Downloaded from YTS.MX
[radosna muzyka popowa]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[Enzo] Miłość często zdarza się niespodziewanie.
Przychodzi nie wiadomo kiedy i na moment zamienia całe twoje życie
w film pełen romantycznych scen.
Takich jak ta.
[brzęk dzwonka]
Monika już powiedziała „tak”, ale chciałem zrobić to ponownie,
tak jak należy – bez kamer, fanów i milionów wpatrzonych w nas oczu.
Mój pierwszy plan nie wypalił.
[radosne śmiechy]
Kolejny się nie udał.
[„Let’s Go” zespołu Matt and Kim]
[stęka z wysiłku]
- Następny upadł nie z mojej winy. - [szczekanie]
Ojej, jaki słodziak! Cześć!
Monika!
Ten też był nie najlepszy.
[muzyka gra dalej]
- Przynajmniej. - Cudowne.
[dźwięk odpalanego auta]
Starałem się.
Ale czasami życie ma dla ciebie zupełnie inny plan.
[Monika] Dobry wieczór.
- [trzaśnięcie drzwi] - Prawie zawsze inny niż twój.
- [Enzo wrzeszczy] - [Monika się śmieje]
[muzyka cichnie]
[Monika krzyczy radośnie]
- Stefan? - Enzo.
Myślisz, że w końcu się uda?
Zaprosiłem wszystkich bliskich Moniki. Tym razem będzie idealnie.
Panowie, jeszcze nie, jeszcze momencik.
[ciche dźwięki instrumentów]
[gwar na sali]
[dyrektor] Ja bym jeszcze poprosił kolegów o pozostanie chwilę.
Dzieci niech sobie wyjdą.
Bo przed nami jeszcze jedna rzecz, najważniejsza moim zdaniem.
Zapraszam dziennikarzy. Proszę, śmiało.
[błyski fleszy]
Ta konferencja prasowa jest końcem pewnego etapu.
Podjąłem decyzję. Tak.
Proszę mnie nie zatrzymywać, broń Boże.
Otóż odchodzę na zasłużoną emeryturę.
[wrzawa na sali]
A zastąpi mnie pani Grabarczyk.
[brawa]
Tak, bardzo proszę.
Proszę nie zapominać, że to moja szkoła i będę panią miał na oku.
[ciche śmiechy]
My pana również.
[głośne śmiechy]
- No proszę. Krótko i zwięźle. - Nie to co poprzednik.
Jako nowa dyrektorka…
marzę o tym, żeby wprowadzić szkołę w XXI wiek.
Nowego myślenia, działania.
Powiem szczerze. Nigdy nie czułam się tak gotowa.
[poruszenie na sali]
[cicha, rytmiczna muzyka gitarowa]
Może coś zjadła.
[z akcentem] Przepraszam. Ile mamy grać? Bo nie jest zapłacone.
Proszę.
Monia nie zachowywała się ostatnio jakoś dziwnie?
- Jak dziwnie? - [Andrzej] Była rozdrażniona?
- Na imprezie była? - [Enzo prycha]
- Więcej spała? - [Enzo] Może to stres?
Albo zatrucie.
Albo przemęczenie.
Albo…
w ciąży może jest?
Nie.
[Enzo] Tak?
[cisza, szczekanie psów w oddali]
Czy to znaczy, że jesteś…?
No… tak, no.
Nie wiem. Chyba tak.
Ale kiedy?
Zresztą nieważne.
[Enzo] Liczy się tu i teraz.
- Co ty robisz? - [Enzo, stękając] Nic, nic.
[stukanie]
[romantyczna muzyka popowa]
[Monika śmieje się cicho]
Zostaniesz moją żoną?
Wiem, że nie jest idealnie…
[pociąga nosem ze wzruszenia]
Jest. Naprawdę jest.
[śmieją się]
[odgłosy ulicy w oddali]
Nie wyobrażam sobie,
by ktokolwiek inny miał stać ze mną przy ołtarzu jako świadek.
Co ty, chcesz wziąć ślub kościelny?
Oczywiście.
Wiesz, że będziesz potrzebować zaświadczenia o chrzcie albo bierzmowaniu?
Oczywiście, że wiem. I co z tego?
Gdzie się zdobywa takie zaświadczenia?
- W kościele. - Mhm.
Pojedziesz ze mną do naszej dawnej parafii i…
O nie.
[obaj] Ksiądz Wiktor.
- Wujek Wiktor. - Myślisz, że jeszcze pracuje?
[cicha, zabawna muzyka]
Nie.
Nie patrz tak na mnie.
- Andrzej… - Nie. Nigdzie z tobą nie jadę.
- Ej! - Nie.
Andrzej! Wujka nie odwiedzisz?
[odgłosy gwaru z korytarza]
Siadajcie.
Słuchajcie, nie zajmę wam dużo czasu.
Chciałam powiedzieć, że cieszę się na naszą współpracę.
Znamy się dobrze. Dlatego nie chciałabym sprawiać problemów,
tylko pomagać wam je rozwiązywać.
Gdybyście mieli jakieś pytania, to…
Kiedy będzie szkolenie w związku z aktualizacją dziennika elektronicznego?
Z tym najlepiej zgłosić się do pani Basi.
Jest na macierzyńskim.
To w takim razie ja się tym zajmę w tym tygodniu.
Zgłaszałem poprawki do planu lekcji, ale nie zostały uwzględnione.
To najlepiej zgłosić do Natalii, do sekretariatu.
Ale Natalia jutro rodzi.
No tak. Natalia rodzi.
W takim razie ja wprowadzę te poprawki.
Gdyby pojawiły się jeszcze jakieś pytania…
[dzwonek]
Dobrze, to czekam na wiadomości.
Nie musicie wstawać, jak wchodzę.
Papieros spadł mi na kolana.
[spokojna muzyka]
Szpinak. Ma dużo żelaza.
Tato, daj spokój.
I szparagi.
Nie no, ja wiem, że nie lubisz, ale są bardzo zdrowe.
To jeszcze nic pewnego.
A tam, teraz musisz o siebie dbać.
I bardzo się cieszę, że nie jesteś z tym sama.
Pomarańczowy. Blado wyglądasz. Dobrze się czujesz?
Mhm.
Jakoś tak nie za bardzo się cieszysz.
Cieszę się, tylko po prostu zaskoczyła mnie ta informacja. I tyle.
[Aleksandra wzdycha]
- A ty jak się czujesz? - Mój syn przylatuje z Chicago.
Właściwie już jest. Wpadniecie do nas na kolację?
- Oczywiście. - Pewnie.
Zapraszam.
[cicho wzdycha]
[powolna muzyka z katarynki]
[matka 1] Pierwszy raz?
Jeszcze się ekscytujemy.
[upiorny śmiech]
[matka 2] Chodź!
Uspokój się! Uspokójcie się! Zaraz was tej pani oddam!
Mówią, że dwulatki są najgorsze, tak?
Trzylatki to dopiero koszmar!
[złowieszczy śmiech]
A ja myślałam, że to ciąża jest nie do wytrzymania.
[wrzask]
Monika!
[Enzo i dziecko razem] Monika!
- [stukanie w klawiaturę] - [Monika wzdycha]
Pracujesz jeszcze?
[muzyka dobiegająca ze słuchawek]
Stefan.
[śmieje się] Hej.
Zamówiłem już pięć książek parentingowych,
zestaw smoczków i gryzaczka-nosorożca.
Wiesz, że są dwa rodzaje smoczków uspokajających,
na dzień i na noc?
A co myślisz o tym… misiu?
Zamówić?
[złowroga muzyka z katarynki]
[muzyka cichnie]
[energetyczna muzyka popowa]
[cmoka]
Hej! Tu wasz Enzo!
Dziś nie zobaczycie mnie na torze, na rajdzie ani w warsztacie,
bo dziś, moi drodzy,
porozmawiamy o czymś ważniejszym.
Każdy może mieć coś cenniejszego niż rolls-royce sweptail
albo bugatti la voiture noire.
Na ferrari tailor made celebryci muszą czekać nawet dwa lata, a wy…
możecie mieć to od ręki. A jest to…
bezpieczeństwo!
Przed wami pierwszy w Polsce, a może nawet na świecie…
ranking fotelików dziecięcych dla sportowych samochodów.
[muzyka cichnie]
[śpiew ptaków, szum drzew]
Proszę, kochani, nakładajcie sobie.
Mielone zrobiłam specjalnie dla ciebie. Pewnie tęskniłeś za polską kuchnią, co?
[śmieje się] Tak. To znaczy…
Na co dzień staramy się z Chanise nie jeść mięsa.
Mhm. Twoja żona na pewno cudownie gotuje.
[cmoka]
Niania prowadzi nam dom. Chanise wróciła do pracy.
[Agnieszka] Mhm.
- A co u dzieci? - [Damian] Bardzo dobrze.
Naprawdę bardzo dobrze. Myślimy poważnie o nauczaniu w domu.
Mhm…
Monika jest nauczycielką.
- I dyrektorką szkoły. - [Monika się śmieje]
O!
- Serdeczne gratulacje. - Dziękuję.
- Enzo, a ty czym się zajmujesz? - Samochodami.
O! Czyli pracujesz z Bazylim?
- Nie, Enzo ma swój… - [przerywając] Tak, pracujemy razem.
[Damian] Mhm. Okej.
Ja z kolei również dostałem propozycję awansu.
Analiza danych w zarządzaniu projektami
w dużej korporacji audytowej w San Francisco.
- Wow. Księgowy taki? - [Bazyli się śmieje]
Gratuluję, kochanie. To co? Wypijmy za to.
W związku z tym musimy się przenieść na zachód.
Mamo, może to jest najlepszy moment, żebyś do nas dołączyła?
Yyy… Pomyślimy. Pomyślimy jeszcze.
[rozmowy w oddali]
Może kawy?
Wiem, gdzie w tym domu jest kawa.
Usiądź na chwilę, proszę.
Zatem do rzeczy.
Sprzedajemy posiadłość, a mama dołącza do nas w Stanach, hm?
To od zawsze był nasz plan.
Tutaj zresztą i tak nie ma co robić, a nam pomoże przy dzieciach.
To jest marzenie każdej babci.
[cicha, nerwowa muzyka]
Ale…
to chyba jeszcze nie jest postanowione?
Ola jeszcze nie podjęła decyzji.
Naprawdę myślisz, że ja nie wiem, o co ci chodzi?
Moja mama ma pieniądze.
A ty ją…
wykorzystujesz.
No chyba że masz do zaoferowania coś lepszego?
Pomogę mamie.
Pomyśl o tym.
[melancholijna muzyka popowa]
[stłumione odgłosy rozmów]
[Monika] Ale miło było. [śmieje się]
Fantastycznie.
Chodź na chwilę.
[Enzo] Co się stało?
[Monika] Przeczytaj to.
„Pozytywny wynik testu ciążowego
podyktowany był najprawdopodobniej zaburzoną gospodarką hormonalną.
Przyczyną może być zespół policystycznych jajników,
czyli hiperprolaktynemia.
Czyli nadprodukcja prolaktyny.
Zbyt duże stężenie tego hormonu może zahamować owulację”.
Co to znaczy?
[cicha, melancholijna muzyka]
Nie jestem w ciąży.
Ale w ogóle nie byłaś?
[prycha cicho] Albo się jest, albo nie.
Nie byłam.
Jakieś problemy hormonalne.
I co teraz?
No nic.
A nasze plany?
[cicho prycha]
[pogodna muzyka]
No przecież dalej aktualne.
[Monika się śmieje]
Bierzemy ślub jak najszybciej?
- [śmieją się] - [pogodna muzyka popowa]
I jak?
Chwila.
[Jacek] Chwila to była jakieś 15 minut temu.
Wow. No, pięknie. Belissima.
- Szybko poszło, co? - Mhm.
- [kobieta] To państwa pierwszy salon? - Tak.
Czasami już tak jest, że kiedy człowiek spotyka prawdziwą miłość,
to wszystko od razu układa się tak, jak powinno.
Tak? A mi się wydaje, że pani tak mówi każdej klientce, co?
[śmieje się] Taka praca.
- Zbieraj się. Czekam w samochodzie. - [Monika] Mhm.
Dobrze.
[śmieją się]
[muzyka cichnie]
[bijące dzwony kościelne]
[Enzo] Pokaż. Wyszło ci coś.
[Enzo chrząka]
[Andrzej] Wujku!
[Enzo] Przyszliśmy w sprawie…
[gniewnie] Wiem, w jakiej sprawie przyszliście.
Nie śpieszyłeś się z tymi zaręczynami.
- Czekamy już rok. - [Staszek] Sprawdziłem, proszę księdza…
- O, Andrzej! - [lekka muzyka]
- Stefan! - Tak.
Ciebie widzieliśmy ostatnio, jak byłeś… Nie, przepraszam… no, taki.
Spory już taki. Ale to dawno temu.
To ciebie przyłapałem, jak ty podpijałeś mszalne wino.
Stasiu, to nie ten.
Wino podbierał syn Tokarskich, a to jest syn Tkaczyków.
A może. Przepraszam, pomyliłem pewnie.
Nic nie szkodzi.
Przyszliśmy ustalić…
„Mała jest pszczoła wśród latających stworzeń.
Lecz owoc jej ma pierwszeństwo pośród słodyczy”.
[bzyczenie pszczół]
Ksiądz proboszcz chciał powiedzieć, że każde stworzenie boże
ma swoje zadanie do wykonania.
[Enzo] Aha.
No, to skoro przyjechaliście ustalać, to ustalajmy.
Po pierwsze ślub odbędzie się tutaj.
- Ale… - W parafii, w której się urodziliśmy.
- Wszyscy. - No tak. To prawda.
Tak.
Po drugie…
wiem, że masz niezałatwione sprawy.
Pamiętasz Ewę?
Ewę?
Ewę!
- Ewę? - Ewę.
A! Ewę.
Jasne, że pamiętam.
Pamięta.
Musimy przywrócić ją na łono Kościoła.
Od czasu waszego, nazwijmy to, spotkania
jej życie zeszło na złą drogę.
Od ciebie się wszystko zaczęło, więc ty powinieneś tę sprawę zakończyć.
Nie można budować nowego szczęścia
bez zadośćuczynienia przeszłym grzechom.
- Mam to zapisać, oczywiście? - I udostępnić.
[wzdycha] No to co?
Chyba wszystko już wiecie.
Wiecie, co macie robić.
Jeśli tego nie załatwisz, nie będę mógł ci udzielić ślubu.
No. To co?
Chyba wiecie, co macie robić, prawda?
Zapraszam na herbatkę z czarnego bzu.
- [Staszek] Poszło. - Proszę.
Ale nie zapomnijcie panowie jeszcze pochwalić naszego fanpage’a.
Fanpage’a naszej parafii, oczywiście. To ważne bardzo.
Mówi się „polubić”. I to ja to miałem powiedzieć.
Przepraszam, tak mi się wyrwało spontanicznie.
[zirytowany] Rób tak dalej, Stasiu.
- [Andrzej] Jaka Ewa? - Nie mam pojęcia.
Nie pamiętasz, z kim się spotykałeś przez ostatnie lata?
Oczywiście, że pamiętam.
Tak z grubsza.
Mogła być więcej niż jedna Ewa.
To ile ich było? Kilka?
Kilkanaście?
Więcej?
Musisz powiedzieć Monice.
A może ty to zrobisz?
[lekka, zabawna muzyka]
Nigdy w życiu! Nie będę nadstawiać za ciebie karku!
- Proszę, jesteś moim starszym bratem. - Stefan. Właśnie dlatego.
Dorośnij.
Sprawa polega na tym, że napotkaliśmy na jedną przeszkodę.
[Jacek] Okej… Rozumiecie coś z tego?
- Nic a nic. - Dobra, mówcie.
- Chodzi o to, że… - Ta przeszkoda to moja była.
Tak. Proszę, mów.
Koleżanka.
Podobno jest problem, który muszę rozwiązać przed ślubem.
Problem ma na imię Ewa.
Ale nie za bardzo wiem, o jaką Ewę chodzi.
[stłumione śmiechy]
Kochanie, ja wiem, trochę obciach, przepraszam, jest mi głupio.
Nie możecie spróbować w innym kościele?
Nie ma szans, jesteśmy spaleni. U niego albo wcale.
Tutaj nawet telefon do papieża nie pomoże, bo wujek, znaczy ksiądz Wiktor,
nie odpuści.
Chyba…
nie pozostaje ci nic innego, jak zrobić listę
wszystkich swoich byłych koleżanek o imieniu Ewa.
[spokojna muzyka popowa]
Chyba czeka cię podróż.
Mhm. W poszukiwaniu tej jedynej.
- Takie miłosne Tour de Pologne. - No.
- Kochanie, pojedziesz jutro ze mną? - No…
Ja pojadę.
- Ty masz szkołę. - Nie mam nic zadane.
[pogodna muzyka popowa]
[Enzo wzdycha]
[Bazyli] Ty wiesz, co to jest.
Wiem. Samochód dla Moniki. Coś jakby posag.
To jest najcenniejsza rzecz, jaką posiadam.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Monika nie chce powiedzieć, o co chodzi, ale ci ufam.
Masz.
Dbaj o niego jak o moją córkę.
[Enzo] Jasne.
Mmm… Moja. [cmoka]
Och… Tak?
[Bazyli] A, idź ty.
Dobra. Chodź tu.
Dbaj o niego, dobrze?
- Ze mną będzie bezpieczny. [śmieje się] - No. Ja myślę.
Chodź. Jeszcze to… i idziemy.
Chodź, bo będą na nas czekać.
[radosna muzyka popowa]
[szczekanie]
[rżenie konia]
[muzyka cichnie]
Na pewno znajdziemy tu tę Ewę artystkę?
Wrzuciła post na swoje social media, że ma tu wystawę.
To chyba jedyne miejsce w okolicy, gdzie można wynająć pokój.
Jeśli to ona, to wystarczy, że coś podpisze,
czy musimy ją zawieźć do księdza Wiktora?
Przecież ty teraz nie możesz mnie z tym wszystkim zostawić
i sobie po prostu wyjechać!
Nie moja wina, że nie wiesz, co to street art.
Street…? No to proszę, wytłumacz mi, co to jest.
Kochanie, dlaczego się denerwujesz? To nie ma sensu.
- Moja sztuka nie jest dla wszystkich. - Nie? Będę musiał zrobić remont!
Teraz to miejsce będzie miało charakter, przyciągnie nowych ludzi.
Moja twórczość nie jest dla wszystkich. Ona jest jak…
- Enzo?! - Ewa!
Co ty tutaj robisz?
Szukam ciebie.
- To jest twój samochód? - Podwieźć was gdzieś?
Jasne. I jeszcze masz fotelik dla dzieci. Super.
A weźmiesz moje bagaże?
Jakie piękne auto!
[lekka, zabawna muzyka]
[Ewa] Proszę.
I co? Zostawiasz mnie? Tak?
Nie, no co ty?
[Ewa] Nie jestem zdziwiona, że cię widzę.
Od jakiegoś czasu czułam, że się spotkamy.
Nazwij to, jak chcesz, przypadek, przeznaczenie, szczęście,
ale wiedziałam, że to się wydarzy. Gwiazdy mi powiedziały.
A ostatnio to nawet mi się śniłeś i byłeś po prostu wow!
Mogę cię o coś zapytać?
Nadal mieszkasz w Warszawie? Bo tam właśnie jedziemy.
Będę miała wystawę. Denerwuję się. Mam nadzieję, że dobrze pójdzie.
Jeżeli tak, to zostaniemy na kilka dni.
Ale musi się podobać Antosiowi. To jest najważniejsze.
- [Enzo] Nie masz żalu? - O co?
- O nas. - Nie wiem, o co ci chodzi.
A jesteś zmęczony? Mogę poprowadzić. Potrafię.
- [mruczy przecząco] - Albo nie, lepiej. Wiem!
Tutaj gdzieś na trasie jest zajazd. Moi znajomi mi o nim opowiadali.
- Znajdę go w Internecie… - Wolałbym już być w domu.
[wzdycha] Wiem, Enzo. Ja też.
Ale spójrz na nich.
Powinniśmy odpocząć.
[sielska muzyka]
Niestety.
Niestety co?
Nie mamy dwóch wolnych pokoi.
Już się boję, co jest.
Apartament rodzinny. Dwie sypialnie z łazienką.
Rodzinny. To musimy go wziąć.
Zapłacisz za nas, a potem się rozliczymy?
Jasne.
Nie wzięłam karty.
Poprosimy.
Ćśś.
[szeptem] Pierwsza biorę prysznic.
- Słuchaj… - Cicho.
[Ania] Chodź.
[łagodna muzyka]
A ja gdzie będę spać?
To może ty na kanapie, a ja połączę sobie te dwa fotele.
To tylko jedna noc.
Musisz powiedzieć Monice o Ewie.
Wiem.
- Może lepiej ja to zrobię? - Nie.
Najpierw porozmawiam z Ewą, wszystko z nią wyjaśnię, a potem…
zadzwonię do Moniki, okej?
- Umowa? - No jasne, umowa.
Dobra. Skoczę po dodatkową pościel.
[muzyka cichnie]
Ewa!
[muzyka góralska i odgłosy zabawy w oddali]
[sygnał dzwonka]
[wzdycha]
Dobrze, że dzwonisz.
Wiecie już coś?
[Enzo] Prawie wszystko załatwione.
Jutro rano jedziemy do domu.
[brzęk tłuczonego szkła, śmiechy]
[Monika] Gdzie ty jesteś? Halo, Stefan!
Halo! Nie słyszę cię.
[muzyka góralska]
[przekrzykując] Musieliśmy zatrzymać się w hotelu!
Jakiś festiwal kapel regionalnych leci w telewizji.
Ania, wyłącz to!
Oddzwonię! Pa, pa!
[Enzo] Przepraszam.
[wiwaty, tupanie]
[Ewa] Uwaga!
[wiwatuje]
[radosne okrzyki]
Enzo!
[Enzo] Chodź. Przepraszam.
[Ewa] Dawaj, Michał!
[Enzo] Musisz się przewietrzyć.
- Ale tutaj jest pięknie! - [wzdycha] Chodź już.
To najbardziej romantyczne miejsce, w jakim byłam!
- Dobrze. - Jak jest pięknie!
- Jaki romantyczny spacer w środku nocy! - Pięknie, tak. Już, chodź.
- To chociaż zatańczysz ze mną? - Ewa…
No dawaj, Enzo. Chociaż jeden taniec.
Co ty robisz?
Enzo, pamiętasz, jak nam było dobrze wtedy nad tym jeziorem?
- No proszę cię! - Ewa…
- Coś ci powiem, okej? - No?
- Nikomu nie mów. - Dobrze.
- Tak? - Tak.
- I obiecujesz nikomu nic nie mówić? - Obiecuję.
Dobra, to…
Nie mam do ciebie żalu,
ale Antoś to jest twój syn.
[spokojna gitarowa muzyka]
Ćśś.
Co?
Ale to jest okej.
To jest okej, bo… wszechświat jest niesamowity.
Wow!
Okej.
[oddycha ciężko]
[Ewa wyje niczym wilk]
[Ewa] Dzień dobry, kochani! Ale się wyspałam!
Wczoraj była szalona noc.
Cześć, słońce. A gdzie ty masz warzywka?
Przyniosę ci.
[Enzo] Co teraz?
Śniadanie.
Dlaczego nic mi nie powiedziałaś?
O śniadaniu?
A! No bo… nie chciałam cię do niczego zmuszać.
To był mój wybór, moja decyzja i nie mam do ciebie żadnych pretensji.
Gdzie zatrzymujecie się w Warszawie?
Podwiozę was, ale jutro pójdziesz ze mną do jednego księdza i mu to powtórzysz.
Do księdza?
Wszystko ci wytłumaczę, tylko wyjedźmy jak najszybciej.
Nie ma mowy. Jedzenie w pośpiechu powoduje wrzody żołądka.
- [polska muzyka z radia] - [Wiesiek] Coś dzisiaj milczący szef.
Nie żeby na co dzień szef był jakiś taki…
szczególnie rozmowny, nie? Ale dzisiaj?
Uuu… taki cichutki.
Ale się szef rozgadał!
O!
A słyszał szef, co się stało z tą furą tego Gucmana?
- [dzwonek telefonu] - Co mu blachę wyklepaliśmy?
Przyłapał żonę z… sąsiadem w garażu, nie?
A ta z wrażenia tak wcisnęła gaz, że normalnie mokra plama.
Czyli jednak o babę chodzi. Wiedziałem.
Na moje oko to ona trochę nie z twojej ligi była, szefie.
Cholera, Wiesiek!
Mógłbyś się zająć jakąś robotą, a nie mi tu…?
Mógłbym.
Jak bym nie mógł, jak bym mógł?
[Enzo puka w dach]
Idziesz ze mną.
Po co?
Żeby nic głupiego nie przyszło ci do głowy.
Jak możesz mnie o to podejrzewać?
Ewa, ten samochód to jest…
Przestań! To jest tylko samochód.
Bez gadania. Wysiadaj.
- Proszę bardzo. - Dobrze, ale kupisz mi coś na stacji.
Enzo.
I jak?
Fajnie.
A sprawdźmy, jak ty.
[wzdycha z zachwytem] Bosko!
- Tak? - Mhm…
[Enzo się śmieje]
Muszę psi-psi.
No to idź.
[rozmowy w tle]
A co ty masz na twarzy?
- Ty nie w samochodzie? - Pani Ewa wysłała mnie po lody.
- [dźwięk odpalanego auta] - Trzymaj to!
[zabawna muzyka]
[wyją niczym wilki]
Gdzie chcesz jechać, kochanie? Możemy nawet na koniec świata.
Do Europy!
A może chciałbyś do Meksyku albo do Afryki?
Pamiętaj, marzenia nie mają limitów, amigo.
Zostawiłeś w aucie.
Daj mi swój.
- [Antek wyje] - [dzwonek telefonu]
[wzdycha] Nie odbieramy teraz.
[dzwonek telefonu]
Czekaj, Antek, ciocia Monika dzwoni.
Cześć, Monika, jesteś na głośnomówiącym.
Tutaj Ewa i Antek.
Cześć, tu Antoś.
Antek krzyczy ci też „cześć”.
Kochana, niedługo się poznamy i mam nadzieję, że się polubimy.
[Monika] Słucham?
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
[trąbienie]
Wsiadajcie, ile można na was czekać?
Przejechać się nie można?
No!
By the way, masz pozdrowienia od Moniki.
- Co? - Rozmawiałam z nią. Czeka na nas.
Oby przygotowała coś do jedzenia, bo jestem megagłodna.
- A ty? - Ja tak samo.
Powiem tak: nie jest to najlepsze auto, jakim jechałam,
ale jest zdecydowanie w top five.
Ma potencjał.
Co, kochanie? Dobrze się bawiłeś?
[Ewa] Świat należy do nas, pamiętaj.
[trąbienie]
Jak jedziesz, baranie!?
- [Enzo] Zapnij pasy, proszę cię. - A widziałeś, jak on jedzie?
A! Wracając do tego, co ci mówiłam.
Widzisz, właśnie tak to jest
być odważnym i kreatywnym artystą w tych szalonych czasach.
Chyba rozumiesz, że w związku z tym nie mogę wrócić do domu
ani zatrzymać się nigdzie na mieście.
- To jaki masz plan? - Uuu… Plan?
[muzyka cichnie]
- Mam ciebie! - Co?
No co? Żartowałam. Przestań.
Ale jeżeli mnie poprosisz, to może pojedziemy do tego księdza.
Myślę o tym od samego ranka i właściwie to jest bardzo dobry pomysł.
Bo tak: Antek nigdy nie był w Warszawie,
a ja w stolicy mogłabym rozwinąć swoje… Przepraszam.
Swoje artystyczne skrzydła.
I kto wie, może nawet zrobić jakiś performance, wernisaż…
Ach! Tyle rodzajów sztuki. [bierze oddech]
Wiem. Na pewno znajdę pracę. Jestem przecież bardzo dobra, więc…
Poza tym mógłbyś wreszcie poznać się trochę lepiej z Antkiem.
Wiesz, spędzicie trochę czasu razem.
[remiks „V Symfonii” Beethovena]
[dzieci krzyczą]
- Co się stało? - On wrócił!
Dyrektor wrócił!
Z wizytacją!
No to chodźmy.
- Nie. My zostajemy. - Tak.
Przewietrzymy tu.
- Popilnujemy ci gabinetu. - Tak.
Chodźcie, idziemy.
- A nie chcesz, żebym ci na mokro tu… - Chodź!
No chodź.
Ale czy ty nie rozumiesz, Monika? Nie rozu…
- On się będzie na nas mścił. - No!
- Spokojnie, na pewno już zapomniał. - Aha.
- [Monika] Dzień dobry. - Dzień dobry.
Możemy zostać sami?
- Tak. - Tak.
- Panie dyrektorze… - Kuratorze.
[„V Symfonia” Beethovena]
- Kontrola? Dopiero zaczęłam pracę. - Właśnie z tego powodu.
W takim razie może opowiem o swoich planach.
Ja doskonale wiem, gdzie szukać niedociągnięć.
Proszę tylko pamiętać, że mój poprzednik zaniedbał kilka istotnych aspektów…
Mnie interesuje przyszłość, nie przeszłość.
Czas na restrukturyzację.
[„V Symfonia” Beethovena]
Pani dyrektorko. Panie dyrektorze… Kuratorze.
[Monika] Coś się stało?
Pani Marysia musiała wyjść. Chyba się czymś zatruła.
Ma ktoś z państwa wolne okienko?
W takim razie ja zastąpię panią Marysię.
Zaraz.
Od kiedy to dyrekcja robi zastępstwa?
Od teraz.
[pogodna muzyka]
Dobrze, kto mi powie, jak wygląda miód?
- Karolina? - Jest żółty.
Żółty. Dobrze. Mamy już. Jaki jeszcze?
A nie, to później.
- Tak? - [uczeń 1] Klejący.
Klejący. Super. Zapisujemy.
- I jaki jeszcze będzie? - [uczeń 2] Słodki.
Pani dyrektor, ja…
Przepraszam, miał pan być w poniedziałek, tak?
- [mężczyzna] Tak. - To do poniedziałku. Dziękuję.
Dobrze. Zapisaliśmy, tak? Żółty i jaki jeszcze?
[dzwonek]
Dobrze, że panią widzę. Musimy porozmawiać.
Chodzi o mojego Alanka.
On jest wyjątkowo zdolny. Wyjątkowo.
Zatem uważam, że jest niewystarczająco doceniany.
Nie przyniósł do domu ani jednej piątki.
No tak, bo w klasach 1-3 nie stosujemy klasycznego oceniania.
- Chłopaki! - Skąd mam wiedzieć, czy jest najlepszy?
Ręczę za Alanka, że Alan jest świetnym uczniem,
ale przepraszam, to nie miejsce ani czas, żeby o tym rozmawiać.
- Proszę przyjść najlepiej jutro. - Przepraszam bardzo. Pani dyrektor.
- Kontrola z ubezpieczalni. - Kontrola? Teraz?
[nauczycielka] Rany! Monika, co tu się dzieje?
- Kurator zaczął obchód. - My tutaj ogarniemy. Idź. Damy radę.
Dzieci, siadajcie! Posprzątaj! Siadaj!
- [gwizd] - Cicho bądź!
Proponuję, żebyśmy może poszli trochę tak na okrągło…
[„V Symfonia” Beethovena]
Ma pan jakieś wnioski?
Przeszliśmy kontrolę?
Ja dzisiaj tylko zwiedzam stare śmieci.
Kontrola zaczyna się jutro.
Przepraszam.
- [odgłosy muzyki ze słuchawek] - [Ewa] Monika!
Monika!
Monika! Jak miło cię wreszcie zobaczyć,
bo wiesz, kochana, niby widzimy się po raz pierwszy,
a jakbyśmy znały się od dawna.
Enzo tyle mi o tobie opowiadał.
- Tak? - [Ewa] Mhm.
Ale nie chciał zatrzymać się po drodze,
żebyśmy mogli kupić ci mały prezent od nas.
- Od was? - [Ewa] Mhm.
Antoni. Pięć lat. Miło cię poznać, ciociu.
Cześć, Antoni.
Brawo, kochanie!
[wzdycha] Ale masz piękny dom!
Nie musiałaś go sprzątać na nasz przyjazd. Kochana, pomogłabym ci.
Dziękuję, Enzo, zajmij się nim.
A ja…
ja napiję się kawy.
[narastająca muzyka]
[Ewa] Wow!
Chyba zapomniałeś mi o czymś powiedzieć?
[odgłos młynka do kawy]
- Woda. - [orientalna muzyka]
Jestem wodą.
Jestem strumieniem.
[Ewa krzyczy]
Wydaje mi się, że masz odrobinę zamkniętą aurę. Poczekaj.
To małe cudo toruje drogę prawdziwej czystej energii.
Schematy myśleniowe, te wszystkie… Przepraszam.
Ja zajmuję się głównie samorozwojem oraz przewodnictwem duchowym.
Myślałam… Yyy.
A…
Tak dobrze mi się z wami rozmawia. Jesteście tak fantastycznymi ludźmi.
[Ewa] Kochanie, a czy ty już nie powinieneś iść spać?
- [Antek] Mhm. - [Ewa] No dobrze.
Kochani…
gdzie możemy się położyć?
Dziękuję, że pozwoliłaś im zostać te kilka dni.
[Monika śmieje się]
Macie może odżywkę do włosów?
W szafce na górnej półce.
Dzięki!
Nie musiałaś tego robić.
Przecież to oczywiste, że ona tu nikogo nie ma.
- A pastę do zębów bez fluoru macie? - Nie.
[stęka z rozczarowania]
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie wiedziałem.
- Naprawdę nie wiedziałeś? - [Ewa] Naprawdę nie wiedział!
A krem do rąk?
Dobra. Sama znajdę.
[łagodna muzyka elektroniczna]
[hałas blendera]
[Ewa] Cholera… jasna.
Dzień dobry, piękna duszo!
Przepraszam za bałagan, ale wczoraj był tak uroczy wieczór,
że trochę zaszalałam i wypiłam o pół kieliszka za dużo.
Zaraz to wszystko posprzątam, nie przejmuj się.
A może ty byś chciała jakieś owoce?
Albo może zrobiłabym ci kawę według pięciu przemian?
Nie, dziękuję.
A wiesz, że Antek nie mógł w nocy zasnąć?
Całą noc przekręcał się z boku na bok.
W końcu poszedł obudzić Enzo.
Dobrze, że czuje się tu jak w domu, prawda?
Prawda.
- Hej. - Cześć, kochanie.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
A może chcesz pomarańczkę albo kawę?
- O! Kawę na pewno. - To ja ci zrobię.
[spokojna muzyka popowa]
A… nie zimno ci?
- Co? - Czy nie zimno ci?
Ach!
Przepraszam, ja już tak mam, mi jest cały czas ciepło.
Mogłabym tu stać na środku pokoju kompletnie naga,
i tak pot spływałby mi po całym ciele.
Wiesz, jak jest, gorąca krew.
No tak.
Przepraszam cię na chwilę.
Kochanie…
Dzwoniłam w sprawie naszej sali weselnej. Za dwa dni możemy tam być.
W Ambarasie. Przy Łowickiej.
Przy Łowickiej?
- [Monika] Mhm. - Na Łowickiej?!
[wzdycha] Byłam tam kiedyś z pewnym malarzem.
Niesamowita historia. Nie mówiłam wam.
Słuchajcie. Kupił dla mnie cały zapas szampana z Szampanii.
Takiego prawdziwego, jak my piliśmy, pamiętasz?
A może napijemy się kawy, co?
Tam są filiżanki?
Monika, przecież tutaj wszystko jest nie tak!
To dlatego tutaj nie czuję przepływu energii.
I dlatego rano byłaś napuchnięta.
Chodź, pomogę ci.
Wszystko pozamieniamy. Nic się nie martw.
Ha! Wszystko wiadome. Dawaj, trzymaj.
Nie, chwila. Ja do pracy muszę się… szykować.
No ale będziesz zdrowa!
[Monika chrząka]
Chciałam pomóc.
[Enzo] Wiem.
Ewa, ubierz się, zaraz musimy wyjść, okej? Dzięki.
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
Przed chwilą nawet nie wiedziałam, czy chcę założyć rodzinę.
Ale jak patrzę tak na nich, to…
nie wiem, czuję się jakoś…
[Bazyli] Co, zazdrosna?
Może trochę.
Znam ten typ.
Co? Mój?
Tej Ewy.
Niby bezradna, biedna, nie chce się narzucać,
a jutro leci na Kanary z twoim mężem, za twoje pieniądze.
- A wcześniej w twoim łóżku… - Wiesiek, miałeś zaczekać w aucie.
- Ciepło jest, pić się chce. - [cicho] Przestań…
Co? Ktoś w końcu musi jej to powiedzieć.
Przygarnęłaś pod dach obcą babę z dzieckiem.
A jak to nie jest jego dziecko? Dowody masz?
[siorbie]
Słuchaj.
Kolega kolegi ma kolegę, którego szwagier jest prywatnym detektywem.
Dobra, Wiesiek, idziemy. Cześć, Monika.
Pa, tato.
- Wyślę ci jego numer. To debeściak. - Chodź.
Dzięki, nie trzeba.
[Bazyli] Co się patrzysz?
[śpiew ptaków]
[Enzo] Wyjaśnię mu, że to nieporozumienie i jesteśmy dogadani.
Wow, ale tutaj jest pięknie!
Pomogę wam, jak tylko będę mógł.
I chcę spędzać z Antosiem jak najwięcej czasu.
- Ale… - Ale co?
Te ostatnie dni były szalone.
Ale czas wracać do normalności.
Posłuchaj. Zawsze będziecie mogli na mnie liczyć,
ale kocham Monikę i biorę z nią ślub.
Okej.
Antek. Rączki.
Rozumiem, że udało wam się rozwiązać wszystkie problemy?
Tak.
Proszę bardzo. Proszę.
[Antek] Ale tu fajnie!
[Ewa] Podoba ci się?
[Ewa cicho] Poczekaj.
Oni są już tacy skruszeni bardziej, wie ksiądz.
[lekka, zabawna muzyka]
Czy udało wam się rozwiązać wszystkie wasze problemy?
Córko?
[Ewa] Niech będzie pochwalony.
Postanowiliśmy, że…
Rozmawiam z Ewą.
Na wieki wieków, amen. Mów proszę.
Tak, wszystko załatwione.
- [Enzo] Właśnie jesteśmy… - [ksiądz] Ćśś.
Rozwiń tę myśl, proszę, córko.
Enzo zaopiekował się nami,
chce być obecny w życiu Antosia, o którego istnieniu nie wiedział,
ale to nie ze swojej winy, lecz z mojej,
a wszystko, co piszą o nim na portalach plotkarskich,
to nie jest prawda.
To wspaniały człowiek. Proszę w to nie wierzyć.
Cieszę się, że odbyłeś swoją lekcję, synu.
„Pracowita pszczoła i z gorzkiego ziela miód zbiera”.
To z Biblii?
Nie, to przysłowie ludowe.
Stanisławie…
Autor nieznany.
Wszystko załatwione, to nie będziemy księdzu przeszkadzać.
Nie, przepraszam. Chciałabym jeszcze jedną rzecz powiedzieć.
Otóż Enzo jest jak ten przystojny Samarytanin z Biblii.
Przywiózł nas, przyodział, nakarmił, dał nam dach nad głową
i pozwolił mieszkać w swoim domu aż do dnia ślubu,
na który zresztą zaprosił nas jako gości honorowych.
[Ewa krzyczy radośnie]
No to chodźmy już.
Zaraz.
Nie wszystkie błędy młodości da się cofnąć,
ale zawsze trzeba próbować je naprawić.
Mmm. Stanisławie, zapisz.
I udostępnij.
Poszło.
Tak.
Jestem z ciebie
mniej niezadowolony niż ostatnio.
W takim razie mogę oficjalnie potwierdzić datę ślubu.
Do zobaczenia za trzy tygodnie. A, i przypomnij bratu.
O czym?
Już on będzie wiedział o czym.
Pamiętaj, że on cię obserwuje.
Kto? Bóg?
Nie. Nasz ksiądz proboszcz.
[lekka, zabawna muzyka]
Chodźmy.
[Ewa] Dobrze, kochanie, będę wolna.
O! Jesteście!
Muszę teraz popracować. Nie wchodźcie przez chwilę do studia, okej?
- No! - Jasne.
Jutro?
Jutro brzmi wspaniale.
[energetyczna muzyka popowa]
Enzo!
Hej! Tu wasz ulubiony Enzo!
Ponownie z fotela.
Dzisiejsza trochę gorsza frekwencja utwierdza mnie w przekonaniu,
że poruszony przeze mnie temat jest niewygodny
i nie każdy jest na niego gotowy.
Bezpieczeństwo.
Może nie jest wystrzałowe, jakoś szczególnie interesujące,
ale potrzebne i ważne.
Ale nie martwcie się.
Nie będziemy o nim rozmawiać tylko w teorii.
[zabawna muzyka]
Break.
Antosiu, chodź tu!
- Antoś, proszę cię! Poczekaj! - [Antek się śmieje]
Nie, Ant… No chodź tu!
Ej!
Przepraszam, ale muszę przerwać program z powodu…
Antoni. Lat pięć. Miło mi was poznać.
To z jego powodu uświadomiłem sobie,
jak ważne jest bezpieczeństwo i troska o najbliższych.
Antoni… Aj! Ej!
Chcesz zostać moim pomocnikiem?
Tak?
[łagodna muzyka soulowa]
A wiesz, że mój brat to się w tobie kochał?
- Nie! - Naprawdę.
- On był taki słodki! - Słodki? Głupio wyglądał.
- Nie! - W tych włosach?
Cześć!
Już jesteś! Czekaliśmy na ciebie.
Musicie mieć ważny powód, że pijecie mojego szampana na specjalne okazje.
Ty mnie potrafisz zaskoczyć.
Zwykły szampan na specjalne okazje?
Monika, przepraszam.
Ewa zrobiła niespodziankę.
No tak, oczywiście, że Ewa.
[Enzo] Proszę.
Słuchaj. Dzisiaj dzięki…
wyjątkowemu zbiegowi okoliczności…
Jakiemu zbiegowi okoliczności? Dzięki naszemu Antosiowi.
No tak, to prawda.
Dzięki Antosiowi nagrałem najlepszy program w życiu.
W kilkanaście minut oglądało nas 60 tysięcy osób.
Ale najważniejsze jest to, że przed wejściem Antosia
oglądalność spadła poniżej tysiąca.
- To gratuluję, kochanie. - Dziękuję.
A Antosia to tak dobrze w ogóle wykorzystywać?
Ale on jest bardzo szczęśliwy.
Jeśli może sobie zarobić parę groszy, to why not?
Wiesz, ile studia kosztują?
Już po godzinie dostałem trzy propozycje współpracy.
A! Cztery! Rzeczywiście. Przed chwilą przyszła kolejna.
I wydaje mi się, że nie powinieneś od razu przyjmować wszystkich.
Co ty? Dlaczego?
Ważne, jaki message chcesz sobą przekazać.
Mogę ci w tym pomóc, jeżeli chcesz. Hm?
Super.
Nie, ale koniec! Nie rozmawiamy o pracy.
- Koniec! - [Ewa] Mhm.
Przepraszam. Muszę się położyć. Jestem zmęczona.
Ale przecież świętujemy!
Świetnie sobie radzicie.
- Dobranoc. - [Ewa] Dobranoc!
[trzaśnięcie drzwi]
[łagodna muzyka instrumentalna]
Hej!
Uporządkowała nam już kuchnię, to może czas na sypialnię?
[Enzo wzdycha]
Oj, nie przesadzaj. Po prostu… próbowała być miła.
Jesteś tego taki pewien?
Tak dobrze się znacie?
To był krótki romans kilka lat temu.
No właśnie.
Dlaczego ona tu przyjechała?
[Enzo cicho prycha]
Nie czuję, żeby była szczera.
W jakiej sprawie?
W każdej.
Antosia?
Przecież to mój syn.
Jesteś tego taki pewien?
[śpiew ptaków, w oddali hałasy z warsztatu]
[Aleksandra] To ma być to spotkanie?
No bo… mam dużo pracy.
Dlatego nie odbierasz moich telefonów?
No bo mam dużo pracy teraz.
Bazyli, czymś cię uraziłam?
Nie wiem, może…
Mam wrażenie, że na kolacji było miło.
Na pewno zapamiętam ją na długo.
Naprawdę. Mam dużo roboty i…
A tak naprawdę co się dzieje?
[cicha, melancholijna muzyka]
Po prostu zastanawiam się…
Może powinniśmy jednak trochę zwolnić?
Zwłaszcza teraz, kiedy przyjechał twój syn.
Nie chcę cię od niego oddzielać.
I to wszystko.
Ale ja nie mam nic przeciwko dzieleniu czasu.
Odezwę się.
Pani dyrektorko Moniko, bo chyba mogę się tak do pani zwracać
jako kolega po fachu?
Ja doceniam, że pani chce wprowadzić szkołę w XXI wiek,
ale niestety niektórzy pani pracownicy
pozostają w wieku…
rzekłbym, XIX.
Uważam, że mamy świetną kadrę.
- Tak pani uważa? - [Monika] Mhm.
Pani koleżanko, obydwoje wiemy, o kogo chodzi.
[„V Symfonia” Beethovena]
Kompletny brak ogarnięcia tematu dzienników elektronicznych.
Braki multimedialne w programach.
Nieużywanie materiałów audiowizualnych w zajęciach pozalekcyjnych.
Brak szkoleń online.
A przede wszystkim nie mówią po angielsku.
Restrukturyzacja tej placówce potrzebna jest od dawna,
a kuratorium cały czas się przygląda
i patrzy, czy pani się sprawdzi jako dyrektorka szkoły,
czy też może pani jest po prostu telewizyjną celebrytką.
[Monika] Mhm.
I nic się nie da zrobić?
Da się.
Zawsze się coś da zrobić.
Pani koleżanko. No ale starych drzew się nie przesadza.
Stare drzewa się wyrywa z korzeniami,
tnie piłą elektryczną najlepiej na kawałki,
pali, do wora, proszę pani, i do rzeki!
I już.
[alarm przeciwpożarowy]
[woźny] Do wyjścia, parami!
Do wyjścia! Tu jest niebezpiecznie! Do wyjścia!
Proszę mnie puścić.
- [dyrektor kaszle] - [muzyka rockowa]
Sytuacja opanowana. [kaszle] Ogień ugaszony.
Na szczęście byłem na miejscu.
Pani Moniko, nie ma żadnych ofiar wśród uczniów ani rady pedagogicznej.
Proszę nie dziękować.
Pomaganie to jest moje drugie powołanie.
[alarm i muzyka cichną]
My… Bo…
Przecież tam nigdy nie działał czujnik!
Kompletnie jesteś nieodpowiedzialna. Od paru lat ci to powtarzam.
Przestań się mnie czepiać.
Tylko się czepiasz i czepiasz bez przerwy.
Tylko to nie działa. Grochem o ścianę!
- Poczekaj na mnie! Bożenka! - Dziury są od grochu w tej ścianie!
- Teraz to „Bożenka”, tak? - Poczekaj, no!
- Proszę odwołać straż pożarną. - Tak, pani dyrektor.
Dziękuję.
- [energetyczny pop] - [Enzo] To wszystko na dziś.
A jutro będzie o tłumi…
Tłumikach.
- Tłumikach. - Tak.
- Tłumikach! - Tak!
Dzięki, że byliście z nami. Cześć!
Cześć!
O, patrz! Ktoś z serduszkiem!
No, wysyłają nam serduszka.
Dzięki. Wymiatamy, piąteczka!
Super!
[dzwonek telefonu]
- Marcin? - [muzyka cichnie]
Co to jest?
Nasze… wypowiedzenia.
Ale ja nie chciałam was zwolnić!
Co najwyżej wysłać na szkolenie komputerowe albo angielski.
Monika… My wiemy.
Ale… No…
Bo podsłuchiwałyśmy pod drzwiami.
Przypadkiem usłyszałyśmy.
No czasem tak mamy.
- Usłyszałyśmy twoją rozmowę z dyrektorem. - Tak. I on ma rację.
Po prostu szlag… szlag nas trafił na miejscu.
No i ja wtedy musiałam sobie zapalić.
I te nowe czujniki oszalały.
Ale potem emocje opadły i…
[wzdycha] …postanowiłyśmy, że nie będziemy ci robić problemów.
No właśnie. Ty masz swoje plany. Wiesz…
A my ci w tym tylko przeszkadzamy.
- Nie zgadzam się. - Monika.
Szkoła musi się rozwijać.
- A nam już i tak bliżej do emerytury. - No.
I zobaczysz, wszystko będzie dobrze.
Wiemy, co robimy. Chodź.
- [gwar uczniów] - [melancholijna muzyka]
Cześć, Monika.
O, cześć!
Przejeżdżałam w pobliżu, wpadłam. Pomyślałam: zobaczę, co u ciebie.
Co u mnie?
Dobra, tak naprawdę tłukłam się tu półtorej godziny w korkach,
żeby zapytać, co u twojego taty.
Jakiś taki się zrobił ostatnio małomówny.
Zastanawiałam się, czy może podczas tej kolacji wtedy u mnie
stało się coś, o czym nie wiem.
Może odsunął się,
żeby dać wam więcej przestrzeni z Damianem.
Mhm.
Czyli chodzi o Damiana.
Nie przeszkadzam.
- Nie… - Dziękuję, lecę. Cześć.
Wszystkie portale o tobie piszą. Genialne trio. Ojciec, syn i samochody.
Mam dla ciebie propozycję biznesową.
- Nie jestem na czarnej liście? - Błagam cię.
Musiało minąć trochę czasu, żebyś mógł się zrehabilitować.
[Enzo] A Alicja?
Już tu nie pracuje. Przenieśli ją z Hamburga do Szanghaju.
I myślisz, że zapomniała?
Enzo. Ona nie zapomina.
Ma teraz pod sobą sto tysięcy nowych pracowników,
więc chwilowo jest zajęta zgoła czym innym.
A polska redakcja należy do mnie.
A ja mam dla ciebie hit. Słyszysz? Hit.
Rajd Dakar.
- Ho, ho! - No!
A budżet?
Sky is the limit?
Co?
Nie, na górę idę, do zarządu. Będziemy to ustalać.
Wiem, że zawsze o tym marzyłeś.
Trzymaj się.
[Marcin] Z drogi!
[wzdycha z zachwytem]
[Antek] Ja zamieniam się w tego.
[Antek ujada]
[Antek] A ja…
- [Enzo] Hej. - [Ewa] Hej!
[Antek] …w tego!
- Jak wyglądam? - Ładnie.
Tylko ładnie?
Mam ważne spotkanie, stresuję się, nie mówię o swoich obawach…
A ty mówisz, że tylko ładnie wyglądam? Ładnie to za mało.
[śmieje się pod nosem]
A… pożyczyłbyś mi parę stówek?
Moja nowa karta przyszła na stary adres i teraz nie mam paru stówek.
Nie mam gotówki akurat.
O nie! Fatalnie!
Ale masz kartę.
[niezręczne śmiechy]
A co mi tam, mam dobry dzień. Proszę.
Czyli ja mam wychodne, a ty zajmujesz się dzieckiem?
Dobrze, pamiętaj, że ci ufam, jesteśmy rodziną.
Dogadujemy się w pracy, dogadamy się też prywatnie.
[Ewa] Pa!
[trzaśnięcie drzwi]
To w co się bawimy?
W kasyno!
- [pogodna muzyka popowa] - I leci samolocik! Leci…
Jeszcze.
- [Enzo] Patrz! - Nie!
Co to za ohyda?
[Enzo] Hej!
[Antek się śmieje]
Nie!
[Antek się śmieje]
- A masz! - Antoś! Poczekaj!
Koniec! Nie!
Nie!
Cicho. Uwaga. Zaraz mi powiesz.
I… Uwaga!
[Enzo wzdycha]
[Antek] Mama!
Co się dzieje?
[Antek kontynuuje] Mama!
[Enzo] Tak jest cały czas.
Ewa nie wraca do domu, nie odbiera telefonów.
Antek! Co się dzieje?
Tęsknisz za mamą?
Mama!
Jezu, Antek, uspokój się!
Już dobrze. Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze.
Przepraszam.
Przepraszam, miałam ciężki dzień.
Zadzwonimy do mamy?
Tak?
Na pewno w końcu wróci.
No chodź do mnie. Chodź, mały.
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
[Monika] Dzień dobry.
Ewa nadal nie odbiera.
Nie wiem, może coś się stało?
Mama tak robi czasami.
Czasami jej trochę nie ma.
Mhm.
A co wtedy z tobą?
Jestem z ciocią albo babcią,
albo z drugą ciocią, albo…
A nie wiesz, kiedy mama wróci?
Może jutro. Albo wczoraj.
A powiedz mi,
wiesz, gdzie możemy spotkać twoją mamę?
Nie.
- A ma tu jakichś znajomych? - Tylko was.
Tylko nas.
To ja nie wiem, co my zrobimy.
Będę dzwonił. W końcu odbierze.
No właśnie, która godzina?
O Jezu, dobra, muszę lecieć! Buziaki.
Trzymaj.
A! Pamiętaj, że dzisiaj mamy spotkanie w restauracji.
To dzisiaj?
No nie, wczoraj.
Dobra, lecę. Pa!
[pogodna muzyka gitarowa]
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
[gwar dzieci]
[nauczycielka] Omówimy schemat struktury komórki roślinnej.
Retikulum endoplazmatyczne.
Bardzo dobrze, teraz Wiktoria.
Co dalej? Rybosom.
Bardzo dobrze. A teraz?
Jądro komórkowe. Bardzo dobrze.
[wspólne śmiechy i radosne wiwaty]
[muzyka cichnie]
[menadżer] Jak postawimy stoły w poprzek, to się może zmieścić ponad 50 osób.
Dobrze, przejdźmy teraz do menu i dekoracji.
- [Ewa] Antoś! - Mama!
Cześć, kochanie! [stęka z tęsknoty]
Jakie piękne miejsce! Klimatyczne, ale też boho.
[Enzo] Gdzie ty byłaś?
- Yyy… Bardzo przestronne. - Dziękuję.
A co, jeżeli spadnie deszcz?
Jesteśmy przygotowani. Mamy ogromny baldachim.
- Aha. Jaki kolor? - Tak jak tutaj – kremowy.
Mhm. A oświetlenie?
Mamy na stanie 65 świec.
Super. Potrzebujemy bardzo dużo światła.
Zapalimy lampiony, możemy też rozwiesić dodatkowe sznury lamp.
A miejsce do tańczenia jest…
No… tutaj.
Och! Zdecydowanie za małe.
Zdecydowanie wystarczające.
- [menadżer] Dzień dobry. - Dzień dobry.
A to świadkowa?
Panna młoda.
[menadżer] Świadkowa to pani?
Nie, to z kolei jest…
mama mojego synka.
A, oczywiście. No, klient nasz pan.
Nie myślałem, że jeszcze coś mnie zaskoczy.
Przejdźmy do menu.
[relaksująca muzyka z głośników]
Za wszystko zapłacimy.
Nie wiedziałem, że przyjdzie.
[Ewa] Czekajcie!
[dyszy z wysiłku]
Gdzie byłaś?
Słuchajcie, niesamowita historia.
Umówiłam się ze znajomym, którego dawno nie widziałam i…
I co? I nie mogłaś dać znać?
Nie. I pojechaliśmy za miasto,
ale niestety drzewo spadło nam na drogę. Nie mogliśmy przejechać.
Wtedy spadł straszny deszcz.
Autobusy nie kursowały. A mi oczywiście rozładował się telefon.
No właśnie.
Dzwoniliśmy milion razy. Jakoś był sygnał.
Najlepsze, że moja karta kredytowa oczywiście nie przyszła
i nie miałam nawet jak zapłacić za taksówkę.
- Właśnie, nie miała jak. - Nowa karta? Kiedy byłaś w banku?
Nie musiałam iść. Zadzwoniłam.
A jaki adres podałaś?
- Monika, o co ci chodzi? - Masz syna.
Tak, mam syna.
Ale zostawiłam go z wami.
O ile wiem, jesteście bardziej odpowiedzialni ode mnie.
Właściwie to nic się nie stało. Prawda?
Myślę, że musimy przełożyć ślub.
Masz ważniejsze rzeczy na głowie.
Zamknięte już.
- A gdzie tata? - Nie ma.
- Wyszedł na kolację. - Z kim?
- [bezgłośnie] Aleksandra. - [Monika się śmieje]
- Przynajmniej jemu się układa. - Coś się stało?
[Monika] No co się stało?
Ewa się stała.
Zresztą nieważne.
Mam coś dla ciebie.
Wynająłem tego detektywa.
Przecież mówiłam ci, że nie chcę.
Różnie między nami było, ale dla mnie jesteś jak młodsza siostra.
Potraktuj to jako prezent ślubny ode mnie na nowy początek.
Zrobisz, jak zechcesz. Ja od pół godziny mam fajrant.
[spokojna muzyka, odgłosy rozmów]
- Dobry wieczór. - Hej.
- Witam. - Witam.
[Damian chrząka] Nie mówiłaś, że nie będziemy sami.
To problem, kochanie? To ci nie pasuje?
- To może ja jednak… - Siadaj.
Siadaj, proszę.
Nie chciałeś rozmawiać, to będziesz musiał posłuchać.
Obaj się skupcie, bo nie będę powtarzać.
Teraz powiem, co mi nie pasuje.
- Mój syn odwiedza mnie dwa razy do roku. - Słucham?
A kiedy proponuje wyjazd do Ameryki,
to tylko dlatego, że jego zdaniem nie mam tu nic lepszego do roboty.
Mamy z Chanise mnóstwo obowiązków. Zajmujemy się dziećmi.
Dziećmi zajmuje się Chanise z niańką.
Twoje obowiązki dość szybko skończyły się depresją.
[prycha] A skąd wiesz?
Jak by ci to powiedzieć, kochanie, znam cię całe twoje życie.
- To co dla państwa? - Momencik.
I choć nie pracuję jako manager na Wall Street,
mam tu swoje życie.
Będę odwiedzać was jak najczęściej. Pomogę, jak tylko będę w stanie.
Ale to Bazyli jest tu ze mną.
Zawsze.
Bez względu na wszystko.
Butelkę waszego najlepszego białego wina poproszę.
- Na wynos. - [kelner] Mhm.
Do przemyślenia.
[spokojna muzyka instrumentalna]
[śmiechy, gwar uliczny]
Dlaczego mi nie powiedziałeś o tej rozmowie z Damianem?
Nie chciałem się wtrącać w wasze rodzinne sprawy.
Czy w sprawę twojego wyjazdu.
Zresztą, Ola, co ja miałbym ci powiedzieć?
Ty się boisz być ze mną?
Nie.
Tak.
Nie wiem.
- Mamy już swoje lata i… - No właśnie, ja nie chcę być sama.
- Ja też nie. - Na pewno?
Na pewno.
Potrzebuję cię, Olu.
[łagodna muzyka fortepianowa]
Nawet te twoje kury.
[Bazyli śmieje się] Żartuję.
Ja polubię je.
Widzisz, ja…
odsunąłem się, bo…
bo chciałem sprawdzić, znaczy przekonać się, czy…
Tutaj jest mój lepszy świat.
Z tobą.
[śmiechy]
- [Enzo] To jest dobre. - [Ewa] Dobre. Mhm.
Wiem, dlaczego tu przyjechałaś.
- [śmiejąc się] Co? - Monika, o co ci chodzi?
Ewa dobrze wie, o czym mówię.
Powiesz czy mam powiedzieć?
Coś ci to mówi?
[nerwowa muzyka]
[Monika] Tu jeszcze masz, poczytaj.
Zacznijmy od początku.
Czemu tak często zmieniałaś miejsce zamieszkania?
Czemu nie masz konta w banku?
Przyjechałaś do Warszawy, ponieważ uciekałaś przed wierzycielami.
Skąd to wiesz?
Myślałaś, że do siebie wrócicie.
Że się mnie pozbędziesz.
Monika, daj spokój.
Tak.
Ale to było na samym początku, potem…
zobaczyłam, jak bardzo zżyłeś się z Antosiem,
i pomyślałam sobie… Przepraszam, wiem, że to jest głupie.
Teraz to rozumiem.
Wymyśliłam sobie, że może tu znajdziemy swój dom.
Swoje miejsce.
Razem z Enzo.
[muzyka cichnie]
Ale Antoś to mój syn?
Nie wiem.
Pójdę na górę i spakuję nasze rzeczy.
[melancholijna muzyka]
Przepraszam was.
Wynajęłaś detektywa?
To nie ja wynajęłam.
- Nie powinnam tego czytać. - Nie powinnaś.
Co? Może test na ojcostwo też zleciłaś?
Nie zrobiłabym tego.
Skoro nie chcesz mieć dzieci, nie musiałaś odbierać mi syna.
A ty myślisz, że to takie proste?
Patrzeć, jak tworzysz rodzinę z inną kobietą?
- Ewa mnie nie interesuje! - A Ewa o tym wie?
Bo wymyśliła sobie świetny plan, w którym nie ma dla mnie miejsca.
Przykro mi, że nie rozumiesz, jak ważny jest dla mnie Antoś.
Przykro mi, że nie rozumiesz, że pozwoliłeś Ewie wejść między nas.
Masz rację.
Trzeba przełożyć ślub.
[trzaśnięcie drzwi]
Cześć, tu Ewa, zostaw wiadomość i pamiętaj: wszechświat cię słyszy. Pa!
No nie odbiera.
Hm… Niedobrze.
Nie powinnam otwierać tej koperty.
Niby tak, ale inaczej nic byś nie wiedziała.
A teraz Ewa z małym błąka się sama po mieście.
A może to ze mną jest coś nie tak?
Stefan po prostu chciałby być ojcem, a ja kompletnie tego nie czuję.
I naprawdę uważam, że powinien być z kimś, kto to doceni.
Pomożesz mi odwołać ślub?
- Co? - Ja nie mam do tego głowy.
Jesteś tego pewna?
[Jacek] Wow.
Wow.
Stefan!
Nie chcę ci nic wypominać,
ale wprowadzasz się tutaj trzeci raz.
Ja tylko chciałem zbudować relację z moim synem.
A nie pomyślałeś o Monice w tej sytuacji?
O tym, jak ona się musi czuć?
A teraz chcesz odwołać ślub. Jesteś pewien?
Muszę to przemyśleć.
Wy zawsze musicie wszystko przemyśleć.
Ania! Nie podsłuchuj!
Decyzja o założeniu rodziny to jednak decyzja dwóch osób.
Nie możesz nikogo do niczego zmusić.
Ale zawsze możesz dać sobie czas.
Czy ty siebie słyszysz?
Znowu mówisz jak nasz ojciec.
Co ty się do tych dzieci spieszysz?
Chcesz zmieniać pieluchy i nie spać całe noce?
Teraz jakbym słyszał mamę. Nie masz lekcji do odrobienia?
Ania, pozwól wujkowi na dalsze niszczenie sobie życia
i idź do pokoju.
Wrócimy do tematu, jak dorośniecie.
- [trzaśnięcie drzwi] - Ty. Rzeczywiście jak mama.
[lekka muzyka]
- Ty też tutaj? - Znowu załatwiamy coś za nich?
Powinniśmy się na jakieś piwo umówić sami.
[chrząka] Zapraszamy.
[Jacek] Proszę.
[Jacek] Szczęść Boże.
- Szczęść Boże. - Szczęść Boże.
Słucham panów.
Przepraszam księdza, że zabieram czas. Przyszedłem w sprawie Moniki.
I Enzo. To znaczy Stefana.
- Tak. - Tak myślałem. Za łatwo nam poszło.
- Nie, Stasiu. To ja tak myślałem. - No może.
Rzecz w tym, że trzeba odwołać ten ślub.
Przełożyć.
Mhm. Rozumiem.
Wydaje nam się, że zakochani potrzebują trochę więcej czasu.
Rozumiem.
No i w związku z tym nie pozostaje mi nic innego,
jak odpowiedzieć wam moim ulubionym cytatem z Pisma Świętego.
„Nie”.
[muzyka cichnie]
- [Jacek] Aha… - Słucham?
Nie.
To nie pierwsza taka sprawa i niestety nie ostatnia.
Ale tak jak pszczoły w wielkim trudzie zbierają nektar,
by w końcu przemienić go w miód,
tak ludzie winni pracować nad miłością
i umocnić ją sakramentem.
Najwyraźniej ksiądz ma jakiś plan.
- Aha. - Aha. Okej.
Po pierwsze ani słowa Monice i Enzo.
Mhm?
„Czasami miłość trzeba uratować
mimo uporu nią owładniętych”.
To też Pismo Święte?
[Staszek] Wprost przeciwnie. To ksiądz proboszcz jest autorem.
A ja opublikowałem to na naszym fanpage’u z okazji Walentynek.
A przecież miłość Stefana i Moniki widać jak na dłoni.
Dobra. Powiem wam, jak zrobimy. Chodźcie.
- [lekka, zabawna muzyka] - [ksiądz szepcze]
Podpisze się pani na kartkach pożegnalnych?
Oczywiście.
Za chwilę zaczynamy piknik. Jest pani gotowa?
[pogodna muzyka dla dzieci]
♪ Ryby żyją w głębinach Ptaki fruną po niebie ♪
♪ W niedostępnych gęstwinach Miód wsuwają niedźwiedzie ♪
♪ Wszyscy razem żyjemy Każdy swe miejsce ma ♪
♪ Razem dom budujemy Każdy o niego dba ♪
[muzyka w oddali]
- Przepraszam, koleżanko. - [„V Symfonia”]
Słyszałem o pani decyzji w sprawie nauczycielek.
Przyznam, obawiałem się o panią,
myślałem, że pani jest zbyt wrażliwa na to stanowisko.
Że będzie pani myślała o ludziach, nie o wynikach.
Cieszę się, bardzo, że zrozumiała pani, że wynik jest najważniejszy.
Wynik. Nie ludzie.
Bardzo dobrze.
♪ Eko, eko, ekologia Co dzień tu w zielone gram ♪
♪ Co dzień tu w zielone gram ♪
[wiwaty]
[Monika] Dziękuję wam pięknie.
Witam wszystkich serdecznie
na pierwszym integracyjnym pikniku naszej szkoły.
[wzdycha]
Kiedy przyjęłam posadę dyrektorki,
obiecałam, że wprowadzę szkołę w XXI wiek.
Zapatrzona w przyszłość zapomniałam o tym, co mamy.
Jeżeli wejście w XXI wiek
oznacza pozbycie się najbardziej kochanych przez dzieci nauczycielek,
to ja wolę zostać w XX.
Nie przyjmuję waszej rezygnacji.
[emocjonalna muzyka instrumentalna]
Natomiast składam… swoją.
Na ręce was wszystkich.
[muzyka cichnie]
Myślę, że czas wrócić tam, gdzie moje miejsce.
Do dzieci.
- [radosna muzyka] - [Bożenka] Brawo!
[Bożenka] Brawo, Monika!
Moja kochana, Boże ty…
- Dziękujemy. - Ale im powiedziałaś.
Dyrektor może się teraz pocałować w du…
W co się może pocałować?
W duży palec.
Nigdy.
Ja podkreślam – nigdy się pani do tego nie nadawała.
Jest pani zwykłą, prostą nauczycielką.
Świetnie.
Nigdy nie oczekiwałam nic więcej.
[chłopiec] Szybko!
- [dzwonek telefonu] - Boże.
Nie pomogą doktoraty, kiedy człowiek chamowaty, nie?
O Jezu kochany…
- Halo? - [Ewa] Cześć.
Twoja oferta pomocy jest nadal aktualna?
[Monika] A gdzie jesteś?
[śmieje się] Niesamowite. Kto by pomyślał, no?
Kto by pomyślał? Taki mały kanalik.
Pierwsze filmy komórką kręcone, i bach!
Sto tysięcy obserwujących!
I to tylko z jednorazowej transmisji. Niesamowite.
Ale nie martw się, Enzo, już cię samego nie zostawimy.
Jeden podpis i team najlepszych specjalistów w branży
plus streaming na cały świat jest twój.
- Nie. - Słucham?
Paragraf siódmy, punkt trzeci, podpunkt C.
„Redakcja odpowiada za ostateczny kształt i wydźwięk prezentowanych treści”.
Ale to przecież tylko taki zapis pro forma.
Tak naprawdę ty przynosisz pomysł, my go tylko redagujemy.
A punkt o zakazie konkurencji?
A chce ci się dalej prowadzić ten swój kanalik?
Spoko, wynagrodzimy ci to finansowo.
- Pięknie to brzmi, ale… - „Ale, ale”. Enzo!
Pomyśl! Wrócisz na szczyt.
Kobiety, ścianki, imprezy. I ty.
Ty, stary. Miliony osób wpatrzone tylko w ciebie.
Nie tego chciałeś?
Sam się dziwię, że to mówię, ale…
nie.
Lubię to, co mam.
Co?
[cicho] Jak to? „Lubię to, co mam”?
[śpiew ptaków, szum wody]
Cześć.
Pomogę ci.
Ze względu na Antosia.
A nie boisz się już, że ukradnę ci Enzo?
[spokojna muzyka]
Przepraszam, nigdy nie chciałam ci zaszkodzić.
Po prostu myślałam, że może Enzo to moja szansa.
Ze sztuki trudno wyżyć,
a ja mam spore długi i dziecko na utrzymaniu.
Naprawdę robiłam wszystko, co mogłam.
Zaciągałam kredyty, grałam w karty…
A raz to nawet…
Raz to nawet prawie wyszłam za bogatego kolesia od nawozów.
[Monika prycha]
To nie było to, co łączy ciebie i Enzo.
Czyli co?
Miłość.
Mamo, co teraz?
- Ach! Chodź tutaj! - [Monika] Teraz się wami zaopiekuję.
O nie, kochana. Ty masz jutro ślub i swoje zmartwienia.
Ślub odwołany.
A teraz mamy ważniejsze rzeczy na głowie.
Musimy znaleźć wam mieszkanie.
[Monika] Chodź, młody, pomożesz mi.
- Leć. - [Monika] Bo ta walizka taka ciężka!
[nastrojowa muzyka popowa]
[sygnał powiadomienia]
[muzyka cichnie]
Cześć, kochanie. Co tu robisz? Nie miałeś jechać wczoraj?
Długo myślałem i…
chciałbym zostać jeszcze na trochę, jeżeli mogę.
No, oczywiście.
Bardzo przepraszam cię, mamo.
Bazyli, ciebie również.
Było mi bardzo głupio i wstyd,
że nie ma mnie tutaj na miejscu, przy mamie.
Bardzo ci dziękuję za to, co robisz.
Zgoda?
No.
Wchodzimy? Na co czekamy?
Na to, aż tym razem opamiętają się moje dzieci.
[Damian się śmieje]
- No, dobre. - [śmieją się]
[Monika] Jakoś dziwnie jedziesz.
Nie, dlaczego?
Co to za knajpa?
[Jacek] Co to za knajpa?
No… Specjalna taka, wiesz…
- Coś kręcisz. - Nie, naprawdę.
A gdybym chciała wrócić do domu?
Pff. No…
- Jacek? - No?
Co się dzieje?
Nic się nie dzieje.
Po prostu…
nie odwołałem tego ślubu.
Co?
[przejmująca muzyka instrumentalna]
Gdzie ty mnie przywiozłeś?
Rajstopy? Przecież ty nienawidzisz rajstop.
Nie odwołałeś ślubu!
Przestań się oszukiwać. Nie potrafisz bez niej żyć.
A jak nie chcesz się żenić, to sam to sobie odwołaj.
[muzyka cichnie]
Chcesz zacząć?
Nie. A ty?
Marzę o tym, żeby być ojcem.
A ja nie jestem gotowa, żeby być mamą.
[muzyka organowa]
[ciche rozmowy w tle]
- [Antek] Nudzi mi się. - Co?
- [Antek] Nuda. - [dzwonek kościelny]
[muzyka organowa cichnie]
Czyli to koniec?
[spokojna, smutna muzyka]
Odwołujemy ślub?
Na to wygląda.
Czasem trzeba odpuścić.
Przynajmniej próbowaliśmy.
Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Mimo że musimy się rozstać, i tak będę cię kochał.
- [muzyka organowa] - [bijące dzwony]
[muzyka cichnie]
[„The Entertainer” w wersji organowej]
[ksiądz chrząka]
[muzyka cichnie]
No dobra. Zaczynamy.
[Jacek] Ale nie…
Powiedziałem: „Zaczynamy”.
[romantyczna muzyka gitarowa]
[ksiądz] Chodźcie, aniołki.
[wiwaty i brawa]
[Wiesiek] Moment!
Moment!
Już jestem!
- Zdążyłem! - [śmieją się]
Sorry. Samochód padł.
[„Masz weselny” Mendelssohna]
Antek, chodź.
[muzyka cichnie]
Siadajcie, proszę.
Miód…
jest najwyższą formą doskonałości w świecie zwierząt.
[pogodna muzyka gitarowa]
W świecie ludzi miodem jest…
miłość.
Czasem przychodzi niespodziewanie.
Patrzy się komuś w oczy
i od razu wiadomo, że to jest właśnie to.
Nie jakieś zwykłe zauroczenie,
tylko prawdziwa miłość.
I wtedy to jest właśnie to.
Miłość
do potęgi.
Wasza miłość.
[muzyka narasta]
[chrząka]
[w oddali śmiechy i rozmowy]
Gratulacje, Monika.
- [Monika] Dziękuję. - Naprawdę z całego serca.
- [Enzo stęka z wysiłku] - [Antek] Oj, oj!
I mam dla was prezent.
To jest test na ojcostwo.
Nie otwierałam go, więc…
Ja też go nie otworzę.
Antoś to mój syn.
Niezależnie od wyniku, co?
[Enzo] Ooo!
Dziękuję.
[odgłosy aparatów]
Aleśmy to pięknie wymyślili.
[ksiądz chrząka]
To znaczy chciałem powiedzieć: ksiądz proboszcz pięknie to wymyślił.
Ale musi ksiądz proboszcz przyznać, że przy moim udziale i pomocy....
[muzyka gra dalej]
Napisy: Krzysztof Zając