Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ова е љубовна приказна.
А тука, на околу 900 метри надморска висина, завршува.
А да дојдеме на нејзиниот почеток мора да се спуштиме.
Пониско.
ЅВЕЗДИ ПОД ГРАДОТ
Во оваа малечка куќа со мал двор
порасна Александар со баба му.
Застани.
Како се викаш?
Ме викаат Залез.
Зошто те викаат така? -Затоа што секогаш се движам кон запад.
Не го учеше Александар само да гледа кон западот,
туку и внимателно да го чувствува воздухот.
16 Целзиусови степени.
А кога беше исплашен,
го уверуваше дека стравот само треба да го измие од себе.
И секако, го научи каква е баба му на допир.
Роденденот ти е за четири дена и се уште не ми кажа што сакаш.
Исто што и минатата година.
Извини, ќе мора да ме потсетиш.
Да го славиме роденденот овде. Ама сите заедно.
Ти, тато и јас.
Го слушам.
Колку? -Три.
Не. Два.
Кацига од глуварче?
Каков вид? -Јадач на планети
и ајкула-комета.
Во лов се.
На што?
На нас.
За Александар тоа беше тајна земја на авантури
и никогаш не бил на друго место со татко му.
Невозможно.
Татко ти, за жал, не може да дојде. - Тоа го велиш секој пат.
Зошто не може да дојде?
Малку се плашам да ти ја кажам вистината.
Можеш да се истушираш.
Но, добро.
Качи се на масата.
Ајде.
Сега повторувај со мене.
Или го живееш животот цврсто стоејќи на тлото...
Или ризикуваш па се вљубуваш.
Така рече татко ти.
А потоа се качи на масата и викна:
"На кого воопшто му треба глупавото тло под нозете?"
А потоа?
А потоа се вљуби во мајка ти.
А потоа јас дојдов на овој свет. - Да, потоа ти дојде на овој свет.
А мајка ти,
мајка ти,
отиде од овој свет неколку дена откатко те роди.
И до ден денес татко ти не ја остави сама.
А кога отиде да почине, ја следеше под земјата.
И вети дека ќе остане со неа.
И вети, сфаќаш?
Истовремено татко му на Александар, во својот најдобар костим,
со дива роза во едната и ковчег во другата рака, се спушти во подземјето
да и се придружи на својата сакана жена.
Александар?
Тука си?
На подот.
И никогаш нема да се вљубам.
Ветувам.
Ветуваш?
Да, ветувам.
Да докаже колку е сериозно неговото ветување,
Александар пропушти шанса да го гледа класикот "Последниот воз од Ган Хил"
и остана под масата до доцна во ноќта.
Што е сега ова?
Може ли отсега да спијам овде?
Овде долу?
И јас да бидам поблизу до мама.
Од тој момент едвај чекаше
да слика по ѕидовите на татко му.
Да може да и праќа на мајка си слика по слика.
Наредните три години работеше во кафуле,
каде повеќепати падна во искушение да се вљуби.
Првпат тоа се случи едно рано утро.
Ти си Александар?
Ова е моето име и мојот број. Ќе ми се јавиш?
Не.
А вториот пат тоа се случи доцна навечер.
Ние сме последни?
Само што затворив.
Имате некоја од непарна година?
Молам?
Ова е кованица од 2008 година.
Може да ми дадете некоја од 2007 или 2009?
Од непарна година, сфаќате?
Во ред.
Александар се плашеше дека умот на татко му
полека го обзема темнина.
Веќе не беше доволно да го гледа во недела.
Па одлучи да биде блиску до него и од понеделник до петок.
Точно на почеток на летото
ескалаторот го одведе на новото работно место.
Добар ден.
Ти си нов.
Александар. -Франц.
Но, сите ме викаат Пери. - Здраво, Пери.
Пери Родан.
Закон име.
Не знаеш кој е Пери Родан, нели? -Сега знам, нели?
Нема врска. Дојди.
Тоа е Пери Родан.
Сите мислат дека помпезниот Скајвокер е херој.
Тоа се глупости.
Пери е најдобриот.
Без него тој вселенски кловн не би ни постоел.
На Александар му се допаѓаше новата работа.
Не бараше премногу од него,
но секој ден среќаваше нови луѓе.
Повеќето беа нормални, но имаше и необични.
Необично искрени.
Го најдов ова на станицата Штефансплац.
Всушност, иште минатата зима.
Многу ми се допадна и дури и ми одговара.
Но, сега е претопла.
Или необично лакоми.
Како тоа нема награда за пронаоѓачот?
Добро, тогаш ќе го задржам.
А имаше и такви за кои Франц велеше дека не се од овој свет,
а Александар дека се необично изгубени.
Ви кажав дека веќе петпати го изгубив моето стаклено око?
Не.
Еднаш ме исплаши внучето.
Пробав да се сокријам.
Но, потоа пукаше.
Освен зависникот од вселената Пери,
тука беше и зависничката од креми Рената.
Овој е градинар.
Овој чува змии.
А овој е хипохондрик.
Со неа не беше во опасност да го прекрши ветувањето.
Веројатно затоа што и покрај тоа што знаеше речиси се,
го сакаше само него.
Додека таа преку ден држеше се во видик,
нејзината љубов ја патролираше станицата ноќе.
И покрај тоа што се плашеше од мракот.
Секако. Александар се среќаваше и со татко му.
А се сретна со него и тој судбоносен ден
кој засекогаш ќе му го промени животот.
Тато.
Најдов нешто.
Синоќа.
Добро, да видиме.
Дигитална е.
Функционира.
А патем, и јас.
Како мислиш?
Не мора да си тука. Добро сум и со задоволство сум тука.
Чекај.
За тебе.
Да погодам.
2007 и 2009.
Фала.
Но, мора да знаеш дека јас не сакам непарни бројки.
Мајка ти ги сакаше.
Внимавај.
Машиновозач.
И сега го испука.
Каков гад.
Шеширот е добар
кога можеш да скриеш нешто под него.
Не смееше да се зафркава со неа.
Погледни го.
Ова е од синоќа.
Види го сега ова.
Перо.
Што?
Не. Што гледаш ти?
Која е? Ја знаеш?
Не.
И?
И не сакам да ја знам.
Добар ден.
Сега ја донесоа. Како нова е.
Погледнете, ниту една гребнатинка.
Може да ми кажете дали некој донел смеѓа актовка?
Ќе видам. Само момент.
Смеѓа актовка, велите?
Да. Но, не е битна актовката.
Обично и така е.
Во неа имало нешто вредно? - Колекционерски предмет.
Единственото што го имам.
Таму е?
Жал ми е.
Толку лошо е?
И за вас веројатно би било.
За мене? Зошто?
Тие иницијали првпат се додани на бројот 989.
"Иднината на сателитите."
Во мојата актовка е првото издание на првиот број.
"Операција Ѕвездена прашина?"
Не.
Имате прво издание од "Операција Ѕвездена прашина"? -Да.
Не.
Дојдоа од длабочините на галаксијата.
Никој не ги очекуваше.
Нивна е целата месечина.
Главниот пилот на Ѕвездена прашина е борец на американските вселенски сили.
Неговото име.
Пери Родан.
Мора да го најдете тој стрип.
Ќе продолжам да го барам, но
ќе ми се јавите ако некој ја донесе актовката?
Секако.
Ветувам.
И додека Франц мечташе за првата мисија на својот јунак,
Александар се обидуваше да се ослободи од сликата во неговата глава.
На мајка ти сигурно ќе и се допадне.
Мислиш? -Да.
Ги сака ѕвездите и ветерот.
Понекогаш лете стоеше во дворот и оставаше ветерот да и ја суши косата.
Велеше дека е многу нежен.
Дека се чувствува многу лесно.
Затоа мислам дека и перото би и се допаднало.
Од каде ја знаеш женава?
Не ја знам.
Ама си ја насликал.
Се уште никогаш не си насликал жена на овие ѕидови.
Затоа ја испраќам утре.
Зошто?
Само сакам да се ослободам од нив.
Ако ги имаш нејзините слики и сакаш да се ослободиш од нив,
мораш да и ги вратиш.
Нема други.
Сакаш да ми се придружиш во обиколката? - За жал, немам време.
Дај ајде, еден круг.
Морам да завршам нешто, а тоа ќе потрае.
Но со тебе ќе бидам готов за 30 минути.
Мартин, зошто работиш ноќе ако се плашиш од мракот?
Поради неа.
Рената?
Не сфаќај ме погрешно.
Многу ми се допаѓа.
Но, таа
понекогаш ме гуши.
Сака да е со мене цело време.
Ама ми треба малку време за себе.
И полесно се соочувам со стравот од мрак отколку со стравот да ја изгубам.
Но, ни збор за тоа никому.
Ветуваш? -Да.
Одам.
Сигурно немаш малку време?
Но, нема да го гасам светлото додека не завршам.
Светилката светеше цела ноќ.
И светеше до раните утрински часови.
Тоа е закон. Што е тоа?
Што е тоа?
Немој да чекаш предолго.
Како мислиш?
Оди кај неа.
Не морам.
Тоа беше се?
Сега има се.
И додека Александар повторно се чувствуваше сигурно,
ѕвездите се помрднаа
и канцеларијата се врати во 1961 година.
Само момент.
Го најдов ова во возот У2.
Мора да го пополниш ова.
Во ред е.
Осми октомври, 1961.
Страница по страница, гравитацијата го напушташе Франц,
а за тоа време бран меланхолија го повлече Александар на земјата.
Тоа беше твојот прв цртеж за мајка ти.
Дете кое јава лав
и ја носи кацигата. Како се викаше кацигата?
Каде ја виде првпат?
Не се сеќаваш.
Ме нацрта мене и неа.
Еве ја.
Таа е златарка, а јас аукционер. Обајцата со тешки чекани.
Така не гледаше.
Ја лицитираше нараквицата за својата работилница.
Стоеше на самиот крај лево од вратата.
Многу ја сакаша нараквицата, но некој понуди повеќе
и тоа ја налути.
Тоа навистина ја налути.
А потоа замина.
Ти замина по неа?
И испратив каталог за аукција
и означив некои парчиња накит,
кои без сомнеж ќе се продадат по почетната цена.
Знаеше дека ти го испрати?
Го испратив анонимно и ги избрав само оние аукции
кои не ги водев јас.
Но, таа дојде. И се сврти.
Сакаше да знае кој го испратил каталогот.
А потоа и пријде?
Боже, секако дека не.
Ќе беше прерано.
Имав симптоми поради кои човек верува дека е вљубен,
но за навистина да знаеш дека сакаш жена,
мораш од неа да добиеш три нешта.
Морам да одам сега. - Првото е без никаков ризик.
Мора да те погледне.
Право во очи.
Но, не на поминување, не тукутака.
Мора да го стори тоа намерно.
И како реагира во тој момент
одредува дали другите две нешта се воопшто важни.
Мислев ќе се напијаме пијалак.
Остатокот од ноќта Александар се бореше против стравот од утрото што следеше.
И кому ќе го покажеш тоа?
Кој ми стои најдобро?
Овој округлиот.
Овој.
А овој не?
Тој е малку преголем. Овој е потенок, подобро ќе ти стои.
Си го гледала "Трагачи"?
Со Џон Вејн и Вера Мајлс.
Каубојски филм?
Вестерн, класик.
Дефинитивно не.
Во главно, има сцена со машиновозачот и Вера Мајлс.
Машиновозачот вели дека не пука во жени.
Па таа го соблекува фустанот да ја покаже кошулата и панталоните.
И го прашува: "А сега?"
Тој вели: "Шеширот не е добар."
Таа го соблекува шеширот, под кои крие пиштол, и го застрелува.
А потоа му приоѓа и вели:
"Шеширот е добар кога можеш да скриеш нешто под него."
Тоа значи дека сега сакаш да ме застрелаш?
Ти си чудакот од инфоеранот?
Понекогаш познат и како Александар.
И што значи се тоа?
Дали знаеш дека пердувите од марабу...
Остави ги пердувите. Што сакаш?
Ежот има 7000 боцки... -Што сакаш?
Работам од понеделник до петок во канцеларијата за најдени нешта.
Видов дека го изгуби пердувот на станицата.
Потоа ме ловеше и ме нападна и го фатив.
И тоа е се.
А она помеѓу? Што е со инфоекранот?
Бидејќи пердувот беше многу агресивен, не знаев како ти ќе реагираш.
Извини, не сакав да те налутам.
Чекај.
Кој е најдобар за мене?
Моето прашање беше почесно. - Ајде кажи, кој?
Ниту еден. -Ниту еден?
Не, сите се добри, но зошто? Не ти треба шешир.
Не треба да се криеш под шешир.
Знаеш што?
Најдобро ќе биде да ме оставиш на мира.
Нејзиниот поглед не можеше да му наштети,
па Александар пак го осети тлото под нозете.
Охрабрен од восхит ја погледна уште еднаш во очите
и потоа се напи виски како што прават каубојците.
Сум ви кажал дека го изгубив стакленото око петпати?
Еднаш заспав во фотелјата.
Сонував дека сум циркузант на трапез.
Се фрлив од висина на мрежата.
И бум.
Тоа беше нивниот последен контакт во наредните четири дена.
До утрото кое почна прилично гласно,
и вечерата која заврши бурно.
Проклет ветер.
Тоа се случува понекогаш кога ја намалуваат вентилацијата.
Зошто се уште си овде?
Одам во кино.
Сега?
Долу по ескалаторот.
Навистина си многу чуден.
Интересно, јас тоа го мислам за другите.
Во тој случај доаѓам со тебе.
Не знам дали е тоа... -Што?
Нема да бидеме сами долу, нели? - Не, но можеби...
Тогаш нема причина за страв.
Како се викаш? -Каро.
Добро, Каро.
Сега кога го знаеш моето име...
Бум!
Добра ноќ.
Куршум од револвер "Смит и Весон"
може да да достигне максимална брзина од 1225 км на час.
Франц наредното утро леташе многу побрзо.
Забрзуваше низ вакумот на црната дупка
и можеше да влијае на времето.
Исто како Александар.
Ги доживуваше истите ситуации,
но со различен исход.
Сум ви кажал дека пет пати го изгубив стакленото око?
Еднаш, подготвувајќи се за нуркање
залудно се обидував да го изедначам притисокот во ушите.
И бум.
Ти се насмевнала.
Морам да одам. -Остани.
Навистина мора да одам. - Уште само малку.
Тато, што правиш? Симни се.
Ќе седнеш? -Да.
Ама веднаш симни се.
Ги имаш нејзиниот поглед и насмевка. - Престани. Навистина мора да се вратам.
Зошто си воопшто овде во таа смешна кошула?
Работам овде долу.
Поради мојот луд татко. Или веќе заборави?
Погледот и насмевката се добри.
Добри се за пријателство и ништо повеќе од тоа.
Третиот дел е клучен.
Недостасува уште допир.
И не зборувам за ракување.
И дефинитивно не за напреден допир.
Нежен допир, кој и двајцата го сакате.
И се тоа заедно одлучува
дали ќе се случи љубов
или се ќе пропадне.
Здраво, Залез. -Каро.
Доаѓаш со мене на концертот?
Жал ми е, не можам. - Овде долу, по ескалаторот.
Сигурно веќе го преболел тоа.
Сега ти должам.
Само што го открив кафулево. Тортите се одлични.
Здраво.
За мене чоколадна торта и леден чај.
Виски?
Кока-кола.
Ја знаеш?
Некогаш работев овде.
Колку добро го познаваш?
Знам се за него.
Тогаш знаеш дека е кретен како сите мажи.
Апсолутно.
И мора да плати па ќе земам две парчиња торта.
Што знаеш за мене?
Се.
Воопшто не ме познаваш.
Слушај.
Ти си чудак.
Малку си крут.
Освен неа не си имал многу девојки.
Веројатно затоа толку ги гледаш тие мачо филмови.
Панично се плашиш од пердуви.
Знаеш многу за ежовите.
Успеа,
да ме изненадиш.
Да ми ја разбудиш љубопитноста и да ме налутиш. Морам да ти го признаам тоа.
Твојот филм беше одличен. Морам да го имам.
И немаш врска од шешири. Дали заборавив нешто?
Ме викаат Залез.
Колку пати веќе пукаше во мене?
Трипати и се уште не ме погоди. - Имаш среќа.
Не, лошо нишаниш.
Ги менуваш банкнотите во кованици, се криеш под шеширот...
Доста. Престани.
Но, едно не сфаќам.
Што е тоа?
Зошто работиш во таа глупава канцеларија?
Па, прво се обидов со шешири,
но тоа не одеше. - Да, баш.
А навистина?
Може да видам? -Не, чекај уште малку.
Побрзај.
Сега може да погледнеш.
Ти си го нацртал се ова?
Да.
Боже!
Кога си го нацртал се ова?
Секоја недела последниве 20 години.
Будало.
Што е ова? - Тоа е ајкула-комета.
А што му е тоа на главата?
Кацига од глуварче.
Кацига од глуварче?
Да, тоа е супер оружје. Го штити.
Со неа на глава ништо не може да му се случи.
И функционира? -Секако.
Докажи.
Наредните два дена Франц се криеше со својот пријател Пери,
а Александар бараше оружје.
Ноќта пред 8 август беше спремен.
Уште малку напред.
Да, уште малку. Така.
А сега лево. Само малку. Застани.
Добро, остани таму.
Што доаѓа сега? -Возот.
Не можам повеќе.
Доаѓа уште еден, од одржување. Совршен е.
Ова е толку неверојатно нацртано.
И толку неверојатно убаво.
Мораш нешто да ми ветиш.
Погледни ме.
Не смееш да се вљубиш во мене. Ветуваш?
Што и да се случи?
Што и да се случи.
Добар ден.
Залезу!
Го најдов ова. -Каде?
Онде надвор.
Во ред е, можеш да ја задржиш.
Не, знам чие е. Овде е адресата.
Би го однела сама да имав време.
Речиси ми е по пат, но, можеш ти да го сториш тоа?
Правиш такви нешта?
Не баш.
Не знам што ме чека таму.
Можеби некој чудак. Светот е полн со нив.
И полн со луѓе кои се плашат од се и сешто.
Но, ако ти помага, одиш одовде западно.
Па, одседлај го коњот и достави го цвеќето на залезот или...
Ова е убаво место.
Што велиш?
Да, Франц, костимот на Пери за регенерација сега би бил корисен.
Но, можеби ќе ми биде подобро за ден или два.
Во ред. Чао.
Кога ти реков да ги донесеш? Пред три дена? Недела?
Еден месец?
Не се снаоѓам во овој дел од градот.
Дај ми го.
Влези.
Ова е мојата цимерка.
Многу е гласна и вулгарна, ама не 'рчи.
Имаш уште цимерки?
Да, но тоа е тажна приказна.
Дојди.
Седни.
Бубамарата одеше на прсти, а потоа падна во пукнатинава.
Со часови го чекав пак да излезе.
Ноќе дури оставав и вклучено светло да го најде излезот, но залудно.
Мислам дека едноставно сакаше да заврши се.
2001. Колку долго живееш овде? -Отсекогаш.
Но, мајка ми се одсели пред седум години и
тогаш ја добив новата цимерка. Како што реков, не 'рчи, па...
А што е ова?
Мојот аларм. Сега е исклучен.
По ѓаволите.
Не е за нас.
Розите сакаат алкохол и јаглерод диоксид.
Наизглед речиси им се врати сјајот на лисјата,
но само на еден ден и една ноќ. Потоа се е готово.
И што правеше последниве неколку дена?
Го прекршив ветувањето.
Но, вети.
Што и да се случи. Вети, нели?
Знам, но,
одеднаш ништо не ми значеше.
Александар, не ме познаваш.
Мислев дека можеш да ми дадеш време да те запознаам.
Би сакала.
Но, не можам.
Знаеш ли што е ова?
Тоа е бомба.
Тоа е проклета темпирана бомба и куца овде внатре.
А кога ќе експлодира
ќе разнесе се важно, а не го сакам тоа.
Зошто од сите луѓе морав да запознаам толку необичен тип како тебе?
Од оној глупав филм знаев дека нешто ми се случува.
Се обидував да те оттргнам од себе.
Едноставно немаш поима како е тоа.
Не го сакам ова.
Не ми треба ова.
Немаш поима што чука овде внатре,
но пукаше во мене четири пати и преживеав.
Те молам, оди сега.
Третата ноќ ветерот прекина да дува, а Александар исчезна.
Каро се обидуваше да го најде,
но не беше во канцеларијата.
Не е овде.
Ни камерите не можеа да го најдат.
Да беше овде негде, ќе го видев.
Го бараше дури и таму каде што Рената немаше очи.
Не бил овде.
Но, знаеш ли што најдов во писоарот денеска?
Зошто би бил овде?
Зошто било кој би бил овде?
Ако случајно најдете смеѓа актовка,
ве молам, однесете ја во канцеларијата.
И конечно отиде кај него дома.
Пази, сега доаѓа машиновозачот.
Шеширот е добар
ако можеш да скриеш нешто под него.
Едноставно, го застрела.
Гад.
Александар не беше ни одозгора ни одоздолу,
ни на светло ни во темница.
Беше таму каде што никогаш нема да го погоди.
Имаш право, овој ми стои подобро.
Како влезе?
Беше отклучено.
Срање.
Каде беше?
Ме праша кој шешир е најдобар за тебе. Не знаев.
Па цела време бараше некој глупав шешир?
Потраја.
Дали тоа е таа глупава кацига?
Не знам што куца таму внатре,
но знам, а знаеш и ти,
дека ова функционира.
Пробај.
Нема шанси.
Те молам.
Еднаш.
Добро, навистина се е можно.
Многу е грда.
Прекрасна и срамна и се.
Залез, баш си чуден, Александар.
Повтори го тоа последно. - Чуден Александар.
Без "чуден". -Александар.
Само сакав да го слушнам како ти го кажуваш.
Еј, Залез,
со ова ништо не може да ми се случи?
Колку сигурна е?
Можеш да ми кажеш колку е сигурна?
Ништо нема да ти се случи.
Можеш да ми го ветиш тоа?
Можеш да ми ветиш
дека овој пат ќе го одржиш ветувањето?
Тоа е добро.
И се бакнуваа секое утро.
И секоја вечер.
И длабоко во ноќта.
Здраво. -Веќе е доцна, нели?
Ти донесов парче торта.
Што е ова? -Мојот аларм.
Мислев дека е во рамката на вратата.
Понекогаш кога сум ноќе сама, станувам без да приметам.
Месечариш?
Види.
Закон, нели?
Да.
И точно 23 дена подоцна,
кацигата од глуварче почна да ја покажува својата делотворност.
Што значи тоа? -Поради развојот на вашата болест
последните неколку недели може да се приклучите на испитувањето.
Секако, ако сакате.
Колку долго ќе трае?
Терапијата трае пет месеци.
Не сакам да ги чујам процентите, ама имам ли било какви шанси?
Имате.
Ако ја поминете целата терапија.
Каро и Александар се гледаа секое утро.
Може да влезам?
И се гледаа за време на ручек.
Некои денови пробуваа да се издигнат кон висините.
Не мрдај.
Биди мирна. -Скокотка.
Добро, подигни ја маицата.
А сега надуј го стомакот.
и наполни го балонот.
А сега застани на прсти.
Некои денови беа гласни.
И го фатив без размислување, и го фрлив низ вратата!
Некои денови беа тивки.
Ова ми е омилениот дел:
"Ако споиш двајца кои дотогаш не биле споени
и понекогаш светот се менува, а понекогаш не.
Може да завршат неславно
или неславно да завршат.
Ама понекогаш настанува нешто ново и светот се менува."
Држи го погледот на крилата,
следи ги, а кога ќе ги изгубиш од видик,
затвори ги очите.
Резултатот од последниот преглед е задоволителен.
Задоволителен значи дека нема промени. Не сум прикладно жртвено јагне.
А во врска со мојата прогноза, како што ја нарекувате,
ова е лош почеток на разговор меѓу пациент и доктор.
Но, сеедно драги сте ми.
Напредокот е запрен. А за четвртата недела
од петтомесечниот циклус тоа не е занемарливо.
Особено со оглед на вашата прогноза.
Го знаете тоа.
Не сум глупава. -Но, претерано чувствителна.
Не сум.
Какви ви беа последните недели?
Едноставно сум многу уморна и многу спијам.
Мачнини?
На кемотерапијата беа полоши, но траеа пократко.
Уште четири месеци значи до декември.
До почетокот на јануари.
Нема да издржам.
Затоа треба да останете овде до крајот на терапијата.
Нема шанси.
Пак ќе ги затворам очите
затоа што се чувствувам ужасно.
А кога се чувствувам така, така и изгледам.
Но, добро е тоа што кога ќе ги затворам очите
не се гледам самата себеси.
Ни ти не ме гледаш, добро?
Затвори ги очите.
Ќе ти кажам тајна.
Но, само за тебе е.
Се плашам.
Не смртно, само малку.
Каде е тој твој страв?
Каде се крие?
Можеби овде?
Овде?
Или овде?
Малку помага што се кријам од него.
Ако спијам малку повеќе од обично,
таа ѕверка не може да ме најде толку брзо.
Не смееш никому да кажеш за мојот страв.
Кој ден е денес?
Вторник.
Не, датумот.
26 август.
По ѓаволите.
Времето воопшто не поминува.
Ова трае предолго.
Мислам дека твојата кацига ја губи моќта.
Треба да смислиш нешто друго.
Кога Каро се всели кај него, Александар ја напушти канцеларијата.
Реџиналд Бул, првиот поборник на Пери.
Не беше лесно да се набави.
Мислев дека ќе бидеш среќен.
И сум, само,
нема врска.
Фала.
И слушај,
среќен пат.
Како се чувствуваш?
Добро.
Колку долго спиев?
Саати? Денови? Недели?
Цела вечност.
Што е тоа? -Што?
Листовите.
Есен е.
Ти реков, спиеше цела вечност.
Кажи ми сериозно.
Колку долго спиев.
Кој датум е денес? - Спиеше речиси три недели.
Д-р Фелнер доаѓаше секој втор ден.
Ти даваше инфузија и терапија.
Сакаше да те земе со него, но беше стабилна.
И,
рече дека...
Што?
Дека пак ќе се случи тоа.
Што е ова?
Сакав да го запрам времето, да го вратам назад,
но тоа е погрешно. Морам да го помдрнам нанапред.
Нанапред? -Да.
Само малку.
Ова е за после.
Им се восхитувам на вашата страст и мечта.
Но, барате од мене да ја злоупотребам довербата.
Не можам да го сторам тоа.
Не барам да лажете за нејзиното здравје.
Но, верува дека не може да издржи веќе.
Само сакам повторно да верува дека може.
Нема да правиме ништо различно од она што го правите веќе.
Сите тие лекови кои и ги давате
делуваат против слабоста во телото.
Но, делуваат само ако го манипулирате организмот, ако го измамите.
Истото ќе го направиме и ние.
Слободно? -Повелете.
Торта.
Вие доаѓате со мене.
Чекајте.
Тоа е смешно.
Тоа не е молба.
Тоа не значи да спиете непрекинато.
Седативните инхибитори на ензимите доведуваат во состојба на полусвест
која се менува со нормален сон.
Тоа значи недели? Кој датум е денес?
4 декември.
Ова е бизарно патување низ времето.
Ќе дојдам пак прекутре.
Александар секој ден ја пушташе Каро да го слуша штотуку паднатиот снег.
А кога беше доволно силна, сакаше и да го почувствува.
Гледај.
Од каде се створие тие?
Сигурно се криеле на некое топло место.
Сигурно им е тотално апсурдно.
Што?
Не лежиме на ливада. Нивниот свет е надвор, а не тука внатре.
Ќе го внесеме.
Што? -Нивниот свет.
Кога е Божиќ?
За две недели.
Добро, донеси глупава елка.
Ќе донесам.
Закон.
Одлична е.
Повторно паѓа снег.
Кој е тоа?
Немам поим.
Тато?
Навистина? Толку брзо ме позна?
А баш се потрудив околу маската да изгледам што поуверливо.
Што правиш овде?
Мислев дека сега не треба да бидеш сам.
Не е.
Никогаш не бил.
Будало.
Мамо.
Доста, мамо.
Александар ми кажа дека сте како кртови и дека копате тунели.
Да.
Го познавам речиси целиот свет,
иако сум видел малку од него.
Дали сте ги виделе
оние негови неверојатни слики долу?
Ми зборуваше за нив.
Но, се уште не сум бил таму.
Треба да одите. Фантастични се.
Ветувам.
Го остави надвор доволно долго да биде многу студено?
Тргни се малку наназад.
Ајде веќе еднаш.
Снима.
Така.
Спремна? -Ајде.
Спремна?
Да.
Навистина е многу студено.
Дојди.
Го чувствуваш мирисот?
Прекрасен е.
Да го накитиме? -Не, тоа би било слатко.
А знаеш што би било супер?
Да дојдат оние две пеперутки, заедно со уште жолти, црвени и сини
и да седнат на гранката. Тоа би било закон. -Да.
Конечно сонував повторно.
Го сонував мојот аларм...
Балонот?
Да, но,
не функционираше.
И не сакав да функционира.
Затоа што не сакав да се разбудам.
Болките некако се повлекоа.
И поминав низ вратата.
За првпат.
И бев надвор.
И се чувствував толку лесно.
А потоа мојот балон ме подигна во воздухот.
Цврсто го држев.
Многу, многу цврсто.
Овој овде ми помогна. Тој знае како се прави тоа.
Александар...
Да? -Тоа беше добро чувство
Многу добро чувство
затоа што конечно пак имав сила.
Еден ден кога ветерот стивна,
можеше да се види Александар како ја зема зимската облека на Каро.
Александар, кој ми стои најдобро?
Ама побрзај.
Врел си.
Надвор е толку топло?
Не е, ни малку.
Лажеш.
Сега можеш да ги пуштиш пеперутките.
Дај ми ја раката.
Кажи.
Не.
Ми вети.
Но, не можам.
Ми треба сега.
Држи се цврсто.
Држи го погледот на крилата.
Следи ги,
а кога ќе ги изгубиш од видик, затвори ги очите.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС