sen.
Więc dom znaczy dla mnie co innego niż dla ciebie.
Jaki tam jest, kurwa, syf. Nie zniosę tego.
Nie zniosę.
Może pojedź ze mną do domu?
Do Saltburn.
- Nie. - Tak.
- Nie chcę się narzucać. - Chuja narzucać.
Pomożesz mi nie oszaleć.
- Byłoby dziwnie. - Nieprawda.
Mama gości ludzi miesiącami.
A jak będziesz miał nas dość, możesz wyjechać.
Słowo.
A ja mu uwierzyłem.
Saltburn.
Pan Quick.
Jest pan wcześniej.
Złapałem wcześniejszy pociąg.
Na przyszłość proszę powiadomić.
Bo wrota były zamknięte.
Nie szkodzi...
Wysłaliśmy po pana kierowcę.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Proszę za mną.
Niesamowite.
Po prostu wow.
Proszę zostawić bagaż. Zaniosą go do pokoju.
Ollie! Bogu dzięki, jesteś!
Ja go zaprowadzę do pokoju.
Oliver, nie bój się Duncana.
Duncan, przestań straszyć mi znajomych.
- Spróbuję. - Chodź.
- Jest przerażający.
Jest w porządku, tylko dziwny.
Więc tak.
Czerwone schody.
Tu niechcący zrobiłem palcówkę kuzynce.
Gabinet Henryka VII.
Duch babci.
Cześć, babciu.
Zielony pokój, ogród, jakieś bohomazy Rubensa.
Zepsuty fortepian.
Niebieski pokój.
Bo jest niebieski.
I królewska sypialnia.
Na łóżku wciąż są resztki spermy Henryka VIII.
To długa galeria.
Martwi krewni.
Stary miś taty.
Zbiór dzieł Szekspira i labirynt.
Tyle. A my tutaj.
Mój pokój.
Będziesz spał za ścianą.
Łazienka.
Mamy wspólną łazienkę. Nie przeszkadza ci?
Inaczej dostałbyś pokój na drugim końcu domu.
Przebieralnia.
I...
twój pokój!
Fajnie, że przyjechałeś.
Dobra. Zostawię cię.
Tylko jedno.
Mama na fobię na punkcie zarostu, więc zostawiłem ci brzytwę w łazience.
- Co? - Tak.
Uważa, że jest niehigieniczny. Chodzi o jej ojca.
Obłęd. Nie wolno mi nawet nosić kolczyka, gdy tu jestem.
- Coś jeszcze powinienem wiedzieć? - Nie. Bądź sobą.
Polubią cię. Jest luz, uwierz mi.
Czekamy w bibliotece.
W bibliotece?
CATTONOWIE
O Boże.
W Liverpoolu pewnie nie ma odwyku.
Nie sądzę, żeby był.
Wszyscy po prostu się staczają.
- Gdzie leży Liverpool? - Nad morzem.
Gdzie jest Liverpool?
Na północy.
- Na północy. - Tak.
Z Prescot.
Pewnie ze strasznych slumsów.
Pewnie mieszkają na dziko.
Oboje rodzice dilowali.
A jego matka jest pijaczką.
To skrzywia dzieci. Traumatyzuje.
Rodzą się pijane.
Dobrze pamiętam, że musiał włożyć matce palce do gardła?
- Farleigh, to osobiste. - Ty nam powiedziałeś.
W zaufaniu.
Okropność, skarbie. Wyobrażasz sobie?
Jego mama zachorowała, gdy miał osiem lat.
Biedota częściej choruje.
Sprawmy mu wymarzone wakacje.
Powodzenia. To ponurak.
Farleigh go nie znosi. Za co go lubisz?
Brzydki, bez grosza i syn narkomanów.
- Nie wiem, po co... - Oto i on.
- Właśnie o tobie mówiliśmy. - Przestań!
Masz okropne poczucie humoru!
Nic podobnego.
Dzień dobry, Oliver.
Masz przepiękne oczy!
- Cudowne! - Mówiłem, że nie jest pasztetem.
Ty o wszystkich dobrze mówisz. Nie można ci wierzyć.
Potwornie się boję brzydoty.
Od dziecka. Nie wiem czemu.
- Może jesteś złym człowiekiem. - Jesteś złośliwy.
Widziała cię już Venetia?
Padnie trupem.
Cały dzień pokłada się na meblach,
- w nadziei, że ją znajdziesz. - Jasne.
Wystarczy. Biedak ledwo co przyjechał.
Wspaniale wreszcie cię poznać.
- Jak podróż? - Dobrze, dziękuję panu.
Boże, tylko bez panów. Nie znosimy takich form.
Chodź. Usiądź przy mnie.
To moja przyjaciółka Pamela, która u nas gości.
Cześć.
Pamela, poprosisz Annie o herbatę?
Jasne.
Dobrze. Która to Annie?
Znajdziesz ją.
- Poradzisz sobie. - Poradzę.
- W kuchni. - Kuchni.
Annie w kuchni.
- No idź. - Dobrze.
Biedna Pamela. Zostanie, póki nie stanie na nogi.
Miała okropny rok. Straszny.
Ale przecież ty też.
Tak mi przykro z powodu twojego ojca.
Potworna tragedia.
Nałogi zabrały mi wielu przyjaciół.
Wielu serdecznych przyjaciół.
Obawiam się, że to też źródło problemów Pameli.
I jedyne, co w niej ciekawe.
Farleigh!
Faktycznie jest nudna, ale piękna.
Musisz przyznać, że bardzo.
Ale to jej przekleństwo. Mężczyźni. Nie uwierzyłbyś.
Ostatni to jakiś upiorny rosyjski miliarder.
Zły do szpiku kości.
Ukrywa się tu przed nim od miesięcy.
Ale zostawmy to.
Opowiedz mi o swojej matce. Jak sobie radzi?
- Wciąż pije? - Przestań!
- Ignoruj go. - Nie wypada.
Mnie nic nie szokuje.
Zupełnie nic. Opowiadaj.
Ja pierdolę.
Przepraszam za niestosowne pytania mamy.
Nie bierz ich do siebie.
Ktoś rozpakował moją walizkę.
Kurde. Mogłem ci powiedzieć, że taki jest tu zwyczaj.
Pokojówki zdają relację mamie,
więc obyś nie spakował nic gorszącego.
Tylko stare bokserki. Boże.
To normalka. Nie martw się.
Duncan będzie zachwycony.
Mam nadzieję, że się nie obrazisz. Kazałem przynieść klasyczny smoking.
Przebieramy się do kolacji. Chciałem ci ułatwić.
Przebieracie się?
Tak, w stroje wieczorowe.
Mogłem wziąć swój.
Nie wygłupiaj się! Mam dwa. Szkoda wozić.
Masz spinki do mankietów?
Nie.
Nie szkodzi. Znajdziemy jakieś.
Cieszę się, że przyjechałeś.
Wybacz te nasze... staroświeckie zwyczaje.
Nie, jest cudownie.
Nie wiem.
Poznaliśmy się na odwyku.
Zrobił na mnie wspaniałe wrażenie,
ale potem jego partnerzy zaczęli wypadać z okien.
- Rozumiesz? - Tak. Mógł być koszmar.
Możliwe.
Ale mówił po rosyjsku i brzmiał tak romantycznie.
Nie wiem, jak jest „dziwka” po rosyjsku,
więc wydawało mi się to poetyckie.
Tata przewidywał, że skończę na dnie Tamizy.
Jak dotąd błędnie.
Nie wiem, co poczęłabym bez Elspeth.
- Uratowała mi życie. - Nie nudź już.
Z chęcią cię ugościmy, jak długo chcesz.
Do końca życia?
Nie, chyba sobie coś znalazłam.
- Wspaniale. - Dobrze!
Kuzynka ma mieszkanie.
Mieszkanko, coś w sam raz dla ciebie.
Bardziej... kawalerka.
Mieszkałam tak w młodości, co za wolność zmieścić się w jednym pokoju.
I o ile mniej sprzątania.
Ale smutno nam będzie bez ciebie. Co ja pocznę?
Mogłabym jeszcze trochę zostać.
- Nie. - Wykluczone!
Pewnie rozpaczliwie pragniesz samodzielności.
I ja to rozumiem.
- Cześć. - Kurwa, przestraszyłeś mnie.
Wybacz. Myślałem...
Myślałem, że lunatykujesz.
Nie. Chciałam popatrzeć na księżyc.
Jest prawie pełnia.
Wiesz, co to znaczy?
Nie.
Że postradamy rozum.
Musi ci być zimno.
Jestem zimnokrwista.
Jak my wszyscy. Nie zauważyłeś?
Nie jesteście.
Jesteście dla mnie dobrzy.
Urocze.
Zaczynam rozumieć, za co Felix cię tak lubi.
Jesteś taki...
Jaki?
Nie wiem.
Prawdziwy.
Chyba wolę cię od zeszłorocznego.
Dobranoc.
- Co jest? - Śniadanie gotowe.
- Dzień dobry. - Dobry.
Dzień dobry.
- Dobrze spałeś? - Tak.
Dzień dobry.
Zjedz śniadanie.
Mogę prosić klasyczne, angielskie śniadanie?
Bufet jest z boku. Nałóż sobie.
Jakie podać jajka?
- Nie trzeba. Sam sobie nałożę. - Nie jajka.
Jajka zamawiasz.
Dokładnie!
Wszystko inne nakładasz sam.
Sadzone poproszę.
Właśnie na tapecie jest Shelley.
Shelley? Siostra Belindy?
Czy Percy Bysshe Shelley? Ten poeta?
Ten romantyczny poeta.
Znasz historię sobowtóra Shelleya?
Sobowtóra?
Jego gosposia sprzątała pokój,
gdy Shelley przeszedł za oknem i do niej pomachał.
Odmachała, zanim zdała sobie sprawę, że Shelley jest we Włoszech.
Była na górnym piętrze.
Przestań, bo nie będę mógł spać.
Utonął kilka godzin później.
Dostałam gęsiej skórki!
- Spójrz, Pamelo. - O nie!
- Podobno dymał siostrę. - Chryste Panie!
To był Byron.
À propos,
słyszałaś, Ellie, ża Ada uciekła z Tomem Priorem?
- Mówiłaś. Nic dziwnego. - Dziękuję.
Miała okropnego męża.
Czy ja wiem? Nie był najgorszy.
Może nie.
Wszystko dobrze?
Jasne. Po prostu...
Słabo ścięte...
trochę mi szkodzą.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam.
Tu jesteśmy, Ollie!
- Cześć! - Cześć.
Spodenki zakazane!
Proszę, proszę.
Daj mu spokój.
Brawo ty!
To ci niespodzianka.
Uważaj na osty!
Są wszędzie. Jest na nie sezon.
Czy Harry, Hermiona i Ronald mieli trójkąt?
Co?
- Kurwa, bez dwóch zdań. - Myślisz, że się dymali?
Szkoda by było przepuścić taką okazję.
O kurwa!
O Boże!
- Dlaczego jest mokra? - Bo wyszła ze studni.
Ja pierdolę!
- Co to? - Talerze Palissy'ego.
Bernarda Palissy'ego? XVI-wiecznego ceramika hugenotów?
Tak. Słyszałeś o nich?
Uwielbiam jego dzieła,
ale nigdy nie widziałem ich na żywo.
Jesteście nienormalni.
Przestańcie!
Punkt dla nas!
Pij.
LABIRYNT SALTBURN
Pomóc w czymś?
Ja tylko... Przepraszam.
Nie szkodzi.
Ludzie często gubią się w Saltburn.
No dobra.
Dobranoc.
Oliver, skarbie.
Zawsze na czas.
- Biedna Vee. Chłopak się spłoszył. - Dlaczego?
Daje każdemu. Jest seksualnie rozpasana.
Od czternastego roku życia.
Matka mi to powtarzała.
Urodzona masochistka.
- I to jedzenie. - Co z jedzeniem?
„Palce na deser”.
Myśleliśmy, że z tego wyrośnie.
Nie wiedziałem.
No właśnie! I tak nie widać! Strata czasu.
Ale gdyby znalazła odpowiedniego chłopaka lub dziewczynę, obojętnie...
Sama jakiś czas byłam lesbijką.
Ale za mokro jak dla mnie. Mężczyźni są rozkosznie susi.
Nie mogło być jej łatwo,
mając taką matkę.
- Dlaczego? - Dlatego.
Dlaczego?
Bo jest pani zajebiście piękna.
Co Pamela włoży do kolacji?
Co? Nie ma jej.
- Już... - Wyjechała.
James uznał, że najlepiej pozbyć się jej rano, bez scen.
Ileż można rzucać aluzji.
Wydawała się nieco zagubiona.
Taktownie to ująłeś. Kompletny bluszcz.
Zabija każdą zabawę.
Nie widać tego, bo ma styl.
Wygląda interesująco.
Ale w środku nic się nie dzieje.
Wiem, że miała kilka trudnych lat,
ale ile można o tym słuchać?
Jeśli to była prawda.
Nie rozumiem.
Wyrwało mi się.
Nie, mów.
Nie wiem. Po prostu...
Jej opowieści bywały niespójne.
Nie zauważyła pani?
Oczywiście!
To użalanie się nad sobą.
Szantaż emocjonalny.
To wszystko.
Tak.
Tak!
Całe popołudnie czułam się winna,
ale masz rację.
Miała w sobie coś wrogiego.
Tak.
Niebiosa cię zesłały. Jesteś spostrzegawczy.
Za dużo sobie pozwalasz.
A ty chodzisz w przeźroczystej koszuli nocnej pod moim oknem.
To mój dom. Mogę chodzić, gdzie chcę.
I chcesz chodzić w przeźroczystej koszuli
akurat pod moim oknem.
Nie pomyślałam o tym.
Więc jesteś tylko masochistką?
Nic nie jesz.
Jem.
Ale nie utrzymujesz w żołądku.
Jesteś taka piękna.
Musisz o siebie dbać.
Więc jutro
będziesz jeść.
A po jedzeniu zostaniesz przy stole.
Rozumiesz?
Tak.
To dobrze.
A ja sprawdzę, jak smakujesz.
Ollie,
akurat mam te dni.
Wyglądam, jakby mi to przeszkadzało?
Masz szczęście, jestem wampirem.
Coś tu masz.
Ty głupi chłopczyku.
Wkurzająca dziewczyna.
Nie pamiętam imienia tego grubego. Jak on miał?
Jest lekarzem w Paryżu. Zapomniałam imienia.
Daje koktajle, które rozrabiasz z wodą.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Dobrze spałeś? - Nie bardzo.
Jutro na kolacji mamy 30 gości.
- Stopford-Sackville odwołali. - Co za szkoda.
Zapomniałem o jebanej kolacji.
Jeszcze raz, kto będzie?
- Wszyscy Henry. - Nie, proszę.
- A kto to? - Znajomi ojca.
Mają na imię Henry.
Nie wszyscy. Większość.
- Będzie fajnie. - Henry będzie molestował.
Wiesz który.
To posadzę cię obok Olivera. Niech on cię molestuje.
Oliver, zapomniałam, musimy wyprawić ci urodziny.
Porządną imprezę.
Bez Henrych. Coś naprawdę fajnego.
Co sądzisz, skarbie?
Jeśli Oliver ma ochotę, to znakomity pomysł.
Oliver wygląda raczej, jakby chciał się rzucić z okna.
- Jaką imprezę? - Jaką chcesz.
Co powiesz na sto osób?
- Sto? - Lub dwieście.
I tak zawsze kończy się na dwustu.
Zaproś, kogo chcesz.
- Wszystkich znajomych. - Niby jakich?
Może bal przebierańców?
Tak!
Mógłbym wystąpić w zbroi.
Znakomity pomysł.
Wymyślimy motyw. Co powiecie na Sen nocy letniej?
- Cudownie. - Tak, puszczalskie wróżki!
Felix.
- Wszystko dobrze? - Tak. A co?
Wydajesz się wkurzony.
- Nie jestem. - Dobra.
Mam tylko gorszy dzień.
- Dlaczego? - A jak myślisz?
Dobierałeś się do Venetii.
Skąd ten pomysł?
Farleigh was widział. Żenada, stary.
Jesteśmy kumplami. Przyjechałeś do mnie.
Nie chciałem robić jej wstydu.
To znaczy?
Stała pod domem, poszedłem sprawdzić, czy wszystko dobrze.
Ale chyba źle to zrozumiała, bo...
chciała mnie pocałować.
Więc delikatnie się odsunąłem.
Farleigh twierdzi, że się pożeraliście.
A ty mu wierzysz?
Ja i Venetia?
Przestań.
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Bo...
chciałem być dla niej miły.
Była narąbana. Pewnie nie pamięta.
Jest żenująca.
Pieprzony Farleigh robi gównoburzę.
Ktoś musi nas zabawiać.
Może.
I za to go kochamy.
Dzięki Bogu.
Myślałem, że to powtórka z Eddiego.
- Eddiego? - Mój przyjaciel ze szkoły,
przyjechał do nas.
I...
Venetia wpadła mu w oko
i zrobiło się niezręcznie.
To zniszczyło naszą przyjaźń.
Wyobrażam sobie.
- Trzeba z nią stanowczo. - Nie mogę jej odmówić.
Wiem, wiem. Już mówiłeś. Rozumiem.
- Nie. To poniżające, Felix. - Trudne.
Wybacz, ale to skurwysyństwo.
Zapraszacie 200 osób dla Olivera,
a moja matka żyje w nędzy.
- Daleko jej do nędzy. - Nie stać jej na rachunki, więc będzie.
W tym tempie popadnie w nędzę.
Właśnie dlatego tata waha się, czy jej pomóc.
Nie chce na to pozwalać. Powinna się usamodzielnić.
Jasne.
- Farleigh. - Wiesz, jak to wygląda.
Co?
Zmuszacie mnie, żebym żebrał.
Co masz na myśli?
Dobrze wiesz co.
Zapytaj Liama i Joshuę.
Jakich, kurwa, Liama i Joshuę?
Waszych lokajów.
To było...
- To było słabe. Jezu. - Dobra.
- Do tego chcesz to sprowadzić? - Tak.
Do kwestii rasowych?
Ja pierdolę! Jesteśmy rodziną.
Nawet nie widzimy, że jesteś inny czy jaki tam.
Nie znam imion naszych lokajów.
Nigdy nie zagrzewają miejsca.
- Jasne. - Poza tym
mało kto byłby tak hojny jak mój ojciec.
Nawet w połowie.
Ale...
może już więcej nie możemy zrobić.
Rzecz jasna jej ojciec nie wie.
- Wiesz, kto jest jej ojcem? - Wszyscy to wiedzą.
Felix dał ci ostrzeżenie?
Może po prostu musimy być ostrożniejsi.
Nie, dzięki.
Co za zawód.
Jesteś tylko kolejną zabawką.
Gniewasz się.
Nie martw się. Przyzwyczaiłam się.
Nie lubi dzielić się zabawkami.
Dziękuję.
Nawet jeśli już mu się znudziły.
Cześć. Jak wasz przystojny syn?
Venetia.
Venetia...
- Najpierw ja, jesteś po lewej. - Wybacz.
Oczywiście.
Od dawna znasz Cattonów?
Od wieków.
- Jak się... - Mój mąż jest chrześniakiem Jamesa.
Długo jesteście małżeństwem?
Tak.
To cudownie.
Dlaczego?
Co w tym cudownego?
To idiota.
Z dna oceanu.
- Macie dzieci? - Tak.
Dwoje. Nie, troje. Trzech synów.
- Jest co robić. - Są w internacie.
To jest najlepsze, prawie ich nie widuję.
- Gdzie... - Hen, uratuj mnie.
Miała dwa odbyty!
Skąd miałem wiedzieć, że to dziwka?
Jebać to, idę po drina.
Ja też.
Łóżko, ołtarz czy kopniak?
Ryszard III,
Henryk VII i Henryk VIII.
Ryszarda III bym wyruchał.
Miał kompleksy, więc starałby się.
Możesz też wyruchać mnie.
Dlaczego powiedziałeś Felixowi o mnie i Venetii?
Nie wiedziałem, że tak się przejmie.
Wiedziałeś.
Wiedziałem.
Wiesz...
jak będziesz chciał pogadać, to służę.
To znaczy?
Wiem, że masz ciężki okres w domu.
Wiem, jak to jest.
Gdy wszystko się chwieje...
jesteś przerażony.
I samotny.
I musi być dziwnie musieć o wszystko prosić.
- Wiem, że mnie nienawidzisz. - Ja...
nie nienawidzę cię.
Ale jeśli chcesz, żebym z nimi pogadał i spróbował...
jakoś pomóc,
to powiedz.
Dobra. Idę mu na ratunek.
Brawo, Henry! Świetny występ!
Brawa dla Henry'ego.
Czas rozkręcić tę imprezę.
Mamy tu zdolnego śpiewaka.
To nasz najlepszy przyjaciel.
Oliver Quick.
- Oliver! - Wstawaj.
- Nie. - Tak. Nie wstydź się.
Nawet nie znam tej piosenki!
Masz słowa na ekranie! To jest w tym najlepsze!
Ty!
Stroisz mnie Jak laleczkę
Obsypujesz rzeczami Które kocham
Kupujesz jedzenie Którego potrzebuję
Dajesz mi miłość Którą się karmię
Spójrz na nas związanych litością
Na wszystko, co przed nami
Niczego mi nie brak Lekkie życie mam
Kupujesz mi wszystko Czego mi brak
A ile mam nadziei
A ile mam marzeń
Ile wydaliśmy kasy
KOCHAM CIĘ PŁACISZ MÓJ CZYNSZ
Kocham cię Płacisz mój czynsz...
- Powiedz to! - Farleigh.
Co?
To też twoja piosenka, Farleigh, dokończ ją.
Skoro nalegasz.
Zabrałeś mnie do knajpy na Broadwayu
Pokazać, kogo...
Co ty odpierdalasz?
A jak myślisz?
Pojebały ci się pokoje.
Tak?
Będziesz już grzeczny?
Nie.
Będziesz grzeczny?
Nie.
Nie każ mi się powtarzać.
Powiedz to.
Będę grzeczny.
Co ty odpier...
- Nie zrobiłbym tego. - Okropne!
Po co miałbym to robić?
- Nie wiem. - Przysięgam, to pomyłka.
To nieporozumienie. Na pewno...
Co tu się odpierdala?
To Farleigh.
- Co się stało? - Próbował coś ukraść.
Co ty gadasz?
- Z drogi. - Przykro mi.
Pieprzony idiota.
- Idź! - Proszę.
Kurwa!
To oburzające.
Co się właściwie stało?
Napisał maila do Sotheby's, że nabył talerze Palissy'ego.
Idiota. Wiedział, że tata znał prezesa ze szkoły.
To się nazywa gryźć rękę, która cię karmi.
Rodzice dawali mu, o co tylko poprosił.
Najwyraźniej miał dość proszenia.
Bzdura. Jest bardziej rozpieszczony niż my.
Ale musisz przyznać, że to straszne,
że musiał chodzić do nich żebrać.
- Jakoś mi go nie żal. - Fakt.
- Strasznie się wygłupił... - Cicho.
Oliver, nie mów o tym, dobra?
Co, jeśli sami wspomną?
- Nie wspomną. - Cóż za czarowny dzień!
Nie pamiętam tak gorącego lata.
- Parno. - Jest chyba goręcej niż rok temu.
Nie sądziłem, że to możliwe, a tu proszę.
Cieplej niż na Barbadosie.
- Barbadosie! - Nie do wiary!
Naprawdę, nigdy nie było mi tak gorąco.
Muszę sprawdzić, czy Robert zabezpieczył hortensje.
Roztropnie, skarbie.
Rozkosznie!
Po prostu rozkosznie.
Dawno nie słyszałam tej piosenki.
Trzymałam się z nimi, gdy byłam modelką.
Britpop, Blur, Oasis.
To były imprezy!
Ale wtedy wyszła Common People.
Wszyscy myśleli, że jest o mnie,
co było idiotyczne i poniżające.
Prawie nie znałam Jarvisa.
- Co? - A ona była z Grecji.
Miała głód wiedzy. To niepodobne do mnie.
Niczego nie chciałam wiedzieć.
Szkoda, że musimy jechać do Londynu.
- Nie wiedziałem, że jedziecie. - Na pogrzeb Pameli.
Umarła?
Tak.
Wszystko dla chwili uwagi.
Cześć, solenizancie.
Ubieraj się, jedziemy na wycieczkę.
Dokąd?
Niespodzianka. Ubierz się ładnie.
Daleko jeszcze?
Niedaleko.
Powiedz, że... Felix, czy...
- Wysłuchaj mnie. - Nie! Co ty robisz?
Co ty robisz?
Tydzień temu dzwoniła twoja mama.
Zostawiłeś telefon w łazience, więc... odebrałem.
Ignorujesz jej telefony.
Postanowiłem wam pomóc.
A przez telefon brzmiała... naprawdę trzeźwo.
Nie wiedziała, gdzie jesteś. Chciała ci wysłać kartkę urodzinową.
Zawróć, proszę. Nie możesz mnie tam zabrać.
To twoja mama. Twoja rodzina.
- Została ci tylko... - Nie rozumiesz!
Błagam cię, nie!
Nie przyjmę odmowy. Wybacz.
Musisz to naprawić.
Jest tabliczka. „Churchill Avenue”.
Sto trzydzieści osiem.
To tu?
Ślicznie! Musiała się ogarnąć.
Ślicznie tu!
Chodźmy.
Pozwól mi pójść samemu.
Nie zostawię cię. Pójdziemy razem.
JESTEM NA RYBACH
Oliver!
Dobry Boże. Żyjesz!
Nie poznałam cię.
Wszystkiego najlepszego.
Ty musisz być Felix. Miło cię poznać.
Ojciec jest w ogrodzie.
- Jego ojciec? - Tak.
Od rana z radości nie może usiedzieć.
Wejdźcie.
Jeff!
To było na Mykonos. Jeździmy tam co roku.
Właściwie przestaliśmy, kiedy dzieci dorosły.
Dzieci?
- Mówiłeś, że jesteś jedynakiem. - Nie.
Opowiadałem ci o siostrach.
No tak. Musiałem zapomnieć.
Nie dziwię się, jeśli nie mówił.
Zawsze chciał być jedynakiem, od wszystkich stronił.
Wyobrażam sobie.
W szkole nie wiedzieli, co z nim zrobić, taki był zdolny.
Pewnie dlatego nie mógł sobie znaleźć kolegów.
Zazdrościli mu.
A teraz, proszę,
najlepszy student Oxfordu.
Najlepszy?
Jaki on jest skromny. Nie wiedziałem.
Brakowało nam go.
Ale musi czuć olbrzymią presję.
- No pewnie. - Nie wyobrażam sobie.
Od rana do nocy nauka, a do tego
- stowarzyszenie, teatr. - I teatr.
- Drużyna wioślarska. - Drużyna?
- Tak. - Muszę jechać.
- Dlaczego? - Mam straszne migreny.
Może połóż się na górze?
Pościeliłam, gdybyś chciał zostać.
Musimy wracać.
Musimy wracać na moje przyjęcie.
Matka cały ranek gotowała obiad.
- Nie szkodzi. - Szkodzi.
- Ale źle się czuje.
- Tak nie można. - Trudno.
- To zwykłe spaghetti. - I tort.
- Trudno. - Jasne, zostaniemy.
Z wielką chęcią.
Ollie, po prostu weź tabletkę, na miłość boską.
Uwielbiam spaghetti.
Felix, posłuchaj.
Proszę! Pozwól mi wyjaśnić...
Będzie najlepiej, jeśli po przyjęciu wrócisz do domu.
Za późno, by je odwołać, zresztą lato się kończy,
więc zrobimy ci dzisiaj imprezę i...
zobaczymy się na uczelni.
Ale wciąż się przyjaźnimy?
Jeszcze będziemy się z tego śmiali.
Nie wiem, czemu to powiedziałem. To głupie...
To pojebane. Nawet nie wiem, od czego zacząć.
Jesteś jebanym kłamcą.
Po co kłamałeś?
Chciałem się z tobą przyjaźnić.
- Odpękajmy tę imprezę. - Możesz nie mówić rodzinie?
Jasne, że nie powiem. To już i tak jest popaprane.
- Duncan? - Tak?
Storczyk.
Cześć!
To córka George'a.
Ojej. Nieodrodna córka swojej matki.
Widzieliście Felixa?
Nie.
- Która krecha największa? - Nie wiem.
Felix, możemy pogadać?
- Nie możesz mnie ignorować. - Mogę.
Musimy pogadać.
- Chodź. - Próbowałem być miły.
Odpierdol się i znajdź inną ofiarę.
Co to było?
- Cześć, Farleigh. - Skąd wiedziałeś, że to ja?
Sygnet.
Nic nie ujdzie twojej uwadze, co?
Widzieli cię?
Jeszcze nie.
Wpadną w szał.
Wątpię.
Zaprosili mnie.
Żebyś widział swoją minę.
Nie mogli cię zaprosić.
Nigdy się nie nauczysz.
To miejsce...
nie dla ciebie.
To tylko jebany sen.
Opowieść, którą będziesz zanudzał grube wnuki w Święta.
O niepowtarzalnych i wyśnionych wakacjach, tak cudownych,
że chuj się pręży.
Będziesz się tego kurczowo trzymał, rozpamiętywał, waląc konia,
i zastanawiał, czy kiedykolwiek zdołasz to odzyskać.
Ale nie odzyskasz.
Bo twoje wakacje się skończyły.
A ty...
ty...
złapiesz pociąg powrotny
do upiornej fabryki lalek, gdzie produkują Oliverów,
a ja tu wrócę.
Bo to nie jest mój sen.
To mój dom.
I co by się nie stało, zawsze tu wrócę.
Na przyszłość się postaraj.
Cholera. Zapomniałem jego imienia.
- Felix. - Jezu Chryste.
- Co tu robisz? - Musimy pogadać.
- Podglądałeś nas? - Nie.
- Jesteście obleśni. - No bez jaj.
O Boże.
Pojebało cię?
- Odpierdol się ode mnie! - Musimy pogadać.
- Chory jesteś? - Nie możesz mnie wyrzucić.
Odpierdol się ode mnie!
Kurwa.
Dałem ci to, czego chciałeś!
Jak wszyscy.
Wszyscy przed tobą udają.
Przepraszam, jeśli ci się nie podobało.
Myślę...
Myślę, że potrzebujesz pomocy.
- Serio. - Nie potrzebuję.
Potrzebuję, byś zrozumiał, jak bardzo cię kocham.
Jesteś moim jedynym przyjacielem.
Czy to, co zrobiłem,
nie dowodzi, jakim jestem dobrym przyjacielem?
Jak dobrze cię znam?
Jestem tą samą osobą.
Nie wiem, kim jesteś.
Ale wiem, że...
mrozisz mi krew w żyłach.
Niedobrze mi.
O kurwa.
Kurwa.
- Lepiej? - Spierdalaj.
Powinieneś iść do łóżka.
Już nie słucham twoich rad.
Ja pierdolę.
Felix.
Felix!
Tobie nie trzeba mówić.
Ty już wiesz.
Obracasz korbę w katarynce.
Idziesz na skraj świata.
Wiedząc, że w każdej chwili...
ziemia może usunąć ci się spod nóg.
Wszystko się skończyło.
Mój kochany synek.
Mój synek.
Pomóżcie mi go przenieść.
Trzeba zanieść go do środka. Ogrzać.
Wystarczy go ogrzać.
Felix, skarbie,
gdzie twój sweter?
Gdzie twój sweter?
No, pomóżcie mi.
Nie powinniśmy go ruszać.
- Policja... - Tak.
Zostaw, skarbie.
Zaraz obiad.
Tak.
- O co chodzi? - Policjanci, jaśnie pani.
Mają kłopoty.
Jakie kłopoty?
Gubią się w labiryncie.
I?
Mogę posłać ogrodnika do pomocy?
Dobrze.
Oliver, skarbie, opowiedz o wczorajszej nocy.
- Wczorajszej nocy? - Dobrze się bawiłeś?
Tak, wspaniale.
- Dziękuję. - Dobrze.
- Udana impreza, prawda, skarbie? - Pełen sukces.
- Dom pięknie wyglądał. - Pięknie.
A tort był...
Smakował ci?
Nawet nie skosztowałam. Zawsze tak jest, prawda?
Tyle bieganiny, że nie zdążysz się pobawić.
Co znowu?
Jaśnie pan pozwoli zaciągnąć zasłony?
Koroner jest na zewnątrz, będą przenosić...
Tak. Dziękuję. Zaciągnij.
Nie lubię tortów czekoladowych.
Bywają przesłodzone, prawda?
Ale wczorajszy był bardzo lekki.
Lynn piecze mistrzowskie torty.
Do tego trzeba mieć chłodne dłonie.
Tak słyszałem. Żeby masło się nie roztopiło.
To chyba w przypadku kruchego ciasta...
Duncan, zaciągnij je wreszcie, na miłość boską!
Próbuję, jaśnie panie. Nie mogę...
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
O Boże.
Mogę prosić o wybaczenie?
Nie. Nie skończyliśmy lunchu.
Jest już zimny.
Mam jeść, jakby nic się nie stało?
- A co mamy robić? - Cokolwiek!
Farleigh! Będziesz cicho?
Siadaj i jedz cholerną zapiekankę! Po prostu jedz!
Jedz i milcz!
Jedz cholerną zapiekankę!
Inni też mają uczucia.
Nie chcemy twojej jankeskiej afektacji.
Pyszne.
Co ty tu jeszcze robisz?
Nie wydaje się wam to dziwne?
Tylko mnie to dziwi?
Nie rzucałbym pierwszy kamieniem.
- Słucham? - Przestańcie.
- O czym on mówi? - Nie mam pojęcia.
Mówię, że też czułbym się winny.
- Winny? - Gdybym wciągał kreski
w noc czyjejś śmierci.
Pierdol się.
Nie zaprzeczasz.
To prawda?
- Przeszukać mu pokój. - Już.
Nie.
Wynoś się!
Nie, chwila.
- Co się dzieje? - Elspeth.
- Nie waż się na nią patrzeć!
Wynocha.
Nie wspomnę o tym policji.
Ale nic więcej nie dostaniesz,
to koniec.
Zobaczymy się w domu, Oliverze.
- Pastor się spisał. - Tak.
Jest dużo lepszy od ojca.
On też nie był zły. Tylko trochę staroświecki.
Bardzo staroświecki.
Pamiętasz chrzciny Felixa?
„Nie można nadać River na drugie imię”. Pamiętasz?
Pamiętam, jak dałaś mu popalić.
To już nieważne.
Nieważne, jak miał na drugie.
- Kochanie. - Miał rację.
„River” brzmi głupio.
Ale nie wybierasz dziecku imienia z myślą,
że kiedyś będziesz się zastanawiać, jak będzie wyglądało...
wyryte na...
nagrobku.
- Wybierać czcionkę... - Jaką?
Times New Roman.
Na miejscowym kamieniu.
- Chyba dobrze. - Tak.
Dobry wybór. Ponadczasowy.
Zostawię was.
Ale nigdzie się nie wybierasz?
Chciałem iść na górę.
Ale nie opuścisz nas?
Nie opuścisz Saltburn?
Przepraszam.
Twoja uprzejmość jest taka...
drażniąca.
- Słucham? - Ciągle przepraszasz.
Ciągle się usuwasz jak jebany...
sługus.
Widziałam cię.
Jak płakałeś w kościele.
Patrzyłam, jak zalewasz się łzami, i...
zrobiło mi się ciebie żal.
Bardzo.
Aż sobie przypomniałam.
I zaczęłam się śmiać.
Nie...
Nie mogłam się uspokoić,
bo przypomniałam sobie...
że znałeś go zaledwie...
ile, pół roku?
Prawie go nie znałeś.
Nic cię nie łączyło z nim
ani z nami,
ani z tym domem.
Zupełnie nic.
Jesteś obcym człowiekiem.
- Jest już bardzo późno. - A jednak tu jesteś.
W samym środku wydarzeń.
Niebezpieczny nieznajomy.
Idę się położyć.
Ollie, wiesz,
jak tata zaczął cię nazywać?
Spider-Man.
- Tak? - Bo ciągle
tylko się skradasz
i pleciesz swoją
zawiłą pajęczynę.
- Dobranoc. Napij się wody. - Hej, Ollie.
Nie obrażaj się.
Nie jesteś pająkiem.
Tylko ćmą.
Mam rację?
Cichą.
Nieszkodliwą.
Ciągnącą do blasku.
Uderzającą skrzydłami o szybę.
Rozpaczliwie próbującą dostać się do środka.
Udało ci się.
Wygryzłeś dziurki
we wszystkim.
I zjesz nas od środka.
- Za dużo wypiłaś. - Tak.
To jego woda po goleniu?
Ty jebany świrze.
Pewnie też nosisz jego bieliznę?
Mały, obrzydliwy śmieciu.
Boże! Pożarłeś go.
I wylizałeś jebany talerz.
To kompletnie ją złamało.
Sama to przyznała.
Nie umiała bez niego żyć.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Wszystko dobrze?
Długo zamierzasz u nas zostać?
Bo Elspeth nie chce cię wypuścić.
Zostanę, póki będzie mnie potrzebować.
Miło z twojej strony.
Ale nie wiem, czy to nam służy.
Myślę, że czas, żebyś wrócił do domu.
Dyskretnie. Dzisiaj.
By oszczędzić jej nerwów. Ufam, że rozumiesz.
Zaraz bym się spakował,
ale nie mogę jej zostawić w tym stanie.
Ale...
Rodzina powinna przeżywać żałobę samotnie.
Rozumiem. Zgadzam się.
Ale lepiej, jeśli na razie zostanę.
Dla jej dobra.
Nie wyjedziesz?
Nie mogę.
Co pan robi?
Ile?
Słucham?
Ile chcesz za zerwanie kontaktu z moją żoną?
- Dlaczego? - Bo trzeba żyć dalej.
Wiem, że życie cię nie rozpieszczało,
mógłbyś dzięki temu zacząć od nowa.
Dlaczego pan to robi?
Ile?
Dziękuję.
NEKROLOG – SIR JAMES CATTON
Oliver.
- Oliver. - Elspeth.
Mój Boże!
Ollie!
Aleś ty przystojny!
Nie do wiary! Boże!
Ale wyrosłeś. Jesteś... Oczywiście, wydoroślałeś.
Jasne. Czemu ja się dziwię?
Wydoroślałeś.
Przepraszam. Jestem rozbita.
Czytałem o sir Jamesie.
Ogromnie mi przykro.
Dziwiłam się, że tak długo zwlekał.
No wiesz.
Ale i tak to był straszliwy wstrząs.
Tak.
Zabawnie cię widzieć.
Akurat kupiłam mieszkanko w okolicy.
Co za przypadek.
Saltburn stało się zbyt wielkie i oddalone.
Jak Saltburn? Duncan wciąż tam jest?
Tak, wciąż tam jest.
Wszystko po staremu. Dokładnie tak, jak to zostawiłeś.
Cieszę się.
Nie podobało mi się, jak James cię potraktował.
Chciałam coś powiedzieć.
To było tak dawno.
Nie dla mnie.
Dużo o tym myślałam i...
musisz pamiętać, że nie był sobą
po wszystkim, co się stało.
I on...
Wybaczasz mu? Rozumiesz, prawda?
Oczywiście.
Jesteś szczęśliwy?
Nie bardzo.
A pani?
Nie bardzo.
Kawa z mlekiem.
Przyjedź i zostań.
W Saltburn.
Nie ma już żadnych przeszkód.
Szczerze przyznam, że ostatnie miesiące
były najszczęśliwsze w moim życiu.
Szkoda tylko, że tak się pochorowałaś.
Ale to zaszczyt zajmować się tobą.
Opieka nad Saltburn też będzie zaszczytem.
Więc dziękuję za zaufanie.
Obiecuję dbać o ten dom tak, jak robiłby to Felix.
W końcu do tego doszliśmy.
Jakoś.
Dzięki Bogu.
Po tylu nieszczęśliwych wypadkach.
Ale...
czy wypadki w ogóle istnieją?
Nie wiem.
Wypadki zdarzają się takim jak ty.
Reszcie pozostaje praca.
W odróżnieniu od was
ja umiem pracować.
Proszę, nie mam pieniędzy.
Mogę dopłacić jutro?
Co się właściwie stało?
Napisał maila do Sotheby's, że nabył talerz Palissy'ego.
Akurat kupiłam mieszkanko w okolicy.
Oliver.
Nie byłem w nim zakochany.
Choć wszyscy tak myśleli.
Ale nie byłem.
Kochałem go.
Kochałem.
Bóg mi świadkiem, że go kochałem.
Ale czasami...
Go...
nienawidziłem.
Nienawidziłem go.
Tak, nienawidziłem.
Jak was wszystkich.
A wy mi to tak ułatwiliście.
Rozpieszczone pieski śpiące do góry brzuchem.
Pozbawione naturalnych wrogów.
No...
prawie.
Dorota Szatkowska-Jaskuła
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger