Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Shohei Ohtani dał radę.
Niewiarygodny Shohei znowu to robi.
Ten gość jest z innej planety.
Rzut 4-seamem z prędkością 158 km/h.
Dive. Obrót, strzał w prawo.
To współczesny Babe Ruth.
Ohtani to laser, i już go nie ma.
Ohtani daje radę.
O nie. Aut.
Pierwszy zamach i pierwsze miażdżące uderzenie.
Udało się.
Siedem niesamowitych rund na górce. Po prostu ciska piłkę na milę.
Czas na show.
Shohei Ohtani to jedyny gracz we współczesnej historii MLB
z ponad 10 zwycięstwami na pozycji miotacza, 40 home runami
i 15 kradzieżami baz w jednym sezonie.
Jako jedyny wybrany do drużyny gwiazd jako pałkarz i miotacz,
swą liczbą strikeoutów i home runów
pobił rekordy Babe’a Rutha sprzed kilku dekad.
Oto historia najbardziej niezwykłego baseballisty w dziejach.
Urodzony w 1994 roku
Shohei Ohtani dorastał w małym miasteczku w Iwate w Japonii.
Nikt nie spodziewał się, że taka legenda wyłoni się z takiego wiejskiego obszaru.
Dorastałem na wsi w Japonii. Było tam niewiele drużyn baseballowych,
a większość z nich nie brała udziału w dużych turniejach.
Byłem pewien, że wielu zawodników ma większy talent niż ja.
To tu zaczęła się jego podróż.
Pierwsze Boisko Shoheia
Boisko W Szkole Średniej Shoheia
Jasne, że chciałem zostać wielkim graczem,
ale nie byłem pewien, czy to się uda.
Shohei w dzieciństwie oglądał Major League Baseball
i marzył, by kiedyś tam zagrać.
Mieliśmy w domu komputer.
Oczywiście szukałem miotaczy, ale również sekwencji uderzeń
i nagrań różnych graczy.
Zdołałem trochę tego znaleźć w Internecie.
To miało na mnie znaczący wpływ.
Niewzruszony Ichiro Suzuki.
I ground ball na środek.
I oto on, nowy Król Uderzeń
w historii Major League, z wynikiem 258.
Coś niesamowitego.
Dzisiaj Hideki Matsui pokazał klasę.
Randy Johnson rozegrał perfect game.
Pedro Martínezbędzie rzucał.
Barry Bonds zdobył więcej home runów niż ktokolwiek w historii tego sportu.
Chyba poleciała aż pod dach. Wspaniały home run Kena Griffeya Juniora.
Nawet dla dziecka to było oczywiste.
Gracze w MLB byli na innym poziomie.
Oglądałem ich w telewizji i innych mediach.
Ichiro-san, Matsui-san, a przed nimi Randy Johnson i Pedro Martínez.
Barry Bonds i wielu innych, Ken Griffey Junior…
Już jako dziecko wiedziałem, że MLB to liga dla najlepszych.
Od zawsze lubiłem podejmować wyzwania.
Zawsze chciałem wiedzieć, jak daleko zajdę w lidze MLB.
Między bazami, od trzeciej do pierwszej, i Matsui znów na pozycji.
Zaczął od lewego zapola. Średnia uderzeń: 259. Dziewięć home runów.
Przeanalizowałem jego technikę odbijania…
Pewnie wszyscy to robili.
Miałem w domu kij, którym zamachiwałem się, kiedy chciałem.
Robiłem to bez żadnej presji.
Bardzo mi to pochlebia.
To, że Shohei, który zaszedł tak daleko i jest gwiazdą MLB,
podziwiał mnie, gdy grał w małej lidze, wiele dla mnie znaczy.
Miło mi to słyszeć.
Wątpię, by zechciał to mieć.
Dziękuję.
Ale super.
Nie jestem osobą, która lubi prosić o przysługi.
- To mój nowy skarb. - Pedro się śmiał,
mówiąc: „Racja, nie czułem się zbyt dobrze”.
W 2009 roku
Shohei widział mój pojedynek z Matsui w World Series.
…do leworęcznego DH.
Pedro Martínez to jeden z moich ulubionych miotaczy.
Lubiłem oglądać
zwłaszcza początki jego kariery.
Widok takich graczy i garstki Japończyków, którzy dostali się do MLB,
podczas wielkiego finału World Series, był dla mnie wyjątkową chwilą.
Zwłaszcza, że byłem fanem obu graczy.
Pedro rzuca do Matsui.
Piłka leci w prawo, wzdłuż linii.
Poleciała. Dwa do zera dla Nowego Jorku.
Tak, widziałem to. Home run w prawo.
Pedro Martínez może i nie jest postawny,
ale mimo to skutecznie przekazuje piłce swoją siłę.
Nie wspominając o jego repertuarze.
W porównaniu z nim jestem większym miotaczem.
Przez moją posturę trudno mi rzucać jak on.
Wiedziałem, że muszę dużo więcej ćwiczyć, by robić to, co on.
Jeśli dobrze zbudowany miotacz jak ja zdoła wykonywać takie ruchy,
myślę, że będzie grał bardzo dobrze.
Wyautował przeciwnika pięć razy. Michael Busch, pałkarz.
Nie trafia. Michaela Buscha pokonała prędkość 160 km/h.
Najszybszy Narzut Shoheia: 160 km/h
Najniższa średnia początkowa w marcu i kwietniu od lat 20.
A więc od ponad 100 lat. Minimum 770 rund.
Ohtani jest na szczycie listy.
A są tam takie nazwiska jak Pedro Martínez i Bob Feller.
- Jeden bol, jeden strike. Eddie? - Wygrał.
Tak, wygrał.
Shohei Ohtani dziś na górce miotacza
i może dzisiaj okazać się właściwą osobą na tym miejscu.
Fastball, check swing i spudłowany trzeci strike.
Shohei remisuje z Babe’em Ruthem na liście strikeoutów wszech czasów,
jako miotacz i pałkarz.
Babe Ruth osiągnął wynik 501 strikeoutów. To gwiazdy dwóch pozycji: Babe i Shohei.
Myślę, że Shohei pobije ten wynik.
Peña zamachuje się i pudłuje. Paskudne podanie Shoheia.
Drugi strikeout dla Ohtaniego.
Pobił wynik Babe’a Rutha. To gwiazdy na liście strikeoutów.
Nic takiego nie miało miejsca w historii Major League Baseball.
Jestem mu wdzięczny, że był dla mnie wzorem.
Pierwszy miotacz. Konferansjerzy. Fani. Na pewno doceniacie, co dziś widzieliście.
Wysoki fastball.
Pedro Martínez wyautował po raz 17.
W historii baseballu było wielu miotaczy.
Ale niewielu miotaczy
potrafiło mu dorównać.
Choć zapewne jestem stronniczy.
Galeria Sław 2015
Jestem dumny, widząc, skąd pochodzi
i jak udało mu się zrealizować tak odległe marzenie.
Dorastałem podobnie jak Shohei. Wśród takich samych szerokich pól.
Tak jak on miałem dużo wolności.
Lubiłem być na zewnątrz, na łonie natury, jako wolny duch.
Shohei, 3 I 7 lat
Ale chciałem też zostać baseballistą.
Wiesz, kto naprawdę zasługuje na podziw?
Myślę, że jego rodzice, za to, że wychowali tego chłopaka.
Że dzięki nim jest tak oddany temu, czego chce.
Co tydzień rodzice zabierali mnie na treningi baseballu.
Shohei w wieku 12 lat
Pozwolili mi realizować moje marzenia. Chodziłem też wtedy na lekcje pływania.
Taka była rola moich rodziców.
Jak to ująć?
Są wspaniałymi rodzicami, ale nie są moimi mentorami.
Szanuję moich rodziców za to, kim są,
ale te same słowa
usłyszane od nauczyciela, którego szanuję, znaczą coś innego,
niż gdy są usłyszane od rodziców.
Inaczej je odbieram.
Kocham rodziców i jestem wdzięczny za ich wsparcie.
Bez nich niczego bym nie osiągnął.
Ale jeśli chodzi o najbardziej wpływową osobę w moim życiu,
to już inna historia.
Manager Shoheia w latach 2013-17
Gdy negocjowaliśmy, czy wziąć go do drużyny,
jego mama zawsze go wspierała.
Jego rodzice byli wspaniałomyślni.
Bardzo się o niego troszczą i kochają go,
a mimo to pozwalają mu decydować za siebie.
Ojciec nauczył go podstaw baseballu, takich jak łapanie i bieganie, ile sił.
Nauka tych istotnych umiejętności miała na niego duży wpływ.
3-2.
Ohtani mocno uderza, łapacz robi dive stab!
Nie zdążyli przekazać piłki.
Ohtani jest duży i silny, a do tego szybki.
W pierwszej klasie szkoły średniej
Shohei wyznaczył swoje cele na „tablicy marzeń”.
Marzył o tym, by zostać wybranym do ośmiu profesjonalnych drużyn,
a planował to osiągnąć
poprzez doskonalenie ośmiu aspektów gry,
z których każdy podzielił na osiem mniejszych celów.
Obejmowały one między innymi fizyczność, mentalność,
szczęście, kontrolę
i człowieczeństwo.
Imponujące.
Bardziej imponuje mi to,
jak myślał o tym wcześniej niż to,
co robi.
Bo trudno jest zobrazować sobie swoje marzenie i potem je spełnić.
Żałuję, że ja tak nie umiałem.
Ale nigdy o tym nie pomyślałem.
Miałem wiele wątpliwości
co do baseballu i nie było łatwo.
Wiem, że to dla niego niełatwe, ale to imponujące,
narysować swe marzenie na kartce papieru, zwłaszcza w tak młodym wieku.
To… To chyba jeszcze bardziej imponujące niż to, co robi w baseballu.
To już powinno trafić do Galerii Sław.
Już powinno tam trafić.
Co za wstyd.
Naprawdę… To…
Tylko ja miałem o tym wiedzieć.
Nie byłem gotowy, by to ujrzało światło dzienne.
Zamierzałem trzymać to gdzieś, gdzie nikt tego nie znajdzie.
W 2010 roku? Był pewnie w szkole średniej.
Przede wszystkim być „pierwszym wyborem dla ośmiu drużyn”.
Nigdy nie miałem aż takich ambicji.
Napisał to w pierwszej klasie?
Wątpię, żeby ktoś inny w całej lidze wpadł na taki pomysł.
Wyeliminował go.
CC Sabathia kończy pełny mecz,
a jest to jego szósty pełny mecz z New York Yankees…
Zapisanie tego planu
i zrealizowanie go jest po prostu niesamowite.
Przeczytałem wszystko, co tu zapisał: trening ramion, gibkość,
równowaga i wszystko inne, co tu zapisał.
Będzie co roku nominowany do nagrody dla najlepszego gracza Cy Young
i na pewno trafi do Galerii Sław.
Na początku pisanie pomaga.
Ludzie mają tendencję do zapominania.
Pisanie notatek i umieszczanie ich w widocznych miejscach to prosta,
ale skuteczna czynność. Gdy będziesz robił to, co napisałeś,
twoje obowiązki w końcu staną się drugą naturą.
Jest wiele sposobów. Nie chodzi o to, który jest właściwy.
To po prostu jedna z metod.
Myślę, że warto spróbować.
Dlatego narysował swoje marzenie
Jak udaje mu się to wszystko realizować?
Czy tak dobrze znał swoje ciało?
Czy wiedział, że będzie takim sportowcem?
Jestem ogromnie ciekawy, jak zdołał tak dobrze się przygotować.
Po prostu przyszło mi to do głowy.
Nie myślałem za dużo.
Spisałem rzeczy dla mnie ważne w tamtym czasie.
Wybrałem i zapisałem to, co uznałem za konieczne.
To wszystko.
Gdy miał sześć lat, Shohei napisał, że jego ulubionym sportem jest baseball.
Jego marzeniem było zostać baseballistą,
a w dorosłości chciał być zwyczajny.
Manager Shoheia 2013-17 Nippon Ham Fighters
To było w pierwszej klasie?
Jestem zaskoczony.
Trzeba go spytać, czemu to napisał. Ciekawe, co kryje się za tymi słowami.
Chciałbym to wiedzieć.
Czy to znaczy, że już w pierwszej klasie czuł, że nie jest zwyczajny?
Musiał czymś się wyróżniać wśród innych.
Imponujące jest dla mnie to, że już w pierwszej klasie
rozumiał, czym jest pokora, że nie powinien się chwalić.
To dowód na to, że wiedział, że czyny mówią więcej niż słowa.
Jego rodzice zasługują na jeszcze większe uznanie, skoro mu to wpoili.
Czytając o tym, pomyślałem, że to nie jest normalne.
A już na pewno nie jest byle kim.
Nie jest normalny.
Teraz naprawdę chcę poznać Shoheia.
Byłem normalnym dzieckiem.
Nieco większym niż przeciętne dzieciaki.
W gimnazjum byłem o wiele większy niż przeciętni.
W wieku 18 lat Shohei dostał pozycję miotacza w USA.
Wyjątkową ofertę złożyła mu jednak profesjonalna drużyna z Japonii.
Mógł być zarówno miotaczem, jak i pałkarzem.
Od wielu lat o czymś takim nie słyszano.
Agent Shoheia
Gdy przyjrzymy się tej decyzji dotyczącej osiemnastolatka,
mało kto uważa ją za istotną,
ale ja tak i wiem, że Shohei też.
To była ważna decyzja.
Naprawdę wierzę, że w karierze zawodnika mogły być dwie ścieżki.
Naprawdę.
Jakby to były drzwi przesuwne: drzwi A albo drzwi B.
Pozwolili mu przejść przez drzwi A
i zacząć od pierwszych lig, a potem każdy widział, co się działo.
Świetnie mu poszło.
Ale gdyby wybrał drzwi B
i zaczął od mniej znaczących lig,
nie wiemy, co by się stało.
Mogli go uznać tylko za miotacza albo tylko za pałkarza.
Mogliśmy nie mieć możliwości zobaczyć,
jak rozwinie się ta wyjątkowa sytuacja.
Propozycja gry na obu pozycjach wyszła od Nippon-Ham Fighters.
Początkowo po szkole średniej chciałem wyjechać prosto do USA.
W tamtym czasie, poza Fightersami,
wszystkie japońskie drużyny chciały, żebym był tylko miotaczem.
Mieliśmy też oferty z kilku amerykańskich drużyn,
ale oni też widzieli mnie tylko jako miotacza.
Było jasne, że nikt nie był zainteresowany mną jako pałkarzem.
Tylko Fightersi wysunęli taką propozycję.
Przemyślałem to i podjąłem decyzję.
Właśnie taką ścieżkę obrałem w swojej karierze.
Trzeba rozwijać własny styl. Słuchając Shoheia, zauważyłem,
że jest pewniejszy siebie jako pałkarz niż jako miotacz.
Wygląda na to, że od początku był świadomy swoich wyborów.
Patrząc na to z tej strony,
to on chciał iść w takim kierunku,
a Fightersi zapewnili mu warunki do podjęcia wyzwania.
To intrygujące.
Podsumujmy.
Darvish narzuca i jest trzeci strike.
Shohei nie dostałby się do MLB bez zgody Fightersów.
Z pewnością omawiał to od lat.
Jest tu 30 drużyn
i wszystkie wyszukują zawodników w rejonie Pacyfiku.
Było dość głośno o tym,
że Shohei chce grać w Major League Baseball.
Już po szkole średniej bardzo chciał tu przyjechać,
zanim został Fighterem.
Pan Kuriyama miał dobre relacje z Shoheiem i jego rodziną,
więc doszli do porozumienia,
że kiedy Shohei uzna, że już czas
przyjechać i spróbować zagrać w USA,
uszanują jego decyzję i pozwolą mu na to.
A to była świetna historia.
Nikt w młodości nie chce być tylko miotaczem.
Patrząc na sport młodzieżowy i drużyny baseballowe w szkołach średnich,
najlepszy zawodnik to zwykle łącznik, miotacz i najlepszy pałkarz
w jednej osobie.
Jak mówiłem,
dzięki niemu dzieci nie muszą wybierać
i mogą grać na obu pozycjach,
spełniać marzenia w dwóch rolach: jako pałkarz i miotacz,
bo tak zaczyna się grać w baseball.
Naszym dziecięcym marzeniem jest zdobywać home runy
i eliminować kolegów.
A ten facet łączy obie funkcje.
Myślę, że spełnia marzenie każdego zawodnika.
Na pewno tak się nie dzieje na poziomie profesjonalnym.
Może do poziomu szkoły średniej.
W szkole średniej nie gra się codziennie, jak to robią profesjonaliści.
To mogłoby się zdarzyć na turnieju.
W szkole średniej zawodnik,
który gra na każdej pozycji, dobrze rzuca i uderza, będzie kapitanem.
Na poziomie zawodowym trzeba podjąć decyzję.
To normalne, że należy wybrać specjalizację.
Głównym powodem była ich propozycja, bym spróbował obu pozycji.
Nie myślałem, że to możliwe.
Wcześniej żadna drużyna nie brała mnie pod uwagę jako pałkarza.
W tym całym zamieszaniu, gdy Kuriyama-san zaproponował,
żebym spróbował obu pozycji, pomyślałem: „Może spróbuję”.
Od tego zaczęła się cała rozmowa.
Gdyby wybrał jedną pozycję, pewnie dużo wcześniej odniósłby w Stanach sukces.
Jeśli miał być i miotaczem, i pałkarzem,
nie było wiadomo, jak daleko zajdzie.
Chciałem, by był doskonały na obu pozycjach na takim poziomie,
by mógł grać w MLB.
Miał potencjał. Byłem zdeterminowany, by pomóc mu osiągnąć ten poziom.
Czasem się zastanawiam…
Czy naprawdę był przekonany, że mogę grać na obu pozycjach?
Chciałbym wiedzieć, co naprawdę wtedy myślał.
Myślę, że jako jeden z niewielu we mnie wierzył,
ale czy dla niego był to w pełni osiągalny cel?
A może wtedy
drużyna po prostu chciała poeksperymentować i sprawdzić rezultat.
Gdy postanowiłem dołączyć do MLB, niektórzy członkowie klubu powiedzieli mi:
„Nie sądziliśmy, że ci się uda”.
Całkowicie to rozumiem. Może w przypadku Kuriyamy
to też była strategia, by mnie zrekrutować. Rozumiem to.
Gdyby mi się nie udało, mógłbym wybrać jedną funkcję.
Wiedziałem, że takie były wtedy oczekiwania wobec mnie,
ale byłem gotów zaufać swojej determinacji i osiągnąć cel.
To mnie skłania ku refleksji…
na temat prawdziwych intencji pana Kuriyamy.
Jak bardzo wierzył w mój potencjał?
Z perspektywy Fightersów każdy rezultat by się opłacił.
Każdy stanowiłby dla nich sukces.
Gdybym nie uderzał dobrze, byłbym ich miotaczem.
Gdybym został wybrany, słuchałbym decyzji drużyny.
Dlatego uznałem, że równie dobrze mogę zaryzykować.
Czułem, że mi się uda.
Cieszyłem się, że mogę to udowodnić.
Byłem pewien, że mu się uda.
Byłem pewny, że Shohei jako pałkarz i jako miotacz
będzie najlepszy w Japonii.
Takie częściowo były moje intencje.
Pan Yoshimura, w tamtym czasie dyrektor sportowy Fightersów, i ja
po długich rozmowach doszliśmy do wniosku,
że mamy pięć lat.
Gdyby Shohei przez pięć lat nie dostał się do MLB,
to byśmy zmarnowali jego wielki talent.
Tak to uzgodniliśmy.
Konferencja Prasowa 2012 Nippon Ham Fighters
Marzyłem o tym, by grać w MLB.
Choć ten ostateczny cel się nie zmieniał,
pojawił się inny: by odnieść sukces na obu pozycjach.
Mając nowe aspiracje, chciałem zaistnieć w obu rolach na arenie międzynarodowej.
Darvish-san zostawił Fightersów, zanim do nich dołączyłem.
Dostałem jego numer 11.
- Atmosfera była napięta. - Tak.
Niektórzy uważali, że to za wcześnie na przekazanie numeru 11.
To wyjątkowy numer dla drużyny
i dla Darvisha. Zaszczytem było go nosić.
Ten numer był inny niż wszystkie.
Fakt, że były pewne zastrzeżenia.
Skauci i drużyna sprawdzili historię Shoheia,
co pokazuje, jak wysokie były ich oczekiwania.
Numer 11 nie jest mój.
To był tylko numer, z którym rzucałem.
Niektórzy mówili, że Shohei na niego jeszcze nie zasłużył.
Ale ja tak nie myślałem.
Wiedziałem raczej,
że drużyna ceni ten numer, więc gdy przekazali go jemu,
byłem podekscytowany i chciałem zobaczyć, jakim jest wyjątkowym zawodnikiem.
Nowy Jork
Jak mówiłem, to, że mógł grać
przez kilka lat jako pałkarz i miotacz w Japonii,
przygotowało go idealnie, by przyjechać tu
z całą pewnością siebie i dobrymi nawykami.
Wiedział, co robi,
mógł łączyć dwa rodzaje gry na wysokim poziomie.
Doskonale zrobił, nie przyjeżdżając tu
w wieku 18 lat, zaraz po szkole średniej.
Mógł się rozwinąć i nauczyć odpowiednich nawyków,
a potem tu przyjechać i zaimponować wszystkim.
Choć ludzie wiedzą, jak trudno zostać profesjonalnym baseballistą,
Shohei musi pracować dwa razy więcej, by osiągnąć ten poziom.
To nie umiejętności były problemem.
To jego ciało osiągnęło swoje granice.
Musiałem jakoś zrównoważyć obie funkcje.
To był jeden z kluczowych punktów.
Nigdy nie mówiłem Shoheiowi, co ma robić.
Szedł do przodu, a ja go wspierałem,
starając się torować mu drogę.
Robił swoje. Moim zadaniem było go wspierać.
Chciał osiągnąć coś, czego nie da się nauczyć.
165 km/h, nowy rekord!
W drużynie Nippon-Ham Fighters Shohei pokonał granice i pobił rekordy,
licząc, że kiedyś trafi do pierwszej ligi.
Galeria Sław 2015
Musiał być bardzo pewny siebie.
Zwykle nigdy nie wiemy,
co nas czeka.
Nie jesteśmy pewni siebie.
Można sobie pomarzyć i podążać za marzeniami.
Ale Shohei był wyjątkowy,
zawsze gdy myślał o tym, co chce robić,
bo czasami czegoś chcemy.
Tak, chcemy czegoś,
ale nie zawsze to dostajemy.
Może myślał, że go na to stać. Wierzył, że mu się uda.
Ale myślę, że bardziej pragnął robić to, czego nie robił nikt inny.
Przynajmniej tak by było w moim przypadku.
Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz.
Próbować robić coś, czego nie dokonał nikt inny…
Może 100 lat temu niektórzy zawodnicy robili i to, i to.
Ale jak w dzisiejszym świecie pełnym rywalizacji
dokonać czegoś, czego nie dokonał nikt inny?
Samo wyzwanie na pewno było dla niego największą motywacją.
Nawet jeśli się nie uda, warto spróbować.
Po pięciu, sześciu czy siedmiu latach byłem pewien, że będzie fizycznie gotowy,
by podjąć to trudne wyzwanie.
W tamtym okresie budowania formy nie mógł przedobrzyć.
To była dla mnie ważna zasada, ale Shohei czasem się bronił.
Nalegał, by grać, zwłaszcza w ważnych meczach.
Wymienialiśmy na ten temat wiele maili.
Ale musiałem go powstrzymywać, gdy to było potrzebne.
By odnieść sukces w MLB,
musiał zbudować solidne fundamenty w Japonii.
Wierzyłem, że to dla niego najkrótsza droga.
Byłem pewien, że Shohei to zrozumie. I w końcu zrozumiał.
Ale czy moje podejście było słuszne,
dowiemy się dopiero, gdy Shohei przestanie grać.
Nie wiem, która droga była słuszna.
Uważam, że można było od razu udać się do Stanów Zjednoczonych.
Naprawdę nie wiem, co by było lepsze.
Nie chodziło mi o pozostanie w Japonii,
ale o możliwość grania na obu pozycjach.
Manager Shoheia w Latach 2021-22
Nie wiem, jakie to uczucie być nim.
Robi to jako pierwszy.
Chciałem przekonać Cubsów, że można tego spróbować w National League,
że może rzucać i grać na zapolu.
Trzeba było to najpierw ustalić.
Ale wiele osób podeszło do tego sceptycznie. Nie rozumiem tego.
Ten gość przybył tu w konkretnym celu
i każdy, z kim rozmawiałem, mówił,
że to jeden z najlepszych zawodników, jakiego widziano.
Byłem wtedy managerem Cubsów,
więc musiałem się zastanowić, jak przekonać ich
do grania na obu pozycjach w National League.
Trafił tu nie bez powodu. Tak już ma.
Potrafił zarówno rzucać, jak i odbijać.
A wszyscy się tego bali.
Nie chciałem… Nie rozumiałem tego. Naprawdę.
Każdy chciał przynajmniej rozważyć pomysł, by pozwolić mu zrobić jedno i drugie.
Bo i tak już to wcześniej robił.
Agent Shoheia
W Japonii odniósł sukces, grając na obu pozycjach.
Jeśli naprawdę chcesz coś osiągnąć,
zawsze pojawi się jakaś krytyka, którą musisz przyjąć.
Zawsze będziesz musiał pokonać jakąś przeszkodę.
Znam siebie lepiej niż ktokolwiek inny.
Nikt nie wie lepiej niż ja, o co walczę.
Będę mógł się zastanowić nad tym, czemu się poświęciłem,
dopiero pod koniec kariery, gdy już dam z siebie wszystko.
Z tego, co wiem o Shoheiu,
już w młodym wieku był bardzo pewny siebie.
Niełatwo jest go powstrzymać.
Manager Shoheia w 2018 R.
Był zdolny i chcieliśmy mu pozwolić grać na obu pozycjach.
To było ważne dla Shoheia.
Najważniejsze, że mówili poważnie o tym, żebym grał na obu pozycjach.
Było mało czasu i mało spotkań,
więc nie mogłem w pełni ocenić ich intencji.
Po rozmowach z kilkoma drużynami wreszcie podjąłem decyzję.
Jak Shohei…
Jak podjął tę decyzję?
Dlaczego wybrał Angelsów?
Nie wiem. Zapytajcie Shoheia.
W Mlb od 2012 r.
Myślałem, że wybierze Rangersów lub Padresów,
ale wszystkich zaskoczył i wybrał Angelsów.
Nie miałem okazji spytać go o powód.
Porozmawiajcie z Shoheiem. On zna odpowiedź.
Na spotkaniach z Shoheiem i Nezem
byliśmy szczerzy i otwarci. Uznaliśmy,
że Shohei zdecydowanie jest wszechstronnym zawodnikiem.
Nie wiem, czy inne drużyny o tym myślały.
Po prostu nie wiem.
Szczerze mówiąc, zaufałem swojej intuicji.
Gdy wybierałem szkołę średnią,
kiedy starałem się dostać do MLB w wieku 18 lat
i gdy trafiłem do Fightersów, podejmowałem te decyzje w ten sam sposób.
Tak naprawdę polegam na swoich przeczuciach.
Może to brzmi arbitralnie, ale takie nie jest.
Na przykład gdybym miał do wyboru trzy opcje,
przyjrzę się wszystkim trzem
i zbadam każdy ich aspekt, żeby zrozumieć, w czym wybieram.
Ale ostatecznie
wybieram to, co wydaje mi się słuszne. Tak to działa.
Dość trudno to wyjaśnić.
Podobnie jest z postawą pałkarza.
Trzeba wybrać to, co pasuje do twojej wizji przyszłości.
Gdy wybierałem najlepszą decyzję dla mnie
i dla mojego otoczenia,
Angelsi najbardziej się wyróżniali. To był główny powód.
Oczywiście, po drodze odbywały się różne spotkania,
rozmawiałem z ludźmi z różnych drużyn.
Moja intuicja opierała się
na wszystkich tych spotkaniach i rozmowach, które odbyłem wcześniej.
Ostatecznie postanowiłem połączyć siły z Angelsami.
Przeczucie?
Myślałem, że miał bardziej konkretny powód,
choć kierowanie się przeczuciem to nie taki zły pomysł.
To twoje życie. Najlepiej polegać na własnej intuicji.
Shoheiowi zadano to pytanie
i odpowiedział: „Po prostu tak czułem.
Czułem, że to miejsce dla mnie”.
Czuł się swobodnie.
Dobrzy ludzie.
Dobra lokalizacja. Może właściwa jednostka.
Jest wiele różnych aspektów.
Ale ostatecznie był otwarty na grę na Wschodnim Wybrzeżu.
Był otwarty na grę w kraju.
Był otwarty na grę na Zachodnim Wybrzeżu.
I mogę szczerze powiedzieć, że tak było,
bo biorąc pod uwagę drużyny, do których zawęził swój wybór…
połowa należała do ligi NL, a połowa do AL.
Wydaje mi się, że więcej było drużyn z NL niż z AL.
Więc…
A to było przed zasadą DH.
Drużyna NL, która miała dostać Shoheia, traktowała go jak rezerwowego pałkarza
i pozwalała mu uderzać, gdy grał jako miotacz.
Mógł przy tym pozostać
albo podjąć wyzwanie, pójść na zapole
albo może na pierwszą bazę.
Drużyna NL musiała dobrze to przemyśleć,
wiedząc, że może zostać wprowadzona zasada DH.
I wprowadzono ją.
Od przyszłego roku,
chciałbym oficjalnie to ogłosić…
planuję spróbować swych sił w USA.
Po pięciu latach w Japonii
Shohei w końcu postanowił przyjechać do USA.
Wybrał Los Angeles Angels.
Dziękuję bardzo. Shohei, witaj.
Dziękuję.
Cześć. Nazywam się Shohei Ohtani.
Ma 23 lata.
Widać tu spory rozwój.
Zarówno na poziomie fizycznym, jak i psychicznym,
a także w baseballu…
Miał spore problemy podczas pierwszego wiosennego treningu w 2018 roku.
To, co robi, jest bardzo trudne i wymagające.
Ale to Shohei powiedział:
„Zrobię to, dam sobie radę”.
I tak zrobił.
Wiosenny trening w 2018 roku był katastrofą. Miałem fatalne wyniki.
Ale w pewnym sensie na to się pisałem.
Profesjonalny baseballista ma ograniczony czas.
Jeśli dotrwam do 50, to będzie cud.
Chcę poświęcić swój czas, przesuwać własne granice i zobaczyć, ile osiągnę.
To takie moje hobby.
Gdy miałem trudności z uderzaniem, byłem też podekscytowany
i chciałem poprawić wyniki.
Nie zakładałem, że od razu mi się uda.
Ani wtedy, gdy poszedłem do liceum, ani wtedy, gdy zacząłem grać zawodowo.
Prawie nigdy nie szło mi dobrze od samego początku, ale chciałem tam być.
Radość z podążania za marzeniem przewyższa wszelkie trudności.
Trudno jest grać w Major League Baseball.
Ale jeszcze trudniej być w obcym kraju,
nie znać języka
i próbować się w tym wszystkim połapać.
Trzeba ich docenić.
Chłopaków z DR,
chłopaków z krajów azjatyckich, którzy tu przyjeżdżają
i grają na wysokim poziomie w obcym kraju,
nie znając języka
i nie rozumiejąc, co się dzieje, przez pierwszych kilka lat.
Nawet mój transfer z Vallejo w Kalifornii
na wielkie boiska
w Cleveland, Milwaukee, Nowym Jorku
to był trudny transfer. Rozumiesz?
Ciężko się do tego przyzwyczaić.
My, koledzy z drużyn, powinniśmy mieć to na uwadze,
rozumieć, przez co przechodzą koledzy,
i próbować pomóc drużynie wygrać.
Pochodzisz z całkiem innej kultury, z całkiem innej ligi
i wyjeżdżasz.
To przytłaczające zadanie.
Zawsze się zastanawiasz, czy dasz sobie radę,
niezależnie od talentu.
Nie był w żadnym klubie.
Podpisał kontrakt z Minor League,
bo wcześnie przyjechał z Japonii,
więc mogli go wysłać do Triple-A, żeby się odnalazł.
Na wiosennym treningu miałem blokadę.
Jak to ująć?
Nie mam w zwyczaju prosić ludzi o pomoc.
Były chwile, gdy czułem się bezsilny.
Ale ostatecznie uwierzyłem w siebie i w to, co zawsze robiłem.
To było dalej podczas wiosennego treningu.
Miałem czas i byłem gotowy na zmiany.
Zmieniłem technikę zamachu i podrasowałem wiele rzeczy.
Dzięki temu zaszedłem tak daleko.
Wiele osób w niego wątpiło.
Wielu dziennikarzy, wielu ludzi.
Sporo osób z branży mówiło: „Chwila, nie radzi sobie”.
Widzieli go po raz pierwszy podczas wiosennego treningu w 2018 roku,
kiedy miał pierwszą okazję, by zacząć grać w Oakland.
Zobaczyliśmy Shoheia Ohtaniego.
Jeden bol, dwa strike’i. Zamach i pudło. Semien schodzi.
Dobrze mu idzie. Xavi na pewno jest pod wrażeniem.
Ohtani biegnie po pierwszym rzucie, który odbił jako zawodnik MLB,
i zdobywa pierwszą bazę.
Shohei Ohtani nie…
Może nie mielibyśmy tej szansy,
gdyby to się stało w innej organizacji, która powiedziała:
„Musi się jeszcze trochę wprawić”.
Reszta to historia.
Gdyby był w New York Yankees i bylibyśmy w Tampie,
gdyby miał problemy jako pałkarz na pierwszym wiosennym treningu,
od razu postawiliby go na górce, mówiąc: „Jesteś tylko miotaczem.
Kij tu nie jest potrzebny.
Zostaniesz na pozycji miotacza”.
To, że trafił na Anaheim, nie będąc jeszcze wielką gwiazdą,
i że mógł tam popracować nad zamachem,
pozbyć się wymachu nogą
i zacząć tylko opierać się na pięcie,
wspomagając się lekkim tupnięciem,
myślę, że to mu pomogło.
Rozwinął się i stał się tym, kim teraz jest,
czyli moim zdaniem
jednym z najlepszych baseballistów w historii.
Myślę, że tamte decyzje skierowały go na ten tor.
Po prostu zobaczyliśmy jego talent.
Nie trzeba go było zbytnio poprawiać.
Najważniejsze było to, że nie chcieliśmy go obciążać,
póki nie czuł się swobodnie.
Shohei ewoluował tak, jak można się tego spodziewać po młodym graczu.
Nie przeszedł stąd dotąd.
Przeszedł stąd dotąd i będzie się dalej rozwijał.
Jak dotąd mamy świetną relację.
Lubimy razem pracować. Jestem pewien, że to był dobry wybór.
To wielka ulga. Ciągle próbowałem powiedzieć Shoheiowi,
nawet kiedy już wyjechał do USA, że jego decyzje są najważniejsze.
Cokolwiek postanowisz, bogowie baseballu cię wesprą.
Mówiłem mu, żeby nie dawał się wodzić za nos.
Widząc, jak sam podejmuje decyzje i ufa sobie,
jestem naprawdę szczęśliwy.
Ludziom łatwo jest na to spojrzeć i być może…
skrytykować tę decyzję, bo od pięciu lat nie grał poza sezonem.
Ale nic nie dzieje się bez powodu.
Wierzę, że jego wybór
był wtedy właściwym wyborem,
być może nawet na resztę jego kariery.
Jeśli nie należysz do właściwego klubu albo właściwej organizacji,
to może nie być zbyt dobre doświadczenie.
Nowicjuszom i zawodnikom z ograniczonym doświadczeniem w MLB
to może wydawać się przesadą,
ale często wydaje się, że nie ma się żadnych praw.
Inni będą się czepiać wszystkiego, co robisz.
Chciałem tu tylko grać w baseball,
więc ciężko mi było zrozumieć tę mentalność.
Walczyłem o to, by być tym, kim byłem w baseballu.
I powiem tylko…
że nie spodziewałem się swojego marzenia.
Gdy się tu zjawiłem, inni mieli wiele wątpliwości.
I sam się zastanawiałem nad sobą,
swoim wzrostem, posturą i zdolnościami.
Sugerując się opinią innych,
stałem się nieśmiały
i mniej pewny siebie.
Gra uczyła mnie pokory,
inni też,
ale nie porzuciłem marzenia.
To było moje największe osiągnięcie.
Nie poddawać się.
A byłem blisko i myślałem o tym, ale cieszę się, że tego nie zrobiłem.
Poświęciłem swój czas Fightersom. Wypracowałem własne nawyki i styl.
To chyba dlatego mnie przyjęto.
Ale wtedy często mnie wyśmiewano, gdy robiłem coś po swojemu.
To był dla mnie trudny okres.
Od tamtej pory w MLB wiele się zmieniło. Dzisiejszy klub ma inną energię.
Ale pierwsze lata były dla prawdziwym wyzwaniem.
Wiele razy chciałem wrócić do Fightersów.
Wychowałem się tam, gdzie grałem w baseball.
Same czarnoskóre dzieci.
Graliśmy i byliśmy nieźli.
Poziom był wysoki,
ale byli tam tylko ludzie podobni do mnie.
Trafiłem do małej ligi
i w drużynie nie było nikogo podobnego do mnie.
A gdy piąłem się w górę,
nigdzie nie było nikogo, kto byłby do mnie podobny.
Było ciężko, a przynajmniej znam język.
Jak to musi być przyjechać z Dominikany
albo z Japonii czy Korei i starać się dopasować i grać w baseball?
To trudne.
Dzięki temu, że teraz mamy tłumaczy,
mamy różne rzeczy, którzy mogą pomóc
zawodnikom z małej ligi, a nawet z dużej,
to wielka zmiana w baseballu,
z tego, co widziałem przez 25 lat, odkąd gram.
Ja tego nie przechodziłem.
Nigdy nie grałem w innej drużynie MLB, więc trudno powiedzieć.
Ale słyszy się plotki i uznaje je za informacje.
Gdy jesteś żółtodziobem albo Azjatą, możesz się spodziewać pewnych sytuacji.
Często nastawiam się pesymistycznie
i spodziewam się najgorszego, więc się na to przygotowałem.
Ale tak się nie stało. To byli mili ludzie.
To prawda, jak by to ująć…
Ze wszystkimi łatwo się pracuje.
Nigdy nie miałem negatywnych odczuć,
jeśli chodzi o relacje.
Jestem szczęściarzem. To dla mnie dobre środowisko.
Bywało ciężko, zwłaszcza przy kontuzjach,
ale cieszę się, że doszedłem tak daleko jako członek tej drużyny.
Biegnie w prawą część środkowego zapola. Biegnie też Zimmer.
W ścianę, udało się!
Daleki lot, Ohtani-san!
Shohei Ohtani! Jego pierwszy home run w pierwszej lidze!
03.04.2018 r. Pierwszy Home Run Shoheia
Poczuliśmy dziś magię. Pokazał to w niedzielę.
Na szczęście nie miałem do czynienia z takimi problemami.
Inaczej na to patrzyłem. Spodziewałem się większych trudności.
Między fanami Angels panuje rodzinna atmosfera.
Serdecznie mnie przyjęli i bardzo mnie wspierali.
To jeden z powodów, dla których mogłem skupić się na grze.
Uważam, że miałem szczęście i jestem wdzięczny za tę sytuację.
Otacza mnie niesamowita grupa wsparcia.
Ippei-san był bardzo pomocny przy tłumaczeniu.
Jego obecność jest kluczowa.
Nigdy nie wiadomo, kiedy oświadczenie zostanie inaczej odebrane.
Na przykład jeśli chodzi o żarty.
Mogą przynieść wiele szkody przez błędną interpretację.
Świetnie wychwytuje niuanse, gdy dla mnie tłumaczy.
To wielka pomoc.
Gdy Shohei dołączył do nas w 2018 roku, sytuacja w drużynach się poprawiła.
Nastąpiła etyczna zmiana w podejściu do drugiej osoby.
Dlatego nie wiem, czy miał podobne doświadczenia jak ja.
Ale Shohei na pewno miał za sobą ciężki okres.
Uraz, który odniósł, będąc w centrum uwagi mediów, nie mógł być dla niego łatwy.
Ale kiedy marzysz o czymś,
do czego dążyłeś,
co jest twoim celem, twój umysł jest na to gotowy.
Wiesz, o czym mówię?
Podejmujesz się każdego wyzwania, które wiąże się z marzeniem,
żeby być najlepszym baseballistą, jakim możesz być.
Nawet wtedy
droga Shoheia w pierwszej lidze była pełna zwrotów akcji.
Łącznik Aberdeen może wygrać.
Omar Vizquel trafił…
Trafił go w łokieć.
Jest praworęcznym miotaczem i leworęcznym pałkarzem.
Trzeba ustawić to rzucające ramię wewnętrzną stroną do rzutu.
To tyle dla Ohtaniego, dzisiaj 66 rzutów.
Nie miałem okazji podziwiać, jak rzuca,
bo w pierwszym roku uszkodził rękę.
Stało się to dość wcześnie podczas meczu i nagle jego prędkość spadła.
Nie było po nim widać bólu, ale piłka nie wylatywała z jego dłoni
i szybko zdiagnozowano,
że potrzebuje operacji Tommy’ego Johna.
Ale i tak chciał uderzać
i uderzał prawie do końca sezonu.
To Shohei powiedział: „Nie zrobię sobie jeszcze operacji.
Wolę dalej grać”.
I tak zrobił.
To był ważny miesiąc
i mógł zdobyć tytuł debiutanta roku.
Dziękuję wszystkim fanom Angelsów.
Nagroda dla Debiutanta Roku 2018
Obym następnym razem nie potrzebował tej ściągi.
Dziękuję.
To wiele mówi o jego charakterze,
motywacji i pasji,
by grać przez cały rok.
To była dobra decyzja.
Będą chwile, gdy jego ciało nie zareaguje tak, jak on chce.
Można mieć idealne nastawienie.
Można mieć doskonałą technikę,
ale czasem twój organizm po prostu sobie nie radzi,
nie uda się fastball in, fastball away, slider ani zmiana zagrania.
Spójrz na to.
Ten facet osiągał prędkość 150 do 160 km/h.
A to są małe kroki, których nie widzisz
i których nie widzimy jako kibice.
Mówimy: „Gość miał Tommy’ego Johna,
więc wróci w lipcu i sierpniu”.
Niesamowite oglądać go z odległości pięciu czy sześciu metrów,
jak rzuca piłkę.
Po operacji Tommy’ego Johna w 2019 roku kolejny rok też był ciężki.
Nie czułem, żebym wracał do zdrowia tak, jak powinienem.
Dopadły mnie wątpliwości.
Pomyślałem, że może lepiej skupić się na jednej pozycji i osiągnąć efekty.
Wtedy naprawdę rozważałem porzucenie gry na obu pozycjach.
Rok 2020 był ogólnie bardzo trudny.
Kiedy wyrwiesz gracza z jego schematu,
trudno mu odnieść sukces.
2020 r. był ciężki i to wtedy Joe miał okazję poznać Shoheia.
W 2020 roku z powodu wielu problemów
przy wychodzeniu z kontuzji nie był już taki sam.
Za to w 2021 roku był już dużo bardziej zmotywowany naszymi rozmowami o tym,
jak to zrobimy.
Wyszło całkiem nieźle.
Nie miałem okazji zapytać Joego o jedną rzecz.
Na wiosennym treningu w 2021 roku zostałem wezwany do biura managera.
Powiedziano mi, że nie będzie już dla mnie więcej zasad
i że będę bez żadnych ograniczeń w tym sezonie.
Joe był tam z naszym dyrektorem, Perrym Minasianem.
Gdy mi to powiedzieli,
jak to ująć?
Uznałem, że dają mi ultimatum.
To była ostatnia szansa, by udowodnić, że umiem grać na dwóch pozycjach.
Tak przynajmniej odebrałem rozmowę, którą odbyliśmy w tamtym pokoju.
Oczywiście nie mam pewności, o czym myśleli.
Może mieli na myśli:
„Liczymy na ciebie”,
a może było to ostatnie ostrzeżenie.
Zawodnik nie powinien o to pytać managera drużyny.
Ale skoro już nie jest managerem,
może to dobra okazja, by porozmawiać z nim osobiście.
Szczerze mówiąc, Sho, nigdy nie wątpiłem, że dasz radę.
Naprawdę.
Gdy wrócił w 2021 roku, trening wiosenny wyglądał całkiem inaczej.
Widziałem go w 2020 r. Coś było nie tak.
Nie trafiał. Źle rzucał.
Miał kiepską technikę.
Ale miał powód, żeby tu przyjechać.
Odpowiadałem za to, żeby się udało.
Nigdy nie miałem wątpliwości,
że chcę to zrobić.
Myślałem, że muszę przekonać innych, by dali mu szansę.
Sho, dla mnie wszystko,
co ci powiedziałem, płynęło z serca, i zawsze tak będzie.
Wierzyłem, że sobie poradzisz, i oczywiście tak się stało.
Dobrze to słyszeć.
Czyli nie było żadnego ukrytego znaczenia.
Źle odczytałem ich intencje.
Ale myślę, że dzięki dodatkowej presji lepiej grałem.
Byłem zawiedziony
moją grą w sezonach 2019 i 2020.
Zrozumiałbym, gdyby uznali, że sprawy nie idą po ich myśli.
Trening wiosenny w 2021 r. zacząłem z silną determinacją.
Okazuje się, że zarząd naprawdę we mnie wierzył.
Miałem świetny sezon, chcąc spełnić te oczekiwania.
Dobrze się stało, że źle zrozumiałem ich słowa.
To, że myślał, że chcieliśmy mu powiedzieć, by tego nie robił,
jest dla mnie zaskakujące,
bo taki jest cel zadawania pytań i prowadzenia rozmów.
Czasem mamy błędne pojęcie o tym,
co ktoś myśli.
To pokazuje, jaką osobą jest Shohei. Jest niespotykanie pokorny.
Co chcą mi powiedzieć, kiedy myślą,
że muszę być taki i taki, robić i to, i to,
a potem to pogodzić.
Ale on myśli, że to się skończy?
Że nie pozwolą mu robić obu rzeczy?
Podoba mi się pokorne podejście Shoheia, ale nigdy nikt o tym nie wspomniał.
Nie przyszło mi to do głowy,
może oni tak myśleli,
ale nigdy mi nie powiedzieli.
Zdjęli wszystkie ograniczenia,
a były to…
na przykład wybrane dni na odpoczynek, licznik rzutów,
wiele rzeczy, wolne dni,
po prostu było tego za dużo.
Innymi słowy,
Shohei zrobi swoje.
Prosimy o jedno: niech rozmawia z Joem. A Joe niech rozmawia z Shoheiem.
Jeśli jest zmęczony, powie mu o tym. Dostanie wolny dzień.
Jeśli nie, puśćcie go. I tak zrobili.
Moim zdaniem
z perspektywy managera
tak czy siak jestem tylko pionkiem w grze.
To uproszczony punkt widzenia.
W lidze jest 30 drużyn i tylko 30 stanowisk w kierownictwie
a zawodników wielu.
Jeśli chodzi o strategię
lub zdolność do kierowania drużyną, managerzy patrzą z szerszej perspektywy.
Mają większy wpływ na drużynę niż którykolwiek zawodnik.
Ja bym sobie z tym nie poradził.
Ich rola jest absolutnie niezwykła.
To nie tylko kwestia szacunku. Chodzi o coś więcej.
Są niesamowici. Można się od nich tyle nauczyć.
Przynajmniej ja tak to widzę.
Obserwuje wszystko.
Waży wszystko, co do niego trafia.
Więc jako manager musisz zrozumieć, że on nie przyjdzie,
by okazać ci brak szacunku.
Wszystko, co mu powiesz, rozpracuje i oceni.
I zawsze z całym szacunkiem dla każdego managera.
Nie wiem, czy się do tego przyzna.
Czasami kompletnie się nie zgadzał czy to ze mną, czy z kimś innym.
Ale zachował to dla siebie. Zawsze słucha.
Widzi wszystko tak, jak widzi wszystko w baseballu.
Wszystko wchłania.
Nigdy nie mówi zbyt szybko. Nigdy nie mówi szybko.
Nie tyle uważa na słowa, co je ocenia.
Ocenia wszystko, co robi.
Tak już działa. Patrzy na wszystko.
Jeśli jest dziewięć negatywnych uwag i jedna pozytywna,
patrzy na tę pozytywną i ją wykorzystuje,
próbując jak najlepiej zrównoważyć tych dziewięć negatywnych.
Oto prawdziwe pytanie.
Gdyby Shohei nie polubił któregoś managera,
to czy coś by o tym powiedział?
Nie sądzę.
Coraz bardziej się rozkręca.
Poczuliśmy dziś coś magicznego.
Pokazał to w niedzielę.
Niesamowite. Po prostu niesamowite.
To, co Shohei potrafi najlepiej…
to cieszyć się tym sportem.
Gra z ogromną pasją
i nigdy nie będę mu tego odbierać.
Nie chcę, by cokolwiek mu to odbierało.
Zgadzam się. Właśnie dlatego gram w baseball.
Tak naprawdę
baseball dla mnie…
Choć baseball to mój zawód,
jest dla mnie czymś więcej niż karierą.
Czy to łapanie, czy odbijanie piłki, kocham to robić.
To miłość do tego sportu doprowadziła mnie, gdzie jestem.
Baseball nadał memu życiu cel. To mój sposób na życie.
I to uczucie w dużej mierze definiuje to, kim jestem dzisiaj.
Szczerze mówiąc,
nie wiem, jaki mam wpływ na innych,
ale mam nadzieję, że w jakimś sensie pozytywny.
To byłby wystarczający powód, by wciąż robić to, co robię teraz.
Nie byłem jak Shohei.
Doceniam to, że poświęcił swoje życie,
by dać nam taki pokaz.
Wiesz, co mam na myśli? Doceniam to.
Ale patrząc na moją karierę,
zawsze myślałem o innych rzeczach.
Baseball był czymś,
co robiłem i w czym byłem dobry, co kochałem.
Ale nie był dla mnie wszystkim.
Moja żona i ja pobraliśmy się bardzo młodo.
Miałem dzieci bardzo wcześnie
i to wszystko pozwoliło mi zostać świetnym baseballistą.
To, że miałem życie poza baseballem, naprawdę mi pomogło,
bo gdybym skupił się tylko na sporcie,
miałbym obsesję na jego punkcie
i nie wytrzymałbym zbyt długo.
Wypaliłbym się.
To, że mam żonę, dzieci i inne rzeczy,
którymi się interesuję, poza baseballem,
pomogło mi zostać świetnym graczem.
Ja to widzę inaczej.
Dokonał czegoś, co nikomu jeszcze się nie udało.
Jak by to powiedzieć?
Nie powinienem nazywać go „poszukiwaczem baseballu”,
ale wierzę, że jego podróż zainspiruje przyszłe pokolenia.
Wybacz, Shohei, ale idź dalej do przodu. Tego ci życzę.
Kiedy razem trenowaliśmy,
wiele się od niego nauczyłem.
Poprawiał swe wyniki znacznie szybciej niż reszta.
Z perspektywy czasu widzę,
że nigdy nie spotkałem drugiego sportowca,
który byłby wybitny, a mimo to mierzył coraz wyżej.
Cieszę się, że mogłem dzielić z nim to doświadczenie.
To był zaszczyt.
Nie poznamy zakresu jego sukcesu, dopóki nie skończy grać.
Teraz wszystko wygląda świetnie,
ale czasem
zastanawiam się, czy dokonałem właściwych wyborów.
Mogę tylko powiedzieć, że uważam, że dokonałem właściwych wyborów.
Podejmujesz decyzję,
która prowadzi cię na wyjątkową ścieżkę, prowadzącą do nowego doświadczenia.
Nie można tego porównać z tym, co dałyby inne możliwości.
Możesz wybrać tylko jedną drogę.
Miałem słabe sezony. Miałem kontuzję.
Ale cieszę się ze swoich wyborów.
Co do przyszłości,
podejmując jakąś decyzję,
namyślę się, uwierzę, że to dobra decyzja, a potem zrobię wszystko, by taką była.
Mimo przeciwności losu, Shohei się nie poddał.
Trafił!
Rany, gdzie ona się podziała?
Może pobiec truchcikiem między bazami!
Tak jest, poleciała!
Znowu to zrobił!
Od razu wiedzieli.
Jest niewiarygodny!
Znakomicie!
- Pięknie. - O tak.
Udało mu się? Tak!
O rany!
Udało mu się!
Dajcie mu koronę. Gracz miesiąca.
Sho robi show!
Najbardziej wartościowy zawodnik American League w 2021 roku, numer 17,
Shohei Ohtani.
W 2021 roku
jednogłośnie okrzyknięto go najlepszym graczem American League,
a rok później zajął drugie miejsce.
Stał się jednym z najlepszych zawodników MLB.
Shohei to miotacz.
W porównaniu z nim inni pałkarze mają słabą technikę.
Wie, co robi.
Zawsze w mgnieniu oka wpada na pomysł,
jak skorygować swoją technikę, zareagować bez namysłu
i zrobić to, co trzeba.
Ma niesamowity dar do baseballu.
Shohei Ohtani i Yu Darvish
są podobni pod wieloma względami,
jako ludzie, jako miotacze i jako artyści.
Shohei nie boi się stawiać sobie wyzwań, których ja nie umiem sobie stawiać.
Uważam to za zaletę, którą sam chciałbym mieć.
Nigdy z nim nie grałem, ale jestem ciekawy, jak by to było.
Ciekawe, jak bym zareagował, gdybym wszedł na pozycję pałkarza.
Nie mogę się tego doczekać.
Denerwuję się, gdy nie wychodzą mi strike’i, a wciąż rzucam.
Nie wiem, czy Shohei odczuwa takie samo zdenerwowanie,
ale rzuca tak, jakby niczym się nie przejmował.
Shohei jest nieustraszony,
ale czynnik psychologiczny u innych graczy jest bardzo ważny
i trzeba na niego uważać.
To jedyna rzecz,
której musi się z czasem nauczyć.
Umiejętność rzucania to dar, który dostał od Boga.
To też coś, nad czym można pracować.
Ale zrozumienie tego, co próbuje zrobić twój przeciwnik,
jest kluczowe.
To chyba jedyna rzecz, której Shohei musi doświadczyć,
by zrozumieć ten sport.
Wyobrażam sobie, co by mnie zbiło z tropu, gdybym był miotaczem.
Gdy rzucam, jest odwrotnie. Robię to, czego nie lubię jako pałkarz.
To chyba inne podejście niż u pozostałych graczy.
Ale wciąż potrzebuję nabyć doświadczenia. Wiele się zmieniło od pierwszego roku.
Rzucam inaczej w zależności od tego, kim jest pałkarz i z której jest drużyny.
Ma to wpływ na moje myślenie.
Jak mówi Pedro, muszę zdobyć więcej doświadczenia.
Pałkarz dostosowuje się do każdej zmiany ze strony miotacza.
Shohei jest jedynym zawodnikiem w tej sytuacji.
Tylko on wie, jak bycie miotaczem pomaga mu jako pałkarzowi.
Nigdy nie myślałem o ograniczeniu się do jednej roli,
więc nie wiem, które podejście jest lepsze.
Ale zawsze mam dwie rzeczy na głowie.
I to mnie cieszy.
W 2023 roku Shohei napisał
nowy rozdział swojej historii.
Japonia zajęła trzecie miejsce w dwóch ostatnich turniejach.
Oni zawsze są przygotowani.
Wygrali pierwszy i drugi turniej WBC.
Zerknijmy na ich listę.
- Shohei ją zmienił. - W samurajskiej Japonii i…
To bardzo ważny element japońskiej kultury baseballu:
reprezentacja.
Najpierw jest reprezentacja kraju, a klub jest pod nią.
Dlatego ciągle gra się dla reprezentacji.
To tak, jakbyśmy co roku mieli amerykańską drużynę na turniejach.
To bardzo ważne dla japońskiego rozumienia baseballu.
Dlatego myślę, że tej wiosny będzie w świetnej formie.
Miyazaki, Japonia
Shohei zapytał, czy wezmę udział w turnieju WBC.
Mówił, że nie ma pewności, czy wygra bez mojej pomocy.
To nie tak, że mi to schlebiało.
Pomimo swojej stale świetnej formy, wciąż chce więcej.
WBC nie ma związku ze zwykłym sezonem.
Ile turniejów on jeszcze chce wygrać?
Chyba naprawdę to kocha.
Odezwał się do mnie już w sierpniu,
ale poczułem jego głód zwycięstwa.
Im dłużej grasz,
tym mniej masz entuzjazmu.
Zaczynasz patrzeć na baseball z perspektywy biznesowej.
Mimo że miał roczny kontrakt i był świadom wagi swojego zdrowia,
i tak ryzykował uczestnictwem w turnieju.
Mówił, że chce zdobyć tytuł i pokonać Amerykanów.
Zwykle nie pokazuje swoich emocji,
ale w wiadomościach od niego widać było determinację.
To drugi występ Shoheia Ohtaniego w World Baseball Classic.
Zapowiada się trzeci strike.
Eliminuje pałkarza, rzucając z prędkością 165 km/h.
Jedna wygrana dzieli go od finału World Baseball Classic.
Zaczynamy. Ohtani rzuca w prawe zapole.
Dobiega do środkowego zapola.
Odcina go Thomas na środkowym zapolu.
Ohtani w finale, grając na dwóch pozycjach.
Fani na trybunach krzyczą: „MVP. MVP”.
- MVP. - Rany, jak w dzieciństwie.
Trout zatrzyma się na drugiej. O mój Boże. Co za gra.
Dwie największe gwiazdy świata poprowadzą swoje drużyny na boisku.
Mike Trout i drużyna USA.
Shohei Ohtani i drużyna Japonii.
Pod koniec meczu spytałem, czy wciąż ma dość energii.
Odpowiedział krótko: „Chyba tak”.
Wiedziałem, że miał na myśli: „Wyślij mnie, bym to zakończył”.
„Mistrz świata”.
Są w jednej drużynie od pięciu lat.
Najlepszy przeciwko najlepszemu.
To mecz, na który wszyscy czekaliśmy.
Mieliśmy dwa auty i żadnego biegacza na bazie.
Zanim Mike Trout stanął przy kiju,
zdążyliśmy się rozkręcić.
Pierwszy raz mają się ze sobą zmierzyć.
Baseball dziś wygra.
Narzut, ziemia, prędkość 165 km/h.
Wynik 3-2. Myślałem o doborze rzutów
i o tym, jak rozwija się gra,
i czułem, że jest dobrze.
Wyczułem, że gra się skończy tak, że wyeliminuję Mike’a.
Ostatnie uderzenie w dziewiątej rundzie.
Czekam na heroiczne zagranie.
Wynik trzy do dwóch.
Rzuca, eliminuje Trouta, który zrobił zamach.
Ohtani i Japonia.
Świętują mistrzostwa World Baseball Classic.
Co za zakończenie
turnieju wszech czasów.
Co za mecz.
Po tym turnieju jasne jest,
że Shohei stał się autorytetem nawet dla gwiazd MLB.
Gdy zobaczyłem, jak gra w szkole średniej,
od razu wiedziałem, że jest wyjątkowy.
Czekała go wielka przyszłość i zdawało się, że nic go nie ogranicza.
Zacząłem się utwierdzać w tym przekonaniu, gdy grał z Fightersami.
Myślę, że doszedł do momentu, w którym nie musi się martwić o kondycję.
Chyba sam to czuje.
W końcu widzę to, w co zawsze wierzyłem.
Ten niezwykle utalentowany licealista stał się dojrzałym zawodnikiem.
Tak to widzę.
Nie uważam, że wyświadczyłem mu jakąś przysługę.
Byłem jednym z wielu trybików w maszynie,
która go wspierała.
Na turnieju World Baseball Classic
Shohei spełnił swoje marzenie
i został jednym z najlepszych graczy na świecie.
Czy teraz, gdy Shohei wygrał WBC,
dalej spisuje swoje marzenia?
Nie zapisuję marzeń jak kiedyś.
Ale pisanie przypomina ci o rzeczach, które musisz pamiętać,
zwłaszcza o szczegółach technicznych. Jeśli chodzi o baseball,
jednego dnia umiejętności mogą rosnąć, a następnego maleć.
To, że dziś się udało, nie znaczy, że jest dobrze.
Dlatego nadal prowadzę rejestr techniczny.
Te notatki są bardzo przydatne, gdy chcę się nad czymś zastanowić.
Idealnie byłoby, gdyby podstawowych wartości nie trzeba było spisywać.
Na przykład kontaktu wzrokowego podczas powitania.
Jeśli to jeszcze nie jest twój nawyk, powinieneś to zapisać.
Gdy spojrzysz na kartkę, przypomnisz sobie o tym.
To skuteczny proces.
Kiedy ten nawyk wejdzie ci w krew, nie będziesz potrzebował notatek.
To idealny rezultat dla każdego procesu.
Myślę, że wciąż ma listę swoich obecnych zadań.
Teraz pewnie jej nikomu nie pokaże,
ale może za dziesięć lat ją nam ujawni.
W wieku 18 lat Shohei napisał:
„Życie nie tworzy marzeń.
Marzenia tworzą życie.
Poświęcę swoje życie baseballowi”.
Nie da się tego lepiej ująć. Ma pasję do baseballu.
Zawsze będzie świetnie grał.
Będzie to robił jeszcze przez około 10 lat.
Ale co będzie potem?
Długie życie wymaga wypełniania luk.
A ty chcesz być człowiekiem w pełni.
To ciekawe, nawet wykraczając poza sport.
Biorąc pod uwagę ogromne osiągnięcia Shoheia w baseballu
i jego nieustające poświęcenie dla sportu, nawet w codziennym życiu,
wątpię, by ktoś mógł mu mówić, co ma robić.
Chyba że Joe Maddon?
Baseball to jego świat.
To jego świat, który wypełnia też życie innych.
Prawda? Kręcimy tu o nim cały dokument,
a jego kariera trwa dopiero trzy czy cztery lata.
We wszystkim, czym Shohei wypełni swoje życie,
czy to w baseballu, czy w czymś innym,
da sobie radę.
Wypalenie zawodowe po zdobyciu miejsca w Galerii Sław
to coś, z czym mógłbym żyć.
Myślę, że swoją przyszłość
Shohei odkryje sam.
Poświęca się całkowicie baseballowi. To jego obecny priorytet.
Pewnego dnia
może spojrzeć wstecz i przypomnieć sobie te chwile pełnego poświęcenia.
Wierzę, że to dla niego coś wspaniałego.
Niewielu zawodników to potrafi.
Rozumiem, że trenerzy przeżyli więcej od nas.
Na pewno widzieli, jak wielu zawodników doznało wypalenia.
Ale Shohei zrobił coś, co wszyscy uważali za niemożliwe.
Nawet jeśli to rada Joego Maddona, Shohei nie musi jej słuchać.
Na tym etapie jego kariery i jeśli chce to kontynuować,
nie widzę powodu, by zmieniał to, co robi.
Zgadza się.
Mam wizję swojej przyszłości, ale nic nie jest pewne.
Jasne, myślenie o przyszłości jest ważne,
ale to odrębna kwestia od tego, co powinienem teraz robić.
Po prostu chcę wiedzieć, co chcę robić w życiu w tej chwili.
Wszyscy, którzy grali w ten sport,
są w niego bardzo zaangażowani.
Rozumieliśmy i rozumiemy, jak było ciężko.
Żyliśmy baseballem.
Ile on ma lat, 28?
Da sobie radę.
Shohei robi coś niespodziewanego.
Podąża ścieżką, której nie znał nikt inny, która przekracza wyobraźnię.
Jestem przekonany, że zwali nas z nóg jeszcze bardziej w przyszłości.
Odkąd zacząłem grać,
idę określonym rytmem.
Te małe kroki prowadziły do o wiele większego celu.
Wciąż mam cele i aspiracje, które muszę jeszcze spełnić.
Dzięki temu wciąż idę do przodu.
Musi wygrać World Series.
Zawsze wierzyłem, że zdoła grać w obronie na trzech pozycjach.
Całkowicie w niego wierzę.
Tak.
Widzę tylko, że zastanawia się: „Co dalej?”.
Dla następnego pokolenia piłkarzy.
Czy przekaże
to wszystko, co zrobił, następnemu pokoleniu?
Bo to, co robi, stanowi wyzwanie.
To dla Shoheia, mojego kumpla. Bardzo cię szanuję
i życzę ci wszystkiego najlepszego, Shohei.
Dziękuję. Jest też wiadomość.
Położę ją obok piłki Matsui-sana.
To nie tylko najlepszy Japończyk, ale i jeden z najlepszych graczy w MLB.
Przypomina mi się, jak w dzieciństwie obserwowałem najlepszych graczy.
Jestem zadowolony z decyzji, które podjąłem dotychczas.
Jestem częścią świetnej drużyny,
codziennie współpracuję ze świetnymi zawodnikami.
Ale czy to była najlepsza decyzja?
O ile nie cofnę się w czasie i nie sprawdzę innych opcji,
nie będę miał pewności.
Często to powtarzam,
że możesz jedynie wierzyć, że twoje wcześniejsze decyzje były najlepsze.
To nastawienie pozwala mi cieszyć się grą.
Naprawdę w to wierzę.
Jeśli chodzi o podejmowanie decyzji,
co jest najlepsze, wiem tylko, że to, co wybiorę, będzie dobre dla mnie.
Jestem ciekaw, co przyniesie przyszłość,
ale teraz
po prostu cieszymy się tą przygodą.
Bardzo się cieszę z tego, jak jest.
Myślę, że to dopiero początek.
Z niecierpliwością czekam na jego przyszłość.
To będzie fajna przygoda.
Tak jak do tej pory.
Shohei musi zrozumieć, że droga do mistrzostwa bywa trudna.
To bym mu powiedział.
Bardzo rzadko po prostu zdobywa się mistrzostwo.
Musisz być cierpliwy
i musisz zrozumieć, że twój czas nadejdzie.
A droga na szczyt nie jest łatwa, bo inaczej wszyscy by tam dotarli.
Powodzenia dalej.
Idź do przodu i niedługo spotkamy się tu w Cooperstown.
Jak dotąd spełniał swoje marzenia,
a ja chcę, by wiedział, że przyszłość baseballu spoczywa na jego barkach.
Wiem, że może podjąć to zadanie.
„Mistrz Świata”.
MVP!
Napisy: Joanna Rychlik