Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Drogi Mikołaju,
z okazji tej Gwiazdki
chcę prosić cię o...
RANDKA Z MIKOŁAJEM
- Na pewno wszystko gra? - Spokojnie.
Jest idealnie.
- Baw się dobrze. - Denerwuję się.
Boję się, stresuję. Odwołaj to.
- Nie ma mowy! - Błagam cię.
Po prostu tam idź!
Ludzie to wariaci.
To... tortury!
Czysty masochizm.
- O czym ty mówisz? - O randce w ciemno.
Zorganizowanej przez twoje paskudne siostry.
Nie byłaś w poważnym związku od ponad dziesięciu lat, Lucía.
Wybacz. Prawda czasem boli, ale...
Ukłułam się w oko.
Sama mówiłaś, że chcesz kogoś poznać
i przełamać lęk przed...
- Mówił przeze mnie alkohol. - Zjesz z nim kolację.
Najwyżej go nie polubisz. Ale Sergio jest dla ciebie idealny.
- Zaufaj mi. - Okej.
Pa.
Kojarzysz te dni, kiedy wszystko idzie coraz gorzej?
Właśnie.
Wyszłam za późno, bo nie wiedziałam, co włożyć,
a potem rozładował mi się akumulator.
Próbowałam zadzwonić po taksówkę,
ale moja karta przestała działać.
A potem...
- Już dobrze. Spokojnie. - Zazwyczaj tak nie robię.
Wykorzystałem ten czas. Serio.
Odpowiedziałem na kilka e-maili i SMS-ów.
Zadzwoniłem do taty, mamy, babci.
Przepraszam. Zazwyczaj jestem punktualna.
Powiedzmy.
Ale aż tak się nie spóźniam.
Nic się nie stało.
Poza tym dobrze wybrałaś.
- Co? - Swoją stylówkę.
- To najbardziej... - Wyglądasz bardzo ładnie.
Podoba mi się alternatywne podejście do mody,
metka na wierzchu i w ogóle.
Żartujesz sobie?
Nie. Przestań!
Już wszystko o mnie wiesz.
Co mogę powiedzieć? Jestem nieogarnięta.
Chcę tego spróbować.
- Nieogarniętości? Czy dać ci sweter? - Wina.
Jasne. Zdrówko. Mówiłam, że jestem nieogarnięta.
Zdrówko.
Boże.
Podoba mi się.
- Wino? - Nie. Ty.
Też mądrze wybrałeś.
Ta restauracja jest...
niesamowita.
Oszukałem cię. Dostałem zniżkę.
Żartuję. Obiecałem ci, że coś przyrządzę. Pepe?
Przepraszam.
Przynieś pierwsze danie.
Oczywiście, chef. Przepraszam.
Dziękuję.
- „Chef”? - Chef.
Co takiego?
Jestem szefem kuchni sieci Indigo.
Zwykle pracuję w ośrodku w Jalisco.
- A ty czym się zajmujesz? - Jestem architektem.
Nieźle. Ja nie narysuję nawet prostej kreski.
Za to mój piekarnik jest pełen zabawek. Piąteczka.
Tak.
- Więc? - Więc co?
- Opowiedz mi. - O czym?
O sobie.
Uwielbiam ogień.
Ja wolę powietrze.
Byłem małym piromanem.
Dlatego tak lubię kuchnię. Otwórz buzię.
Co to za przysmak?
Właśnie tak smakuje ogień.
Interesujące.
Jak smakuje powietrze?
Powietrze? Jak wolność.
Gdzie można go posmakować?
Dwieście metrów nad ziemią,
- na rusztowaniu... - Nie ma mowy.
Masz lęk wysokości?
Mam lęk wysokości.
- Wszyscy tak mówią. - Wszyscy?
Mówisz o swoich absztyfikantach?
- Tysiącach. - Milionach.
Tak, milionach. Gdzie oni są?
Uciekli.
- Dlaczego? - Ponieważ...
Jestem bardzo zajętą kobietą.
- I mają lęk wysokości. - Rozumiem.
Poszedłbym z tobą.
Spróbowałbym powietrza kilometr nad ziemią.
Jak długo tu pracujesz?
Dłużej niż planowałem.
Zabrzmię banalnie,
ale chcę kiedyś otworzyć własną restaurację.
- Co cię powstrzymuje? - To, co zazwyczaj. Pieniądze.
- Jasne. - Ale pracuję nad tym.
Inwestorzy z Indigo
- dają mi dobre rady. - Jasne.
Super.
- Tak. - Podoba mi się, że masz pasję.
O nie...
Pomyślmy...
Słony czy słodki?
To nie fair, bo...
- Dlaczego? - To kwestia równowagi.
Oszukujesz. Musisz odpowiedzieć.
Ciepło czy zimno?
To zależy.
- Od czego? - Od tego, czy jestem na plaży.
A jeśli tak? Karaiby czy Pacyfik?
Pacyfik. Ty?
Ja? Zawsze Pacyfik.
- Wybierzmy się. - Na plażę?
Zawsze jesteś taki impulsywny?
Nie.
Ale przy tobie tak.
To cudownie, ale...
Nie mogę.
- Nie możesz jechać na plażę? - Nie.
Żadnych zobowiązań.
W porządku.
- Na pewno? - Jasne.
Zresztą restauracja to mój priorytet.
Mieszkamy w różnych miastach.
Związki na odległość rzadko się udają.
Tak.
Ale to nie znaczy, że nie możemy się zabawić.
W rzeczy samej.
Lucía?
TO KWESTIA RÓWNOWAGI CAŁUJĘ, LU
- Dzień dobry! - Cześć.
- Cześć, szwagier.
Hej.
Cześć, słonko. Obudziła się już?
Dobrze spała? Pytała o mnie?
Źle spała.
Płakała całą noc.
Cierpiała. Pytała, czemu mama zostawiła ją
na 12 godzin w tym piekle.
Dobrze wyglądasz, szwagierko.
- Taka uśmiechnięta. - Serio?
Nie mogę powiedzieć tego samego o tobie.
Wyglądasz jak zombie kołyszące niewidzialne dziecko.
Nie sypiasz?
Potrzebujemy ośmiu godzin nieprzerwanego snu.
Raczej 24.
- Zobaczę, czy wstała. - Okej. Hej!
Jak poszło z Sergiem? Podobało ci się?
Nie!
- Chcę znać szczegóły. - Nie ma mowy!
Tak, świętujmy.
Nie bądź taka, chcę żyć twoim życiem.
To bolało.
Taka jest prawda.
To twoja wina.
Dzień dobry, małpeczko.
Pobudka.
Jeszcze pięć minutek.
Jest już późno, Leon.
Co ci się śniło?
Że była Gwiazdka, a kotek obudził mnie języczkiem.
Co jeszcze?
Dostałam go od Mikołaja, a wszędzie był śnieg.
Czyli to, co zwykle.
- Jest sobota! - Jest piątek, Leon.
Nie odrobiłam lekcji.
Niedobrze.
Brzuch mnie boli!
Jesteś głodna. Masz w torbie śniadanie.
Musisz iść do szkoły, Leon.
W porządku, ale musisz to założyć.
Wiesz, że tego nie zrobię.
Dlaczego nie?
Nie chcę robić z siebie głupka.
Już późno, Leonora, nie zdążymy.
Mamo, śpiewamy!
Leo...
Jadę na osiołku i śpiewam
Mój mały osiołek kłusuje
Możecie zobaczyć mnie
W drodze do Betlejem
Zachowuj się, dobrze?
- Hasta la vista, baby. - Hasta la vista.
SERGIO: HEJ, JAK SIĘ MASZ?
Tak!
Halo?
Zmieniłem datę lotu.
Oszalałeś!
Muszę oddać ci sweter.
Nie chcę, byś zmarzła.
Pía, spóźnię się 20 minut,
ale nie przebieraj jej, bo...
Pía! Spóźnimy się.
- To nie będzie 20... Tak. - Nie!
- Pół godziny. - Bzdura, 20 minut.
- Ej! - Co?
- Co z tobą? - Zmienię datę jeszcze raz.
- Piąty? - Zrobię to znowu.
Nie, córka ma świąteczne przedstawienie.
- Nie. - Pójdę z tobą.
Idę z Leo.
- Chętnie ją poznam. - Nie.
Dlaczego nie?
Mieszkamy w różnych miastach i nie zobowiązujemy się do niczego.
Ale ja wiem, czego chcę.
Ciebie.
- Jestem w pakiecie. - Myślisz, że tego nie wiem?
Mam pomysł.
Jeśli za rok to...
To?
Zostanie tak, jak jest...
Załatwię ci miejsce VIP
na najfajniejszym świątecznym przedstawieniu
szkół podstawowych w Meksyku.
Umowa stoi.
Stoi.
RESTAURACJE W MEKSYKU
I co? Bezpiecznie.
Zdjęcie.
- Nie mogę. - Spójrz!
Uśmiech!
Chodź.
Zróbmy sobie zdjęcie, uśmiech.
- Podjęłaś już decyzję? - Tak.
Nie. Zaczekaj, muszę coś zmienić.
Jak to? Święta już za tydzień.
Nie możesz zmieniać listu.
Wiem.
- Już. - Pokaż.
Tak się pisze „deskorolka”?
Tak.
- Bez „H”? - Tak, bez „H”.
Zobaczmy.
„Kochany Mikołaju, chciałabym:
Po pierwsze, deskorolkę, bez „H”.
Po drugie, spotkać ciebie, prawdziwego Mikołaja.
Po trzecie, zobaczyć śnieg jak na filmach. I tę ostatnią rzecz”.
„Ostatnią rzecz”?
Mówiłam ci, że nie możemy mieć psa.
Nie o to chodzi.
- Ani kota. - Wiem.
Więc?
Mikołaj dostanie aneks.
Co to jest aneks?
- Dodatkowa część listu. - Jest tam „H”?
Nie. Zobaczmy.
„Żeby mama była ze mną na zawsze”.
Tego właśnie chcesz?
Ty i ja na zawsze, mamo.
Obiecujesz?
Obiecuję.
WESOŁYCH ŚWIĄT
W tym roku też chcemy posłuchać, jak rapujesz
przebrana za Rudolfa.
Nie rapowałam ani nie byłam przebrana za Rudolfa,
ale dziękuję.
Urocza! Ale dlaczego przebrałaś się za ducha?
Jestem duchem świąt Bożego Narodzenia. To nie Halloween.
Przed nami trzeci najważniejszy dzień w roku,
pierwszym jest Boże Narodzenie, bez dwóch zdań!
Drugi to Wigilia przed Bożym Narodzeniem.
A trzeci to szkolne, świąteczne przedstawienie,
na które właśnie się szykujemy. Powinna pani wiedzieć!
Leo! W tym roku też rapujesz?
Tak, „rapuję”.
Cześć!
- Witam! Ile biletów? - Dwa.
Znów przyjdziesz z siostrą?
Tak, z jej superciocią.
Super!
- Dziękuję, miłej zabawy. - Dzięki.
- Pa! - Pa!
Pora spać, musisz rozprostować łapki.
Lwiątko musi się wyspać.
Jest zimno.
Zimno? Mikołaj by się tu spocił.
To nie ty chcesz zobaczyć śnieg?
Chcę, ale nie lubię mojego nowego łóżka.
Dlaczego?
Czasami nowe rzeczy trochę nas przerażają, ale...
- Jesteśmy odważne! - Właśnie!
Poza tym mój pokój jest nawiedzony.
- Wcale nie. - To prawda.
Słyszę dźwięki dochodzące ze ścian.
To chrapanie!
Wcale nie. To ryki lwa!
Opowiedz mi bajkę.
- Jaką? - O mnie.
- Wiele, wiele lat temu... - Ile?
Dokładnie siedem.
Miłośniczka sosu chamoy i dobrej muzyki...
- To ty. - Tak. Poprosiła Mikołaja
o najfajniejszą, najbardziej czadową córeczkę na świecie,
największą miłość, jaka może się zdarzyć.
- To ja. - Tak.
To życzenie wyszło z serca,
nie z rozumu.
Miłośniczka sosu chamoy nie wiedziała, że chce być matką.
Była rozkojarzona?
Można tak powiedzieć.
Ale pomiędzy rozkojarzeniami,
tamtej nocy miłośniczka sosu chamoy...
spojrzała Mikołajowi w oczy
i wydarzył się świąteczny cud.
Urodziłam się.
Tak, dziewięć miesięcy później.
Dzięki Mikołajowi.
Nie, dzięki mnie.
- Ale też... - Pora spać.
SERGIO: WYJDŹ NA BALKON.
Sergio!
Przyniosłem ci ogień!
Co tu robisz?
Znalazłem zastępstwo i pomyślałem...
o tym.
O tym też.
- Nie. - O czymś jeszcze.
Leo śpi.
Masz pracę. Co tu robisz?
Mam dwa tygodnie wolnego. Niespodzianka!
Wesołych Świąt, kochanie.
Nie tutaj.
Lu, prosiłaś mnie o rok. Dałem ci go.
Nie chcę wciąż się ukrywać.
Nie przesadzaj. Nie musiałeś się ukrywać.
Mamo, złodziej!
Nie! Jestem...
To...
- Jestem... - To mój przyjaciel.
Nie masz przyjaciół.
To prawda.
To mój...
chłopak.
Co?
Nie, kochanie.
Skarbie! Leo, wszystko gra.
Skarbie!
Nie zauważyłaś, kim jest mój chłopak?
Skarbie, to...
Spójrz! To Święty Mikołaj!
Co?
Tak...
Jest za brzydki na Mikołaja.
Bo jest... pod przykrywką.
- Dlatego wyglądasz tak nudno? - Tak.
To moje przebranie.
Przebieram się, kiedy opuszczam biegun północny.
Przebieram się za brzydkiego, nudnego,
niefajnego gościa.
Powiedz jej prawdę.
Że masz prawdziwego chłopaka,
który urodził się daleko od bieguna.
Święty Mikołaj urodził się w Turcji.
Leo zrozumie.
- Mogę? - Proszę.
Pepe, właśnie spróbowałem przepysznych escamoles.
I to poza sezonem.
Przywiozę ci trochę, jak wrócę do restauracji.
- Nie jesteś na urlopie? - Jestem.
- Ale znasz moją pracę. - Tak, to twoje życie.
- Właśnie. - To gwarancja sukcesu.
Życie zawodowe, życie prywatne.
Zasady można zmienić.
Wiesz, co jest gorsze od złamanego serca?
- Co? - Dwa złamane serca.
Nie chcę narażać na to Leo.
Raduj się świecie
Przyszedł Pan
Niech zabrzmi Chwały pieśń
Uznałaś, że to dobry pomysł, by powiedzieć Leo,
że twój facet to Mikołaj?
Byłam w kropce. To pierwsze, co przyszło mi do głowy.
Możesz mieć chłopaka, a nawet 20,
ale nie kłam.
Wystarczy, że myśli, że jest świątecznym cudem.
Wiem. Niełatwo być samotną mamą.
Właśnie. Musi zrozumieć,
że nie kręcisz się wokół niej.
Nie widziałaś tego drugiego?
Którego?
Nico, Emilio...
Jest!
Drugi dzwonek.
Gotowe? Zaraz trzeci dzwonek.
Cieszę się, bo zaprosiłam tatę,
mamę, wujka i kuzynkę. A ty?
Mamę, tatę i braciszka, który jest w brzuchu mamy.
A ty, duchu? Kogo zaprosiłaś?
Mamę i ciocię.
Czemu twój tata nie przychodzi?
Niektóre rodziny są inne.
Na przykład ja mam dwie mamy.
- Leo, też masz dwie mamy? - Nie.
Dwóch ojców?
Nie.
Więc?
Mam mamę i...
Chłopaka mojej mamy.
To Mikołaj! Święty Mikołaj!
Kto ci to powiedział?
- Dobre! - Mikołaj, jasne.
Wszystko gra?
Zdecydowanie.
Mamo!
Nazwali mnie kłamczuchą.
Chodź, skarbie.
Wydmuchaj nosek. Mocno.
Powiedzieli, że nie jesteś dziewczyną Mikołaja,
że Mikołaj nie istnieje.
Czy to prawda?
Tak mi smutno.
Mam złamane serce.
Mogę zrobić coś, żebyś poczuła się lepiej?
- Zabierz mnie na biegun. - Co?
Poczuję się lepiej,
jeśli polecimy z Mikołajem na biegun północny.
Udowodnię, że nie kłamałam,
i znów będę mieć przyjaciół.
Chcę tego.
Naprawdę?
- Chcesz, żebym poznał Leo? - Tak.
- Ale pod pewnymi warunkami. - Żaden problem!
Musisz być Świętym Mikołajem.
Nie. Żartujesz.
Nie. Jedziemy na wakacje.
- Jasne, na biegun północny. - Zgadza się.
Co?
Nie na prawdziwy biegun.
Jedziemy na fałszywy biegun?
Nie powiemy Leo, że to nie biegun,
tak naprawdę będziemy...
w twoim ośrodku.
- Nie ma mowy. - Co?
Nie pojedziemy do mojego ośrodka.
Dlaczego nie? Na zdjęciach wyglądał idealnie.
Naprawdę wygląda jak biegun północny.
Jakby opętał go duch świąt.
Dlatego o tej porze roku mnie tam nie ma.
Lucía, posłuchaj.
- Nie przesadzasz? - Nie.
- Lu. - Może trochę.
Wiem, że to wariactwo, ale to dobry początek,
byście się zbliżyli.
Czyż nie?
Dajmy temu czas i zobaczymy.
Co ty na to?
- Nie. - Proszę.
Nie.
- Proszę. - W porządku.
Jesteś najlepszy.
Nie. Po prostu jestem zakochany.
- Mikołaj na pełnej? - Nie.
Jak to?
Z tego możemy zrobić worek.
Do dzieła.
Niech pan dobrze zmierzy. Ma szerokie bary.
PORA ODEBRAĆ LEO
Muszę iść.
- Zrób tak... - Nie...
...biała broda i włosy.
Jest!
Mikołaju, to Leo,
najfajniejsza dziewczynka na świecie
i moja największa miłość.
Leo, pozwól, że oficjalnie przedstawię ci
prawdziwą gwiazdę,
Świętego Mikołaja, Papá Noel.
Posłuchaj...
Gdzie one są?
Kto, skarbie?
Profesorek, Błyskawiczny, Złośnik, Amorek, Komet, Fircyk, Tancerz, Pyszałek, Rudolf.
Twoje renifery!
Uciekły!
Tak!
- Pokłóciliśmy się. - Właśnie.
I...
- I... - I?
Wkurzyły się.
A co z Rudolfem?
Rudolf wkurzył się najbardziej.
Nos zrobił mu się czerwony. Zrezygnował.
- Co to znaczy? - Odszedł.
- Na zawsze? - Zgadza się.
Nie, zaczekaj.
Magiczne stworzenia nie odchodzą na zawsze.
Skarbie, naprawdę.
- Nie odchodzą. - Nie.
- Wciąż masz czas, by uciec. - W porządku.
Jestem gotowy.
Witaj w życiu Leo. Dziękuję.
Mamo, włącz „zaskoczoną”.
- Co to za piosenka? - Usłyszysz.
Dzięki tobie jestem na księżycu
Jestem zaskoczona
Twardy krok
Jesteś moją lepszą połową
Już cię kocham Nie musimy nic mówić
To nie sen Jesteś moją drugą połówką
Stój! Piniaty!
WESOŁYCH ŚWIĄT
Zamknij oczy, Leon.
Za chwilę przekroczymy bramę bieguna północnego.
Teraz!
Nie wygląda jak biegun północny.
Gdzie śnieg?
Globalne ocieplenie.
- Ale umiesz sprawić, by padał? - Tak.
Spójrz, Leo! Chatka Mikołaja.
CHATKA
Serwują tam tylko pozole.
Ale to twoja chatka, Mikołaju.
Tak. Najgorsze pozole.
Nieważne. Zobaczę, czy możemy wejść.
Zaraz wracam.
Dzień dobry. Znajdzie się stolik?
- Witamy w Chatce. - Dzięki.
Pojedynczy?
Nie, dla trzech.
I mam ogromną prośbę.
Powiedziałam mojej córeczce,
że spotykam się z Mikołajem i jesteśmy na biegunie północnym.
Chciałam panią prosić,
by przywitała pani
mojego chłopaka jako Mikołaja.
- Pani chłopaka? - Proszę.
Moja córeczka jest mała i bardzo podekscytowana.
Oszustwo jest sprzeczne z polityką naszej firmy.
W porządku.
Ile, smarkulo?
Leo, lubisz szkołę?
Nikt nie lubi szkoły.
Myślałam, że Mikołaj zna się na dzieciach.
- Wszystko gra? - Czemu nie odpowiadasz?
Święty Mikołaj ma moce telepatyczne.
Babcia mówiła mi, że w ten sposób
Mikołaj słucha dzieci.
Chodzi o to, że...
- Po prostu... - Co?
To nie takie proste, jak myślisz.
Witamy, Mikołaju. Cudownie cię widzieć.
Szef kuchni z Indigo?
Przez was mamy coraz mniej klientów.
To Mikołaj.
Przepraszam.
Wybaczcie,
dzieci z całego świata do mnie piszą.
Muszę przeczytać listy. Sekundę.
Dziękuję, są za słodkie.
Ale ona je zje.
Dziękuję.
W tym jest krowie mleko, prawda?
Macie może mleko migdałowe?
Nie. Dziękuję.
- Nie. - To dla mnie.
Jasne.
Mikołaj nie toleruje laktozy.
Na czym skończyliśmy?
Chcę tu pełno światełek.
Tych mrugających,
typowo świątecznych.
Załatwione, pani burmistrz.
Mikołaj dużo je, prawda?
Możemy pogadać?
Chodź.
Mógłbyś skończyć z ironią i trochę się postarać?
- Błagam cię. - Przepraszam.
Proszę, postaraj się.
Dobrze.
Czeka ją świetna zabawa.
Leo!
Dziewczynko, zejdź!
Leo, stój!
Nasze miasto będzie wyglądało przepięknie!
Posłuchaj.
- Dostałam twój prezent. - Ależ nie trzeba.
Uwaga!
Lucía!
Leo!
Nie...
Pomalujcie te drzwi.
- Jak? - Nie wiem.
Uważaj, dziecko.
- Carlitos! - Nic ci nie jest?
Dziewczynko, nic ci nie jest?
Skarbie!
- Pani... - Sorki.
- Wszystko gra? - Leo.
Chef.
Przepraszam, pani burmistrz.
Nic się nie stało.
Jak zawsze miły i przystojny.
- Nie rób tak. - Dobrze.
- Nic jej nie jest? - Nie. Idziemy?
- Nie. - Nie.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Chodźmy.
Pomóc ci?
Nie, dzięki, mam swoją technikę.
Chodź, skarbie.
Zamknę...
Mamo!
Nie śpisz?
Muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Co się stało?
Nie smuć się, ale musimy wracać.
- Dlaczego? - Mamo,
ten facet to nie Mikołaj,
a to miejsce to nie biegun.
Nie martw się, oszukał nas obie.
Ale mam plan.
Na wszelki wypadek nie całuj ani jego,
ani nikogo innego.
Najlepiej śpij ze mną każdej nocy.
- Posłuchaj, Leon... - Mamo.
Myślę, że ten facet to Grinch.
On chce nas rozdzielić i zniszczyć Boże Narodzenie na zawsze!
Chciałabym, żeby Leo była szczęśliwa.
Ale nie wiem, jak to naprawić. Nie mam pojęcia.
Ja wiem.
Powiedz jej prawdę.
Nie.
- W końcu się dowie. - Jest za wcześnie.
To od początku był poroniony pomysł.
Nawet nie dałeś mu szansy. Oczywiście, że nie mogło zadziałać.
Ale nie martw się, jutro powiem jej prawdę.
ZAMKNIĘTE
Tavo, poproszę ciemne piwo.
Robi się. Ciemne piwo dla... Serg?
Dziwnie wyglądasz. Masz coś...
No nie wiem, wyglądasz starzej.
Na zdrowie.
Zły dzień?
Zły tydzień?
Zły miesiąc?
Zły rok?
Nie.
To był najlepszy rok w moim życiu.
Więc o co chodzi?
Wiem, stary. Zakochałeś się.
Jak miło.
W końcu. Panie cię uwielbiają,
ale żadnej nie wpuściłeś.
Gdzie?
Jak to „gdzie”? Do swojego serca.
Pomyślmy.
Pracujemy razem od lat, znam cię.
Wiemy, że jest ci ciężko.
Ta kobieta musi być wyjątkowa.
Tak. Bardzo.
Ale nie wiem, co się stało.
Jak to? Opowiedz.
Stawiam piwo.
Chcę zaimponować jej córce, Leo,
- dlatego udaję Mikołaja. - To dlatego... Jasne.
Wiem, nic nie mów,
ale nie postarałem się. Nie dałem z siebie wszystkiego.
Nie spełniłem nawet jej marzenia o śniegu.
- Złamałem jej serduszko. - Wcale nie.
- Tak. - Wiesz co?
Zapomnij o piwie, przyniosę ci mezcal.
Tak.
Lucía miała rację.
Nasz związek układał się dobrze,
we własnym tempie, na odległość.
Ale naciskałem.
Chciałem pójść o krok dalej
i zawaliłem sprawę.
Nie wiem, co robić z Leo. Kiedy z nią jestem, boję się,
bo wiem, że jest dla Lucíi najważniejsza.
Nie wiem, na czym stoimy.
Jak możesz nie wiedzieć?
W głębi duszy zawsze wiemy. Zdrówko.
Nigdy tego nie czułem.
Co masz na myśli?
- To. - Powiedz.
- Powiedz! Prawdziwej miłości. - Właśnie.
- Prawdziwej... - Nie poznałem prawdziwej miłości.
Tak.
Chcę z nią wszystkiego.
Bycie z Lucíą jest jak...
umami.
Umami to jeden z pięciu smaków, które czuje człowiek.
Jak słony?
Jak słodki czy gorzki,
ale umami odkryto później.
To esencja smakowitości.
Ty go odkryłeś?
Nie, Japończycy.
Oddziałuje na wszystkie kubki smakowe.
Utrzymuje się długo,
trudno go opisać, dlatego najlepiej po prostu powiedzieć,
że coś jest pyszne.
Dlatego zrobię wszystko.
- Dla swojej mami. - Dla Lucíi.
Dla swojej mami.
Dla niej.
Dla Lucíi.
Zrobię wszystko, żebyśmy byli razem.
Wszystko? Co planujesz?
Zmienisz całe miasto w biegun północny?
Wszystko?
Panowie!
Kto pomoże naszemu ulubionemu szefowi kuchni
naprawić złamane serduszko przy pomocy odrobiny magii?
Kto puka o tej godzinie?
Pani burmistrz.
Potrzebujemy pani pomocy.
Wy wszyscy?
Dzień dobry, moje małe lwiątko.
Pora wstawać.
Jest już rano?
Tak. Spójrz, wzeszło słońce.
Musimy porozmawiać.
O Mikołaju.
Pada śnieg, pada śnieg. Dzwonią dzwonki sań.
Mamo!
Co jest, skarbie?
To Święty Mikołaj i jego elfy!
To właśnie chciałaś mi powiedzieć?
Tak.
Powiedz: „Ho, ho, ho!”.
Leo! Przeszłaś próbę!
Biegun północny chronią magiczne siły.
Tu żyją skarby Bożego Narodzenia.
Nie możemy wpuścić tu każdego.
Ani pokazać prawdziwego bieguna.
Zwłaszcza że Boże Narodzenie już za pięć dni.
Nie.
Ale Mikołaj miał rację co do ciebie.
Co im powiedziałeś?
Prawdę, Leo.
Powiedziałem im, że jesteś magiczna.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Nie mamy wątpliwości.
Jesteś równie magiczna jak twoja mama.
Co tam masz?
- W porządku. - Co to?
TALON NA DZIEŃ W SPA
- Nie! - Pozwól się rozpieścić.
Dziękuję!
Dla mnie nie ma niespodzianki?
Oczywiście, że jest!
Kto jest gotów na wycieczkę po prawdziwym biegunie północnym?
- To niemożliwe. - Co takiego?
Skarbie!
Rudolf!
My nazywamy go Rodolfo.
Myślałam, że zrezygnował.
Magiczne stworzenia zawsze wracają.
Chcę zobaczyć prawdziwy biegun północny!
Leo! Wiadomość telepatyczna. Gotowa, by ją odebrać?
Tak.
Odebrałam!
Rety! Co powiedział Mikołaj?
Że musimy zamknąć oczy, by dostać się na biegun.
- Zgadza się. Jesteście gotowe? - Tak.
WITAMY NA BIEGUNIE
To Mikołaj!
Mikołaj!
Jesteśmy!
Jak to wszystko zrobiłeś?
Dzięki magii. I z pomocą wielu ludzi.
Jasne, że pracujemy. Zróbmy sobie fotkę.
- Chcesz, by Mikołaj nas oprowadził? - Tak.
BIEGUN PÓŁNOCNY
- A co ze mną? - Mamo!
Zaproś mnie na biegun!
Też chcę.
Mikołaju! W drogę!
A to dla kogo?
- Dach z lakmusu, jak buty Leo. - Jeszcze nie skończyłam.
Okej.
Jesteś pewien?
Pozwól mu. Mikołaj uwielbia latać.
Uwielbia być wysoko.
- Nie wydaje mi się. - Coś ty.
Lata na saniach, wspina się na kominy,
lubi powietrze jak ty, prawda?
Tak.
Jesteś pewien?
Pora posmakować powietrza.
Więc rozpalmy ten ogień. Jeden, dwa...
Brawo!
Biegun północny jest super!
Zaczekaj na najlepsze.
To nie wszystko?
Witajcie! Czekaliśmy na was.
Gdzie jesteśmy?
To słynny dom z ciasteczek.
Kiedyś postawiłaś taki na balkonie.
Pamiętasz!
Jak mógłbym zapomnieć? Był cudowny.
Ale w Meksyku ciasteczka nie przetrwają długo.
- Pamiętasz! - Tak, o wszystkim.
- Chodźmy! - Tak.
Chodź, skarbie.
Czy to ciastko?
- Nie. - Nie!
Nie możesz tego zjeść. Nie dotykaj.
To jak stanowisko archeologiczne.
Te ciasteczka mają ponad tysiąc lat.
To nasze świąteczne dziedzictwo.
- Możemy wejść? - Jasne.
- Chodźmy. - Tak.
To najbardziej niesamowita rzecz, jaką kiedykolwiek widziałam.
Spójrz.
Leo, to w tym fotelu siedzę,
kiedy robię sobie zdjęcia z dziećmi z całego świata.
Nie wiem, czy ci mówiłam, ale jestem twoją największą fanką.
Wszystkie dzieci tak mówią, ale to prawda.
Jesteś najlepszy. Dziękuję, że jesteś taki cudowny.
Co uważasz za cudowne? To, że przynoszę dzieciom prezenty?
Tak, to jest super.
Ale chciałam cię poznać z innego powodu.
Najbardziej niesamowite jest to, że się urodziłam,
to był świąteczny cud mojej mamy.
Podziękuj mu za mnie.
Mamo, no już! Musimy być wdzięczne.
W porządku. Dziękuję, Mikołaju.
Za co?
Za to...
że spełniłeś moje marzenie.
Mama powiedziała mi, że urodziłam się dzięki tobie.
Nie tak to brzmiało.
Tak. Jestem świątecznym cudem.
Nie potrzebowałam taty, miałam ciebie, Mikołaju.
Może pora na masaż?
- Chodźmy do spa. - Nie.
- Tak. - Nie.
Ja idę. Pa.
Czemu nie masz dzieci?
Z wielu powodów.
Nie wiem. Nigdy nie myślałem, że to możliwe.
Dlaczego?
Z powodu mojej pracy.
Moja praca jest bardzo czasochłonna.
Lubię to, co robię.
Co jeszcze?
Kiedy byłem mały...
Nie miałem typowej rodziny.
Rozumiesz?
Taty, mamy i tak dalej.
Ja też nie, ale nic w tym złego.
Każdy ma to, co ma.
Powiedziałeś o wielu powodach. To dopiero dwa.
Tak.
Zdradzę ci sekret, będę bardzo szczery.
Nigdy nie byłem zakochany, dopóki nie poznałem twojej mamy.
Wciąż myślisz tak samo?
O dzieciach.
Nie znasz jakiegoś fajnego dziecka, które lubisz?
Chodź.
Moja Leo.
To, co zrobiliście, było...
- niesamowite. - To prawda.
Tak się cieszę, że nam pomogli.
Tak.
Hej.
Powiesz mi,
czy dalej będziemy udawać?
Powiem ci.
Pamiętam zmyślenie tej historyjki, jakby to było wczoraj.
Leo była jeszcze mała,
miała trzy latka, byłyśmy na świątecznej kolacji.
Patrzyła na dziewczynkę, która przyszła z tatą.
Podeszła do mnie, złapała mnie za policzki
i spytała, kim jest jej tata.
Powiedziałaś jej, że Mikołaj?
- Jasne, że nie. - Nie żartowałem.
Jasne, że nie! Jak mogłeś tak pomyśleć?
Powiedziałam jej,
że nie wszystkie rodziny mają mamę i tatę.
Że u nas jesteśmy tylko my,
że dzięki temu jesteśmy wyjątkowe.
Nie mogłam powiedzieć, że nawet nie pamiętam imienia jej ojca.
Mogłam co najwyżej...
Powiedziałam, że jest największym darem, jaki mogłam otrzymać.
Zapytała wtedy,
czy przyniósł ją Mikołaj...
Łatwo było mi powiedzieć „tak”.
Że była świątecznym cudem. Że spełniło się moje marzenie.
Moja mama właśnie zmarła i oboje byłyśmy załamane.
Każdego wieczora przed zaśnięciem kazała mi obiecywać...
że nigdy jej nie zostawię.
Że zawsze będziemy tylko we dwie...
najważniejsze, przeciwko światu.
Lu, ja...
Nie mam pojęcia, jak to jest być matką.
Mogę tylko zgadywać, jak trudno być samotną matką.
Ale jestem pewien jednego,
wszystko, co robisz dla Leo,
jest dowodem bezwarunkowej miłości, którą do niej czujesz.
Tak.
Jesteś w tym świetna.
Tak myślisz?
Będzie dorastać, wiedząc, że może na ciebie liczyć,
co by się nie działo,
ma przy sobie ciebie.
Hej! To wygląda jak tektura, a nie...
Chcę. Byłoby super.
No nie? Super.
To nieprawda.
- Mąka jak śnieg! - Mąka!
- Mąka jest najważniejsza. - Mąka!
- Jak dodać mąkę? - Jak śnieg!
WIADOMOŚCI Z PRACY
- To dla ciebie. - Zgadza się.
Buñuelos?
Nie. Przygotuj się, bo nie uwierzysz.
Robimy chleb matcha brioche. Nie znam francuskiego.
Dziś się bawimy
i robimy różne rodzinne rzeczy.
Jesteś gotowa na nowe świąteczne przygody?
Może pobawimy się w coś niezwiązanego ze świętami?
Twoja kolej.
Tego potrzebowałam!
Twoja kolej.
Pasuję.
Nie możesz.
- Muszę wziąć? - Tak.
Znowu?
Nie zapunktujesz tym, co masz?
Wiecie, to...
To moja strategia.
Po prostu.
Co? Masz mnóstwo jokerów.
Jakim cudem nie punktujesz?
Mikołaj nie umie grać w rummikub?
Nie umiem.
Nie do wiary. Może zagramy w coś innego?
Może w kalambury?
Candy Land!
Uno, karty?
Nie znam żadnej z tych gier.
- Nigdy nie grałem w gry. - Nie wierzę.
Jestem jedynakiem. Nie mam kuzynostwa.
Moi dziadkowie nigdy...
To mój pierwszy raz.
W końcu czuję się częścią rodziny.
- Nauczymy cię. - Tak!
Które to jokery?
Te!
Oczywiście!
Niektórzy twierdzą, że chodzi o puszystość,
ale to nieprawda.
Najważniejsza jest temperatura...
- I czas. - I czas.
- Gotowe? - Jeszcze nie.
Ostrzegałem, że nawet przy paskudnych daniach
korzystam ze swoich technik.
- Już? - Nie.
Jeszcze nie.
Prawie. Gotowa?
Uważaj, żeby się nie poparzyć,
kładziemy je na środku tortilli.
Nie dotykaj.
- I już. Zabieramy patyk. - Tak.
Wyciągamy.
I zawijamy.
Gotowe!
Teraz część główna. Zgadnij.
- Co? - Jedzenie.
Najpyszniejsze paskudne danie.
Gdzie nauczyłeś się to robić?
W moim poprzednim życiu.
Zanim zostałeś Mikołajem?
Powiedzmy.
Opowiesz mi o nim?
Nie musisz opowiadać o biegunie.
Ani o magii. Ani o byciu Mikołajem.
Pierwsza nóżka.
A teraz daj mi drugą.
Jest ci trudno, mamo?
Co takiego, skarbie?
Masz Świętego Mikołaja za chłopaka.
Kiedy nie wiedziałaś, było mi trudniej.
Bałaś się mi powiedzieć?
Dlaczego?
Zawsze byłyśmy tylko we dwie.
- Przeciwko światu. - Tak!
Ale myślę, że możemy być też trójką.
Mówisz poważnie?
Naprawdę?
Myślisz, że Mikołaj zostawiłby dla nas biegun?
Nie wiem.
- Możemy go zapytać. - Chciałabyś tego?
Czy chciałabyś tego...
bo jest Mikołajem?
Nie.
A dlaczego?
Bo śmiejesz się więcej, gdy jesteś z nim.
- Mamo, wyglądam jak Mikołaj? - Tak.
To magia genetyki.
Idziemy?
Nie! Dogonię cię, Leo.
- Pomogę ci. - Tutaj.
Co jest? Jak leci?
Jesteśmy na urlopie i mamy słaby zasięg.
Tak, Alejandro mi mówił.
Tak.
Co jest?
Chętnie. Jasne.
Wszystko dziś wyślę. Porozmawiamy w poniedziałek.
Doskonale.
Co wygraliśmy?
- Moją restaurację! - Co?
- Tak! - Nie!
Gratulacje!
Koniec z tą knajpą.
Inwestorzy chcą otworzyć ze mną restaurację.
- Gratulacje! Zasłużyłeś! - Dzięki.
Tak.
- Muszę jechać. - Dokąd?
- Do miasta, na spotkanie z inwestorami. - Tam ją otworzą?
Nie pytałem. Podoba im się Ensenada,
ale na jedno wychodzi.
Jeśli pojadę teraz, zdążę na otwarcie rynku.
To żaden problem, prawda? Wrócisz samolotem.
Właśnie. Do zobaczenia w mieście.
Postanowiłeś zniknąć, kiedy jestem tuż przed załamaniem.
Wiedziałam, że nam się nie uda. Zadzwoń, to ważne.
Nienawidzę świąt.
Ja też.
Czy ty nie byłaś...
Pracuję na dwie zmiany.
Pójdziemy na coś mocniejszego?
Co masz na myśli?
Alkohol.
Może to głupie pytanie,
ale relacje międzyludzkie nie są moją mocną stroną.
Dlaczego tak się przejmujesz tym, żeby się dogadywali?
Ponieważ...
Leo nie powinna zbliżyć się do kogoś,
kto może nagle zniknąć...
z naszego życia.
Witamy!
Zaraz zapalą choinkę.
Tak. Nie mógłbym tego przegapić.
A moja mama?
Lucía. Lubię cię.
- Ale brakuje ci optymizmu. - Wcale nie.
Licz na najlepsze, bądź gotowa na najgorsze.
Co?
Chcesz coś dodać? Czy tylko podsłuchujesz?
Dobrze jest być gotowym,
ale chodzi o to, by żyć.
Kochani mieszkańcy!
To dla mnie zaszczyt zaprosić tu Papę Noela,
znanego na całym świecie...
jako Święty Mikołaj!
- Kocham cię! - Ja bardziej!
I poprosić go,
by zapalił naszą choinkę,
która, szczerze mówiąc,
jest naszą najlepszą choinką w historii.
Wszystko dzięki wam.
Mikołaju!
Mikołaj!
Śmiało, Leon.
Rozświetl Boże Narodzenie.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Nie mam ubezpieczenia!
Przepraszam!
Dzięki.
Dziękuję.
Nie pojechałeś.
Czym byłyby święta bez Mikołaja?
Ale jutro jadę.
Muszę chronić Leo.
Przed czym?
Przed tobą.
- Możesz ją skrzywdzić. - Ja?
Czy ty?
Nie wiesz, jak trudno jest być samotną matką.
Jak to jest mieć rodzinę.
- Każdy popełnia błędy. - Wiem.
- A Leo zawsze będzie najważniejsza. - Wiem.
Byłam samolubna, kiedy pozwoliłam ci się zbliżyć,
teraz Leo musi cierpieć za moje...
Dbanie o własne szczęście
nie jest niczym złym, jeśli tobie jest dobrze, jej też.
Musisz dbać też o siebie.
Jak ty?
Myślisz tylko o sobie.
Dla Leo Gwiazdka jest najważniejszym wieczorem w roku,
a ty nie miałeś nic przeciwko temu, by wyjechać.
To nie moja wina, że wmówiłaś jej, że jest świątecznym cudem
i darem od Świętego Mikołaja.
Masz rację.
Popełniłam wiele błędów,
więcej już jej nie okłamię.
Leon?
- Mogę do ciebie wejść? - Nie!
Mogę się wytłumaczyć?
Nie jestem świątecznym cudem,
po prostu mój tata mnie nie chciał.
Nigdy nie chciałam cię skrzywdzić.
Wręcz przeciwnie.
Kocham cię bardziej niż cokolwiek na świecie.
Leon.
Czy mogę zrobić coś, żebyś poczuła się lepiej?
Wracajmy do domu!
Dobrze.
Nie wierzę, że po prostu wracasz.
Leo niedługo zapomni.
Niedługo?
Tak. Musimy porozmawiać.
Nie rozumiesz, że właśnie straciła największą iluzję
i całe zaufanie do mamy.
Lu, myślę, że przesadzasz.
Czujesz, że nie da się tego naprawić.
Nie masz pojęcia, co czuję...
bo Leo nie jest twoją córką.
W głębi duszy zawsze wiedziałam, że to był błąd.
- Wybacz, że cię w to wciągnęłam. - Błąd?
Powiedz, co masz na myśli, bo...
Co było błędem, to, że okłamywałaś córkę?
Czy nasz związek?
Przepraszam.
Wybacz, Sergio, tak będzie lepiej dla wszystkich.
Lu, proszę, nie rób nam tego.
- „Nam”? - Nam.
To twoja życiowa szansa, wymarzona praca,
możesz otworzyć restaurację, gdzie chcesz.
Jasne. Teraz rozumiem.
Nie chodzi o to, że Leo już nie wierzy w magię.
To ty nigdy nie wierzyłaś.
Chwileczkę!
Jedna sekunda.
Wiedziałaś, że każdy płatek śniegu jest wyjątkowy?
Nie ma dwóch takich samych.
Wszystkie są wyjątkowe, tak jak ty.
Wiem, że cię rozczarowałem, ale...
Chciałem ci podziękować za to,
że mogłem cię poznać.
I wiesz co?
To ty...
jesteś magiczna, lwiątko.
Wsiadaj, skarbie.
Chcesz coś zjeść?
A może się napić?
Zostawić cię samą, Leon?
Kiedy przestaniesz się dąsać?
Nie wolno kłamać.
Ale gorsze jest to, że ponoć robisz to dla mnie,
kiedy po prostu się boisz.
Wszystko robię dla ciebie.
Zawsze powtarzasz, żebyśmy mówiły o tym, co czujemy.
Uczysz mnie rzeczy, których sama nie robisz.
Masz rację.
Wybaczysz mi?
Nie wiem, kiedy tak wydoroślałaś.
Skarbie. Wyglądasz cudownie.
Ty nie za bardzo.
Płakałaś.
To moja alergia.
Na biegunie nie miałaś alergii.
To prawda.
Nałożę makijaż i będzie dobrze.
Miło, że przyszłaś. Chodź.
Widzieliście może...
to drugie?
Lu!
- Co? - Widziałaś moje drugie dziecko?
Tutaj jest.
Emilio!
To Nicolás!
Twoja córka lepiej sobie radzi niż ty.
- Żadnych wiadomości? - Co?
Nie pamiętasz Chepiny?
Nie.
Jak możesz jej nie pamiętać?
Jest samotną matką, tak jak ty.
Należy do grupy wsparcia. Ty też?
Nie, nie kręcą mnie te grupy.
Powiem jej, żeby wysłała ci link na Facebooku.
Jak cię znaleźć?
Mówi, że to alergia, ale ciągle płacze.
Czemu myślisz, że ma alergię?
Tak.
Lucía Ruiz Pliego.
Tak jak się mówi.
Chepina nie może cię znaleźć.
Powiedz, żeby się nie martwiła. Znajdę ją.
Chepina Rosas.
Na nazwisko ma Rosas, nie zapomnij!
Już!
Przyszłam do Mikołaja.
Co mówiłem o kuchni? Nie wchodzimy tam.
Widziałeś Leo?
- Nie. - A Píę?
- Do szefa kuchni. - Sergia Sáncheza.
Restauracja Indigo jest tylko dla dorosłych.
Nie przyszłam jeść. Da mu to pani?
Proszę, jest Boże Narodzenie.
Dobrze.
O nie.
Robisz tę minę, co twoja siostra, kiedy wie...
Że kłamiesz.
Naprawdę nie wiem.
Powiedz, gdzie one są,
albo będziesz miał poważny problem.
Okej.
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt!
Przepraszam, że przeszkadzam.
Sergio.
Co ty tu robisz?
Powiedziałaś mi, że jedyną rzeczą,
której boisz się bardziej niż złamanego serca, są dwa złamane serca.
Ja powiedziałem, że boję się wysokości.
Kiedy zaczęliśmy się spotykać,
nie wiedziałem, co to znaczy.
Ale wtedy poznałem kogoś...
kogoś wyjątkowego...
kto uświadomił mi,
że teraz najbardziej boję się
trzech złamanych serc.
„Kochany Mikołaju, nie wiem, czy zdążyłam
ani czy uznasz to za aneks do poprzedniego listu...
Mama powiedziała mi, jak się pisze »aneks«.
Ale po tym, jak cię poznałam, zmieniłam swoje marzenie.
Nie chcę deskorolki, to znaczy chcę,
ale mogę poczekać rok.
Teraz chcę prosić o coś innego.
Chcę, by moja mama była szczęśliwa.
Jedyne, czego chcę,
i jeśli ty i moja mama też tego chcecie,
to żebyśmy byli rodziną”.
Nie musisz decydować od razu.
Daj sobie czas.
Będę w pobliżu.
Sergio, zaczekaj!
Moje ciocie przywiozły merengón z Veracruz,
nigdy go nie próbowałeś.
Może chciałbyś zostać i spróbować.
A może chciałbyś też...
zostać ze mną do końca życia?
Jestem przy tobie szczęśliwa.
A najlepszy prezent dla mojej córki...
to szczęśliwa mama.
Jesteś w tym naprawdę dobry.
Przepraszam za wszystko.
Dziękuję za kolejną szansę.
Nie potrzebuję czasu.
Co ty na to?
Nie ma ognia bez powietrza, prawda?
Mamo, to śnieg?
To najlepsza Gwiazdka w historii!
Dziękuję, Mikołaju!
To Sergio, mój chłopak.
Miło cię poznać, Leo.
Cześć, Sergio.
Skarbie.
Chepina, zapomnij. Nie dodawaj jej do grupy.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel