Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To opowieść o miłości.
Która zakończyła się tutaj, na wysokości 900 metrów.
Aby dotrzeć do początku, musimy zejść niżej.
Niżej.
PIERWSZY ŚNIEG LATA
W tym domku z ogródkiem
Alexander dorastał przy babci.
Stop!
Jak się nazywasz?
Nazywają mnie Sunset.
- Czemu tak cię nazywają? - Bo zawsze zmierzam na Zachód.
Babcia nie tylko nauczyła go patrzeć daleko na Zachód,
ale też wyczuwać powietrze w pobliżu.
16 stopni.
A kiedy odczuwał strach...
przekonywała go, że wystarczy ten strach zmyć.
Oczywiście nauczył się też rozpoznawać uczucia babci.
Za cztery dni masz urodziny. Nie powiedziałeś, co chcesz dostać.
- To, co w zeszłym roku. - Musisz mi trochę pomóc.
Przyjęcie urodzinowe w domu. Wszyscy razem:
ty, tata i ja.
Słyszę ich.
Ilu ich jest?
Trzech.
Nie, dwóch.
Hełm z dmuchawców?
- Jakie gatunki? - Pożeracz planet i rekin kometa.
Polują.
Na kogo?
Na nas!
Dla Alexandra była to tajna kraina przygód
i on nigdy nie był z ojcem w żadnym innym miejscu.
Niemożliwe.
- Taty nie będzie, niestety. - Zawsze tak mówisz.
Dlaczego on nie może?
Trochę się boję powiedzieć ci prawdę.
Więc weź prysznic.
Dobrze. Stań na stole.
No!
Tu.
I powtarzaj za mną.
Albo...
w życiu będziesz twardo stąpał po ziemi obiema nogami...
Twardo stąpał po ziemi obiema nogami.
Albo grozi ci to, że się zakochasz.
Tak powiedział tata.
Wskoczył na stół i krzyknął:
"Komu, do cholery, potrzebny jest twardy grunt pod nogami?"
- A potem? - Zakochał się w twojej mamie.
- I na świat przyszedłem ja. - Tak. Przyszedłeś na świat.
A twoja mama... twoja mama...
opuściła ten świat kilka dni po twoich narodzinach.
I od tamtej pory tata nie zostawił jej samej.
Gdy zasnęła, zszedł z nią pod ziemię.
Obiecał, że będzie przy niej.
Obiecał. Rozumiesz?
W tym czasie ojciec Alexandra, ubrany w najlepszy garnitur,
z dziką różą w jednej ręce i z walizką w drugiej, zszedł pod ziemię,
aby połączyć się z ukochaną.
Alexander?
Jesteś tam?
Na podłodze.
Nie zakocham się.
Obiecuję.
- Obiecujesz? - Tak, obiecuję.
By udowodnić szczerość swojej obietnicy,
Alexander zrezygnował z oglądania westernu "Ostatni pociąg z Gun Hill"
i do późnej nocy siedział pod stołem.
Co jest?
Mogę od teraz spać tutaj?
Na dole?
Wtedy też będę bliżej mamy.
Od tamtej pory nie mógł się doczekać,
żeby móc malować na ścianach ojca
i przekazywać matce kolejne obrazy.
Przez kolejne trzy lata pracował w kawiarni.
Gdzie kilka razy omal się nie zakochał.
Po raz pierwszy wcześnie rano.
Alexander to ty?
To moje imię i numer. Zadzwonisz?
Nie.
A po raz drugi późną nocą.
Jesteśmy ostatni?
Właśnie zamknąłem.
Ma pani wybitą w roku nieparzystym?
Jaką?
Tę monetę wybito w 2008. Da mi pani jakąś z 2007 albo 2009?
Rok nieparzysty. Rozumie pani?
Okej.
Alexander martwił się, że umysł jego ojca stopniowo pogrąża się w mroku.
Niedzielne spotkania już nie wystarczały.
Postanowił więc, że będzie z nim także od poniedziałku do piątku.
Na początku lata schody ruchome zawiozły go do nowej pracy.
Jesteś tym nowym.
- Alexander. - Franz.
- Dla wszystkich jestem Perry. - Cześć, Perry.
Perry Rhodan.
Fajne nazwisko.
- Nie wiesz, kim jest Perry Rhodan? - Teraz już wiem, prawda?
Nieważne. Chodź.
To...
jest Perry Rhodan.
Wszyscy myślą, że nadęty Skywalker to bohater.
Bzdura!
Perry jest najlepszy.
Bez niego ten kosmiczny klaun by nie istniał.
Alexander lubił nową pracę. Nie była szczególnie wymagająca
i codziennie poznawał w niej nowych ludzi
Większość była normalna, ale trafiali się też dziwacy.
Prawdziwi dziwacy.
Znalazłam je na stacji Stephansplatz.
Zeszłej zimy.
Bardzo mi się podobało i nawet pasowało...
ale jest za ciepłe.
Albo chciwi dziwacy.
Nie ma znaleźnego?
Dobra, więc go zabieram.
Byli też tacy, których Franz nazywał "ludźmi nie z tego świata",
a Alexander "dziwnie zagubionymi".
Mówiłem panu, że pięć razy zgubiłem szklane oko?
Nie.
Raz zostałem wciągnięty przez mojego wnuka w zasadzkę.
Próbowałem się ukryć.
I padł strzał.
Prócz uzależnionego od gwiazd Perry'ego
na stacji była też uzależniona od kremu Renate.
To ogrodnik...
człowiek wąż...
A to hipochondryk.
Przy niej Alexander nie czuł, że grozi mu złamanie obietnicy.
Pewnie dlatego, że choć Renate znała wszystkich,
to kochała tylko jednego.
Gdy ona w dzień
obserwowała wszystko, jej ukochany patrolował stację nocami
i to mimo tego, że bał się ciemności.
Oczywiście Alexander spotykał się też z ojcem.
Również tamtego pamiętnego dnia...
który na zawsze miał odmienić jego życie.
Tato!
Znalazłem coś.
- Wczoraj wieczorem. - Pokaż.
Cyfrowa.
Działa. Zresztą...
ja też.
To znaczy?
Nie musisz być ze mną. Czuję się dobrze i chętnie tu przebywam.
Chwila.
Dla ciebie.
Niech zgadnę.
2007, 2009.
Dzięki.
Ale wiedz, że to nie ja, ale twoja matka lubi to, co nieparzyste.
Uwaga!
Maszynista.
Teraz ona go zastrzeli.
Gnojówa.
Kapelusz pasuje...
gdy możesz pod nim coś ukryć.
On nie powinien był z nią zadzierać.
Popatrz na niego.
To z ostatniej nocy.
Teraz uważaj.
Pióro.
Co?
Nie. Na co ty patrzysz?
Kto to? Znasz ją?
Nie.
I...?
I nie chcę poznać.
Dzień dobry.
Świeży nabytek. Prawie jak nowy.
Ani jednej rysy na wizjerze.
Czy oddał ktoś może brązową aktówkę?
Muszę sprawdzić.
- Brązowa aktówka? - Tak, ale nie o samą aktówkę chodzi.
Zwykle tak bywa.
- Zawierała coś cennego? - Egzemplarz kolekcjonerski.
Jedyny, jaki mam. Jest tam?
Przykro mi.
Aż tak źle?
Pan też nie byłby zachwycony.
Ja? Czemu?
Ten inicjał pierwszy raz pojawił się w numerze 989.
"Przyszłość obiektów orbitalnych".
W aktówce, której szukam, jest oryginał zeszytu numer jeden.
"Operacja Stardust"?
Nie... Ma pan pierwsze wydanie "Operacji Stardust"?
Tak.
Nie.
"Przybyli z głębi galaktyki.
Nikt się ich nie spodziewał. Zmierzali ku Księżycowi".
"Dowódca statku Stardust to major US Space Force. Nazywa się..."
Perry Rhodan.
- Musi pan znaleźć ten komiks. - Będę szukał, ale...
zadzwoni pan, jeśli ktoś zwróci tę aktówkę?
Oczywiście.
Obiecuję.
I gdy Franz rozmyślał o pierwszej misji swojego bohatera,
Alexander usiłował pozbyć się obrazów kłębiących się w jego głowie.
Twojej matce na pewno by się podobało.
- Tak myślisz? - Tak.
Ona lubi gwiazdy i wiatr.
Latem stawała w ogrodzie i pozwalała, by wiatr ją osuszał.
Mówiła, że to takie przyjemne.
I że czuje się bardzo lekka.
Dlatego myślę, że podobałoby jej się to pióro.
Skąd znasz tę kobietę?
Nie znam jej.
Ale namalowałeś ją. A nie umieszczałeś tu wcześniej kobiet.
Dlatego ją stąd odprawiam.
Ale czemu?
Chcę się jej pozbyć.
Jeśli te obrazy dostałeś od niej i chcesz się ich pozbyć,
to musisz je jej zwrócić.
Inaczej to nie działa.
Martin...
- Idziemy na obchód? - Nie mam czasu.
Jedna runda.
Muszę coś skończyć, a to potrwa.
Uwiniemy się w 30 minut.
Czemu pracujesz po nocach, skoro boisz się ciemności?
- To przez nią. - Przez Renate?
Nie zrozum mnie źle.
Bardzo ją lubię.
Ale ona... czasem mnie przytłacza.
Cały czas chce być tylko ze mną.
A ja potrzebuję go trochę dla siebie.
Więc wolę noce tutaj niż strach, że ją stracę.
To zostaje między nami.
Obiecujesz?
Pójdę już.
A... na pewno nie masz chwili?
Póki nie skończę, zostawię światło dla ciebie.
Lampa paliła się całą noc.
I paliła się tak do wczesnych godzin porannych.
Fajne. Co to?
Co to jest?
Nie powinieneś czekać za długo.
Co masz na myśli?
Idź do niej!
Nie muszę.
O co chodzi?
Teraz ona ma wszystko.
I kiedy Alexander znów czuł się bezpiecznie...
poruszyły się gwiazdy...
i Biuro Rzeczy Znalezionych cofnęło się do 1961 roku.
Proszę zaczekać chwilę.
Znalazłam to w pociągu U2.
- Musisz to wypełnić. - W porządku.
8 września 1961.
OTWARTE
ZARAZ WRACAM
Z każdą stroną grawitacja opuszczała Franza.
A tymczasem tchnienie melancholii ściągało Alexandra na ziemię.
To był twój pierwszy rysunek dla matki.
Chłopiec jadący na lwie...
w hełmie na głowie. Jak się nazywał ten hełm?
- Gdzie zobaczyłeś ją pierwszy raz? - Nie pamiętasz?
Narysowałeś ją i mnie.
To ona.
Ona złotniczka, ja licytator. Oboje z ciężkimi młotkami.
Tak nas widziałeś.
Chciała wylicytować bransoletkę dla swojej pracowni.
Stała po lewej, tuż przy drzwiach.
Bardzo chciała mieć tę bransoletkę, ale została przelicytowana.
I zdenerwowała się.
Bardzo się zdenerwowała!
- A potem zniknęła. - A ty poszedłeś za nią?
Wysłałem jej katalog tej aukcji... i zaznaczyłem kilka sztuk biżuterii,
które mogłyby pójść za cenę wywoławczą.
Wiedziała, że ty to zrobiłeś?
Anonimowo. I wskazałem tylko te aukcje,
w którym nie uczestniczyłem.
I ona przyszła. I rozejrzała się.
Chciała wiedzieć, od kogo dostała ten katalog.
- A ty podszedłeś do niej? - Na Boga, nie. Oczywiście, że nie.
Byłoby za wcześnie.
Miałem objawy świadczące o tym, że jestem zakochany.
Ale żeby być pewnym, że kochasz kobietę...
musisz dostać od niej trzy rzeczy.
- Na mnie już czas. - Pierwsza to małe ryzyko.
Ona musi na ciebie spojrzeć.
Spojrzeć ci prosto w oczy.
Ale nie przelotnie. Nie tak sobie.
Ona musi tego chcieć.
I od tego, jak ona wtedy zareaguje...
zależy to, czy pozostałe dwie rzeczy też są ważne.
Myślałem, że wypijemy po kieliszku.
Przez resztę nocy Alexander walczył z lękiem przed nadchodzącym porankiem.
- Komu to pokażesz? - W którym jest mi najlepiej?
W Pork Pie.
Tutaj.
Ten nie?
Trochę za duży. Pork Pie jest węższy,
lepiej by pasował.
Znasz film "Poszukiwacze"?
John Wayne, Vera Miles.
Film o kowbojach?
Western, klasyk.
Stanowczo nie.
Jest tam scena między maszynistą i Verą Miles.
Maszynista mówi, że nie zabija kobiet.
Ona zdejmuje suknię i jest w koszuli i spodniach.
I pyta: "A teraz?"
On mówi: "Kapelusz nie pasuje".
Ona zdejmuje kapelusz, pod którym ma broń i zabija maszynistę.
Podchodzi do niego i mówi:
"Kapelusz pasuje, gdy możesz coś pod nim ukryć".
To znaczy, że chcesz mnie zastrzelić?
- Ty to ten freak z Infoscreen? - Czasem też Alexander.
- O co tu chodzi? - Wiedziałaś, że to pióro marabuta...
Pieprzyć to pióro!
- Jeż ma 7000 kolców... - Czego chcesz?!
Od poniedziałku do piątku pracuję w Biurze Rzeczy Znalezionych
i widziałem, jak zgubiłaś pióro.
Które potem mnie zaatakowało, a ja je złapałem.
I tyle.
A co pomiędzy? Ta historia z ekranem?
Skoro pióro było agresywne, to nie wiedziałem, jak ty zareagujesz.
Przepraszam, nie chciałem być irytujący.
Zaczekaj!
W którym będzie mi najlepiej?
- Moje pytanie było bardziej fair. - W którym?
- W żadnym. - W żadnym?
Wszystkie są dobre, ale ty nie potrzebujesz kapelusza.
Nie musisz niczego pod nim ukrywać.
Wiesz co?
Zostaw mnie w spokoju.
Jej spojrzenie nie mogło mu zaszkodzić
i Alexander znów poczuł grunt pod nogami.
Podniesiony na duchu raz jeszcze spojrzał jej w oczy,
a potem już napił się whisky... jak robią to kowboje.
Mówiłem panu, że pięć razy zgubiłem szklane oko?
Raz zasnąłem w fotelu przed telewizorem.
Śniło mi się, że ćwiczę na trapezie.
I pozwoliłem sobie spaść na siatkę.
I chlup.
To był ich ostatni kontakt na najbliższe cztery dni.
Aż do poranku, który zaczął się przyjemnym hałasem...
ale wieczór przyniósł burzliwe zakończenie.
Cholerny wiatr.
Czasem to się zdarza, gdy na noc wyłączą wentylację.
- Co tu jeszcze robisz? - Idę do kina.
Teraz?
Pod schodami ruchomymi.
Jesteś bardzo dziwny.
A ja tak myślę o innych.
Idę z tobą.
- Nie wiem, czy... - Co? Nie będziemy sami, prawda?
- Nie, ale... - Więc nie musisz się obawiać.
Jak ci na imię?
Caro.
Okej, Caro.
Teraz znasz już moje imię.
Dobranoc.
Pocisk wystrzelony ze Smitha & Wessona
może osiągnąć maksymalną prędkość 1225 km/h.
Franz był znacznie szybszy następnego ranka.
Przyśpieszał w próżni czarnych dziur...
i przez to mógł wpływać na czas.
Jak Alexander. Doświadczał dokładnie tego samego,
ale... z innym skutkiem.
Mówiłem panu, że pięć razy zgubiłem szklane oko?
Raz... przygotowywałem się do nurkowania.
Nie udało mi się wyrównać ciśnienia w uszach.
I chlup!
Podarowała ci swój uśmiech.
- Muszę iść. - Zostań jeszcze.
- Naprawdę muszę. - Na chwilę.
Tato, zejdź!
- Usiądziesz? - Tak, ale zejdź już.
- Masz jej spojrzenie i uśmiech. - Naprawdę muszę już wracać.
- Więc co tu robisz w tym dziwnej koszuli? - Pracuję.
Zapomniałeś, że to przez swojego szalonego ojca?
Spojrzenie i uśmiech są dobre.
Dla przyjaźni. I tylko tyle.
Trzecia część jest decydująca.
To, czego brakuje, to dotyk.
Ale nie mówię o uścisku dłoni.
Ani o jakimś "nowoczesnym" dotyku.
Ale o delikatnym, z woli obojga.
I to wszystko razem zdecyduje...
czy to miłość...
czy porażka.
Cześć, Sunset!
Caro!
Idziesz na koncert?
- Nie mogę. - Tu na dole, pod schodami ruchomymi.
Jestem pewien, że się z tym pogodził.
Jestem twoją dłużniczką.
Właśnie ją odkryłam. Są tu świetne torty.
Poproszę o tort czekoladowy i domową herbatę mrożoną.
Whisky?
Cola.
Znasz ją?
Pracowałem tu kiedyś.
Jak dobrze go znasz?
Wiem o nim wszystko.
Więc nie muszę mówić, że jest takim samym dupkiem jak inni.
Oczywiście.
I zapłaci za to wszystko. A ja zjem dwa torty czekoladowe.
Co ty o mnie wiesz?
Wszystko.
Wcale mnie nie znasz.
Posłuchaj.
Jesteś freakiem.
Jesteś trochę spięty.
Oprócz niej nie miałeś wielu dziewczyn.
Może dlatego oglądasz te maczystowskie filmy.
Panicznie boisz się piór. Wiesz bardzo dużo o jeżach.
Udało ci się...
mnie zaskoczyć...
zaciekawić i zdenerwować. I za to bardzo cię cenię.
Twoje filmiki były super.
I nie masz pojęcia o kapeluszach. Zapomniałam o czymś?
Nazywają mnie Sunset.
Ile razy już do mnie strzelałaś?
- Trzy i ani razu nie trafiłaś. - Szczęściarz.
Nie, kiepski strzelec z ciebie. Zamieniasz banknoty w monety,
- kryjesz się pod kapeluszem... - Stop! Dość.
- Jednej rzeczy nie rozumiem. - Czego?
Czemu pracujesz w Biurze Rzeczy Znalezionych?
Wcześniej próbowałem z kapeluszami...
- ale źle mi poszło. - Tak, pieprzenie.
A serio?
- Mogę popatrzeć? - Zaczekaj.
Pośpiesz się.
Otwórz.
- Ty to wszystko zrobiłeś? - Tak.
Mój Boże...
- Kiedy to robiłeś? - Co niedziela, od dwudziestu lat.
Idiota.
- Co to? - Kometa rekin.
- A co jest na głowie? - Hełm z dmuchawców.
Hełm z dmuchawców?
To rodzaj superbroni, ochrona dla niego.
- Nic mu nie grozi. - I to działa?
Pewnie.
Udowodnij.
Przez następne dwa dni Franz ukrywał się ze swoim przyjacielem Perrym...
a Alexander szukał broni.
Nocą 8 lipca był gotów.
Jeszcze trochę do przodu.
Dalej, dalej. Tak!
Teraz w lewo. Trochę... Stop!
Zostań tam.
- I co teraz? - Metro.
Już nie jeździ.
Zaraz przejedzie pociąg techniczny. Idealnie!
To niesamowicie kiczowate!
I niesamowicie przepiękne.
Musisz mi coś obiecać.
Patrz na mnie.
Nie możesz się we mnie zakochać. Obiecujesz mi to?
Bez względu na to, co się stanie.
Hej, Sunset!
- Znalazłam je. - Gdzie?
Gdzieś tam.
Możesz je zatrzymać.
Nie. Wiem, do kogo należą. Tu jest adres.
Więc... sama bym je podrzuciła, gdybym miała czas.
To po drodze, ale... Mógłbyś to załatwić?
- Robisz takie rzeczy? - Właściwie nie.
Nie wiadomo, co mnie tam czeka.
Może jakiś freak. Pełno ich wszędzie.
I ludzi, którzy boją się wszystkiego i wszystkich.
Jeśli to jakaś pomoc, to ten adres jest na zachód stąd, więc...
siodłaj konia i dostarcz kwiaty przed zachodem słońca. Albo...
To świetne miejsce.
Co ty na to?
Tak, Franz. Przydałby się teraz skafander odnowy komórkowej Perry'ego.
Ale może za dwa dni poczuję się lepiej.
Dobrze.
Cześć.
Kiedy miałeś je przynieść? Trzy dni temu, tydzień temu? Może miesiąc?
Słabo znam te okolice.
Daj.
Wejdź.
Moja współlokatorka. Głośna i ordynarna, ale nie chrapie.
Masz innych współlokatorów?
Tak, ale to smutna sprawa.
Chodź.
Siadaj.
Biedronka przeszła z jednego palca na drugi,
potem wróciła i wśliznęła się w szparę.
Godzinami czekałam, aż znowu wyjdzie.
Nawet zapaliłam lampę na noc, ale to nic nie dało.
Myślę, że nie chciała już żyć.
- 2001. Od tego roku tu mieszkasz? - Od zawsze.
Moja mama wyprowadziła się siedem lat temu i...
znalazłam nową współlokatorkę. Mówiłam już, że nie chrapie, więc...
Co to jest?
System alarmowy. Teraz wyłączony.
Kurwa.
Nie dla nas.
Róże lubią alkohol i dwutlenek węgla.
Praktycznie od razu widać, jak... liście odzyskują blask.
Ale po jednym dniu albo jednej nocy to mija.
Co robiłeś w ostatnich dniach?
Złamałem obietnicę.
Ale obiecałeś, że...
bez względu na to, co się stanie... Prawda?
Tak...
Wiem, ale nagle to przestało mieć znaczenie...
Ty nawet mnie nie znasz.
Myślałem, że dasz mi czas.
Chciałabym.
Ale nie mogę.
Wiesz, co to jest?
To bomba.
Zasrana bomba zegarowa, która we mnie tyka.
A gdy wybuchnie, zniszczy wszystko, co ważne. A ja nie chcę tego...
Dlaczego musiałam spotkać tak dziwnego faceta jak ty?
Już po tym pierwszym filmiku wiedziałam, że coś się ze mną dzieje.
Próbowałam to gdzieś ukryć...
odepchnąć...
Nie masz pojęcia, jak to jest.
Nie chcę tego.
Nie potrzebuję tego.
Nie wiem, co tam tyka...
ale postrzeliłaś mnie cztery razy i przeżyłem.
Idź już, proszę.
Trzeciej nocy wiatr osłabł, a Alexander zniknął.
Caro chciała go odszukać.
Ale nie było go w Biurze...
Tu go nie ma.
- ...nie mogły go znaleźć kamery... - Gdyby był, zobaczyłabym go.
Szukała tam, gdzie Renate nie miała dostępu.
Tu go nie było.
Ale wie pani, co znalazłam w pisuarze?
Czemu miałby tu być?
Kto by chciał?
Jeśli znajdzie pani brązową aktówkę,
proszę ją oddać do Biura Rzeczy Znalezionych.
W końcu poszła do jego domu.
Teraz będzie maszynista.
Kapelusz pasuje...
gdy możesz coś pod nim ukryć.
I go zastrzeliła.
Gnojówa.
Alexandra nie było ani pod ziemią, ani na ziemi,
ani w świetle, ani w ciemności.
Był tam, gdzie nigdy by się go nie spodziewała.
Miałaś rację. W tym jest mi najlepiej.
Jak tu wszedłeś?
Było otwarte.
Cholera.
A gdzie byłeś?
Spytałaś, który kapelusz jest najlepszy dla ciebie. Nie wiedziałem.
Cały czas szukałeś głupiego kapelusza?
Trochę to trwało.
To ten idiotyczny hełm?
Co w tobie tyka... nie mam pojęcia...
ale wiem i ty też wiesz...
że to działa.
Spróbuj.
Wykluczone.
Proszę.
Raz.
To wszystko to coś...
szkaradnego.
Jest prześliczny i żenujący...
Sunset, ale freak z ciebie, Alexander.
- Powtórz to. - Freak Alexander.
Ale bez freaka.
Chciałem usłyszeć, jak to mówisz.
Sunset...
W nim nic mi się nie stanie?
To bezpieczne?
Powiesz mi, czy to bezpieczne?
Nic ci się nie stanie.
Możesz mi to obiecać? Możesz mi obiecać?
I tym razem dotrzymać słowa?
To dobrze.
I całowali się każdego ranka...
każdego wieczoru...
i późną nocą.
- Cześć. - Już bardzo późno, prawda?
Przyniosłem ci kawałek tortu.
- Co to jest? - Mój system alarmowy.
Myślałem, że jest w ramie drzwi.
Czasem, gdy jestem sama w nocy, wstaję nieświadomie.
Lunatykujesz?
Popatrz.
Fajnie?
Tak.
I dokładnie po 23 dniach
hełm z dmuchawców zaczął działać.
- Co to znaczy? - Przebieg choroby
umożliwia skierowanie na terapię próbną. Oczywiście, jeśli pani się zgodzi.
Jak długo to potrwa?
Terapia obejmuje pięciomiesięczny cykl.
Nie chcę słuchać o procentach, ale czy istnieje jakaś szansa?
Istnieje.
Zakładając, że wytrzyma pani cały ten okres.
Caro i Alexander widywali się co rano.
Mogę wejść?
Spotykali się w południe.
W niektóre dni próbowali wznieść się w górę.
Nie ruszaj się.
- Stój spokojnie. - To łaskocze.
Podnieś bluzkę.
Teraz wdech brzuchem...
i napełnij balon.
Stań na czubkach palców.
W niektóre dni hałasowali.
I teraz śmiało chwytam go i wyrzucam za drzwi!
A w inne dni byli cicho.
Mój nowy ulubiony fragment:
"Łączy się dwoje ludzi, którzy wcześniej nie byli razem.
I czasem świat się zmienia, a czasem nie.
Oni mogą upaść i spłonąć
albo spłonąć i upaść.
Ale czasem powstaje coś nowego i świat się zmienia".
Patrz na skrzydła, śledź je.
A kiedy ci znikną, zamknij oczy.
Wyniki ostatniego badania są w porządku.
Czyli bez zmian. Nie nadaję się na obiekt badań,
a moje tzw. "rokowania"
to słaby punkt wyjścia do rozmowy lekarz-pacjent.
Ale i tak pana lubię.
Przepływy stabilne, co w czwartym tygodniu 5-miesięcznego cyklu jest dobre.
Zwłaszcza przy pani rokowaniach. O czym pani wie.
- Głupia nie jestem. - Ale przewrażliwiona. - Wcale nie.
Jak minęły ostatnie tygodnie?
Byłam po prostu... bardzo zmęczona i dużo spałam.
Wymioty?
Przy chemii były gorsze, ale też trwały krócej.
Jeszcze cztery miesiące do grudnia.
Do początku stycznia.
Nie dam rady.
Dlatego powinna pani pozostać na terapii stacjonarnej.
Wykluczone.
Znowu zamknę oczy...
bo czuję się do dupy.
A kiedy tak się czuję, to tak też wyglądam.
To praktyczne, bo kiedy mam zamknięte oczy,
to nie widzę siebie.
I ty też mnie nie widzisz.
Zamknij oczy.
Przekażę ci tajemnicę.
Tylko dla ciebie.
Boję się.
Nie obłąkańczo, tylko trochę.
A gdzie jest ten strach?
Gdzie się ukrywa?
Może tutaj?
Tu?
Czy tu?
Ukrywanie się przed nim trochę pomaga.
Jeśli śpię więcej niż zwykle...
to ta bestia tak szybko mnie nie znajdzie.
A o moim strachu... nie wolno ci nikomu mówić.
Jaki dziś dzień?
Wtorek.
Chodzi mi o datę.
26 sierpnia.
Kurwa!
Czas w ogóle nie płynie.
To za długo trwa.
A twój hełm traci moc.
Powinieneś wymyślić coś innego.
Odkąd Caro zamieszkała z Alexandrem,
on skończył pracę w Biurze Rzeczy Znalezionych.
Reginald Bull,
pierwszy adiutant Perry'ego. Niełatwo było go zdobyć.
Pomyślałem, że się ucieszysz.
Tak, tylko...
Nieważne.
Dzięki. Hej...
szczęśliwej podróży.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Ile czasu spałam?
Godzin? Dni? Tygodni?
Całą wieczność.
Co to?
- Co? - Liście.
Jest jesień.
Powiedziałem, że spałaś całą wieczność.
A teraz szczerze.
Jak długo mnie nie było?
- Który dzisiaj? - Nie było cię prawie trzy tygodnie.
Dr Fellner przychodził tu co drugi dzień.
Podawał kroplówki i kontynuował leczenie.
Chciał cię zabrać do szpitala, ale byłaś stabilna.
I...
powiedział, że...
Co?
Że to się powtórzy.
Co to?
Chciałem zatrzymać czas albo go cofnąć. Ale myliłem się.
Muszę go pchnąć do przodu.
- Do przodu? - Tak.
Zaczekaj chwilę.
To na później.
Podziwiam pańską pasję i fantazję.
Ale chce pan, bym zachwiał relację opartą na zaufaniu.
Nie mogę.
Nie proszę, żeby okłamał ją pan na temat stanu zdrowia.
Ona już dłużej tego nie wytrzyma.
Chcę tylko, żeby znów uwierzyła.
I chcemy robić to, co robiliśmy dotychczas.
Podawać wszystkie przepisane leki,
żeby zwalczyć słabości ciała.
To działa, bo te leki manipulują i oszukują organizm.
Nie chcemy robić nic innego.
- Mogę? - Bardzo proszę.
Ciasteczka z Linzu.
- Zabieram ją. - Niech pan zaczeka.
- To śmieszne. - To nie jest prośba.
To nie znaczy, że pani ciągle śpi.
Inhibitory enzymów wywołują stan półotępienia,
który występuje na zmianę z normalnym snem.
Czyli to jeszcze wiele tygodni? Który dzisiaj?
4 grudnia.
Kurwa...
To jak zajebista podróż.
Przyjdę znów pojutrze.
Codziennie Alexander pilnował, żeby Caro słyszała padający śnieg.
A gdy była silniejsza, chciał, żeby ten śnieg poczuła.
Spójrz.
Skąd one się wzięły?
Pewnie ukrywały się gdzieś w cieple.
Dla nich to musi być jakiś absurd.
Co?
Nie leżymy na łące. Ich świat jest na zewnątrz, nie tutaj.
Ściągnijmy go tutaj.
- Co? - Ich świat. Kiedy jest Boże Narodzenie?
Za dwa tygodnie.
Dobra...
idź po tę głupią choinkę.
Pójdę.
Cool.
Świetna jest.
Znów pada śnieg.
A to kto?
Nie mam pojęcia.
Tata?
Tak szybko mnie rozpoznałeś?
A tak bardzo się starałem, żeby wyglądać prawdziwie.
Co ty tu robisz?
Pomyślałem... że nie powinieneś być sam.
Nie jest sam.
I nigdy nie był.
Ty głupcze...
Mamo.
Dobrze, już wystarczy.
Alexander powiedział mi, że jest pan...
jak kret i kopie pan tunele.
Tak.
Całkiem nieźle znam cały świat.
Choć wiele nie widziałem.
A widział pan te...
niesamowite podziemne obrazy Alexandra?
On...
opowiadał mi o nich.
Ale jeszcze tam nie byłem.
Koniecznie musi pan iść. Są... fantastyczne.
Obiecuję.
Trzymałeś ją wystarczająco długo na dworze, żeby zmarzła?
Cofnij się trochę.
Już.
Nagrywa.
Właśnie tak.
- Gotowa? - Kręć.
Jesteś gotowa?
Tak.
Naprawdę bardzo zimna.
Chodź do mnie.
Czujesz?
Prześliczna.
- Ubierzemy ją? - Nie, to kiczowate.
Ale wiesz, co byłoby fajne?
Gdyby przyleciały dwa motyle, żółte, czerwone, niebieskie,
i usiadły na gałązkach.
Tak.
Wreszcie znowu miałam sen.
- Był w nim mój system alarmowy... - Balon?
Tak, ale...
system nie zadziałał.
I nie chciałam, żeby zadziałał...
bo nie chciałam się obudzić.
I kolce... jakoś gdzieś się pochowały.
A ja przeszłam.
Po raz pierwszy.
I znalazłam się na zewnątrz.
I czułam się taka lekka...
A potem balon uniósł mnie w górę...
wysoko. Trzymałam się go mocno.
Trzymałam się bardzo, bardzo mocno.
Pomógł mi. On potrafi.
Tak...
Alexander?
- Tak? - To było miłe uczucie.
Czułam się bardzo dobrze.
Bo wreszcie miałam siłę.
Pewnego dnia, gdy ucichł wiatr...
widziano, jak Alexander wybierał...
ubrania zimowe Caro.
W którym będzie mi najlepiej? Tylko nie zastanawiaj się za długo.
Jesteś rozpalona.
Aż tak ciepło na dworze?
Nie.
Wcale nie.
Kłamca.
Możesz teraz wypuścić motyle.
Daj mi rękę.
Powiedz to.
Nie.
Obiecałeś mi.
Ale nie mogę.
Potrzebuję tego teraz.
Trzymaj mocno.
Patrz na skrzydła.
Śledź je.
A kiedy ci znikną, zamknij oczy.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak