Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[piosenka „Special”]
Kochanie, jesteśmy.
[piosenka gra dalej]
Też coś wezmę.
Dzień dobry.
[bierze wdech] Zobacz!
Hej, mogę cię prosić o autograf?
[wzdycha] Nie mam długopisu.
[piosenka gra dalej]
O! Moja gwiazda.
Przepraszam, mogę o autograf prosić?
Jasne.
Aaa! Okej.
O! Witam w rzeczywistości. Włączyliście w końcu telefony?
Co się dzieje?
Mówiłeś, że jak wyjedziemy na dwa miesiące, to się uspokoi.
Ciebie również miło widzieć.
- Coś ważnego nas ominęło? - Niewiele.
Polska reprezentacja walczyła jak nigdy, a przegrała jak zawsze,
pietruszka podrożała ze dwa razy, bo inflacja jest naprawdę spora,
a wszystkie gazety pokochały Monikę. Jesteś absolutnie wszędzie.
A ja?
A ty… Zapomniałbym. Witajcie w domu.
Pa!
MIŁOŚĆ DO KWADRATU JESZCZE RAZ
- Dzień dobry! - Dzień dobry, pani Moniko!
- [gwar] - Dzień dobry.
- O, dzień dobry. - Pani Monika!
- Monika! Hej! - [obie śmieją się]
Wyglądasz, jakbyś wróciła z najlepszego urlopu w życiu.
Weźcie mnie następnym razem.
- Chodź, spóźnimy się! - Klasa o profilu filmowym.
Nie ma żartów, wszystko kręci telefonem. Nawet w domu.
Dobrze was widzieć.
- [muzyka pop] - Hej, kochana!
No, ale nie wiem, kogo my tu mamy.
Klaudia czy Monika?
Popatrz, jak wygląda. Nie wstyd to tak?
Przychodzić pierwszego września do szkoły opalona, wypoczęta?
Ale kochana, nauczyciel to powinien być wypalony, prawda?
- A nie opalony. - Wiadomo!
Też za wami tęskniłam.
No, uważaj, bo uwierzę. Na plaży i pod palmami.
Powiem tyle: uważam, że to będzie świetny rok.
- Nie może tak być! - Co to za podwójne standardy?!
- Lista to jest lista! - To niemożliwe!
Już w czerwcu prosiłam, żeby moje dziecko było w tej klasie!
Proszę państwa! Bardzo proszę państwa o spokój!
Panie dyrektorze, chodzi o sprawiedliwość,
a Ola była na liście od początku!
Zapewniam, że wszystkie klasy są znakomite.
- Jak masz na imię? - O! Pani Monika!
Pani Moniko! Pani musi przyjąć moją Olę do klasy.
- [mężczyzna] Bardzo nam zależy! - Naprawdę!
Nie możemy przyjąć wszystkich.
Poza tym wszyscy nasi nauczyciele mają najwyższe kompetencje.
- Ale nie wszyscy są na okładkach! - Dokładnie!
[kobieta] I w telewizji.
Wiecie co, państwo? Przepraszam na chwilę. A panią zapraszam do mojego gabinetu.
[dźwięk dzwonka]
[muzyka pop-rockowa]
Szefie, „Ładny” przyjechał.
[muzyka gra dalej]
Melduję wykonanie zadania.
Wakacje udane, samochód zadbany.
Czas wracać do pracy.
A Monika?
Monika – cudownie.
Ale pytam, gdzie jest.
Aaa! Pojechała prosto do szkoły, będzie wieczorem.
Ja też muszę lecieć. Sportowe samochody same się nie ocenią.
A jak oceniasz mój?
Absolutnie poza skalą. Hej!
Taki to pożyje.
Świeć.
[stukot narzędzi]
[piosenka gra dalej]
Moje cudeńka kochane!
Tatuś wrócił.
Już wszystko będzie dobrze. [całuje]
- [całuje] - [odchrząkuje]
Przyjacielu! Witaj! Co masz dzisiaj dla mnie?
Już patrzę.
Wychodzi na to, że twój dzisiejszy samochód to…
O. Żaden.
[śmieje się]
Dobre! Ale bądźmy poważni. Pokaż, co tam masz.
Przepraszam, mogę pana prosić?
Już idę.
[szepcze] Sorry.
[piosenka gra dalej]
Halo!
Marzena!
Wreszcie zasłużony awans! Gratuluję.
Redaktorze, oszczędzę redaktorowi zachodu. Nie mogę pana wpuścić.
Przepustka jest nieważna.
Daj spokój, to nieporozumienie.
Ej, szefowa. Przecież teraz to ty pociągasz za sznurki.
Jak pan tak ładnie prosi, to…
Nie. Absolutnie nie.
[sygnał krótkofalówki]
Ochrona, ochrona!
[piosenka gra dalej]
[odgłos odjeżdżającego auta]
Enzo?
- A ty jesteś? - Marcin. Nowa prawa ręka Alicji.
- A co z Szymonem? - [cmoka]
- Załamanie nerwowe. - Uuu!
Nie wytrzymał tempa pracy. Z drugiej strony
podobno teraz przeżywa wakacje życia na Zanzibarze…
- Do Mielna pojechał? - Tak.
- Alicja u siebie? - Nie.
Dzisiaj nasza redakcja rozwiązuje z tobą wszystkie umowy.
Tracisz prawo do korzystania ze służbowej karty kredytowej,
samochodów i telefonu.
Gdzie są kamery? To taki żart, prawda?
No niestety nie. Słuchaj…
Podobno chodziło o jakąś modelkę czy nauczycielkę.
O jakiś romans.
Ale to Alicja mnie zostawiła.
Ale… [cmoka] Ja w ogóle bym się nie przejmował.
Według mnie to nie chodzi o taką zwykłą, durną, babską zazdrość.
Nie, Alicja taka nie jest.
Mnie się wydaje, że ona chce cię zniszczyć… dla funu.
Wiesz, po męsku. No hard feelings.
To jak? Oddajemy czy wzywamy ochronę?
A, a, a!
Nie prywatny. Służbowy.
I kartę.
Naprawdę jestem zwolniony?
To takie mocne i nieładne słowo.
My wolimy używać określenia „between the jobs” – pomiędzy pracami.
Spróbuj potraktować to jako nowy start…
Stefan.
No, pani koleżanko, no.
Ja czułem, wiedziałem, że to będzie pod górę.
Że to będzie wiatr w oczy, kotwica w plecy.
Ale żeby tak od razu? Tak pierwszego dnia?
Wiem, panie dyrektorze. Poprawię się.
Ale naprawdę będzie pani musiała bardzo chcieć.
Ostatnie wyniki są zadowalające, ale to nie wystarczy.
Będzie się pani musiała naprawdę skupić.
W ogóle… mogła pani odbierać telefony, mimo że są wakacje.
Przecież wszyscy dziennikarze dzwonili do szkoły!
Wiem. Będę prowadzić dodatkowe zajęcia.
- Nieodpłatnie. - O!
Znakomicie. Widzę, że się dogadaliśmy.
Wie pani, że to pani ostatnia szansa.
Ja nie chcę się użerać z panią z telewizji.
- Rozumiemy się? - Oczywiście.
Znakomicie.
[dźwięk dzwonka]
Moja córka została całkowicie pominięta w procesie rekrutacji.
Pomimo tego, że była na liście…
Przepraszam, co się dzieje?
- [odgłosy migawki] - Chciałabym wygłosić oświadczenie.
Tylko nie tutaj.
Proszę o przeniesienie się dalej od wejścia.
[odgłosy migawki aparatu]
- Nic się nie martw. Będzie dobrze. - Zapraszam.
[muzyka gitarowa]
- [gwar] - [odgłos migawek]
Zapraszam, jeszcze kawałek.
[muzyka gra dalej]
- [gwar] - [odgłos migawek]
W kwestii oświadczenia…
Dziękuję.
- Pani Moniko, tak się nie robi! - To nie fair! Byliśmy umówieni!
Jedź.
[muzyka pop-rockowa]
Enzo?
[śmieje się]
Ale jaja, ty!
Pan redaktor tutaj.
Przepraszam, czy to znaczy, że zaczną wprowadzać…
autobusy wyścigowe?
[muzyka gra dalej]
Enzo…
To Enzo jest. Poważnie. Znam ten profil.
Już wolałabym mój goły tyłek na billboardach niż to.
Zawsze ci powtarzałem, że ten goły tyłek
ma także uczucia, rozum, serce, jakieś marzenia.
I ludzie to w końcu zauważyli.
Cały czas dostaję propozycje dla Klaudii. Nie chcesz skorzystać?
Powiedz im, że Klaudia jest na emeryturze.
Dobrze, to inaczej.
To w takim razie ostatni wywiad z Moniką.
Co? Przedstawisz swoją wersję, odetniesz się od plotek.
No i odeślesz Klaudię na emeryturę. Co ty na to?
Dobra, jeden wywiad.
Jeden wywiad.
A z kim ten wywiad?
Z Rafałem Wiśniewskim.
[śmieje się cicho]
- Co? - Zapomnij.
[rytmiczna muzyka taneczna]
Rafał Wiśniewski proszony na plan.
Bardzo proszę publiczność na miejsca, za chwilę zaczynamy!
Dźwięk i światło gotowe. Za pięć minut startujemy.
- Rafał Wiśniewski proszony na plan. - [szepcze niewyraźnie]
Wieści szybko się rozchodzą.
Naturalne środowisko plotek.
Krzysztof!
Czekaj. Krzysiu! Krzysiu?
Dawno się nie widzieliśmy! Stary, świetnie wyglądasz! Siłownia?
- Stres. - [śmieje się]
Dobrze, że cię widzę.
Będę miał teraz trochę czasu i pomyślałem o tych programach, co mi proponowałeś…
Sorry, ale nie.
Ale co nie? Postanowiłem rozpocząć nowy rozdział…
Z tego, co wiem, ktoś postanowił rozpocząć go za ciebie.
Ja nie jestem samobójcą, żeby się stawiać Alicji.
Nikt nie jest.
Ale o czym ty mówisz? Krzysztof!
- Będę miał do ciebie prośbę. - Potem pogadamy, co?
Dwie minuty do nagrania!
Raz, raz.
[muzyka rockowa]
Jest.
Daniel Nowacki, pisarz i publicysta, ostatnia książka: „Wewnętrzna harmonia”.
Potem Monika Grabarczyk.
Nauczycielka i do niedawna modelka Klaudia, prywatnie związana…
Ze mną.
- Czytam gazety. - A ja oglądam twój show.
- Cześć! - [obaj śmieją się]
Czy w ramach wyjątku mógłbyś potraktować jej przypadek…
troszeczkę łagodniej?
A jak myślisz? Byczku.
No już, pięknie jest.
- Proszę o ciszę! - Minuta do nagrania.
- [muzyka rockowa] - [oklaski publiczności]
Mamy tutaj, eee, twoją najnowszą książkę.
Wewnętrzna harmonia. Czytałem.
- Gratuluję. - Długo ją pisałeś?
Żeby pisać o harmonii, trzeba ją w sobie znaleźć.
To wymaga czasu.
Idealna rodzina, sukces zawodowy.
Twoje życie wydaje się bardzo harmonijne.
Harmonia nie zawsze zależy od czynników zewnętrznych.
Musisz ją znaleźć w środku.
Posłuchać wewnętrznego głosu.
A tak!
Czyli ten wewnętrzny głos podpowiedział ci romans z 20-letnią sekretarką, tak?
Dobrze.
[jęki zawodu publiczności]
Czy zdradzanie żony jest konieczne do osiągnięcia zen?
Tego się dowiemy z twojej książki?
Nie mam zamiaru tego słuchać.
I pięknie. Daj mi zbliżenie tego gościa, jak wychodzi.
Co za bezsensowny program!
Dobra.
- [gwizdy] - Ale Daniel!
- Zapomniałeś o wewnętrznej harmonii! - [buczenie, śmiech]
I teraz na widownię.
No! I pięknie!
A teraz zapraszam kolejnego gościa – Monikę Grabarczyk!
[oklaski publiczności]
Cześć.
Aj! Uuu! Bardzo mocny uścisk dłoni.
Zestresowana?
Widziałam, co się działo przed chwilą.
Aaa, to ty uważasz, że on na to nie zasłużył.
W telewizji, na żywo.
Na oczach całej Polski.
Myślę, że zapamięta lekcję.
Możesz być z siebie dumny.
[śmiech publiczności]
A obnażanie się stanowi dla ciebie problem?
Jeszcze do niedawna twoje pośladki
zdobiły większość billboardów w całym mieście?
Ja widzę, że tu się szykuje jakaś rozmowa na poziomie.
- [dżingiel] - [śmiech]
Założę się, że dzieci w szkole
rozpoznają cię po kształcie piersi i długości twoich nóg.
- Zgadza się? - Miałam dobry powód.
A ty jaki masz powód na bycie dupkiem?
- Uuu! - [publiczność] Uuu! [śmiech]
Dosadna jak na nauczycielkę.
Dosadna jesteś.
Oceniający jak na… celebrytę.
[śmiech]
Niestety, ja jestem tylko dziennikarzem.
No to świetnie się składa.
W takim razie poproszę o jakieś pytanie od dziennikarza.
- [dżingiel] - [cichy śmiech]
W innym przypadku chyba będziemy musieli to kończyć.
[piosenka pop-rockowa]
[śmieje się cicho] Dziękuję.
[odchrząkuje] A mówiła, o co chodzi?
Nie, ale na pewno nic złego.
Ja czytałem te analizy.
Ile tam oglądalności spadło? Siedem procent?
[kobieta] Osiem.
[śmieje się cicho] Wykresy i tabelki nie kłamią?
Wykresy i tabelki pokazują coś, co bardzo mi się nie podoba.
Powiem wprost. Jest gorzej niż beznadziejnie.
Ale… [śmieje się cicho]
…przecież już niedługo będę prowadził
to wasze nowe show dla dzieci.
Twarz na plakatach.
Piękny uśmiech.
Oglądalność mojego talk show poszybuje w górę, że u la, la.
Jesteś pewny?
Zrobiliśmy badania fokusowe.
Spodziewaliśmy się katastrofy, ale jest jeszcze gorzej.
Twój wizerunek kompletnie położy nam show dla dzieci.
Chyba że znajdziemy ci kochaną przez wszystkich współprowadzącą.
Good joke.
[bierze wdech]
To nie jest żart?
- [szczęk sztućców] - Daj mi spokój, mowy nie ma.
Ale zastanów się, to jest naprawdę bardzo dobra propozycja.
[śmieje się cicho] Ale ja nie chcę z nim pracować.
Nie z panem. Przepraszam.
Nie będziesz pracowała z nim, tylko obok niego, i to na równych prawach.
Ani z nim, ani obok niego, ani przed nim, ani pod nim.
- Po prostu nie ma mowy. - To naprawdę dobra propozycja.
Twój występ pobił rekordy oglądalności programu,
który dawno został spisany na straty. Posłuchaj. Publiczność jest zachwycona,
że w końcu mu pokazałaś, gdzie jego miejsce.
- Zastanów się. - Mhm.
Obiecujesz?
[piosenka pop-rockowa]
- Można? - Tak, oczywiście.
[gwar rozmów dzieci]
Dzień dobry, gdzie znajdę panią Monikę?
[jąka się] Tam.
- Tam. - Tak, tam.
- Tam? - Mhm.
Dziękuję.
Popatrz. Do tej Moniki to coraz lepsi przychodzą.
- Tam? - Tak.
[nauczycielka jąka się] I… o tu.
- O! - Co ty tu robisz?
Głupio mi, że tak zaczęliśmy.
Na całe szczęście nie musimy tego kontynuować.
Monika, twoja osobowość jest moją ostatnią szansą.
- To przykro mi. - Ale chodzi o talent show dla dzieci.
Nie.
Ale inny niż wszystkie.
Nie interesuje mnie to.
[odgłos migawek]
Weź pod uwagę, że każde dziecko będzie mogło
pokazać, co najlepiej potrafi. Dostanie bezpłatne konsultacje… [jąka się]
…specjalistów od śpiewu, tańca czy z czym tam do nas przyjdą.
Daj, pomogę ci.
Nie chcę, poradzę sobie.
Zresztą nie mów „nas”. Nie ma i nigdy nie będzie „nas”.
Ale co ty taka uparta jesteś?
Daj spokój, nie chcę z tobą rozmawiać, a już na pewno nie współpracować.
Każdy, kto odpadnie, zostanie skierowany do domów kultury w ich mieście,
tak żeby miał możliwość dalszego rozwoju.
Monika. Dobro dzieci przede wszystkim.
Część wpływów z reklam przeznaczymy na wsparcie domów dziecka.
Ja…
Ja rozmawiałem w produkcji, że potrzebuję prawdziwego pedagoga.
To ja się zgłaszam, ja!
No przepraszam, koleżanko, ale twoja uroda jest raczej radiowa.
[śmieje się cicho] Ja bym może spróbowała.
- Dobrze, że twoja jest telewizyjna. - Ano jest.
Nie będę z tobą pracować. Jest wielu pedagogów.
O. Właśnie.
Pani Moniko, ja o czymś nie wiem?
A wie pan, jaka to jest wielka szansa dla pańskiej szkoły?
Dla uczniów?
I także dla pana.
Co? Słychać coś?
- Ech. On nie ma szans. - Kto?
- Dyrektor! - Ten Rafał!
E…
Zauważyłem, że pan jest bardzo autentyczny.
A takich ludzi lubi kamera.
A gdyby się okazało, że pan ma talent medialny?
Dobrze, mogę zwolnić panią Monikę na jeden dzień w tygodniu.
A jak pana polubi kamera, to się pan od roboty nie opędzi.
Na półtora.
Nie myślał pan o występowaniu w telewizji?
Skończyłem.
Nie ma mowy.
To chociaż zadzwoń.
Ale dzwoniłem. Naprawdę dzwoniłem wszędzie.
Niektórzy rozłączają mnie na sam dźwięk twojego imienia.
Alicja wystawiła ci wilczy bilet w całej branży.
- Kaweczka, proszę. Dla ciebie. - Czarna?
Tak. Ta jest dla ciebie!
- Dziękuję bardzo. - Do widzenia.
To co ja mam zrobić?
Nic nie robimy. Przeczekamy, aż przycichnie.
Branża znajdzie kogoś innego do banowania.
A jak nie?
To rzuć to. Zajmij się czymś innym. Domem.
- Domem? Tak jak ty? - A co w tym złego?
Mam czekać z założonymi rękami, aż mama Ani skończy kolejną podróż życia?
Piekłeś kiedyś chleb?
Nawet nie wiedziałem, że mąka potrafi być tak relaksująca.
Mąka może i tak.
Ale debety i blokady kart kredytowych nie, perfekcyjny panie domu.
W XXI wieku pracująca kobieta i mężczyzna zajmujący się domem
nikogo już nie dziwią.
- A poza tym Monika… - Dobra, Enzo.
- Na pewno masz jakieś oszczędności. - Oczywiście.
Nic, tylko oszczędzałem i inwestowałem. Kupowałem akcje, obligacje, i krypto…
Dobra, rozumiem. To mam jeszcze jeden pomysł. Ostatni.
Umówię cię na jedno spotkanie za kilka dni, co ty na to?
O! I to jest temat! Ktoś z branży?
No, tak jakby. Ale myślę, że sobie świetnie poradzisz.
W końcu masz na swoim koncie kampanie, reklamy.
- A z reklam cię przecież nikt nie wytnie. - No.
- Okej? - Okej.
[piosenka „Would You”]
Ej! Co wy robicie?
Przecież to ja zrobiłem tę reklamę!
Jasne. Też miałem tam być,
ale akurat miałem sesję zdjęciową w Dubaju.
Jak chcesz, możemy strzelić ci pamiątkową fotkę z tą lalką.
[piosenka gra dalej]
No nie!
Dobry.
Wiem, że nie odbierasz telefonów, maili, nie przyjmujesz kurierów…
Myślałam, że wyraziłam się jasno.
- [wzdycha] - Ten to się nie poddaje, co? [śmieje się]
Jeżeli to cię nie przekona,
to ja… zupełnie się poddaję.
Mam na imię Zosia, mam pięć i pół lat i lubię śpiewać.
A ja lubię tańczyć i chciałabym tańczyć w balecie.
I mieć taką białą suknię, ale nową, ze sklepu.
Lubię grać na pianinie, ale pani mówi, że lekcje są za drogie i muszę poczekać.
Lubię rysować komiksy, ale trochę się wstydzę,
bo nie wiem, czy ładnie rysuję.
Każdy zasługuje na szansę.
- [odgłos zamykania drzwi] - [Monika] Cześć, kochanie!
Słuchaj, świetny film grają, idziemy do kina?
Co to za tornado?
Wiesz, chyba nie za bardzo mam ochotę na kino.
Co ty? Dlaczego?
No…
[wzdycha]
Nie uwierzysz, kto u mnie był.
Aha. Czyli nie odpuszcza?
No nie odpuszcza, ale ja też nie.
- Nie chcę tego robić. - No i dobrze.
Show-biznes to trudny świat.
Okrutny, kapryśny i…
- [śmieje się] I jaki jeszcze? - Niesprawiedliwy.
I co? I nie dałabym sobie rady?
Ty sobie dajesz, to ja też bym dała.
Hej, co tam?
Wyrzucili mnie.
[śmieje się cicho] Co?
Skąd?
- Z redakcji cię wyrzucili? - Ze wszystkich.
- [bicie dzwonów w oddali] - [cichy gwar rozmów]
Cześć, tato.
- Cześć. - Zatrzymało mnie coś.
A nie kupiłaś kwiatów?
Zapomniałam. Przepraszam.
[wzdycha]
Co się dzieje?
Chcą mnie do jakiegoś programu telewizyjnego z dzieciakami.
Znowu będziesz Klaudią?
Nie, tym razem chcą Monikę.
[śmieje się cicho] To akurat dobrze wybrali.
Klaudii to, prawdę mówiąc, nie znam, ale Monika to wspaniała kobieta
i świetnie sobie radzi z dziećmi.
No co jest?
Nie wiem, chyba się trochę boję.
- Ty myślisz, że powinnam się zgodzić? - [śmieje się cicho] No pewnie!
Zgodzisz się. Na pewno się zgodzisz.
Jesteś taka jak mama.
Ona zawsze rwała się do robienia nowych rzeczy.
Nawet kiedy się bała.
Nie nadążałem za nią.
Dobra, pójdę, kupię te kwiaty.
[piosenka popowa]
[prycha, odchrząkuje]
- [dźwięk włączania świateł] - Dobra, załączam w górę.
Następne z boku.
Tak jest okej?
Proszę państwa o ciszę, za chwilę zaczynamy.
Nie powiem, pięknie wyglądasz.
Przesadziłeś z tym filmikiem.
Tu mi popraw, dobrze? Dobra.
Ale podziałało? Podziałało.
- Dobra, gotowi? - Mhm.
To będzie próba nagrywana.
Monika, poproszę trochę w prawo.
Jeszcze tak bardziej. Musisz łapać światło, hm?
Dobra. Uwaga! Kamera!
„Dream Academy”. Rafał Wiśniewski i…
[rytmiczna muzyka]
Monika Grabarczyk.
[oklaski publiczności]
Witamy w programie, w którym nic nie będzie takie jak zwykle.
Nowi bohaterowie, nowe twarze, nowe historie.
- I nowa prowadząca. - [oklaski]
Tym razem obiecujemy współpracować, prawda?
[śmieje się cicho]
Podczas tygodnia eliminacji wyłonimy kandydatów,
którzy pod okiem naszego jury oszołomią was swoimi talentami.
A z wybranymi spotkamy się w wielkim finale gwiazd.
[rytmiczna muzyka]
Monika?
Mhm?
Czy zgodzisz się ze mną, że… [odchrząkuje]
…decyzję o tym, kto wygra, podejmą widzowie?
Tak, oczywiście.
Finał zależy od widzów i nadesłanych przez nich SMS-ów.
A teraz poznajmy nasze jury.
[reżyser] Stop! jeszcze raz poproszę.
[gwar rozmów]
Relax. Jesteśmy tutaj od tego, żeby sobie pomagać.
Dzięki.
[gwar rozmów]
Cześć!
…na kanapie, wchodzi, czerwona lampka. [śmieje się cicho]
- Zaczynam mówić i nagle już ciemno. - Ale…
Tak? No, fajnie.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Nowy image.
Poturbowani artyści są teraz w cenie. Nie słyszałeś?
[odchrząkuje]
Jutro na 9, tak?
- Tak. - Super.
Żebyś nas widział razem na scenie. Ogień.
Wystarczy, że widzę Monikę codziennie rano.
To do jutra.
Łydki poćwicz. [śmieje się cicho] Cześć.
Chodź.
No chodź.
Dzisiaj nie było tak źle.
A Rafał?
Daj spokój.
No co?
Widziałam waszą walkę kogutów.
[prycha] Jaką walkę? O czym ty mówisz?
- Kochanie, nie masz się o co martwić. - [śmieje się cicho] Jasne.
Rafał jest tylko sławny, przebojowy, przystojny…
I jaki jeszcze?
Ty mi powiedz.
Nigdy nie będzie tobą.
Coś dla państwa?
Eee… Właściwie rachunek. Kartą.
Nie. Gotówką. Ja płacę.
- Kochanie, ja zapłacę. - Nie ma takiej opcji.
- Daj spokój. - Nie. Ale nie…
- Daj spokój! [śmieje się] - To może skuszą się państwo na deser?
Zaraz wracam.
[odgłos oddalających się kroków]
Kochanie, to naprawdę żaden problem.
W tym temacie nie ma negocjacji. Zaraz wracam.
- [cichy stukot] - [muzyka jazzowa]
- Można? - Tak.
Proszę.
Ej!
Pan już kończył zmianę i chciał się rozliczyć.
Następnym razem ty płacisz, nie wymigasz się.
- Nawet nie mam zamiaru. - [śmieje się]
[wesoła piosenka popowa]
[Monika] Spokojnie, zdążycie.
[piosenka gra dalej]
Dzień dobry.
Kazik? Co ty tu robisz?
Gram na gitarze.
[śmieje się cicho]
A są twoi rodzice?
Moje uszanowanie koleżance.
Uszanowanie.
Pomyślałem, że nasza szkoła powinna mieć reprezentację.
Tym bardziej że pani pozwoliłem brać w tym wszystkim udział.
Tak że niech pani o tym nie zapomina, dobrze?
Jak będzie kolej Kazika.
No! A teraz przepraszamy.
Obowiązki wzywają.
Panie dyrektorze. Znowu wywiad?
Chodź.
Trzymam kciuki.
Jesteśmy, panie redaktorze.
- Bardzo proszę. - Kazik?
- To jest Kazik. - No, coś o sobie?
Jest wirtuozem gry na gitarze basowej.
Zaprezentuje Bacha.
[pogodna muzyka gitarowa]
To będzie dobry dzień.
[muzyka zwalnia i zatrzymuje się]
No nie.
[odgłosy przejeżdżających samochodów]
To nadal może być dobry dzień.
Przepraszam!
- Dzień dobry. - Dobry.
Ile na Montażową?
Montażowa… Godziny szczytu są.
Ile?
Jak dla ciebie, przyjacielu, w promocji. Złotych 60.
- Ile? - No 60 złotych, wsiadasz czy nie?
[piosenka „Addicted”]
Jestem. Gdzie to spotkanie?
Byłem umówiony z panią. [śmieje się cicho]
W sprawie pracy?
Tak.
To do kolegi.
Bezrobotny?
Tak.
- [urzędnik pisze na klawiaturze] - Szuka pracy?
Nie. Akurat przechodziłem. [śmieje się]
Nie lubię takich żartów. Niech pan się nie wysila.
- Zawód wykonywany? - [pisze na klawiaturze]
Dziennikarz, konferansjer, redaktor, ekspert.
[pisze na klawiaturze, wzdycha]
Co potrafi?
Prowadzić gale, przeprowadzać wywiady, moderować, pozować…
Nie rozumiemy się.
Panie Tkaczyk, czy ma pan jakieś umiejętności przydatne w życiu?
Tak myślałem.
Jestem inżynierem.
Specjalizuję się w samochodach sportowych.
Aha. Dobrze.
Dobrze, to w takim razie ja tu pana wpiszę,
a jak Polska zacznie produkować własne Lamborghini,
to się do pana odezwę, hm?
[pisze na klawiaturze]
Coś jeszcze?
Mamy dzisiaj około 50 uczestników.
[technik] Raz, raz, raz.
Nie wiem, czy dasz radę.
Codziennie pracuję z dziećmi. Ale dziękuję za niepotrzebną troskę.
Zależy mi na tym, żebyś dobrze wypadła.
Przecież to nie jest najważniejsze.
No nie, nie zgodziłbym się.
[technik] Raz, jeden, jeden, raz, próba.
- No i jak? Gotowi jesteście? - Mhm.
Jedno pytanie do dzieciaka i wypychamy na scenę.
Słucham? Słyszał pan w ogóle o czymś takim jak trema?
Tak. Wczoraj. Podczas twojego występu.
- [odchrząkuje] Krzysztof. - Co Krzysztof?
Nie rozczulaj się. Mamy pół godziny obsuwy.
Do roboty!
Do roboty.
I co o nich myślisz?
- On robi, co może. Ona pomaga dzieciom. - Mmm.
Czyli nuda.
[cmoka]
To co? Plan B?
Jesteś pewna?
Zdecydowanie. Podkręćmy temperaturę.
Robi się.
[piosenka „Dirty Work”]
[oklaski publiczności]
Stefan, idziemy!
O Jezu!
Przepraszam!
[piosenka gra dalej]
[kobieta śmieje się]
[oklaski publiczności]
- [wiwaty] - Ło!
[oklaski, wiwaty]
Uuu! Ile siły!
[odgłos migawek]
[oklaski]
[wiwaty]
[gra „Toccatę i Fugę d-moll” Jana Sebastiana Bacha]
Przepraszam bardzo. Przepraszam.
- Panie dyrektorze! - Wsparcie psychiczne daję. Bardzo proszę!
[oklaski, wiwaty]
Szanowni państwo. Drodzy widzowie, przyjaciele.
Brawa dla Kazika!
Ucznia mojej szkoły!
Ten to ma parcie.
Daleko zajdzie.
Tylko że to nie on ma daleko zajść.
[oklaski]
[śmieje się]
Oj.
[rytmiczna piosenka popowa]
No i pięknie.
Pranko.
[piosenka gra dalej]
Brawo.
Jak widzisz, wszystko mam pod kontrolą.
No. Widzę.
Zabieram cię na wycieczkę.
Ogarnij to jakoś. Zaczekam na zewnątrz.
- A nie mógłbyś mi troszeczkę po… - Nie.
…móc?
[zamyka drzwi]
Nie martw się, będzie dobrze.
Jesteś młody, masz czas.
Na pewno znajdziesz coś dla siebie.
[prycha] Nigdy nie jest za późno, żeby w życiu zacząć coś nowego.
Poza tym jesteś Enzo, nie?
Jaki Enzo? Ja zwykły Stefan Tkaczyk jestem.
Stefan? A ja Bazyli.
Naprawdę masz na imię Bazyli?
[stęka]
Wiesz co?
Kiedyś to się w takich specjalizowałem,
a teraz naprawiam tylko zwykłe, popsute, stare graty.
Takie jak ja.
Bazyli, podobno nigdy nie jest za późno.
Podobno.
Ale niektórych gratów już się nie da naprawić.
- Łał! - [śmieje się]
Jaki lakier, bracie!
I zobacz, jak linia nadwozia wyprowadzona równiuteńko…
Oj, strasznie panią przepraszam.
To ty?
- O! Znacie się? - Z tym pseudomechanikiem? Niestety tak.
- To nie była moja wina! - Przyznaj, że źle złożyłeś to auto.
Jak ktoś nie umie prowadzić, to rozwali każde auto.
Nie potrafi się przyznać, że spartolił.
Taki samochód jak wtedy, to ja ci mogę z zamkniętymi oczami w dzień złożyć.
No pewnie. O, to zrób to!
Tylko tym razem porządnie.
Dobra, zrobię.
A wystartujesz w tym waszym retro wyścigu?
Jeszcze trwają zapisy.
Zakład.
- Jest. - I tak nie wygrasz.
Jak tym razem auto będzie sprawne, to wygram.
- Zobaczymy. - To się okaże.
Mhm. Super.
- [oklaski] - [rytmiczna muzyka]
Dopiero teraz zaczyna się prawdziwa zabawa.
Już za chwilę dowiemy się, kto zakwalifikuje się do ćwierćfinału.
Numer… 20.
[oklaski, wiwaty]
Czterdzieści pięć!
[oklaski]
Chociaż akurat numerek 45
nie będzie miał czym nas zaskoczyć w kolejnym etapie.
[śmiech publiczności]
Oraz 17 i…
[oklaski, wiwaty]
…32!
[oklaski, wiwaty]
- Ze swoim niezwykle przeciętnym występem. - [śmiech]
Nie no, chwila. Co pan robi?
[reżyser] Stop nagranie!
Zaraz, zaraz! Co znowu?
Przecież one wezmą to do siebie.
Co wezmą do siebie?
Spokojnie, pani trochę histeryzuje.
Obiecano mi, że będę mieć wpływ na charakter programu
i tylko dlatego się zgodziłam.
Ale kto to w ogóle jest?
Żeby mówić nam, co my mamy robić?
[jąka się] Radzę ci jej posłuchać.
Zarząd bardzo zabiegał o to, żeby tu była. O ciebie – nie za bardzo.
Dobrze, spokojnie. Ja jestem producentem tego show, tak?
Ale tu nie chodzi tylko o show, ale też o te dzieci.
Okej.
Od teraz żadnych komentarzy.
Zadowoleni?
I wymieniasz dzieci imionami, a nie numerkami.
Czyli wszystko jasne, tak? Możemy wracać do pracy?
- Tak, możemy. - Wspaniale!
- [odgłos zamykania drzwi] - [Monika] Dzień dobry!
Och, ale jestem głodna! Mamy coś do jedzenia?
Co?
Zrobiłeś jakieś zakupy?
Dobra. Koniec kanapy.
Bardzo ją lubię. Ej, co ty robisz?
O co ci chodzi, no?!
A ja za bardzo lubię ciebie
i nie mogę już patrzeć, jak się w ścianę gapisz.
Akurat oglądam samochody.
Super.
I będziesz tak całymi dniami w domu przesiadywał?
Szukałeś jakiejś pracy?
No Stefan, ogarnij się!
[robi wdech]
Wiedziałem, że ta praca cię zmieni, ale że aż tak?
[prycha]
Żartowałem!
O co ci chodzi?
Jak tak bardzo lubisz swoją kanapę,
to śpij sobie dzisiaj na niej. Dobranoc.
Super.
Zaczekaj, zaraz ci znajdę coś do roboty.
No. Ja też nie lubię siedzieć bezczynnie.
[brzęk narzędzia]
Jestem człowiekiem czynu.
No, to tu mnie, Wiesławie, zaskoczyłeś.
Chodź. Dam ci jakieś ciuchy.
- [stukot] - Aua!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Zaskoczony?
Prawdę mówiąc, myślałem, że wymiękłaś.
Pomyślałam o tobie to samo,
dlatego przyjechałam cię sprawdzić i widzę, że nawet nie zacząłeś.
No bo…
Bo nie znalazłem odpowiedniego samochodu i…
Jeśli mogę…
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jako świadek zakładu chciałbym zasugerować,
żeby jego obiektem został samochód, którym pani…
Aleksandra.
Enzo.
…w którym startowałaś w tym nieszczęsnym wyścigu,
jeśli to jeszcze możliwe.
Oj, możliwe.
No przecież, że możliwe. Świetny pomysł.
To co? Jesteśmy umówieni. Wiesz, gdzie mnie szukać.
Widzimy się.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Do widzenia!
A nie mógłby szef się z nią umówić tak po prostu?
Nie prościej?
Dlaczego ty się nie zabierzesz za robotę? Tak po prostu. Nie prościej?
Człowieku czynu?
Zmieniłby szef płytę.
[pogodna piosenka pop-rockowa]
No co?
[wzdycha, prycha]
[piosenka gra dalej]
Widzę, że wciąż hodujesz te ptaszydła.
Gallus gallus domesticus, nie ptaszydła. Ale tak, wciąż.
[ćwierkanie ptaków]
Proszę bardzo. Oto on.
Jakoś nie mogłam się z nim rozstać.
O Boże! To żyje!
[gdakanie]
Ty chyba żartujesz?
Ja myślałam, że lubisz wyzwania.
Jeżeli chcesz się wycofać, to zrozumiem.
Niedoczekanie twoje. Dobrze. Mogę zacząć jeszcze dzisiaj.
No to dobrze. Na co czekasz?
- Proszę bardzo. - Dobrze.
- Powodzenia. - Mhm.
[gdakanie]
Kurnik mi każe naprawiać.
[wycie syreny w oddali]
Hej.
Co się stało?
- Jak masz na imię? - Klara.
Jak ładnie.
A powiedz mi, Klara, gdzie są twoi rodzice?
Jak chcesz płakać, to możesz płakać.
Wiesz, że ja też wczoraj płakałam?
No. Pokłóciłam się z chłopakiem.
Chcesz mi powiedzieć, co się stało?
No bo ten pan powiedział, że brzydko śpiewam.
- Który pan? - Na scenie.
- I ty mu uwierzyłaś? - Tak.
A wiesz, że on w ogóle nie potrafi śpiewać?
- Nie? - Mm-mm.
Nie powinnaś mu wierzyć.
- Chcesz się przytulić? - Mhm.
No to chodź.
Mmm.
Chodź, pójdziemy do tego pana, dobra?
Ten pan pomoże ci znaleźć twoją mamę.
- Tak? Super. - Eee…
Monika, dokąd ty idziesz?
[rytmiczna muzyka]
Jak się nazywasz?
Monika Grabarczyk.
Ma pani zamiar brać udział w konkursie?
Jeżeli nie, to…
- To powiesz mi, że nie mam talentu? - A masz?
Umiem rozmawiać z dziećmi.
Nuda.
[jęki zawodu publiczności]
Dajcie spokój, przecież kochacie, kiedy tak się zachowuję.
Kochacie?
[buczenie]
Ale dlatego tutaj jesteście.
Chyba jednak nie jesteś na bieżąco.
Może wydaje ci się, że możesz powiedzieć wszystko,
bo to tylko dzieci, ale jeszcze jeden taki tekst
i dopilnuję, żebyś stąd wyleciał. Rozumiesz?
[oklaski, wiwaty]
A ty to w ogóle robiłeś coś kiedyś przy samochodach?
Robił.
Robił, ale zdjęcia na social media.
Tę śrubę tutaj musisz dokręcić, bo inaczej to się rozkręci.
- Dzięki. - Szefowi dziękuj.
Wiesiek! Przynieś mi szczotki drucian…
Powodzenia.
Cześć.
[jąka się] Cześć.
No i co?
[stuka]
To on tak będzie wyglądał?
Tak, mnie się taki podoba.
No przestań.
Znalazłem już do niego drzwi. Zamówiłem, przyjdą w przyszłym tygodniu.
Zatynkuję, nałoży się podkład, potem lakier.
Będzie jak nowy. Masz szczęście, że silnik był w dobrym stanie.
No co ty? Będziesz tu przychodzić i patrzeć mi na ręce, jak robię?
Jak będzie taka potrzeba.
Mhm?
Pomocy.
Potrzebuję pomysłu na kolację.
Obok mnie otworzyli taką włoską restaurację.
Chcę ją zrobić.
Znaczy chcesz zamówić z dostawą do domu?
Nie, chcę ugotować.
[odchrząkuje]
To możesz spróbować zrobić…
Albo nie. [odchrząkuje] Lepiej nie.
Zadzwoń do Ani.
Na pewno ma jakiś przepis, który będziesz w stanie zrobić, taki…
prosty.
[sygnał przerwanego połączenia]
[pogodna piosenka pop-rockowa]
- Podwieźć cię? - Dzięki, nie trzeba.
Na pewno nie trzeba?
No dobra.
- Proszę. - Dzięki.
[dzwonek telefonu]
Halo?
Ruszamy z tematem.
To nie jest moja droga do domu.
To co ja mam się tłumaczyć przy porwaniu?
- Chyba będziesz musiał. - Chcę ci coś pokazać.
Spieszę się.
- [cmoka] Dobra. - Co ty robisz?
- Mam zawrócić? - Zwariowałeś.
Troszeczkę, ale chcę ci pokazać coś, co ci się na pewno bardzo spodoba.
- To co? - [trąbienie]
Dobra, jedź!
Tylko daj mi telefon, bo mój padł, a muszę do Stefana zadzwonić.
Proszę.
[rozruch silnika]
[dzwonek telefonu]
Jak rozgnieciesz ząbek czosnku, ta łupinka łatwiej zejdzie.
- Serio? - Mhm.
Okej…
Co ty, nagrywasz mnie?
Mhm.
Hej, tu wasz ulubiony ekscelebryta Enzo!
Dzisiaj, zamiast sportowym samochodem,
przewiozę was po kuchni w podróży kulinarnej do Włoch.
Ostatnio wiele rzeczy robię po raz pierwszy, ale czuję,
że gotowanie mam we krwi… Aua!
Mmm!
Ktoś bardzo chciał cię poznać.
[zgiełk, gwar rozmów dzieci]
Obiecałem im, że nic ci nie powiem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Zosia mówiła, że pani nie przyjedzie,
ale ja wiedziałam, że tak, bo pani jest super.
Pan Rafał mnie przywiózł.
Pani jest ładniejsza niż ta poprzednia.
To… [śmieje się cicho] pani z opieki społecznej.
- Mhm. - Mhm.
Bawimy się?
No nie wiem, czy mamy czas.
Prosimy!
To jak tak ładnie prosicie,
to ja jestem berkiem i gonię, proszę bardzo!
[krzyczą, śmieją się]
- Bum! - [śmieją się cicho]
Czuję, że kryje się za tym jakaś historia.
[odchrząkuje]
Tak.
Wychowałem się tu.
Sporo zawdzięczam temu miejscu, dlatego pomagam im, jak mogę.
Uwielbiają cię te dzieciaki.
Oficjalnie wybaczam ci porwanie.
Chociaż mogłeś po prostu zapytać.
Aaa… Nie zgodziłabyś się.
Tego już się nie dowiesz.
Ale myślę, że dla nich bym się zgodziła.
Troszkę dla mnie też.
[śmieją się cicho]
Jeśli będziesz chciał mnie kiedyś tu zabrać,
to nie ma problemu.
Umowa stoi.
- Umowa stoi. - Chodź.
[Monika śmieje się]
[piosenka „If You Want”]
Cześć.
[piosenka gra dalej]
Kochanie, nie uwierzysz, gdzie byłam.
Kochanie, przepraszam.
- Miałam być dwie godziny wcześniej, ale… - Dzwoniłaś z jego telefonu?
Tak, mój się rozładował.
A później straciłam rachubę czasu.
I wracałaś na piechotę?
Sam to przygotowałeś?
Niepotrzebnie.
Przecież chętnie zjem.
Daj spokój, wystygło.
Mogłaś dać znać, że nie masz dla mnie czasu.
- Przecież to nie tak. - A jak?
Byłam w studio. Przedłużyło się.
Właśnie widziałem, jak pochłania cię ta praca.
Przecież sam ją wykonywałeś. Nie pamiętasz, jak to jest?
[stukot narzędzi]
Wiesiek, daj no mi tu lampę.
[stukot narzędzi]
[odgłos zbliżających się kroków]
Nie to! Latarkę, głupku, ciem…
Cześć.
Wygląda… całkiem nieźle.
No…
Uszczelki już założone.
Czekam na zderzak. Mają dzisiaj przywieźć.
No i co? Jeszcze tylko wycieraczki i parę drobiazgów.
Potem się go wypucuje i będzie luks.
Będzie na czas, tak jak mówiłem. Naprawdę.
Wiesz, kiedyś jeździłam w prawdziwych rajdach.
Tylko po urodzeniu Damiana musiałam się wycofać.
Dopiero wiele lat później zapisałam się do klubu samochodów retro.
A właściwie po co?
Miałam wrażenie, że nic mnie już w życiu nie czeka.
Syn mieszka w Stanach. Przyjeżdża tu oczywiście.
Ale głównie po to, żeby mnie namówić na sprzedaż domu, wyjazd do niego.
Jestem tu zupełnie sama.
No, chciałam sobie coś udowodnić.
Mamy taki zwyczaj w tym klubie, że wybieramy samochody na pokaz.
Wiesz, że to nie jest prawdziwy wyścig, ale dobrze jest dojechać do mety.
Ja się wtedy uparłam, że ten samochód da radę,
chociaż wszyscy mi mówili, że to jest grat.
[robi wydech]
To nie była twoja wina. Zrobiłeś wszystko jak trzeba.
To ja się skompromitowałam.
Zresztą do dzisiaj mi to wypominają w klubie.
Nie martw się, tym razem będzie inaczej.
Uważasz, że tym razem przyjadę jako pierwsza?
Nie no, aż tak to nie, ale do mety dojedziesz.
[śmieją się]
Ale ty jesteś zawzięty…
A ja to, powiem wam, jestem ciekawy,
czy wytrzymacie dwie godziny przy jednym stoliku w restauracji.
No jasne.
- No co? - [bezgłośnie] O!
Jutro, 21?
No jasne.
No to jesteśmy umówieni.
Lecę. Do widzenia.
Do widzenia!
Nie musi mi szef dziękować.
Wiesiek…
Tak, wiem.
Uszczelki nie zapomniałem, idę.
- A co tu się dzieje? - [nauczycielka] Mmm…
Sprawność ratownika.
- Na zaliczenie? - Oczywiście.
Super. Kazik! Ja cię wszędzie szukam. Co ty robisz?
Pomagam. Pani Monika mnie poprosiła.
Pani Monika?
- A po co te pachołki, to wszystko? - Dla zabawy.
Zabawa w polskiej szkole?
Pani nie przestaje mnie zadziwiać. Zabieram Kazika. Sprawa najwyższej wagi.
Chodź, Kazik.
- Tylko wróć później! - Mhm.
Witajcie w programie „Nowe życie starych aut”.
- Dobry tytuł. - [śmieje się] Wiesz, taki roboczy.
To cudo było królem szos.
Potem abdykowało
i pełniło funkcję kurnika,
dopóki nie wpadło w ręce… maestro!
Zostało rozebrane na części,
większe poszły do kąpieli galwanicznej w celu usunięcia rdzy…
Naprawdę trzeba to rozbierać?
A co? Myślałaś, że można to tak po prostu pomalować? Nie.
Potem trzeba wszystko złożyć z powrotem,
zamówić nowe szyby, zalepić szczeliny,
polakierować, wygrzać w komorze lakierniczej i… gotowe.
No. To tak z grubsza.
To, co tutaj widzisz…
to dzieło sztuki.
No, wystarczy.
Taki program to ja bym oglądał, nie? Tylko nie mam telewizora.
[brzdąkanie na gitarze]
A czemu ty tak tę rękę wyginasz?
Tak się gra.
„Tak się gra”. To graj jak Jimi Hendrix.
Jimi Hendrix zębami grał. O tak, wiesz.
Brał i… Ble! Tak grał.
No.
Emocji więcej po prostu, emocji.
[rytmiczna piosenka popowa]
Dzień dobry.
A co, ty nie spałeś całą noc?
Pracowałem.
Mhm.
- Pracowałeś? - Tak.
A nad czym?
A, niespodzianka. Później ci powiem.
- [wzdycha] Wieczorem jesteś wolna? - Mogę być.
No to co? Kolacja – podejście numer dwa?
[śmieje się cicho]
Czuję, że dzisiaj wszystko mi się uda.
Dzieci w planie ogólnym. Chcę widzieć, że jest ich dużo.
Potem skup się na gwiazdach, eee, komisji.
- No i na pani Monice oczywiście. - Kręcimy spot reklamowy.
Panie Krzysztofie, może byśmy pokazali dłużej dzieci?
Nie dyskutujemy. Jest scenariusz i się go trzymamy.
No ale show jest o dzieciach, a nie o nas.
Może nakręcimy, jak rozmawiamy z dzieciakami?
One zawsze mają coś fajnego do powiedzenia.
Trzymamy się scenariusza.
Chce pani zmusić wszystkich, by zostali po godzinach
i nagrywali wywiady z dziećmi?
- Zostaną za darmo, tak? - Ja zostanę.
Ja też.
Ja w sumie też się nigdzie nie spieszę.
W takim razie mam nadzieję, że pani też zostanie.
Oczywiście. Ile będzie trzeba.
- Do tego jazdy próbne! - Tak.
Wynajdowanie unikatowych aut, wiesz, takich perełek.
Zajęty jestem. Zadzwonię do ciebie później, co?
- Dobra. - Okej.
I wiesz, i goście.
Ale nie jacyś celebryci, ale prawdziwi eksperci.
- Enzo! - Jacek!
- Kurczę. - Co myślisz? Mamy hit?
- Nic cię nie zatrzyma, co? - Nie!
Powiem ci, jak jest. Rozmawiałem z decydentami.
Wszyscy mówią jedno. Uważaj.
- Koncept – genialny. - Tak!
- Program – fantastyczny. - Tak!
- Tylko problem jest z tobą, bracie. - Aha?
No. Oni ciebie nie chcą.
- Ale mówiłeś, że przycichnie. - Wiem, mówiłem.
Wiesz co, Enzo?
Muszę ci to powiedzieć.
Jesteś skończony, bracie.
Przykro mi, naprawdę. Głowa do góry.
Zadzwonię, coś wymyślimy, dobra?
Halo?
Dobra, jestem.
Jak to skończony?
- Podasz mi serwetkę, proszę? - [stukot]
- Oj, przepraszam. - Nie szkodzi. Nic się nie stało.
Dziękuję bardzo.
- Ostatnio wszystko leci mi z rąk. - Mmm. Zauważyłam.
Ale nie, to nie ma wpływu na pracę, absolutnie.
Samochód będzie gotowy na czas.
Więc chodzi tylko o samochód?
No… zrobię go.
I to zrobię go dużo lepiej niż za pierwszym razem. Obiecuję.
[wzdycha]
Dawno przestało mi na tym zależeć.
To znaczy…
Nie, oczywiście, chciałam, żebyś naprawił mój samochód,
bo miałam nadzieję, że może dzięki temu uda się jakoś…
naprawić mnie.
Że możemy sobie jakoś pomóc.
Widzisz, ja…
Ach…
Ja chyba już pójdę.
Zabrałem klucze.
Wiesiek nie będzie miał jak zamknąć warsztatu.
Nie pozwolisz mi nawet spróbować?
No. Pójdę.
Ja też się boję.
Właśnie.
Właśnie, ja zauważyłem, że ty się…
Boisz się znowu wsiąść do samochodu. Boisz się prowadzić, prawda?
- Słuchaj… - Nie, poczekaj.
Naprawdę, jeśli nie…
Jeśli nie poradzisz sobie z tym strachem, nie…
nie przestaniesz się bać,
to żaden najlepszy nawet samochód tego nie zmieni.
A co z tobą?
Ze mną?
Ja…
Nie wszystkie samochody da się jeszcze naprawić.
Wiesz co, może ja boję się jeździć,
ale ty się boisz żyć.
[spokojna, melancholijna muzyka]
Cześć, tu Enzo.
Jeżeli nie możesz się dodzwonić, to znaczy, że nie mogę rozmawiać. Zostaw…
Przepraszam, możemy jechać trochę szybciej?
Jeszcze szybciej?
Proszę panią, przepisy!
Cześć, tu Enzo.
Jeżeli nie możesz się dodzwonić, to znaczy, że nie mogę rozmawiać.
Zostaw wiadomość.
[muzyka gra dalej]
Stefan?
- Wujku. - [muzyka ustaje]
Dlaczego nie chciałeś na nią po prostu zaczekać?
Już ostatnio czekałem.
Smakuje ci?
To jest naprawdę bardzo dobre.
Tylko jakbyś mógł następnym razem
dodać trochę więcej pieprzu, a mniej czosnku i…
[odchrząkuje]
A nie mógłbyś z nią po prostu porozmawiać i wyjaśnić sobie wszystko?
Spoko, porozmawiam. Ale dzisiaj śpię tutaj, okej?
[muzyka gitarowa]
Przepraszam.
Szuka pan Moniki Grabarczyk?
To pewnie jest z Rafałem. [śmieje się cicho] Gdzie on, tam i ona.
- Jak to? - Tak to.
Dał mi do zrozumienia, że jestem wyjątkowa.
No bo jestem.
A jak się pojawiła, od razu odsunął mnie na bok.
Są nierozłączni. Ostatnio na przykład dostała od niego bukiet róż.
Szykuje nam się chyba niezły romansik. [śmieje się cicho]
Przepraszam, nie powinnam.
Jakby co, nie słyszał pan tego ode mnie, dobra?
Szef by mnie od razu wylał.
[śmieje się nerwowo, jęczy]
Widzę, że ciężko pracujesz.
[wzdycha] Nic dziwnego, że nie masz dla mnie ostatnio czasu.
- Daj spokój. Rafał tylko… - Ale naprawdę musiałaś?
Musiałaś?
Jeszcze niedawno mówiłaś, że koniec z karierą w telewizji.
Ktoś cię chyba skutecznie przekonał, żebyś jednak tu została.
Czyli przesiadujesz całymi dniami w domu, bo jesteś zazdrosny, tak?
Okazuje się, że mam powód.
Tak? O! Widzisz?
Monika, ja naprawdę nic o tym nie wiedziałem.
To jakaś manipulacja.
To było wtedy, gdy przygotowałem dla ciebie kolację?
Jezu, Stefan, ogarnij się. Nie wierzysz mi?
Wierzę w to, co widzę.
A widzę, że wolisz być tutaj z nim niż ze mną.
- Nie będę się narzucał. - A to akurat dziwne.
Nie miałeś problemów z narzucaniem, gdy spałeś z moją narzeczoną.
Zaraz, kiedy to było? 22 marca…
Pamiętam, w moje urodziny!
Jeśli już, to w jej, 15 kwietnia!
Skąd pomysł, że Kinga zdradziła cię ze mną?
Bo masz taki styl.
Pracę też zdobywa przez łóżko.
Wszyscy wiedzą, że Alicja go stworzyła.
I teraz co? Stracił robotę i znowu kobieta go utrzymuje?
- Przestań! - [niewyraźne pogróżki]
- Chłopaki, no błagam! - Hej!
Jezu!
Nie chciałem was wcześniej rozdzielać, ale zaraz wpuszczamy publiczność
Zapraszam.
Monika?
Andrzej?
Nie uwierzysz.
A tak w ogóle to jesteś teraz w domu?
[odgłos otwierania drzwi]
- [odgłos zamykania drzwi] - Stefan?
Nie, to ja.
- Cześć, tato. - Cześć.
Byłem tu niedaleko.
Pomyślałem, że wpadnę, oddam ci tę tortownicę, co pożyczałem.
A gdzie ją masz?
- Co? - Tortownicę.
A widzisz. Nie wziąłem.
Często się kłóciłeś z mamą?
Co się dzieje?
Nie wiem.
A gdzie jest Stefan?
Wyprowadził się.
Cały czas się kłócimy. W ogóle nie możemy się dogadać.
Nie wiem, co robić, tato.
Nie jestem najlepszy, żeby ci radzić w tym temacie.
Co się dzieje?
Widzisz…
Kiedy mama żyła,
to ja byłem przekonany, że ona jest ta jedyna,
że ja nigdy nikogo tak…
A teraz…
Ola, znaczy Aleksandra…
Ja ją lubię.
[śmieje się cicho]
Cholera, Monika, ja ją bardzo lubię.
To dobrze, tato.
To dobrze.
[odgłos zbliżających się kroków]
Co oglądasz?
W sumie nic.
Zamierzasz tak leżeć i nic nie robić? Nie masz jakichś zajęć?
- Właśnie nie mam. - A co z twoim programem?
- Zamknięty temat. - Dlaczego?
Musisz tyle pytań zadawać?
To dopiero czwarte, a ty gadasz straszne bzdury.
- Oglądałam ostatnio w necie taki program… - Daj już spokój!
…i tam jest naukowo udowodnione,
że bycie szczerym z samym sobą jest wyzwalające.
Wiesz w ogóle, co to znaczy?
Proszę cię.
Mógłbyś zacząć działać, bo na razie masz same wymówki.
Słucham?
- Czemu czegoś nie zrobisz? - Nie chcę na razie z nią rozmawiać.
- To chyba normalne? - Z programem.
Wszystko możesz zrobić sam.
Nikt nie ogląda telewizji.
Wszystko dzieje się w necie. Sam zobacz.
Witajcie w programie „Nowe życie starych aut”.
- Posuń się. - To cudo było…
Wow. Sama to zrobiłaś?
A kto? [śmieje się cicho]
Brawo.
[odgłos rysowania]
Artem, jak ty ładnie rysujesz!
Dziękuję bardzo.
A co to?
To jest dom, w którym mieszkają myszki.
Myszki? A lubisz myszki?
Tak, są bardzo słodkie.
Monika, ktoś do ciebie.
- Idź. - Stefan?
[jąka się] Ja przypilnuję tu wszystkiego.
[krzyki, zgiełk]
Proszę, zgódź się! Proszę!
Ale Zosiu, pani Monika jeszcze nie wie, o co chodzi.
- Jeśli chodzi o program, to… - Nie.
[mamrocze]
Masz wolne popołudnie?
Bo my mamy z Zosią pewne plany i…
bardzo byśmy chcieli, żebyś nam towarzyszyła.
[piosenka „Dumb”]
[śmiech, radosne okrzyki]
Uuu!
- Chodź, zrobimy sobie przerwę. - Tak. Przerwa, dzieciaki.
[piosenka gra dalej]
Ale super, że wynająłeś dla nich ten statek.
- Trochę też dla ciebie. - [prycha]
Hm?
Szampan? Woda, dzieci…
Właściwie to ja nie wiem… Ludzie, kto mi to wcisnął?
- Przecież to jest nieodpowiedzialne! - [śmieją się]
[stęka] Chciałem, żebyśmy mieli trochę prywatności.
No tak, tutaj dziennikarze nas nie znajdą.
Oj tam, dziennikarze.
Tutaj będziemy mieli więcej czasu dla siebie.
I ja ci nie ucieknę.
Myślę, że Wisła nie stanowiłaby dla ciebie problemu.
[śmieją się]
Nie no, aż tak uparta jestem?
- Szczerze? - Mhm.
Okropnie.
[śmieje się]
Ale w słusznej sprawie.
Pierwszy raz kogoś takiego spotykam.
No, całe szczęście.
Bo gdybyś dla każdej koleżanki musiał wynajmować statek,
żeby chwilę pogadać… [śmieje się]
Dla koleżanki to nie.
Bo ja… [odchrząkuje] …chciałem ci coś powiedzieć.
Mmm.
Pięknie jest.
Rzeka płynie.
No płynie.
Weź się w garść, baranie! Weź się w garść!
Mmm… Co ty robisz?
Monika!
Przepraszam.
A!
Łatwo ci powiedzieć.
Zabrałem ją do domu dziecka. Zresztą jak wszystkie.
Też myślałem, że to zadziała, ale ona jest jakaś inna.
Tak, zrobili nam zdjęcia.
Trochę mnie poniosło, ale… Dobra, jakoś to jutro naprawię.
Nie wiem, kupię jej kwiaty jakieś czy tam coś.
Ej! Zaczekaj!
Monika, to…
To tylko PR! [stęka]
Chodziło tylko o kilka zdjęć.
Może dla ciebie.
Naprawdę się cieszę, że tu ze mną jesteś.
- Nie mów do mnie. - Ej, ale o co ci chodzi?
- Przecież mówię ci, jak jest. - Słyszałam, jak jest.
A co ty myślisz, że ty jesteś taka ważna?
Że uratujesz te dzieciaki? [śmieje się] Uratujesz cały świat?
To za późno. Bo nasz ten cały świat jest ustawiony.
O czym ty mówisz?
Nie masz wpływu na nic.
Przecież od samego początku ten program był ustawiony.
Od początku wiadomo, kto wygra. Większość dzieci nie miała szans.
Powinnaś to zrozumieć.
Nie wszystkim można, Moniczka, pomóc.
Nie wszystkich można kupić.
Dzięki, że tak szybko przyjechałeś.
Klient nasz pan.
Musisz mi pomóc wypisać się z tego programu.
Ja nie będę więcej brała w tym udziału.
Ale co się stało?
Wszystko od początku jest ustawione.
One mi zaufały. Nie wiem, co powiem rodzicom dzieci, które odpadły.
Moment, nie możesz zrezygnować tuż przed finałem.
Mamy podpisany kontrakt. Wiesz, jakie są kary umowne?
Ja wiem.
No to co ja mam robić?
Co masz robić? Jeszcze jedno nagranie i koniec.
Powiedz mi dokładnie, co się stało.
Naprawdę myślałam, że liczy się talent tych dzieci.
Witamy na tegorocznym rajdzie retro samochodów,
gdzie spotykają się wielbiciele starej motoryzacji z duszą.
W programie: pokaz, w którym przejadą
najpiękniejsze pojazdy z poprzedniego wieku.
Zachęcamy do uczestnictwa.
[gwar rozmów, szum silników]
[trąbienie klaksonu]
[gwar rozmów, szum silników]
Cześć.
Ola…
Zrozumiem, jeśli powiesz „nie”.
Wiem, zasłużyłem sobie na to, ale…
czy nie zechciałabyś pojechać ze mną w tym…
no… w tym pokazie?
W tym i… może w kilku kolejnych.
Mmm. A nie będziesz się bał ze mną wsiąść do samochodu?
Ha!
Potwornie się boję.
Ale jeszcze bardziej boję się tego, że się teraz nie zgodzisz.
Oszust. [wzdycha]
[śmieje się] Wariatka.
[wzdycha]
Oleńko.
Nie boję się.
I ty ze mną też już nie musisz się bać.
[wzdycha]
[Ola wzdycha]
Słuchajcie, za chwilę przyjdę, poczekajcie pod szkołą!
Cześć. Co tam?
Nawet pani nie wie.
Mhm. Ciężki dzień?
Chodź się przejdziemy.
Mogę ci jakoś pomóc?
- A nie powie pani nikomu? - [prycha] No co ty.
Bo ja tak naprawdę wcale nie lubię grać na gitarze.
To dlaczego zgłosiłeś się do programu?
- Pan dyrektor mnie zgłosił. - [prycha]
Rozumiem.
- W takim razie co lubisz? - Matematykę.
Ale pan dyrektor powiedział, że matematyka jest nudna
i przerezmo… przerekl…
Przereklamowana.
Tak, przereklamowana.
I jeszcze mało medialna.
I że dzięki matematyce nie da się wygrać talent show.
Co ty o tym myślisz?
Że tak bardzo mi na tym nie zależy.
- Mhm. - To źle?
Dobrze.
Słuchaj, jeśli nie chcesz grać, to nie musisz.
- Naprawdę? - [śmieje się] No jasne.
Nie można oszukiwać. A zwłaszcza siebie.
Cieszę się, że ta telewizja pani nie zmieniła!
[śmieje się cicho] Słodki ty. To co? Idziemy do klasy?
No to chodź. Biegniemy! Dawaj łapę! Juhu!
Dobra, zbieramy się!
Zawodnicy wystartowali!
Kto pierwszy dojedzie do mety? Tego dowiemy się już niedługo.
Miłośnicy motoryzacji z zapartym tchem obserwują zmagania.
To nie tylko retro rajd.
To sentymentalna podróż przez historię motoryzacji
do czasów, w których słowo „piękno” zawsze kojarzone było z pojazdami.
[pogodna, rytmiczna muzyka]
[Ola wzdycha]
Jaki numer?
Jedenaście.
Takie prawdziwe uczucie to, powiem ci, skarb.
Jedziesz! Dawaj!
A nie jak w tych twoich kolorowych gazetach.
O czym ty mówisz?
Ty mnie się pytasz?
Przecież tam prawie wszystko jest wymyślone i nakręcone.
Nic się tak nie sprzedaje jak romans.
Nie rozumiem. O co ci chodzi?
Przecież to ty w show-biznesie robisz. W sensie robiłeś.
A ja mam ci to wszystko tłumaczyć? Chłopie!
Mówiłeś, że samochód jest gotów.
Bo jest. Tylko trzeba umieć nim jeździć.
Proszę, nie zaczynaj. Co z moją jazdą było nie tak?
- Przegrzałaś silnik. - Mówiłeś, że jest sprawny.
Nie jestem mechanikiem. Nie znam się. Wiedziałeś, że to rajd.
[pogodna, rytmiczna muzyka]
[muzyka ustaje]
[wibracje telefonu]
Halo?
Co? Teraz do warsztatu?
Dobra. Będę.
Tato!
Tato?
No halo!
Co ty tu robisz?
Ty to wymyśliłeś?
Byłem tutaj umówiony z Anią.
- Świetnie. - Aż tak ci to przeszkadza?
Nie wiem, co się z tobą dzieje ostatnio.
Może rzeczywiście jestem trochę zazdrosny.
Może boję się, że wybierzesz kogoś, kim byłem kiedyś.
Kotek…
Przecież to ciebie kocham.
Jak mogłeś uwierzyć w te zdjęcia?
Przecież to było ustawione.
- To czemu się zgodziłaś? - Nie zgodziłam się, nie wiedziałam.
Cały program jest ustawiony.
Jak to?
Jutro wielki finał, a od początku wiadomo, kto wygra.
A ja nic nie mogę z tym zrobić.
Zawsze można coś zrobić.
Finał dopiero jutro, tak?
[robi wydech]
Ale tęskniłam.
[śmieje się]
[rytmiczna muzyka]
Dobrze, kotek, wszystko ogarnę.
Tomek!
Dobra, muszę kończyć, pa.
Idę!
[rytmiczna muzyka gitarowa]
- Kazik! - [śmiech dzieci]
Przepraszam, nie widziała pani chłopaka z gitarą? Kazik.
Nie. Ale jeśli go nie ma, będę musiała załatwić innego dzieciaka.
Nie, znajdę go. Pani pożyczy to.
[odgłos włączonego megafonu]
- Sprawdzał pan na minus dwa? - Nie.
- Tam. - Kazik!
- Dobra! Zaraz zaczynamy! - [dyrektor przez megafon] Kazik!
Przepraszam cię, to wszystko przez tę presję.
Kamery są wyłączone, nie musisz udawać.
- Dobra. Gotowi? - Mhm.
Ostatnie wejście. Jedziemy!
Trzy…
[rytmiczna muzyka]
[oklaski, wiwaty]
Witamy państwa po przerwie!
Przed nami wielki finał na żywo.
Jest z nami dziesięć milionów widzów.
[razem] Dziękujemy!
[oklaski, wiwaty]
Wybrani przez widzów finaliści…
Ale czy na pewno przez nich?
Proszę państwa, to taki żart.
[śmiech publiczności]
A teraz najlepsi z najlepszych zmierzą się…
„Najlepsi”? A co to w ogóle oznacza „najlepsi”?
Dla tak młodych ludzi.
[szmer rozmów]
Poczucie humoru naszej uroczej prowadzącej znają już państwo z mojego programu.
A zatem zapraszamy…
Uczestnicy finału. Na scenę tędy, tak?
Chodźcie. Szybko.
Masz natychmiast to zdjąć!
Zostaw ogólne plany i odłącz jej mikrofon.
Odłącz jej ten mikrofon, mówię!
- Dobrze. Ogólny, muzyka i puść reklamy. -Wróćmy do…
Poczekaj. Tylko spokojnie, panowie. Nikomu się nic nie stanie.
[pukanie]
- Szanowni państwo! - Natychmiast puść reklamy! Słyszysz?
- A teraz finałowa rozgrywka. - Krzysztof…
To się sprzeda.
Czas wyłonić zwycięzcę. Tego jedynego.
Przed państwem finaliści!
- [rytmiczna muzyka] - [oklaski, wiwaty]
[muzyka, oklaski cichną]
Czy można zmierzyć talent?
- No popatrz. - Czy można odebrać dzieciom marzenia?
Szczerość jest w cenie.
Czy można przykleić im łatkę przegranego?
Nie w naszym programie.
W tym programie każdy, kto miał odwagę stanąć na tej scenie,
jest wygranym.
- [pukanie] - Ochrona! Otwierać!
Przerwij to! Natychmiast!
Zostajemy.
[śmieje się cicho]
A teraz zapraszamy na scenę:
Basię, Czarka, Klaudię, Weronikę, Antosia,
Maurycego i wszystkich innych!
[wiwaty, oklaski]
[przytłumione wiwaty, oklaski]
Kazik!
To wszyscy uczestnicy programu od naszych pierwszych kwalifikacji.
Wielkie brawa dla nich.
Ale też dla ich najwierniejszych fanów.
Dla ich rodziców. Wielkie brawa.
Te dzieciaki pokazują nam, że nie można przestawać walczyć o marzenia.
Bo przecież to one są najważniejsze.
Gratulujemy wam odwagi.
[Rafał] Pięknie!
Kazik!
[odgłos włączania maszynerii]
[syk pary]
[publiczność] Łoo!
Dzień dobry.
[śmiech publiczności]
[robi wydech]
[gra „Toccatę i Fugę d-moll” Jana Sebastiana Bacha]
[szepcze] Chodź na chwilę.
[gra dalej]
[rytmiczna muzyka]
♪ Jak co dzień rano bułkę maślaną ♪
♪ Popijam kawą nad gazety plamą ♪
♪ Nikt mi nie powie, wiem co mam robić ♪
♪ Szklanką o ścianę rzucam Chcę wychodzić ♪
♪ Na klatce stoi cieć, co się boi ♪
♪ Nawet odsłonić, miotłę ściska w dłoni ♪
♪ Ortalion szary, chwytam za bary ♪
♪ I przerażonej twarzy Krzyczę prosto w nos! ♪
♪ Chciałbym być sobą ♪
♪ Chciałbym być sobą jeszcze ♪
♪ Chciałbym być sobą ♪
♪ Chciałbym być sobą wreszcie ♪
[wszyscy] ♪ Chcemy być sobą Chcemy być sobą jeszcze ♪
[wszyscy] ♪ Chcemy być sobą ♪
Nie uwierzę, że chodzi ci o jakieś przypadkowe dzieci.
Każdemu zależy na kasie i popularności.
Tylko ty jakąś świętą udajesz.
Po co właściwie wykorzystałeś dzieci z domu dziecka w Pilowie?
Ustawiłeś paparazzi?
Chodziło o poprawę wizerunku? Może oglądalności show?
Ty szara myszka jesteś. Co ty chcesz mi udowodnić?
Nic mi nie udowodnisz.
Nie musi.
- Hej! - Pomachaj do kamery, Rafał.
Wielkie brawa.
Dziękuję ci za tę szczerą rozmowę.
Wielkie brawa dla Rafała Wiśniewskiego,
który w ramach pożegnania z telewizją
zdecydował się przekazać
całe wynagrodzenie na swój ulubiony dom dziecka.
- Brawo! - [oklaski, wiwaty]
To wspaniałe, Rafał. A powiem więcej.
Zrobię dokładnie to samo.
Oczywiście.
Przepraszam.
Gramy!
♪ Chcemy być sobą ♪
♪ Chcemy być sobą jeszcze ♪
♪ Chcemy być sobą ♪
- [śmieje się] ♪ Chcemy być sobą wreszcie ♪
♪ Chcemy być sobą ♪
♪ Chcemy być sobą jeszcze ♪
♪ Chcemy być sobą ♪
♪ Chcemy być sobą wreszcie ♪
♪ Chcemy być sobą ♪
- ♪ Chcemy być sobą jeszcze ♪ - Chodź.
[oklaski, wiwaty]
- [publiczność] Ooo! - [Monika śmieje się]
Naprawdę?
Czy zostaniesz ze mną już na zawsze?
Mhm. [śmieje się]
[wiwaty, oklaski]
A gdzie pierścionek?
[śmieje się]
[piosenka „Good Times Are Here Again”]
[piosenka gra dalej]