Downloaded from YTS.MX
Film zawiera mogące niepokoić
Official YIFY movies site: YTS.MX
opisy nadużyć seksualnych z udziałem nieletnich.
Skauting wnosił nowe wartości,
dawał młodzieńcom powołanie.
Wskazywał drogę.
Sądziłem, że skauci to coś świetnego.
Naprawdę.
To był Norman Rockwell, tradycyjne wartości.
Parady z okazji Memorial Day
i zastępy skautów z flagami.
To była Ameryka i patriotyzm.
Bycie skautem coś znaczyło.
Stali się największą organizacją młodzieżową Ameryki,
być może najsłynniejszą na świecie.
Zasady nakazują, by skaut był godny zaufania, lojalny, pomocny,
przyjazny, życzliwy, miły, posłuszny, wesoły, oszczędny,
odważny, czysty i pobożny.
Rozbijanie namiotów, rozpalanie ognisk,
gotowanie na ogniu i opowieści przy ognisku.
Nauka radzenia sobie samemu,
gotowania, rozbijania obozu,
rozpoznawania roślin, zwłaszcza trującego bluszczu.
Jedziesz na letni obóz i uczysz się strzelać ze strzelby,
z łuku, budować most linowy,
uczysz się pierwszej pomocy.
Dla mnie skauci reprezentowali to, co najlepsze w Ameryce.
Ale mieli brudny sekret.
To były tylko pozory,
które maskowały niebezpieczną organizację.
Dziś Boy Scouts of America,
jedna z największych organizacji młodzieżowych,
wnioskuje o upadłość.
Skauci mierzą się z falą pozwów mężczyzn, którzy mieli być molestowani seksualne
przez drużynowych i innych liderów nawet wiele lat temu.
Ponad 82 000 domniemanych poszkodowanych z wielu pokoleń.
Ludzie muszą zrozumieć, co tam się działo.
Sądny dzień dla Boy Scouts of America.
Zamęt w amerykańskiej instytucji.
Boy Scouts of America składa wniosek o upadłość.
To największa znana historii sprawa molestowań seksualnych dzieci
dotycząca jednej organizacji.
Większa niż w dowolnej organizacji młodzieżowej,
większa niż w Kościele katolickim
czy w Południowej Konwencji Baptystycznej.
Chcą wiedzieć, co się stało.
Chcą poznać prawdę.
Kto, kiedy i ile wiedział.
I czemu ich to spotkało?
Nie chcą stawić czoła złu, które w nich siedzi.
BSA toczy nowotwór.
Trzymałem to w tajemnicy do samego końca.
Nikomu o tym nie mówiłem.
Nawet własnym dzieciom.
Moje dziecko napisało do mnie:
„Jestem dumny z tego, co robisz.
Wiem, że to trudne,
ale jestem z ciebie dumny”.
Mówimy o ruchu na rzecz praw człowieka.
Ruch praw obywatelskich dla dzieci
przeciw jednemu z największych przestępców świata, Boy Scouts of America.
CZY SKAUCI PRZETRWAJĄ FALĘ POZWÓW?
Nie obchodzą mnie konsekwencje.
Nie przymknę na to oczu.
To odrażające.
HONOR SKAUTA
TAJNE AKTA BOY SCOUTS OF AMERICA
KOMENDA POLICJI W PLANO, TEKSAS
Jestem detektyw Mike,
były detektyw policji miasta Plano.
Zostałem detektywem
i członkiem SWAT w 1986 roku.
Zawsze zajmowałem się przestępstwami przeciw dzieciom.
- Dzień dobry. - Cześć.
To pokoje przyjazne dzieciom i rodzinom.
Tutaj detektywi policji, obrońcy poszkodowanych,
to znaczy dzieci czy nastolatków, ofiar wykorzystywania i molestowań,
tutaj z nimi rozmawiamy i przesłuchujemy.
To bardzo ważna część każdej komendy policji.
To nasze zobowiązanie
udzielania pomocy ofiarom z uwzględnieniem ich traumy.
Zapewniamy taką pomoc rodzinom i ofiarom
po niewątpliwie najgorszych przejściach w życiu.
Przez 16 lat zajmowałem się tylko sprawami molestowania dzieci.
Przesłuchałem wiele dzieci w różnym wieku,
wielu sprawców, wielu rodziców,
byłem na wielu miejscach zbrodni,
pracowałem nad sprawami federalnymi i krajowymi
za dwóch różnych administracji.
Zanim przejdziemy dalej,
proszę opowiedzieć o zatrudnieniu w BSA.
Był pan dyrektorem ds. ochrony młodzieży w centrali skautów.
Czemu przyjął pan tę ofertę?
Zawsze odpowiadam pytaniem na to pytanie.
Powiedzieć prawdę czy to, co mi kazano?
Ale powiem prawdę, dobrze?
- Chcę wiedzieć jedno i drugie. - Dobrze.
Powiem prawdę. Mogę powiedzieć prawdę.
Gdy zaczynałem w 2010 roku
jako dyrektor ds. ochrony młodzieży w BSA,
byłem podekscytowany,
nakręcony.
Trochę się denerwowałem.
To bardzo ważna i odpowiedzialna posada
w każdej dużej organizacji młodzieżowej,
zwłaszcza dla kogoś z moim doświadczeniem.
Sądziłem, że będę tam dbać o bezpieczeństwo dzieci.
Skauci na szczeblu krajowym i w lokalnych zarządach
dbają o wizerunek.
To wspaniały wizerunek.
Skauci kojarzą się z paradami, szarlotką,
amerykańską flagą.
Nie lubią kojarzyć się z czymś negatywnym.
Więc mówię im wprost. Jesteśmy organizacją wysokiego ryzyka.
A skoro tak, to jak możemy zagwarantować ochronę dzieciom?
To organizacja młodzieżowa.
Jesteście Boy Scouts of America, organizacją młodzieżową.
Nie ma wyboru.
Więc pod tym względem musicie być bez zarzutu.
Co kazali panu mówić?
Że BSA to bezpieczna organizacja.
Boy Scouts of America to złoty standard.
Boy Scouts of America ma rygorystyczny proces selekcji.
Boy Scouts of America sprawdza przeszłość kryminalną
wszystkich liderów.
A program ochrony młodzieży jest lepszy
niż w każdej innej organizacji młodzieżowej.
Miał pan dbać o ich wizerunek bezpieczeństwa.
- Sprzedawać ten wizerunek. - Co innego pan widział.
Zupełnie co innego.
Zdałem sobie sprawę, że nie mówili mi wszystkiego.
Ukrywali informacje.
DZIENNIKARZ, AUTOR „SCOUT'S HONOR”
Natknąłem się na tę historię z czystej reporterskiej ciekawości.
W New York Timesie z lat 80. znalazłem fragment
o jednym z drużynowych skautów skazanych za molestowanie.
Wrzuciłem wycinek do teczki z pomysłami, każdy reporter ma taką,
i zapomniałem o sprawie.
Wiele lat później pracowałem w waszyngtońskiej gazecie
i przeczytałem o procesie w Wirginii.
Chłopiec molestowany przez drużynowego pozywał BSA.
W trakcie sprawy
skauci musieli przekazać pełnomocnikowi chłopca
poufne akta ludzi wyrzucony ze skautów
za podejrzenia molestowania dzieci.
REJESTRACJA, ZAPISY I OBSŁUGA STATYSTYCZNA
Byłem zdumiony.
POWODY ODMOWY / ZAWIESZENIA REJESTRACJI:
Pojechałem do Wirginii z byle notesikiem,
naiwnie myśląc, że spędzę tam parę godzin.
Zacząłem notować i szybko zrozumiałem,
że informacji jest więcej, niż przypuszczałem.
Byłem w szoku po otwarciu tych akt.
UWAŻAJCIE NA NIEGO
To z magazynu Scouting z 1923 roku. Nigdy tego nie widziałem.
To strony z magazynu Scouting z lat 20. XX wieku.
Skauci pisali tu o ludziach wyrzuconych z organizacji.
Tutaj jest nagłówek: „Uważajcie na niego”.
„Uważajcie na niego”.
„Ostrzeżenie”.
Tajne akta, bo tak je nazywano, pojawiły się najpierw w Anglii.
Po powstaniu skautingu w Anglii w 1908
skauci zdali sobie sprawę z problemu.
Skauting zawsze przyciągał mężczyzn, których pociągają chłopcy.
Starano się trzymać ich z dala i działano po cichu.
Te działania rozpoczęły się w Anglii,
kiedy trzeba było wyrzucić lekarza
na pierwszym obozie skautów na świecie.
W Stanach Zjednoczonych powstała tak zwana Czarna lista.
W Timesie z 1935 roku jest artykuł o Czarnej liście.
Ta Czarna lista w USA przekształciła się
w „Akta niepożądanych kandydatów”.
Nie bez powodu są nazywane Tajnymi aktami,
w końcu wszystko miało być tajemnicą.
Nazwano je też „aktami perwersji”.
AKTA PERWERSJI
Wtedy nie wiedzieliśmy, jak wiele jest tych akt.
Miałem 231 oryginalnych teczek,
które uzupełniałem własnymi informacjami.
Te akta były tak poufne, że BSA za wszelką cenę
nie chciało dopuścić do nich rodziców,
policji, prokuratorów, nawet innych liderów skautów.
Trzymali je zamknięte w kwaterze głównej.
Wiedzieli, że to delikatna sprawa.
Wiedzieli, że aby wizerunek dalej się sprzedawał,
muszą trzymać w ryzach swoich liderów.
Rodzice byli przekonani,
że oddają swoich chłopców w ręce ludzi
najodpowiedzialniejszych,
krystalicznie uczciwych, najwiarygodniejszych.
Byli u nich nie tylko bezpieczni, ale mieli też dobry wzór do naśladowania.
Podejrzewam, że taka była strategia.
Nie chcieli tego ujawniać,
bo mówiąc wprost o molestowaniu w skautach,
odstraszyliby rodziców i sponsorów, a to nie było im na rękę.
Program zarabiał pieniądze. Było mnóstwo skautów.
Byłem w szoku, kiedy rozmawiałem z przedstawicielami BSA
o moich odkryciach i aktach,
bo to ja ich uświadamiałem.
Wiedziałem o molestowaniach w skautach, o których nie wiedział rzekomo nikt.
Znałem skalę, schematy działania
i słabe punkty organizacji.
Byli naiwni w kwestii molestowań, ignorowali to, że ich produkt był wadliwy.
Funkcjonowało to tak,
że sprawca mógł wejść i wykorzystać dzieci bez konsekwencji.
Kiedy w pierwszym artykule napisałem o 400 przypadkach,
ludzie mówili, że robię dużo hałasu o nic.
Że to niewiele przypadków.
Dostałem wiele listów od rozzłoszczonych ludzi:
„Oczerniasz skautów z powodu drobnego problemu”.
Tak to nazywali.
„Jak śmiesz oskarżać skautów? Chcesz zniszczyć tę organizację”.
To było poważne ryzyko,
by oskarżać publicznie BSA,
bo zwykle odbierano to jako atak na lidera społecznego,
a dla wielu było to niewybaczalne.
Taka była prawda,
może niewygodna, ale ja ją ujawnię.
Byłem jednym ze źródeł upublicznienia tych akt.
Każda teczka zawierała wstrząsającą historię.
Ale całość akt miała inny wymiar.
EKSPERT MÓWI O OBSESJI DRUŻYNOWEGO
Podam przykład.
Często zdarzało się, że do skautów trafiał drużynowy z zakazem.
Thomas Hacker mieszkał w Illinois.
Dużo obozowaliśmy w naszym zastępie. Dużo biwakowaliśmy.
Wydawał się miłym gościem,
interesowałem go i chciał mnie poznać.
Został naszym instruktorem, z czasem drużynowym.
Był diakonem w kościele.
Kiedy dorastałem, był dla mnie autorytetem.
Dopiero po czterdziestce zrozumiałem,
że byłem ofiarą i nie zrobiłem nic złego.
Powinienem być mądrzejszy, mając 10 lat.
Mając 11 czy 12 lat,
powinienem rozumieć, co robił ten facet.
W wieku 13 czy 14 lat powinienem był coś powiedzieć.
Dotykanie na prawie każdym biwakowaniu.
Było sześć czy siedem dzieciaków,
wszystkie z opuszczonymi spodniami.
To był trudny temat.
Nie mówiłem o tym za bardzo rodzicom.
Powiedziałem im, co chcieli, ale nie wdawałem się w szczegóły.
Po prostu…
Ty…
Odebrałeś mi dzieciństwo.
Odebrałeś mi dorastanie.
Byłem wściekły.
Nigdy nie umiałem panować nad sobą.
Byłem sfrustrowany…
wybijałem dziury w ścianach.
Skaut Orli to najwyższa ranga w skautach.
To spore osiągnięcie.
To podniosła ceremonia, często uroczysta.
Są tam dygnitarze, senatorowie stanowi.
Może burmistrz wygłasza mowę.
I on tam jest.
Jak znieść taką uroczystość,
kiedy patrzysz w oczy molestującemu?
Chcę zdjąć to piętno ofiar z chłopców.
Nie obchodzi mnie, co mówią inni, ale ten negatywny stygmat
przylgnął do chłopców molestowanych przez mężczyzn.
Chcę się go pozbyć, bo to nie chłopcy są winni.
Drużynowy z South Suburban trafił do aresztu.
Poręczenie wynosi 500 000 dolarów.
Jest oskarżony o molestowanie trzech chłopców.
Thomas Hacker został oskarżony o napaść na tle seksualnym.
Chłopcy byli w drużynie przy kościele w Oak Lawn.
Hacker zaczął pracę jako drużynowy osiem lat temu.
Hacker figurował w aktach.
Kiedy zrobiło się o nim głośno,
był już najbardziej notorycznym pedofilem
w historii Ameryki, a może i świata.
Molestował setki chłopców.
Wiedzieli o tym.
I wiedzieli, że wykorzystał do tego ich organizację.
Molestował dzieci, mówił: „Poszukam pomocy,
nie oskarżajcie mnie, zniknę”. I znikał.
Przeprowadzał się i zmieniał grupę młodzieżową.
To było molestowanie seksualne, oralne, analne,
wielokrotne wykorzystywanie seksualne
także w grupach.
To jak bardzo BSA było świadome
jego skłonności do molestowania chłopców,
przekracza wszelkie pojęcie.
Nigdy nie przesłuchiwałem seryjnego pedofila
i nie wiedziałem, czego się spodziewać.
Spytałem go, czemu wybrał skautów.
Powiedział: „Bo u nich było najłatwiej”.
Ani trochę nie próbowali go ograniczać.
Wiedział o tym i to wykorzystał.
OBAWA PRZED SKANDALEM POMAGAŁA CHRONIĆ HACKERA
BOY SCOUT WYMAGANIA
Reprezentujemy 4000 poszkodowanych.
Po bankructwie, po rzeszy moich klientów,
zrozumiałem, że ludzi jak Hacker jest więcej.
I większości nie udało się złapać.
Potrzeba niesamowitej odwagi, by o tym publicznie opowiedzieć…
Jestem…
Jestem dumny z każdego z nich.
Nie jest łatwo…
Obawiasz się…
To ogromna odpowiedzialność,
nie chcę ich rozczarować, chcę tego uniknąć.
Każdy rodzic ma elementarną wiedzę o „molestowaniu seksualnym”,
ale łatwo powiedzieć.
To niewygodny temat.
Nikt nie chce sobie wyobrażać chłopców, teraz już pozywających mężczyzn,
uprawiających seks z mężczyznami w ich autach, namiotach, w ich domach.
Nie mówię tego, by cię zbulwersować, ale tak wygląda wykorzystywanie seksualne.
Mówimy o mężczyznach, którzy jako dzieci podczas skautingu,
doświadczyli przeżyć zarezerwowanych dla dorosłych.
Z kim mają o tym rozmawiać?
Wielu wciąż zmaga się z własnymi przeżyciami,
z demonami przeszłości, z tym, co się stało.
Nazywam się Douglas Kennedy.
Po prostu Doug.
Mój ojciec zmarł na raka, gdy miałem 13 miesięcy.
Nie poznałem go.
Mama nie wyszła ponownie za mąż, a bycie samotnym rodzicem
nie było wtedy tak powszechne, jak jest obecnie.
Często nie dojadaliśmy, nie starczało na podstawowe potrzeby,
ale nie narzekaliśmy.
Pewnego lata moja matka
zaangażowała mnie w pracę na obozie YMCA.
Jednocześnie byłem bardzo aktywny w skautach.
To było dla mnie ważne.
Ale skauting w ogóle był fajny
i sądziłem, że to coś słusznego.
W Boys’ Life jest cytat ze mnie: „Nakryjcie do stołu.
Hamburgery będą za trzy minuty, krzyczał Doug Kennedy”.
I jest moje zdjęcie.
Wciąż pamiętam to okno.
Przed domkiem jest ganek.
Wszystko oświetla żarówka. Idę spać jak zwykle.
Budzę się w środku nocy,
a kierownik obozu…
rozpina mój śpiwór.
Zdjął moje szorty.
Miał głowę w moim kroczu,
a nogi owinął wokół mojej głowy.
I chcę przez to powiedzieć, że był nagi.
Owinął się i nie mogłem się ruszyć.
Był większy ode mnie, silny jak na swój rozmiar.
Zastanawiałem się, co się dzieje.
Może to jakiś żart albo coś w tym stylu.
I poczułem, że trzyma moje ciało w ustach.
Próbuję zdjąć jego nogi z głowy,
ale nie mogę.
Zawsze chodzi o władzę. To dynamika władzy.
Ma nade mną władzę i jest tego w pełni świadomy.
To mój pracodawca.
Dzięki niemu jem, moja matka mu ufa.
To jemu wszyscy uwierzą.
Gdybym coś powiedział, po prostu odesłaliby mnie do domu.
Izolujesz się.
Patrzysz na siebie z boku.
Tak to działa, mówisz sobie: „Dzieje się coś złego,
ale zajmę sobie głowę czymś innym”.
Oddzielasz się od fizyczności sytuacji.
Ale to, co się wydarzyło,
coś mi odebrało.
To trwało wieki.
Ta chwila wyryła się w mojej głowie.
Christopher Haywood.
Dorastałem w południowym Chicago.
Molestowano mnie dziewięć lat.
Dopóki nie skończyłem 18 lat.
Powtarzał mi: „Nikt ci nie uwierzy, jesteś dzieckiem.
Ludzie uwierzą w to, co powiem. Nie uwierzą ci”.
Właśnie to utkwiło mi w głowie.
Groził nawet, że skrzywdzi moich bliskich.
Może moją matkę, moje siostry.
Mówił nawet, że „zabije”.
I słyszysz takie rzeczy jako dziecko, to rujnuje ci psychikę.
Ciągle myślałem, by nikomu nie powiedzieć,
żeby wszyscy byli bezpieczni.
W moim przypadku to był starszy skaut, znęcał się nad ludźmi.
Próbowałem mu powiedzieć, żeby sobie poszedł.
I wtedy wyciągnął nóż.
Raz próbowałem go odepchnąć.
Przycisnął nóż tutaj.
Ledwo przebił skórę, ale to wystarczyło. Poczułem się bezsilny.
Gwałcąc mnie, powtarzał:
„Jesteś nikim i zawsze będziesz nikim”.
Ten wstyd stał się nieodłączną częścią mnie.
I gdy coś idzie nie tak, powtarzam sobie to,
o czym sam dobrze wiem:
Jestem nikim i zawsze będę nikim.
To jest efekt gwałtu.
Wykorzystano mnie 200 metrów od mojej matki, ojca
i setek, jeśli nie tysięcy, skautów i rodziców.
Tak blisko.
To było przytłaczające.
Nie mogłem tego znieść.
Na ostatnim roku koledżu
wspinałem się na szczyt budynku badawczego na kampusie.
Często się tam zakradałem.
Był tam
wspaniały widok na miasto.
Będąc tam,
chciałem skoczyć.
Próbowałem się do tego zmusić, ale nie potrafiłem,
brakowało mi sił, żeby z tym skończyć.
Spojrzałem na zegarek, który miałem na sobie.
Była 12:32.
I tak próbowałem się do tego zmusić.
„Dobra, zrobię to o 12.33.
To nie będzie mój wybór. Po prostu przyjdzie na to czas”.
Zdjąłem zegarek i próbowałem zdobyć się na odwagę,
waliłem ręką o ścianę…
Próbowałem się zdobyć na to, czego tak się bałem.
I w ten sposób zepsułem zegarek.
Nigdy nie wybiła na nim 12.33.
Z tym zdjęciem wiąże się ciekawa historia.
Jestem na nim zuchem. Moja matka zmarła, mój ojciec też,
musieliśmy wszystko spakować do schowka
i sprzedać dom.
Lata później, po miesiącu pracy w BSA,
w szafce w tym schowku szukałem kołdry.
Wyjąłem kołdrę i było w nią zawinięte,
ktokolwiek je tam włożył,
właśnie to zdjęcie, nigdy go nie widziałem.
Poczułem, że to było
jakby przeznaczenie czy coś,
tak miało być.
Gdy zaczynałem w BSA, myślałem,
że dostanę jakieś wytyczne.
„Masz tu stos dokumentów, zajmij się tym.
To nasza historia i dlaczego w ogóle to robimy”.
Biurko było puste, nic.
Poszedłem do mojego ówczesnego szefa, wiceprzewodniczącego Jima Terry’ego,
i pytam, czy mają jakieś procedury, standardy ochrony?
„Nic o tym nie wiem”.
Skontaktowałem się z koleżanką z Centrum zwalczania chorób.
Pracuje w dziale zapobiegania przemocy.
Pytam, czy organizacje młodzieżowe mają programy z wytycznymi.
„Jasne, BSA też”. Że co?
Wysłała mi dokument, o którym wspomniałem.
Od razu zabrałem się do lektury.
Na końcu była lista uczestników.
I dosłownie drugie lub trzecie nazwisko to James Terry,
Boy Scouts of America.
Biorę ten dokument…
Właśnie powiedział ci, że nie mają.
Nie słyszał o nim. Biorę tę książkę
i idę do jego biura.
„Jim, wyjaśnisz mi to?”
Mówi mi, że nie on był w to zaangażowany.
„To był Doug Smith. Tylko wpisali moje nazwisko”.
Wiedziałeś o tym programie? „Tak, wiedziałem”.
A kim jest Doug Smith?
Był pracownikiem centrali BSA w Irving
aresztowanym za pornografię dziecięcą.
Słucham? Że co?
Przygotowywaliśmy materiały
dla zarządów i jednostek lokalnych
dotyczące ochrony dzieci.
W jakich okolicznościach zrezygnował pan z pracy w BSA?
Wysłałem pismo o przejściu na emeryturę, kiedy przyjechała po mnie policja.
To była operacja federalnych. Trafił do więzienia.
I jestem nowym dyrektorem ds. ochrony młodzieży.
Nie mówili mi o nim.
Ukrywali informacje.
Jak mam chronić dzieci w ich organizacji,
skoro nie mam dostępu do informacji związanych z dziećmi?
Ale taką decyzję podjęto w całej organizacji.
Dla mnie wytyczne i procedury
to informacje niezbędne.
Byłem sfrustrowany organizacją. Chodziłem czasem na zebrania
czy spotykałem się z prawnikiem,
składałem mu raporty.
GŁÓWNY PRAWNIK BSA W LATACH 2013-2022
Byłem głównym prawnikiem BSA.
Do czasu bankructwa podlegały mi
standardy ochrony młodzieży i sprawy członkostwa.
Ze skautingiem byłem związany od dziecka. Mam rangę orła.
Gdy mój syn dorósł, został drużynowym.
W skautach jesteśmy odbiciem społeczeństwa.
Jeśli my mieliśmy problem, miało go całe społeczeństwo
i wiele innych instytucji.
Akurat tak się złożyło, że my dysponowaliśmy sporymi funduszami
i byliśmy gotowi zobowiązać się społecznie,
by to naprawić i przeprosić,
zrobić co w naszej mocy, żeby dzieci był bezpieczne.
Spróbować zadośćuczynić poszkodowanym.
Ale kontynuować naszą misję.
Wielu ocalałych nie ma wątpliwości.
Chcą, by skauting przetrwał, bo bardzo się przysłużył.
I chcemy kontynuować.
Michael Johnson był dyrektorem ds. ochrony młodzieży.
Powiedział, że organizacja nadal nie zapewnia ochrony dzieciom.
Jak to pan skomentuje?
Jestem w szoku.
Osobiście jestem bardzo rozczarowany.
Nigdy o tym nie mówił.
Zatwierdzał i często, kiedy pracował w BSA,
opowiadał się za naszym programem i jego skutecznością w ochronie młodzieży.
Bardzo blisko razem współpracowaliśmy nad wieloma obecnymi, nowymi,
nowoczesnymi programami i nie było różnicy zdań.
Pamiętam, jak mówił, że wspieramy,
że ja wspieram, jego sugestie programowe
bardziej niż ktokolwiek wcześniej.
On mówi co innego. Mówi, że był sfrustrowany,
próbami wdrażania programów ochrony młodzieży,
spotykał się ze sprzeciwem.
Mogę tylko powiedzieć, że jestem w szoku.
Nie wiem, jak to powiedzieć. On kłamie.
Może jednak da się to ująć łagodniej.
Stwarzał pozory, nie mówił prawdy.
Jakkolwiek to ująć, żeby nikogo nie urazić.
Faktem jest, że ostatnie trzy, cztery lata
ciągle ze sobą walczyliśmy.
Spierałem się o każdy detal,
który próbowałem wprowadzić w skautach.
To był ciągły klincz.
W ten sposób chce przekazać,
że BSA jest jak każda inna organizacja w Ameryce
i że ci mężczyźni mogą pojawić się zewsząd
i nie da się temu zapobiec.
Ale to nieprawda.
BSA to doskonała okazja dla potencjalnych przestępców
na dostęp do dzieci w sytuacjach, w których są pozostawione bez nadzoru.
Pokażcie mi inną organizację młodzieżową,
która przez wiele dni ma dostęp do dzieci nocami.
Pokażcie inną organizację, w której drużynowy ma władzę nad tym,
czy jakiś młodzieniec może zdobyć rangę orła.
Teraz uświadom sobie,
jak łatwo dostać się do skautów.
I wtedy dostrzegasz luki.
Pozbycie się tych znanych obszarów ryzyka
pomaga stworzyć bezpieczniejsze środowisko
dla dzieci biorących udział w programach skautów.
Ci młodzi mężczyźni powiedzą ci:
„Rodzice zostawili mnie w jego domu”.
Zdarzało się, że dorosły nocował w domu dziecka.
Zastęp 137 w Nowym Orleanie był wyjątkowym koszmarem dla chłopców.
To była jedna z nielicznych spraw
z siatką pedofilską w zastępie.
Kilku mężczyzn stanęło na czele zastępu, by zyskać dostęp do chłopców
i ich molestować.
Dosłownie werbowali chłopców do tego zastępu.
I urządzali seks-imprezy w ich domach.
Robili zdjęcia nagich chłopców,
wymieniali się nimi z pedofilami w całym kraju.
Dorastałem w Nowym Orleanie w latach 70.
Rodzice rozeszli się bardzo wcześnie,
więc ja i brat mieszkaliśmy tylko z mamą.
Dwóch mężczyzn podeszło do mojej mamy.
Powiedzieli jej, że chodzą po naszej dzielnicy
i szukają nowych skautów do ich zastępu.
Zgodzili się zapłacić za wszystko. „Bo jest pani samotną matką.
Proszę się nie martwić kosztami”.
BSA nigdy nie powinno pozwolić grupie samotnych mężczyzn założyć zastęp.
Było czterech kierowników zastępu.
Tom Woodall,
Lewis Sialle,
Richard Halvorsen
i Harry Cramer.
Zabierali cię na obiad.
Do parku trampolin, żeby pomóc mamie.
Słonaczki.
Mama nie kupiłaby mi słonaczków na Gwiazdkę.
Harry Cramer powiedział:
„Możesz hodować słonaczki, ale będę je trzymał u mnie w domu.
Tylko nie mów mamie”.
Żaden z drużynowych nie miał własnych dzieci.
A ja byłem jeszcze za młody, by zostać skautem.
Było wiele sygnałów, które trzeba było zauważyć.
Chłopcy pochodzili z domów samotnych rodziców.
Wszyscy byli biedni.
Nie było żadnych zadań na odznaki.
Były biwaki,
ale to była tylko przykrywka do gwałcenia dzieci.
Może wyglądaliśmy na zastęp, ale nim nie byliśmy.
Mężczyźni przylatywali też zza miasta, zewsząd.
Głównie z Europy Zachodniej, ale i z całych Stanów Zjednoczonych.
I oni też nas gwałcili…
Sprzedawano im nas, wynajmowano, jakkolwiek to nazwać.
I zawsze, bez przerwy, robili nam zdjęcia i filmy.
Zabierali nas do hoteli w Dzielnicy Francuskiej.
Nawet mama kilka razy mnie tam podwiozła.
Jak sobie to tłumaczyła?
Odwiedzam drużynowych spoza miasta.
Kiedy spotyka cię coś takiego ze strony autorytetów,
nie ufasz już nikomu.
Cierpisz.
Następnego dnia nie chcesz iść do szkoły.
Płaczesz, gdy nikt cię nie widzi.
Mama zabrała mnie do lekarza.
Był starszym panem. Zawsze z papierosem w ustach.
Nie wiem czemu, ale zaufałem mu.
Przysiadł się do mnie i spytał: „Co się dzieje?”.
Opowiedziałem mu o gwałcie.
Spytał, kto mnie gwałci. Powiedziałem, że wielu ludzi w skautach.
Powiedział: „Powiedz, jak się nazywają.
Zajmę się tym.
Nikt się o tobie nie dowie”.
Po nalotach znaleźli pornografię dziecięcą i ich aresztowali.
O sprawie jest głośno w Nightly News.
Przez takie agresywne…
PROKURATOR OKRĘGOWY NOWEGO ORLEANU
…okrutne, prostackie zbrodnie
te młode umysły będą cierpieć jeszcze długo.
Kiedy byłem starszy,
zdobyłem kopię akt perwersji jako jedna z pierwszych osób.
To był wyciek.
Czytałem o tym,
jak dużo wszyscy wiedzieli.
I nic z tym nie zrobili, to bardzo mnie złościło.
Czy skauci kiedyś pana przeprosili, próbowali zadośćuczynić?
Nigdy.
- Nigdy? - Nie.
Jak się pan z tym czuje?
Jestem wściekły.
Jestem zły, bardzo zły.
Jakie błędy BSA
przyczyniły się do tego problemu?
Myślę, że to problem większy niż BSA.
Proszę pamiętać, że to nie BSA molestowało te dzieci.
W nasze szeregi weszli źli ludzie.
Ludzie pod szyldem Boy Scouts…
Byli ochotnikami w BSA,
drużynowymi, część była poważnie zaangażowana w działalność.
- To pokazuje skalę problemu. - To tylko ludzie.
Tak jak nauczyciele.
Po prostu są źli ludzie.
Nie da się ich wcześniej sprofilować i zidentyfikować.
Możemy tylko dostosowywać programy,
by zapewnić dzieciom maksymalne bezpieczeństwo.
I nieustannie staramy się doskonalić nasze wysiłki.
Ale nikt nie przewidzi, kim będzie potencjalny sprawca,
nie ma testu, który mógłby wyeliminować takie osoby.
Tajne akta naświetlają ryzykowne sytuacje,
które mogą narazić chłopców na kontakt z kimś,
kto chce ich molestować, bez względu na to, kto to będzie.
Pojechałem do Teksasu porozmawiać w centrali BSA.
Przeprowadzam wywiad z gościem, którego nazwisko i pieczątka
jest na każdej stronie poufnych akt.
Opisują zwięźle incydent i zaraz obok jest jego podpis.
Joe Anglim mówi, że nigdy nie czytał poufnych akt.
- Nie czytał? - Nigdy.
Mówię, że mam setki akt z jego nazwiskiem.
Mówi: „Nie czytałem ich”.
Pytam, czy kiedykolwiek liczył lub analizował te akta,
by poznać skalę nadużyć?
Mówi: „Nie”. Pytam więc czemu.
Odparł: „Nie kazano nam, nikt nie mówił, że mamy problem”.
Pytam, skąd mają wiedzieć o problemie, nie czytając akt?
Powiedział: „Wiemy, że nie mamy problemu,
bo mamy świetny program i nie mamy podstaw sądzić,
że jest problem”.
Czyli: Nie przeglądaliśmy akt, bo nikt tego od nas nie wymagał.
I nikomu tego nie zlecaliśmy, bo nie uważaliśmy, że mamy problem.
Taka była odpowiedź.
Do szaleństwa doprowadzał mnie ich komunikat marketingowy:
„BSA ma rygorystyczny proces aplikacji i selekcji”.
Bzdura.
To nieprawda. To nigdy nie było prawdą.
Pytam, czemu nie wymagamy choćby dowodów osobistych?
Czasem nawet na zakupach pokazujesz dowód.
Musisz go mieć, latając samolotem.
Sprawdzajmy dokument tożsamości,
prawo jazdy albo paszport czy dowód stanowy, żeby się upewnić.
A oni odmówili.
- Odmówili? - Kłopotliwe i kosztowne.
Nie chcieli sprawdzać dowodów drużynowych, zastępowych i ochotników.
Nie chcieli sprawdzać dowodów
drużynowych i ochotników, którzy mają kontakt z dziećmi.
- Bo to było niewygodne. - I kosztowne.
Bo weryfikacja dowodu tożsamości byłaby kosztowna.
Tak.
Informacje służą identyfikacji zbiegów czy przeszłości kryminalnej.
BSA sprzeciwiało się ustawie o ochronie dzieci.
Większość organizacji ją poparła.
Ustawa wywoływała w BSA dwie obawy.
Jedną z nich były większe wydatki, bo mieli dużo ochotników.
I nie chcieli wydawać pieniędzy na kontrolę odcisków palców.
Skauci bardzo opierali się nakładaniu dodatkowych wymagań
na lokalne organizacje, by przeciwdziałać molestującym.
Uważali, że niewiele mogą zrobić.
A ponieważ zawsze pilnie potrzebowali ochotników,
nie chcieli ich odstraszać.
Nie zapomnę mojego przełożonego w BSA,
złapał mnie na korytarzu i mówi:
„Mike, nasi prawnicy powiedzieli nam
i naszym pracownikom zarządzania ryzykiem,
by nie mówić rodzicom o zarzutach molestowania seksualnego”.
Powiedziałem, że musi podjąć decyzję.
„Możesz posłuchać ich albo mnie.
I ja wiem, co należy robić”.
Podczas jednej z licznych kłótni z głównym prawnikiem
nalegałem, by każdy występujący w aktach,
aktach perwersji, bazie ochotników, zwał jak zwał…
Każdą wzmiankę o molestowaniu dzieci,
podejrzeniach, uwodzeniu i tak dalej, żeby to zgłaszać organom ścigania.
Przyszedł do mnie zdenerwowany.
„Prawo nie wymaga od nas zgłaszania domniemanych molestowań,
chyba że istnieją do tego uzasadnione podejrzenia.
W aktach często wspomina się
o zakazywaniu drużynowym mówienia rodzicom o molestowaniu.
Mówili nam to też ludzie, mamy doświadczenia z pierwszej ręki.
Nie da się cofnąć popełnionych błędów.
Jeśli zawinili ludzie, to zawiniliśmy i my.
Ale poprawiliśmy się i mam nadzieję, że będzie tylko lepiej.
Ale faktem jest, że ludzie czasem popełniają błędy.
Ale to nie było w porządku,
jeśli dzieci miały nie mówić władzom ani rodzicom…
- To było złe. - Absolutnie.
Wręcz odwrotnie, uczymy je tego przynajmniej od jakichś 20 lat.
- Czego uczycie? - Przeciwstawiania się.
Zgłaszania.
Nieprzekraczalnej granicy wykorzystywania,
która nigdy nie powinna zostać przekroczona
przez dorosłych opiekunów.
I zgłaszania do organów ścigania.
Dla skauta to oznacza pójście do zaufanego dorosłego.
Może rodzica, może lidera.
Ale są szkoleni, by iść do kogoś, komu mogą się zwierzyć
ze swoich informacji.
I wtedy to zaufany dorosły jest już odpowiedzialny
za komunikację z organami ścigania i BSA.
Sprawca, który ich molestuje,
atakuje lub wykorzystuje seksualnie,
zazwyczaj jest właśnie tym byłym zaufanym dorosłym.
Ja sugerowałem utworzenie infolinii,
na którą dzieci same by dzwoniły.
Było takie fenomenalne badanie.
Dzisiejsze dzieci bardzo chętnie korzystają
z wiadomości tekstowych do anonimowego zgłaszania.
Bo choć niektóre dzieci powiedzą swoim rodzicom
czy zaufanemu dorosłemu,
większość dzieci chce sama rozwiązywać swoje problemy.
Mają teraz dostęp do komputerów,
zwłaszcza starsze nastolatki.
Ale poszedłem z tą propozycją do Steve’a McGowana
i ówczesnego wicedyrektora, Johna Mosby’ego.
Usłyszałem kategoryczne „nie”.
„Chcemy, by zgłaszały incydenty zaufanym dorosłym, zastępowym”.
BSA przez lata miało
tak zwaną politykę ochrony młodzieży,
która z czasem ewoluowała.
Jednym z jej filarów było dwuosobowe przywództwo.
Żaden skaut miał nie zostać sam na sam z obcym dorosłym.
Z czasem wprowadzono też inne zmiany,
ale to nie działało.
Oprócz opracowania materiałów szkoleniowych z ochrony dzieci
stworzyli naprawdę niezłe programy i nagrania
o molestowaniu dla liderów i dzieci.
Przez długi czas nie wymagali od liderów i dzieci ich ukończenia.
Kiedy pytałem „Czemu?”, mówili:
„Pracujemy nad tym, ale je udostępnimy”.
Co ciekawe, mówili rodzicom i mediom:
„Mamy wspaniały program ochrony dzieci,
który trafia do dzieci i liderów”.
Ludzie zakładają, że to wymóg, ale to nieprawda.
Główny prawnik powtarzał też:
„Musimy uważać, nie możemy zniesławiać ludzi”.
Pytam, ile razy nas pozwano za oskarżenie o molestowanie nieletnich.
Zgadnij.
Zero.
Nigdy nas nie pozwano.
I bylibyśmy w lepszej sytuacji, gdybyśmy zgłaszali takie przypadki.
Wolałbym już sądzić się w obronie dzieci,
niż niczego nie zgłaszać, a potem się wszystkim tłumaczyć.
Zgłaszanie policji incydentów to najlepsza ochrona społeczności.
Jestem zaprogramowany na ochronę mojej społeczności.
Tym się zajmowałem w policji.
„Służyć i chronić”.
Mam nadzieję, że wiesz, po czyjej stoję stronie.
Mówimy o dzieciach.
O czyichś dzieciach.
SKAUT JEST POBOŻNY
Skauting ma religijne korzenie.
To był ruch niemal religijny, choć w gruncie rzeczy świecki.
Program skautów był tak skrojony,
by religie mogły go łatwo zaakceptować.
Więc religie stały się fundamentem skautingu.
Mogłeś być mormonem, katolikiem,
żydem albo wyznawcą islamu.
Po przeczytaniu setek stron Tajnych akt
mało co potrafi już wprawić w osłupienie,
ale zszokowała mnie sprawa Christophera Schultza.
Christopher chodził do miejscowej szkoły katolickiej,
brat Edmund w niej uczył.
Brat Edmund był też drużynowym skautów,
do których należał Christopher.
Był więc drużynowym i nauczycielem.
Mieliśmy po prostu pecha, że zostaliśmy w to wciągnięci.
A on potrafił wybrać sobie ofiarę, odizolować ją
i robić z nią, co chciał.
Byłem celem,
ale tylko jako przynęta na właściwy cel, mojego brata.
A mój brat był jego ulubioną ofiarą.
Był w ich domu. Ufali mu.
Jechali na obóz w weekend,
gdzie brat Edmund dopuszczał się poważnych aktów
sadomasochistycznego seksu na Christopherze.
Zaczął się załamywać i miał ataki paniki,
do końca tego roku miał halucynacje słuchowe i wzrokowe.
Widział i słyszał brata Edmunda, który przypominał mu, by nikomu nie mówił,
bo inaczej go zabije.
Pierwszy raz wysiadłem tu z auta i spaceruję po okolicy.
To trudne.
Chciałbym o tym zapomnieć i wymazać z pamięci.
Przypomina mi to o okresie, który bezpowrotnie straciłem.
To jedno z ostatnich zdjęć, na którym jestem z bratem.
Chyba z maja 1978 roku.
Byłem w ósmej klasie.
Kończylibyśmy ósmą klasę.
To małe zdjęcie,
chyba ostatnie oficjalne zdjęcie brata.
Miałem się opiekować młodszym bratem, chronić go.
Sprawa molestowania Christophera Schultza
uosabia najgorsze, co mogło spotkać rodzinę.
Był nie tylko molestowany,
ale też zrozpaczony na tyle, by odebrać sobie życie.
Brata Edmunda wyrzucono z kościoła i uciekł ze stanu.
Schultzowie spotkali się z ostracyzmem
części lokalnej społeczności związanej z Kościołem.
To się już zdarzało.
Społeczność skautów przyjmowała postawę defensywną,
na różnych spotkaniach mówiono: „Jak śmiecie oskarżać skautów.
Próbujecie zniszczyć tę organizację”.
KOŚCIÓŁ WNIEBOWZIĘCIA WSPÓLNOTA KOŚCIOŁA RZYMSKOKATOLICKIEGO
Zupełnie nas odtrącono.
Pamiętam, jak przyszedł do nas proboszcz, mój ojciec był wtedy w pracy.
Rozmawiał z mamą i próbował ją przekonać, żeby odpuściła.
Bo jeśli nie odpuścimy, pogonią nas z miasta.
„Próbuję pani pomóc.
Proszę tego nie robić,
bo pani rodzinie stanie coś złego.
Chyba pani tego nie chce?”
Niektórzy za wszelką cenę próbowali zamknąć nam usta,
byle tylko chronić Kościół.
Najbardziej złościła mnie hipokryzja obu organizacji.
Są za to odpowiedzialni.
Mają krew na rękach.
Przywódcy religijni byli w zarządzie skautów.
Jeśli skauci są korporacją,
przywódcy Kościołów w zarządzie
są ich inwestorami.
MORMONI DOŁĄCZĄ DO RUCHU SKAUTOWSKIEGO
Każdy chłopiec w Kościele mormonów,
nie tylko w jednym stanie, w całych Stanach Zjednoczonych,
wstępuje do skautów.
To jest ich duszpasterstwo młodych. W innych wspólnotach
uczestnictwo w skautingu zależało od diecezji,
w Kościele katolickim, metodystów czy episkopalnym.
A u mormonów każdy chłopiec.
To ważne członkostwo, istotni ochotnicy,
a także pokaźne pieniądze i zasoby.
Skauci to niezależna organizacja,
ale poczuwali się do szanowania uprzedzeń czy perspektyw swoich sponsorów.
A Kościół katolicki i Kościół mormonów
słyną z homofobii.
W 1978 roku oficjalnie zakazali homoseksualizmu.
Wtedy też po raz pierwszy wkroczyło BSA
i zaczęło tego wymagać.
Myślano, że to ukróci przypadki pedofilii.
Ludzie sami osądzą, kim jest sprawca.
„To problem z homoseksualistami”. Bo przecież to pedofile.
Badania pokazują, że większość sprawców to mężczyźni hetero.
Homofobia odgrywa ważną rolę w tym,
że wielu mężczyzn nie może się ujawnić.
Czują wstyd i ból, są wewnętrznie skonfliktowani.
Byłem molestowany w wieku 12 lat. Ujawniłem swoją orientację, mając lat 13.
Dorastanie w latach 90. jako ofiara molestowania
i skryty homoseksualista,
kiedy organizacja była jeszcze otwarcie homofobiczna,
to najgorsza rzecz dla mężczyzny.
O tym, co się stało, opowiedziałem nauczycielowi:
„Dobrze zrobiłeś. To było słuszne.
Ale nie zwątpiłeś w swoją seksualność?
Bo bycie gejem to straszny grzech”.
Dr. Crosley, mój oprawca, pisał do mnie w liście:
„Tak, przepraszam,
ale ani ciebie, ani mnie nie czyni to gejem”.
Potrzeba lat, by pozbyć się wstydu,
który zbiera się w człowieku całe życie.
Sądzę, że wtedy ludzie nie odróżniali
pedofilii od homoseksualizmu.
Na jednym z pierwszych krajowych spotkań
pewien wiceprezes skautów mówi mi:
„Homoseksualiści to pedofile.
W tym tkwi nasz problem z ochroną młodzieży”.
Mówię, że to nieprawda. Na co on:
„Zrozum, homoseksualiści to pedofile”.
- Wcale nie. - „To prawda”.
Mówi mi to wiceprezes skautów.
Powtarzam mu, że to nieprawda,
siedzę w tym chyba całe życie.
Przesłuchuję poszkodowanych i sprawców.
Wiedziałbym, gdyby tak było, ale tak nie jest.
Więc nawet osoby z kierownictwa łączą homoseksualizm z pedofilią.
I to wcale nie on jeden.
Ten temat ciągle powracał.
Wiele osób mówiło nam, że w organizacji,
nawet na szczytach władzy, homoseksualizm utożsamia się z pedofilią.
Czy ten pogląd jest powszechny
w przywództwie skautów?
Trudno mi komentować poglądy.
Ale może pan powiedzieć, czy panuje tam takie przekonanie.
- Był pan tam wtedy. - Nigdy tego nie doświadczyłem.
Spotkałem się z tym, dorastając w społeczeństwie,
w społecznościach, kościołach i tym podobnych.
Było wiele nieporozumień.
Ale nie spotkałem się z tym w skautach.
- Według pana jest związek? - Nie.
Czy stanowczość wobec homoseksualnych liderów
nie narobiła wam problemów?
Nie przyczyniła się do problemu molestowań?
Nie potrafię odpowiedzieć.
- Odwróciła uwagę od problemu? - Nie sądzę.
- Nie odwróciła uwagi? - Nie.
Chyba bardziej skupiali się na wystrzeganiu się homoseksualistów
niż na ochronie dzieci przed molestującymi.
Myślą, że wyrzucając gejów, chronią dzieci przed molestowaniem.
Kompletnie się pogubili.
Potem dowiedziałem się o sprawie Dale’a.
Sąd Najwyższy wysłuchał dziś argumentów
w sprawie zakazu przywództwa dla gejów w skautach.
Chodzi o orzeczenie sądu w New Jersey,
łamiące stanowe prawo antydyskryminacyjne.
Czy w byciu skautem kluczowe jest nie być homoseksualistą?
Skauci promują wśród chłopców moralnie uczciwe i czyste zachowanie.
Skąd ten upór skautów,
że sprawa Dale’a trafiła aż do Sądu Najwyższego?
- Nie byłem tam stroną. - Ale był pan głównym prawnikiem.
Nie potrafię powiedzieć, co wydarzyło się w 1990 czy 2000,
kiedy podjęto tę decyzję.
Nie ma pan zdania? Skauci poszli aż do Sądu Najwyższego
bronić prawa do dyskryminowania gejów?
To odzwierciedlało system wartości ówczesnej organizacji.
Dziś jest on inny i inne jest społeczeństwo.
Organizacja uznawała homoseksualizm
za sprzeczny z wartościami skautów.
Zaadaptowaliśmy i przyjęliśmy różnorodność.
Powstał program dla dziewczynek.
Ewoluowaliśmy i będziemy dalej ewoluować.
Gdzieniegdzie zrobiliśmy większe postępy, gdzieniegdzie mniejsze.
Gdzieniegdzie może wyprzedzamy czas.
To prywatna organizacja.
Dopóki zwierzchnicy organizacji nie będą gotowi na zmiany,
dopóty trudno wprowadzić zmiany.
Ludzie potrzebują czasu.
Muszą się przyzwyczaić. Tak samo jest ze wszystkimi zmianami.
Byłem nowym dyrektorem,
więc chciałem zacząć wprowadzać
naprawdę proste rozwiązania
i usprawnienia w szkoleniu z ochrony młodzieży,
a ciągle słyszałem, że mormonom może się to nie podobać.
Powiedziałem, że jestem tu, by pracować dla BSA.
By chronić dzieci, chłopców i dziewczynki w skautach.
Nie pracuję dla Kościoła mormonów i Kościoła katolickiego.
I nigdy nie zapomnę jak Jim Terry, ten sam wiceprzewodniczący,
powiedział mi:
„Mike, musisz coś zrozumieć”.
Co takiego?
„Mormoni są nietykalni”.
W tamtym czasie nikt nie wywierał na nas presji…
- Mormoni? - Nie.
Żadnych nacisków mormonów na zakaz dla gejów.
- Nie. - Była taka obawa?
Oczywiście, że była obawa
o wszystkie zainteresowane podmioty,
naszych interesariuszy
i utrzymanie z nimi relacji w naszej organizacji.
Ale nie było gróźb.
Nie było zgrzytania zębami.
27 LIPCA 2015 ROKU, 15 LAT PO DECYZJI W SPRAWIE DALE’A,
BSA ZNOSI ZAKAZ DLA HOMOSEKSUALNYCH LIDERÓW
31 GRUDNIA 2019 ROKU
KOŚCIÓŁ JEZUSA CHRYSTUSA ŚWIĘTYCH W DNIACH OSTATNICH
ZRYWA ZWIĄZKI Z ORGANIZACJĄ
Z prawnego punktu widzenia skauci od lat święcili sukcesy,
kryjąc i lekceważąc molestowania na każdym kroku
i grając nie fair w sądach.
Gdy sądzili się z jakąś rodziną, pytali dziecko:
„Czy podobał ci się seks z dorosłym?”.
Mówili przysięgłym:
„Dziecko już trafiło do nas zepsute,
bo miało problemy emocjonalne”.
- Zepsute? - Zepsute.
Jak na ironię, specjaliści powiedzą ci,
że dzieci z problemami emocjonalnymi
są szczególnie podatne na zainteresowanie dorosłych,
którzy najpierw je pielęgnują, a potem na przykład
wabią ku aktywnościom seksualnym.
Dzwonili prawnicy, by zobaczyć akta.
Zawsze się z nimi dogadywałem.
Zgodziłem się, bo dla mnie to dokumenty publiczne.
Przyszedł do mnie między innymi Tim Kosnoff.
Dowiedziałem się, że Boyle mieszka w Waszyngtonie.
Chciałem wynająć ekipę do szybkiego digitalizowania,
postawię dwa skanery i zeskanuję akta.
To było około 150 000 stron.
Rozpoczęliśmy postępowanie
i Sąd Najwyższy kazał BSA
dostarczyć jeszcze 3200 akt.
Czasem można było przeczytać, że skauci się z kimś sądzili
i zwykle dostawali baty.
Wielkim ciosem była sprawa w Portland.
Zaangażowany był Kościół Mormonów,
oni załatwili sprawę rozsądnie.
Ale w Oregonie BSA postanowiło zaryzykować,
a to było najgorsze miejsce, w którym mogli to zrobić,
bo tam są odszkodowania sankcyjne.
Pozew wniesiony przez Kerry’ego Lewisa był przełomowy
i BSA dostało wtedy po głowie.
Kerry’ego molestował Timur Dykes.
Timur Dykes był drużynowym zastępu sponsorowanego przez mormonów.
Lokalny biskup mimo ostrzeżeń
dopuścił go do zastępu.
W pewnym okresie molestował
chyba 15-17 czy 31 dzieciaków.
Chcieliśmy dowieść ławie przysięgłych, że Kerry Lewis był ofiarą
nie tylko Timura Dykesa, ale także Boy Scouts of America.
Chcieliśmy, by ława przysięgłych dogłębnie zrozumiała,
co skauci wiedzieli o problemie nadużyć seksualnych.
Przysięgli przyznali powodowi 18 milionów dolarów.
O sprawie oczywiście było głośno.
Poza tym sąd wydał nakaz,
by akta perwersji zostały upublicznione jako dowód w sprawie.
I dlatego opinia publiczna miała do nich dostęp.
WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI OREGONU AKCEPTUJE ODTAJNIENIE AKT
Na mocy nakazu sądowego odtajniamy dziś
około 1200 akt
archiwizowanych przez BSA od 1965 do 1985 roku,
które BSA nazwało „aktami perwersji”.
Kerry Lewis stał się głosem wielu ludzi pozbawionych głosu.
Dla opinii publicznej są równie ważne,
jak dla ławy przysięgłych.
To znaczy, reprezentują cały zasób wiedzy BSA,
jakiego nigdy nie miała żadna organizacja młodzieżowa.
Nie wydaje mi się,
żeby BSA rozumiało powagę sytuacji.
Zostali poważnie zranieni
i powoli się wykrwawiali, choć tak tego nie postrzegali.
BSA wiedziało, co się dzieje,
zamiatało sprawę pod dywan, nie powiadamiało policji,
nie wzywało opieki społecznej
i pozwalało niszczyć życia tych chłopców.
BSA nie chciało upubliczniać więcej akt.
Jednak w Internecie pojawiła się teraz
lista nazwisk ponad 1900 instruktorów
podejrzanych lub skazanych za molestowanie dzieci.
Listę zamieścił adwokat poszkodowanych, Tim Kosnoff.
Tajemnica BSA się wydała.
„AKTA PERWERSJI” BSA
Od początku nadużywali swoich przywilejów i swojej pozycji,
bo nigdy nie mówili ludziom o naturze i skali problemu.
Nie powiedzieli rodzicom. Nie ostrzegli skautów.
Stali się organizacją, która okłamywała Amerykanów,
rodziców i Kongres w corocznych raportach
na temat ryzyka skautingu.
NIE WSPOMINAĆ O POUFNYCH AKTACH.
Nawet dziś trudno mi zrozumieć,
jak przy tylu udokumentowanych molestowaniach seksualnych
nie dostrzegano problemu, zakładając nawet dobre intencje.
BSA miało świetny program,
wierzyli w niego, nie chcieli ryzykować
i niepotrzebnie odstraszać ludzi drobnym problemem.
Tylko kiedy drobny problem przestaje być drobnym?
To przypomina Kościół katolicki z ich tajnymi archiwami.
Dorośli pilnujący potencjalnych zobowiązań.
Widzą, że to może być problem zagrażający ich reputacji.
Skauci lubią mienić się honorem.
Te akta są dowodami,
które mogą zaszkodzić ich reputacji.
ZNISZCZONE ŻYCIE
Instynktownie więc chcieli to zakopać,
bo od jednostki ważniejsza jest organizacja.
DOROSŁE OFIARY MOLESTOWAŃ ZASŁUGUJĄ NA SPRAWIEDLIWOŚĆ!
Jedyną strategią obrony skautów i ich towarzystw ubezpieczeniowych
przez lata pozostawały przedawnienia.
Te regresywne, przyjazne oprawcom prawa
zamykały drzwi sal sądowych poszkodowanym w wieku 21 lat.
Przedawnienie to tylko termin.
Umowny termin wyznaczony na wniesienie pozwu lub oskarżenia.
Nie ma przedawnienia za morderstwo.
Mamy krótsze terminy przedawnień za spory kontraktowe.
I w tym wymiarze molestowanie dzieci bardziej przypomina morderstwo
niż kontrakt,
bo ofiara nie rozumiała, co ją spotkało.
Molestowanie ropieje na życiu dziecka przez dziesiątki lat.
To nie jest złamana noga.
Z czasem zdałam sobie sprawę,
że w ten sposób tylko tłumimy głos ofiar
w całych Stanach Zjednoczonych, uciszamy je, a wzmacniamy organizacje.
Kiedy wybuch skandal
z molestowaniem dzieci w Kościele katolickim,
zaczęłam myśleć, że może by
po prostu pozbyć się przedawnienia.
Zaczęłam nad tym pracować.
Powstaje szeroki ruch społeczny,
zgłaszają się poszkodowani i domagają się sprawiedliwości.
A ich historie niewątpliwie zmieniły świat.
A prawodawcy, nawet ci zakochani w skautach,
w kościołach czy szkołach z internatem,
przyglądają się temu uważnie i biorą stronę dzieci.
Jedna trzecia wszystkich stanów
zniosła już w jakimś stopniu prawo przedawnienia.
KARTA PRZYWRACANIA MOCY PRAWNEJ
Zmiany w przedawnieniu w trzech stanach, Nowym Jorku, New Jersey i Kalifornii,
trzech bardzo gęsto zaludnionych stanach
z dużą liczbą dzieci i skautów.
To wszystko sprawiło, że BSA było narażone jak nigdy wcześniej.
BSA POZWANE ZA MOLESTOWANIE
W BSA doszli do wniosku, że zostaną zasypani pozwami
i tak się stało.
Wtedy uznali, że najłatwiej się z tym uporać,
ogłaszając bankructwo.
PO SETKACH POZWÓW W SPRAWACH MOLESTOWAŃ BSA OGŁASZA UPADŁOŚĆ
Poszkodowanym wykorzystywanym w szeregach BSA kończy się czas.
Roszczenia można składać do poniedziałku,
po tym terminie szansa przepada na zawsze.
Po bankructwie i pojawieniu się pozwów
zapytano mnie o moje przypuszczenia.
Powiedziałem, że ujawni się może góra 10 000 ludzi.
Najpierw było 20 000,
potem 30 000, 40 000 i 50 000.
O Boże.
Wiedzieliśmy, że będzie dużo wniosków,
ale i tak byłem zdumiony tą liczbą.
82 209
Aż 82 tysiące pozwów ofiar molestowań
przeciw Boy Scouts of America.
Z 231 akt dotyczących sprawców, wtedy nie wiedzieliśmy, ile było ofiar,
doszliśmy do 82 000 pokrzywdzonych, oszałamiające.
Myślę, że sednem doświadczeń wielu pokrzywdzonych
jest brak poczucia kontroli.
Nie miałem kontroli, gdy mnie molestowano.
To sprawca miał kontrolę od początku do końca i dalej.
A kiedy mogę odzyskać nawet odrobinę kontroli nad tym,
co mnie spotkało,
to daje wielką siłę.
Nie chcę być milionerem. Nie robię tego dla pieniędzy.
Wystarczy mi emerytura wojskowa,
nie potrzebuję tego.
Robię to po to, żeby żadne dziecko
nigdy nie musiało cierpieć tak jak ja.
Do tego zawsze dążyłem, to był priorytet,
bo ponoszą odpowiedzialność
nie tylko za to, co się stało,
ale stoją przed nowym wyzwaniem:
żeby to się nigdy nie powtórzyło.
Żaden pokrzywdzony nie robi tego dla pieniędzy.
To nie jest nasza motywacja.
Chcemy czuć, że nasz głos jest słyszany,
że jest szansa, by to uleczyć.
Nie mówię w imieniu poszkodowanych czy jakiejś grupy,
mówię za zmarłych,
w imieniu dzieci, które nie przeżyły.
Samobójstwa, alkohol, uzależnienia, samookaleczanie.
Mówię w imieniu mojego przyjaciela, Patricka…
Tęsknię za nim do dzisiaj.
Nadszedł czas na rozliczenie tego, co działo się w tej organizacji,
a moim zdaniem było to po prostu okrucieństwo.
I czas z tym skończyć.
Bankructwo to skomplikowane negocjacje.
A ta sprawa była bardzo skomplikowana.
Sprawa BSA to być może najbardziej skomplikowana
i trudna strukturalnie sprawa upadłościowa.
W zwykłej sprawie bankructwa dłużnik zwykle posiada majątek.
Jeśli to jakiś biznes, to ten biznes będzie miał aktywa.
Samoloty, maszyny.
W typowej korporacji nietrudno o aktywa.
Więc mówiąc prosto,
sprzedajemy aktywa i mamy gotówkę.
Sprawa się komplikuje,
kiedy aktywa należą do wielu organizacji
i każda może, ale nie musi, ponosić odpowiedzialność prawną.
Jeśli na przykład jesteś poszkodowanym z Dakoty Południowej,
nie jest powiedziane, że możesz domagać się praw do aktywów
lokalnej organizacji w Nowym Jorku i na odwrót.
Nie wiadomo, czy masz prawo skarżyć organizację ogólnokrajową.
Pytanie brzmi, jakie aktywa należą do tej organizacji?
Mówiąc prościej, zebranie całości aktywów jest tutaj niezwykle skomplikowane.
Powinniśmy patrzeć tylko na pokrzywdzonych
i czy ich prawa są uzasadnione.
Ale w tym skomplikowanym, wieloelementowym procesie
raczej tak nie jest.
Rozdziału 11 kodeksu upadłościowego nie pisano z myślą o molestowaniach.
Nad czarnym charakterem, dłużnikiem,
rozpościera się prawny parasol,
by za wszelką cenę go chronić.
A tysiące ofiar wykorzystywania seksualnego
są teraz wierzycielami.
Zrównuje się ich z dekarzem, który nie dostał wypłaty.
Mówi się im, że teraz występują jako jedno stado
i nie będą mieli osobnych procesów sądowych.
Dlatego opracowaliśmy nowelizację kodeksu upadłościowego,
bo to prawo nigdy nie miało działać jako magazyn dla ofiar molestowań.
Obawiasz się, że prawnik pójdzie na ugodę.
Po co wszczynać całą sprawę, kiedy jednym telefonem
mogę załatwić połowę tej kwoty?
Pokrzywdzonego nie zadowala, ale adwokata tak.
I tak dostanie 30-50% praktycznie za nic.
Trzeba mieć na uwadze, czy motywacja prawnika
różni się od motywacji poszkodowanego.
Rozdział 11 nie powinien działać w przypadku molestowań.
To postępowanie znów uprzedmiotawia ofiary,
tak jak w ich dzieciństwie, traktuje je jak straty uboczne.
Potem dochodzi do ugody, proces upadłościowy dobiega końca
i czy wynika z tego coś dobrego?
Winna instytucja dalej istnieje.
A poza tym mówią:
„Nie zgłosiłeś się na czas, nie masz prawa do odszkodowania”.
Orzeczenie upadłości jest stworzone dla potężnych.
I potężni wygrywają.
BSA od dawna twierdziło, że molestowanie było drobnym problemem.
Drobny problem. Nic wielkiego.
Zważywszy na istnienie akt, wszystkiego, co wiemy,
cierpienia 82 000 ludzi, którzy się zgłosili,
to było kłamstwo, przykrywka, prawda?
BSA kłamało, że nie było problemu.
82 000 w ciągu jakiego okresu?
I nie wiemy, czy faktycznie tyle.
Ale jeden przypadek to już za dużo.
Jesteśmy odbiciem społeczeństwa.
95% molestowań ma miejsce w domach,
robi to ktoś z rodziny.
Wystarczy spojrzeć na ostatnie wiadomości dotyczące molestowań.
To się dzieje w szkołach i w innych miejscach.
Wierzymy, że obok innych działań, które podejmujemy, najlepszym sposobem
jest stworzenie bazy, w której można znaleźć takie osoby
i trzymać je z dala od organizacji.
Bo wiemy, że szukają dostępu do młodych osób.
Dopóki im w tym nie przeszkodzimy,
dopóty dzieci nie będą skutecznie chronione.
A to jest dla nas najważniejsze.
Czy będzie zupełnie bezpiecznie?
Wypadki nie będą się zdarzać?
Niepożądane osoby już nigdy nikogo nie skrzywdzą?
Nie, trzeba tworzyć zabezpieczenia.
Nie ma idealnego planu i nieskończonych funduszy.
I żadne pieniądze nie zrekompensują poszkodowanym tego,
co się im przydarzyło.
Tego nie da się wymazać żadnymi przeprosinami
i nie to próbujemy osiągnąć.
Zapraszamy ich do uczestnictwa
w programie ochrony młodzieży.
Prosimy poszkodowanych o zgłaszanie się,
monitorowanie naszych działań, jesteśmy do tego zobowiązani.
Jest nam przykro
i nie ma takiego odszkodowania, które może to naprawić.
Wydaje mi się, że kluczowe jest tu zaufanie.
Nie oddam dzieci skautom, jeśli im nie ufam.
Może pan zapytać drużynowych.
Pytam pana.
Najpierw rozejrzałbym się po zastępach.
Jak Amerykanie mają ufać skautom?
Czemu widząc to, mielibyśmy dać wam kredyt zaufania?
Można spojrzeć na to, co robimy na rzecz ochrony dzieci,
jaką oferujemy ochronę, i podjąć decyzję.
Mówi o tych 95%,
jakby był jakimś ekspertem
i do tego rozmija się z prawdą.
Odwraca uwagę.
Społeczeństwo, szkoły i tak dalej.
BSA stoi wobec przeszło 82 000 przypadków
molestowań seksualnych chłopców.
A on wskazuje na inne podmioty?
BSA chce przekonać społeczeństwo, że molestowanie seksualne w ich szeregach
to przeszłość.
Pokazują ci te liczby i mówią,
że 40, 30, 20 lat temu takich przypadków było więcej.
Ale nie mówią ci, że już dorosły mężczyzna
w wieku co najmniej 20 lat,
jeśli w ogóle coś komuś powie,
to zwykle może swojej żonie,
terapeucie czy zaufanej osobie.
Ale większość nie mówi nikomu, kto może coś z tym zrobić.
Warto pomyśleć w tym kontekście o dzisiejszych skautach.
I nie było żadnego dochodzenia w Kongresie czy w kraju
w sprawie tego, co się stało.
Sugeruje powiedzieć mu, że nic o tym nie wiesz
Jest tylko jeden sposób, by to się już nie powtórzyło.
Ktoś musi wyjść przed szereg i powiedzieć: „Trzeba to zbadać”.
Kongresmen, senator, prezydent,
Ktoś, kto ma odwagę powiedzieć…
Może Departament Sprawiedliwości.
„Zastanówmy się, co tam się działo,
bo może uda nam się zapobiec podobnym przypadkom”.
I specjalnie użyłem słowa „odwaga”,
bo statut BSA
autoryzowany przez Kongres
podkreśla, że to oni są odpowiedzialni za nauczanie patriotyzmu i odwagi.
Tego właśnie oczekujemy od wybranych przywódców,
żeby wkroczyli, zapytali: „Co się stało?
Zastanówmy się, co możemy zrobić, by rozwiązać problem”.
Wystąpił pan z głośnym sprzeciwem wobec BSA. Czemu?
Za dużo wiem, żeby milczeć, to byłby współudział.
Ludzie, którzy dobrze mnie znają,
wiedzą, że się nie poddaję.
Aż do mojego odejścia dbałem o bezpieczeństwo w skautach,
nawet mimo tego, że to nie przynosiło to skutków.
W mojej umowie o pracę zawarta była klauzura o zrzeczeniu się roszczeń,
którą musiałem podpisać, by dostać odprawę.
Że nie powiem nikomu o niczym,
co ma związek z BSA.
Nie lubię wymówek. Albo coś robisz, albo nie,
tak mnie wychował ojciec. Robisz albo nie.
W BSA miałem wykonywać swoją robotę.
Pomagać tej organizacji lepiej chronić dzieci.
I chciałbym powiedzieć, że coś osiągnąłem,
pomimo ciągłego napotykania ściany.
Ale ostatecznie zawiodłem.
Chcę powiedzieć, że chłopcy i dziewczynki nadal nie są tam bezpieczni.
Całe życie zajmowałem się bezpieczeństwem dzieci.
Nie będę siedzieć cicho, wiedząc,
że młodzi skauci nadal są zagrożeni molestowaniem seksualnym.
Więc milcząc, jestem współwinny.
Nie ma mowy. Nie zamierzam być współwinny.
Odchodzę.
To jedno z moich życiowych olśnień.
Ja decyduję, kto mnie definiuje. I to się liczy.
Chcę najpierw przedstawić Michaela Johnsona.
To wezwanie do działania, nie do końca skautingu.
Każdy, kto mnie zna, w tym sami skauci,
jeśli mnie znacie, wiecie, że nie o to chodzi.
Musimy stworzyć niezależną odpowiedzialność
i nadzór dla bezpieczniejszego skautingu.
Obecnie organizacja nie spełnia tego ideału.
Zawodzi nasz naród, nasze rodziny
i każdego skauta w swoich szeregach.
Mój przyjaciel doświadczył molestowania.
Opowiedział swoją historię.
Powiedział: „Coś ci wyjaśnię.
Każdy molestowany mężczyzna nosi w sobie wstyd”.
Bo dla mężczyzny „wstyd” to niebagatelne słowo.
Powiedziałem mu:
„Nie podoba mi się, że ci mężczyźni muszą się wstydzić.
Jeśli ktoś powinien się wstydzić, to tylko BSA”.
Poszkodowani, do was chcę zwrócić się najbardziej.
Przez lata poznałem wielu z was,
kiedy sam byłem skautem i po moim odejściu.
I byli też skauci,
którzy porzucili skauting,
bo nie chcieli być dłużej wykorzystywani seksualnie.
To dla każdego z was.
Bo nigdy o was nie zapomniałem
i nigdy nie zapomnę o was oraz o tym, co przeżyliście.
Skrzywdzeni skauci byli życzliwi.
Ci faceci…
utwierdzili mnie w tym, co zrobiłem.
Są odważni. To oni są bohaterami.
Czemu się ujawniłem?
Miałem dość.
Teraz albo nigdy.
Pamiętam ten wieczór,
mama mieszkała na rogu 73. i Coles.
Carl mieszkał niedaleko, na rogu 72. i South Shore Drive.
Zebrałem się na odwagę
i powiedziałem sobie „wyjdź”.
Był w mieszkaniu. Wybiegłem stamtąd. Mieszkał w wieżowcu.
Nawet nie wsiadłem do windy. Zbiegłem schodami.
Tylko w tym, co na sobie miałem.
Biegłem z tym rozdzierającym od środka uczuciem.
Dotarłem do domu mamy.
Pytała: „Co ci się stało?”.
To się we mnie wzbierało, byłem wściekły.
Następnego dnia jej powiedziałem.
Bardzo mi wtedy ulżyło.
Zrozumiałem, że już po wszystkim,
że to koniec.
Dziś łatwiej opowiadać mi moją historię
i może sprawiedliwości stanie się zadość.
Nosiłem to w sobie do 50 roku życia
i czasem było ciężko.
Były różne kryzysy.
Oddaliliśmy się od siebie z żoną.
Wiedziała, że coś się dzieje.
Wiedziała, że o czymś jej nie mówię.
Powiedziałem jej.
Byłem dumny z tego, jak zareagowała, była wściekła.
Wściekła na to, co mnie spotkało.
Powiedziała: „Przeklęci skauci”.
Tyle razy chciałem powiedzieć mojej mamie.
„Muszę ci powiedzieć, co mnie spotkało,
przez co byłem tak nieobecny w szkole średniej i w koledżu”.
W ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy.
Później zachorowała na raka płuc.
Wezwał mnie jej lekarz i powiedział:
„Ma nieoperacyjnego raka płuc, lepiej, żeby pan jej powiedział”.
Przeżyła jeszcze trzy miesiące.
Bardzo się zżyliśmy przez ten czas.
Nigdy jej nie powiedziałem.
Nigdy nie powiedziałem.
Kiedy pierwszy raz komuś pan o tym powiedział?
Może jakieś 15 lat temu.
Kiedy byłem już dorosły.
Nawet nie myślałem mówić komukolwiek.
Może dopiero kiedy zobaczyłem, że inni to robią.
W zasadzie dopiero teraz wszyscy się o tym dowiedzą.
Cholernie się tego wstydzę. Naprawdę. Wstydzę się.
Przerąbane.
Mam problemy ze złością.
Wściekam się, czuję, że zostałem oszukany,
straciłem przez to część życia.
To oczyszczające. Naprawdę.
To boli i uwalnia,
bo nie chcę tego w sobie wiecznie nosić.
Po prostu mam dość.
Chciałbym,
by żyli, powiedziałbym im, co mnie spotkało.
Tak długo nosiłem to w sobie.
Wydaje mi się…
Że mój ojciec byłby otwarty,
pełen zrozumienia.
I pewnie byłby wściekły,
że nie powiedziałem mu wcześniej.
To się nosi w sobie.
Teraz wam mówię.
Jest tu pięć osób, dowiadujecie się jako pierwsi.
Czemu teraz?
Bo czuję, jakbym zdjął z barków wielki ciężar.
To świadomość, że nie jesteś sam
i nie walczysz samotnie.
O co walczę? O normalne życie.
To trofeum, które dostał mój ojciec za bycie drużynowym.
Nie jest w najlepszym stanie,
ale podtrzymuje moją więź z nim.
To jest…
Dlatego zabrałem głos…
Tak zrobiłby skaut orli.
Tyle razy patrzyłem na ten posążek,
trzymałem go i zalewałem się łzami.
Gdzieniegdzie skrzydła są trochę poklejone,
bo w przypływach złości na to, co ten posążek reprezentuje,
rzucałem nim o ścianę, by potem…
z trudem go sklejać.
Bankructwo to nie koniec. To tylko jeden krok w całym procesie.
SĄD UPADŁOŚCIOWY W DELAWARE ZATWIERDZIŁ POROZUMIENIE
NA KWOTĘ 2,46 MILIARDA DOLARÓW.
BSA WYDAŁO NA OPŁATY SĄDOWE OKOŁO 300 MILIONÓW DOLARÓW.
W SUMIE ADWOKACI I KONSULTANCI OTRZYMAJĄ OKOŁO MILIARDA DOLARÓW.
WIĘKSZOŚĆ POKRZYWDZONYCH WCIĄŻ NIE WIE, KIEDY I JAKIE SUMY ODSZKODOWAŃ OTRZYMA.
BOY SCOUTS OF AMERICA BĘDZIE KONTYNUOWAĆ DZIAŁALNOŚĆ.
Źródła informacji o przemocy seksualnej znajdziesz na www.wannatalkaboutit.com
Napisy: Paweł Zatryb