Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mahal kong Santa,
ngayong Pasko,
gusto kong humingi sa iyo ng...
DATING SANTA
- Sigurado kang ayos ang lahat diyan? - Relax.
Maayos ang lahat.
- Basta magsaya ka lang. - Sobra ang kaba ko.
Nai-stress ako. Ikansela na lang.
- Hindi puwede! - Parang awa mo na!
Pumunta ka na lang!
Maraming baliw na tao.
Pahirap talaga ito!
Purong masokismo ito.
- Ano'ng pinagsasasabi mo? - Ang makipag-blind date.
Na pinag-aaayos ng hitad mong kapatid.
Halos isang dekada ka nang walang seryosong karelasyon, Lucia.
Pasensiya na. Minsan, masakit ang katotohanan, pero...
Sira, nasundot ko'ng mata ko.
Lu, ikaw ang nagsabi sa 'kin na gusto mo nang makakilala ng isang tao
at malampasan ang takot mo na...
- Alak 'yon, di ako. - Basta makipagkita ka na sa kanya.
Kung di mo gusto, di ko na pipilitin. Bagay kayo ni Sergio.
- Magtiwala ka. - Okay.
Bye.
Alam mo 'yong mga araw na walang tamang nangyayari at pasama lang nang pasama?
Parang gano'n.
Nahuli ako dahil di ko alam kung ano ang isusuot ko,
at namatayan ng baterya ng kotse ko.
Sinubukan kong tumawag ng taxi,
pero ayaw tanggapin ang card ko dahil may isyu sa bangko.
At pagkatapos noon...
- Ayos lang. Kalma lang. - At di ko laging ginagawa ito.
Saka, nagamit ko naman ang libreng oras. Totoo.
Sumagot ako ng mga email at ilang text.
Natawagan ko ang papa ko, ang mama ko, ang lola ko.
Pasensiya talaga. Di madalas na ganito ako katagal dumating.
Nahuhuli nang kaunti.
Pero hindi ganito kagrabe.
Seryoso, ayos lang.
At saka, maganda ang napili mo.
- Na ano? - Na isuot.
- Ito ang pinaka... - Hindi, totoo, bagay sa 'yo.
At gustong-gusto ko iyang kakaibang fashion mo
na pinapakita pa ang tarheta.
Binibiro mo ba ako?
Hindi. Naku, nakakahiya!
Alam mo na ang lahat sa akin ngayon.
Ano pang masasabi ko? Kalat-kalat ako.
Gusto kong masubukan.
- Ang kalat ko? Ang baligtad na sweater ko? - Ang alak.
Iyon pala. Cheers. Kita mo? Sabi sa 'yo, kalat-kalat ako.
Cheers.
Hay, naku.
Nagustuhan ko.
- Ang alak? - Hindi. Ikaw.
Ikaw rin, maganda ang napili mo.
Ang restaurant na ito ay...
napakaganda.
Nandaya ako. Ang totoo, nakakuha ako ng diskuwento at...
Hindi, biro lang. Sinabi ko sa 'yong magluluto ako at gagawin ko iyon. Pepe?
Sandali lang.
Pakilabas na iyong unang ulam.
Opo, Chef. Sandali lang, miss.
Salamat.
- "Chef"? - Chef.
Ano?
Ano? Oo, ako ang executive chef ng Indigo restaurants.
Sa Jalisco resort ako kadalasang nagtatrabaho.
- Ikaw? - Isa akong arkitekto.
Wow. Kasi, ni hindi ako makaguhit ng diretsong linya.
Patas na tayo. Dahil puno lang ng laruan ang oven ko. Apir!
Oo.
- Kaya? - Kaya ano?
- Sabihin mo na. - Ang tungkol saan?
Ang tungkol sa iyo.
Gustong-gusto ko ang apoy.
Mas tagahanga ako ng hangin.
Ang hilig ko ng magsindi-sindi noong bata ako. Sandali lang.
Kaya gusto kong nasa kusina. Buksan mo ang bibig mo.
Ano itong masarap na ito?
Iyan mismo ang lasa ng apoy.
Ang galing.
Ano ang lasa ng hangin?
Ng hangin? Tulad ng paglaya.
Saan makakatikim noon?
Matitikman mo iyon kung nasa taas ka na 200 metro
- sa isang construction, sa scaffolding... - Naku po.
Takot ka sa matataas?
Takot ako sa matataas?
- Sinasabi iyan ng lahat. - Ng lahat?
Mga manliligaw mo ba ito?
- Na libu-ibo. - Milyun-milyon.
Siyempre, milyun-milyon. Siya nga naman. Nasaan na sila?
Tumakbo palayo.
- Bakit? - Kasi...
masyado akong maraming ginagawa.
- At takot sila sa matataas. - Siguro.
Sasama ako sa iyo.
Titikman ko ang hangin sa taas na 1,000 metro.
Gaano ka na katagal nagtatrabaho dito?
Mas matagal kaysa sa binalak ko.
Gasgas man pakinggan,
pero isang araw, gusto ko ng sarili kong restaurant.
- Gano'n pala. At ano'ng pumipigil sa 'yo? - Ang karaniwang dahilan, pera.
- Oo nga. - Pero tinatrabaho ko naman.
Oo, iyong mga investor nitong Indigo
- ay nagpaparamdam na sa akin. - Hayon pala.
Gustong-gusto ko ito.
- Oo. - Gusto ko na mahal mo ang ginagawa mo.
Naku...
Aber...
maalat o matamis?
Hindi puwede ang ganiyang tanong, kasi...
- Bakit di puwede? - Dahil tungkol ito sa pagbalanse.
Madaya. Dapat pumili ka.
Aber, mainit o malamig?
Depende.
- Saan? - Kung may tabing-dagat na tambayan.
At kung mayroon, aling baybayin? Caribbean o Pasipiko.
Pasipiko. Ikaw?
Ako? Siyempre, Pasipiko.
- Tara. - Sa tabing-dagat?
Ganito ka ba lagi kapusok?
Hindi.
Pero kasama kasi kita.
Ang galing nito, pero...
Hindi ko kaya.
- Hindi mo kayang pumunta sa beach? - Hindi.
Hindi ko pa kayang magseryoso.
Ayos lang iyon.
- Okay? - Oo, ayos lang.
At saka, ang inuuna ko ngayon ay ang restaurant.
At nakatira tayo sa magkaibang siyudad.
Oo, kadalasang hindi tumatagal ang mga maluyuang relasyon.
Hindi.
Hindi naman ibig sabihin no'n na hindi na tayo puwedeng magsaya, tama?
Sang-ayon ako riyan.
Lucia?
TUNGKOL ITO SA PAGBALANSE XOXO, LU
- Magandang umaga! - Hello.
- Kumusta? - Kumusta, bayaw?
Hello.
Hello. Hi, baby. Gising na ba siya?
Maayos ba tulog niya? Hinanap ako?
Nahirapan siya matulog.
Buong gabi siyang iyak nang iyak.
Nagdusa talaga siya. Tinatanong niya bakit siya inabandona ng mama niya
sa impiyernong ito ng 12 oras.
Mukhang maganda ang gising mo.
- Ngiting-ngiti. - Talaga?
Pero ikaw, ibang-iba.
Mukha kang zombie na nag-uugoy sa invisible na baby.
Kulang sa tulog?
Kailangan natin ng walong oras ng tuluy-tuloy na tulog.
Pakiusap, 24 sana.
- Titingnan ko kung gising na siya. - Okay. Hoy!
Kumusta kayo ni Sergio? May kilig ba o...
Hindi!
- Gusto ko ng detalye. - Hindi, magtigil ka!
Oo, dapat ipagdiwang ito.
Ang sama mo, hayaan mong kiligin din ako. Maawa ka naman.
Ang sakit naman no'n.
Totoo naman, mahal.
Kasalanan mo ito.
Magandang umaga, munting nilalang ng gubat.
Gising gising na.
Limang minuto pa.
Masyadong tanghali na, Leon.
Ano'ng napanaginipan mo?
Na Pasko na, at may kuting na humalik sa akin para gisingin ako.
At ano pa?
Galing kay Santa ang regalong iyon, at may niyebe sa paligid.
Laging iyan ang panaginip mo.
- Sabado ngayon! - Biyernes ngayon, munting Leon.
Di ko ginawa ang assignment ko.
Malas naman.
Masakit ang tiyan ko!
Gutom ka lang. May baon ka sa loob ng bag mo.
Kailangan mong pumasok, Leon.
Pero di ako papasok hangga't di mo kinakabit ito.
Alam mong hindi mangyayari iyon.
Bakit hindi?
Ayaw kong magmukhang tanga sa buong lungsod.
Tanghali na, Leonora, mahuhuli na tayo.
Kanta, mama, kanta!
Leo...
Kumakanta sakay ng munti kong buriko
Munti kong buriko'y naglalakad
Kung makita mo ako, kung makita mo ako
Papuntang Bethlehem
Magpakabait ka, Leon. Sige?
- Kita tayo mamaya, baby. - Kita tayo mamaya.
SERGIO: HI, LUCIA! KUMUSTA?
Ayos!
Hello?
Binago ko ang flight ko.
Baliw ka na!
Kailangan kong ibigay sa iyo ang sweater mo.
Ayaw kong lamigin ka.
Pia, mahuhuli ako nang 20 minutos,
pero wag mo munang isusuot ang costume niya dahil...
Pia! Hindi, mahuhuli kami,
- alam mo na? Hindi ba pa 20... Sige. - Hindi!
- Kalahating oras. - Mali, 20 minutos lang.
- Hoy! - Hoy.
- Ano ka ba? - Babaguhin ko ang flight ko.
- Apat na beses mo nang binago. - Isa pa ulit.
Pupunta pa ako sa Christmas show ng anak ko.
- Hindi. - Sasamahan kita.
Nandoon si Leo.
- Gusto ko siyang makilala. - Hindi.
Bakit hindi?
Dahil nakatira tayo sa magkaibang siyudad at hindi pa ito seryosohan.
Pero alam ko kung ano'ng gusto ko.
Ikaw.
- Pero may anak ko. - Akala mo hindi ko alam iyon?
Ganito na lang.
Isang taon mula ngayon, kung tayo...
Tayo?
Kung ganito pa rin tayo...
Ipinapangako ko sa 'yo na ikukuha kita ng VIP seat
sa pinakamahusay at pinakaastig na elementary Christmas show
sa balat ng Mexico.
Pangako?
Pangako.
PINAKAMAHUHUSAY NA RESTAURANT NG MEXICO
Di ba? Ligtas naman.
Picture tayo.
- Hindi ko kaya. - Tingin dito!
Cheese!
Halika.
Mag-picture tayo, ngiti ka.
- Desidido ka na, tama? - Opo.
Hindi pa pala. Teka, Mama. Buburahin ko 'yan.
Bakit naman, Leon? Isang linggo na lang, Pasko na.
Di mo puwedeng baguhin nang baguhin.
Alam ko.
- Tapos na. - Patingin.
Ganito po ba isulat ang "skateboard"?
Oo, ganiyan.
- Walang "H"? - Wala, walang "H".
Patingin.
"Mahal kong Santa, ngayong Pasko, ito ang mga hiling ko:
"Una, isang skateboard, na walang 'H'.
"Ikalawa, na makita kita, ang nag-iisa at tunay na Santa.
"Ikatlo, na makakita ng niyebe. At iyong isang bagay na hiniling ko."
"Isa bagay"? Ano 'yon?
Leon, sinabi ko na sa 'yo na hindi tayo kukuha ng aso.
Hindi iyon.
- O ng kuting. - Hindi rin iyon.
Ano kung gano'n?
Aba, sumulat pa siya ng PS.
Ano ang PS?
- Mga dagdag sa isang sulat. - May "H" ba?
Hindi, wala. Tingnan natin ito.
"Na palagi kong makasama ang mama ko. Siya at ako magpakailanman."
Iyon ang gusto mo?
Ikaw at ako magpakailanman, Mama.
Pangako?
Pangako.
MALIGAYANG PASKO
Gusto ka naming makitang mag-rap gaya noong isang taon,
habang naka-costume ng Rudolph, Leo.
Hindi iyon rap, at ngayon di ako naka-costume ng Rudolph,
pero salamat na rin po.
Ang cute mo! Pero bakit ka nakasuot ng pang-multo?
Ako ang espiritu ng Pasko. Hindi ito pang-Halloween.
Ngayon ang pangatlong pinakamahahalagang araw sa buong taon,
ang una ay ang araw ng Pasko, siyempre!
Pangalawa ang Noche Buena, bago mag-Pasko.
At ang pangatlo ay ang Christmas show ng eskuwelahan ko,
na iniensayo namin ngayon. Dapat alam mo na iyan.
Leo! Magra-rap ka ba ulit ngayong taon?
Oo, "magra-rap" ako.
Kumusta?
- Kumusta? Ilang ticket? - Dalawa.
Para sa kapatid mo ulit?
Oo, siya ang kanyang Super Tita.
Ang saya naman!
- Salamat, sana mag-enjoy kayo. - Salamat.
- Bye! - Bye!
Oras na para matulog at iinat ang mga maliliit na paa ng leon.
At patulugin ang munting leon na ito.
Malamig.
Malamig? Pagpapawisan si Santa dito.
Di ba ikaw ang may gustong makakita ng niyebe?
Opo pero, ayaw ko itong bago kong kama.
Bakit?
Minsan, medyo natatakot tayo sa mga bagong bagay, pero...
- Matapang tayo! - Tama!
Alam mo na naman may multo sa kuwarto ko.
- Hindi totoo 'yan. - Totoo.
Nakakarinig ako ng mga ingay sa dingding ko...
Mga hilik lang iyon!
Hindi kaya. Mga atungal 'yon ng isang leon.
Ikuwento mo ulit sa akin.
- Alin? - Ang kuwento ko.
- Maraming, maraming taon na ang nakaraan... - Ilang taon?
Pito, kung talagang tutuusin.
Isang taong mahilig sa chamoy at magandang musika...
- Ikaw iyon! - Ako iyon, ay humingi kay Santa Claus
ng pinakamahusay at pinakaastig na anak sa kasaysayan ng mundo,
ang pinakamamahalin ko sa balat ng lupa, magpakailan pa man.
- Ako iyon. - Oo.
Mula sa puso ang hiling na iyon,
hindi mula sa isip.
Dahil di pa alam noon ng tagahanga ng chamoy kung gusto na niyang maging ina.
May iba ba siyang iniisip noon, Mama?
Oo, parang gano'n na nga.
Pero sa gitna ng mga iniisip niya,
nang gabing iyon, ang tagahanga ng chamoy...
ay tiningnan si Santa sa mata,
at may nangyaring milagro ng Pasko.
Pinanganak ako.
Oo, matapos ang siyam na buwan, ipinanganak ka.
Salamat kay Santa.
Hindi, salamat sa akin.
- Pero kasama rin si... - Oras na para matulog.
SERGIO: MAY SORPRESA AKO. TINGIN KA SA BALKONAHE.
Sergio!
Dinalhan kita ng apoy!
Ano'ng ginagawa mo rito?
May iniwan akong chef na namamahala, at naisip ko...
ito.
Oo, naisip ko rin ito.
- Hindi. - Alam mo pa'ng naisip ko?
Natutulog si Leo.
May trabaho ka. Ano'ng ginagawa mo rito?
May dalawang linggo ako na bakasyon. Surprise!
Maligayang Pasko, mahal ko.
Pero hindi dito.
Lu, humingi ka sa 'kin ng isang taon. Ibinigay ko iyon sa 'yo.
At ayaw ko nang magtago pa.
Sobra ka. Hindi ka naman nagtago kahit kailan.
Mama, magnanakaw!
Hindi! Ako ay...
Siya ay...
- Ako ay... - Siya ay kaibigan ko.
Pero wala ka namang mga kaibigan, Mama.
Okay. Totoo iyon.
Siya ay ang aking...
nobyo.
Ano?
Naku hindi, darling.
Leo, maayos ang lahat.
Darling!
Tingnan mo, hindi mo ba napapansin kung sino ang nobyo ko?
Darling, siya ay...
Tingnan mo siya! Siya ay si Santa Claus!
Ano?
Oo...
Masyado siyang pangit para maging si Santa.
Dahil... nagtatago siya.
- Kaya ba parang nakakainip ang itsura mo? - Oo.
Oo, nakabalatkayo ako.
Ito ang sinusuot ko kapag umaalis ako ng North Pole.
Nagbibihis ako bilang pangit, nakakainip,
at hindi astig na tao.
Sabihin mo na ang totoo.
Na ang nobyo mo ay tao lang
na ipinanganak nang malayo sa North Pole.
Hindi sa North Pole. Sa Turkey ipinanganak si Santa.
Pero maiintindihan iyon ni Leo.
- Puwede? - Sige lang.
Pepe, nakatikim ako ng masarap na escamoles.
At ni hindi pa ito napapanahon.
Magdadala ako pagbalik ko sa restaurant.
- Di ba nakabakasyon ka? - Oo.
- Pero alam mo naman ang trabaho ko. - Oo, buhay mo iyon.
- Buhay ko iyon. - Oo. Kaya tayo gumagana.
Pinaghihiwalay natin ang mundo natin.
Nababago ang mga nakasanayan. Talaga.
Alam mo ang kinatatakot ko nang higit pa sa masaktan?
- Ano? - Na dalawa kaming masaktan.
Ayaw kong harapin ni Leo ang gano'n.
O magsaya at magdiwang
Pagkat sinilang na
Ang Hari ng lahat Ang Hari ng lahat
Paano naging magandang idea na sabihin kay Leo
na ang nobyo mo ay si Santa?
Hindi ko alam. Naipit ako. Iyon ang una kong naisip.
Lucia, magkanobyo ka, kahit 20 pa, pero
sabihin mo ang totoo.
Pinapaniwala mo na nga kay Leo na isa siyang milagro ng Pasko.
Hindi naman kasi madaling magpalaki ng anak na mag-isa.
Kaya nga. Kailangan niya maintindihan
na di ka satellite na umiikot lang sa kanya.
Nakita mo ba 'yong isa?
Aling isa?
Nico, Emilio...
Hayon!
Pangalawag pagtawag.
Handa na, mga bata? Malapit na kayo tawagin.
Gustong-gusto ko na lumabas kasi manonood ang papa ko,
ang mama ko, ang tito ko, at ang pinsan ko. Ikaw?
Ang mama ko, papa ko, at ang kapatid ko na nasa tiyan pa ng mama ko.
At ikaw, multo? Sino ang manonood sa 'yo?
Ang mama ko at tita ko.
Bakit ang papa mo laging di pumupunta?
May mga pamilya na iba.
Ako, dalawa ang mama ko.
- Leo, dalawa rin ba ang mama mo? - Hindi.
Dalawang papa?
Hindi.
Ano'ng mayroon ka?
Mayroon akong mama at...
ang nobyo ng mama ko.
Siya si Santa! Si Santa Claus!
Sino'ng nagsabi sa 'yo niyan?
- Ayos! - Talaga lang, si Santa.
Maayos lang kami, okay?
Maayos kami.
Mama!
Tinawag nila akong sinungaling.
Halika, darling.
Suminga ka. Sige pa.
Sabi rin nila na hindi ka nobya ni Santa,
at na hindi totoo si Santa.
Totoo ba, Ma?
Ang lungkot-lungkot ko.
Nasaktan ang puso ko.
May magagawa ba ako para mapabuti ang pakiramdam mo?
- Dalhin mo ako sa North Pole. - Ano?
Bubuti ang pakiramdam ko
kung magbabakasyon tayo sa North Pole kasama si Santa.
Para malaman nila na hindi ako sinungaling,
at magkakaroon ako ulit ng mga kaibigan.
Gusto ko na.
Gusto mo na?
- Gusto mo na akong ipakilala kay Leo? - Oo.
- Pero may mga kondisyon. - Sige lang!
Magiging ikaw si Santa.
Hindi. Nagbibiro ka.
Hindi, at magbabakasyon din tayo.
- Siyempre sa North Pole. - Mismo.
Ano?
Hindi tayo pupunta sa totoong North Pole.
Pepekein natin ang North Pole?
Hindi natin sasabihin kay Leo na hindi iyon ang North Pole,
at sa katunuyan...
ay resort mo iyon.
- Hindi. - Bakit?
Hindi tayo pupunta sa resort ko.
Bakit? Nakita ko sa mga picture mo na bagay na bagay iyon.
Mukha talaga iyong North Pole.
Mukhang sinukahan ng espiritu ng Pasko ang buong lugar.
Kaya nga wala ako roon kapag Pasko.
Lucia, makinig ka.
- Hindi ba kalabisan na ito? - Hindi.
- Lu. - Siguro, nang kaunti.
Alam ko medyo kabaliwan, pero magandang pagkakataon ito
para magkalapit kayo.
Hindi ba?
Tingnan lang natin kung ano ang mangyayari.
Ano sa tingin mo?
- Hindi. - Sige na?
Hindi.
- Sige na? - Sige na nga.
Ang bait-bait mo talaga.
Hindi. Talagang umiibig lang ako.
- Santa talaga na buong-buo? - Hindi, 'yong kakaiba.
Paano?
Puwede nating gawin ang bag gamit ito...
Gawin natin ito. Sa tingin ko...
Ganito, sukatin mo hanggang dito. Malapad ang mga balikat niya.
ORAS NA PARA SUNDUIN SI LEO
Aalis na ako.
- Kung gumalaw ka nang ganito... - Hindi...
...balbas at buhok, puti lahat.
Ayun na siya!
Santa, siya si Leo,
ang pinakamahusay at pinakaastig na bata,
ang pinakamamahal ko sa balat ng lupa, magpakailan pa man.
Leo, hayaan mong ipakilala kita
sa pinakasikat
na si Santa Claus, na tinatawag ding Papa Noel.
Pero...
nasaan na sila?
Sino, darling?
Sina Donner, Blitzen, Vixen, Cupid, Comet, Dasher, Dancer, Prancer, at Rudolph?
Ang mga reindeer mo!
Tumakas sila!
Oo!
- Nag-away kasi kami. - Oo.
At...
- At... - At?
At galit pa sila.
At si Rudolph?
Si Rudolph ang pinakagalit.
Namula ang ilong niya. At tumiwalag na siya.
- Ano ang "tumiwalag"? - Umalis na siya.
- Nang tuluyan? - Oo.
Hindi, teka.
Ang mga mahiwagang nilalang ay di umaalis nang tuluyan.
Hindi nila gagawin iyon.
- Hindi talaga - Hindi, darling.
- May oras ka pa para tumakas. - Sige.
Handa na ako.
Maligayang pagdating sa buhay ni Leo. Salamat.
Mama, pakipatugtog iyong "nagulat".
- Alin iyon? - Makikita mo.
Narating ko ang buwan dahil sa 'yo
Nagulat talaga ako
Pumapadyak
Nabuo mo ako Ikaw ang aking kabiyak
Mahal na kita Kahit di pa tayo nag-uusap
Kung hindi ito panaginip Ikaw ang aking kabiyak
Sandali! Mga parol!
HAPPY HOLIDAYS
Ipikit mo ang mga mata mo.
Papasok na tayo sa lagusan papuntang North Pole.
Buksan mo na!
Hindi ito mukhang North Pole.
Nasaan ang niyebe?
Umiinit na ang mundo.
- Pero kaya mong paulanin ng niyebe, di ba? - Oo.
Tingnan mo, Leo! Hayon! Ang tirahan ni Santa.
ANG CABIN
Pozole lang ang pagkain diyan.
Pero tirahan mo iyan, Santa.
Oo. Hindi masarap na pozole.
Titingnan ko kung puwede tayong pumasok.
Babalik ako agad.
Kumusta? May libreng mesa?
- Maligayang Pagdating sa Cabin. - Salamat.
Mesa para sa isa?
Hindi, para sa tatlo.
At may hihilingin sana akong pabor.
Sinabi ko sa anak ko
na nobyo ko si Santa Claus, at na nasa North Pole kami.
Kaya gusto ko sana,
pagdating nila rito,
batiin mo siya na parang siya si Santa Claus.
- Ang nobyo mo? - Pakiusap.
Maliit na bata pa siya at talagang sabik na sabik siya.
Bawal sa panuntunan ng kompanya namin ang manloko.
Okay.
Magkano, bata?
Leo, nagugustuhan mo ba ang eskuwela?
Walang may gusto sa eskuwela.
Akala ko kilala ni Santa ang mga bata.
- Ayos ka lang ba? - Bakit hindi ka sumagot?
Nakakabasa raw ng isip si Santa.
Sabi ng lola ko, gano'n daw nakikinig si Santa sa mga bata,
gamit ang isip niya.
Ganito kasi...
- Ganito kasi 'yon... - Ano?
Hindi gano'n kadali iyon.
Salamat sa pagbisita ng cabin mo, Santa. Masaya akong makita ka.
Di ba ikaw ang chef sa Indigo?
Mula nang magbukas kayo, kumunti ang trabaho namin.
Siya si Santa.
Pasensiya na.
Pasensiya na, kaya lang kasi
marami akong natatanggap na sulat mula sa mga bata sa buong mundo.
At kailangan kong basahin ang mga ito. Mabilis lang.
Masyadong maraming asukal. Salamat na lang.
Hindi, iwan mo, para sa kanya.
Salamat.
May gatas ng baka iyan, tama?
Gumagawa kayo ng sarili n'yong almond milk?
Hindi? Salamat.
- Hindi. - Para sa akin.
Sige.
Lactose-intolerant kasi si Santa.
Nasaan na tayo?
Gusto kong punuin sila ng maliliit na ilaw.
Iyong maliliit na ilaw na kumukuti-kutitap,
na parang Pasko.
Masusunod, Mayor.
Maraming nakain si Santa, ano?
Puwede tayong mag-usap sandali?
Halika rito.
Puwede bang mas seryosohin mo at di parang isang biro lang ito sa 'yo?
- Nagmamakaawa ako. - Pasensiya na.
Subukan mo talagang-talaga, sige na.
Okey.
Matutuwa siya.
Leo!
Hoy, ineng, bumaba ka riyan!
Leo, tigil!
Magiging napakaganda ng bayan natin!
Makinig ka.
- Naihanda ko na ang regalo mo. - Nag-abala pa kayo.
Ingat!
Lucia!
Leo!
Huwag...
Pinturahan itong pintong ito.
- Kulay? - Di ko alam.
Tumingin ka sa nilalakaran mo.
- Carlitos! - Ayos lang kayo?
Ineng, ayos ka lang ba?
Darling!
- Misis... - Pasensiya na ho.
- Ayos ka lang? - Leo.
Chef.
Mayor, paumanhin.
Huwag kang mag-alala. Walang nangyari.
Lagi ka talagang mabait at guwapo.
- 'Wag mo na uulitin 'yon. - Oo...
- Ayos lang ba ang bata? - Oo. Halika na?
- Oo, siya ay... - Oo.
- Salamat. - Sa susunod na lang.
Halika na.
Tulungan kita?
Hindi na, may sarili akong paraan dito.
Halika, darling.
Ako na magsasara...
Ma!
Di ba, natutulog ka na, Leon?
May mahalaga akong sasabihin sa 'yo.
Ano'ng nangyari, Leon?
Ayaw kong maging malungkot ka pero dapat na tayong umalis.
- Bakit? - Kasi, sa totoo lang,
sa tingin ko, hindi si Santa ang lalaking iyon,
at hindi North Pole ang lugar na ito.
Wag kang malungkot Mama, niloko tayo pareho ng lalaking iyon.
Pero may plano ako.
Kung sakali lang, wag mo na siyang hahalikan ulit,
o kahit sino pang lalaki.
Mas mabuti kung tatabihan mo na lang akong matulog, gabi-gabi.
- Makinig ka, Leon... - Ma.
Sa tingin ko, ang lalaking iyon ang Grinch.
Sinusubukan niya yata tayong paghiwalayin at sisirain niya ang Pasko nang tuluyan!
Gusto kong si Leo ang pinakamasayang bata sa mundo.
Pero hindi ko alam paano ito aayusin. Wala na akong idea.
Alam ko kung paano.
Sabihin mo na lang ang totoo.
Hindi.
- Paglaon, malalaman din niya. - Masyado pang maaga.
Lu, mula noong umpisa, alam ko nang hindi magandang ideya ito.
Ni hindi mo binigyan ng pagkakataon. Siyempre, hindi gagana.
Wag kang mag-alala, sasabihin ko na sa kanya bukas.
SARADO INDIGO
Tavo, pahingi ng isang beer.
Heto na. Isang beer para kay... Serg?
Kakaiba ang itsura mo. Mayroon kang...
Ewan ko, mukha kang tumanda, kaibigan.
Cheers.
Masamang araw?
Masamang linggo?
Masamang buwan?
Masamang taon?
Hindi, hindi iyon.
Ito na ang pinakamagandang taon ng buhay ko.
Pero bakit ka ganiyan?
Alam ko na, aking Serg. Umiibig ka.
Maganda ito, aking Serg.
Sa wakas! Gustong-gusto ka ng mga babae,
at wala ka pang pinapasok.
Saan?
Ano'ng "saan"? Sa puso mo.
Tingnan mo.
Matagal na tayong magkatrabaho. Kilala na kita.
Alam naming nahirapan ka.
Kaya mukhang espesyal talaga ang babaeng ito.
Talaga. Espesyal siya.
Pero di ko alam kung ano'ng nangyari.
Bakit hindi mo alam? Ikuwento mo.
Libre ko na 'yang beer.
Gusto kong mapabilib ang anak niyang si Leo,
- kaya nagpanggap akong si Santa Claus. - Kaya ka pala... Kuha ko na.
Alam ko, hayaan mo na. Pero kasi,
hindi ko sineryoso. Hindi ko binigay ang lahat.
Ni hindi ko nagawa ang pangarap niya na makakita ng niyebe.
- At nasaktan ko ang puso niya. - Hindi.
- Ginawa ko. - Alam mo?
Kalimutan mo na 'yang beer, bibigyan kita ng mezcal.
Sige.
Sa palagay ko, tama si Lucia.
Maayos ang relasyon namin,
dahil sarili namin ang oras, magkalayo kami.
Pero pinilit kong baguhin.
Pinilit ko, at ginusto kong mas maging malapit pa kami,
at mali-mali ang ginawa ko.
Hindi ko alam paano itatrato si Leo. Pag kasama ko siya, natatakot ako
dahil alam kong siya ang pinakamalahaga kay Lucia.
Hindi ko na alam.
Paanong hindi mo alam?
Serg, sa kaloob-looban natin, alam natin lagi. Cheers.
Ngayon ko lang naramdaman ito.
Ang alin?
- Ito. - Sabihin mo.
- Sabihin mo! Tunay na pag-ibig. - Iyan.
- Tunay na... - Ngayon lang ako tunay na umibig.
Iyan.
Gusto kong gawin lahat kasama siya.
Kapag kasama ko si Lucia parang...
umami.
Umami ang isa sa limang lasa na kayang malasahan ng dila natin.
Parang maalat?
Matamis, mapait,
pero mas nahuling nadiskubre ang umami.
Ito ang pinakadiwa ng kasarapan.
Palagay mo ba iyan?
Ng mga Hapones.
Kaya nitong maapektuhan ang bawat isang panlasa.
Tumatagal ito sa dila, at kahit na
mahirap ito ilarawan, ang pinakamainam na paraan ay sabihin lang
na masarap ito.
Kaya gagawin ko kahit ano.
- Para sa iyong mami. - Para kay Lucia.
Para nga sa iyong mami.
Para sa kanya.
Para kay Lucia.
Gagawin ko kahit ano para magkasama kami.
Kahit ano? Pero ano'ng gagawin mo?
Gagawin ko ang buong bayan na North Pole...
Kahit ano?
Mga pare!
Sino'ng puwede tumulong sa ating paboritong chef
na manghilom ng nasaktang puso gamit ang kaunting mahika?
Sino'ng kumakatok sa ganitong oras?
Mayor.
Kailangan namin ng tulong mo.
Lahat kayo?
Magandang umaga, munti kong leon.
Oras na para gumising.
Umaga na, Mama?
Oo. Tingnan mo sumikat na ang araw.
Kailangan nating mag-usap.
Tungkol kay Santa.
Jingle bells, jingle bells. Jingle all the way.
Mama!
Ano'ng mayroon, darling?
Si Santa at mga duwende niya!
Ito ba ang sasabihin mo, Mama?
Oo.
Sabihin mo, "Ho, ho, ho!"
Leo! Nakapasa ka sa pagsubok!
Ang North Pole ay protektado ng mahiwagang kapangyarihan.
Narito ang mga kayamanan ng Pasko.
Kaya hindi kami nagpapapasok ng basta-basta na lang.
O pinapakita agad ang totoong North Pole.
Lalo na at limang araw na lang ay Pasko na.
Hindi.
Pero tama si Santa sa lahat ng sinabi niya sa amin tungkol sa 'yo.
At ano ang sinabi mo sa kanila?
Ang totoo, Leo.
Sinabi kong puno ka ng mahika.
- Ako? - Talaga.
Wala kaming duda.
Puno ka ng mahika tulad ng iyong mama.
Ano iyang hawak mo?
- Sige. - Ano ito?
VOUCHER PARA SA ISANG ARAW NG SPA
- Hindi. - Tutulungan ka namin magpahinga.
Salamat!
Wala po bang sorpresa para sa 'kin?
Siyempre mayroon!
Sino na ang handang bisitahin ang totoong North Pole?
- Hindi totoo ito. - Ano iyon?
Darling!
Si Rudolph!
Rodolfo siya dito.
Akala ko nagbitiw na siya.
Pero ang mga mahiwagang nilalang ay laging bumabalik.
Gusto ko nang bisitahin ang totoong North Pole!
Leo! May ipapadala akong mensahe gamit ang isip ko. Handa ka na?
Opo.
Natanggap na!
Puwede kong malaman kung ano ang sinabi ni Santa?
Na dapat pumikit tayo para makapasok tayo sa North Pole.
- Tama. Handa na kayo? - Opo.
WELCOME SA NORTH POLE
Santa! Narito na si Santa!
Santa! Tingnan mo!
Narito na tayo!
Paano mo ginawa ang lahat ng ito?
Sa tulong ng mahika. At tulong mula sa napakaraming tao.
Siyempre nagtatrabaho kami. Mag-picture tayo.
- Gusto mong iikot tayo ni Santa? - Opo.
NORTH POLE
- Paano naman ako? - Mama!
Imbitahan mo rin ako sa North Pole! Sige na!
Gusto kong sumama.
Sanat! Tara!
Ang isang ito, halimbawa. Para kanino?
- Dapat di nababasa, tulad ng bota ni Leo. - Hindi pa ako tapos.
Okey.
Sigurado kang gusto mong gawin ito, Santa?
Hayaan mo, Mama. Gustong-gusto ni Santa lumipad.
Mahilig siya sa matataas na lugar.
- Sa tingin ko hindi. - Siyempre gusto niya.
Lumilipad ang sleigh niya, umaakyat siya sa bubong,
mahilig siya sa hangin tulad mo, Mama, di ba?
Gagawin ko.
Sigurado ka?
Oras na para tikman ang hangin.
Totoo 'yan. Paalabin ang apoy na 'yan. Uno, dos, at...
Magaling!
Napakaganda ng North Pole!
Hindi pa iyan ang pinakamagandang bahagi.
Mayroon pa?
Kanina pa namin kayo hinihintay.
Nasaan tayo?
Ito ng sikat na bahay na gawa sa biskuwit.
Gusto mo dating maglagay sa balkon ninyo.
Naalala mo!
Paano ko malilimutan? Napakagandang regalo noon.
Pero hindi tumatagal ang mga biskuwit sa labas ng Mexico City.
- Naalala mo! - Lahat.
- Papasok na? - Pasok na tayo.
Halika, darling.
Biskuwit ba ito?
- Hindi. - Huwag!
Di mo puwedeng gawin iyan. Bawal sila hawakan.
Isa itong sinaunang lugar na dapat ingatan.
Tama. Ang mga biskuwit na iyan ay lagpas isang milenyo na.
Oo, para na silang pamana ng Pasko rito.
- Puwedeng pumasok sa loob? - Oo.
- Oo, halika na. - Halika.
Ito ang pinakaastig na bagay na nakita ko sa buong mundo, Ma.
Tingnan mo.
Dito, Leo,
kinukuhanan ako ng litrato kasama ang iba't ibang bata sa buong mundo.
Di ko alam kung nasabi ko na, pero ako ang numero uno mong fan.
Totoo. Alam ko sinasabi 'yon ng lahat ng bata, pero ako talaga iyon.
Sa tingin ko, ikaw ang pinakamabait. Salamat sa galing mo.
Saan ako magaling? Dahil dinadalhan ko ng regalo ang mga bata?
Oo, astig iyon.
Pero iba ang dahilan kaya gusto kitang makita.
Ang pinakamagaling na nagawa mo ay na naipanganak ako dahil sa 'yo
at nagkatotoo ang milagro ng Pasko na hiling ng mama ko.
Pasalamatan mo siya para sa pagpanganak mo sa akin.
Sige na, Mama! Mahalagang nagpapasalamat tayo.
Sige na nga. Salamat, Santa.
Para sa ano?
Para sa...
pagtupad ng pangarap ko.
Sabi sa 'kin ng mama ko, naipanganak ako dahil sa 'yo.
Hindi iyan ang eksaktong sinabi ko.
Oo, sinabi mo. Isa akong milagro ng Pasko.
Hindi ko kailangan ng papa dahil nariyan ka naman, santa.
Oras na para magpamasahe, ano?
- Pumunta na tayo sa spa. - Hindi.
- Oo. - Hindi.
Sige, ako na lang. Bye.
Bakit wala kang mga anak?
Maraming dahilan.
Hindi ko alam. Hindi ko lang naisip na posible iyon.
Bakit?
Dahil sa trabaho ko.
Napakaraming oras ang ginugugol ko sa trabaho ko.
Gusto ko ang ginagawa ko at iyon na.
Ano pa?
Noong bata pa ako...
wala akong normal na pamilya.
Kuha mo? Iyong tulad ng ibang pamilya.
May papa, may mama, ganoon.
Ako rin, pero hindi naman iyon masama o mabuti.
Iyon lang talaga ang nakuha natin.
Sabi mo maraming dahilan. Dalawa lang iyon.
Oo.
May sasabihin akong sikreto at tatapatin talaga kita.
Umibig lang ako nang tunay noong nakilala ko ang mama mo.
At gano'n pa rin ba ang gusto mo?
Sa pagkakaroon ng anak.
Wala bang kahit isang astig na bata na nagugustuhan mo?
Halika dito.
Ang aking Leo.
Ang ginawa n'yo...
- ay talagang nakakamangha. - Oo nga.
Nakakamangha kung gaano nila tayo tinulungan.
Oo.
Uy.
Sasabihin mo ba sa akin,
o kunwari wala na lang nangyari?
Hindi, sasabihin ko sa iyo.
Naaalala ko pa kung kailan ko binuo ang kuwento na iyon.
Maliit pa siguro si Leo noon,
mga tatlong taon pa lang at nasa isang Christmas party kami.
Nakatitig siya sa isang batang babae na kasama ang papa nito.
Pumunta siya sa akin, hinawakan ako sa mukha ng maliliit niyang kamay
at tinanong ako kung sino ang papa niya.
Sinabi mo bang si Santa iyon?
- Siyempre hindi. - Hindi ako nagbibiro.
Siyempre hindi! Paano mo maiisip iyon?
Ang sinabi ko sa kanya
hindi lahat ng pamilya ay may mama at may papa.
Sabi ko, sa pamilya namin, siya lang at ako,
kaya kami kakaiba at espesyal.
Di ko puwedeng sabihin na ni hindi ko naaalala ang pangalan ng papa niya.
Ang nagawa ko na lang ay...
pinaliwanag sa kanya na siya ang pinakamagandang regalong natanggap ko.
At naisip niyang itanong
kung si Santa ba ang nagpadala sa kanya sa akin...
at ang dali lang para sa akin na umoo.
Na isa siyang milagro ng Pasko. Na siya ang pinakamaganda kong natupad na hiling.
Kamamatay lang noon ng mama ko, at pareho kaming nalulungkot.
Tuwing gabi, bago matulog, gusto niyang mangako ako sa kanya...
na hinding-hindi ko siya iiwan.
At laging kaming dalawa lang magpakailanman...
sa harap ng mundo, laban sa mundo.
Lu, wala akong...
wala akong ideya kung paano ang maging isang ina.
At mahuhulaan ko lang kung naging gaano kahirap na gawin ito nang mag-isa.
Pero natitiyak ko ang isang bagay,
lahat ng ginawa mo para kay Leo
ay patunay ng pagmamahal mo para sa kanya.
Oo.
At napakagaling ng ginagawa mo.
Talaga?
Lalaki siyang alam na nasa tabi ka niya palagi,
anuman ang mangyari,
laging naroon para sa kanya.
Parang gawa ito sa karton at hindi sa...
Gusto kong gawin ito. Maganda ito.
Nakita mo? Gusto ko ito.
Hindi totoo.
- Harinang parang niyebe! - Harina!
- Mahalaga ang harina. - Idagdag ang harina!
- Paano ilalagay? - Parang niyebe!
MGA MENSAHE MULA SA TRABAHO
- Heto, kumuha ka. - Oo, para sa akin.
Donut ba ito?
Hindi, honey. Makikita mo at hindi ka makakapaniwala.
Gumagawa kami ng matcha brioche. Di ako magaling mag-French.
Hindi, magsasaya lang tayo ngayon,
at gagawa ng mga nakakatawang bagay bilang pamilya.
Handa ka na bang gumawa ng ibang pampasko na bagay?
Kung hindi naman kaya tungkol sa Pasko ang gawin natin?
Tira mo na, Leon.
Ang kailangan ko!
Ikaw naman.
Pass muna.
Di mo puwedeng gawin iyon.
- Kukuha ako ng isa? - Sige.
Ulit?
Sigurado kang hindi ka pa makakatira gamit 'yong mga nariyan?
Pero kasi...
Ako ay... may estratehiya ako.
Talaga.
Ano? Ang dami mong joker.
Bakit hindi ka makatira?
Hindi marunong mag-Rummy si Santa?
Ang totoo, hindi ako marunong.
Hindi ako makapaniwala. Maglaro tayo ng iba?
Kung Charades kaya? O Guess Who?
Candy Land!
Uno, baraha?
Hindi ko alam lahat ng mga larong iyan.
- Hindi ko pa sila nalalaro. - Hindi ako naniniwala.
Nag-iisa akong anak. Wala akong mga pinsan.
Ang lolo at lola ko ay hindi kailanman...
Ngayon ko pa lang nararanasan ito.
Ang maging bahagi ng isang pamilya.
- Santa. Tuturuan ka namin. - Oo!
Alin dito ang mga joker?
Ang mga ito!
Siyempre!
Akala ng mga tao ang sikreto ay nasa pagkalambot,
pero hindi iyon 'yon.
Ang pinakamahalaga ay ang init...
- At oras. - At oras.
- Puwede na ba ito? - Hindi pa.
Sinabi ko na sa iyo, para sa nag-iisa kong kadiring pagkain,
may sarili rin akong pamamaraan.
- Ngayon na? - Hindi.
Hindi pa.
Malapit na. Handa ka na?
At ngayon, ingat baka mapaso ka,
ilalagay natin sa gitna ng tortilla.
Wag mo hawakan.
- Ganiyan. Hihilahin ang mga patpat. - Ayan.
Hihilahin ang mga patpat.
At titiklupin natin ang tortilla.
Ayan!
At ang pinakamahalagang hakbang. Ano 'yon?
- Ano? - Kainin ito.
Ito ang pinakamasarap na kadiring pagkain.
Saan ka natutong gumawa ng marshmallow na quesadilla?
Sa buhay ko dati.
Bago ka maging Santa?
Parang gano'n na nga.
Puwede mong ikuwento sa 'kin?
Okay lang kahit hindi tungkol sa North Pole.
O sa mahika. O tungkol sa pagiging Santa.
Unang paa.
Akin na ang pangalawang paa.
Nahihirapan ka ba, Ma?
Na ano, darling?
Na maging nobyo si Santa.
Noong hindi mo pa alam, oo, mas nahirapan ako.
Natakot ka bang sabihin sa akin?
Bakit?
Dati tayong dalawa lang.
- Laban sa mundo. - Oo!
Kasama siya, puwede na tayong maging tatlo.
Seryoso ka ba?
Talaga?
Sa tingin mo iiwan ni Santa ang North Pole para makasama tayo?
Hindi ko alam.
- Puwede natin siyang tanungin. - Gusto mo ba iyon?
Pero gusto mo lang ba iyon...
dahil siya si Santa?
Hindi.
Kung gano'n, bakit?
Dahil mas tumatawa ka kapag kasama mo siya.
- Mama, kamukha ko na ba si Santa? - Oo.
Ang tawag diyan namamanang mahika.
Tara na?
Hindi! Susunod ako sa iyo, Leo.
- Tutulungan kita. - Pindutin mo. Doon.
Ano'ng mayroon? Kumusta?
Oo, nakabakasyon kami, at pangit ang signal dito.
Oo, medyo nasabi na ni Alejandro.
Oo.
Ano iyon?
Hindi, gusto ko iyan. Sige.
Ipapadala ko lahat ngayon. Magkita tayo at mag-usap sa Lunes.
Sige. Magaling.
Ano'ng napanalunan natin?
- Ang restaurant ko! - Ano?
- Oo! - Hindi nga?
Binabati kita!
Oo, paalam sa lugar na ito.
Gusto ng mga investor na magbukas ng restaurant kasama ako.
- Binabati kita. Pinaghirapan mo ito! - Salamat.
Oo.
- Aalis na ako ngayon. - Saan ka pupunta?
- Sa lungsod, para i-meet ang mga investor. - Doon sila magbubukas?
Di ko alam, di ko natanong. Gusto nila sa Ensenada,
pero pare-pareho lang naman, di ba?
Kung aalis na ako, makakarating ako bago magbukas ang palengke.
Ayos lang naman, di ba? Puwedeng bukas na kayo lumipad.
Sige, gano'n na lang. Magkita na lang tayo sa siyudad.
Magkaka-breakdown na ako at ngayon ka pa nawawala.
Sabi na nga ba at di gagana na maging pamilya kami. Tawagan mo ako.
Ayaw ko talaga ng Pasko.
Ako rin.
Hindi ba ikaw 'yong...
Raket.
Inom tayo ng juice na may tama?
Ano'ng nakahalo?
Alkohol.
Baka tatanga-tangang tanong ito, pero kasi
hindi talaga ako magaling sa mga relasyon-relasyon.
Pero bakit problema para sa 'yo na nagkakasundo na sila?
Dahil...
hindi dapat mapalapit si Leo sa isang taong
bigla na lang mawawala...
sa buhay namin.
Maligayang pagdating!
Bubuksan na nila ang ilaw sa Christmas tree.
Oo. At hindi ko iyon palalampasin.
At nasaan ang mama ko?
Lucia. Gusto kita.
- Pero kulang ka ng pag-asa. - Hindi.
Umasang magiging maayos pero paghandaan ang pinakamasama.
Ano?
Bakit? May gusto ka bang idagdag? O nakikitsimis ka lang?
Mabuti nga na inihahanda mo ang sarili mo,
pero dapat mabuhay pa rin.
Aking mga mamamayan!
Isang karangalan na hilingin si Papa Noel,
kilala sa buong mundo bilang...
Santa Claus!
- Mahal kita, Santa! - Mas mahal kita!
Na hilingin sa kanya, kung mamabutihin niya,
na sindihan ang ating puno,
na, sa totoo lang,
ay ang pinakamagandang punong nagawa natin.
At dahil sa inyo ang lahat ng ito.
Santa!
Sige na, munting Leon.
Ilawan mo na ang Pasko.
Ten, nine, eight, seven, six,
five, four, three, two, one!
Wala akong insurance!
Pasensiya na!
Salamat.
Hindi ka umalis.
Paano ang Pasko kung wala si Santa?
Pero kailangan kong umalis bukas,
Kailangan kong protektahan si Leo.
Mula sa ano?
Mula sa iyo.
- Kaya mo siyang saktan nang sobra-sobra. - Ako?
O ikaw?
Hindi mo alam kung gaano kahirap maging solong ina.
At kung ano ang kailangan para maging pamilya.
- Nagkakamali rin naman minsan, siyempre. - Alam ko.
- At si Leo ang laging uunahin ko. - Alam ko.
Naging makasarili ako nang hayaan kong mapalapit ka sa amin,
at ngayon, pagbabayaran ni Leo ang...
Ang paghahanap ng pansariling kaligayahan
ay di pagiging makasarili, dahil kung maayos ka, maayos din siya.
Dapat gumawa ka rin ng mga para sa sarili mo.
Tulad mo?
Sarili mo lang ang iniisip mo.
Para kay Leo, ang Pasko ang pinakamahalagang gabi ng taon,
at wala kang pakialam na masisira mo iyon sa pag-alis mo.
Lucia, hindi ko kasalanan na pinaniwala mo siyang milagro siya ng Pasko,
isang regalo mula kay Santa Claus.
Tama ka.
Marami na akong nagawang mali,
at hindi na ako magsisinungaling sa kanya muli.
Leon?
- Puwede ba akong pumasok sa bahay mo? - Hindi!
Puwede ba akong magpaliwanag?
Hindi ako isang milagro ng Pasko,
ayaw lang talaga ako ng papa ko.
Hindi ko sinasadyang masaktan ka.
Kabaligtaran nga ang gusto ko.
Mahal kita nang higit pa sa anumang bagay sa mundo.
Leon.
May magagawa ba ako para mapagaan ang pakiramdam mo?
Umuwi na tayo agad!
Okay.
Di talaga ako makapaniwalang aalis kayo nang ganito.
Malilimutan din ito ni Leo kalaunan.
Kaunting panahon?
Oo. At dapat mag-uusap pa tayo.
Hindi mo naiintindihan na nasira na ang pinakamalaki niyang ilusyon
at lahat ng tiwala niya sa mama niya.
Lu, sa tingin ko kalabisan na iyan.
Sa ngayon akala mo hindi na natin malulutas ito...
Hindi mo alam ang nararamdaman ko...
dahil hindi mo anak si Leo.
Sa loob ko, alam ko na dati pang pagkakamali ito.
- Pasensiya na at nahila pa kita rito. - Pagkakamali?
Ipaliwanag mo ang ibig mong sabihin dahil...
Pagkakamali ang mga kasinungalingang sinabi mo sa anak mo?
O ang relasyon natin?
Patawarin mo ako.
Patawarin mo ako, Sergio, pero ito ang makakabuti para sa lahat.
Pakiusap, Lu, huwag mong gawin ito sa atin.
- "Sa atin"? - Sa atin.
Ito na ang pagkakataong hinihintay mo, ang pinapangarap mo,
makakapagbukas ka na ng sariling restaurant mo kahit saan mo gusto.
Naiintindihan ko na.
Di ito dahil di na naniniwala si Leo sa mahika.
Ikaw ang hindi naniwala kailanman.
Sandali lang!
Mabilis lang!
Alam mo bang bawat snowflake ay walang katulad?
Magkakaiba silang lahat.
Lahat sila ay espesyal, tulad mo.
Alam kong nabigo kita pero...
gusto kitang pasalamatan
dahil hinayaan mo akong makilala ka.
At alam mo kung ano?
Ikaw...
ang hiwaga, munting leon.
Sakay na, darling.
Gusto mo ng makakain?
Hindi ka ba nauuhaw?
Mas gusto mo bang mapag-isa, Leon?
Gaano mo pa ako katagal hindi kakausapin?
Masama magsinungaling.
Pero mas masamang sabihin mong para sa akin ito
pero ang totoo ay natatakot ka.
Pero lahat ng ginagawa ko ay para sa...
Lagi mong sinasabi na dapat alam natin ang nararamdaman natin at sabihin ito.
Bakit ka nagtuturo ng mga hindi mo naman ginagawa?
Tama ka.
Pinapatawad mo na ako?
Di ko alam kung kailan ka naging wais nang ganito.
Darling. Ang ganda mo.
Ikaw, hindi.
Umiyak ka.
Allergy ko lang ito.
Wala kang kahit anong allergy sa North Pole.
Wala nga.
Pero maglalagay lang ako ng make-up at aayos din ang itsura ko.
Buti nakarating kayo. Pasok kayo.
Uy, nakita mo ba...
iyong isa?
Lu!
- Ano? - Nakita mo ba 'yong isa?
Narito siya.
Emilio!
Si Nicolas ito!
Mas magaling pang nanay ang anak mo kaysa sa 'yo
- Lu! Walang balita? - Ano?
Hindi mo ba naaalala si Chepina?
Hindi ho.
Paano mo siya hindi matandaan?
Solong ina rin siya, tulad mo.
Mayroon siyang pinapuntahang support group. Pumupunta ka rin?
Hindi ko masyadong gusto ang mga gano'n.
Sasabihin ko sa kanya na ipadala sa 'yo ang mga detalye sa Facebook.
Paano ka niya mahahanap?
Sabi niya may allergy lang siya pero hindi siya tumitigil umiyak.
At sa tingin mo, bakit siya may allergy?
Oo.
Lucia Ruiz Pilego.
Oo, isulat mo tulad ng tunog.
Luci, sabi ni Chepina hindi ka niya mahanap sa Facebook.
Pakisabi, Tiya, na ako na lang ang hahanap sa kanya.
Chepina Rosas.
Rosas ang apelyido niya, wag mong kalimutan!
Sige na!
Narito ako para makita si Santa.
Ano'ng sinabi ko tungkol sa kusina? Hindi tayo pupunta sa kusina.
Uy, nakita mo ba si Leo?
- Hindi. - Si Pia?
- Iyong chef. - Si Sergio Sanchez.
Hindi puwede ang mga bata sa Indigo Restaurant.
Di po ako kakain. Puwedeng pakibigay ito kay Sergio?
Sige na po, Pasko naman.
Okay.
Naku po.
Ganyan din ang mukha ng kapaitd mo kapag alam niyang...
Nagsisinungaling ka.
Talagang hindi ko alam.
Sabihin mo kung nasaan ang anak ko at kapatid ko,
o magkakaseryosong problema tayo.
Okey.
- Maligayang Pasko. - Maligayang Pasko!
Pasensiya sa pang-aabala.
Sergio.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Sinabi mo sa 'kin dati na ang kinatatakutan mo
nang higit pa sa masaktan ay na may dalawang taong masasaktan.
At sinabi ko na ang kinatatakutan ko ay matataas na lugar.
Noong simula,
hindi ko talaga alam ang ibig sabihin noon.
Pero may nakilala ako...
isang napaka-espesyal na tao...
at dahil sa kanya, alam ko na
na ang pinakakinatatakutan ko
ay na may tatlong taong masasaktan.
"Mahal kong Santa, di ako alam kung puwede pa akong gumawa ng isang sulat,
o kung gagawin mo na lang itong PS sa nauna kong sulat...
itinuro ng mama ko ang salitang iyon na walang 'H'.
Pero ngayong nakilala na kita, nagbago na ang mga hiling ko.
Di ko na gusto ng skateboard, ang totoo, gusto ko pa rin
pero makakahintay ako sa susunod na Pasko.
Bago iyon, gusto kong humiling ng ibang bagay.
Gusto kong makitang masaya ang mama ko.
Kaya ang gusto ko lang ngayong Pasko ay,
kung iyon din ang gusto n'yo ni mama,
na maging isang pamilya tayo."
Hindi mo kailangang magpasiya ngayon.
Pag-isipan mo muna...
narito lang ako.
Sergio, sandali!
Nagdala ng merengon ang mga tiya ko galing Veracruz,
at sabi mo di mo pa nasusubukan iyon.
Hindi ko alam, pero baka gusto mong dumito at tikman iyon.
At baka gusto mong dumito...
kasama ko habambuhay?
Dahil pinapasaya mo ako.
At ang pinakamagandang maibibigay ko sa anak ko...
ay isang masayang ina.
At napakahusay mong nagagawa iyon.
Patawarin mo ako, sa lahat ng ginawa ko.
Salamat at binigyan mo pa tayo ng isa pang pagkakataon.
Hindi ko na kailangan pag-isipan.
Ano'ng masasabi mo?
Sa pagkakaintindi ko, walang apoy kung walang hangin. Tama?
Mama, umuulan ba ng niyebe?
Ito na ang pinakamagandang Pasko sa kasaysayan ng mundo!
Salamat, Santa!
Hindi, siya si Sergio, ang nobyo ko.
Hello. Nagagalak akong makilala ka, Leo.
Kumusta, Sergio?
Mahal ko.
Chepina, kalimutan mo na. Wag mo na siyang idagdag sa grupo.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Miray Lozada-Balanza
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce