Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Shohei Ohtani, başardı!
Tek boynuzlu at Shohei yine başardı.
Bu adam başka bir gezegenden.
Saatte 158 kilometrelik, bir dört dikişlik atış yaptı.
Dalış. Sağ taraftan iyi bir atış. Kurşun gibi!
O günümüzün Babe Ruth'u.
Ohtani, bir lazer gibi gitti.
İşte Ohtani. Başardı.
Oyun dışı bıraktı.
İlk topta sallıyor ve ilk atışta işi bitiriyor.
Onu bitirdi!
Tümsekte yedi müthiş devreden sonra bir de topu bir kilometre uzağa gönderdi.
Gösteri vakti.
Shohei Ohtani, modern MLB tarihinde
aynı sezonda atıcı olarak 10'dan fazla galibiyeti, 40 home run sayısı olan
ve 15'ten fazla kale çalma sayısı olan tek oyuncu.
Vurucu ve atıcı olarak seçilen tek All-Star olarak
strikeout ve home run sayılarıyla
onlarca yıl önce Babe Ruth'un kırdığı rekorları kırdı.
Bu, beyzbol tarihindeki en eşsiz oyuncunun hikâyesi.
1994 doğumlu,
Shohei Ohtani, Japonya'nın Iwate şehrinde küçük bir kasabada büyüdü.
Kimse geleceğin efsanesinin böyle bir taşradan gelmesini beklemiyordu.
Japonya'nın kırsal kesiminde, etrafta sadece birkaç beyzbol takımıyla büyüdüm.
Takımların çoğu daha önce hiç büyük turnuvalara katılmamıştı.
Birçok oyuncunun yetenek bakımından beni gölgede bıraktığından emindim.
Onun yolculuğu burada başladı.
SHOHEI'NİN OYNADIĞI İLK BEYZBOL SAHASI
SHOHEI'NİN LİSEDEYKEN OYNADIĞI SAHA
Tabii ki harika bir beyzbol oyuncusu olmak istiyordum
ama bunun gerçekleşeceğine dair hiç inancım yoktu.
Çocukken Shohei, Major League Baseball'u izledi
ve bir gün orada oynamayı hayal etti.
Evimizde bir bilgisayar vardı.
Kesinlikle atıcılara baktım ama bir yandan farklı uzaklıklardan çekilen görüntüleri,
çeşitli oyuncuların videolarını da arardım.
İnsan böyle şeylere internetten bakabilmeye başlıyor.
Bu sürecin üzerimde büyük bir etkisi oldu.
Duygusal olmayan bir Ichiro Suzuki.
Ortaya yerden bir top
ve işte 258'inci vuruşuyla
Major League tarihinin en yeni Vuruş Kralı.
Tanrım!
Bu akşam başaran Hideki Matsui oldu.
Randy Johnson mükemmel bir oyun çıkardı.
Pedro Martínez tümsekte.
Barry Bonds, bu oyunu oynayan herkesten daha fazla home run sayısı yaptı.
Bu beyzbol kartlarına girebilir. Ken Griffey, Jr.'dan muazzam bir home run.
Çocukken bile anlayabiliyordum.
MLB'deki oyuncular farklı bir seviyedeydi.
Onları televizyonda ve başka yerlerde izlerdim,
Ichiro-san'ı, Matsui-san'ı, onlardan önce Randy Johnson'ı, Pedro Martínez'i…
Barry Bonds'u, liste uzar gider, Ken Griffey Jr'ı…
Çocukken bile MLB'nin en iyi beyzbolun oynandığı yer olduğu benim için açıktı.
Ben hep zorlukları aşmayı seven biri olmuşumdur.
MLB'de ne kadar ilerleyebileceğimi görmek istemek benim için kaçınılmazdı.
Üçüncü kaleden birinci kaleye biraz top çevirdikten sonra Matsui öne çıkıyor.
259 sayı averajı ve 9 home run sayısıyla bugün sol sahadan başlıyor.
Onun vuruş formunu çalıştım, böyle…
Eminim herkes yapmıştır.
Evde istediğim zaman sallayabileceğim bir sopam vardı.
O zamanlar sadece kafama göre çalışıyordum.
Gururlandım.
Bugün geldiği yerde MLB'de çok büyük yeri olan Shohei'nin minikler ligindeyken
bana hayranlık duyduğunu bilmek benim için çok anlamlı.
Bunu duyduğuma çok sevindim.
Bunu ister mi, emin değilim.
Teşekkürler.
Bu harika.
Gerçekten iyilik istemekten hoşlanan biri değilim.
- Bu benim için çok değerli. - Pedro gülmeye başladı,
çünkü "Haklısın pek iyi hisssetmiyorum." dedi.
2009'da
Shohei, Matsui ile benim World Series'teki karşılaşmamızı izledi.
...solak seçilmiş vurucu.
Pedro Martínez en sevdiğim atıcılardan biridir.
Özellikle de kariyerinin ilk dönemini
izlemekten keyif alırdım.
Onun gibileri ve MLB'de başarılı olan bir avuç Japon oyuncunun
World Series'in büyük sahnesinde karşılaşmasını izlemek benim için özeldi.
Özellikle iki oyuncuya da hayran olduğum için.
Pedro'nun Matsui'ye atışı.
Ve top sağdan uçuyor, çizgiye doğru.
Gitti. İki sıfır, New York.
Evet, gördüm. Sağ sahaya home run.
Pedro Martínez iri yapılı bir sporcu olmayabilir
ama buna rağmen topa güç veriyor.
Yeteneklerinden bahsetmiyorum bile.
Ona kıyasla ben iri atıcılar arasında sayılırım.
Aslında ebadım yüzünden onun gibi atış yapamıyorum.
Onun yaptığını yapabilmek için çok daha fazla çalışmam gerektiğini biliyordum.
Benim gibi iri yapılı bir atıcı öyle hamleler yapabilirse
öyle bir oyuncu olarak çok iyi iş çıkaracağıma inanıyordum.
Şimdiden beş strikeout. Vurucu Michael Busch.
Sallıyor ve ıska. Michael Busch 161 km ile oyun dışı.
SHOHEI'NİN EN HIZLI ATIŞI SAATTE 164 KM
1920'lerden beri mart ve nisan aylarındaki en düşük açılış ortalaması.
Yani 100 yıldan uzun sürede en az 770 devre oynandı.
Ve Shohei Ohtani listenin başında.
Listedeki şu isimlere bakın, Pedro Martínez ve Bob Feller.
- Birinci, ikinci. Eddie mi? - Evet, kazandı. Evet.
Evet, kazandı.
Shohei Ohtani bu gece atış pozisyonunda
ve bu gece Halos için atış pozisyonundaki doğru adam olabilir.
İşte yine hızlı atışını yapıyor, sallıyor ama kaçırıyor, üçüncü ıska.
Shohei, atıcı ve vurucu olarak tüm zamanların en çok strikeout yapan
oyuncuları listesinde Babe Ruth'la berabere.
Çift yönlü yıldızlar The Babe ve Shohei ikisi de 501 sayıda.
Bence Shohei onu geçecek.
Peña sallıyor ve kaçırıyor. Shohei'den fena bir pas.
Ohtani'den ikinci strikeout.
Tüm zamanların en çok strikeout yapan oyuncuları listesinde Babe Ruth'u geçiyor.
Major League Baseball tarihinde gerçekten böyle bir şey yok.
Bana harika bir örnek olduğu için ona minnettarım.
Maçın ilk atıcısı. Sunucular. Taraftarlar. Bu gece harika şeyler gördük.
Yüksek hızlı bir top atıyor.
Pedro Martínez'den 17'inci strikeout.
Beyzbolun uzun tarihinde birçok atıcı oldu.
Ama onunki kadar pürüzsüz bir atışla
rekabet edebilecek çok atıcı yok.
Ben tabii ki tarafsız bakamıyorum.
Nereden başladığını ve bu hayali ne kadar
uzak bir mesafeden kurduğunu görmek beni çok gururlandırıyor.
Ben de Shohei gibi büyüdüm. Tıpkı onun gibi, açık sahalarda.
Ben de özgürce hareket edebiliyordum.
Dışarıda olmayı, doğada ve özgürlüğün içinde olmayı seviyordum.
SHOHEI, 3 VE 7 YAŞINDA
Ama aynı zamanda beyzbol oyuncusu olma hayalim de vardı.
Asıl övgüyü kim hak ediyor, biliyor musun?
Bence ailesi, bu çocuğu böyle eğittikleri için.
Onu istediği şeye bu kadar bağlı biri olarak yetiştirdikleri için.
Ailem beni her hafta beyzbol antrenmanlarına götürürdü.
SHOHEI, 12 YAŞINDA
İstediğim şeyi yapmama izin verdiler. O zamanlar yüzme dersleri de almıştım.
Ailemin yerine getirdiği rol buydu…
Nasıl söylesem?
Harika ebeveynlerdi ama akıl hocam değillerdi.
Aileme ve onların kişiliklerine gerçekten çok saygı duyuyorum
ama onların söylediği sözlerin aynısını
okulda gerçekten saygı duyduğum bir öğretmenden duymak
beni daha farklı etkiliyordu.
Bu kelimelerin benim için yarattığı anlam farklı oluyordu.
Ailemi seviyorum ve destekleri için minnettarım.
Onlar olmadan bunların hiçbirini yapamazdım.
Ama söz konusu hayatımı en çok etkileyen insan olunca
cevabım değişiyor.
2013-17 YILLARINDA SHOHEI'NİN NIPPON HAM FIGHTERS ANTRENÖRÜ
Onu Fighters'a almak için pazarlık yaparken
annesi her zaman bizim yanımızdaydı.
Annesi ve babasının çok cömert bir yanları vardı.
Ona çok değer veriyorlar ve onu içten seviyorlardı
ama her zaman kendi adına karar vermesine izin veriyorlardı.
Babası ona beyzbolun temellerini öğretmiş, topu yakalamak ve koşmak gibi.
Ona bu önemli şeyleri öğretmenin onun üzerinde büyük bir etkisi olmuş.
3-2.
Ohtani sert vuruyor ve koşmaya başlıyor.
Zamanında basabildi mi?
Ohtani iri, güçlü ve çok hızlı.
Lise birinci sınıf öğrencisiyken,
Shohei, hedeflerini bir "hayal tahtası"na yazdı.
Hayali, sekiz profesyonel takım tarafından ilk seçilmekti.
Bunu da oyununa dair sekiz unsuru
kusursuzlaştırarak başarmayı planlıyordu.
Bu sekiz unsurun her birinin sekiz küçük hedefi daha vardı.
Bunların içinde fiziksel kondisyon, zihinsel kondisyon,
şans, kontrol
ve insanlık da vardı.
Çok etkileyici.
Bu beni daha çok etkiledi,
şu an yaptıklarından çok o zamandan beri kafasında olması
beni daha çok etkiledi.
Çünkü hayalini çizip sonra gidip ona ulaşmak zordur.
Keşke ben de böyle yapabilseydim.
Ama bunu hiç düşünmedim.
Konu beyzbol olunca
pek çok belirsizlik yaşadım ve hiç kolay olmadı.
Onun için de kolay olmadığını biliyorum ama hayalini bir kâğıda çizmek
çok etkileyici, özellikle de o kadar küçük bir yaşta.
Bu muhtemelen beyzbolda yaptıklarından daha etkileyici.
Bu çoktan Hall of Fame müzesine girmeliydi.
Bu, Hall of Fame'de olmalı.
Bu utanç verici.
Gerçekten… Bu…
Bunun, kendimle benim aramda kalması gerekiyordu.
Bunun ortaya çıkmasına hazır değildim.
Onu kimsenin bulamayacağı bir yerde saklamayı umuyordum.
2010 mu? O zaman muhtemelen lisedeydi.
Öncelikle "sekiz takım tarafından ilk seçilmek."
Hiç o kadar büyük bir hedefim olmadı.
Bunu lise birinci sınıfta mı yazmış?
Ligdeki herhangi başka bir oyuncunun böyle bir plan yapabileceğinden şüpheliyim.
Onu oyundan çıkardı.
CC Sabathia, eksiksiz bir oyunla
ve bir New York Yankees olarak altıncı oyununu tamamladı…
CC SABATHIA YANKEES 2009-2019
Tabii ki bunları yazmak
ve bu planı gerçekleştirebilmek gerçekten harika.
Yani, yazdığı her şeyi okudum, kol bakımı, esneklik, kararlılık
ve daha bir sürü şey, hepsini kâğıda yazmış.
Her yıl en değerli oyuncu Cy Young yarışına girecek
ve sonunda kesinlikle Hall of Fame'e girecek.
İlk aşamalarda bence yazmak yardımcı oluyor.
İnsanlar unutmaya meyilli.
Not almak ve görebileceğin bir yerde saklamak basit bir eylem
ama bence etkili, insan yazdıklarına ve yapması gerekenlere
devam ettikçe eninde sonunda bunlar alışkanlık hâline gelir.
Bunu yapmanın birçok yolu var. Konu hangisinin doğru olduğu değil.
Bu sadece yaklaşımlardan bir tanesi.
Bence denemeye değer.
Onu hayalini çizmeye iten şey neydi?
Ve hepsini bir araya getirmeyi nasıl başardı?
Vücudunu o kadar iyi tanıyor muydu?
Bu tür bir sporcu olacağını biliyor muydu?
Nasıl kendini bu kadar iyi hazırladığını çok merak ediyorum.
Aklıma gelen şeydi sadece.
Çok düşünmemeye çalışmıyordum.
Sadece o sırada benim için önemli olan şeylerin bir listesiydi.
Gerekli gördüğüm şeyleri seçtim ve yazdım.
Gerçekten hepsi buydu.
Shohei altı yaşındayken en sevdiği sporun beyzbol olduğunu.
Hayalindeki işin beyzbol oyuncusu olmak olduğunu
ve yetişkin olduğunda sıradan olmak istediğini yazmış.
2013-17 YILLARINDA SHOHEI'NİN NIPPON HAM FIGHTERS ANTRENÖRÜ
Bu birinci sınıftan mı?
Bu beni gerçekten şaşırttı.
Bunu neden yazdığını ona sormalısın. Sözlerinin ardında ne var merak ediyorum.
Cevabı bilmeyi çok isterim.
Acaba daha birinci sınıftayken sıradan olmadığını mı hissetmiş?
Diğerlerinin arasında ayrışmasına neden olan bir şey olmalı.
Beni etkileyen şey, birinci sınıfa giderken bile
tevazunun ne olduğunu, kendini övmemen gerektiğini anlamış.
Bu, sözlerden ziyade eylemlerin önemli olduğunu bildiğini gösteriyor.
Ona öğrettikleri şeyler için ailesi daha da çok övgüyü hak ediyor.
Okurken içimden bunun normal olmadığını söylemiştim.
O kesinlikle rastgele biri değil.
O normal değil.
Şimdi Shohei'yi gerçekten tanımak istiyorum.
Normal bir çocuktum.
Ortalamadan biraz iri bir çocuk.
Aslında ortaokulda muhtemelen ortalamadan çok daha iriydim.
18 yaşında Shohei, ABD'de atıcı olarak keşfedildi.
Ancak Japonya'daki profesyonel bir takım dikkatini çeken bir teklifte bulundu.
Ona hem atıcı hem de vurucu olma fırsatı verildi.
Bu, onlarca yıldır görülmeyen bir şeydi.
SHOHEI'NİN MENAJERİ
Bence 18 yaşında verdiği bu karara tekrar baktığınızda
bunun önemini kavrayan pek çok kişi yok
ama ben anlıyorum, Shohei de anlıyor.
Bu büyük bir karardı.
Ve bir oyuncunun kariyerinde iki yol olabileceğine gerçekten inanıyorum.
Gerçekten inanıyorum.
Bence bunlar o basit seçim anları. A kapısını mı seçeceksin, B kapısı mı?
Onun A kapısından girmesine izin verdiler.
Büyük ligde başladı ve sonrasına da oradan itibaren gördük.
Çok iyi iş çıkardı.
Ama B kapısında olsaydı
ve muhtemelen küçük liglerde başlasaydı
bundan ne çıkardı, hiçbir fikrimiz yok.
Onu sadece atıcı ya da vurucu olarak sınıflandırabilirlerdi.
Bu özel durumun
olduğu gibi geliştiğini göremeyebilirdik.
İki yönlü oyuncu olarak oynama teklifi ilk olarak Nippon Ham Fighters'dan geldi.
Başta liseden sonra doğrudan ABD'ye gitmeyi umuyordum.
O zamanlar, Fighters dışında
diğer tüm Japon takımları beni sadece atıcı olarak istiyordu.
Bazı ABD takımlarından da teklifler geldi
ama beni sadece atıcı olarak gördüler.
Kimsenin beni vurucu olarak görmediği çok açıktı.
Yani Fighters böyle bir fikir sunan tek takımdı.
Enine boyuna düşündüm ve seçimimi yaptım.
Sonunda kariyerimde ilerlemeye karar verdiğim yol bu oldu.
Kendi tarzını geliştirmek önemli. Shohei'yi dinledikçe
bir atıcıdan çok vurucu olarak kendine güvendiğini görebiliyordum.
Görünüşe göre en başından beri aldığı kararların farkındaydı.
Yani o açıdan bakınca
kendi iradesiyle devam etmek isteyen o gibiydi
ve Fighters da bu meydan okumayı sürdürmesi için ona gereken ortamı verdi.
Bu benim için çok ilgi çekici.
Ve berabere.
Darvish atışa hazırlanıyor ve üçüncü ıskayla oyun dışı bırakıyor.
Shohei, Fighters'ın onayı olmadan MLB'ye gönderilemeyeceğinden
eminim birkaç yıl bunu konuşmuştur.
Burada 30 takım var
ve 30 takım da Pasifik Kıyısı dediğimiz yerde yetenek arıyor.
Ve Shohei'nin Major League Baseball'da
oynamayı gerçekten istediği açıkça duyurulmuştu.
Ve bir Fighter olmadan önce, liseden çıkar çıkmaz
buraya gelmeye dair çok büyük bir arzusu vardı.
Bay Kuriyama'nın, Shohei ve ailesiyle çok iyi bir ilişkisi vardı
ve sonunda şöyle bir anlaşmaya vardılar,
Shohei ne zaman ABD'de oynama vaktinin geldiğini düşünürse
ve ABD'de oynama fırsatı yakalarsa
ona bu fırsatı verip buraya gelme isteğini onurlandıracaklardı.
Onun hikâyesi de harika bir hikâyeydi.
Kimse büyürken sadece atıcı olmak istemez.
Gençlik sporlarına ve lise düzeyinde oynanan beyzbola bakarsanız
en iyi oyuncu genelde kısa topçu, atıcı, en iyi vurucu olan
ve hepsini bir arada yapan kişidir.
Dediğim gibi, onun sayesinde
çocuklar seçim yapmak zorunda kalmıyor
ve onun sayesinde çocuklar ikisi birden olabiliyor.
Hem vurucu, hem atıcı olma hayalleri kurabiliyorlar
çünkü oyun oynamaya böyle başlarlar.
Çocukken hepimizin hayali buydu, hem home run yapmak
hem strikeout yapmak.
Ve bu adamda ikisi bir arada var.
Bence her beyzbol oyuncusunun hayalini yaşıyor.
Profesyonel düzeyde durum kesinlikle bu değil.
Liseye kadar mümkün.
Lisede profesyoneller gibi her gün oyun oynamıyorlar.
Belki bir turnuvada olabilir.
Lise düzeyinde her pozisyonda oynayabilen,
atış yapabilen ve iyi vurabilen oyuncu muhtemelen takımı yönetir.
Profesyonel seviyeye ulaştığında bir karar vermek zorundasın.
Odaklanmak için bir uzmanlık seçmek çok normaldir.
İkisini birden denememe izin vermeleri benim için en büyük sebepti.
Bu ihtimali düşünmemiştim. O ana kadar böyle bir ihtimal yoktu bile.
O zamana kadar hiçbir takım beni vurucu olarak görmedi.
Tüm bunlar olurken Kuriyama-san'ın
ikisini de denememi önermesi beni düşündürdü. "Bir deneyebilirim" dedim.
Tüm konuşmanın başladığı yer aslında orasıydı.
Tek bir pozisyon seçseydi bence ABD'de çok daha erken başarılı olurdu.
İkisini de yapma konusunda
ne kadar ileri gidebileceği sorusu vardı.
İkisinde de gerçekten MLB'de rekabet edebileceği bir seviyede
başarılı olmasını istedim.
Potansiyeli vardı ve ben onu o seviyeye getirmeye kararlıydım.
Bazen düşünüyorum…
Gerçekten çift yönlü bir oyuncu olabileceğimden emin miydi?
O zamanlar ne düşündüğünü bilmeyi çok istedim.
Onu, bana inanan az sayıdaki insandan biri olarak görüyorum
ama bunu %100 ulaşılabilir bir hedef olarak görmüş müydü?
Ya da belki de o noktada
takım sadece bir şeyler deniyor ve sonucu görmeye çalışıyordu.
Major League'e girmeyi seçtiğimde, kulübün bazı üyeleri bana,
"Bunu yapabileceğini hiç düşünmemiştik" dediler.
Kesinlikle anlıyorum. O yüzden belki de Kuriyama-san da öyleydi,
bu sadece beni takımlarına almak için bir stratejiyse, bu anlaşılabilir.
İkisini birden yapamasaydım sadece birini seçebilirdim.
O zamanlar etrafımdaki beklentilerin genelde bunlar olduğunu biliyordum
ama bunu yapabileceğime dair kararlılığım üzerine bahse girmeye razıydım.
Doğal olarak merak ediyorum, Kuriyama-san'ın
o zamanlar asıl niyeti neydi?
Potansiyelime ne kadar güveniyordu?
Fighters'ın bakış açısından iki şekilde de kazan-kazan olduğunu görebiliyorum.
İki sonuç da onlar için başarı sayılırdı.
Eğer vuruculuğum işe yaramazsa beni atıcı olarak kullanabilirlerdi.
Seçildikten sonra takım ne yapmaya karar verirse onun insafına kalacaktım.
Bunu düşünerek de şansımı deneyeyim dedim.
Bunu başarabileceğimi hissettim.
Bunu kanıtlama fırsatını elde ettiğim için mutluydum.
Başaracağından çok emindim.
Shohei'nin bir vurucu ve atıcı olarak
iki yönüyle de Japonya'da en iyisi olacağına hiç şüphem yoktu.
Niyetimin bir yönü de buydu.
O zamanlar Fighters'ın genel müdürü olan Bay Yoshimura ve ben
uzun konuşmalar yaptık ve bir sonuca vardık.
Beş yılımız vardı.
Shohei beş yıl içinde MLB'ye giremezse
kendimizi başarısız sayacaktık çünkü o kadar yetenekliydi.
Bu şekilde görüyorduk.
2012 NIPPON HAM FIGHTERS TRANSFER DUYURUSU BASIN TOPLANTISI
En büyük hayalim MLB'de oynamaktı.
Bu nihai hedef değişmemiş olsa da
içimde başka bir hayal daha doğdu. Başarılı bir çift yönlü oyuncu olmak.
Yeni hedefim, dünya da çift yönlü bir oyuncu olarak başarılı olmaktı.
Darvish-san ben katılmadan önce Fighters'dan ayrılmıştı.
O yüzden 11 numaralı formasını bana miras kaldı.
- Orada biraz gerginlik vardı. - Vardı.
Bazıları 11 numarayı başkasının giymesi için çok erken olduğunu düşündü.
Takıma ve Darvish-san'a
özel bir numaraydı. O formayı giymek bir onurdu.
Diğer tüm numaralardan farklıydı.
Evet, bu konuda bazı sorunlar vardı.
Yetenek avcılarının ve takımın Shohei'ye dair araştırmalar yaptığını biliyordum
ve bu beklentilerinin ne kadar yüksek olduğunu gösteriyordu.
11 numara zaten benim değildi.
Sadece atış yaptığım sayıydı.
Bazıları "Shohei henüz o kadarını hak etmedi" dedi.
Ama ben hiç öyle görmedim.
Daha doğrusu, takımın
o numaraya değer verdiğini biliyordum ve bu kadar çabuk ona verdiklerinde
onun nasıl olağanüstü bir oyuncu olduğunu görmek için heyecanlandım ve heveslendim.
Dediğim gibi, Japonya'daki ilk birkaç yılda
vurucu ve atıcı olarak oynama fırsatı bulması
buraya geldiğinde gereken öz güvene
ve rutine sahip olmasını, ne yaptığını bilmesini,
aynı zamanda
ikisini de yüksek seviyede yapabilmesini sağladı.
Bence 18 yaşında
liseyi bitirir bitirmez buraya gelmeyerek tam gereken şeyi yaptı,
doğru rutini geliştirip öğrenerek
buraya geldiğinde herkesi etkileyebildi.
İnsanlar profesyonel beyzbolcu olmanın ne kadar zor olduğunu bilse de
Shohei'nin o seviyeye ulaşmak için iki katı çalışması gerektiğini bilmiyor.
Sorun yeteneği değildi.
Onun vücudunun sınırına ulaşmasıydı.
İkisini dengelemenin yolunu bulmam gerekiyordu.
Kritik noktalardan biri buydu.
Shohei'ye hiç ne yapması gerektiğini söylemedim.
O ilerlemeye devam ettikçe ben de onun yanındaydım.
Önünde devam edebileceği açık bir yol olmasını sağladım.
O işini yapıyordu. Benim işim ona destek olmaktı.
Başarmaya çalıştığı şey öğretebileceğiniz bir şey değildi.
Saatte 165 kilometre. Yeni bir rekor.
Nippon Ham Fighters'ta Shohei bir gün büyük lige
çıkma umuduyla sınırları aştı ve rekorları kırdı.
Kendinden çok emin olmalı.
Normalde, aslında…
Hiçbir zaman ne olacağını bilemezsiniz.
Kendinize güvenmiyorsanız
hayalini kurup peşinden gidebilirsiniz.
Ama sanırım Shohei ne yapmak istediğini
her düşündüğünde eşsizdi.
Çünkü bazen bir şeyi isteriz.
Evet, çok isteriz
ama her zaman elde edemeyiz.
Belki de gereken şeye sahip olduğunu düşündü. Bunu başarabileceğini hissetti.
Ama sanırım başka kimsenin yapmadığını yapma fikri onu harekete geçiriyordu.
En azından benim için öyle olurdu.
Denemeden asla bilemezsin.
Daha önce kimsenin yapmadığı bir şeyi yapmaya çalışmak…
Belki 100 yıl önce her ikisini de yapan oyuncular vardı.
Ama bugünün rekabetçi dünyasında
daha önce yapılmamış bir şeyi deneyip başarmak mı?
Meydan okumanın kendisi onun için en büyük motivasyon olmalı.
Başarısız olsan bile yine de denemeye değer.
Beş, altı, yedi yıl sonra bu zorlu mücadeleye
fiziksel olarak hazır olacağından emindim.
Kendini geliştirdiği o süre boyunca kendini fazla zorlamamalıydı.
Bu benim için çok önemli bir kuraldı ama Shohei bazen itiraz ediyordu.
Özellikle de önemli maçlarda oynamakta ısrarcıydı.
E-posta üzerinden birçok görüşme yapıyorduk.
Ancak benim görevim gerektiğinde onu durdurmaktı.
MLB'de başarılı olmak için
Japonya'da sağlam bir temel oluşturmalıydı.
En kısa yolunun bu olduğuna gerçekten inandım.
Shohei'nin anlayacağından emindim ve sonunda anladı.
Fakat benim yaklaşımımın gerçekten başarılı olup olmadığını
ancak Shohei beyzbol oynamayı bırakınca öğreneceğiz.
Hangi yolun doğru yol olduğunu gerçekten anlayamamıştım.
Doğrudan ABD'ye gitmenin uygun bir seçenek olduğuna inanıyordum.
Hangisi daha iyiydi, gerçekten bilemiyorum.
Benim için önemli olan Japonya'da kalmak değil,
çift yönlü bir oyuncu olma fırsatıydı.
2021-22 YILLARINDA SHOHEI'NİN ANTRENÖRÜ
O olmak nasıl bir his, bilmiyorum.
Yaptığı şeyi yapan ilk kişi.
Cubs'ı bunu Ulusal Lig ortamında yapabileceğimize ikna etmeye çalışıyordum.
Hem atış yapıp hem de dış sahada oynayabileceğine.
Bunu yapmak için de önceden yapmış olman gerekirdi.
Birçok insan tüm bu konulara şüpheyle yaklaştı. Bilmiyorum.
Yani, bu adamın buraya gelmesinin belli bir sebebi vardı
ve onunla konuşan herkes
gördükleri en iyi oyunculardan biri olduğundan bahsediyordu.
Cubs'ın o zamanki antrenörü olarak
değerlendirme sürecim şuydu: Ulusal Lig'de
onun ikisini birden yapmasını nasıl sağlarız?
Seçilmesinin bir sebebi var. Onun işi bu.
Atış yapabiliyor ve vurabiliyor.
Herkes bundan çekiniyordu.
Ben istemedim… Ben anlamadım. Açıkçası anlamadım.
Herkes onun ikisini yapması fikrini en azından keşfetmeye açıktı.
Çünkü daha önce yapmadığı şey değildi.
SHOHEI'NİN MENAJERİ
Japonya'da ikisini de yapmayı başarmıştı.
Gerçekten başarmak istediğin bir şey olunca
her zaman yüzleşmen gereken bir eleştiri olur.
Her zaman aşman gereken bir engel olur.
Sonuçta kendimi herkesten daha iyi tanıyorum
ve kimse ne için uğraştığımı benden iyi bilemez.
Sanırım bir oyuncu olarak ancak her şeyimi verdikten sonra
kariyerimin sonuna geldiğimde kendimi neye adadığımı görebileceğim.
Shohei'yi tanıdığım kadarıyla
çok genç yaşlarından beri bile kendinden çok emindi.
Kolay vazgeçecek biri olmadığını biliyorum.
2018'DE SHOHEI'NİN ANTRENÖRÜ
Yeteneği vardı ve çift yönlü bir oyuncu olmasına izin verecektik.
Ve bence bu Shohei için önemliydi.
En önemli faktör, benim iki pozisyonda da oynamam konusundaki ciddi olmalarıydı.
Sınırlı zamanı ve birkaç görüşmeyi hesaba katarsak
niyetlerini tam olarak anlamak gerçekten mümkün değildi.
Ama sonunda, birkaç takımla konuştum ve karar verdim.
Shohei nasıl…
Bu kararı nasıl verdi?
Yani, neden Angels'ı seçti?
Bilmiyorum. Bunu Shohei'ye sorman gerek.
MLB 2012-GÜNÜMÜZ
Sonunda ya Rangers'ı ya da Padres'i seçer sanıyordum
ama herkesi şaşırttı ve Angels'la sözleşme imzaladı.
Sebeplerini öğrenmek için hiç fırsatım olmadı.
Shohei'yle konuşman gerek. Cevabı onda.
Shohei ve Nez ile görüşmelerimizde
çok açıktık, çok dürüsttük ve Shohei hakkında ne düşündüğümüzü,
kesinlikle çift yönlü bir oyuncu olduğunu bildiğimizi belirttik.
Diğer takımların da böyle düşünüp düşünmediğinden emin değilim.
Buna cevap veremem.
Dürüst olmak gerekirse içgüdülerime güvendim.
Gittiğim liseyi seçtiğimde,
18 yaşında MLB'ye girmeyi denemeye karar verdiğimde
ve sonunda Fighters'a girdiğimde de kararımı böyle verdim.
Günün sonunda her zaman sezgilerime güvenirim.
Bu kulağa keyfî gelebilir ama değil.
Mesela bana üç seçenek veriliyorsa
üçüne de bakarım
ve bana verilenleri gerçekten anlamak için her açıdan incelerim.
Ama günün sonunda
bana doğru gelen şeyi yapıyorum. Bu iş böyle.
Açıklaması biraz zor.
Vuruş pozisyonunu seçmeye benziyor.
Önemli olan gelecekte kendini gördüğün haline uyan şeyi seçmek.
Hem kendim hem de çevremdekiler için
en iyi kararın ne olduğunu düşünürken
en çok öne çıkan Angels oldu, ana sebep buydu.
Tabii ki bu süreçte toplantılar oldu,
farklı takımlardan insanlarla konuştum.
Yani sezgimin, kararımı vermeden önce
yaptığım tüm bu toplantılar ve konuşmalara dayandığına inanıyorum.
Nihayetinde bu, benim Angels'ı seçme kararıma yol açtı.
İçgüdü mü?
Bundan daha spesifik bir sebep bekliyordum
ama içgüdülerinle hareket etmek kulağa hiç de kötü gelmiyor.
Bu senin hayatın. En çok işe yarayan şey sezgilerine güvenmek olabilir.
Bu soru Shohei'ye sorulduğunda
cevabı, "Öyle hissettim.
Benim için doğru yermiş gibi hissettim" oldu.
Orada rahat hissetti.
İyi insanlar.
İyi bir konum. Belki doğru bölge.
Bir sürü şey var.
Ama günün sonunda Doğu Yakası'nda da oynamaya açıktı.
Orta Amerika'da da oynamaya açıktı.
Batı Yakası'nda da oynamaya açıktı.
Öyle olduğunu açıkça söyleyebilirim
çünkü olası takımlar listesini hangilerine indirdiğini düşününce
yarısı Ulusal Lig, yarısı Amerikan Ligi takımıydı.
Hatta Amerikan Ligi'nden çok Ulusal Lig takımı vardı galiba.
Yani…
Ve bu, seçilmiş vurucu kuralından önceydi.
O yüzden Shohei'yi alacak bir Ulusal Lig takımı onu yedek vurucu olarak görüp
hem atış yapmasına hem de vurmasına izin verecekti.
O noktada kısıtlı olacaktı,
tabii eğer eldiveni alıp dış sahaya
ya da belki birinci kaleye gitmezse.
Yani bu bir Ulusal Lig takımının biraz dengelemesi gereken bir şeydi
çünkü seçilmiş vurucu kuralı muhtemelen yoldaydı.
Ve sonunda geldi.
Resmî olarak duyurmak isterim ki
gelecek yıldan itibaren
Amerika'ya gidip orada elimden geleni yapmayı planlıyorum.
Japonya'da beş yıldan sonra
Shohei sonunda ABD'ye gelmeye karar verdi.
Ve Los Angeles Angels takımını seçti.
Çok teşekkürler. Shohei, hoş geldin.
Teşekkürler.
Merhaba. Ben Shohei Ohtani.
23 yaşında.
Fiziksel ve zihinsel olarak
büyümesi için çok fazla olanak var
ve beyzbol açısından…
2018'deki ilkbahar idman kampında çok zorlandı.
Onun yaptığı şey çok zor ve gerçekten zorlayıcı.
Ama şunu söyleyen Shohei'ydi,
"Bu işi sonuna kadar götüreceğim."
Ve öyle de yaptı.
2018'deki bahar antrenmanı tam bir felaketti. Sonuçlarım berbattı.
Ama bir bakıma ben de bunu istiyordum.
Profesyonel bir beyzbol oyuncusu olmak için zaman kısıtlı.
50 yaşıma kadar bu işi yapsam bile bir mucize olur.
Zamanımı adayıp, sınırlarımı zorlayıp ne kadar ilerleyeceğimi görmek istiyorum.
Bu benim hobim gibi bir şey.
Vuruş yapmakta zorlandığımda bile heyecanlıydım
ve sonuç almak için hevesliydim.
Daha başlar başlamaz başarılı olmayı zaten beklemiyordum.
Bu liseye başladığım ve profesyonel olarak oynamaya başladığım zaman için de geçerli.
Hiçbir zaman ilk günden iyi gitmez ama orada olmak benim kararımdır.
Hayallerimin peşinden koşmanın heyecanı o zor anların hepsinden ağır basıyor.
Major League'de beyzbol oynamak zordur, tamam mı?
Ama yabancı bir ülkeye gelip
dili bilmediğinde
ve idare etmeye çalıştığında daha da zor.
Bu adamlara hakkını vermek gerek.
Dominik Cumhuriyeti'nden
ve Asya ülkelerinden gelenler, buraya gelip
ilk birkaç yıl dili bilmeden, pek bir şey anlamadan
yabancı bir yerde
yüksek bir performans sergileyebiliyorlar.
Benim geçiş dönemimde dahi, Vallejo, Kaliforniya'dan gelmek bile
Cleveland, Milwaukee veya New York gibi
büyük ortamlara transfer olmak
zor bir şeydi. Anlarsın ya?
Alışması zor bir şey.
Takım arkadaşları olarak bu oyuncuların yaşadıklarını anlayıp
onlara anlayış göstermeli
ve takımımızın kazanması için onlara elimizden geldiğince yardım etmeliyiz.
Tamamen farklı bir kültürden, tamamen farklı bir ligden geliyorsanız,
bunları aşmanız gerekiyorsa
bu göz korkutucu bir iş.
Her zaman "Bunu yapabilir miyim?" sorusu var,
ne kadar yetenekli olursanız olun.
O noktada asıl kadroya dâhil değildi.
Unutma, Japonya'dan erken çıktığı için
bir ikinci lig sözleşmesi imzalamıştı yani kendini bulması için
onu kolayca AAA Küçükler Ligi'nin üst seviyesine gönderebilirlerdi.
Bahar idmanında sıkışıp kalmış gibi hissettim.
Bunu nasıl söyleyebilirim…
Başkalarından yardım istemeyi seven biri değilim.
Kampta umutsuz hissettiğim anlar oldu.
Ama sonunda kendime ve her zaman yaptığımı bildiğim şeylere güvendim.
Daha bahar idmanıydı,
yeterli zamanım vardı ve düzeltmeler yapmaya hazırdım.
Vuruşumda büyük değişiklikler yaptım ve birçok şeyi değiştirdim.
Bu şekilde buraya kadar gelebildim.
Birçok kişi ondan şüphe etti.
Medya ilgisi çok fazlaydı. Etrafında çok insan vardı.
Sektördeki birçok kişi, "Bir saniye, bu işi beceremeyecek" dedi.
Hem de 2018'deki bahar idmanında onu ilk görüşlerinde.
Oakland'da başlamak için ilk fırsatı yakaladığında
o zaman Shohei Ohtani'yi gördük.
Şimdi, bir, iki. Salladı ve ıskaladı. Semien oyun dışı, biri gitti.
Ama işte bu kadar iyi. Eminim Xavi şu an çok etkilenmiştir.
Ohtani, birinci lig oyuncusu olarak gördüğü ilk atışın peşinde
ve sorunsuz bir sayı yapıyor.
Yani Shohei Ohtani ise…
"Biraz daha olgunlaşmaya ihtiyacı var"
diyen bir kulüpte olsaydı bu fırsatı
yakalayamayabilirdik.
Yani, gerisi malum.
New York Yankees'e gelseydi, Tampa'da olsaydık,
ilkbahar idmanında vurucu olarak sorun yaşasaydı
onu hemen tümseğe alıp "Sen sadece bir atıcısın.
Sopa olayı olmuyor
ve seni tümsekte tutacağız" diyebilirlerdi.
Onun Anaheim'a gitmesi ve medyada çok fazla yer almaması
ve orada vuruşu üzerinde çalışma fırsatı bulması
ve o tekme hareketinden kurtulması
sopayı sadece ucundan tutarak
topuk hareketine geçmesi
bence çok işine yaradı.
Onun gelişimi ve şu anki hâline gelmesine sağladı.
Bence şu anki hâli de
gelmiş geçmiş en iyi beyzbol oyuncularından biri.
Bence bu kararlar onu o noktaya getirdi.
CONEJO VADİSİ
Bence yetenek şovunu gördük.
Büyük bir revizyona ihtiyacı yoktu.
Bence en önemlisi, o rahat hissedene kadar
ona fazla sorumluluk yüklememekti.
Shohei'nin değişimi, genç bir oyuncudan beklendiği şekilde gelişti.
Sadece buradan buraya gelmedi.
Buradan buraya geldi ve gelişmeye devam edecek.
Şu ana kadar harika bir ilişkimiz oldu.
Birlikte çalışmaktan her gün keyif alıyoruz. Doğru kararı verdiğime eminim.
Bunu duyduğuma çok sevindim. ABD'ye giderken bile Shohei'ye
sürekli söylemeye çalıştığım şey, "Önemli olan, Shohei'nin kararı" oldu.
Ne yapmaya karar verirsen ver, beyzbol tanrıları seni destekleyecek.
Ona başkalarının söylediklerine takılmamasını söyledim.
Kendi kararlarını verdiğini ve kendine güvendiğini görmek
beni gerçekten mutlu ediyor.
İnsanların buna bakması ve muhtemel kararlarını eleştirmesi çok kolay
çünkü beş yıldır playoff'larda oynayamadı.
Ama her şeyin bir sebebi vardır.
Ve bence onun seçimi
o zaman için doğru seçimdi
ve kariyerinin geri kalanı için de doğru seçim olabilir.
Doğru kulüpte ya da doğru kurumda değilseniz
harika bir deneyim olmayabilir.
Çaylaklar ya da sınırlı MLB deneyimi olan oyuncular için
bu abartılı görünebilir
ama çoğu zaman hiçbir şeye hakkın yokmuş gibi gelir.
İnsanlar yaptığın her şeyde kusur arar.
Tek istediğim burada beyzbol oynamaktı
o yüzden bu mentaliteyi anlamakta zorlandım.
Beyzbolda olduğum kişi olmak için çabalıyorum.
Ve…
Sadece hayalimin beklenmedik bir şey olduğunu söyleyebilirim.
O yüzden buraya geldiğimde bana dair birçok şüphe vardı.
Kendimi sorgulamaktan kendimi alamadım.
Boyum, ebadım, yeteneklerim.
Diğerlerinin söylediklerine baktıkça
biraz utangaçlaştım,
öz güvenim azaldı.
Oyun beni uysallaştırdı,
diğer insanlar kibrimi kırdı
ama hayalimden asla vazgeçmedim.
Yaptığım en büyük şey buydu,
asla pes etmemek.
Çok yaklaşmıştım ve bu aklımdan geçti ama iyi ki pes etmemişim.
Fighters'la vakit geçirmiştim. Kendi rutinimi ve tarzımı geliştirdim
ve sanırım bu temel dolayısıyla takıma alındım.
Ama o zamanlar işleri kendi tarzımda yaptığımda sık sık bana gülerlerdi.
Benim için zor zamanlardı.
MLB o zamandan beri büyük değişiklikler yaptı. Bugünkü kulüplerin enerjisi farklı.
Ama o ilk birkaç yıl benim için gerçekten zordu.
Birçok kez Fighters'a geri dönmek istedim.
Geldiğim yeri düşününce, ben beyzbol oynadığım yerde büyüdüm
ve sadece siyahi çocuklar vardı.
Yani oynardık ve çok da iyiydik.
Yüksek bir seviyede oynardık
ama sadece bana benzeyen insanlar vardı
ve ben Küçükler Ligi'ne geldiğimde
takımımda benim gibi görünen kimse yoktu.
Hatta ben daha da üst lige geçtikçe
o zaman etrafta da bana benzeyen hiç kimse kalmadı.
Yani evet, zor ve üstelik ben buranın dilini de biliyorum.
O yüzden buraya Dominik'ten ya da Japonya veya Kore'den gelip
uyum sağlamaya ve beyzbol oynamaya çalıştığımı hayal bile edemiyorum.
Oldukça zor. Çok zor.
Artık çevirmenlerimiz olması bile
küçük liglerden gelen, hatta büyük liglerdeki oyunculara
yardımcı olabilecek çok fazla şey var.
Benim 25 yıllık kariyerimde gördüklerimden sonra
bence bu, beyzbolda büyük bir değişiklik.
Ben, kendim öyle şeyler yaşamadım.
Başka bir MLB takımında hiç oynamadım o yüzden emin değilim.
Ama söylentiler duyuyorsun ve onları bilgi olarak kabul ediyorsun.
Çaylak ya da Asyalı olduğun için işler belli şekillerde gelişebilir.
Varsayımlarımı olumsuz anlamda büyütme eğiliminde olduğum
ve en kötüsünü beklemeye meyilli olduğum için kendimi buna hazırlarım.
Ama durum öyle değildi. Hepsi çok iyi insanlardı.
Bu doğru, nasıl desem…
Herkesle çalışmak çok kolay.
Konu ilişkiler olduğunda
hiç olumsuz bir şey hissetmedim.
Kesinlikle şanslıyım. Kendim için çok iyi bir ortam buldum.
Sakatlıklar dâhil zor zamanlarım oldu
ama bu takımın bir parçası olarak buraya kadar gelebildiğim için çok mutluyum.
Orta sahanın sağına doğru gidiyor. Tekrar ortaya gidiyor.
Geliyor ve sayı!
Yükseğe uçuruyor, Ohtani-san!
Shohei Ohtani! Major League'deki ilk home run sayısı!
3 NİSAN 2018 SHOHEI'NİN İLK MLB HOME RUN SAYISI
Bu gece büyüleyici bir şey hissettik. Pazar günü gösterdi.
Neyse ki ben öyle sorunlarla karşılaşmadım.
Farklı bir bakış açım vardı. Çok daha fazlasıyla karşılaşmayı bekliyordum.
Özellikle Angels taraftarları arasında bir yuva hissi var.
Beni çok iyi karşıladılar ve bana çok destek oldular.
Bu, performansıma odaklanabilmemin sebeplerinden biri.
Kendimi çok şanslı hissediyorum ve şu anki hâlim için minnettarım.
Etrafımda inanılmaz bir destek grubu var.
Ippei-san'ın çeviride yardım etmesi çok kıymetli bir şey.
Onun varlığını da çok önemli görüyorum.
Bir ifadenin ne zaman farklı karşılanacağını asla bilemezsiniz.
Örneğin konu espriler olunca.
Yanlış yorumlandıkları için kolayca geri tepebilir.
Benim için çeviri yaparken nüansları çok iyi yakalıyor.
Bu kesinlikle çok yardımcı oldu.
Shohei 2018'de geldiğinde her takım için işler çok gelişmişti.
Birbirimizi kabul etme konusunda etik bir değişim yaşadık.
O yüzden benimkiyle benzer bir deneyim yaşadı mı, bilemiyorum.
Ama Shohei'nin de kendine göre zor zamanlar geçirdiğine eminim.
Medyanın ilgisinin ortasında yaşadığı sakatlık onun için kolay olmamıştır.
Ama bence insanın bir hayali olunca
ve bu uğruna çabaladığı bir şeyse
o şey artık insanın hedefidir ve kafasında hazırdır.
Anlıyor musun?
Yani olabileceğin en iyi beyzbol oyuncusu olma hayalinin
beraberinde gelen her türlü zorluğa göğüs gerebilirsin.
O zaman bile
Shohei'nin birinci ligdeki yolu inişler ve çıkışlarla doluydu.
Aberdeen kısa topçu pozisyonunda.
Omar Vizquel…
Onu dirseğinden vurdu.
O sağ eliyle atıyor ve sol eliyle vuruyor.
Vuruş yapan o kolu, içeriden gelen atışa maruz bırakıyorsun.
Ohtani için bu gece 66 atışla bitti.
Onun harika atışını deneyimleyemedim
çünkü ilk yılında kolunu sakatladı.
Bu, bir maçta çok hızlı oldu ve hızı aniden düştü.
Acı çektiğini de çok göstermedi ama top elinden çıkmıyordu
ve teşhisin gelmesi uzun sürmedi,
Tommy John ameliyatına ihtiyacı vardı.
Ama yine de vurmak istiyordu
ve neredeyse sezon sonuna kadar vurmayı başardı.
"Henüz ameliyat olmayacağım" diyen Shohei'ydi.
"Bu işi sonuna kadar götüreceğim" dedi.
Dediğini de yaptı.
Büyük bir ay geçirdi
ve bu yılın çaylağı olması için büyük bir fark yarattı.
Tüm hayranlarıma teşekkürler.
2018 YILI AMERİKAN LİGİ YILIN ÇAYLAĞI ÖDÜLÜ
Umarım bir dahaki gelişimde bu kopya kâğıdına ihtiyacım olmaz.
Teşekkürler.
Bu da size karakteri hakkında çok şey söylüyor.
Oynayıp yılı tamamlama konusundaki
arzusu ve tutkusu hakkında da.
Ve bu doğru karardı.
Vücudunun onun istediği gibi tepki veremeyeceği anlar olacak.
Zihin yapın mükemmel olabilir.
Mekanik açıdan mükemmel olabilirsin
ama vücudun bazen hayır der, istediğini yapamazsın.
İstediğin kadar hızlı atamazsın, kayamazsın ya da yavaş atamazsın.
Şuna bak.
Bu adam saatte 158 ila 161 kilometre hızla atan bir oyuncuydu.
Ve bunlar, hayranlar olarak bizim görmediğimiz
küçük adımlar.
Diyoruz ki "Adam Tommy John ameliyatı oldu
ve temmuz veya ağustosta dönecek."
Yani, bu adamın beş altı metreden, top attığını izlemek
inanılmaz bir şey.
2019'daki Tommy John ameliyatından sonraki yıl da zor geçti.
Gerektiği şekilde iyileştiğimi düşünmüyordum.
Şüphelenmeye başladım.
Sonuç almak için tek bir pozisyona odaklanmanın iyi olabileceğini düşündüm.
O zaman gerçekten çift yönlü yolu bırakmayı düşündüm.
Yani 2020, genel olarak çok zor bir yıldı.
Bir oyuncuyu rutininden çıkardığınızda
başarılı olmak zor.
2020 zor bir yıldı ve Joe, Shohei'yi ilk kez o zaman tanıdı.
2020'de birçok sorun olduğu için
sakatlıkları bitiyordu ve eskisi gibi değildi.
Ama 2021'deki bunu nasıl yapacağımıza dair konuşmalarımızla
hareketlenmeye başladı.
Ve gayet iyi gitti.
Joe'ya sorma fırsatı bulamadığım bir şey var.
2021'de bahar idmanında beni antrenörün odasına çağırdılar.
Bana artık benim için hiçbir kuralın olmadığı söylediler
ve o sezon beni hiçbir kısıtlama olmadan oynatacaklarını söylediler.
Joe'nun yanında, genel müdürümüz Perry Minasian da vardı.
Bana bunu söylediklerini ilk duyduğumda…
Nasıl söylesem?
Bana ültimatom verdiklerini sandım.
Çift yönlü oynadığımı kanıtlamak için bu son şansım olabilir diye düşündüm.
En azından o odadaki konuşmamızı böyle anladım.
Tabii ki ne düşündüklerinden emin olamıyorum.
Belki de
"Sana güveniyoruz" diyorlardı
ya da bu son bir uyarı olabilirdi.
Bir oyuncu olarak bu antrenöre sorabileceğin bir şey değil.
Ama artık o yönetimde olmadığına göre
belki de bu, ona doğrudan yaklaşmam için iyi bir fırsattır.
Dürüst olmak gerekirse Sho, ben yapabileceğinden hiç şüphe etmedim.
Etmedim.
2021'de geri döndüğünde bahar idmanında bambaşka bir oyuncuydu.
Onu 2020'de görmüştüm. İşler pek yolunda değildi.
Vuruşu sorunluydu. Atışı sorunluydu.
Atma hareketi sorunluydu.
Ama buraya gelmesinin bir sebebi vardı.
Yani benim için, bunu yürütmek benim sorumluluğumdu.
Kendi açımdan bunu yapmak istediğim konusunda
hiç şüphem yoktu ama diğer insanları
buna bir fırsat vermeleri veya denemeleri için ikna etmem gerekiyordu.
Yani Sho benim için kesinlikle
sana söylediğim her şey kalbimden geliyordu ve her zaman öyle olacak.
Bunu yapabileceğini düşündüm ve tabii ki başardın.
Bunu duyduğuma sevindim.
Yani bana söylediklerinin altında yatan bir anlam yoktu.
Niyetlerini yanlış anlamışım.
Ama bence fazladan baskı daha iyi performans sergilememe yardımcı oldu.
2019 ve 2020 sezonundaki performansım
beni gerçekten hayal kırıklığına uğrattı.
İşlerin umdukları gibi gitmediğini hissederlerse bunu anlayabilirdim.
Ben de 2021'de bahar idmanına güçlü bir kararlılıkla girdim.
Meğer yönetim, tam da dedikleri gibi bana güveniyormuş.
Bu beklentileri karşılamak istediğim için harika bir sezon geçirdim.
Sanırım sözlerini yanlış anlamam daha iyi olmuş.
Onu oraya bunu söylemek ya da bunu yapmamasını istemek için çağırdığımızı
sanmasına şaşırdım çünkü soru sormanın,
bir şeyleri konuşmanın amacı ve sebebi işte budur.
Bazen birinin ne düşündüğüyle ilgili tamamen yanlış bir fikre
ya da izlenime kapılırsın.
Ama bu, Shohei'nin nasıl da son derece mütevazı biri olduğunu gösteriyor.
"Bana ne söyleyecekler?" diye düşünüyor.
Onlar da "Tamam, bu adam olmanı, ikisini birden yapmanı
ve ilerletmeni istiyoruz" diyorlar.
Ama onun düşüncesi "Beni bitirecekler mi?"
"İkisini birden yapmamı engelleyecekler mi?"
Shohei'nin mütevazı yaklaşımını seviyorum ama tabii ki bundan hiç bahsetmedi.
Bu bir düşünce bile değildi,
yani belki onların düşüncelerinden biriydi
ama bana hiç ifade edilmedi.
Ama evet, tüm kısıtlamaları kaldırdılar
ve kısıtlamalar da…
Bilirsin, bazı dinlenme günleri, atış sayıları falan.
Önceden, oyun öncesi ve sonrası izin günleri falan, çok şey vardı.
Bu çok fazlaydı.
Basitçe şöyleydi,
Shohei ne yapacaksa onu yapacaktı.
Tek bir şey istiyorduk, Joe'yla iletişim kurmak. Joe, Shohei'yle iletişim kuracak.
Yorgunsa yorgun olduğunu söyleyecek. Boş bir güne ihtiyacı olacak.
Değilse, bırakın oynasın. Bırak sahada olsun. Öyle de yaptılar.
Bana sorarsanız,
antrenör açısından
iyisiyle kötüsüyle, ben sadece onun oyunda kullanabileceği bir taşım.
Bu basitleştirilmiş bir bakış açısı sadece.
Ligde 30 takım olduğu için sadece 30 antrenör var
ama bir sürü oyuncu var.
Konu strateji
veya bir takımı yönetme becerisi olduğunda antrenörler büyük resme bakıyorlar.
Takımın üzerindeki etkileri bireysel oyunculardan çok daha büyük.
Bunun baş edemeyeceğim bir şey olduğuna eminim
ve rollerini kesinlikle dikkate değer buluyorum.
Bu sadece saygı meselesi değil, bundan çok daha fazlası.
Onlar olağanüstü insanlar. Onlardan öğrenilecek çok şey var.
En azından ben öyle görüyorum.
Her şeyi gözlemliyor.
Önüne gelen her şeyi tartıyor.
O yüzden bir antrenör olarak en baştan anlaman gerek.
Asla saygısızlık etmeyecektir. Asla.
Ama ona söylediğin her şeyi dinleyip değerlendirecek.
Ve yine, kime olursa olsun, saygım sonsuz, antrenörü her kimse
sana şunu söylemek istiyorum, kabul eder mi, bilmiyorum
ama ben de olsam başkası da olsa, kesinlikle karşı çıktığı zamanlar oldu.
Ama bunu kendine saklar. Her şeyi dinler.
Tıpkı beyzboldaki gibi her şeyi görür.
Her şeyi hazmeder.
Asla çok fevrî konuşmaz. Asla hızlı konuşmaz.
O çok, tedbirli demeyeceğim ama hesaplı biri.
Yaptığı her şey hesaplıdır.
O böyle çalışır. Her şeye bakar.
Dokuz negatif şey varsa ve bir tane pozitif şey varsa
o pozitif olana bakıp devam eder
ve kalan dokuz negatifi dengelemek için ondan en iyi şekilde yararlanmaya çalışır.
Asıl soru şu.
Shohei antrenörlerinden birini sevmese
bu konuda bir şey söyler miydi?
Hiç sanmıyorum.
Derine inerse seyirciler delirir.
Bu gece sihirli bir şey hissettik.
Pazar günü gösterdi.
Harika. Kesinlikle harika.
Çünkü Shohei'nin en iyi yaptığı şey
oyundan keyif almak, oyunu çok seviyor
ve muazzam bir tutkuyla oynuyor.
Bunu asla elinden almak istemem.
Bir şeyin oyunla arasına girmesini istemem.
Katılıyorum. Beyzbol oynamamın temel sebebi bu.
Konu o noktaya geldiğinde,
beyzbol…
Beyzbol benim mesleğim olsa da
benim için sadece bu değil, bu bir kariyerden daha fazlası.
Top oynamak, atış yapmak ya da vurmak yapmayı sevdiğim şeyler.
Bu spora olan sevgim beni bu noktaya getirdi.
Beyzbol bana bir amaç verdi. Bir yaşam tarzına dönüştü.
Bu düşünce de bugün olduğum kişiyi büyük ölçüde tanımlıyor.
Dürüst olmak gerekirse
diğer insanlar üzerinde nasıl bir etkim olduğunu bilmiyorum
ama umarım bir şekilde olumludur.
Bu, şu an yaptığım şeyi yapmaya devam etmem için yeterli bir sebep olurdu.
Evet, ben Shohei gibi değildim.
Onun takdir ediyorum, bize harika bir gösteri sunmak için
hayatını buna adıyor.
Anlarsın ya? Takdir ediyorum.
Ama kariyerim boyunca bana bakarsan
hep başka şeyleri düşündüğümü görürsün.
Beyzbol benim yaptığım bir şeydi.
Çok iyi olduğum ve yapmayı sevdiğim bir şeydi
ama beni tanımlayan şey değildi.
Ben ve karım çok genç yaşta evlendik.
Çok erken yaşta çocuklarım oldu
ve bunlarla dikkatimin dağılması, harika bir beyzbol oyuncusu olmama yardımcı oldu.
Yani beyzboldan başka bir hayata sahip olmam bana çok yardımcı oldu
çünkü sadece beyzbola odaklansaydım
çok takıntılı biri olduğum için
buna çok uzun süre dayanamazdım.
Tükenirdim.
O yüzden eşimin olması, çocuk sahibi olmak,
çok ilgilendiğim diğer şeylerin olması,
harika bir oyuncu olmama yardımcı oldu.
Ben farklı bakıyorum.
Kimsenin başaramadığı bir şeyi başardı.
Nasıl söylesem?
Ona "beyzbolu arayan biri" demek doğru olmayabilir
ama yolculuğunun gelecek nesillere ilham vereceğine inanıyorum.
Üzgünüm Shohei ama ilerlemeye devam et. Benim asıl dileğim bu.
Onunla birlikte çalıştığımızda
ondan çok şey öğrendim.
O kadar hızlı ilerledi ki herkesten farklı bir seviyedeydi.
Şimdi düşünüyorum da
zaten olağanüstü olan ama hâlâ yükseği hedefleyen
başka bir sporcuyla hiç karşılaşmadım.
Onunla böyle bir deneyimi paylaştığım için minnettarım.
Bu bir ayrıcalıktı.
Kariyeri bitene dek başarısının büyüklüğünü tam olarak anlayamayız.
Şimdi her şey harika görünüyor
ama bazen
doğru seçimleri yapıp yapmadığımı sorguluyorum.
Tek söyleyebileceğim, doğru seçimleri yaptığıma inandığım.
Bir karar verdiğinde
bu insanı apayrı bir deneyime götüren eşsiz bir yola sokar.
Bunu da diğer seçeneklerin getirecekleriyle kıyaslayamazsın.
Gidebileceğin yalnızca tek bir yolun var.
Kötü sezonlar geçirdim. Sakatlandım.
Ama geriye dönüp baktığımda yaptığım seçimlerden memnunum.
Geleceğe gelince,
ne zaman bir karar versem, düşünüp taşınacağım
ve doğru karar olduğuna inanıp öyle olduğunu kanıtlamak için çalışacağım.
Shohei tüm zorluklara rağmen azmetti.
Vurdu, vurdu!
Vay canına, o nereye gitti?
Kaleleri koşarak geçmeye çalışacak!
İşte bu! Gitti!
Yine yaptı!
Daha baştan biliyorlardı.
O bir canavar!
Başardı, vay canına!
- Muhteşem. - Evet.
Yaptı mı? Başardı mı? Başardı, vay canına!
Tanrım!
Başardı!
Tacını takın. Ayın oyuncusu.
Gösteri zamanı!
2021 Amerikan Ligi'nin En Değerli Oyuncusu 17 numara,
Shohei Ohtani.
2021'de
Amerikan Ligi MVP ödülünü oy birliğiyle kazandı,
ertesi yıl ikinci oldu.
Major League Baseball'un en iyi oyuncularından biri oldu.
Shohei bir atıcı olarak
kuvvet ve hareketlere bakınca diğer vurucuları çok kötü gösteriyor
ve ne yaptığını biliyor.
Göz açıp kapayana kadar
bir ayarlama yapabiliyor, hiç düşünmeden tepki verebiliyor
ve sadece doğru olanı yapıyor.
Daha yüksek bir beyzbol sezgisi görmedim.
Shohei Ohtani ve Yu Darvish
yaptıkları pek çok şeyde o kadar benzerler ki.
Hem bir insan hem de bir atıcı hem de bir sanatçı olarak.
Shohei kendine benim yapamayacağım bir şekilde meydan okumaktan korkmuyor.
Bunu kabul ediyorum ve bu sahip olmayı dileyeceğim bir nitelik.
Onunla bir maçta hiç karşılaşmadım ama nasıl olacağını merak ediyorum.
Vuruş pozisyonuna adım attığımda nasıl tepki vereceğimi merak ediyorum.
O anı gerçekten iple çekiyorum.
Sayı atmakta zorlandığımda ve topu atıp durduğumda endişeleniyorum.
Shohei de bu durumlarda aynı endişeyi hissediyor mu, bilmiyorum
ama o hiç etkilenmiyormuş gibi atış yapıyor.
Shohei korkusuz
ama diğer oyuncuların psikolojisi de burada çok önemli
ve buna gerçekten dikkat etmek gerekiyor.
Ve bu, onun…
…yaparak öğrenmesi gereken tek şey.
Atış sırasındaki hareketleri onun için Tanrı vergisi bir yetenek.
Ama aynı zamanda bu, geliştirebileceğin bir şey.
Ama diğer sporcunun sana karşı ne yapmaya çalıştığını anlamak
çok önemli.
Ve bence, Shohei'nin yaşayarak anlaması gereken,
oyunda öğrenmesi gereken tek kısım bu.
Basitçe söylemek gerekirse atıcı olduğumda beni neyin rahatsız edeceğini düşünüyorum.
Atış yaparken de tam tersi. Bir vurucu olarak beni rahatsız eden şeyi yapıyorum.
Bence bu diğer oyunculardan farklı bir yaklaşım.
Ama hâlâ daha çok deneyime ihtiyacım var. İlk senemden beri işler çok değişti.
Atışım vurucunun kim olduğuna ve hangi takımdan olduğuna göre değişiyor.
Mentalitem de etkileniyor.
Pedro'nun dediği gibi daha çok deneyim kazanmalıyım.
Vurucu, atıcının yaptığı her değişikliğe uyum sağlar.
Onunki gibi bir durumda olan tek oyuncu Shohei olduğundan
atıcı olmanın vurucu olarak ona ne faydası olduğunu sadece o biliyor.
Kendimi tek bir rolde sınırlamayı hiç düşünmedim,
o yüzden hangi yaklaşım daha iyi, emin değilim.
Ama şunu söyleyebilirim ki her zaman düşünmem gereken iki şey var.
Ve bundan keyif alıyorum.
Shohei 2023'te
hikâyesine yeni bir bölüm yazdı.
Japon takımı son iki turnuvayı üçüncü sırada tamamladı.
Onlar her zaman hazırlıklı geliyorlar.
Açılış maçını ve ikinci WBC'yi kazandılar.
Şimdi kadrolarına bir göz atalım.
- Bu kadronun en önemli ismi Shohei… - …samuraylar ve Japonya.
Japon beyzbol kültürünün en önemli parçası da
millî takım.
Orada millî takım, kulüp takımlarının üstünde geliyor.
İşte bu yüzden millî takımla sürekli oyun oynanıyor.
ABD takımı her yıl turnuvalarda oynuyormuş gibi düşünün.
Bu Japon beyzbol bilincinde işte bu kadar önemli.
Bunun sonucunda onu bu bahar çok rahat göreceksiniz.
MIYAZAKI, JAPONYA
Shohei, bana mesaj atıp WBC'ye katılmak ister miyim diye sordu.
Benim yardımım olmadan şampiyonluğu kazanacağına güvenmediğini söyledi.
Söylediği şey gururumu okşadığından değil.
İstikrarlı performansına rağmen hâlâ daha fazlasını istiyor.
WBC'nin normal sezonla alakası yok.
Tama olarak ne kadar kazanmak istiyor?
Sanırım gerçekten seviyor.
Sanırım bana ulaştığında ağustos ayıydı
ama zafere olan açlığı beni çok etkiledi.
Yeterince uzun süre oynarsan
o ruh kayboluyor.
Beyzbolu, daha çok bir iş gibi görmeye başlıyorsun.
Bir sözleşme yılında bile sağlığının öneminin farkında olsa da
yine de turnuvaya katılma riskini aldı.
Şampiyonluk istediğini ve ABD takımını yenmesi gerektiğini söyledi.
Genelde insanlara duygularını belli etmez
ama kararlılığı mesajlarında açıktı.
Shohei Ohtani'nin Dünya Beyzbol Klasikleri'nde ikinci oyunu.
Aşağı doğru zorlu atış, vurucuyu oyun dışı bıraktı.
Ohtani'nin saatte 164 kilometrelik atışıyla oyun dışı kalıyor.
Dünya Beyzbol Klasikleri Şampiyonası'na katılmaya bir galibiyet kaldı.
İşte başlıyoruz. Ohtani, sahanın sağından bir topu alıyor.
Mesafeyi kapadı.
Orta sahada Thomas engel oluyor.
Ohtani ilk yarıda iki vuruş yapıyor.
Tribündeki taraftarlar "MVP, MVP" diye bağırıyor.
Mike Trout, aman Tanrım.
Trout ikincide duracak. Aman Tanrım. Ne ders ama.
Dünyanın en büyük iki yıldızı sahadaki takımlarına liderlik edecek.
Mike Trout ve ABD takımı.
Shohei Ohtani ve Japonya takımı.
Maçın sonuna doğru hâlâ oynamak için yeterli dayanıklılığı var mı diye sordum.
"Muhtemelen" gibi belirsiz bir cevap verdi.
Aslında "Beni kapanışa gönder" demek istediğini biliyordum.
DÜNYA ŞAMPİYONU
Bu ikili beş yıldır takım arkadaşı.
En iyi, en iyiye karşı.
Hepimizin görmek istediği bir eşleşme.
İki aut vardı ve kaleler boştu.
Mike Trout vurmaya geldiğinde
ivme bizim tarafımızdaymış gibi hissettim.
İlk kez birbirlerine karşı oynayacaklar.
Bu gece beyzbol kazandı.
İşte atış, toprağa girdi. Hızı 165.
Sayım dolmuştu. Atış seçimimi
ve maçın nasıl geliştiğini düşündüm.
Her şeyin yerli yerinde olduğunu hissettim.
Maçın, benim Mike'ı oyun dışı bırakmamla biteceğini hissettim.
Dokuzuncu devredeki son vuruş.
Kahramanlık peşinde.
Ohtani'den üç ve iki.
Atıyor, Trout ıskalıyor. Oyun dışı!.
Ohtani ve Japonya.
Dünya Beyzbol Klasikleri şampiyonluğunu kutluyor.
Ne son ama…
Tüm zamanların turnuvası.
Ne maç ama.
Bu turnuvadan sonra
Shohei'nin artık MLB yıldızlarının bile örnek aldığı birine dönüştüğü açık.
Onu lisede oynarken ilk gördüğümde
özel olduğunu hemen fark etmiştim.
Gelecek onun ellerindeydi ve sınırı yokmuş gibi görünüyordu.
Benim izlenimim, Fighters'la çalıştığı dönemde şekillenmeye başladı.
Artık fiziksel durumunun sorun olmadığı bir noktaya ulaştığını düşünüyorum.
Bence o da aynı şekilde hissediyor.
Sonunda hep inandığım şeyi görüyorum.
O inanılmaz yetenekli lise öğrencisi, tam teşekküllü bir oyuncu oldu.
Hislerim böyle.
Ona bir iyilik yaptığımı düşünmüyorum.
Onu desteklemek için doğal bir arzusu olan
bir makinenin dişlilerinden sadece biriydim.
Dünya Beyzbol Klasikleri'nde
Shohei, dünyanın en iyi
beyzbol oyuncularından biri olma hayalini gerçekleştirdi.
Shohei, WBC'yi kazandığına göre
hâlâ hayallerini yazıyor mudur?
Eskisi gibi hayallerimi yazmıyorum.
Ama yazmak, hatırlaman gereken şeyleri hatırlatmaya yardımcı oluyor,
özellikle de teknik detayları. Konu beyzbol olunca
becerilerin bir gün iyileşebilir ama ertesi gün kötüleşebilir.
Bugün bir şeylerin işe yaraması, doğru olduğu anlamına gelmez.
Bu yüzden hâlâ teknik detaylarımın kaydını tutuyorum.
Kendim hakkında düşünmek istediğimde o notların çok faydalı olduğunu düşünüyorum.
İdeal olarak, temel değerlerin yazılmasına gerek olmamalı,
mesela selamlaşırken göz teması kurmak gibi.
Ama bir şeyin henüz alışkanlık olmadığını düşünüyorsanız bunu yazmanızı öneririm.
Notunuza baktığınızda size her zaman o şeyi yapmanızı hatırlatacak.
Bu etkili bir süreç.
Bu alışkanlık bir parçanız hâline gelince artık notlara ihtiyacınız kalmaz.
Ve bu gerçekten yaptığınız her ilerleme için ideal sonuçtur.
İçimde hâlâ mevcut hayallerinin bir listesini tuttuğuna dair bir his var.
Muhtemelen şu an kimseyle paylaşmayacaktır
ama belki 10 yıl sonra bize açıklayabilir.
Shohei 18 yaşındayken şöyle yazmış:
"Hayat hayalleri yaratmaz.
Hayaller hayatı yaratır.
Hayatımı beyzbola adayacağım."
Bunu en iyi böyle tanımlayabilirim. Beyzbol konusunda çok tutkulu.
Oyunda her zaman harika da olacak.
Belki de 10 yıl daha bu oyunu oynayacak.
Ama sonra ne olacak?
Uzun bir hayat yaşadığında boşlukları doldurmalısın dostum.
Ve eksiksiz bir insan olmak istersin.
Bence bu, oyunun ötesinde düşünülmesi gereken bir şey.
Shohei'nin beyzboldaki olağanüstü başarıları
ve günlük hayatında bile beyzbola amansız adanmışlığı göz önüne alındığında
ona ne yapması gerektiğini söyleyebilecek birinin olduğunu sanmıyorum.
Belki Joe Maddon olabilir mi?
Onun olayı beyzbol.
Onun olayı bu, diğer herkesin hayatına heyecan katmak.
Değil mi? Burada oturmuş onun hakkında koca bir belgesel çekiyoruz
ve o daha kariyerinin üçüncü ya da dördüncü yılında.
Bence Shohei hayatını neyle doldurursa doldursun,
ister beyzbolda ister saha dışında,
bence iyi olacak.
Ve Hall of Fame'e girdiğin bir kariyerden sonra tükenmek mi?
Yani, anlarsın ya? Bunu her türlü tercih ederim.
Bence Shohei'yi bekleyen şeyi
o, doğal olarak kendi kendine çözecektir.
Şu an kendini tamamen beyzbola verdiyse önceliği bu.
Sonra bir gün
geçmişe bakıp bugünlerindeki tam kararlılığını hatırlayabilir.
Bunu yaparsa bunun onun için harika olacağına inanıyorum.
Bunu yapabilecek çok az oyuncu var.
Anladığım kadarıyla antrenörler bizden çok daha fazla deneyimli.
Eminim bu süreçte birçok oyuncunun tükendiğine tanık olmuşlardır.
Ama Shohei herkesin imkânsız olduğunu düşündüğü bir şeyi yaptı.
Joe Maddon'un tavsiyesi olsa bile Shohei uymak zorunda değil.
Kariyerinin bu aşamasında devam etmek istiyorsa
yaptığı şeyi değiştirmesi için bir sebep göremiyorum.
Kesinlikle doğru.
Geleceğime dair bir vizyonum var ama hiçbir şey kesin değil.
Elbette geleceği düşünmek önemli
ama bu, şu anda ne yapmam gerektiğinden farklı bir konu.
Benim için önemli olan, şu anda hayatımda neyin doğru geldiğine odaklanmak.
Bence bu oyunu oynayan herkes
kendini bu oyuna tamamen adamıştır
ve bunun ne kadar zor olduğunu anlıyoruz ve biliyoruz.
Beyzbolu yaşadık.
O kaç yaşında? 28 mi?
Hayır, o iyi.
Shohei'nin yaptığı her şey inanılmaz.
Daha önce kimsenin gitmediği bir yolda yürüyor ve bu hayal gücümüzün ötesinde.
Gelecekte bizi daha nasıl şaşırtacağını görmek için sabırsızlanıyorum.
Oynamaya başladığımdan beri
bir dizi adımı takip ediyorum.
O küçük adımlar beni çok daha büyük bir hedefe götürdü.
Hâlâ başaramadığım hedef ve amaçlarım var.
Beni ileriye götüren bu.
World Series'i kazanması gerek.
Defans da oynayıp üç yönlü bir oyuncu olabileceğine hep inandım.
Bu konuda ona güveniyorum.
Evet.
Ondan görebildiğim tek şey, "Sırada ne var?" sorusu.
Gelecek nesil beyzbol oyuncuları için.
Yaptığı onca şeyi
gelecek nesillere aktaracak mı?
Çünkü onun yaptığını yapmak çok zor.
Bu, arkadaşım Shohei'ye tüm saygımla
ve en iyi dileklerimle, sana Shohei.
Teşekkürler. Bir de mesaj var.
Matsui-san'ın topunun yanına koyacağım.
Sadece en iyi Japon oyuncu değil, MLB'deki en iyi oyunculardan biri.
Çocukken en iyi oyuncuları izlediğim zamanki hislerimi hatırlatıyor.
Şu noktada buraya gelene kadar verdiğim kararlardan memnunum.
Harika bir takımın parçasıyım
ve her gün harika oyuncularla çalışıyorum.
Ama bu kesinlikle en iyi karar mıydı?
Zamanda geri gidip diğer seçeneklerimi denemediğim sürece
asla emin olamam.
Bunu sık sık söylerim ama tek yapabileceğin,
geçmişteki kararlarının o zaman için en iyisi olduğuna inanmak.
Bu zihin yapısı sayesinde oyunun gerçekten tadını çıkarabiliyorum.
Buna gerçekten inanıyorum.
Konu en iyi kararı vermek olunca
tek bildiğim, kendim için seçtiğim şeyin benim için doğru seçim olduğu.
Geleceğin getireceği şeyler ilginç olacak
ama şimdilik
bu yolculuğun tadını çıkarıyoruz, Shohei de öyle.
Şu an olduğu yer için de heyecanlıyım.
Bence daha yeni başlıyor.
Geleceği ve gideceği yerler için heyecanlıyım.
Çok eğlenceli olacak.
Şimdiye kadar da öyleydi.
Shohei'nin anlamasını istediğim şey, şampiyonluğa giden yolun
bazen sallantılı olduğu ve ona bunu söylemek istiyorum.
Şampiyonluğa giden yol nadiren pürüzsüz bir yoldur.
Sabırlı olmalı
ve zamanının geleceğini anlamalısın.
Zirveye giden yol da kolay değildir, olsaydı herkes orada olurdu.
Bundan sonra iyi şanslar.
Devam et. Umarım yakında Cooperstown'da görüşürüz.
Buraya kadar hayallerinin peşinden gitti.
Ama beyzbolun geleceğinin artık onun omuzlarında olduğunu bilmesini istiyorum.
Bu görevi üstlenebileceğini biliyorum.
DÜNYA ŞAMPİYONU
MVP! MVP!
MVP! MVP! MVP!
MVP! MVP!
MVP! MVP! MVP!
Alt yazı çevirmeni: Ayşesu İlemre