Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Stój!
Stać!
Przepraszam. Z drogi!
Skręcił w Rue Félix Guyon.
Rozumiem. Odetnę mu drogę.
Będę na Rue des Frères Cazamian. Przy aptece.
Już jadę!
Jestem.
- Gdzie pan jest, kapitanie? - Zła apteka. Mój błąd.
Victor Mac-Auliffe!
Mac-Auliffe. Jedziemy.
- Rue Jean Auber! - Rozumiem.
Jest na Rue Jules Olivier.
Jules Olivier? Jestem na Jean Auber. Nie widzę cię.
Rue Juliette Dodu!
Powiedz, jak go zgubiłeś. Nie mam czasu.
Zatrzymaj się!
Otworzył ogień.
Jestem przy sklepie dziecięcym... Festi.
Ulica dla dzieci.
Tu nie ma sklepu.
To ta apteka?
Biegnę na Rue de Labourdonnais.
Czekaj, drugi telefon.
Wiem, już jadę.
- Będę za kwadrans. - Pospiesz się.
Dobra. Morisset! Kończymy.
Strzela do ludzi w barze!
Bo go gonisz. Zostaw go w spokoju.
Hervé, panini i sok.
- Nie możemy pozwolić mu uciec! - Pomyśl.
Nie możemy tak się męczyć.
Co takiego zrobił?
Zabójstwo.
Rozumiem.
Reszta twoja.
Zabójców nie wyplenisz. Taka ludzka natura,
komedia życia.
Z całym szacunkiem, nie zgadzam się.
Gówno mnie to obchodzi.
Zostaw go, mówię.
Co znowu, Morisset?
Trafił mnie.
- Gdzie? - W nogę.
To nic, szybko się zagoi. Daj spokój.
Jest na Rue Marcel Sembat.
Dość tych nazw ulic!
Noga jest najważniejsza. Idź do domu, odpocznij.
Jutro pogadamy.
Cholera!
Kurde.
Szlag.
Morisset, mam gościa, którego ścigasz od godziny.
Znam cię. Jesteś Kiki!
Jak mnie nazwałeś?
To nie jest nadużycie. Jest przestępcą, zasłużył.
Odwróć się.
Nie do wiary.
- No? - Gdzie jesteś?
Już jadę. Robię, co w mojej mocy.
Jesteś zatrzymany,
ale mam ważną sprawę, więc pojedziesz ze mną.
To nie do końca zgodne z prawem, ale jak będziesz współpracować...
No już. Nie wniosę oskarżenia za postrzelenie mojego kumpla.
- Nie, kapitanie! - Pilnuj swojego nosa.
To decyzja sądu.
Ciekawe. Kto tak twierdzi?
Prawo.
Jest dla bandziorów, nie dla nas.
- Wszystko w porządku? Nadal ranny? - Widzę światło.
Nie idź w stronę światła.
Co za typ. Masakra.
Dobra, zaczynamy.
Jest!
Jestem!
Do dzieła!
François, już późno!
Sorki, musiałem go zwinąć.
Co to jest?
Przestępca.
Timothée!
Chodź tu. Taka praca.
Pilnuj go.
Jeśli coś odwali, wal w nogę.
- W nogę? - Mojego kumpla tak postrzelił. Da radę.
Trochę samodzielności. Mów.
- Mamy problem z surferem. - Co?
- Olał nas. - Kurwa!
Ale mam plan B. To jest Jean-Michel.
Uwielbiam cię.
- Co to? - Nie podoba się?
Nie. Ma podrywać moją pannę.
Koleś, do pięt mi nie dorastasz.
I już.
W klipie pieprzyłeś moją pannę.
Już jakiś czas.
Ja gram na fortepianie, twarzą do morza, pełna nostalgia.
Nagle zjawiacie się wy.
Patrzysz na mnie. „Tak, dymam ją”.
Ona słyszy piosenkę, żałuje. „Popełniłam ogromny błąd”.
Wraca do mnie, ty się wściekasz.
Czaisz?
Filian. Fivi? Fivan?
- Stevian. - Co?
No. Céline!
- Carole. - Walcie się z tymi imionami!
Zatuszuj krew i siniaki.
Ja sam się ogarnę. Migiem!
Cholera.
- Céline? - Carole.
Gdybym miał to zrobić jeszcze raz Zrobiłbym to
Otarłbym łzy z twoich policzków
Powiedziałbym, byś wróciła
Tym razem nie popełniłbym błędu
Tym razem byłbym szczęśliwy Na twoich oczu nieboskłonie
W dłoniach twych
Czy zobaczymy się jutro?
Na twoich oczu nieboskłonie
W dłoniach twych
Powiedz, co z jutrem
Czy żałujesz?
Bawiłaś się mną Moim zaufaniem
Teraz nauczkę mam
Jestem zbyt szczery
A ty nie
O nie
Gdybym miał...
- Cięcie! - Co się dzieje?
- Co jest?
Stój, bo ją zabiję.
Uspokój się. Popełniasz błąd.
Puść Carole i porozmawiamy.
- Céline! - Puść Céline.
Przynajmniej tyle możesz zrobić.
Niby za co?
Żartujesz? Ten klip to wielka szansa!
Nie obchodzi mnie twój zasrany klip.
Czy tobie odbiło?
Frajerskie przestępstwa...
Dawaj kluczyki do auta!
Przewróć go!
Nie...
- Timothée, strzelaj! - Nie!
Kuźwa. Rzuć pistolet.
Do mnie.
Do mnie!
Na ziemię, pewnie chybi!
- Jean-Michel! - Cholera.
Kurwa mać.
Tak to jest, jak się nie ustawi statystów.
Réunion, jesteście gotowi?
Tak!
Jesteście gotowi?
Tak!
Dobrze się czujecie?
Tak!
My też.
Nikomu nie wolno tu palić.
Prawie nikomu.
Zniszcz te stare.
Bo niszczysz, nie?
Pozbywam się ich. Niektóre niszczę, inne nie.
Musisz zniszczyć chip i procesor.
Nie zgrywaj szefa.
- Jestem szefem. - Szefów jest dwóch.
Masz klucz?
Oczywiście. Nie jestem głupi.
Masz kompleks niższości.
No.
Masz.
- Mało. - Nie.
Dobra.
- Kup. - Co to jest?
Moja płyta.
- Ile? - Cztery dychy.
Za płytę?
Trzy dychy i nie marnuj mi czasu.
Masz.
- Dobranoc. - Poczekaj.
- Nadal jesteś gotowy? - Jasne.
Jestem człowiekiem czynu.
Nie rozumiesz.
Musimy się przeorganizować.
Chcę przejąć sprawę.
Tylko ja mam informacje.
Co za dezorganizacja.
Tak. Tu Sentinelle. Tak.
Nie wezmę żadnych nowych spraw.
Program za dziesięć dni.
Chcę być w radiu, inaczej nie przyjdą.
Część, piękna.
- Cześć. - Maryse. Ja do prezydent.
Wejdź.
- Kręcisz film o piratach? - Nie, to zaćma.
Zaćma!
Witaj, Florence.
...Laurent Chakravarty rzuca jak nikt.
Niezły wsad.
Kampania rozpoczęła się dawno temu.
Ludzie chcą zmian.
Po 12 latach z prezydent Cazeaux-Rocher korupcja...
Co za Judasz.
Jak się pan czuje?
Kampania prezydencka jest wyczerpująca.
Niech wraca na łóżko z gwoździami.
- Florence! - Nikogo tu nie ma.
Może być rasistką we własnym domu.
- Sentinelle. - Florence.
Dzięki za wizytę.
Żaden problem.
Miałem kiepski dzień.
Mogłeś powiedzieć.
Mówiłem, zmusiłaś mnie.
- Obraziłaś mnie, groziłaś. - Tak.
- Fakt. - Szczera prawda.
To fakt.
Źle wygląda.
- Znowu to robi. - Co?
Smyra sobie odbyt.
Rzeczywiście.
Wstawaj!
Grubasie.
Jak długo spałem?
Z dwadzieścia lat.
To wyjaśnia twoje zmarszczki.
- Jak tam, François? - Dobrze.
Uważaj, Val, przez sen smyrasz się po dupie.
Dzięki, że mówisz.
- Usiądź, Sentinelle. - Idę.
Pamiętasz Gilles'a?
- Nie. - Często się widujemy.
Nie widziałem cię.
Otrzymałam to dziś rano.
Ten komputer?
Szczęściara.
Nie, to nagranie.
Rozumiem.
Tak myślałem, że to dziwne...
Włącz odtwarzanie.
Jasne. Robi się.
CZERWONE RAMIĘ
Ładna czcionka.
Wiadomość do prezydent Florence Cazeaux-Rocher.
Pani czas nadszedł.
Od 12 lat kradnie pani władzę w imieniu francuskich kolonizatorów.
Wcześniej – pani ojciec przez 24 lata.
Jeśli znów panią wybiorą, wyspa doświadczy 42 lat rządów rodu,
który dorobił się na niewolnictwie.
Nie ufamy sfałszowanym wyborom,
to parodia demokracji.
Mocne.
Poda się pani do dymisji albo pani pożałuje.
Jesteśmy wszędzie wokół.
Ma pani tydzień,
by wycofać się z wyborów i oddać władzę ludowi.
Później uderzymy.
Jeśli spróbuje pani przełożyć wybory, uderzymy.
Jeśli wezwie pani policję...
Uderzymy.
Pani bliscy
też są w niebezpieczeństwie.
Ma pani siedem dni.
Czerwone Ramię!
Znasz ich?
Nie, ale oni nie żartują. Poważna sprawa.
Właśnie. Załatw to.
W sensie?
Wsadź ich do więzienia.
W tym sensie.
Taką masz pracę.
Mam teraz napięty harmonogram.
Chyba nie mówisz o albumie.
Nie. Mówię o służbie.
Cała seria morderstw
wśród surferów, do tego narkotyki...
Też wśród surferów. Masakra.
Ci ludzie próbują ustawić wybory.
Grożą mnie, mojej córce i Valéry'emu. To terroryści.
Terroryści? Przestań.
To pajace. Spójrz na to gówniane nagranie.
Tylko czcionka się broni.
Ja bym się nie martwił.
Dopiero mówiłeś co innego!
Groźby, obelgi, codziennie je dostaję.
Zwłaszcza obelgi.
Wiesz, co robię?
Ignoruję je.
I tyle.
Na razie.
Sentinelle! Siadaj na dupie.
Prosiłam uprzejmie, ale potrafię być stanowcza.
Jeśli tak wolisz?
Nie trzeba.
To dzięki mnie masz robotę po tym filmie.
To był teledysk, ale bardzo filmowy...
W dupie to mam!
Dobrze. Zajmę się tym.
Doskonale.
SENTINELLE, WON!
- Proszę! - Kapitanie!
Spokojnie, odpowiem na pytania.
Plotki są prawdziwe. Wydaję nowy album.
Kapitanie!
Dam z siebie 100%. Ogłaszam,
że cementuję związek z jazzem. Kropka.
My w sprawie strzelaniny.
To nie była strzelanina. Nikt nie został ranny.
Trzy osoby.
Koniec pytań o strzelaninę.
Jakieś pytania o płytę?
- Nie. - Nie.
Philippe was odprowadzi.
- Kapitanie! - Drodzy państwo!
Frankie, ogarnij plakaty...
- Możemy iść? - Nie.
Nikt nie przyjdzie,
będę musiał zgarniać ludzi z ulicy.
- Mieliśmy nie zgarniać. - Staram się tego uniknąć.
Możemy się zabrać za pracę?
Muszę kończyć. Mój asystent się zirytował.
Tak. Nie wie, że tak na niego mówię.
Oddzwonię.
Morisset.
Nie wiem, jak to działa u was,
ale tu nie krzyczy się na przełożonego.
Jasne?
Tu nikt nie krzyczy!
Możemy przejść dalej?
Marnujesz nam tylko czas tymi swoimi napadami złości.
Bierzmy się do pracy.
Oto mężczyźni, których szukamy.
Nie mamy nazwisk, adresów ani twarzy.
Pewnie dlatego nosili maski.
- To zawodowcy. - To kobiety.
Raczej mężczyźni.
Mówię wam, to kobiety.
Mają muskuły jak mężczyźni.
Kobiety też mają.
- Prawda. - Niektóre mają męskie genitalia,
których używają do penetracji mężczyzn, których genitalia...
Pokażesz mi w Internecie.
Na razie musimy ich zidentyfikować.
Idę do tablicy. Podnoście ręce.
- Serpent. - Sprawdźmy kobiety.
Mówiliśmy, ale zapiszę to. „Kobiety”.
- Ktoś jeszcze? - Zacząłem...
Maousse chce coś powiedzieć.
Nie bierzesz udziału.
Ten z boku. Zrobi pan zbliżenie na kurtkę?
- Ten? - Tak.
Widzę coś.
- Morisset, powiększ. - To się nie uda.
Nie pytam, czy się uda. Zrób to i już.
No. Nie było tak ciężko, co?
Zwiększ rozdzielczość do 1000%.
Nie mogę zwiększyć rozdzielczości.
Widziałem to tysiące razy.
Może w filmach.
Nie, w prawdziwym życiu.
Prowadziliśmy sprawę ze szwedzką informatyczką.
Punkówa, ale fascynująca. Mogliśmy...
To była Dziewczyna z tatuażem.
Maousse, do dupy ten pomysł.
Przestań już!
- Mogę? - Dobrze. Streszczaj się.
Poszukałem informacji o Czerwonym Ramieniu.
Coś mi przyszło do głowy. Mnie pierwszemu.
Skąd się wzięła ich nazwa?
Czerwone Ramię, ramiona są czerwone...
Czas odwiedzić paru dermatologów.
- Wszyscy dermatolodzy na wyspie. - Tak jest.
Dokończ zupę i znajdź dermatologów.
Bez sensu.
Co? Stój.
Nie wychodź podczas burzy mózgów!
To normalne. Myślimy.
Burza mózgów? Trop kobiet, które mają męskie genitalia i penetrują...
Nie to powiedziałem.
- Twoja Dziewczyna z tatuażem. - Świetny film.
To burza mózgów?
Uspokój się i powiedz, co znalazłeś.
Szukałem informacji na temat ich nazwy.
To 200-letnie tajne stowarzyszenie założone przez zbiegłych niewolników
przeciwnych władzy.
Niejaka Amandine Bègue jest specjalistką w tym temacie.
Jest archeolożką na uniwerku w Saint-Denis.
Saint-Denis. Są tam młodzi ludzie?
Sporo, szefie. Wszędzie.
- Co lubią młodzi ludzie? - Narkotyki.
Muzykę.
Sorki.
Byli pod wrażeniem.
KONCERT SPECJALNY 9 PAŹDZIERNIKA – FRANÇOIS SENTINELLE
- Sentinelle! - Tak?
Zaśpiewa pan Kiki?
Kiki to przeszłość. Mam nowy album.
No dalej! Kiki!
- Kiki! - Dajcie spokój.
Od tamtej pory nagrałem dziewięć albumów. Sprawdźcie je.
Są do bani. Zakończ już karierę.
Że co? Co powiedziałaś?
To szkoła!
Koniec przerwy! Wracać do klasy!
Dzieciaki to fiuty!
Gdyby ludzie wiedzieli, jak uwielbiałem szkołę...
Chciałem być wykładowcą.
Co pan studiował?
Ciężko powiedzieć. To było dawno,
ale kiedyś musiałem czytać po angielsku. Przed całą klasą.
Jest.
Rozumiem.
CZERWONE RAMIĘ
Żadnych zdjęć, 100% tekstu. To lubię.
Dlaczego to pana interesuje?
Badamy Czerwone Maski.
Czerwone Ramię.
- No tak. - Czerwone.
Są powiązani z trwającym dochodzeniem...
Co ty robisz? Ujawniasz ściśle tajne informacje?
Nie możemy rozmawiać o otwartej sprawie.
Mogę wyjawić tylko absolutne minimum.
Grozili prezydent Cazeaux-Rocher.
- Naprawdę? - Tak.
Wątpię.
Dlaczego?
Czerwone Ramię nie istnieje.
Co?
To kreolska legenda.
Znacie historię niewolnictwa?
Oczywiście. Napisałem o nim piosenkę czy dwie.
Według XIX-wiecznych podań Czerwone Ramię
to grupą niewolników, którzy uciekli z plantacji
i schronili się w wąwozie.
Legenda głosi, że ślubowali uwolnić niewolników
i zabijali białych w miastach.
Zabijać białych? To trochę rasistowskie.
W tym kontekście...
Amandine.
W 2023 roku musimy skończyć ze stereotypami.
Ja na przykład zadaję się tylko z białymi.
Niektórzy z nich są źli, ale większość to wyjątkowi ludzie.
W każdym razie ja i mój zespół
przeszukaliśmy wąwóz, przeczesaliśmy archiwa,
ale bezskutecznie.
Cóż, to...
dobre wieści.
W takim razie nie ma problemu.
Mamy ważniejsze rzeczy do roboty.
Mam pytanie.
Wzmianka o prezydent panią zaintrygowała.
- Tak. - Oczywiście, że nie.
Zaintrygowała.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie widać.
Bardzo. W wielu wersjach legendy
niewolnicy pochodzili z plantacji Cazeaux.
Przodków prezydent?
Nie lubi o tym mówić,
ale jej przodkowie to arystokracja, dorobili się na cukrze i niewolnictwie.
Amandine! Zostawię te plakaty...
Nie rozumiesz...
Morisset, przestań mi przerywać!
Mam klip, występ za dwa tygodnie.
Nie będę ganiać za nieistniejącą bandą.
Na pomoc!
Zatrzymaj.
Czekaj. Cofnij... Klatkę do przodu.
Zatrzymaj.
Tak. Puść.
Wszystko zmieniłbym
Cofnij o trzy klatki.
Puść.
Wszystko zmieniłbym
- Genialny ruch ramieniem. - Tak.
Dobre.
- Na pewno? - W sensie?
W tle płacze kobieta.
W tle?
Nie płacze. Śmieje się do rozpuku.
- Wszystko... - Zmieniłbym
Trzy, cztery!
Mój Panie Mój Boże
O Jezu, Jezu
- Jezu Chryste - Jezu
O nie
François, jak się masz?
- Ty pierwszy. Jak tam? - Git.
Świetnie. Mam raka.
Ale miałeś minę.
- Rak! - Zmienił moje życie.
Na lepsze.
- No to gratulacje. - Dzięki!
- Frédo, dobrze cię widzieć. - Jak tam?
Podjarany premierą albumu.
- Album! - Naprawdę, jestem szczęśliwy.
- Bardzo. - To świetnie.
Ja też.
- Super. - Tak, super.
- Będzie dobrze. - Bardzo dobrze.
- Ekstra. - Spoko.
- Dobrze. - Git.
- Dobra robota. - Sztos.
- Będzie dobrze. - Świetnie.
Możemy o tym porozmawiać?
- Oczywiście! - Świetnie.
- Abdou, kontynuuj. - Dobra.
- Kontynuuj - Kontynuuj
Nie mogę rozmawiać.
Zadzwoń do Rémiego Morisseta.
François, ktoś u mnie jest. Odbierz.
Proszę.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Dlaczego Valéry do mnie dzwoni?
- Super. - Później oddzwonię.
Gadam z szefem.
- Co chciałeś mi powiedzieć? - Nic.
Tak pogadać.
- Oczywiście. - Jest luz.
- Spytam na trzy. - Dobrze.
Dobra, jeden...
Dwa, trzy.
Na pewno chcesz wydać ten album?
Oczywiście. Dlaczego pytasz?
Tak!
Na tę odpowiedź liczyłem.
Ale się jaram.
Wystraszyłeś mnie, bo zostały dwa tygodnie.
Nie martw się.
- Nie martwię się. - Przestań!
Pomyślałem, że to dziwne, ale luz.
Idź do terapeuty.
Chodzę.
- Serio? Kurde. - Świetny facet.
Wiele mi o mnie powiedział.
Za dużo internalizuję, nie mówię prawdy.
- Jasne. - Może dlatego zachorowałem.
- Powiedz mi... - Tak?
Ty... My... Ty nie...
- Co? - Jesteś ze mną szczery?
- Jasne! - Wszystko gra?
Totalnie.
Spoko.
Ale muszę ci coś pokazać.
Znasz mnie, uwielbiam patrzeć.
Terapeuta mi to dał.
Możesz się wystraszyć.
Mnie ciężko wystraszyć.
Jezu, lalka!
Jak tam, François?
- Trochę przerażające. - No nie?
Nazywam się Prawda.
- Miło mi, bo... - Stul japę.
Co powiedział?
Japa! Czaisz?
To kawał chama.
Taka forma.
- Forma jest kluczowa. - Nie, treść.
Treść będzie zaraz.
Nie obrażę się.
Powiem wprost.
Twój album ssie, zwalniam cię.
To właśnie treść.
Czekaj, że co?
- Co? - Co to jest?
Żadne radio cię nie chce, twoje koncerty nie idą.
Nie dziwi mnie to.
Twoja muza to gówno.
Twój ostatni hit to Kiki.
A to już było gówno!
Kurwa, czego?
Jak myślisz, dlaczego nie odbieram?
Nie mogę teraz rozmawiać, jasne?
Nie wkurzaj mnie.
Co jest? Co ty odwalasz?
Nie wiem.
- O co biega? - Nie wiem!
- Masz mnie za kretyna? - Nie!
A powinien!
Uspokój tę lalkę.
Nigdy nie uderzyłem lalki, ale tej przyłożę.
Przeginasz. Dość.
- Ma przeprosić. - Przeproś.
Tak?
Jesteś nikim, pajacu!
Zabiję cię!
Za późno, dupku! Odwołałem koncert!
Wstrzymałem produkcję.
Co? Nie!
Tak! To koniec!
Staw czoła prawdzie.
Nigdy. Słyszysz?
Zabiję cię!
A masz!
A masz! Dość Prawdy!
Powiedz, że to nieprawda.
Nie.
- Nie występ, nie album. - Nie!
Powiedz prawdę.
Zrobiłem to.
- Nie. - Tak.
- Nie możesz. - Mogę.
To koniec, François.
To koniec.
Ruchy!
To zasadzka.
CZERWONE RAMIĘ
Szokujące wieści na 15 dni przed wyborami.
W środę w Boucan Canot doszło do porwania
w domu Cazeaux-Rocher.
Porywacze żądają dymisji prezydent,
która walczy o reelekcję.
VALÉRY ROCHER PORWANY
Były prefekt i CEO największej firmy budowlanej na Réunion,
Valéry Rocher, wycofał się z życia publicznego,
by żyć w cieniu żony.
Córka Maurice'a Cazeaux startuje w ryzykownych wyborach.
Jej główny przeciwnik, Laurent Chakravarty,
potępił ten barbarzyński czyn i zawiesił kampanię.
Oprócz rezygnacji pani Cazeaux-Rocher
porywacze żądają referendum o niepodległości.
Dochodzenie prowadzi policja z Saint-Denis.
Co z nim nie tak?
Od rana tak ma.
Nie pij tyle. Musisz porozmawiać z prasą.
Sentinelle, mój mąż został porwany!
Mówiłam ci, że są niebezpieczni!
Florence, przestań krzyczeć!
Koszmar.
Poda się pani do dymisji?
I co? Mam się dać zastraszyć?
Całe to ugrupowanie jest podejrzane.
Przyjrzyj się typom, których dymał Valéry.
Pani prezydent!
Proszę pani!
Pani prezydent!
- Jak się pani czuje? - Jakiś komentarz?
Dziś polityka się nie liczy. Liczy się Valéry.
Nie wiem, gdzie jest i czy żyje.
Chcę mu powiedzieć, że go kocham.
Przekażcie mu to.
- Dość. - Przepraszam.
- Przejście. - Kapitanie!
Cofnąć się!
Zna pan Czerwone Ramię?
A co cię to?
Ma na myśli, że robimy postępy, ale dochodzenie jest tajne.
Nie to powiedziałem.
Kapitanie, mówią, że bardziej przejmuje się pan muzyką.
Muzyką?
Nie ma już żadnej muzyki.
To koniec. Przepraszam.
Kapitanie!
Możemy już przestać?
Jeszcze trochę, Morisset. Proszę.
To noga, w którą oberwałem...
- Niech pan... - Nie szkodzi.
- Kapitanie...
Wiem, że panu przykro, ale mamy sprawę.
Nie chcę słuchać o sprawie.
Mam dość bycia gliną.
Przekażę sprawę Gonzalesowi.
Żadnych pochopnych decyzji!
- Zostaw! - Niech pan tego nie robi.
Dlaczego? Masz mnie za kiepskiego gliniarza.
- Nie. - Wiem od początku.
Czuję twój wzrok.
Nigdy tak nie pomyślałem.
Powiedz, że jestem dobrym gliną.
Właśnie.
Jest pan gliną.
Krótko mówiąc. I tyle.
Potrzebuje pan dużej sprawy, żeby się wykazać.
Nie byle kieszonkowców.
- Nienawidzę ich. - Oczywiście.
Ta sprawa zrobi z pana legendę.
Legendę?
Legendę.
Masz rację.
- Właśnie. - Muszę pokazać światu,
co potrafię.
- Tak. - Że jestem świetnym gliną.
- Tak. - Mogę ich chronić.
- Tak. - Odzyskam zaufanie.
- Bardzo dobrze. - A potem
wydam album.
Najpierw sprawa...
Oczywiście, sprawa.
Ale niech to będzie wyjątkowe.
- Jasne. - Tak? Procedury, PR,
ma być idealnie.
- PR? - Musimy popracować nad PR-em.
Mam milion pomysłów.
Działamy? Chodźmy.
Pobudka!
Złapiemy te Czerwone Maski.
Tak jest.
Najpierw znajdziemy Vala, migiem.
W przypadku porwań kluczowa jest pierwsza doba.
Ile minęło?
- Już 22 godziny. - Dobra, 22.
Mamy dwie godziny. Mało, ale to wykonalne.
Maousse, testy DNA?
Jestem w 12% Peruwiańczykiem.
Wali mnie to. Pytam o miejsce zbrodni.
Dotykał pan tam wszystkiego.
Kto jako ostatni rozmawiał z Valérym?
Pan.
Znów wszystko wiedzie do mnie.
Sprawdziłem trop kobiet.
I co?
Kilka śledziłem. Parę podejrzanych.
Mam listę 60 kobiet, które powinniśmy podsłuchiwać.
Nic nie rozumiem.
- Szefie. - Tak, Jeoffray?
Ktoś do Morisseta?
- Kobieta? - Kobieta?
Kobieta?
Przyprowadź ją.
- Amandine? - Nie w porę?
Skądże, bardzo nam miło.
Dlaczego pytałaś o Morisseta?
Jego imię zapamiętałam.
Akurat Morisseta?
Tak.
Morisset...
Jeśli chodzi o Ramię,
widziałam ich żądania w sieci. Coś jest nie tak.
- Naprawdę? - Cytują moją książkę.
„Tajne stowarzyszenie z mrocznych czasów,
dziewczę wychowane przez biały bat”.
Słowo w słowo.
Mogłabyś mi pisać piosenki.
Ich maski są takie jak w mojej książce.
Słyszeliście?
To już nie tylko porwanie, to także plagiat.
Nie do końca...
Ma na myśli, że przeczytali jej książkę.
Wydrukowano tylko kilka egzemplarzy.
Nawet wydawca ich nie ma. Ma je tylko biblioteka uniwersytecka.
Mają tam książki.
Sprawdzimy, kto je wypożyczał.
Już sprawdziłam. Ktoś w zeszłym miesiącu.
I co?
- To on. - Pokaż.
KARTA BIBLIOTECZNA HOARAU, GILLES
Morisset.
Dowiedz się, kto to.
- Wiemy to. - Wiemy?
To asystent prezydent. Widujemy go.
O kuźwa.
- Tak. - Florence?
Wiem wszystko. To twój asystent.
- Współpracuje z porywaczami. - Co?
Jak ma na imię?
Zawsze z tobą. Wysoki, przystojny, mieszanej rasy.
Nie mogę ci teraz odpowiedzieć.
Rozumiem.
Jeśli jest obok, powiedz...
„Stoi obok mnie”.
Tego też nie mogę powiedzieć.
Mam się rozłączyć i zostawić cię z tym bałaganem?
Czy uratować ci życie?
Jeśli jest obok ciebie, skiń głową.
- Skinęłaś? - Nie.
- Nie ma go? - Jest.
- Dobra. Nic nie rób ani nie mów. - Dobrze.
Dziś się zaczaimy i rano go zgarniemy.
- Jasne? - Rozumiem.
Koszmar już się kończy.
Muszę kończyć.
Kocham cię. Uważaj na siebie.
- Pa. - Cześć.
- To Sentinelle? - Tak.
Czego chciał?
Niczego, jak zwykle.
No tak.
Obserwacje są nudne.
Ja tam lubię.
Jest cicho.
Spodziewałem się nudy.
Ale nic nam tu nie wolno.
Nie robił pan tego przez 20 lat służby?
Nie. To mój pierwszy raz.
- Kurwa. - Nikogo nie śledziłem.
Czemu my? Maousse lub Serpent mogli to zrobić.
Pracują nad czymś innym.
Dlaczego?
Poufne, wybacz.
Sprawa?
- Duża sprawa. - Naprawdę?
Koka, szczerze mówiąc.
Dziś wieczorem mają złapać grubą rybę.
Którą?
Nie mogę powiedzieć.
Wiem tylko,
że to sukinsyn. Zdrajca.
Porzucił przyjaciela po 20 latach.
To chyba nie pański producent Frédo?
- Nie. - Mam nadzieję.
Skądże.
- To on. - Kapitanie.
Zasłużył sobie.
Naprawdę diluje koką.
On i koka?
- Nie. - No to co?
- Wciąga jak odkurzacz. - Nie.
Coś mu damy, żeby miał kłopoty.
Chcecie mu podłożyć kokainę?
Chronię cię, Morisset.
Niech to przerwą, bo zadzwonię do wydziału wewnętrznego.
- Wewnętrzni? - Tak.
Też mogę podzwonić.
Do kogo?
Do wewnętrznych.
- Do wewnętrznych? - Nie, do...
kogoś innego.
- Do kogo? - Do SS... Do...
- Co? - Boli mnie głowa.
Co?
SSFŻJ.
Co to znaczy?
Szkoła Specjalna Francusko-Żydowskiego Judo.
- Żydowskie judo? - Tak.
Żydzi nie mogą uprawiać judo?
Niech pan każe im to przerwać.
Nie wezmę w tym udziału.
Nie żartuję.
Dobrze, zadzwonię.
To ja. Przerwać akcję.
Tak, właśnie tak. Dokładnie. Dziękuję.
Zaniechać.
Ściema.
- Co? - Ściema.
Skąd wiesz?
Nie czekał pan na odpowiedzi.
- Jeszcze raz. - Dobra.
To ja.
Naprawdę?
A ty?
W porządku.
Przerwać wszystko.
Tak, operację.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Jasne, dobranoc.
Ściema.
Kurde! Naprawdę zadzwoniłem.
Za długo pan czekał.
Długie przerwy, brak przerw...
Niech pan zadzwoni.
Zadowolony?
Nie wiem, wymyśl coś. Skąd masz kokę?
Kupiłeś? To sprzedaj.
Nie, muszą ją zniszczyć!
Kokę? Odbiło ci?
Wy jesteście walnięci.
Cicho!
Prowadzimy obserwację, a ty drzesz ryja!
Giles, Gilles, Gilles...
Stoję przed twoim domem
Lecz ty mnie nie widzisz
Nieźle.
Stoję przed twoim domem
Lecz ty mnie nie widzisz
Stoję tu nadal
Czaję się w cieniu
Zróbmy to porządnie.
Kurwa mać.
Bez jaj.
Kocham cię
Jak w starych książkach
Które czytali starzy ludzie
Niech nasze ciała oszaleją
Zumba, zumba
Do kubańskich bitów tańczę javę
Na Broadwayu zatańczę kankana I w prawo
Kto tam?
Amerykanie
Cześć, żujesz gumę?
Jeśli nie otworzysz, pójdę
Wszystko wysadzę
I tak mają mnie za śmiecia
Co za sesja!
Jest.
Nie spieszyłeś się.
- Szef wybaczy. - No.
Zmienię pana. Nic nowego?
Nic. Nudy jak chuj.
- Do jutra, szefie. - Do jutra.
- Jutro o dziewiątej. - Tak jest.
Tu François Sentinelle. Nie mogę teraz rozmawiać.
Jeśli to nic ważnego, zadzwoń do Rémiego Morisseta.
Kapitanie, czekamy z zatrzymaniem.
Miała być dziewiąta, jest 12. Nie możemy...
Nieźle, co?
Wybaczcie spóźnienie.
Wysiadka.
- Kto to? - Ekipa z TV Premier.
Obiecałem wyłączność ulubionemu kanałowi.
Szybka odprawa. Zobaczycie, jak inspiruję moich ludzi,
aby ich zmotywować. Nagrajcie to.
- Mówcie kiedy. - Już.
Bez okularów. Jak włosy?
- Dobrze. - Lepiej bez.
- Widać oczy. - Dzięki.
Dobra.
Chłopaki.
To kolejna niebezpieczna misja.
Podejrzanym jest Gilles... Gilles jakiś tam.
- Kontynuujmy. - Gilles Hoarau.
Otóż to. Zapomniałem.
Podejrzany to Gilles Hoarau.
Jest zamieszany w porwanie Vala.
Valéry'ego Rocher.
Najwyraźniej to on jest sercem operacji.
Mózgiem.
Myślę, że Gilles Hoarau chce zająć miejsce prezydent.
Ale my go powstrzymamy!
Posłuchajcie mnie.
Podoba mi się to.
Raz czy dwa?
Posłuchajcie!
Naszym priorytetem jest odnalezienie Valéry'ego.
Uważajcie.
Żadnych zabłąkanych kul, żadnych wygłupów. Jasne?
Tak jest!
- Wszystko jasne? - Tak jest!
- W tył zwrot. - Tak jest!
Stać!
Stać.
Śledzimy podejrzanego od 24 godzin.
Nie wie, że wchodzimy.
To nazywam „elementem zaskoczenia”.
Ustawcie się w szyku Gwiazdy Dawida.
Jak zwykle.
Raz, dwa...
trzy!
Policja, nie ruszać...
Jezu, oni nie żyją.
Kurwa, kapitanie!
Niech pan tu nie brudzi.
No bez jaj.
Kto ich wezwał? To miejsce zbrodni!
Wynocha!
Precz!
Won, już!
Tutaj!
- Mamy demokrację! - Zamknij się!
Moment...
Podsumowując...
Nic się nie działo co najmniej do 21,
wtedy sobie poszedłem.
Zabójcy dotarli tu później.
Myślę, że było ich co najmniej trzech.
Zabił tych dwóch, wykończył go trzeci.
Czyli niczego nie widziałeś.
Szef wybaczy.
Nie obchodzi mnie to!
Powiedziałem, że znajdziemy Valéry'ego!
A teraz mamy trzy trupy!
Wielkie dzięki!
Gdyby była trzecia osoba,
zabrałaby ciała i broń.
Na półce jest tylko jedna płyta.
Ciekawe. To może być wskazówka.
Było ich tylko dwóch.
Więc ich samochód musi być na zewnątrz. Nie odjechali.
Co?
Nic. Słuszna uwaga.
Po 20 latach coś tam wiem.
Cholera, to prezydent. Znowu na mnie nawrzeszczy.
- Cześć, Florence. Co tam? - Tak?
Idzie nam świetnie.
U ekipy wszystko gra.
Twój asystent nie żyje.
Zabity przez dwie Czerwone Maski, które też nie żyją.
Tak że luzik. Możesz się zrelaksować.
To świetna wiadomość!
- Co z Valérym? - Nadal ani śladu.
To...
To mniej dobra wiadomość. Wiem.
W dupie mam...
Tak, wiem.
Zadowolony, Maousse?
Florence, robimy postępy. Mamy dowody.
W domu miał tylko jedną płytę.
Rozłączyła się. Zadowolony?
- Nie. - Miałeś jedno zadanie.
Przyczaić się, obserwować.
Nawet tego nie potrafisz. Co robiłeś?
Wyrośnięty bachor.
Oglądałeś kreskówki?
Ja pieprzę.
Trzy dni do wyborów, a wciąż brak wiadomości
o mężu prezydent Cazeaux-Rocher uprowadzonym sześć dni temu.
Policja twierdzi, że dochodzenie doprowadziło do identyfikacji
kluczowego członka Czerwonego Ramienia.
Stań tam.
Nie mieliśmy się widywać, Biała.
Mamy problem.
Jaki problem?
Źle się tak rozmawia.
Podjedziemy z drugiej.
Wtedy...
Bez zmian.
Wiem.
Ustaw samochód tak, żeby być obok mnie.
Mój Boże.
Stój, wysiądę.
- Jestem po złej stronie. - Widzę.
Nieważne.
Twoi kumple nie żyją.
- Co? - Chyba nie byliście blisko?
To koniec. Zabieraj mężulka.
To nie koniec. Moje notowania rosną.
Mówiłaś, że ten glina to kretyn.
Bo to kretyn!
Znalazł go w jeden dzień.
Miał farta.
- Kurwa. - Pospieszmy się.
Sprawdź, czy nic was nie łączy ze sprawą.
Jak telefony.
Biała, czy ty mi rozkazujesz?
Jesteś wielką panią, a ja sługą?
Zbastuj, bo powiem twojemu kumplowi, żeby cię zastrzelił.
Zastrzelisz go za 50 000?
Tak myślałam.
Zajmij się tym gliną, bo my to zrobimy.
Jego biorę na siebie.
Dobra, Kaskada w Bras-Panon.
Jedziemy.
Znaleziona furgonetka
jest zarejestrowana na Jonasa Terrence'a.
- Ja ją znalazłem. - Dokładnie.
Jonas Terrence ma w papierach
- przemoc, kradzieże... - Świetnie.
Mamy jego adres na osiedlu Kaskada.
No to w drogę.
Bras-Panon. Ruszamy.
Nie przesadza pan?
Może być szaleńcem.
Mam go zawinąć cymbałkami?
Policja, czołem.
Chcesz granat?
Nie, dzięki.
- To tutaj? - Tutaj.
Słyszałeś?
Ktoś jest w środku?
Dobra. Kto pierwszy? Ty?
Będzie lepiej.
- Zawsze ja. - No to ja za tobą.
Wyeliminuję ich moją strzelbą.
- Dobra? - Dobra.
Na trzy.
Sekundę. Przepraszam.
Nie mogę złapać tchu.
- Zobaczą nas. - Dobra, jest git.
Możemy wrócić jutro.
- Idę. - Nie, ja.
Dobra, raz, dwa...
- Wszystko gra? - Idę.
- Nie, ja.
Idź. Raz, dwa...
Chodźmy. Trzy.
Policja!
Mogę wejść? Jest bezpiecznie?
- Stój! - Cholera!
Niech go pan zastrzeli!
Słyszałem, uważaj na siebie.
Ja pieprzę.
- Pomoże mi pan? - Jasne.
- Kapitanie! - No już!
Morisset, gdzie jesteś?
Ożeż kurwa!
Jest pan tu?
Byłem, ale wyszedłem. To zbyt niebezpieczne.
Wszystko dobrze?
Tak.
Dziewczynka mnie wystraszyła.
- Dziewczynka? - Tak.
Żyjesz, Morisset?
Kurwa!
Nie wiem, dokąd idę! Nie wiem, kto gdzie stoi!
Pomogło?
Nie bardzo.
Kurwa, walisz na oślep!
Prawie mnie zabiłeś.
Dobra, Morisset. Idę.
Nie do wiary. Pogubiłem się.
Kapitanie?
Cholera, Morisset! Jesteś cały?
- Boli? - Trafiło w kamizelkę.
Uratowałem ci życie.
Mogłem celować w głowę.
- Uwaga! - Co?
Co?
O nie.
DNI OTWARTE
Kto strzeli do Morisseta? To ślepaki.
Pieprzony dzień otwarty.
Tylko nie brudna woda!
Chciałeś mnie utopić?
Tłusta świnio.
Utopić mnie?
Kurwa!
Przepraszam!
Wybacz, ścigam go!
NOWE ABONAMENTY NOWE TELEFONY
Już ci lepiej?
Chyba mam połamane żebra.
Do dupy.
Do dupy, bo nic nie zrobisz.
- Boli, jak oddychasz? - Tak.
We śnie też będzie boleć.
Najgorsze, że musi się zagoić samo.
A tymczasem
trzeba jakoś żyć.
Złapał go pan?
Nie udało mi się.
- Nie? - Ale zmieniłem operatora.
A ja mam kupę telefonów.
Dziwne, niektóre są zniszczone, inne nie.
Wyglądają tragicznie. Nie to co mój.
Na jeden z telefonów przyszedł SMS.
„Spotkanie na imprezie w niedzielę w Tour des Roches o 20”.
Impreza?
- Wszyscy na nas patrzą. - Nie wiem...
Trzeba było pomalować twarz na czarno.
Słaby pomysł. To rasistowskie.
- Naprawdę? - Naprawdę.
To dobrze, że nie pomalowaliśmy.
Przepraszam.
Naprawdę wymiata.
Pali pan trawkę?
Oczywiście.
Nie wiem, kto mi to dał, ale dziękuję!
Powinniśmy poszukać Jonasa Terrence'a.
Idź, pójdę za tobą.
Dobra.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Rozpoznajecie tego mężczyznę?
Przepraszam...
Nie?
Wybaczcie, panowie.
Kojarzycie go?
To nie Czerwone Ramię.
Czerwone Ramię nie istnieje.
To on.
Przepraszam.
Kapitanie!
Morisset!
To Morisset!
Kapitanie.
Kiedyś go nienawidziłem, teraz go kocham!
- Co słychać? - Widziałem Amandine.
- Kogo? - Archeolożkę.
To z nią się umówił.
Nie słyszę, ale to świetnie.
Idziemy za nią?
Pewnie. Wspaniale.
- Halo? - Rayane?
Tu komisariat policji w Saint-Denis. Kto mówi?
O kurwa.
Amandine.
Poruczniku.
Możemy porozmawiać?
Co tu robisz?
Miałaś się spotkać z Jonasem.
- Z kim? - Jonas Terrence.
- Nie kojarzę. - Jasne.
W chuja lecisz.
- Że co? - Tak.
Jesteś z Ramienia.
- Co? - Nie wiem jak, ale jesteś zamieszana.
To absurd. Sama przyszłam wam pomóc.
Nie po to, żeby pomóc.
Wystraszyłaś się i podsunęłaś nam Gilles'a Hoarau.
Na tym chyba zakończymy.
Skąd go znasz?
Nie znam.
Zaczekaj.
- Halo? - Poruczniku?
Zadzwonił jeden z telefonów Terrence'a.
- Co? - Namierzyłem dzwoniącego.
Jest w Tour des Roches, tam gdzie ty.
Kiedy to było?
Przed chwilą.
Przepraszam, to okropna pomyłka.
Muszę iść. Zadzwonię.
Nasi przyjaciele na wyspie ponownie wybrali Florence Cazeaux-Rocher.
Uzyskała 50,04% głosów.
50,04% – 49,96% WYBORY NA RÉUNION
Telefon.
Miło cię słyszeć. Żartuję.
Wcale nie miło.
Ten niby kretyn siedzi mi na ogonie.
Przyszedł na mój występ.
Twój występ?
Też jestem piosenkarzem.
Co wy macie z tą muzyką?
Przepraszam. Wystraszyłem?
Widziałem twój występ.
Niesamowity. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Dziękuję bardzo.
To ja dziękuję.
Też jestem muzykiem.
Wiem. Ten od Kiki.
No.
- Nie. - Tak!
Wstydzę się.
- Nie. - Jak tak robisz...
Na szczęście już nie śpiewam.
Skupiam się na głównej pracy.
Jestem kapitanem policji.
Wiem.
Świetnie.
Dłużej nie zatrzymuję.
- Zabawiaj nas dalej. - Dzięki.
Kochamy to.
Dziękuję.
Na razie. Jeszcze raz gratuluję.
Dzięki.
Dobra, idę.
Jeszcze coś.
Znasz tego gościa? Jonas Terrence.
Nie.
- Nie? - Pierwsze słyszę.
Dobra, puszczę cię.
Żaden problem.
Masz dokładnie...
taki sam telefon.
- Naprawdę? - Na kartę. Identyko.
Serio.
I w schowku.
Jedne zniszczone, inne nie.
- Serio? - Tak samo.
Przypadek.
Albo i nie.
Albo i tak.
Albo nie.
Dobra, jedź.
Nie masz z tym nic wspólnego.
Trzymaj się. Jeszcze raz dziękuję.
Powodzenia. Cześć.
Dzięki.
Słyszałaś, Biała?
Bez obaw, załatwię to.
- Za mojego raka. Dziękuję! - Za raka.
Jakieś wieści od Sentinelle'a?
Nie. Już nie gadamy.
Anulowałem jego album.
Dlaczego?
Bo to syf.
Szkoda.
Mógł wypalić. To dla niego ważne.
Wiesz, że go kocham. Ale się skończył.
Nikt go nie chce.
Powiem wprost. Masz wydać jego album.
Musisz kogoś poznać.
Ki chuj?
Witaj, Florence.
Nazywam się Prawda.
Pamiętaj, że Frédo wie o twoich intrygach.
Może ci załatwić 20 lat za kratami.
Jeśli chcesz, żebym wydał ten album,
zacznij wypisywać czek.
Chcesz znać prawdę?
Tak.
Opowiem ci o Frédo.
Jego gówniana firemka zarabia 450 000 euro.
W tym 190 000 z dotacji.
Do tego 150 000 z koncertów finansowanych z budżetu.
Resztę też ma z dotowanych spółek.
Ja już ci płacę.
Zrozumiano?
Odłóż to albo wylecisz.
Dobra.
Jeśli każę ci go promować, zrobisz to.
Jeśli każę ci oddać mi makaron, to go oddasz.
Tak to działa.
Dobrze.
Oddaj mi makaron.
Oddaj makaron.
Mam zamówić omlet?
Gówno mnie to obchodzi.
Występ był niesamowity.
Powinniście go widzieć.
Oczywiście Morisset ma gdzieś sztukę.
Prowadził sobie dochodzenie.
Przynajmniej coś wiemy.
Dlatego cię kocham.
- Dziękuję. - Mów.
Jak wiecie, ktoś dzwonił na jeden z telefonów Terrence'a.
Odblokował się. Całą noc to sprawdzałem.
Ja tam spałem.
Bawi cię to?
Co ty, komik? Można się już śmiać?
Wy tu się chichraliście, a my harowaliśmy.
Mów dalej.
Prześledziłem całą wewnętrzną komunikację.
Bracia otrzymywali polecenia
z nieznanego numeru, który nazywam Krokodylem.
- Zabawne. - Krokodylowi
rozkazy wydawał Gilles Hoarau.
W dniu, w którym został zaatakowany,
czwarty, nieznany numer skontaktował się z Krokodylem.
Ten numer to Słoń.
Fajny ten motyw safari.
Jak coś.
Ale kontynuuj.
- Zatem... - Co?
Jak w Królu Lwie.
Naprawdę?
Są tam słonie i krokodyle? Nie.
Nie. Guziec, małpa i konie!
Przestań przeszkadzać.
Wariactwo. Kontynuuj.
Podsumowując,
Słoń jest wyżej w hierarchii niż Gilles.
Więc pytanie brzmi:
km jest Słoń?
Kim jest Słoń?
Frédo?
Nie.
Powiedz, że jestem zajęty.
Aż tak źle?
Dobrze, zaraz przyjdę.
Muszę iść.
Wybacz. Fascynująca historyjka.
Kombinuj dalej ze słoniami i krokodylami. Zaraz wracam.
Nie tykać mojej kanapki.
Super, Morisset.
Mój bracie! François!
- Co? - Chodź no tutaj.
Daj spokój.
- Chodź! - Już, już.
Gdzie twoja lalka?
Spaliłem to gówno.
Tylko wpakowała mnie w kłopoty.
Czego tu szukasz?
Nie mogę przestać myśleć o tym niesamowitym albumie.
Byłem idiotą. Powinienem był cię wesprzeć. Dajmy temu drugą szansę.
Wydam tę płytę.
Marzyłem o tych słowach.
- No i masz. - Tak.
Ale nie.
- Co? Dlaczego? - Nie.
Bo to słaby album. Miałeś rację.
Nie mów tak. Jest piękny.
Nie, rzucam muzykę.
Nie chrzań.
To klejnot. Wszyscy to uwielbiają.
- Chcesz poznać prawdę? - Mów.
Nie ma tam słabego utworu.
Dwójka, czwórka, siódemka i dziewiątka, moje ulubione.
- Dziewiątka? - To...
- Virgin Mojito? - Genialny motyw.
Jeśli lubisz drinki.
To nie tylko album. To twoje największe hity.
Pieprzysz.
Nie jestem piosenkarzem. Taka prawda.
- Nie jesteś? - Nie prawdziwym.
Jestem gliną jednego przeboju, jak wielu.
Nie mów tak.
Wczoraj widziałem artystę.
Kogo?
Taki Czarodziej.
Żałuj.
- Co robił? - Jak on się poruszał!
Co za ruchy.
Jego głos, piosenki...
Elegancja, charyzma, esencja, miał wszystko.
Kiedy go zobaczyłem, pojąłem, ile mi brakuje.
- Nie mów tak. - To prawda.
Współpracuj z nim.
W sensie wspólnego kawałka?
Dokładnie tak.
Nie pomyślałem o tym.
Jestem producentem.
A gdybym zrobił z nim album? Balladzista i Czarodziej.
- Dobry pomysł. - Nie.
To genialny pomysł.
Tylko geniusz mógł to wymyślić. Skąd bierzesz te pomysły?
Mam je i już.
To właśnie ludzie chcą usłyszeć.
Balladzista i czarodziej.
Myślałem, że to koniec.
W życiu nic się nie kończy. Poza życiem!
Ja pieprzę.
- Rozwalasz mnie. - Wiem.
Przyprowadź mi tego Czarodzieja.
Zrobimy ten album. Okej?
Wróciłem.
Wybacz, że tyle to trwało.
Na czym stanęło? Słonie i krokodyle z telefonami...
Słoń na szczycie. Próbujemy ich zidentyfikować.
Wspaniale. Piszę SMS-a, ale cię słucham.
No dobrze.
Zastanawialiśmy się, jak Słoń przekazuje rozkazy.
Zgadza się.
Nie było połączeń między Gilles'em a Słoniem.
Mów.
- Słucha pan? - Tak.
Uznałem,
że muszą się widywać.
- Tak? - Tak.
Kto rozmawia z Gilles'em na co dzień?
- Kapitanie? - Tak?
Kto wiedział, że go zwiniemy?
Krokodyl.
Nie słucha pan.
Słucham. To sugestia.
Myślę, że stoi za tym Cazeaux-Rocheris.
Florence?
Zleciła porwanie Valéry'ego.
Dlaczego miałaby?
By wygrać wybory.
Jakie wybory?
Wczorajsze.
Przegrywała z Chakravartym,
a porwanie pomogło jej w sondażach.
I wygrała.
Mój Boże.
Czaicie?
Prezydent?
Cazeaux-Rocher porywaczką.
Dobra.
To niedorzeczne, Morisset.
Osobiście mnie poprosiła, abym zajął się tą sprawą.
Od kiedy przestępcy wzywają policję
do własnych zbrodni?
W tym przypadku...
„W tym przypadku” nie ma tu znaczenia.
No dobrze. Przejdźmy dalej.
Mam dla ciebie ważniejsze zadanie.
Znajdź mi tego piosenkarza z wczoraj.
Nie zamierzam.
Co takiego?
Nie zamierzam nic robić.
Morisset.
Jestem twoim przełożonym.
Wydaję rozkazy, ty je wykonujesz.
Jeśli ma to związek ze sprawą.
Ma ogromny związek ze sprawą.
Kpi pan ze mnie?
Co powiedziałeś?
- Wiem, po co panu Czarodziej. - No?
Do wspólnego kawałka.
„Balladzista i Czarodziej”. Słyszałem.
- Szpiegujesz mnie? - Tak.
Całkowicie ci odbija.
- Dlaczego wybrała pana? - Powiedz mi.
Bo jest pan do kitu.
Wie, że niczego pan nie rozwiąże.
Wykorzystuje pańską przeciętność.
Kiepski z pana glina.
A ona to wie.
Zwalniam cię.
Oficjalnie zwalniam cię z obowiązków.
- Nie może pan. - Robię, co chcę!
Sam nadałem sobie uprawnienia.
Maousse, zajmij jego miejsce.
Serpent, zastąpisz Maousse'a.
Wynoś się.
Wymazać te bzdury.
Robi się.
Maousse, znajdź Czarodzieja.
Tak jest.
Cześć.
Mam sprawę do wydziału wewnętrznego.
Muszę iść, ale widzimy się o 15.30.
Co oni robią?
Gratuluję kolejnej kadencji.
Gdzie on jest?
Tam.
Dobrze z nim?
Nie.
Zawsze było z nim źle.
Pomówmy o wypuszczeniu go.
Oczywiście.
Koniecznie.
Co masz na myśli?
Mam nowe żądania.
Mamy wiele wspólnych sekretów.
Przede wszystkim się cofnij.
Jeszcze.
Dalej.
Chcesz pieniędzy?
Chcę pracy.
- Pracy? - Za duże pieniądze,
z kierowcą. Jak biali.
Trochę pogrzebałem.
Pasuje mi stanowisko...
dyrektora ds. wyposażenia.
Może tam by ci poszło lepiej.
Ale to stanowisko nie podlega mnie.
Coś wymyślisz, Biała.
Daj znać, jak to załatwisz, a uwolnimy twojego męża.
Zabawne.
- Co? - Ja też mogę zmienić plan.
To znaczy?
Rayane.
Uważaj, kurwa!
Chodźmy. O 15.30 przedstawiam program, którego nie mam.
Co z pani mężem?
Karetka go znajdzie.
Karetka?
Czego się nie robi dla władzy.
Panie Czarodzieju?
To ja, Sentinelle.
Miłośnik muzyki, nie policjant.
Panie Czarodzieju?
Szlag.
Halo?
No nie, mój featuring!
Ten blondas? Co jest...
Morisset?
Zwolniłem cię, ale przemyślałem to i znowu cię zatrudniam.
Przyjedź do domu Czarodzieja. Nie żyje, ten blondyn też.
Ten, który mnie wtedy napadł.
Pospiesz się.
Maousse znów wraca na dół.
Poczekam tu. Kocham cię.
Jest tu kto?
Kurwa, znowu!
Jestem zaskoczona.
Florence?
Niespodzianka!
Co ty robisz?
Więc pytanie brzmi:
kim jest Słoń?
Krokodyl.
Jesteś mamutem.
Co?
Stoisz za porwaniem.
Czerwone Maski to ty!
Wszystkie morderstwa!
A strzelanina w moim klipie?
To nie ja.
Tak, jasne.
Sam jesteś temu winien.
Miałeś nic nie robić.
Valéry wróciłby do domu, nasz system działałby dalej.
„Nasz system?”
Kto cię chronił przez cały ten czas?
Kto finansował twoją karierę muzyczną?
Co?
Byłeś idealnym gliną, Sentinelle.
Musiałam tylko namówić Frédo na ten album.
I po dochodzeniu.
Rzućmy broń i porozmawiajmy.
Nie mam broni.
Czemu nie mówiłeś?
Idź do diabła, wiedźmo!
Ty całkiem...
Florence!
Moje biodro!
Już idę, Florence.
Musimy się stąd wydostać.
Jezu!
Wybacz.
Moje biodro!
Gdzie jest Valéry?
Florence! Gdzie jest Valéry?
Moje biodro.
- Valéry! - Pomóż mi!
- Żyjesz? - Pomóż.
Skrzywdzili cię?
Byli bardzo mili.
- Wszyscy nie żyją! - Co?
Nawet ten miły blondyn?
Nic nie słyszę przez tę eksplozję.
Wyciągnę cię stąd.
Szlag. Nie mogę.
- Co robisz? - Czekaj.
Mam pomysł!
Zróbmy to po staremu.
- Nie! - Zabierz palce.
Co robisz?
To wygląda na łatwe tylko w filmach.
- Nie ruszaj się. Strzelam. - Nie!
Kurde!
Odstrzeliłem ci palec. No trudno.
Nie będziesz się smyrał po dupie.
Trochę optymizmu!
Spróbuję trafić w zamek.
- Nie! - Nie ruszaj się.
Błagam!
Valéry, przepraszam.
Nieźle oberwałeś w te paluchy.
Kretyn ze mnie. Mam obcęgi w aucie.
Zaraz wracam.
Nie mogłeś wcześniej?
Moje biodro.
Ale boli.
Są.
Pieprzony dzień otwarty!
A ja myślałam, że się bzykniemy.
Ja też.
Ale z tą spaloną mordą
wsadziłbym cię do pudełka po pizzy
i dał zeżreć psom.
Żegnaj, Sentinelle!
Morisset?
Moje biodro!
Nie ruszaj się.
Morisset!
Dobra robota. Uratowałeś mi życie.
Morisset.
Dziękuję.
Kapitanie Sentinelle.
- To ja. - Porucznik Wagner, BSW.
Miło mi. Co?
Wewnętrzni?
Zostanie pan oficjalnie zawieszony i aresztowany.
Co? Za co?
Za całokształt.
- Co to ma być? - Mam wyjaśnić?
Poproszę.
No cóż.
Korupcja bierna, korupcja czynna, nadużycie siły,
napaść i pobicie, malwersacje, ukrywanie i fałszowanie dowodów,
- fałszerstwo, oszustwo, błędy... - No tak.
Dobra.
Czaję.
Zabierzcie go.
Nie spojrzysz mi w oczy?
Bo ja tobie tak.
170. ROCZNICA ZNIESIENIA NIEWOLNICTWA
ODTAJNIONE
ROK PÓŹNIEJ
Tutaj w lewo.
Idziemy?
Chodźmy.
- Nie zostaniemy długo? - Nie.
Morisset!
Przytul się.
Co tam, kap...
- Prawie powiedziałem „kapitan”. - Słyszałem.
- Nie jest pan kapitanem. - Nie.
Za to ty jesteś.
Jak mam do pana mówić?
Po imieniu, François.
Miło cię widzieć, François.
Jednak „kapitanie”.
Mały Morisset w drodze.
Nie tylko wy macie dobre wieści.
Maryse.
Chodź tu, kochanie.
Jest bardzo powolna.
Przedstawiam panią Sentinelle.
Tak, pobraliśmy się.
Gratulacje.
Prawda, słonko?
Od kilku miesięcy staramy się o dziecko,
ale nic jej tam nie działa.
Byliśmy u kilkunastu ginekologów i...
Zawsze to samo.
To wina Maryse.
Nie jestem zły, kochanie. Przeciwnie.
Chodźcie.
Pamiętaj,
że nie sprawiło mi to przyjemności.
Miałeś rację od samego początku.
Albo muzyka, albo policja.
- Nie połączysz tego. - No fakt.
Dzięki tobie wróciłem do tego, co najważniejsze.
Spójrz tylko!
Ładnie? Jutro otwieramy.
To mała scena dla piosenkarzy, których promuję.
- Jako producent? - Tak.
To dużo łatwiejsze.
A to bar.
Będą pyszne drinki.
On mnie postrzelił.
Ty mnie też.
To prawda, ale postanowiłem mu wybaczyć.
Dziś Stevian jest filarem firmy.
Ogarnia księgowość.
Za mną. Pokażę ci najlepsze.
Agencja.
Agencja?
Wejdź.
Co to za agencja? Nie rozumiem.
Założyłem agencję detektywistyczną.
To znaczy?
Prowadzimy wszelkiego rodzaju sprawy.
Proste sprawy. Zdrady, zniknięcia, ponowne pojawienia się,
szpiegostwo, antyterroryzm lub terroryzm...
- Co? - Zajmujemy się wszystkim.
Wiesz, co jest genialne?
Wszyscy barmani
to licencjonowani detektywi.
Co?
Wszyscy tu mają broń?
Stworzyłem armię barmanów-detektywów.
PEŁNO DZIEWCZĄT
Kiki, kiki Kto widział kiki?
Ja, ja!
Kiki, kiki Kto chce kiki?
Ja, ja!
Kiki, kiki Kto się przywita z kiki?
Ja, ja!
Kiki, kiki Co za niegrzeczny kiki
U la, la
Wszyscy razem
Pokażcie swoje kiki
Pokaż kiki
Kiki w prawo, w lewo Dalej!
Banan, banan Kiki, kiki, kiki
Gdybym miał to zrobić jeszcze raz Zrobiłbym to
Otarłbym łzy z twoich policzków
Powiedziałbym, byś wróciła
Tym razem nie popełniłbym błędu
Tym razem byłbym szczęśliwy Na twoich oczu nieboskłonie
W dłoniach twych
Czy zobaczymy się jutro?
Na twoich oczu nieboskłonie
W dłoniach twych
Powiedz, co z jutrem
Czy żałujesz?
Ja nie
Zupełnie nie
Czy żałujesz?
Bo ja nie
Ani trochę
Gdybym miał to zrobić jeszcze raz Zrobiłbym to
Wszystko zmieniłbym
Nie zmieniając nic
Byłbym taki sam
Lecz inny Nie zmieniając nic
Wciąż całkowicie się zmieniam Nie patrząc wstecz
I tak byłbym inny
Zmieniłbym się całkowicie Nie patrząc wstecz
Jak nie możesz jutro Mam wolny czwartek
Czy żałujesz?
Bawiłaś się mną Moim zaufaniem
Teraz nauczkę mam
Jestem zbyt szczery
A ty nie
O nie
Czy żałujesz?
Bo ja nie
Odwróć się, zakończ tę farsę
Wytrzyj rozmazany tusz
Nie dolewaj oliwy do ognia
Gdy ja...
Dość
Masz czas w czwartek?
Bo ja tak
W sumie to nie
Zupełnie nie
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem: Małgorzata Fularczyk