Downloaded from YTS.MX
‎(ภาพยนตร์เรื่องต่อไปนี้มีการบรรยายถึง ‎การล่วงละเมิดทางเพศที่เกี่ยวข้องกับผู้เยาว์)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ซึ่งอาจจะรบกวนจิตใจผู้ชมบางท่าน)
‎ค่านิยมของสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา
‎คือการพาเด็กหนุ่มเข้ามา ‎และให้พวกเขามีบทบาทในชีวิต
‎มันแตกต่าง มันเป็นเครื่องมือนำทาง
‎ผมคิดว่าลูกเสือเป็นสิ่งดี
‎จริงๆ นะ
‎มันคือนอร์แมน ร็อกเวลล์ ‎มันคือค่านิยมแบบอเมริกันแท้ๆ
‎ขบวนพาเหรดวันเมโมเรียลเดย์
‎และเหล่ากองลูกเสือจะถือธง
‎มันคืออเมริกาและความรักชาติ
‎การเป็นลูกเสือมีความหมายบางอย่าง
‎มันกลายเป็นสโมสรเยาวชน ‎ที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา
‎อาจเป็นสโมสรเยาวชนที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก
‎กฎลูกเสือสั่งให้คุณเป็นคนที่น่าเชื่อถือ ‎จงรักภักดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
‎เป็นมิตร สุภาพ ใจดี เชื่อฟัง
‎ร่าเริง ประหยัด กล้าหาญ สะอาดและน่านับถือ
‎กางเต็นท์ ก่อไฟ
‎ทำอาหารบนกองไฟ ‎แล้วก็นั่งล้อมวงเล่าเรื่องต่างๆ
‎เรียนรู้ยืนด้วยขาของตัวเอง
‎เรียนการทำอาหาร เรียนการตั้งแคมป์
‎เรียนการจำแนกพืชชนิดต่างๆ ‎โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้นพอยซั่นไอวี่
‎เราไปค่ายฤดูร้อนและหัดยิงปืนไรเฟิล
‎เรียนยิงธนู เรียนวิธีสร้างบันไดเชือก
‎และเรียนรู้การช่วยชีวิตและวิธีปฐมพยาบาล
‎สำหรับผม ลูกเสือคือตัวแทน ‎สิ่งที่ดีที่สุดของอเมริกา
‎แต่ลูกเสือก็มีความลับดำมืด
‎มันเป็นฉากหน้า
‎เพื่อปกปิดการเป็นองค์กรที่อันตรายมาก
‎วันนี้สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา
‎หนึ่งในองค์กรเยาวชนที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ
‎ยื่นขอล้มละลาย
‎สมาคมลูกเสือเผชิญกับคดีฟ้องร้องที่ถาโถม
‎จากเหล่าชายที่อ้างว่าถูกละเมิดทางเพศ
‎โดยผู้กำกับกองลูกเสือและผู้นำคนอื่นๆ ‎ซึ่งย้อนกลับไปเป็นเวลาสิบๆ ปี
‎เหยื่อผู้กล่าวหามีมากกว่า 82,000 คน ‎จากหลากหลายรุ่น
‎คนต้องเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้น
‎วันแห่งการพิจารณาความผิด ‎ของสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา
‎สถาบันของอเมริกากำลังวุ่นวาย
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกายื่นขอล้มละลาย
‎นี่เป็นคดีล่วงละเมิดทางเพศเด็ก ‎ที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
‎ที่เชื่อมโยงกับองค์กรเดียว
‎ใหญ่กว่าองค์กรพัฒนาเยาวชนไหนๆ
‎ใหญ่กว่าโบสถ์คาทอลิก ‎ใหญ่กว่าโบสถ์เซาเธิร์นแบ๊บติสต์
‎พวกเขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎พวกเขาอยากให้ความจริงเปิดเผย
‎และพวกเขาอยากรู้ว่าใครรู้อะไรบ้าง
‎พวกเขารู้ตอนไหน ‎และมันเกิดขึ้นกับพวกเขาได้ยังไง
‎พวกเขาไม่อยากเผชิญหน้า ‎กับความชั่วร้ายที่แฝงตัวอยู่ข้างใน
‎มีมะเร็งอยู่ในสมาคมลูกเสือ
‎นี่คือสิ่งที่ผมเก็บไว้เป็นความลับ ‎หลังผ่านทุกสิ่งทุกอย่าง
‎สิ่งที่ผมไม่เคยบอกใคร
‎แม้กระทั่งลูกผมเอง
‎วันนี้ผมได้รับข้อความจากลูกผมคนหนึ่ง
‎ลูกๆ บอกว่า "อยากบอกพ่อว่า ‎ผมภูมิใจในสิ่งที่พ่อทำ"
‎"และผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‎แต่ผมภูมิใจในตัวพ่อ"
‎วันนี้เรากำลังพูดถึง ‎การเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิมนุษยชน
‎การเคลื่อนไหวด้านสิทธิพลเมืองเพื่อเด็กๆ
‎ที่สู้กับสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎หนึ่งในผู้กระทำผิดที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‎(สมาคมลูกเสือจะรอดพ้นการร้องเรียน ‎เรื่องล่วงละเมิดทางเพศหรือไม่)
‎ผมไม่สนหรอกว่า ‎ทุกคนรวมถึงผมเองจะพังไปด้วยกัน
‎ผมจะไม่ทนกับเรื่องนี้
‎นี่คือเรื่องน่ารังเกียจ
‎(Scouts Honor: ‎แฟ้มลับสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎(กรมตำรวจพลาโน ‎พลาโน รัฐเทกซัส)
‎(ไมเคิล จอห์นสัน)
‎ผม นักสืบไมค์
‎อดีตนักสืบของกรมตำรวจเมืองพลาโน
‎ผมได้เป็นนักสืบ
‎และเข้าร่วมหน่วยสวาท ‎ในช่วงเวลาเดียวกันตอนปี 86
‎สืบสวนอาชญากรรมต่อเด็กมาตลอด
‎สวัสดี
‎ไงคะ
‎ห้องที่เหมาะกับเด็กและครอบครัวแบบนี้ ‎คือที่ที่ตำรวจสืบสวน
‎หรือทนายของเหยื่อที่เป็นเด็กหรือวัยรุ่น ‎ที่เคยมีประสบการณ์
‎การถูกล่วงละเมิดทางเพศทุกรูปแบบ
‎นี่คือที่ที่เราคุยกับพวกเขา สัมภาษณ์พวกเขา
‎พื้นที่ทั้งหมดนี้มันใหญ่มาก ‎สำหรับหน่วยงานตำรวจทั้งหมด
‎ความมุ่งมั่นที่มีต่อ
‎การดูแลเหยื่อที่เปราะบางผ่านความเจ็บปวด
‎ที่เรามอบให้ครอบครัวและเหยื่อ ‎หลังเรื่องที่พวกเขาต้องประสบ
‎สิ่งที่พวกเขาหลายคนกล่าวได้ว่า ‎เป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต
‎ตลอด 16 ปี ผมไม่ทำอย่างอื่น ‎นอกจากสืบสวนการล่วงละเมิดทางเพศเด็ก
‎ผมสัมภาษณ์เด็กหลายคนที่แตกอายุต่างกันไป
‎สอบปากคำผู้กระทำผิดมากมาย ‎คุยกับพ่อแม่หลายคน
‎เคยไปที่เกิดเหตุมาหลายที่
‎รวมถึงเคยทำงานทั้งในระดับรัฐและระดับชาติ
‎กับหน่วยงานที่ต่างกันสองหน่วย
‎ก่อนที่จะเข้าเรื่องที่เกิดขึ้นในลำดับต่อไป
‎ขอเริ่มจากเมื่อคุณได้รับว่าจ้าง ‎จากสมาคมลูกเสือในตอนแรก
‎คุณเป็นผู้อำนวยการคุ้มครองเยาวชน ‎ที่สำนักงานใหญ่แห่งชาติ
‎ทำไมคุณถึงตัดสินใจรับงานนี้
‎ผมจะ… ผมมักจะถามคนอื่น ‎เวลาที่ผมโดนถามว่า
‎"คุณอยากได้ความจริงหรือสิ่งที่ผมถูกบอกให้พูด"
‎งั้น… ผมจะบอกความจริงกับคุณละกัน
‎- ผมอยากรู้ทั้งสองแบบเลย ‎- โอเค
‎ผมอยากบอกความจริงกับคุณ ผมพูดความจริงได้
‎ตอนที่ผมเริ่มงานในปี 2010
‎ในฐานะผู้อำนวยการคุ้มครองเยาวชน ‎ของสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา
‎ผมตื่นเต้นมาก
‎ผมตื่นเต้นสุดๆ
‎ผมกังวลนิดหน่อยเพราะมันคืออะไรล่ะ
‎เพิ่งมีตำแหน่งแบบนี้ครั้งแรก
‎ขององค์กรพัฒนาเยาวชนขนาดใหญ่เลย
‎โดยเฉพาะคนที่มีพื้นฐานและทักษะแบบผม
‎ผมคิดว่าผมจะได้ทำงาน ‎เพื่อให้เด็กๆ ปลอดภัยในสถาบันหลัก
‎สมาคมลูกเสืออยู่ในระดับประเทศ
‎และแม้แต่ในระดับเมือง มันเป็นเรื่องของแบรนด์
‎เป็นแบรนด์ที่ดีงาม
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎ทำให้นึกถึงขบวนพาเหรดและพายแอปเปิล
‎ธงชาติอเมริกา ทั้งหมดนั่น
‎และพวกเขาไม่ชอบอะไรในแง่ลบ ‎ที่เกี่ยวข้องกับแบรนด์
‎ผมเข้ามาแล้วพูดว่า ‎"เราเป็นองค์กรที่มีความเสี่ยงสูง"
‎แค่ประเด็นพูดคุยทั่วไป ‎เพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ
‎"เราจะทำยังไงให้เด็กๆ ปลอดภัย ‎ในเมื่อเราเป็นองค์กรที่มีความเสี่ยงสูง"
‎คุณเป็นองค์กรพัฒนาเยาวชน
‎คุณคือสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎องค์กรพัฒนาเยาวชน
‎คุณไม่มีทางเลือก
‎คุณต้องไร้ที่ติไม่ว่าเรื่องไหน นี่คือสิ่งพื้นฐาน
‎พวกเขาบอกให้คุณพูดว่าอะไร
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกาปลอดภัย
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกาคือมาตรฐานระดับสูง
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎มีขั้นตอนการคัดกรองการสมัครท่ีเข้มงวด
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎ตรวจสอบประวัติอาชญากรรม
‎ของผู้นำทุกคน
‎มีโครงการคุ้มครองเด็กและเยาวชนที่ดีกว่า
‎ดีกว่าโครงการพัฒนาเยาวชนโครงการอื่น
‎พวกเขาอยากให้คุณแสดงถึงความปลอดภัย
‎- โฆษณาเรื่องภาพลักษณ์ความปลอดภัย ‎- นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณเห็น
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมเห็นแม้แต่น้อย
‎ผมเริ่มรู้ว่าพวกเขาไม่ได้บอกผมหมดทุกอย่าง
‎พวกเขาปิดบังข้อมูล
‎ผมบังเอิญเจอเรื่องนี้ ‎เพราะความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักข่าว
‎ผมเคยอ่านข่าวในนิวยอร์กไทมส์ช่วงยุค 80
‎เรื่องหัวหน้าลูกเสือคนหนึ่งถูกตัดสินว่า ‎ทำร้ายร่างกายลูกเสือ
‎ผมตัดข่าวเก็บไว้แล้วใส่ในแฟ้มความคิดเห็น ‎ซึ่งนักข่าวทุกคนต้องมี
‎แล้วผมก็ลืมเรื่องนี้
‎หลายปีต่อมาผมทำงานที่วอชิงตัน
‎และอ่านหนังสือพิมพ์ของผมเอง ‎เกี่ยวกับคดีความในเวอร์จิเนีย
‎ว่าเด็กผู้ชายที่ถูกผู้นำลูกเสือลวนลาม ‎ได้ฟ้องสมาคมลูกเสือ
‎และส่วนหนึ่งของคดีนั้น
‎สมาคมลูกเสือต้องส่งมอบให้ทนายของเด็ก
‎แฟ้มลับของคนที่ถูกไล่ออกจากสมาคมลูกเสือ
‎ด้วยข้อหาลวนลามเด็ก
‎(สมัครลงทะเบียนและบริการทางสถิติ ‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎แล้วผมก็พูดว่า "โห"
‎(การถูกระงับหรือปฏิเสธการลงทะเบียน ‎ด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้)
‎ผมไปเวอร์จิเนียแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว ‎พร้อมสมุดจดเพื่อตามหาแฟ้ม
‎นึกว่าจะอยู่ที่นั่นสักสองสามชั่วโมง ‎ผมเริ่มจดบันทึก
‎ผมรู้เลยว่ามีข้อมูลเยอะกว่าที่คิดไว้
‎ผมตกตะลึงเมื่อเปิดแฟ้มพวกนี้
‎(ระวังผู้ชายคนนี้)
‎นี่มาจากลูกเสือปี 1923 ผมไม่เคยเห็นเลย
‎นี่คือหน้าจากนิตยสารลูกเสือในช่วงยุค 20
‎ลูกเสือเขียนเรื่องคนที่ถูกไล่ออกจากสมาคม
‎มีพาดหัวข่าวตรงนี้ "ระวังผู้ชายคนนี้"
‎"ระวังผู้ชายคนนี้"
‎"คำเตือน" โอ้โฮ
‎อย่างที่รู้กันว่าตอนแรกแฟ้มลับเริ่มต้นในอังกฤษ
‎หลังจากก่อตั้งลูกเสือที่อังกฤษในปี 1908
‎สมาคมลูกเสือที่นั่นรับรู้ว่าพวกเขามีปัญหา
‎เพราะลูกเสือมักดึงดูดพวกผู้ชายที่ชอบเด็กผู้ชาย
‎การต่อสู้ขององค์กรคือ ‎การกันพวกนั้นออกไปและปิดปากเงียบ
‎และความพยายามเหล่านี้เริ่มต้นที่อังกฤษ
‎ตอนที่พวกเขาต้องไล่หมอ
‎ออกจากค่ายลูกเสือแห่งแรกของโลก
‎ในสหรัฐอเมริกา ‎พวกเขาสร้างสิ่งที่เรียกว่า "แฟ้มลับ"
‎เคยมีข่าวในนิตยสารไทมส์เมื่อปี 1935 ‎ที่พูดถึง "รายชื่อต้องระวัง"
‎ในที่สุด "รายชื่อต้องระวัง" ในสหรัฐฯ
‎ก็กลายเป็น "แฟ้มอาสาสมัครที่ขาดคุณสมบัติ"
‎สมาคมลูกเสือเรียกมันว่าแฟ้มลับ ‎และด้วยเหตุผลที่ดี
‎เพราะพวกเขาตั้งใจจะเก็บทุกอย่างเป็นความลับ
‎บางคนเรียกมันว่า "แฟ้มวิปริต"
‎(แฟ้มวิปริต)
‎ในตอนนั้น เราไม่รู้ว่ามีแฟ้มอยู่เท่าไหร่
‎ผมมีแฟ้มเอกสารต้นฉบับ 231 แฟ้ม
‎แถมยังเสริมด้วยข้อมูลของผมเอง
‎แฟ้มพวกนี้ละเอียดอ่อนมาก ‎สมาคมลูกเสือทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่า
‎จะไม่มีใครเห็นเอกสารพวกนี้ ทั้งพ่อแม่
‎ตำรวจ อัยการหรือผู้นำลูกเสือคนอื่นๆ
‎พวกเขาเก็บไว้แน่นหนาที่สำนักงานใหญ่
‎พวกเขารู้ว่ามันละเอียดอ่อนขนาดไหน
‎สมาคมลูกเสือรู้ว่าถ้าจะทำให้สินค้านี้ขายดี
‎ก็ต้องมีความซื่อสัตย์สูงสุดในหมู่ผู้นำลูกเสือ
‎พ่อแม่ก็เลยเชื่อว่า
‎เมื่อส่งลูกชายไปอยู่ในมือของลูกเสือ
‎เท่ากับส่งพวกเขาไปอยู่ ‎กับผู้ชายที่มีความรับผิดชอบมากที่สุด
‎ผู้ชายที่ซื่อตรงที่สุด ผู้ชายที่ซื่อสัตย์ที่สุด
‎ไม่ใช่แค่ลูกคุณจะปลอดภัย ‎แต่ผู้ชายพวกนี้เป็นแบบอย่างที่ดีให้อีกด้วย
‎ผมสงสัยว่าส่วนหนึ่งของเรื่องนี้เป็นกลยุทธ์
‎พวกเขาไม่อยากเปิดเผยเรื่องนี้
‎เพราะถ้าพวกเขาเริ่มพูดตรงๆ ‎เรื่องการละเมิดทางเพศในสมาคมลูกเสือ
‎อาจทำให้ผู้ปกครองและผู้สนับสนุนกลัว ‎และพวกเขาไม่ต้องการอย่างนั้น
‎โครงการทำเงินได้ พวกเขามีลูกเสือเยอะมาก
‎ผมได้แต่อึ้งที่เวลาผมคุยกับสมาคมลูกเสือ
‎เรื่องที่ผมเจอในแฟ้มพวกนั้น ‎และกำลังจะเขียนข่าว
‎ผมรู้เรื่องการล่วงละเมิดในสมาคมลูกเสือ ‎ที่ไม่มีใครในสมาคมบอกว่ารู้
‎ผมรู้ว่ามีจำนานเท่าไหร่ ผมรู้ว่ารูปแบบเป็นยังไง
‎ผมรู้ว่าจุดอ่อนของคุณอยู่ตรงไหน
‎พวกเขาไร้เดียงสาเรื่องการละเมิดทางเพศ
‎ทั้งที่จริงแล้วพวกเขามีสินค้าที่บกพร่อง ‎ที่พวกเขาเพิกเฉย
‎องค์กรนี้ถูกสร้างขึ้นมา ‎แล้วพวกชอบลวนลามก็เข้ามา
‎ล่วงละเมิดเด็กและรอดตัวไปได้
‎ตอนแรกที่ผมทำข่าวบอกว่ามี 400 คดี
‎มีคนบอกว่าผมกุเรื่องใหญ่โต
‎บอกว่าไม่ได้มีคดีมากขนาดนั้น
‎ผมได้รับจดหมายต่อว่ามากมายจากคนที่บอกว่า
‎"คุณกำลังทำให้ลูกเสือแปดเปื้อน ‎ด้วยปัญหาที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง"
‎ผู้คนเอาแต่พูดแบบนั้น
‎"กล้าดียังไงถุึงกล่าวหาลูกเสือเรื่องนี้ ‎คุณพยายามทำลายองค์กรนี้"
‎ไม่ว่าใครจะพูดอะไร คุณต้องเชื่อในสิ่งที่ทำ
‎เพื่อกล่าวหาสมาคมลูกเสือ
‎เพราะคุณกำลังกล่าวหาผู้นำชุมชนที่ใครๆ ก็นับถือ
‎ที่ใครหลายคนถือว่า ‎เป็นอาชญากรรมร้ายแรงเกินจินตนาการ
‎แต่มีความจริงอยู่ที่นั่น
‎และถึงจะเป็นความจริงยากจะยอมรับ ‎ผมก็จะหาความจริงให้ได้
‎และสุดท้ายผมก็เป็นหนึ่งในวิธี ‎ที่ทำให้แฟ้มพวกนี้ถูกเปิดเผย
‎ทุกแฟ้มน่าตะลึงเพราะเรื่องที่มันเล่า
‎แต่โดยรวมแล้วพวกเขาเล่าเรื่องต่างๆ กันไป
‎(ผู้เชี่ยวชาญพูดเรื่องความหมกมุ่น ‎ของผู้ช่วยลูกเสือ)
‎ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง
‎มันไม่แปลกที่หัวหน้ากลับเข้ามา ‎ในสมาคมลูกเสือหลังจากถูกสั่งห้าม
‎โธมัส แฮ็กเกอร์ปักหลักอยู่ที่อิลลินอยส์
‎กองของเราไปออกค่ายกันบ่อยมาก ‎เราตั้งค่ายกันบ่อยๆ
‎ตอนนั้นมันเป็นแค่คนดีที่สนใจในตัวผม
‎และอยากรู้จักผม
‎เขากลายเป็นนายหมู่และท้ายที่สุด ‎ก็กลายเป็นผู้กำกับกองลูกเสือ
‎เขาเป็นผู้ช่วยบาทหลวง
‎เขาเป็นคนที่มีอำนาจมากในชีวิตตอนผมเด็กๆ
‎ผมใช้เวลาจนอายุ 40 ต้นๆ
‎ถึงจะรู้ว่าผมเป็นเหยื่อและผมไม่ได้ทำอะไรผิด
‎ตอนนั้นผมน่าจะสิบขวบ ผมน่าจะรู้ดีกว่านี้
‎ตอนนั้นอายุประมาณ 11 ไม่ก็ 12
‎ผมน่าจะดูออกว่าหมอนั่นทำอะไร
‎ตอนอายุ 13 ไม่ก็ 14 ผมน่าจะพูดอะไรออกมา
‎การแตะเนื้อต้องตัวเกิดขึ้นทุกครั้งที่ออกค่าย
‎ในกองมีเด็กหกถึงแปดคน
‎และทุกคนถอดกางเกง
‎มันเป็นการสนทนาที่ยากมาก
‎ผมไม่ได้บอกอะไรพ่อแม่มากนัก
‎ผมบอกแค่สิ่งที่พวกท่านต้องรู้ ‎แต่ไม่ได้ลงรายละเอียด
‎แค่รู้สึกว่า…
‎คือ คุณ…
‎คุณพรากวัยเด็กของผมไป
‎คุณพรากการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของผม
‎ผมโกรธมาก
‎ผมไม่เก่งเรื่องการควบคุมอารมณ์เลย
‎ได้แต่โมโหและ…
‎ชกผนังเป็นรู
‎(ลูกเสืออินทรี)
‎ลูกเสืออินทรีเป็นตำแหน่งสูงสุดของลูกเสือ
‎มันเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่
‎และมันก็พิธีใหญ่โต ตอนนั้นมันขลัง
‎มีทั้งคนใหญ่คนโต วุฒิสมาชิกของรัฐ
‎หรือนายกเทศมนตรีท้องถิ่นมากล่าวสุนทรพจน์
‎เขาดูอยู่ตรงนั้น
‎คุณจะจัดพิธีรับรางวัลนี้ยังไง แล้วต้องเชื่อมโยง
‎กับการล่วงละเมิดที่เกิดขึ้นที่ซ่อนอยู่ตรงหน้า
‎ผมอยากลบมลทินบางอย่างออกไป ‎จากเหล่าเด็กผู้ชายที่เป็นเหยื่อ
‎ผมไม่สนว่าใครจะพูดยังไง ‎มันยังคงเป็นมลทินที่เลวร้ายอยู่
‎ที่เด็กผู้ชายกลายเป็นเหยื่อ ‎การล่วงละเมิดทางเพศของผู้ชายอีกคน
‎ผมอยากลบมลทินนั้นออกไป ‎เพราะมันไม่ใช่ความผิดของเด็ก
‎ผู้กำกับกองลูกเสือชานเมืองทางใต้ ‎ถูกจับเข้าคุกคืนนี้ด้วยเงินประกันตัวห้าแสนเหรียญ
‎ด้วยข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ ‎เด็กสามคนในกองของเขา
‎โธมัส แฮ็กเกอร์โดนข้อหา ‎ล่วงละเมิดทางเพศห้ากระทง
‎เด็กๆ เป็นสมาชิกกองลูกเสือที่โบสถ์โอ๊กลอว์น
‎แฮ็กเกอร์เริ่มทำงาน ‎เป็นผู้กำกับกองลูกเสือเมื่อแปดปีก่อน
‎(โธมัส เจ. แฮ็กเกอร์)
‎ที่จริงแฮ็กเกอร์อยู่ในแฟ้มอาสาสมัครขาดคุณสมบัติ
‎ตอนนั้นที่เรื่องของเขาเปิดเผย
‎เขาคือพวกใคร่เด็กตัวฉกาจที่สุด
‎ในประวัติศาสตร์ของอเมริกา ‎ไม่ก็ของโลก พูดตามตรง
‎เขาลวนลามเด็กผู้ชายมาแล้วหลายร้อยคน
‎และพวกเขาก็รู้
‎และพวกเขารู้ว่า ‎แฮ็กเกอร์ใช้องค์กรเพื่อทำแบบนั้น
‎เขาทำร้ายเด็กๆ ถูกจับ ‎แล้วบอกว่า "ผมจะไปบำบัด"
‎"อย่าตั้งข้อหาอาชญากรรมกับผม ‎ผมจะไปให้พ้น" แล้วเขาก็จากไป
‎แล้วเขาก็ย้ายไปเมืองอื่นไม่ก็กลุ่มวัยรุ่นอื่นๆ
‎นี่คือการทำร้ายทางเพศเต็มรูปแบบ ‎ทั้งทางปาก ทางทวาร
‎ที่ทำมาหลายสิบครั้งกับเด็กพวกนั้น
‎ในรูปแบบกลุ่ม
‎องค์กรลูกเสือได้รับการแจ้งเตือน
‎ถึงความชอบลวนลามเด็กของเขา ‎จนเกินจะนับได้
‎(สถานีตำรวจเบอร์แบงก์ ‎เบอร์แบงก์ อิลลินอยส์)
‎ผมไม่เคยฟังคำให้การ ‎ของพวกชอบละเมิดเด็กต่อเนื่องมาก่อน
‎และผมไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร
‎คำถามของผมคือ "ทำไมคุณถึงเลือกลูกเสือ"
‎เขาบอกว่า "เพราะพวกเขาทำให้มันง่ายมาก"
‎พวกนั้นไม่ได้ทำอะไรเพื่อปิดกั้นเขา
‎เขารู้เรื่องนี้แล้วก็ใช้มัน
‎(ความหวาดกลัวเรื่องอื้อฉาวขององค์กร ‎ช่วยปกป้องแฮ็กเกอร์)
‎(ข้อกำหนดลูกเสือ)
‎เราว่าความให้เหยื่อ 4,000 คน
‎สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากการล้มละลายตอนนี้
‎และโจทก์คนอื่นๆ ที่ผมว่าความให้ ‎คือมีคนอย่างแฮ็กเกอร์อีกมากอยู่ข้างนอกนั่น
‎มีอีกหลายคนที่ไม่ถูกจับได้
‎ผู้ชายต้องใช้ความกล้าอย่างมาก ‎ในการแสดงตัวและ…
‎ผม…
‎ผมภูมิใจในตัวพวกเขาทุกคน
‎มันไม่ง่ายและ…
‎คุณกังวล…
‎ภาระที่ผมแบกไว้คือ
‎มันอาจทำให้พวกเขาผิดหวัง ‎ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‎"การล่วงละเมิดทางเพศ" ‎เป็นคำที่ทุกเพศทุกวัยเข้าใจได้
‎มันพูดง่าย
‎ผู้คนไม่สบายใจกับการล่วงละเมิดทางเพศ
‎คนไม่อยากนึกภาพว่าคนหนุ่มเหล่านี้ ‎ที่ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่
‎แล้วต้องมาเกี่ยวข้องกับคดีนี้ ‎เคยมีเซ็กซ์กับผู้ชายในรถ
‎ในเต็นท์ ในบ้านของพวกเขา
‎ผมไม่ได้พยายามพูดเพื่อปลุกปั่นคุณ ‎แต่นั่นคือการล่วงละเมิดทางเพศ
‎เรากำลังพูดถึงผู้ชายเหล่านี้ ‎ที่เจอประสบการณ์หรือทนทุกข์
‎จากกิจกรรมเรตเอ็กซ์
‎ในฐานะเด็กที่ร่วมโครงการลูกเสือ ‎แล้วพวกเขาจะคุยเรื่องนี้กับใครได้
‎พวกเขายังคงต้องต่อสู้ ‎กับประสบการณ์ในใจตัวเอง
‎ปีศาจ พวกเขาบางคนก็สู้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ชื่อเต็มของผมคือดั๊กลาส เคนเนดี้
‎เรียกผมว่าดั๊ก
‎พ่อเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตอนผมอายุ 13 เดือน
‎ไม่เคยได้รู้จักพ่อ
‎แม่ไม่เคยแต่งงานใหม่
‎เรื่องนี้เกิดขึ้นในยุคที่การเป็นพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว ‎ไม่ใช่เรื่องปกติเหมือนสมัยนี้
‎มีหลายวันที่เราไม่รู้เลยว่า
‎จะได้อาหารมื้อต่อไปจากไหน แต่เราก็ภูมิใจ
‎ท้ายที่สุดในช่วงฤดูร้อน แม่ของผม
‎ก็ให้ผมไปทำงานที่วายเอ็มซีเอ ‎และทำงานที่ค่ายกลางวันวายเอ็มซีเอ
‎ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นผมมีบทบาทในกองลูกเสือ
‎มันมีความหมายกับชีวิตผมมาก
‎แต่การเคลื่อนไหวของลูกเสือโดยรวมมันสนุก
‎และผมคิดว่ามันมีภารกิจที่ถูกต้อง
‎ผมยกคำพูดจากนิตยสารบอยส์ไลฟ์ ‎"จัดโต๊ะอาหารกลางวัน"
‎"แฮมเบอร์เกอร์พร้อมในสามนาที" ‎ดั๊ก เคนเนดี้ตะโกน
‎และรูปผมก็อยู่ตรงนั้น
‎ผมยังมอง… เห็นหน้าต่างนั่น
‎มีระเบียงนำไปที่กระท่อม
‎หลอดไฟเปลือยส่องผ่าน ‎ผมเข้านอนเหมือนคืนอื่นๆ
‎แล้วผมก็ตื่นขึ้นมากลางดึก
‎ผู้อำนวยการค่ายก็…
‎ดึงถุงนอนลงมา
‎เขาดึงกางเกงผมลง
‎แล้ว…
‎หัวของเขาก็อยู่ตรงเป้าของผม
‎ขาของเขาพันหัวผมเอาไว้
‎และตอนที่ผมบอกว่า "พันหัวผม" เขาเปลือย
‎พันหัวผมและผมขยับไม่ได้
‎เขาตัวใหญ่กว่าผม ‎แข็งแรงเมื่อเทียบกับขนาดตัวเขา
‎ผมจำได้ว่าคิดว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎เหมือนนี่เป็นเรื่องตลกหรืออะไรกัน
‎แล้วผมก็รู้ว่าเขาใช้ปากอมของผม
‎ผมพยายามยกขาเขาออกจากหัวของผม
‎แต่ผมทำไม่ได้
‎มันเป็นเรื่องของอำนาจเสมอ ‎มันคือการใช้อำนาจกดขี่
‎เขามีอำนาจเหนือผมและเขารู้เรื่องนี้ดีมาก
‎เขาเป็นนายจ้างผม
‎เขาหาอาหารมาวางบนโต๊ะ เป็นคนที่แม่ผมไว้ใจ
‎เขาคือคนที่คนอื่นจะเชื่อ
‎ถ้าผมพูดอะไรออกไป ‎ทางแก้ก็คือผมจะถูกส่งกลับบ้าน
‎ผมต้องแยกตัวเองออกมา
‎เหมือนกำลังมองดูตัวเอง
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของกลไกที่บอกว่า ‎"มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับนาย"
‎"แต่เอาหัวไปคิดเรื่องอื่นเถอะ"
‎คุณกำลังแยกจากส่วนทางกายภาพของเรื่องนี้
‎แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับผม…
‎มันพรากบางอย่างไป
‎มันรู้สึกเหมือนไม่มีวันจบ
‎มันเป็นช่วงเวลาที่แผดเผาอยู่ในหัวของผม
‎คริสโตเฟอร์ เฮย์วูด
‎เติบโตที่ฝั่งใต้ของชิคาโก
‎ผมถูกทำร้ายนานเก้าปี
‎มันดำเนินต่อไปจนผมอายุ 18
‎เขาบอกว่า ‎"ไม่มีใครเชื่อนายหรอก นายเป็นเด็ก"
‎"และสิ่งที่ฉันจะพูด คนจะเชื่อ ‎พวกเขาไม่เชื่อนาย"
‎เรื่องแบบนั้นติดอยู่ในใจผม
‎เขายังขู่ว่าจะทำร้ายคนใกล้ตัวผม
‎อาจเป็นแม่ พี่น้องของผม
‎ถึงจุดที่เขาพูดถึง "การฆ่า"
‎การเป็นเด็กที่ต้องได้ยินอย่างนั้น ‎มันทำร้ายจิตใจมาก
‎ตอนนั้นผมแค่รู้สึกว่าต้องไม่พูดอะไร
‎เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนปลอดภัย
‎ในกรณีของผม เขาเป็นลูกเสือที่แก่กว่า ‎ที่ชอบคนรังแกคนอื่น
‎ผมพยายามบอกว่า ‎"ออกไปได้ไหม ผมไม่อยากอยู่ที่นี่ "
‎และนั่นคือตอนที่เขาชักมีดออกมา
‎ผมเคยพยายามผลักหนีเขาครั้งนึง
‎เขากดมีดเข้าตรงนี้
‎แทบไม่ได้ทะลุผิว แต่แค่นั้นก็พอแล้ว
‎ผมรู้ว่าผมไม่มีแรงสู้
‎ตอนที่เขาทำร้ายผม เขาเอาแต่พูดว่า
‎"แกมันไร้ค่า และแกก็จะไม่มีค่าอะไรเลย"
‎ความอัปยศกลายเป็นของผมและมันยังอยู่
‎และเมื่อมีอะไรผิดพลาด ในหัวผมยืนยัน
‎สิ่งที่ผมรู้มาตลอดว่าเป็นความจริง
‎ผมมันไร้ค่าและจะไม่มีค่าอะไรเลย
‎นั่นคือสิ่งที่การทำร้ายทำเอาไว้
‎การล่วงละเมิดของผมเกิดขึ้น ‎ห่างไป 180 เมตรจากพ่อแม่ผม
‎และผู้ปกครองลูกเสืออีกเป็นร้อยๆ หรืออาจถึงพัน
‎มันใกล้ขนาดนั้น
‎น้ำหนักของมันหนักอึ้งเกินไป
‎ผมรับมือไม่ไหว
‎ตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย ‎ผมไต่ขึ้นไปบนยอด
‎ตึกวิจัยแห่งหนึ่งในมหาวิทยาลัย
‎มันเป็นที่ที่ผมแอบขึ้นไปบ่อยมาก
‎และมันก็แบบว่า…
‎เห็นวิวเมืองที่สวยมาก และระหว่างที่ผมอยู่บนนั้น
‎ผมอยากกระโดด
‎ผมพยายามโน้มน้าวตัวเองให้ทำ แต่ผมทำไม่ได้
‎ผมคิดว่าผมไม่มีความเข้มแข็งพอที่จะทำ
‎แล้วผมก็ดูนาฬิกาที่ใส่อยู่
‎มันบอกเวลา 12:32
‎และผมพยายามหลอกตัวเองให้โดด
‎ผมบอกว่า "โอเค ‎เมื่อถึงเวลา 12:33 ฉันจะโดด"
‎"มันไม่ใช่ทางเลือกของฉัน ในตอนนั้นมันชั่ววูบ"
‎แล้วผมก็ถอดนาฬิกาออก ‎แล้วพยายามรวบรวมความกล้า
‎แล้วผมก็พยายามโขกหัวตัวเอง ‎เข้ากับกำแพงและพยายามที่จะ…
‎ไม่รู้สิ หาทางทำสิ่งที่ผมกลัวเกินกว่าจะทำ
‎และในการกระทำนั้น ผมทำนาฬิกาพัง
‎และไม่เคยเดินถึง 12:33
‎เรื่องที่น่าสนใจเกี่ยวกับรูปของผม ‎ตอนเป็นลูกเสือสำรอง
‎แม่ผมตาย พ่อผมเสียไปก่อนแล้ว
‎เราต้องเก็บของทุกอย่าง
‎แล้วเอาไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของ ‎เพื่อกำจัด… ขายบ้านของเรา
‎หลายปีต่อมา ภายในหนึ่งเดือน ‎ที่ผมเข้าทำงานในสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา
‎ผมไปที่ห้องเก็บของ
‎รู้ว่าผ้านวมคงอยู่ในตู้ไม้ซีดาร์ใบใหญ่ ‎ผมเปิดตู้ออกมา
‎ดึงผ้าห่มผืนนึงออกมาและมันถูกห่อหุ้มด้วยผ้านวม
‎คนที่เก็บมันไว้ในนั้น ซุกมันตรงกลาง…
‎คือรูปนั้นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‎ผมเลยรู้สึกว่ามันคืออะไรบางอย่าง
‎ว่ามันคือบางอย่าง มันคือสิ่งที่ถูกลิขิตใว้
‎ลิขิตไว้ว่าต้องเกิดขึ้น
‎ผมนึกว่าตอนที่ผมเริ่มงานกับสมาคมลูกเสือ
‎นึกว่าผมจะได้รับการสนับสนุน ‎แบบว่า "นี่คือสิ่งที่คุณต้องรู้"
‎"ตู้ม ตั้งนี้ไง คุณต้องเริ่มจากดูของพวกนี้"
‎"นี่คือประวัติศาสตร์ของเรา ‎นี่คือสิ่งที่เราทำและเหตุผลที่เราทำ"
‎โต๊ะโล่ง ไม่มีอะไรเลย
‎ผมเลยไปหาหัวหน้าในตอนนั้น ‎รองประธาน จิม เทอร์รี่
‎แล้วผมก็ถามว่า ‎"มีเอกสารมาตรฐานการดูแลหรือเปล่า"
‎เขาบอกว่า "ผมไม่รู้"
‎ผมเลยติดต่อไปหาเพื่อนร่วมงาน ‎ที่ศูนย์ควบคุมโรคติดต่อ
‎เธอทำงานที่แผนกการป้องกันความรุนแรง
‎ผมบอกว่า "เออนี่ มีเอกสารมาตรฐานการดูแล ‎สำหรับองค์กรพัฒนาเยาวชนมั้ย"
‎เธอบอกว่า "มี ลูกเสือก็เข้าร่วมด้วย" ‎ผมถามว่า "อะไรนะ"
‎เธอเลยส่งเอกสารที่ผมถามถึงมาให้
‎พอได้มาปุ๊บ ผมก็เริ่มอ่านทันที
‎พอถึงหน้าสุดท้าย รายชื่อผู้เข้าร่วม
‎และมัน… ผมคิดว่าชื่อที่สองหรือสาม ‎เป็นชื่อเจมส์ เทอร์รี่
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา
‎ผมเลยเอาเอกสารนี้…
‎นี่คือสิ่งที่เขาบอกคุณว่าพวกเขาไม่มี
‎ไม่เคยได้ยินเลย เหมือนมันไม่… ‎ผมเลยเอาหนังสือเล่มนั้น
‎มันคือหนังสือเป็นเล่มเลย ‎ผมเอาไปที่ออฟฟิศของเขา
‎ถามว่า "จิม อธิบายให้ผมฟังหน่อย"
‎เขาก็บอกผมว่า "ผมไม่ได้มีส่วนร่วมทำด้วย"
‎"ผู้ชายชื่อดั๊ก สมิธเป็นคนทำ ‎พวกเขาแค่ใส่ชื่อผมลงไป"
‎"คุณรู้มั้ยว่ามีหนังสือเล่มนี้อยู่" ‎"รู้ ผมรู้ว่ามี"
‎"งั้นดั๊ก สมิธคือใคร"
‎เขาเป็นเจ้าหน้าที่ระดับชาติ ‎ที่ศูนย์บัญชาการระดับชาติ
‎ของสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกาในเออร์วิ่ง ‎ที่โดนจับข้อหามีสื่อลามกอนาจารเด็ก
‎ผมแบบว่า "ว่าไง อะไรนะ"
‎เราเตรียมเนื้อหา
‎เพื่อช่วยสมาคมและหน่วยงานท้องถิ่น
‎จัดโครงการที่ปลอดภัยสำหรับเด็กๆ
‎คุณเลิกทำงานกับสลอ.ด้วยเหตุผลอะไร
‎ผมยื่นจดหมายลาเกษียณ ‎หลังจากตำรวจไปที่บ้านของผม
‎แผนจับกุมคดีื่สื่อลามกอนาจารเด็ก ‎โดยรัฐบาลกลาง เขาติดคุก
‎ผมเป็นผู้อำนวยการคุ้มครองเยาวชนคนใหม่ ‎พวกเขาไม่เคยบอกผมเรื่องหมอนี่
‎(สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎พวกเขาปิดบังข้อมูล
‎ผมถามว่า "เดี๋ยว ผมจะปกป้องเด็กๆ ‎ในองค์กรได้ยังไง
‎ถ้าผมเข้าไม่ถึงข้อมูล ‎เกี่ยวกับเด็กๆ ในองค์กร"
‎ผมเลยคิดว่านั่นเป็นการตัดสินใจ ‎ระดับองค์กรของพวกเขา
‎สำหรับผม ‎การช่วยให้ผมคิดนโยบาย กระบวนการ
‎เนื้อหาที่ต้องมีได้ ผมต้องการข้อมูลนั้น
‎ผมไม่พอใจในสมาคม บางครั้งผมเข้าไปประชุม
‎หรือบางครั้งไปพบกับที่ปรึกษาทั่วไป
‎เพราะผมขึ้นตรงกับเขา
‎(สตีฟ แม็กโกวัน ‎ที่ปรึกษาสลอ. ปี 2013-2022)
‎ผมเป็นที่ปรึกษาทั่วไปของสมาคมลูกเสือ
‎ทั้งโครงการปกป้องเยาวชน ‎และมาตรฐานสมาชิกอยู่ในการดูแลของผม
‎จนกระทั่งระหว่างการฟ้องล้มละลาย ‎ถึงตอนนั้นเราก็โยกย้ายไปที่อื่น
‎ผมเข้ามาตั้งแต่เด็ก
‎ผ่านการเป็นลูกเสือ จนได้เป็นลูกเสืออินทรี
‎พอลูกชายผมถึงวัย เขาก็เป็นนายหมู่ ‎และเป็นผู้นำกองด้วย
‎ผมจะบอกคุณว่าเราเป็นโลกเล็กๆ ของสังคมเรา
‎ถ้าเรามีปัญหา สังคมก็มีปัญหา
‎สถาบันอื่นอีกมากมายก็มีปัญหา
‎เราแค่บังเอิญเป็นเจ้าที่ตอนนี้กระเป๋าหนัก
‎และเป็นองค์กรที่ยินดีให้สัญญากับสังคม
‎ว่าจะพยายามทำให้ถูกต้อง ‎และพยายามขออภัย
‎เพื่อพยายามทำเต็มที่เพื่อให้เด็กๆ ปลอดภัย
‎และพยายามชดใช้ให้เหยื่อเหล่านี้
‎แต่ก็ยังสานต่อภารกิจ
‎(สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎และผู้รอดชีวิตมากมายพูดขัดเจน
‎พวกเขาอยากให้มีลูกเสือต่อไป ‎เพราะมันทำคุณประโยชน์มากมาย
‎แและเราอยากทำเช่นนั้นต่อไป
‎ไมเคิล จอห์นสันเป็นผู้อำนวยการ ‎โครงการคุ้มครองเยาวชนลูกเสือ
‎เขาบอกว่าองค์กรนี้ยังไม่ปลอดภัย ‎สำหรับเด็กๆ ทั้งชายและหญิง
‎คุณจะตอบว่ายังไงครับ
‎ตกใจ
‎ส่วนตัวแล้วผมผิดหวังมาก
‎เขาไม่เคยแสดงออกเลยว่ารู้สึกอย่างนั้น
‎เขาอนุมัติและหลายครั้ง ‎ระหว่างที่เขาทำงานให้สมาคมลูกเสือ
‎เขาสนับสนุนโครงการของเรา
‎ว่าโครงการเพื่อความปลอดภัยของเยาวชน ‎มีประสิทธิภาพมาก
‎ผมกับเขาทำงานด้วยกันใกล้ชิด ‎เพื่อพัฒนาหลายโครงการ
‎เพื่อปกป้องเยาวชน ‎เราไม่ค่อยมีเรื่องขัดแย้งกันมากนัก
‎ผมจำได้ว่าเขาพูดว่า ‎เขารู้สึกว่าเราสนับสนุน…
‎ว่าผมสนับสนุนการปฏิรูปที่เขาแนะนำ
‎มากกว่าที่เคยรู้สึกว่าใครเคยทำมาก่อน
‎ที่เขาเล่าเป็นหนังคนละม้วนเลยครับ ‎เขาบอกว่าเขาไม่พอใจ
‎เมื่อต้องพยายามจัดโครงการปกป้องเยาวชน ‎ให้เป็นรูปเป็นร่าง
‎และเขาได้รับการต่อต้าน
‎ผมบอกได้แค่ว่า ผมช็อก
‎ผมไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี เขาโกหก
‎ผมพูดได้ว่า… ‎คงมีคำพูดที่เบากว่านี้
‎หลอกลวง ไม่พูดความจริง
‎คำอะไรก็ตามที่คนฟังแล้วสบายใจ
‎ความจริงก็คือ โดยเฉพาะในช่วงสามสี่ปีสุดท้าย
‎เขากับผมมีปากเสียงกันตลอดเวลา
‎ขัดแย้งกันหลายเรื่อง
‎ที่ผมพยายามเสนอให้สมาคมอนุมัติ
‎ผมเรียกมันว่าการทดสอบ
‎ข้อความที่เขาอยากสื่อออกไปคือ
‎ลูกเสือก็เหมือนองค์กรอื่นๆ ในอเมริกา
‎และคนพวกนี้อาจจะมาจากไหนก็ได้
‎เราป้องกันพวกเขาไม่ได้
‎ทั้งหมดนั้นไม่เป็นความจริงเลย
‎ลูกเสือมอบโอกาสที่พิเศษมาก
‎ให้ผู้กระทำผิดสามารถเข้าถึงเด็กๆ ‎ในสถานการณ์ที่ไม่มีหรือแทบไม่มีใครดูแลเลย
‎บอกชื่อองค์กรพัฒนาเยาวชนอื่น
‎ที่เข้าถึงเด็กๆ ได้ตลอดทั้งคืน ‎เป็นเวลาหลายๆ คืนสิ
‎บอกชื่อองค์กรอื่นที่ผู้กำกับกองลูกเสือมีอำนาจ
‎ชี้ขาดว่าเด็กหนุ่มคนนี้ ‎จะได้เป็นลูกเสืออินทรีหรือไม่
‎แล้วลองถอยกลับไปคิดดูสิ
‎"การเข้าร่วมลูกเสือมันง่ายขนาดไหน"
‎ตอนนี้ก็จะเริ่มเห็นว่าจุดอ่อนเหล่านั้นอยู่ตรงไหน
‎การกำจัดพื้นที่เสี่ยง ที่รู้กันอยู่แล้ว
‎จะช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยขึ้น
‎สำหรับเด็กๆ ที่เข้าร่วมโครงการลูกเสือได้
‎พอคุยกับเด็กหนุ่มพวกนี้มากมาย ‎พวกเขาจะบอกว่า
‎"พ่อแม่ผมไปส่งผมที่บ้านของเขา"
‎เราเคยมีคดีที่ผู้ใหญ่นอนค้างคืนที่บ้านเด็ก
‎(ปี 1977)
‎กอง 137 ในนิวออร์ลีนส์ ‎เป็นฝันร้ายสำหรับลูกเสือในแบบที่พิเศษมาก
‎เป็นเพียงไม่กี่คดีที่พูดได้ว่า
‎กองลูกเสือกลายเป็นแก๊งค้ากามเด็ก
‎ผู้ชายหลายคนกลายเป็นผู้กำกับกอง
‎จะได้เข้าถึงเด็กผู้ชายเพื่อลวนลามโดยเฉพาะ
‎พวกเขารับเด็กเข้ามาในกองนี้
‎และพวกเขามีปาร์ตี้เซ็กซ์ที่บ้าน
‎ถ่ายรูปเปลือยของเด็กผู้ชาย
‎แลกรูปกับพวกใคร่เด็กคนอื่นๆ ในประเทศ
‎ผมโตมาในนิวออร์ลีนส์ในยุค 70
‎พ่อแม่ของผมแยกทางกันตั้งแต่เด็กๆ
‎ผมกับน้องชายอยู่กับแม่
‎ผู้ชายสองคนเข้ามาหาแม่ของผม
‎บอกแม่ว่าพวกเขามาละแวกนี้
‎เพื่อหาลูกเสือใหม่ๆ ไปเข้าร่วมกองลูกเสือใหม่
‎พวกเขาตกลงจะจ่ายทุกอย่าง ‎"เพราะคุณเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว"
‎"ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายหรอก"
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกาไม่ควร ‎ปล่อยให้ชายโสดเป็นฝูงตั้งกองลูกเสือเอง
‎มีผู้นำหลักสี่คน
‎ทอม วูดออล
‎ลูวิส ซิอาลล์
‎ริชาร์ด ฮัลวอร์เซ็น
‎และแฮร์รี่ เครเมอร์
‎(ริชาร์ด เอส. ฮัลวอร์เซ็น)
‎พวกเขาพาผมไปกินด้วยกัน
‎พาไปสวนแทรมโพลีนเพื่อช่วยให้แม่ได้พัก
‎ไรทะเล
‎แม่ไม่ยอมซื้อเป็นของขวัญคริสต์มาสให้ผม
‎แฮร์รี่ เครเมอร์เลยบอกว่า
‎"จะเล่นไรทะเลก็ได้ แต่ต้องไปเล่นที่บ้านฉันนะ"
‎"อย่าบอกแม่ละ"
‎ไม่มีผู้กำกับกองลูกเสือคนไหนมีลูกของตัวเอง
‎และผมยังไม่โตพอที่จะเป็นลูกเสือ
‎มีสัญญาณอันตรายมากมาย ‎ที่ผมน่าจะรู้ทัน
‎เด็กๆ มาจากบ้านที่มีพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎ทุกคนยากจน
‎ไม่เคยมีงานบำเพ็ญประโยชน์ให้ทำเลย
‎เราไปออกค่ายกัน แต่นั่นก็เป็นแค่…
‎ทางสะดวกให้กระทำชำเราเด็ก
‎จากภายนอกเลยดูเหมือนว่า ‎พวกเราเป็นกองลูกเสือจริงๆ แต่ไม่ใช่เลย
‎ผู้ชายบินมาจากต่างเมือง จากทุกที่
‎ส่วนใหญ่จากยุโรปตะวันออก ‎แต่ก็มีจากทั่วสหรัฐฯ เช่นกัน
‎และเราก็ถูกพวกนั้นข่มขืนด้วย
‎เราถูกขายให้พวกเขา ให้เช่า ‎จะเรียกยังไงก็แล้วแต่
‎และพวกเขาถ่ายรูป ‎กับถ่ายวิดีโอพวกเราเป็นประจำ
‎พวกเขาพาเราไปพักตามโรงแรม ‎ส่วนใหญ่อยู่ในย่านเฟรนช์ควอเตอร์
‎ที่จริงแล้ว แม่ผมไปส่งผมที่โรงแรมสองสามครั้ง
‎แม่ของคุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้นครับ
‎แค่ไปเยี่ยมผู้กำกับกองลูกเสือจากนอกเมือง
‎ยิ่งเมื่อผู้มีอำนาจเป็นคนทำร้ายเรา
‎เราเชื่อใจใครไม่ได้เลย
‎(สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎มันเจ็บใจ
‎วันรุ่งขึ้นไม่อยากไปโรงเรียน
‎ร้องไห้เมื่อไม่มีใครเห็นเรา
‎แม่พาผมไปหาหมอ
‎เขาเป็นผู้ชายอายุมาก คาบบุหรี่ในปากเสมอ
‎ไม่รู้ทำไม แต่ผมไว้ใจหมอคนนั้น
‎เขาลากเก้าอี้มา ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎ผมบอกเขาเรื่องการข่มขืน
‎เขาถามว่า "ใครข่มขืนเธอ" ‎ผมตอบว่า "หลายคนในกองลูกเสือ"
‎เขาบอกว่า "เอาข้อมูลพวกนั้นมา"
‎"หมอจะจัดการเอง"
‎"จะไม่มีใครรู้ว่าเธอบอก"
‎พวกเขาบุกค้นบ้าน ‎เจอหนังโป๊เด็ก จับกุมพวกเขา
‎แล้วก็เป็นข่าวรายการไนต์ลีย์นิวส์
‎ความรุนแรง…
‎(แฮร์รี่ คอนนิค ‎อัยการเขตนิวออร์ลีนส์)
‎โหดร้าย ทารุณของการล่วงละเมิดนี้ ‎จะส่งผลกระทบ
‎ต่อจิตใจเด็กน้อยๆ ไปอีกนาน
‎(1650)
‎พอผมโตขึ้น
‎ผมเป็นคนแรกๆ ที่ได้สำเนาแฟ้มวิปริต
‎มีคนแอบส่งมาให้ผม
‎พอได้อ่านทั้งหมด
‎ว่าพวกเขารู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น
‎แต่กลับไม่ทำอะไรเลยก็ทำให้ผมโกรธมาก
‎คุณเคยได้รับคำขอโทษ ‎หรือความพยายามชดใช้จากสมาคมมั้ยครับ
‎ไม่เคย
‎- ไม่มีเลยเหรอ ‎- ไม่มีเลย
‎คุณรู้สึกยังไงบ้าง
‎โมโห โกรธแค้น
‎โกรธ โกรธมาก
‎คุณคิดว่าสมาคมล้มเหลวตรงไหน
‎ที่อาจจะมีส่วนทำให้เกิดปัญหานั้น
‎ผมคิดว่ามันยิ่งใหญ่กว่าลูกเสือ
‎อย่าลืมนะ สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎ไม่ได้ทำร้ายเด็กพวกนี้
‎เรามีคนไม่ดีที่เข้ามาได้
‎- เราได้อ่านเรื่อง… ‎- คนที่อยู่ภายในสมาคมลูกเสือ…
‎- เรามีโรงเรียน… ‎- พวกเขาเป็นอาสาสมัครของลูกเสือ
‎ไม่ก็ผู้กำกับลูกเสือ ‎หรือคนที่เกี่ยวข้องกับโครงการ
‎- นั่นคือความหมายของตัวเลข ‎- พวกเขาก็เป็นคน
‎เหมือนครูตามโรงเรียน
‎มีคนไม่ดี
‎ไม่มีทางที่จะรู้ประวัติพวกเขาล่วงหน้า ‎และชี้ตัวได้เลย
‎เราทำได้แค่ใช้โครงการอย่างที่เราทำ
‎คือการทำให้เด็กๆ ปลอดภัยมากที่สุด ‎และพัฒนาอยู่เสมอ
‎และพยายามพัฒนาความทุ่มเทของเราต่อไป
‎แต่ไม่มีใครมีประวัติ ‎ของคนที่จะกระทำผิดในอนาคต
‎ที่จะนำบททดสอบทัศนคติมาวัด ‎เพื่อกันคนพวกนี้ออกไปได้
‎แฟ้มลับแสดงถึงสถานการณ์เสี่ยงของลูกเสือ
‎สถานการณ์แบบไหนมีแนวโน้ม ‎ที่จะทำให้ลูกชายของคุณมีโอกาสเจอคน
‎ที่อยากลวนลามพวกเขา ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร
‎ผมไปเท็กซัสเพื่อคุย ‎กับสมาคมลูกเสือที่ศูนย์บัญชาการ
‎ผมกำลังสัมภาษณ์ชายคนนึง ‎ที่มีชื่อและตราประทับ
‎อยู่บนหน้าแรกของแฟ้มลับทุกฉบับ
‎ลายเซ็นของเขาอยู่ติด ‎กับส่วนที่พวกเขาอธิบายเหตุการณ์
‎สองสามบรรทัด
‎โจ แองกลิมบอกผมว่าเขาไม่เคยอ่านแฟ้มลับ
‎- ไม่เคยเหรอ ‎- ไม่เคยเลย
‎ผมบอกว่า ‎"ผมมีแฟ้มหลายร้อยฉบับที่มีชื่อคุณอยู่ในนั้น"
‎เขาบอกว่า "ผมไม่อ่าน"
‎ผมอกว่า "คุณเคยนับแฟ้มหรือวิเคราะห์มั้ย
‎เพื่อเรียนรู้ ‎เรื่องการล่วงละเมิดทางเพศในหมู่ลูกเสือ"
‎เขาบอกว่า "ไม่" ผมถามว่า "ทำไมล่ะ"
‎เขาบอกว่า "เพราะไม่มีใครบอกว่าเรามีปัญหา ‎และเราต้องทำอย่างนั้น
‎ผมถามว่า "คุณจะรู้ได้ยังไงว่ามีปัญหา ‎ถ้าไม่อ่านแฟ้ม"
‎เขาตอบว่า "เพราะเรารู้ว่าเราไม่มีปัญหา
‎เพราะเรามีโครงการที่ดีมาก
‎และเราไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อว่าเรามีปัญหา"
‎"เราเลยไม่ได้ดูแฟ้มและศึกษา ‎เพราะไม่มีใครบอกว่าเราควรทำ
‎เราไม่ขอให้ใครดูด้วย ‎เพราะเราไม่คิดว่าเรามีปัญหา"
‎- เป็นคำตอบของเขา ‎- นั่นแหละคำตอบ
‎สิ่งหนึ่งที่พวกเขามีในการทำการตลาด ‎ที่ทำให้ผมโมโหมากคือ
‎"สมาคมลูกเสือมีขั้นตอนการรับสมัคร ‎และกระบวนการคัดกรองที่เข้มงวด"
‎ไร้สาระสิ้นดี
‎และไม่จริงเลย ไม่เคยเป็นความจริงแม้แต่น้อย
‎ผมถามว่า ‎"อย่างน้อยก็ทำไมไม่ใช้บัตรประชาชน"
‎แค่ซื้อของตามซูเปอร์ยังต้องใช้เลย ‎ต้องแสดงบัตรประชาชน
‎ต้องใช้เพื่อขึ้นเครื่องบิน
‎ทำไมอย่างน้อย ‎เราไม่เช็กบัตรประจำตัวที่รัฐบาลออก
‎ใบขับขี่หรือหนังสือเดินทาง ‎หรือบัตรประจำตัวจากรัฐเพื่อให้แน่ใจ
‎พวกเขาไม่ยอมทำอย่างนั้น
‎- พวกเขาไม่ยอมทำเหรอ ‎- ไม่สะดวกและต้องมีค่าใช้จ่าย
‎(ค่ายลูกเสืออัลไพน์)
‎พวกเขาไม่อยากเช็กบัตรประจำตัว ‎ของผู้กำกับลูกเสือหรืออาสาสมัคร
‎พวกเขาไม่อยากเช็กบัตรประชาชน
‎ของผู้กำกับลูกเสือหรืออาสาสมัคร ‎ที่ต้องมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กๆ
‎- เพราะมันไม่สะดวก ‎- และมีค่าใช้จ่าย
‎และค่าใช้จ่ายอะไรก็ตาม ‎ที่คนนั้นต้องเสียเวลาเช็กบัตรประชาชน
‎ใช่
‎ไม่ว่าข้อมูลนั้นจะใช้เพื่อระบุตัวผู้ต้องหาหลบหนี…
‎(พิจารณาพรบ.คุ้มครองเด็ก)
‎หรือประวัติอาชญากรรม
‎สมาคมลูกเสือยืนกราน ‎ในจุดยืนต่อต้านพรบ.คุ้มครองเด็ก
‎องค์กรเยาวชนใหญ่ ๆ ส่วนใหญ่สนับสนุนพรบ.นี้
‎และมันสะท้อนถึงความกลัวสองข้อของลูกเสือ
‎ข้อนึงคือใช้เงินมากขึ้น ‎เพราะพวกเขามีอาสาสมัครมากมาย
‎และข้อสองคือพวกเขาไม่อยากใช้เงิน ‎กับการตรวจสอบลายนิ้วมือ
‎แต่อีกอย่างคือ ลูกเสือต่อต้าน ‎การเพิ่มเติมข้อกำหนด
‎กับองค์กรในท้องถิ่น ‎เพื่อที่จะคัดคนลวนลามเด็กออกไป
‎พวกเขารู้สึกว่าพวกเขาทำอะไรได้ไม่มาก
‎และเพราะพวกเขาต้องการ ‎อาสาสมัครอย่างมากเสมอ
‎พวกเขาไม่อยากทำให้อาสาสมัครกลัวจนหนีไป
‎ผมจะไม่มีวันลืมเลย ผู้บริหารสมาคมคนนึง ‎ที่ตอนนั้นผมเป็นลูกน้องของเขา
‎เจอผมตรงทางเดินแล้วบอกว่า
‎"เออนี่ไมค์ ทนายความของเรา
‎และพวกคนที่จัดการความเสี่ยง ‎หรือใครก็เถอะ บอกเราว่า
‎อย่าติดต่อพ่อแม่ ‎ถ้ามีการกล่าวหาว่าล่วงละเมิดเด็ก"
‎ผมบอกว่า "งั้นคุณต้องตัดสินใจแล้วละ"
‎"จะฟังพวกเขาหรือจะฟังผม"
‎"จะบอกให้นะ ผมรู้ว่าผมพูดเรื่องอะไร"
‎ข้อโต้แย้งใหญ่ๆ ข้อหนึ่งที่ผมมีกับที่ปรึกษาทั่วไป
‎คือผมยืนยันว่าใครก็ตาม ‎ที่อยู่ในแฟ้มไม่ผ่านคุณสมบัติ
‎แฟ้มวิปริต หรือฐานข้อมูลคัดเลือกอาสาสมัคร ‎ชื่ออะไรก็แล้วแต่
‎ใครก็ตามที่เกี่ยวข้อง ‎กับการล่วงละเมิดทางเพศเด็ก
‎ข้อกล่าวหา การล่อลวง อะไรก็ตาม ‎ที่ต้องแจ้งให้ตำรวจทราบ
‎เขาเดินหัวเสียเข้ามาในออฟฟิศผม
‎"กฎหมายไม่ได้บังคับให้เรารายงาน ‎ข้อกล่าวหาการล่วงละเมิดทั้งหมดนี้
‎นอกจากจะมีข้อสงสัยที่มีเหตุผล ‎ว่ามีการล่วงละเมิดทางเพศ"
‎ครั้งแล้วครั้งเล่า เราพบตัวอย่างมากมาย ‎ในเอกสารพวกนี้
‎ผู้กำกับกองลูกเสือถูกสั่งห้าม ‎ไม่ให้บอกพ่อแม่หรือตำรวจเรื่องการล่วงละเมิด
‎และเราเจอกับตัวเองหลายครั้ง ‎ที่คนสั่งห้ามเราเช่นกัน
‎เมื่อเกิดความผิดพลาดก็พลาดไปแล้ว
‎และถ้ามีใครทำอย่างนั้นจริง ‎พวกเขาผิดและเราล้มเหลว
‎ผมรู้ว่าเรากำลังทำได้ดีขึ้น ‎และหวังว่าเราจะทำให้ดีขึ้นต่อไป
‎แต่ความจริงคือ ‎บางครั้งคนเราก็ทำผิดพลาดกัน
‎บอกให้ชัดเจนนะครับ มันผิด
‎ถ้าเด็กๆ ถูกย้ำเตือนว่า ‎อย่าบอกเจ้าหน้าที่หรือพ่อแม่
‎- มันผิดมาก ‎- มันผิด
‎เราสอนเด็กให้ทำคนละอย่างเลย ‎และทำมาตลอดกว่า 20 ปีแล้ว
‎- บอกให้ชัดสิครับว่าคุณฝึกให้เด็กทำยังไง ‎- ขัดขืน
‎รายงาน
‎รู้ว่าขอบเขตของการล่วงละเมิดคืออะไร
‎และดูแลว่าขอบเขตเหล่านั้นไม่ถูกก้าวก่าย
‎โดยพวกผู้นำผู้ใหญ่ที่เด็กๆ ทำงานด้วย
‎รายงานหมายถึงแจ้งตำรวจ
‎สำหรับลูกเสือ หมายถึงไปหาผู้ใหญ่ที่ไว้ใจ
‎อาจจะเป็นพ่อแม่ ไม่ก็ผู้นำ
‎และเด็กๆ ถูกฝึกให้ไปหาคนที่พวกเขาสบายใจ
‎ที่จะบอกข้อมูลด้วย
‎ต่อจากนั้น ผู้ใหญ่ที่ได้รับความไว้ใจมีหน้าที่
‎ติดต่อทั้งตำรวจและสมาคมลูกเสือฯ
‎ผู้กระทำผิดที่ล่วงละเมิดทางเพศเด็ก
‎ไม่ก็คุกคามหรือก่อกวนทางเพศ
‎มักเป็นผู้ใหญ่ที่เด็กเคยไว้ใจ
‎ผมแนะนำให้จัดตั้งสายด่วน
‎เพื่อให้เด็กๆ โทรมาแจ้งเองได้
‎มีงานวิจัยดีๆ ว่าเด็กๆ สมัยนี้
‎ใช้วิธีการส่งข้อความและแชต ‎ในการรายงานโดยไม่แจ้งชื่อ
‎เพราะความจริงก็คือ ‎แม้ว่าเด็กบางคนจะบอกพ่อแม่
‎เด็กบางคนก็จะบอก ‎คนที่พวกเขาถือว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้
‎เด็กส่วนใหญ่อยากหาทางออกด้วยตัวเอง
‎สมัยนี้พวกเขามีคอมพิวเตอร์อยู่ในมือแล้ว
‎โดยเฉพาะวัยรุ่นตอนปลาย
‎แต่พอผมนำข้อเสนอไปยื่นให้สตีฟ แม็กโควัน
‎และรองประธานฯ ในตอนนั้น จอห์น โมสบี้
‎คำตอบไม่ใช่แค่ "ไม่" แต่เป็น "ไม่มีวัน"
‎"เราแค่อยากให้เด็กแจ้งผู้ใหญ่ที่ไว้ใจ ‎หรือผู้กำกับกอง"
‎หลายปีที่ผ่านมา ลูกเสือมีสิ่ง
‎ที่่พวกเขาเรียกว่านโยบายปกป้องเด็ก
‎มันพัฒนามาตลอด
‎สิ่งสำคัญของโครงการปกป้องเยาวชน ‎คือผู้นำสองขั้น
‎จะไม่มีลูกเสือคนไหนอยู่ตามลำพังกับใคร
‎และมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ‎ที่เกิดขึ้นมาตลอด
‎แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้ผล
‎เมื่อพวกเขากำลังพัฒนาเนื้อหาการฝึก ‎สำหรับโครงการปกป้องเยาวชน
‎พวกเขาก็คิดค้นโปรแกรมและวิดีโอเทปดีๆ
‎สำหรับผู้นำและสำหรับเด็กๆ ‎เกี่ยวกับการทารุณกรรมทางเพศ
‎เป็นเวลานานมากที่พวกเขาไม่บังคับให้เด็กๆ ‎หรือผู้นำเข้าร่วมการฝึกนี้
‎ผมถามว่า "ทำไมถึงไม่บังคับล่ะ"
‎พวกเขาบอกว่ "มันแค่เพิ่มภาระงานขึ้น ‎แต่เราจะทำให้มีใช้"
‎สิ่งที่น่าสนใจคือพวกเขาบอกพ่อแม่ บอกสื่อ
‎"เราพัฒนาโครงการปกป้องเด็กที่ดีมาก
‎เพื่อเด็กๆ และผู้นำ"
‎คนก็คิดกันเองว่า ‎ทุกคนต้องเข้าร่วมโครงการนี้ ซึ่งไม่จริงเลย
‎สิ่งหนึ่งที่ผมเคยได้ ‎จากที่ปรึกษาทั่วไปคนเก่าของเราคือ
‎"เราต้องระวัง ‎ไม่ทำให้ชื่อเสียงของใครเสื่อมเสีย"
‎ผมบอกว่า "งั้นคุณ องค์กรเคยถูกฟ้อง ‎ข้อหารายงานการล่วงละเมิดเด็กมั้ยล่ะ"
‎ทายสิ
‎ไม่เคย
‎เราไม่เคยถูกฟ้อง
‎และยิ่งกว่านั้น ผมว่า ‎เราจะอยู่ในสถานะที่ดีขึ้นด้วยถ้าเรารายงาน
‎ผมอยากแก้ต่างตัวเอง ‎เพราะพยายามปกป้องเด็กๆ
‎ดีกว่าไม่รายงานแล้วต้องอธิบายว่า ‎ทำไมเราไม่เคยบอกใคร
‎มีวิธีปกป้องชุมชนแบบไหนที่ดีกว่า
‎จัดการว่าต้องแจ้งความให้ได้
‎นิสัยการปกป้องชุมชนฝังอยู่ในตัวผม
‎ผมทำอย่างนั้นตอนอยู่กรมตำรวจ
‎เรื่องปกป้องและรับใช้น่ะ
‎หวังว่าคุณคงดูออกว่า ‎จุดยืนของผมคืออะไรในเรื่องนี้
‎เรากำลังพูดถึงเด็กๆ
‎เรากำลังพูดถึงลูกๆ ของคน
‎โอเคนะ
‎(ลูกเสือนั้นน่านับถือ)
‎การเคลื่อนไหวของลูกเสือในยุคแรกๆ ‎มีรากฐานจากศาสนาเป็นส่วนใหญ่
‎มันแทบจะเป็นการเคลื่อนไหวทางศาสนา ‎ทั้งที่จริงแล้วมันไม่เกี่ยวกับศาสนาเลย
‎โครงการลูกเสือจัดตั้งขึ้น ‎ในแบบที่เหมาะให้ศาสนา
‎ใช้เป็นโครงการเยาวชนของพวกเขา
‎และที่จริงแล้ว ศาสนากลายเป็นรากฐาน ‎ของการเป็นลูกเสือ
‎คุณอาจจะเป็นมอร์มอน คาทอลิก
‎เป็นยิว หรือนับถืออิสลามก็ได้
‎เมื่อคุณอ่านแฟ้มลับ เมื่ออ่านไปหลายร้อยหน้า
‎ก็เริ่มจะรู้สึกช็อกได้ยากแล้ว
‎คดีนึงที่ทำให้ผมช็อกมากคือ ‎คดีของคริสโตเฟอร์ ชูลต์ซ
‎(ปี 1978)
‎คริสโตเฟอร์เรียนที่โรงเรียนคาทอลิกท้องถิ่น
‎ที่บราเธอร์เอ็ดมันด์ ‎เป็นนักบวชคาทอลิกเป็นครูอยู่
‎บราเธอร์เอ็ดมันด์เป็นผู้กำกับกองลูกเสือ
‎ที่คริสโตเฟอร์อยู่
‎เขาเป็นผู้กำกับลูกเสือ เป็นครู
‎เหมือนเป็นการรวมอำนาจสองทาง ‎ที่เราโดนดูดเข้าไปพัวพัน
‎และเขาเก่งมากเรื่องการเลือกเหยื่อ ‎จับแยกออกมา
‎และทำอะไรก็ตามที่เขาอยากทำ
‎ผมเป็นเป้า
‎แต่เข้าทางผมเพื่อเข้าหาเป้าหมายตัวจริง ‎ซึ่งก็คือน้องชายของผม
‎และน้องชายของผมเป็นเหยื่อที่เขาชอบมากกว่า
‎เขาเคยไปบ้านของพวกเขา พวกเขาไว้ใจ
‎พวกเขาออกค่ายกันช่วงสุดสัปดาห์
‎บราเธอร์เอ็ดมันด์มีเพศสัมพันธ์
‎แบบซาดิสม์และมาโซคิสม์ ‎ที่ค่อนข้างรุนแรงกับคริสโตเฟอร์
‎เขาเริ่มคุมสติไม่อยู่และมีอาการแพนิค
‎เริ่มมีอาการหลอน
‎ทั้งได้ยินเสียงและเห็นภาพตลอดทั้งปีนั้น
‎เขาเห็นและได้ยินเสียงบราเธอร์เอ็ดมันด์ ‎บอกย้ำเขาว่าอย่าบอกใคร
‎ไม่งั้นเขาจะโดนฆ่า
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมออกจากรถ ‎แล้วเดินมาบริเวณนี้
‎มันยากมาก เป็นช่วงเวลา ‎ที่ผมอยากลืมและลบออกไปซะ
‎มันย้ำเตือนให้ผมนึกถึงช่วงเวลา ‎ในชีวิตที่ผมสูญเสียไป
‎นี่เป็นภาพสุดท้ายของผมกับน้องชาย
‎น่าจะช่วงพฤษภาคม 1978 ผมคิดว่านะ
‎ผมอยู่เกรดแปด
‎น่าจะเป็นงานจบเกรดแปดของเรา
‎แม้ว่ามันจะเล็ก นี่น่าจะเป็นภาพสุดท้าย ‎ของผมกับน้องชาย
‎ผมควรจะคอยดูแลน้องชายผม ‎ผมควรจะปกป้องเขา
‎คริสโตเฟอร์ ชูลต์ซเป็นตัวอย่าง
‎ของสิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่อาจเกิดขึ้นได้ ‎กับครอบครัวในคดีการทารุณกรรม
‎ลูกชายของคุณไม่ใช่แค่ถูกทำร้าย
‎แต่เขาสะเทือนใจมากจนปลิดชีวิตตัวเอง
‎บราเธอร์เอ็ดมันด์ถูกไล่ออกจากโบสถ์ ‎และหนีออกจากรัฐ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวชูลต์ซคือ ‎พวกเขาถูกขับไล่
‎ออกจากชุมชนตัวเอง โดยผู้คนที่โบสถ์
‎ในหลายคดี
‎คนพูดกันว่า คนในชุมชนลูกเสือโทรหาพวกเขา
‎ไม่ก็เจอพวกเขาที่งานชุมนุมแล้วพูดว่า ‎"กล้าดียังไงถึงกล่าวหาลูกเสือ"
‎"คุณพยายามทำลายองค์กรนี้"
‎(โบสถ์อัสสัมชัญ ‎ชุมชนโรมันคาทอลิก)
‎เราถูกแบนร้อยเปอร์เซ็นต์
‎ผมจำได้ว่าบาทหลวงคนนึงมาที่บ้านเรา
‎ตอนพ่อผมไม่อยู่ นั่งลงคุยกับแม่ผม
‎พยายามต่อรองและกดดันให้แม่ถอนแจ้งความ
‎ถ้าเราไม่ถอน "คุณจะถูกขับไล่ออกจากเมือง"
‎"ผมพยายามช่วยคุณอยู่"
‎"หยุดสิ่งที่ทำอยู่"
‎"ถ้าไม่หยุด จะเกิดเรื่องเลวร้าย ‎กับคุณและครอบครัว"
‎"อยากให้เป็นอย่างนั้นเหรอ"
‎สิ่งที่บางคนพยายามทำเพื่อปิดปากเรา
‎และปิดเรื่องเพื่อปกป้องโบสถ์มันเหลือเชื่อ
‎สำหรับผม ความเสแสร้งของทั้งสององค์กร ‎ทำให้ผมโมโหที่สุด
‎ผมถือว่าพวกเขาต้องรับผิดชอบ
‎มือของพวกเขาเปื้อนเลือด
‎ผู้นำศาสนาเป็นคณะกรรมการบริหาร ‎ของสมาคมลูกเสือ
‎ถ้ามองว่าสมาคมลูกเสือเป็นบริษัท
‎ผู้นำโบสถ์พวกนี้ ‎อยู่ในคณะกรรมการสมาคมลูกเสือ
‎ก็ถือว่าเป็นนักลงทุน
‎(นิกายมอร์มอนจะเข้าร่วม ‎การเคลื่อนไหวของลูกเสือ)
‎เด็กผู้ชายทุกคนในโบสถ์มอร์มอน ‎ผมไม่ได้พูดถึงแค่รัฐเดียว
‎ทั่วทั้งสหรัฐเลย ต้องผ่านการเป็นลูกเสือ
‎นี่คือกลุ่มเยาวชนของพวกเขา ‎ในขณะที่นิกายอื่นๆ
‎ต้องขึ้นอยู่กับเขตการปกครองของคาทอลิก
‎ว่าจะมีโครงการลูกเสือมั้ย ‎หรืออย่างเมทอดิสต์ หรือเอพิสโกพัล
‎สำหรับมอร์มอน เด็กผู้ชายทุกคนต้องเข้าร่วม
‎นั่นเป็นจำนวนสมาชิกและอาสาสมัครที่มหาศาล
‎รวมทั้งเงินบริจาคและทรัพยากรต่างๆ
‎ลูกเสือเป็นองค์กรอิสระ
‎แต่รู้สึกว่าพวกเขาต้องเคารพความคิด ‎และมุมมองของผู้สนับสนุน
‎และทั้งนิกายคาทอลิกและมอร์มอน
‎มีประวัติว่าเกลียดกลัวรักร่วมเพศ
‎ในปี 1978 พวกเขาแบนรักร่วมเพศ ‎อย่างเป็นทางการ
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ลูกเสือ
‎ใส่ข้อกำหนดไว้อย่างนั้น
‎เพราะคิดว่าจะเป็นจุดจบของคดีพวกใคร่เด็ก ‎ที่เป็นเรื่องขึ้นมา
‎คนนอกจะพูดว่า ผู้กระทำผิดคือใคร
‎"อ๋อ ปัญหาของพวกเกย์น่ะ ‎ ใช่มั้ยล่ะ เกย์เป็นพวกใคร่เด็ก"
‎มีงานวิจัยว่าผู้กระทำผิดส่วนใหญ่ ‎เป็นชายที่ชอบเพศตรงข้าม
‎ฉันคิดด้วยว่าการเกลียดกลัวรักร่วมเพศ ‎มีบทบาทสำคัญ
‎ว่าทำไมผู้ชายมากมายไม่กล้าเปิดเผยตัว
‎มันทำให้พวกเขาอับอายและดิ้นรน
‎การทำร้ายของผมเกิดขึ้นตอนผม 12 ขวบ ‎ผมเปิดเผยเรื่องตอนอายุ 13
‎การโตมาในยุค 90 โดยเป็นเหยื่อ ‎ของการละเมิด เป็นคนรักร่วมเพศที่ไม่เปิดเผย
‎ในตอนที่องค์กรนั้นยังเกลียดกลัวรักร่วมเพศ ‎อย่างโจ่งแจ้ง
‎นั่นเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดสำหรับผู้ชาย
‎พอผมบอกครูว่าเกิดอะไรขึ้น ครูบอกผมทันที
‎"เธอทำถูกแล้ว นี่เป็นเรื่องดี
‎แต่นี่ไม่ได้ทำให้เธอสงสัย ‎ในรสนิยมทางเพศตัวเองใช่มั้ย
‎เพราะการเป็นเกย์เป็นบาปร้ายแรง"
‎จดหมายฉบับแรกที่คนทำร้ายผม ‎ดร.ครอสลีย์ เขียนถึงผมคือ
‎"ใช่ ฉันขอโทษ
‎แต่นี่ไม่ได้ทำให้เธอเป็นเกย์ ‎และนี่ไม่ได้ทำให้ฉันเป็นเกย์"
‎ผมคิดว่าใช้เวลาหลายปีกว่า ‎จะลบล้างความละอายใจ
‎ที่ทับถมใส่ผมโดยตรงและทางอ้อมได้
‎ผมคิดว่าในจิตใจของคนทั่วไป ไม่มีการแบ่งแยก
‎ระหว่างความใคร่เด็กกับรักร่วมเพศ
‎การประชุมระดับชาติครั้งแรกๆ ที่ผมไป
‎ผมเดินไปกับผู้ช่วยผู้บริหารคนนึง
‎เขาพูดว่า คนรักร่วมเพศเป็นพวกใคร่เด็ก
‎และนั่นเป็นปัญหาหลักของเรา ‎ในโครงการปกป้องเยาวชนในสมาคม
‎ผมบอกว่า "ไม่ๆ" เขาตอบว่า
‎"คุณต้องเข้าใจว่าพวกรักร่วมเพศ ‎เป็นพวกใคร่เด็ก"
‎ผมบอกว่า "ไม่ใช่เลย" ‎เขาตอบว่า "ไมค์ ใช่สิ"
‎นี่คือระดับผู้ช่วยผู้บริหารที่พูดกับผมแบบนี้
‎ผมบอกว่า "พวกเขาไม่ใช่พวกใคร่เด็ก" ‎ผมบอกว่า คุณคิดว่ายังไง
‎เข้าใจใช่มั้ยว่านี่คือโลกของผมเลย
‎ทั้งการสัมภาษณ์เหยื่อ ‎และสอบปากคำผู้กระทำผิด
‎ถ้าพวกเขาเป็น ผมก็จะบอกคุณแล้ว ‎แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย"
‎แต่นี่เป็นคนระดับผู้บริหารสูงสุดที่เหมารวมว่า ‎รักร่วมเพศคือพวกใคร่เด็ก
‎ไม่ใช่แค่ระดับสูงสุดเท่านั้น ‎เขาไม่ใช่คนเดียวที่คิดอย่างนั้น
‎นี่เป็นประเด็นที่เกิดขึ้นบ่อยๆ
‎มีมากกว่าหนึ่งคนที่บอกเราว่าในองค์กร
‎แม้แต่ในระดับสูงสุด ‎รักร่วมเพศถูกมองว่าเท่ากับการใคร่เด็ก
‎ความเชื่อนี้เป็นสิ่งที่พวกผู้นำเชื่อกันใช่มั้ยครับ
‎ว่ามีจุดเชื่อมโยงอยู่
‎ผมพูดแทนไม่ได้ว่าพวกเขาคิดยังไง
‎คุณรับรองได้ว่าบรรยากาศในหมู่ผู้นำเป็นยังไง ‎และพูดอะไรกันบ้าง
‎- ตอนนั้นคุณอยู่ที่นั่น ‎- ไม่ ผมไม่เคยเจออย่างนั้นช่วงที่ผมอยู่ที่นั่น
‎ผมเจอในชีวิตจริงตลอดหลายปีที่อยู่ในสังคม
‎และชุมชน โบสถ์และอะไรอย่างนั้น
‎ว่ามีความเข้าใจผิดๆ ที่คนเชื่อกัน
‎แต่ผมไม่เคยเจออะไรอย่างนั้น ‎ระหว่างอยู่สมาคมลูกเสือ
‎- คุณคิดว่ามีความเชื่อมโยงมั้ย ‎- ไม่มี
‎การพุ่งเป้าไปที่ผู้นำลูกเสือที่เป็นเกย์เสียนาน
‎นำองค์กรไปผิดทางรึเปล่า
‎พูดอีกอย่างคือ ไปคนละทาง ‎กับการแก้ไขการล่วงละเมิด
‎ผมตอบไม่ได้ครับ ผมไม่รู้
‎- เป็นการเบี่ยงเบนไปจากปัญหารึเปล่า ‎- ไม่ ผมว่าไม่นะ
‎- คุณไม่คิดว่าเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจเหรอ ‎- ไม่
‎ผมจำได้ว่าคิดว่าองค์กรนี้ให้ความสำคัญ ‎กับการไล่เกย์ออกไป
‎มากกว่าการปกป้องเด็กๆ จากผู้ล่วงละเมิดเด็ก
‎พวกเขาคิดว่าการไล่เกย์ออกไป ‎เป็นการปกป้องเด็ก
‎แต่กลับเป็นการเดินทางผิดมาก
‎แล้วผมก็รู้เกี่ยวกับการตัดสินคดีเดล
‎วันนี้ศาลฎีกาสหรัฐฯ ฟังความ
‎ประเด็นการแบนรักร่วมเพศ ‎จากการเป็นผู้นำลูกเสือ
‎ประเด็นคือการตัดสินของศาลในนิวเจอร์ซีย์
‎ว่ามันเป็นการละเมิดกฎหมาย ‎ต่อต้านการเลือกปฏิบัติของรัฐ
‎การไม่เป็นรักร่วมเพศเป็นประเด็นหลัก ‎ของการเป็นลูกเสือไม่ใช่เหรอคะ
‎(ทนายความตัวแทนสลอ.)
‎สารสำคัญจากสมาคมลูกเสือคือ ‎ลูกเสือควรมีพฤติกรรมแบบใด
‎ที่ถูกต้องทางศีลธรรมและบริสุทธิ์
‎ทำไมลูกเสือถึงแก้ต่างการตัดสินคดีเดล
‎ที่ขึ้นไปถึงศาลสูงสุดอย่างเอาเป็นเอาตาย
‎- ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจ ‎- คุณเคยเป็นทนายความและที่ปรึกษา
‎ไม่ ผมบอกไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‎ในปี 1990 ปี 2000 หรือปีไหนก็ตาม
‎ไม่ว่าจะมีการตัดสินปีไหน
‎คุณไม่มีความคิดเห็นเลยเหรอว่า ‎ทำไมพวกเขาไปถึงศาลฎีา
‎เพื่อปกป้องสิทธิ์ในการเลือกปฏิบัติ ‎ต่อผู้นำลูกเสือที่เป็นเกย์
‎ผมคิดว่ามันสะท้อนถึงค่านิยม ‎ขององค์กรในตอนนั้น
‎ซึ่งเปลี่ยนไปแล้ว เช่นเดียวกับค่านิยมของสังคม
‎องค์กรถือว่าการรักร่วมเพศ
‎ไม่สอดคล้องกับค่านิยมของสมาคมลูกเสือ
‎เราปรับตัวและยอมรับความหลากหลาย
‎เรารับเด็กผู้หญิงเข้าโครงการ
‎เราพัฒนาขึ้น และจะพัฒนาต่อไป
‎และในบางแง่ เราก็เดินไปพร้อมกัน ‎ในบางแง่ เราอาจจะช้ากว่า
‎ในบางแง่ เราอาจจะนำหน้าไป
‎มันเป็นองค์กรเอกชน
‎และจนกว่าคนขององค์กรนั้น ‎จะพร้อมรับการเปลี่ยนแปลง
‎มันยากมากที่จะพยายาม ‎ประยุกต์ใช้การเปลี่ยนแปลงนั้น
‎เราต้องทำให้คนเข้าร่วมในเวลาที่เหมาะ
‎พวกเขาต้องปรับตัวให้ได้ ‎เหมือนกับการเปลี่ยนแปลงใดๆ ที่มี
‎ผมเป็นผู้อำนวยการโครงการคุ้มครองเยาวชน
‎พอผมเริ่มอยากทำ
‎สิ่งที่ผมคิดว่าเป็นการปรับปรุงนโยบายระดับกลาง
‎และปรับเปลี่ยนเนื้อหาการฝึก ‎ของโครงการปกป้องเยาวชน
‎มีแต่คนบอกผมว่าพวกมอร์มอนจะไม่พอใจ
‎ผมบอกพวกเขาว่า ‎"ผมมาเพื่อทำงานให้สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา"
‎"ผมมาเพื่อปกป้องเด็กๆ ‎ทั้งเด็กหญิงและเด็กชายในสลอ."
‎"ผมไม่ได้ทำงานให้นิกายมอร์มอน ‎และศาสนจักรคาทอลิก"
‎ผมจะไม่มีวันลืมเลย จิม เทอร์รี่
‎ผู้ช่วยผู้บริหารสมาคมคนเดิม บอกผมว่า
‎"ไมค์ คุณต้องเข้าใจอะไรหน่อยนะ"
‎ผมถามว่า "อะไรครับ" ‎เขาบอกว่า "พวกมอร์มอนแตะต้องไม่ได้"
‎ตอนที่เกิดการเปลี่ยนแปลง ‎เราไม่ได้รับความกดดันอะไรเลย และ…
‎- จากนิกายมอร์มอนเหรอครับ ‎- ไม่เลย
‎ไม่มีแรงกดดันจากพวกมอร์มอน ‎ให้แบนรักร่วมเพศ
‎- ไม่มี ‎- มีความกังวลมั้ย…
‎มีกังวลมั้ยเหรอ แน่สิต้องมี
‎เรากังวลเรื่องสมาชิกของเราทุกคน
‎เรากังวลเรื่องผู้ถือหุ้น
‎และการให้องค์กรรักษาความสัมพันธ์นั้นต่อไป
‎แต่ไม่มีการข่มขู่เลย
‎ไม่มีใครมาขู่เข็ญโวยใส่เรา
‎(วันที่ 27 กรกฎาคม 2015 ‎สิบห้าปีหลังจากการตัดสินคดีเดล)
‎(ลูกเสือยกเลิกการแบน ‎ผู้นำลูกเสือที่เป็นเกย์)
‎(วันที่ 31 ธันวาคม 2019 ‎ศาสนจักรวิสุทธิชนยุคสุดท้าย)
‎(ออกจากสมาคมลูกเสือ ‎และไม่เกี่ยวข้องกับสมาคมอีกต่อไป)
‎ทางกฎหมายแล้ว ‎สลอ.ดำเนินงานต่อไปอีกหลายสิบปี
‎ด้วยการปิดบังการล่วงละเมิดให้เงียบที่สุด
‎โดยไม่ดูคดีของตัวเอง ‎หรือเล่นไม้แข็งในศาลด้วยซ้ำ
‎เมื่อพวกเขาขึ้นศาลแล้วเจอกับครอบครัว ‎พวกเขาจะถามเด็กว่า
‎"สนุกกับการมีเซ็กซ์กับผู้ใหญ่มั้ย"
‎พวกเขาจะบอกลูกขุนว่า
‎"เด็กคนนี้มีปัญหาอยู่แล้วตอนที่มาหาเรา
‎เพราะเด็กมีปัญหาทางอารมณ์"
‎- มีปัญหาเหรอครับ ‎- มีปัญหา
‎เพราะเรื่องนึงที่ย้อนแย้ง ‎ที่ผู้เชี่ยวชาญด้านการล่วงละเมิดบอกคุณคือ
‎เด็กๆ ที่มีปัญหาทางใดทางหนึ่ง ‎มีปัญหาด้านอารมณ์
‎มักอ่อนไหวเป็นพิเศษต่อความสนใจจากผู้ใหญ่
‎ที่ล่อลวงพวกเขา แล้วก็จะหลอกให้ทำเรื่องอื่นๆ
‎รวมทั้งล่อลวงให้ทำกิจกรรมทางเพศ
‎ทนายความโทรหาผม
‎"ขอดูแฟ้มของคุณหน่อยได้มั้ย" ‎ทนายความมีน้ำใจกับผมเสมอ
‎ผมถือว่านี่เป็นข้อมูลสาธารณะ ‎ผมเลยบอกว่า "ได้ แวะมาสิ"
‎ทนายความคนนึงที่มาเอาแฟ้มไปคือทิม คอสนอฟ
‎ผมตามหาตัวบอยล์ ตอนนั้นเขาอยู่ที่วอชิงตันดีซี
‎ผมบอกว่า "ผมจะจ้างบริการสแกนแบบด่วน
‎ให้มาตั้งเครื่องสแกนสองเครื่องในห้องนอน ‎แล้วสแกนแฟ้มพวกนั้น"
‎มีเอกสารประมาณ 150,000 หน้า
‎เราฟ้องไปถึงศาลสูงสุด
‎ศาลสูงสุดบอกว่า
‎สมาคมลูกเสือ ‎ต้องจัดหาแฟ้มมาเพิ่มอีก 3,200 ไฟล์
‎ผมมักอ่านเจอว่า ‎สมาคมลูกเสือถูกฟ้องที่ไหนสักที่
‎แล้วพ่ายแพ้ยับเยิน
‎ความผิดพลาดครั้งใหญ่เกิดขึ้นในพอร์ตแลนด์
‎เป็นคดีที่เกี่ยวกับนิกายมอร์มอน
‎พวกมอร์มอนฉลาดที่ยอมความคดีนั้น
‎แต่สมาคมลูกเสือกลับยอมเสี่ยงที่โอเรกอน
‎ซึ่งเป็นที่ที่แย่ที่สุดที่ควรลองเสี่ยง
‎เพราะโอเรกอนมีกฎค่าเสียหายเชิงลงโทษ
‎คดีในพอร์ตแลนด์ที่เคอร์รี่ ลูวิสฟ้องร้องนั้น ‎เป็นจุดเปลี่ยนผัน
‎และเป็นการระเบิดใส่หน้าลูกเสือครั้งใหญ่
‎เคอร์รี่ถูกทิมูร์ ไดก์ส
‎ทิมูร์ไดก์สเป็นหัวหน้าลูกเสือ ‎ในกองลูกเสือที่นิกายมอร์มอนสนับสนุน
‎มุขนายกท้องถิ่นได้รับคำเตือนเกี่ยวกับเขา
‎แต่ก็ยังอนุญาตให้เขาอยู่ในหมู่ลูกเสือได้
‎ผมเชื่อว่าจุดนึงเขาลวนลาม
‎เด็กราว 15-17 คนจาก 31 คนในหมู่นั้น
‎เราอยากเล่าให้ลูกขุนฟังว่า ‎เคอร์รี่ ลูวิสเป็นเหยื่อ
‎ไม่ใช่แค่เหยื่อของทิมูร์ ไดก์ส ‎แต่ของสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกาด้วย
‎เราอยากให้ลูกขุนเข้าใจรายละเอียด
‎ว่าสมาคมฯ รู้อะไรเกี่ยวกับปัญหา ‎การล่วงละเมิดทางเพศ
‎คณะลูกขุนกลับมาแล้วตัดสินให้ค่าชดเชยโจทก์ ‎เป็นเงิน 18 ล้าน
‎แน่นอนว่านั่นกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่ง
‎แล้วทนายความก็ทำให้ศาล ‎สั่งว่าแฟ้มวิปริตพวกนั้น
‎กลายเป็นข้อมูลสาธารณะ ‎ในฐานะหลักฐานของคดีนั้น
‎ดังนั้น ประชาชนมีสิทธิ์เข้าถึงแฟ้มพวกนั้นได้
‎(ศาลโอเรกอนสั่งเผยแพร่ ‎"แฟ้มวิปริต" ของลูกเสือ)
‎ตามคำสั่งของศาล วันนี้เราจะเผยแพร่
‎แฟ้มประมาณ 1,200 ฉบับ
‎(เคลลี่ คลาร์ก ‎ทนายความของเคอร์รี่ ลูวิส)
‎ที่สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎เก็บเอาไว้ตั้งแต่ปี 1965-1985
‎ที่สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา
‎เคยอ้างอิงถึงในอดีตว่าเป็น "แฟ้มวิปริต"
‎เคอร์รี่ ลูวิสกลายเป็นกระบอกเสียง ‎ให้ผู้คนมากมายที่ไม่มีเสียง
‎แฟ้มนี้มีความสำคัญต่อประชาชนเหมือนกันกับ…
‎(พอล โมเนส ‎ทนายความของเคอร์รี่ ลูวิส)
‎ในการพิจารณาคดีต่อหน้าลูกขุน ‎คือมันสื่อถึง
‎ความรู้ที่สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกามี
‎ที่องค์กรพัฒนาเยาวชนอื่นไม่มี ‎ในขณะนั้นหรือตั้งแต่นั้นมา
‎ผมคิดว่าสมาคมลูกเสือไม่เข้าใจ
‎ไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันรุนแรงขนาดไหน
‎เส้นเลือดแดงเส้นใหญ่ถูกกรีดแล้ว
‎เลือดกำลังไหลออกช้าๆ ‎แต่พวกเขาคิดว่าไม่เป็นอย่างนั้น
‎(ข้อมูลบ่งบอกว่า)
‎สมาคมลูกเสือรู้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
‎แล้วก็ซุกไว้ใต้พรมไม่ก็ไม่แจ้งตำรวจ
‎ไม่ก็ไม่แจ้งสังคมสงเคราะห์
‎แล้วปล่อยให้ชีวิตของเด็กผู้ชายพวกนี้ถูกทำลาย
‎สมาคมฯ ต่อต้านความพยายามทางกฎหมาย ‎ที่จะเผยแพร่แฟ้มมากขึ้น
‎แต่ตอนนี้รายละเอียดเผยแพร่ในโลกออนไลน์
‎ระบุรายชื่อผู้นำลูกเสือประมาณ 1,900 คน
‎ที่ต้องสงสัยหรือเคยถูกตัดสินว่ามีความผิด ‎โทษฐานล่วงละเมิดเด็ก
‎ทิม คอสนอฟทนายความด้านสิทธิ์ของเหยื่อ ‎โพสต์รายชื่อ
‎เรื่องฉาวของสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎มันแดงแล้ว
‎('แฟ้มวิปริต' ของสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎พวกเขาใช้อภิสิทธ์และตำแหน่ง ‎ของตัวเองในทางที่ผิดมาตั้งแต่แรก
‎เพราะพวกเขาไม่เคยบอกใคร ‎เรื่องลักษณะและขอบเขตของปัญหา
‎พวกเขาไม่เคยบอกพ่อแม่ ‎ไม่เคยเตือนเหล่าลูกเสือ
‎พวกเขาจึงกลายเป็นองค์กร ‎ที่โกหกชาวอเมริกัน
‎โกหกพ่อแม่ รัฐสภาในรายงานประจำปี
‎เกี่ยวกับความเสี่ยงที่แท้จริงของการเป็นลูกเสือ
‎(กรุณาตรวจตรา)
‎จนถึงทุกวันนี้ ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ
‎ว่าคุณมีแฟ้มพวกนั้น
‎เกี่ยวการล่วงละเมิดทางเพศในองค์กร ‎แล้วคิดว่าคุณไม่มีปัญหาได้ยังไง
‎สมมติว่าพวกเขามีเจตนาดี
‎พวกคนที่บริหารสมาคมลูกเสือมีโครงการที่ดีมาก
‎พวกเขาเชื่อมั่นในมัน ไม่อยากเอาไปเสี่ยง
‎ด้วยการทำให้คนตื่นกลัว ‎ปัญหาเล็กๆ โดยไม่จำเป็น
‎คำถามคือ เมื่อไหร่ถึงจะตัดสินใจว่า ‎ปัญหาเล็กๆ นั้นไม่เล็กอีกต่อไป
‎มันเหมือนศาสนจักรคาทอลิก ‎กับห้องเก็บเอกสารลับของพวกเขา
‎พวกผู้ใหญ่กำลังตามดูว่า ‎พวกเขาอาจต้องรับผิดชอบอะไร
‎พวกเขาเห็นว่านี่อาจจะเป็นปัญหา ‎สำหรับพวกเขาและชื่อเสียงได้
‎สมาคมลูกเสือตั้งตัวเองว่า ‎เป็นสถาบันที่ทรงเกียรติ
‎ดังนั้น ไฟล์พวกนี้จึงเป็นหลักฐาน
‎ที่อาจจะทำชื่อเสียงอันทรงเกียรติ ‎ของพวกเขาเสื่อมเสียได้
‎(ชีวิตถูกทำลาย)
‎ดังนั้นสัญชาตญาณของพวกเขาคือ ‎จัดการปกปิดซะ
‎เพราะสถาบันนั้นสำคัญกว่าตัวบุคคล
‎(ผู้ใหญ่ที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ‎ควรได้รับความยุติธรรม #ช่วยผู้รอดชีวิต)
‎ข้อแก้ต่างอย่างเดียวที่สมาคมลูกเสือ ‎และบริษัทประกันของพวกเขามี
‎ตลอดหลายปีที่ผ่านมาคืออายุความ
‎ที่กฎหมายล้าหลังที่เอื้อต่อผู้กระทำผิด
‎ปิดประตูใส่เหยื่อเมื่ออายุ 21 ปี
‎อายุความเป็นเพียงเส้นตาย
‎มันเป็นเส้นตายที่กำหนดไว้ ‎เมื่อคุณยื่นฟ้องหรือเมื่อดำเนินคดี
‎เราไม่มีอายุความสำหรับคดีฆาตกรรม
‎เรามักจะมีอายุความสั้น ‎สำหรับข้อพิพาททางสัญญา
‎การล่วงละเมิดทางเพศเด็ก ‎ในโลกนี้เหมือนการฆาตกรรม
‎มากกว่าเหมือนการทำสัญญา
‎เพราะเหยื่อไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
‎การล่วงละเมิดทางเพศเด็กจะฝังใจ ‎และอยู่กับจิตใจเด็กไปอีกหลายสิบปี
‎ไม่เหมือนแค่ขาหัก
‎ยิ่งฉันทำเรื่องอายุความมากขึ้น
‎ฉันก็ยิ่งเห็นว่าเรากำลังกดขี่เหยื่อ
‎ทั่วประเทศ ปิดปากพวกเขา ‎และทำให้องค์กรต่างๆ มีอำนาจ
‎ตอนที่ฉันเริ่มดูเรื่องนี้
‎ท่ามกลางเรื่องฉาวการล่วงละเมิดทางเพศ ‎ของศาสนจักรคาทอลิก
‎ฉันก็เริ่มถามว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าบอกว่า
‎"ช่างอายุความเถอะ ไม่ต้องให้มีวันหมดอายุเลย
‎ฉันเลยเริ่มลงมือจัดการปัญหานี้
‎ตอนนี้เราอยู่ในช่วงกระแสสังคมที่คึกคัก
‎ที่ผู้รอดชีวิตออกมาเรียกร้องความยุติธรรม
‎และพวกเขาเปลี่ยนแปลงโลก ‎ด้วยเรื่องราวของพวกเขา ไม่ต้องสงสัยเลย
‎และผู้ร่างกฎหมาย แม้แต่คนที่รักลูกเสือ
‎หรือรักศาสสนจักร ‎หรือรักโรงเรียนประจำ
‎คนพวกนี้ใส่ใจและเข้าข้างเด็กๆ จริงๆ
‎ดังนั้นตอนนี้ หนึ่งในสามของรัฐต่างๆ ตกลงขยาย
‎เวลาอายุความไปถึงจุดหนึ่งแล้ว
‎เมื่ออายุความเปลี่ยนไป ‎ในนิวยอร์ก นิวเจอร์ซีย์และแคลิฟอร์เนีย
‎สามรัฐที่มีประชากรมาก มีคนอยู่มากมาย
‎มีเด็กๆ และมีลูกเสือมากมาย
‎สมาคมลูกเสือต้องเจอการเปิดโปง ‎แบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน
‎(ลูกเสือถูกฟ้องว่าล่วงละเมิด)
‎สมาคมสรุปว่าพวกเขาจะได้รับคำร้องเต็มไปหมด
‎ซึ่งก็จริง
‎และพวกเขารู้สึกว่าวิธีที่ง่ายที่สุดในการจัดการ
‎คือการล้มละลาย
‎(สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกาฟ้องขอล้มละลาย ‎เมื่อโดนกล่าวหาล่วงละเมิดทางเพศนับร้อยคดี)
‎เวลากำลังจะหมดสำหรับผู้รอดชีวิต ‎จากการถูกผู้นำลูกเสือล่วงละเมิด
‎วันจันทร์เป็นวันสุดท้ายของการยื่นหลักฐาน
‎ก่อนที่อาจจะเสียโอกาสนั้นไปตลอด
‎เมื่อมีการประกาศล้มละลาย ‎และเริ่มมีการยื่นคำฟ้องร้อง
‎มีคนถามว่าผมคาดการณ์ว่ายังไง ผมบอกว่า
‎"ผมตอบว่า มีเยอะมาก ‎น่าจะมีคนออกมาเปิดเผยราวหมื่นคน"
‎พอเริ่มเห็นจำนวนที่ยื่นเข้ามา ‎มีมากถึงสองหมื่นกว่า
‎กลายเป็นสามหมื่นกว่า สี่หมื่นกว่า ห้าหมื่นกว่า
‎"พระเจ้าช่วย"
‎เรารู้ว่าจะเป็นจำนวนสูงมาก
‎แต่ผมต้องบอกว่า ผมอึ้งมากว่า ‎ตัวเลขนั้นสูงขนาดไหน
‎มีคนที่อาจเป็นเหยื่อกว่า 82,000 คน
‎ที่อ้างว่าถูกสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎ล่วงละเมิดทางเพศ
‎เราเปลี่ยนจากมี 231 ไฟล์เกี่ยวกับผู้กระทำผิด ‎ที่ตอนนั้นไม่รู้ว่ามีเหยื่อกี่คน
‎มาเป็นเหยื่อ 82,000 คนซึ่งน่าตกใจมาก
‎ผมคิดว่าสิ่งสำคัญของประสบการณ์นี้ ‎สำหรับผู้รอดชีวิตมากมาย
‎คือการไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
‎ผมควบคุมตัวเองไม่ได้ตอนที่ถูกล่วงละเมิด
‎คนที่ล่วงละเมิดผมควบคุมสถานการณ์ ‎ทั้งก่อนหน้านั้น ระหว่างและตอนหลัง
‎ดังนั้นเมื่อผมทวงคืนการควบคุม ‎ของสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมได้บ้าง
‎มันก็มีพลังมาก
‎(กองทัพสหรัฐฯ)
‎ผมไม่ได้อยากเป็นเศรษฐี ‎ผมไม่ได้ทำเพื่อเรียกร้องเงินก้อนโต
‎ผมมีแผนเกษียณจากกองทัพที่ดีมาก
‎ผมไม่ต้องการของพวกนั้น
‎สิ่งที่ผมหวังว่าจะได้คือไม่ให้มีเด็กคนไหน
‎ต้องถูกทำร้ายเหมือนที่ผมเคยโดนอีก
‎นั่นเป็นเป้าหมายของผมมาตลอด ‎เป็นสิ่งสำคัญอันดับหนึ่ง
‎คือให้สมาคมลูกเสือไม่ใช่แค่รับผิดชอบ
‎ต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น
‎แต่พวกเขาต้องมีแคมเปญใหม่ ‎และมีความท้าทายใหม่
‎เพื่อจัดการให้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก
‎ไม่มีผู้รอดชีวิตสักคนเดียว ‎ที่ทำแบบนี้เพื่อเงิน
‎นั่นไม่ใช่แรงผลักดันสำหรับพวกเราสักคน
‎เราอยากรู้สึกว่ามีคนรับฟังเรา
‎เราอยากรู้สึกว่ามีโอกาสที่จะเยียวยาได้
‎ผมไม่ได้พูดแทนผู้รอดชีวิตคนอื่นหรือคนกลุ่มอื่น
‎แต่ผมจะบอกให้ชัดเจนไว้เลย ‎ผมอยากพูดแทนผู้ที่จากไปแล้ว
‎ผมอยากพูดแทนเด็กๆ ที่ไม่รอดชีวิต
‎เด็กๆ ที่จากไปจากการฆ่าตัวตาย ‎ติดเหล้า ติดยา ทำร้ายตัวเอง พิการ
‎ทำร้ายร่างกายตัวเอง
‎ผมอยู่ตรงนี้เพื่อพูดแทนแพทริค เพื่อนของผม
‎ที่ผมคิดถึงจนทุกวันนี้
‎ถึงเวลาที่ต้องรับผิดชอบเต็มที่ ‎ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในองค์กรนี้
‎ซึ่งในความคิดเห็นของผมเป็นสิ่งชั่วร้ายทีสุด
‎และมันต้องหยุด
‎การเจรจาต่อรองขอล้มละลาย ‎มักเป็นประเด็นร้อนแรง
‎คดีนี้ทั้งไม่ธรรมดาและยากเป็นพิเศษ
‎คดีของสมาคมลูกเสือ ‎น่าจะเป็นการล้มละลายที่ซับซ้อน
‎และยากทางโครงสร้างที่สุดคดีหนึ่ง
‎ในคดีล้มละลายที่ง่ายที่สุด ‎ปกติลูกหนี้จะมีทรัพย์สมบัติ
‎ถ้าเป็นธุรกิจ ธุรกิจนั้นก็มีทรัพย์สิน
‎จะมีทั้งเครื่องบิน เครื่องจักร
‎ถ้าคิดถึงบริษัททั่วไป ‎การคำนวนทรัพย์สินทั้งหลายไม่ใช่เรื่องยาก
‎ในระดับพื้นฐานแล้ว
‎แค่ขายทรัพย์สินทั้งหมดให้เป็นเงินสดก็ได้
‎มันยากขึ้นมากเมื่อสิ่งที่คุณมี
‎ไม่ใช่ทรัพย์สินหนึ่งกอง ‎แต่เป็นองค์กรที่เกี่ยวข้องมากมาย
‎ซึ่งอาจจะไม่ต้องรับผิดชอบ ‎ทางกฎหมายทั้งหมดก็ได้
‎ตัวอย่างเช่น ถ้าคุณเป็นเหยื่อ ‎และคุณอยู่ในเซาท์ดาโกต้า
‎ก็ไม่ชัดเจนว่าคุณมีสิทธิ์ได้รับทรัพย์สินที่เป็นของ
‎องค์กรท้องถิ่นในนิวยอร์กหรือไม่
‎ไม่ชัดเจนว่าคุณอาจมีสิทธิ์ทั้งหมด ‎ต่อองค์กรระดับชาติมั้ย
‎แต่องค์กรระดับชาติมีทรัพย์สินมากเท่าไหร่ล่ะ
‎พูดง่ายๆ คือการรวบรวมทรัพย์สินในคดีนี้ ‎ซับซ้อนอย่างมาก
‎สุดท้ายแล้วเราควรใส่ใจเหยื่อ
‎ว่าสิทธิ์ของพวกเขาจะได้รับการปกป้องหรือไม่
‎และในขั้นตอนที่ซับซ้อนนี้ ‎เมื่อมีองค์ประกอบมากมาย
‎มันยากที่จะบอกได้ว่าจะเป็นอย่างนั้นมั้ย
‎ไม่มีใครคิดเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศเด็ก ‎ตอนที่บัญญัติกฎหมายล้มละลายมาตราที่ 11
‎ตอนนี้มีผู้กระทำผิดคือลูกหนี้
‎และโครงร่างกฎหมายทั้งหมด
‎ที่เกี่ยวกับลูกหนี้ ‎กลายเป็นการปกป้องลูกหนี้
‎แล้วทันใดนั้น เหยื่อการล่วงละเมิดทางเพศ ‎หลายพันคนกลายเป็นเจ้าหนี้
‎ทางกฎหมายพวกเขาเทียบได้กับ ‎ช่างทำหลังคาที่ยังไม่ได้รับค่าจ้าง
‎และตอนนี้พวกเขากลายเป็นกลุ่ม
‎และจะไม่ได้ฟ้องร้องรายบุคคล
‎ด้วยเหตุนี้ เราจึงร่างกฎหมาย ‎เพื่อแก้ไขกฎหมายล้มละลาย
‎มันไม่เคยตั้งใจให้ถูกใช้เป็นโกดัง ‎เก็บคดีผู้รอดชีวิตจากการล่วงละเมิดทางเพศ
‎เรากังวลว่าทนายจะยอมความเพื่อเงินก้อนเล็กๆ
‎จะดำเนินคดีเต็มที่ไปทำไม ‎เมื่อแค่โทรศัพท์หนึ่งนาที
‎ผมก็ได้เงินครึ่งนึงแล้ว
‎ไม่ดีนักสำหรับเหยื่อ แต่ดีสำหรับทนายความ
‎เพราะพวกเขายังได้ 30 หรือ 50 เปอร์เซ็นต์ ‎ทั้งที่แทบไม่ต้องทำงานเลย
‎นั่นคือสิ่งที่น่ากังวลว่า ‎แรงจูงใจของทนายความ
‎จะแตกต่างจากแรงจูงใจของเหยื่อ
‎กฎหมายล้มละลายมาตราที่ 11 ‎ไม่เหมาะที่จะใช้กับการล่วงละเมิดเด็ก
‎มันเป็นการดำเนินการทางกฎหมาย ‎ที่เปลี่ยนเหยื่อให้เป็นลูกหลง
‎เหมือนตอนที่พวกเขาเป็นเด็ก
‎แล้วก็ถึงขั้นตอนการชำระหนี้ ‎ตอนจบของคดีล้มละลาย
‎มันมีอะไรให้ดีใจล่ะ
‎สถาบันที่กระทำผิดคงอยู่ต่อไป
‎และพวกเขาได้พูดว่า
‎"ถ้าไม่แสดงตัวตอนกำลังฟ้องล้มละลาย ‎คุณก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง"
‎การล้มละลายถูกสร้างขึ้นมาเพื่อผู้มีอำนาจ
‎และผู้มีอำนาจก็ชนะ
‎ลูกเสือโต้แย้งมานานว่า ‎การล่วงละเมิดทางเพศเป็นปัญหายิบย่อย
‎นี่เป็นปัญหายิบย่อย เป็นเรื่องเล็กน้อย
‎เมื่อดูจากการมีแฟ้มพวกนี้อยู่ ‎ทุกอย่างที่เรารู้ตอนนี้
‎มีคนแสดงตัว 82,000 คน ‎มีผู้คนมากมายที่เจ็บปวด
‎นั่นเป็นการโกหก เป็นการปกปิดใช่มั้ย
‎สมาคมลูกเสือโกหกว่ามันไม่เป็นปัญหา
‎อ๋อ 82,000 คนในระยะเวลาเท่าไหร่ล่ะ
‎และเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นจำนวนนั้นจริง
‎แต่คนเดียวก็มากไปแล้ว
‎- แต่ทำไมถึง… ‎- คนเดียวก็เยอะเกินไป
‎เราเป็นโลกเล็กๆ ของสังคมที่เราอยู่
‎การล่วงละเมิด 95 เปอร์เซ็นต์เกิดขึ้นในบ้าน
‎หรือกับคนในครอบครัว
‎ช่วงนี้คุณอ่านข่าวอะไรบ้างเกี่ยวกับเด็กๆ ‎ที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ
‎มันเกิดขึ้นในโรงเรียนและที่อื่นๆ ด้วย
‎เราเชื่อว่าวิธีหนึ่งที่ดีที่สุดที่เราทำได้
‎นอกเหนือจากทุกสิ่งที่เราทำอยู่
‎คือการกำหนดมาตรฐานวิธีการ ‎เพื่อติดตามคนพวกนี้
‎และกันไม่ให้พวกเขาเข้ามาในองค์กรได้
‎เพราะพวกเรารู้ว่าพวกเขาทำอย่างนั้น ‎คือหาทางเข้าถึงเยาวชน
‎จนกว่าเราจะป้องกันพวกเขา ‎ไม่ให้เข้าถึงเด็กๆ ได้
‎เราไม่มีทางปกป้องเด็กๆ ในอนาคตได้เลย
‎และนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเรา
‎มันปลอดภัยที่สุด
‎และรับรองได้ว่าจะไม่มีใครเกิดอุบัติเหตุ
‎จะไม่มีใครโดนบุคคลที่ไม่พึงปรารถนา
‎ทำอะไรหรือพยายามทำอะไรรึเปล่า
‎ไม่หรอก เราต้องสร้างระบบป้องกันให้มากที่สุด
‎ไม่มีแผนที่เพอร์เฟกต์ ‎และไม่ได้มีเงินไม่จำกัด
‎และไม่มีเงินจำนวนใดจะชดใช้ให้ผู้รอดชีวิตได้
‎หรือเหยื่อคนใดก็ตาม ‎สำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขา
‎ไม่มีคำขอโทษใดจะลบล้าง
‎และนั่นไม่ใช่สิ่งที่เราพยายามจะทำ
‎เราจะนำมาใส่ในธรรมาภิบาลของเรา
‎เรานำมาใส่ในโครงการปกป้องเยาวชนของเรา
‎เราขอให้ผู้รอดชีวิตที่เต็มใจแสดงตัวให้ออกมา
‎และตรวจสอบสิ่งที่เราทำ ‎เพราะเรามุ่งมั่นที่จะทำสิ่งนี้
‎แต่ไม่มีใครเสียใจมากกว่าเรา
‎และไม่มีใครคิดว่าเงินชดเชย ‎ที่ผู้รอดชีวิตได้รับนั้นเพียงพอ
‎(สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎ที่ผมมองคือความไว้ใจเป็นปัจจัยสำคัญของลูกเสือ
‎ผมไม่อยากให้ลูกๆ ของผมเป็นลูกเสือ ‎นอกจากผมจะไว้ใจพวกเขา
‎คุณไปถามพวกผู้นำได้
‎ฮะ ผมถามคุณอยู่นี่
‎ผมจะไปเยี่ยมชมตามหน่วย ‎ผมจะไปถามหมู่ลูกเสือ
‎ทำไมคนอเมริกันถึงควรไว้ใจสมาคมลูกเสือ
‎ทำไมเราควรมองเรื่องนี้แล้วบอกว่า ‎"พวกเขาจัดการได้"
‎ดูสิ่งที่พวกเราทำเพื่อดูแลให้เด็กๆ ปลอดภัยสิ
‎ดูโครงการปกป้องที่เราจัดให้ ‎แล้วตัดสินใจเอง
‎ไอ้เรื่อง 95 เปอร์เซ็นต์นั่น
‎เขาพูดถึงเรื่องต่างๆ ยังกับเป็นผู้เชี่ยวชาญ
‎เขาไม่ได้มีข้อเท็จจริงที่ถูกต้องเลย
‎เขาเบี่ยงเบนความสนใจไปที่สังคม
‎และโรงเรียนทั้งหลาย ‎ไม่ได้ใส่ใจเรื่อง… ฟังนะ
‎สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกากำลังเจอคดี ‎ล่วงละเมิดกว่า 82,000 รายที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
‎ผู้รอดชีวิตจากการล่วงละเมิดทางเพศ ‎ที่โตเป็นผู้ใหญ่
‎และเขาเบี่ยงเบนความสนใจ ‎ไปพูดเรื่องหน่วยงานอื่นเนี่ยนะ
‎ลูกเสืออยากให้สังคมคิดว่า ‎การล่วงละเมิดทางเพศ
‎ในสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกาเป็นอดีตไปแล้ว
‎ดูตัวเลขสิ
‎เพราะเมื่อหลายสิบปีก่อนมีมากกว่านี้อีก
‎แต่สิ่งที่พวกเขาไม่บอกคุณคือ ‎กว่าผู้ชายคนนึงจะใช้เวลา
‎ไม่ใช่เด็กชายนะ ‎ผู้ชายคนนึงต้องใช้เวลาอย่างน้อย 20 ปี…
‎และย้ำอีกครั้ง ถ้าพวกเขากล้าบอกใคร
‎ผู้ชายส่วนใหญ่จะบอกแค่คนที่
‎เป็นภรรยาหรือนักบำบัด ‎หรือคนที่พวกเขาไว้ใจ
‎แต่ส่วนใหญ่ไม่เคยบอกใคร ‎ที่สามารถทำอะไรได้และหยุดได้เลย
‎ผมอยากให้คุณคิดถึงเด็กผู้ชายทั้งหลาย ‎ที่ตอนนี้กำลังเป็นลูกเสือ
‎จำไว้นะว่าไม่มีการสืบสวน
‎ระดับรัฐหรือระดับสภาถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
‎(ขอแนะนำให้บอกเขาว่าคุณไม่มีความรู้)
‎ทางเดียวที่จะเรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกต่อไป
‎คือถ้ามีคนก้าวออกมาบอกว่า ‎"เราต้องสืบสวนเรื่องนี้"
‎ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกรัฐสภา วุฒิสมาชิก ‎ประธานาธิบดี
‎ที่เต็มใจกล้าออกมาพูดว่า…
‎แม้แต่กระทรวงยุติธรรมหรือหน่วยงานอื่นๆ
‎"มาหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เพราะเมื่อเข้าใจ เราย่อมป้องกันได้"
‎และผมใช้คำว่า "กล้า" โดยเฉพาะ
‎เพราะส่วนหนึ่งของกฎบัตรของลูกเสือ
‎ที่ได้รับอำนาจจากสภาคองเกรส
‎กำหนดว่าพวกเขามีหน้าที่ ‎สอนการรักชาติและความกล้า
‎นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ ‎ในนามของผู้นำที่เราเลือกในตอนนี้
‎ให้ก้าวขึ้นมาถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎"มาคิดกันว่าเราจะทำอะไรเพื่อหยุดได้บ้าง"
‎(สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา)
‎คุณแสดงตัวออกมาคัดค้านสมาคมลูกเสือ ‎ในแบบที่โดดเด่นมาก
‎ทำไมถึงออกมาพูดครับ
‎สำหรับผม การปิดปากเงียบทั้งที่รู้สิ่งที่ผมรู้ ‎ก็คือการร่วมทำผิด
‎ถ้าคุยกับคนที่รู้จักผมดีจริงๆ
‎พวกเขารู้ว่าผมไม่ยอมแพ้ ผมไม่เลิกรา
‎และผมทำงานจนถึงวันที่ผมออกมา ‎เพื่อดูแลให้ลูกเสือปลอดภัย
‎แม้ว่าผมจะรู้ว่า ‎มันไม่ได้ก้าวหน้าไปมากเท่าไหร่
‎มีส่วนนึงในสัญญาว่าจ้างของผมระบุว่า ‎การจะได้เงินชดเชยเมื่อออกจากงาน
‎ผมต้องเซ็นเอกสาร ‎ต้องเซ็นใบสละสิทธิ์กับพวกเขา
‎พวกเขาบอกว่า "ไม่ คุณคุยกับใครไม่ได้ทั้งนั้น ‎ไม่ว่าเรื่องอะไร
‎ที่เกี่ยวกับสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา"
‎ผมไม่ชอบแก้ตัว มีแค่ทำหรือไม่ทำ
‎พ่อผมเลี้ยงผมมาแบบนั้น ‎จะทำอะไรก็ทำเลย
‎ผมเข้าไปในสมาคมลูกเสือฯ เพื่อทำงาน
‎ผมเข้าไปเพื่อช่วยองค์กรพัฒนาตัวเอง ‎เพื่อปกป้องเด็กๆ ให้ปลอดภัย
‎และผมพูดได้ว่าผมประสบความสำเร็จบ้าง
‎แม้จะต้องรับมือกับเรื่องบ้าบอทั้งหลายก็ตาม
‎แต่สุดท้ายผมก็ล้มเหลว
‎ผมมาเพื่อบอกว่าองค์กรนั้นไม่ปลอดภัย ‎สำหรับทั้งเด็กหญิงและเด็กชาย
‎ผมสืบสวนและปกป้องเด็กๆ มาทั้งชีวิต
‎ผมจะไม่นั่งเงียบอยู่เฉยๆ
‎ทั้งที่รู้ว่ามีเด็กกำลังเสี่ยง ‎ถูกล่วงละเมิดทางเพศในหมู่ลูกเสือ
‎ดังนั้นถ้าผมไม่พูดอะไร ผมก็ถือว่าทำผิดด้วย
‎มันจะไม่เกิดขึ้นเด็ดขาด
‎ผมจะไม่รับผิดด้วย
‎ผมบอกว่า "งั้นผมไม่เอาด้วย"
‎สิ่งหนึ่งที่ผมคิดได้ในชีวิตคือ ‎ผมเลือกได้ว่าใครจะนิยามผม
‎นั่นเป็นเรื่องใหญ่นะ
‎วันนี้ผมขอแนะนำ ไมเคิล จอห์นสัน
‎การเรียกร้องครั้งนี้ไม่ได้มีเจตนา ‎ให้ล้มเลิกการเป็นลูกเสือ
‎ใครก็ตามที่รู้จักผม ลูกเสือทุกคน
‎ถ้าคุณรู้จักผม คุณจะรู้ว่า ‎นั่นไม่ใช่ประเด็นของเรื่องนี้
‎เราต้องสร้างสามัญสำนึกในหน้าที่
‎และการควบคุมดูแลที่จำเป็น ‎เพื่อให้โครงการลูกเสือปลอดภัยขึ้นเดี๋ยวนี้
‎องค์กรอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ‎ไม่สามารถทำตามอุดมการณ์ได้
‎องค์กรทำให้ประเทศชาติเราผิดหวัง ‎ทำให้ครอบครัวเราผิดหวัง
‎และทำให้ลูกเสือทุกคนในโครงการผิดหวัง
‎เพื่อนสนิทของผมคนนึงเป็นผู้รอดชีวิตระดับชาติ
‎เขาพูดถึงเรื่องราวของเขา
‎เขาบอกว่า "ผมจะอธิบายให้ฟัง"
‎"ชี้ตัวคนชายที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศให้ผมดู ‎คุณจะเห็นความละอายใจ"
‎ผมได้แต่คิดถึงเรื่องนั้น ‎"ความละอายใจ" เป็นคำสำคัญสำหรับผู้ชาย
‎ผมบอกเขาว่า
‎ผมบอกเขาว่า "รู้มั้ย ผมไม่ชอบ ‎ที่ผู้ชายพวกนี้ต้องแบกรับความละอาย"
‎"ถ้ามีใครต้องแบกรับความละอาย ‎ก็ควรเป็นสมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา"
‎สำหรับผู้รอดชีวิต ผมรู้สึกอยากพูดคุย ‎กับพวกคุณโดยตรงจากใจจริง
‎ผมมีโอกาสได้เจอพวกคุณหลายคน ‎มาตลอดหลายปี
‎ระหว่างที่ผมทำงานที่สมาคมฯ ‎และตั้งแต่ผมออกมา
‎แล้วเมื่อลูกเสือ…
‎ออกจากการเป็นลูกเสือ
‎เพราะพวกเขาไม่อยากทนเจอ ‎การล่วงละเมิดทางเพศอย่างต่อเนื่องแล้ว
‎สิ่งนี้เพื่อพวกคุณทุกคน
‎เพราะผมไม่เคยลืมพวกคุณระหว่างผมอยู่ที่นั่น
‎และผมจะไม่มีวันลืมพวกคุณ ‎หรือประสบการณ์ของคุณเลย
‎เหล่าผู้รอดชีวิตมีน้ำใจมาก
‎พวกผู้ชาย…
‎ผู้ชายพวกนี้ทำให้สิ่งที่ผมทำมีค่า
‎พวกเขากล้าหาญ พวกเขาเป็นวีรบุรุษ
‎อะไรทำให้ผมอยากออกมาพูดเหรอ
‎ผมเหนื่อย
‎ต้องตอนนี้ไม่งั้นก็ไม่มีวันได้ทำ
‎ผมจำได้คืนนั้น
‎แม่ผมอยู่ที่ถนนสาย 73 ตัดกับโคลส์
‎และคาร์ลอยู่ที่ถนนสาย 72 กับเซาท์ชอร์ไดรฟ์ ‎ซึ่งอยู่ใกล้ๆ นี่เอง
‎ผมเพิ่งรวบรวมความกล้า
‎และบางอย่างในตัวผมบอกว่า "ไปซะ"
‎เขาอยู่ที่บ้าน ผมวิ่งออกมา ‎มันเป็นตึกสูงเสียดฟ้า
‎ผมไม่ได้ลงลิฟต์ด้วยซ้ำ ‎ผมวิ่งลงบันไดมา ทิ้งทุกอย่างไว้
‎มีแค่เสื้อผ้าที่ใส่ติดตัว
‎ผมวิ่งออกมาพร้อมสีหน้าและความรู้สึก
‎พอผมไปถึงบ้านของแม่
‎แม่ได้แต่ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
‎มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ‎ผมรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า
‎วันต่อมาผมก็ทำใจบอกแม่
‎มันรู้สึกเหมือนระบายหลายอย่างออกไป
‎ผมรู้ว่ามันจบลงแล้วหลังจากผมออกมาคืนนั้น
‎ว่ามันเสร็จสิ้นแล้ว
‎ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมแบ่งปันเรื่องราวได้ดีขึ้น
‎ผมรู้สึกว่าอาจจะได้รับความยุติธรรม
‎ผมเก็บกดเรื่องนี้ไว้จนอายุประมาณ 50
‎และผมกำลังต่อสู้กับปัญหา
‎วิกฤตวัยกลางคนละมั้ง
‎ผมกับภรรยาห่างเหินกันนิดหน่อย
‎เธอรู้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
‎เธอรู้ว่ามีบางอย่างที่ผมไม่ได้บอกเธอ
‎ผมเลยบอกเธอ
‎ปฏิกิริยาแรกของเธอซึ่งผมภูมิใจมากคือ ‎เธอโกรธมาก
‎เธอโมโหมากที่เกิดเรื่องแบบนั้นกับผม
‎เธอพูดว่า "ไอ้ลูกเสือชั่ว"
‎มีหลายครั้งที่ผมอยากบอกแม่
‎"ผมอยากบอกให้แม่รู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับผม
‎เหตุผลที่ผมทำตัวห่างเหิน ‎ตอนช่วงม.ปลายและเรียนมหาวิทยาลัย"
‎เราไม่เคยคุยกันเลยตอนผมเรียนมหาวิทยาลัย
‎จนแม่เป็นมะเร็งปอด
‎หมอเรียกผมเข้าไปบอกว่า
‎"ไม่คุณก็ผมต้องบอกเธอว่า ‎เธอเป็นมะเร็งปอดที่รักษาไม่ได้"
‎แม่อยู่ต่อได้สามเดือน
‎เราเปิดใจให้กันมากในช่วงสามเดือนนั้น
‎แต่ผมไม่เคยบอกแม่
‎ผมไม่เคยบอกแม่
‎คุณบอกคนอื่นครั้งแรกเมื่อไหร่ ‎คุณแสดงตัวเมื่อไหร่
‎น่าจะสัก 15 ปีที่แล้ว ประมาณนั้น
‎ตอนที่ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‎ผมไม่เคยคิดจะบอกใครเลย
‎อาจเป็นเพราะมีคนมากมาย ‎ที่ออกมาแสดงตัว
‎นี่เป็นครั้งแรกเลย
‎ที่คนส่วนใหญ่จะได้รู้
‎ผมละอายใจกับเรื่องบ้าๆ นี่ ‎มันทำให้ผมละอายใจ มัน…
‎มันแย่มาก มันแย่จริงๆ
‎มันทำให้ผม… ผมมีปัญหาเรื่องความโกรธ
‎ผมอารมณ์ร้อนมาก ผมรู้สึกเหมือน ‎ผมถูกพรากหลายอย่างไปจากชีวิต
‎เพราะเรื่องบ้าๆ นี่ จริงๆ นะ ‎ผมรู้สึกพลาดไปมากมาย
‎มันเป็นการระบาย จริงๆ นะ
‎มันเจ็บปวด แต่ก็รู้สึกดีด้วย
‎เพราะผมไม่อยากมีความรู้สึกนี้ตลอดไป
‎ผมไม่อยากมีความรู้สึกนี้แล้ว
‎ผมแค่อยากให้…
‎ผมอยากให้วันนี้พวกเขายังอยู่ ‎ผมจะได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม
‎ผมเก็บเป็นความลับไว้นานมาก
‎ผมคิดจริงๆ ว่า…
‎ผมคิดว่าพ่อแม่ของผมคง… ‎พ่อของผมคงจะรับได้
‎และเข้าใจ
‎พ่อคงจะโกรธ
‎โกรธที่ผมไม่บอกเขาเร็วกว่านี้
‎มันเป็นเรื่องที่ต้องเก็บไว้
‎ผมจะบอกไว้ละกัน
‎ในห้องนี้มีอยู่ห้าคน ‎พวกคุณเป็นห้าคนแรกที่ได้ฟังเรื่องนี้
‎ทำไมถึงเป็นตอนนี้
‎เพราะผมรู้สึกเหมือน ‎ได้ยกหินเป็นกองออกจากไหล่
‎การได้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่ตามลำพัง ‎เป็นอีกเรื่องนึงเลย
‎การรู้ว่าเราไม่ได้สู้อยู่คนเดียว
‎สู้เพื่ออะไรเหรอ ‎เพื่อให้เป็นปกติ ให้รู้สึกปกติ
‎นี่เป็นรางวัลที่พ่อผมได้ ‎จากการเป็นหัวหน้าลูกเสือ
‎สภาพมันเคยดีกว่านี้
‎แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกผูกพันกับพ่อ
‎มากกว่าอย่างอื่น และ…
‎นี่คือ…
‎เพราะอย่างนี้ผมถึงออกมาพูด เพราะ…
‎เป็นสิ่งที่ลูกเสืออินทรีจะทำ
‎ผมบอกไม่ได้เลยว่ามีกี่ครั้ง
‎ที่ผมมองรางวัลนี้ ถือไว้แบบนี้แล้วร้องไห้
‎พอมองปีกบางส่วนจะเห็น
‎ว่าติดกาวไว้ลวกๆ เพราะ…
‎ในอดีตมีบางครั้งที่ผมโมโหมากว่า ‎สิ่งนี้สื่อถึงอะไร
‎จนผมปามันใส่ผนัง แล้วก็…
‎พยายามปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน
‎การล้มละลายไม่ใช่จุดจบ ‎นี่เป็นเพียงขั้นตอนหนึ่งในกระบวนการ
‎(ผู้พิพากษาศาลล้มละลายเดลาแวร์ ‎อนุมัติแผนชำระหนี้มูลค่า 2.46 พันล้าน)
‎(สมาคมลูกเสือฯ จ่ายค่าธรรมเนียมทางกฎหมาย ‎ประมาณ 300 ล้านดอลลาร์)
‎(เบ็ดเสร็จแล้ว ทนายความ ‎และที่ปรึกษาคดีล้มละลาย)
‎(จะได้รับส่วนแบ่งร่วมกันประมาณหนึ่งพันล้าน)
‎(ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ยังไม่ทราบว่า ‎จะได้รับเงินชดเชยเท่าไหร่หรือเมื่อไหร่)
‎(สมาคมลูกเสือแห่งอเมริกา ‎ยังดำเนินกิจการต่อไป)
‎(ุถ้าคุณหรือคนรู้จัก ‎เคยถูกล่วงละเมิดทางเพศ)
‎(หรือกำลังมีปัญหาสุขภาพจิต)
‎(หาข้อมูลและทรัพยากรได้ที่ ‎www.wannatalkaboutit.com)
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ