Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[szum ulicy]
[warkot przejeżdżającego samochodu]
[rozmowy w tle]
[odgłos lądującego samolotu]
[spokojna muzyka]
Dzień dobry, chcą państwo może kupić dolary?
740?
Nie, dziękujemy.
A pan może chce kupić dolary?
- Ale mam w dobrej cenie. - Nie chcę.
Dzień dobry.
Panowie chcą może kupić dolary?
Mam w dobrej cenie.
[trzask otwieranych drzwi samochodu]
[porucznik milicji Andrzej Baran] Przepraszam!
[odgłos przejeżdżającego samochodu]
Chce pan może kupić dolary?
Zapalisz?
Albo sprzedać?
Widzisz tego faceta w szarym polonezie?
I tego obok co stoi?
To są tajniacy.
Idź dziecko do domu, zanim cię zawiną.
[Jola Baran] Ale tu powietrze pięknie pachnie.
- Wiesz, co tak pachnie? - Co, wiosna?
- Prowincja! - No tak. Wróciłam tu na chwilę na wieś.
Co to za pani była?
Jakaś dziewczyna sprzedaje walutę. A tu tajniak na tajniaku.
[trzask otwieranego bagażnika]
Już w Rzymie był opóźniony dwie godziny.
A potem w Warszawie czekałam cztery.
W sumie trwało to tyle, że już chciałam iść do hotelu.
Jestem wykończona.
Ale to był dobry wyjazd.
Poznałam mnóstwo ludzi, mam nowe kontakty.
Zrobiłam kilka świetnych wywiadów, masę zdjęć.
- Czy ty jadłeś coś w ogóle? - A jesteś głodna?
Sama nie wiem.
[mówi po włosku] No lo son ancora, mio caro.
Od rana ciągle coś jadłam i chyba przesadziłam.
Ale mam dla ciebie prezent.
Nie dostaniecie mnie, chuje!
[głośne krzyki]
A jak w pracy? Mówiłeś, że dostałeś jakąś propozycję. Od kogo?
Od Karskiego.
Powiem ci przy kolacji.
[kroki]
[odgłos wysypanych przedmiotów]
Jak byłam w Rzymie, to widziałam taką parę.
I on był chyba z 20 lat od niej młodszy. I tam nikt się temu nie dziwił.
To było zupełnie normalne dla nich. Fajnie.
[szum wody z kranu]
[odgłos płukanych zębów]
- Co ty taki tajemniczy? Ukrywasz coś? - Mhm.
Mam romans.
- Tak? - No.
- I jak idzie? - Świetnie.
Fajna?
10 lat jest młodsza. I nikt się nie dziwi.
[okrzyk bólu]
- Przepraszam. - Chodź tu.
No mów. Co ukrywasz?
Chodź spać. Padam z nóg, panie Baran.
- O tym Karskim opowiesz mi jutro, dobra? - Mhm.
[dzwonek telefonu]
Jasne. Rozumiem.
Kiedy to ugaszą?
No to o której mam być?
Tak jest.
[trzask odkładanej słuchawki]
[spokojna muzyka]
ŚWIĘTY
[spokojna muzyka]
Proszę się odsunąć.
[odgłos bosaka na lodzie]
Grupa dzieciaków bawiła się w nocy w palenie marzanny.
pogański symbol wiosny.
Ogień poszedł od kukły.
Ktoś widział, jak wchodzili w nocy przez bramę i mieli klucze.
Smutny!
Przygotować dokumenty.
[kroki]
[naczelnik Dariusz] Tak. Mhm.
Nie wpadajmy w panikę, kradzież to kradzież.
Wiem, że to katedra, ale przecież…
Wiadomo, że priorytet.
Tak, najlepsi ludzie. Oczywiście.
To może wy byście to wzięli, no…
Że to sprawa na szczeblu państwowym… Że wszystko się zmieniło…
Co się zmieniło, co pan sugeruje?
A nie, nic.
- To jest na pana terenie. - Tak, jasne, że to sprawa lokalna.
- Rozumie pan? - Oczywiście, że sobie poradzimy.
Nie, nie tracimy czasu, właśnie…
Kurwa mać.
[głośno odłożona słuchawka telefonu]
Co jest?
Szefie, ja mam dużo swojej roboty. Nie wrabiajcie mnie w to.
To może być tylko zwykłe włamanie, ale spotkanie z Kościołem teraz to…
Sam wiesz.
Jesteśmy milicja kryminalna, a nie esbecja.
Nikt tu nikogo nie zabił.
To nic nie da, oszczędź go.
- A co, ja się nad tobą znęcam? - Nie, nie.
Ja pierdolę, co za pech.
Nie da się tego pchnąć wyżej? Do centrali?
Nie.
To ma być zwykłe śledztwo, lokalne. Nic politycznego.
Kto u nas jest wierzący?
- Dobra, to idę. - Nie!
Znaczy tak.
- No nie wiem, chyba nikt. - Przestań.
Chrzczą dzieciaki po wsiach, myślą, że nikt o tym nie wie.
Trudniej tu pewnie o prawdziwego ateistę.
Dobra. Ateista będzie nawet lepszy.
Kolejno nazwiska. Na kartce. Przygotować. W minutę.
Rozejrzeć się. Nie straszyć. Namówić.
- Dobrowolnie. - Tak jest.
[gwar i kroki]
Łączę.
Cześć, Ewuniu. Co to za zamieszanie?
Sprawa z Gniezna. Włamanie do katedry.
Jakaś duża afera. Naczelnik z Karskim właśnie…
Poczekaj.
Komenda Wojewódzka Poznań.
Tak, już łączę.
[odgłosy pracujących robotników]
Dzień dobry.
Dobry.
[trzask drzwi]
[spokojna muzyka]
[trzask słuchawki telefonu]
- No hej. - Co tam Andrzejku?
- Połącz mnie z Karskim. - Jasne, zaczekaj.
[trzask otwieranych drzwi]
[kapitan Karski] Siadaj, siadaj.
Dostaniesz sprawę włamania do katedry w Gnieźnie.
Skradziona jest srebrna rzeźba, wyjątkowo cenna.
Sprawa jest naprawdę duża, rozumiesz?
A ty się już naczekałeś na swoją kolej, nie?
- No. - A to nie jest zwykły kościół, Andrzej.
Z historią sztuki to ja się ożeniłem, panie kapitanie.
Dobra, to się zbieraj, te działki i inne pierdoły to się komuś zostawi.
Od dzisiaj masz tylko to.
A, najważniejsze Andrzej.
To nie ma nic wspólnego z twoim fordem.
Nie no, oczywiście, że nie.
O tym pogadamy, kiedy indziej.
Trzeba tutaj posprzątać.
[zamykane drzwi]
[narastająca muzyka]
[odgłos przejeżdżającego radiowozu]
Nie pajacuj w tym płaszczyku. Weź załóż mundur.
Widzisz? A jednak przybrałeś.
[podporucznik Grzegorz Leszczyński] Długo w tym nie wytrzymam.
Muszę lecieć.
Pa, kochanie.
[odgłosy jadących w oddali samochodów]
[szum jadącego radiowozu]
Najszybciej jak dojedziemy?
Jak, na-najszybciej, no.
Karski zajmie się klerem i kurią.
My się w to nie mieszamy, robimy swoje.
Bez paniki.
Czyli? Jak?
Karski też panikuje, ale nie widzę specjalnego powodu…
Tak, nie widzi powodu do paniki…
Żeby to lekceważyć…
Czyli ty się orientujesz jednak, co?
Ale chyba nie za bardzo.
Bo ty nie zabiłeś księdza Popiełuszki! I ja też nie.
I on też nie. I on.
Janek! Ty zabiłeś Popiełuszkę?
Nie, a co?
Janek też nie zabił.
Ale czarni mają to w dupie.
Bo tamci z SB nosili takie same mundury jak my. Kapujesz?
Co to ma do rzeczy?
Czyli się nie orientuje.
To jest zwykłe włamanie z kradzieżą. I tego się będziemy trzymać.
Dziś jest MiędzynarodowyDzień Astrologii.
W naszej strefie czasowej
astronomiczna wiosna rozpoczyna się zwykle 21 marca,
ale w tym roku to 20 marca.
Dziś w nocy słońce przeszło przez tak zwany punkt Barana,
ale zima i tak nie odpuszcza.
Imieniny obchodzą: Aleksander, Aleksandra,
Ambroży, Anatol, Archip,
Bogusław, Cyriaka, Ermegarda, Eufemia.
Oho, nie kochają nas.
[otwierane drzwi]
[trzaski zamykanych drzwi radiowozu]
Witamy w Gnieźnie.
Widzę, że góra przysłała najlepszą drużynę.
Bez tej szopki.
Oba wydziały są do waszej dyspozycji na okrągło. Dorwiemy ich na pewno.
- Ale to nikt stąd? - Cyganka ci wróżyła?
Nie, ja tak czuję.
Znam tu wszystkich. To nie Poznań.
- Od czego zaczynamy? - Od kawy.
Mamy kawę.
Chłopaki, zróbcie panom kawę.
- Gdzie to jest? - Tam.
A gdzie jest pański szef?
Ja tu jestem od takich zadań specjalnych.
Jak szef wie, że nie da rady, wysyła mnie.
To jest dla niego za trudne.
- A nie jest pan za młody? - Ja mam to we krwi.
Moja cała rodzina siedzi w pierdlu. Milicja to moja grupa wsparcia.
To jest to.
Relikwiarz. Ale już bez rzeźby.
Trzeba zdjąć odciski palców wszystkich osób,
które były w katedrze przed moim przyjazdem.
Pana włącznie.
[ksiądz Stefan] Pan Andrzej Baran?
Ksiądz proboszcz już na pana czeka.
My spotkamy się później.
Szefie, ustalę kolejność przesłuchań.
Panowie, zabieramy się do roboty.
Tutaj ma pan materiały,
dotyczące już nie tyle rzeźby, ale samego poszukiwanego.
Przydałoby się do tego zajrzeć.
My się modlimy, żeby Święty wrócił do nas cały i zdrowy.
Dlaczego nie zamknęliście katedry na czas remontu?
- A co z wiernymi? - Macie tu kościół obok.
Wszędzie wokoło są kościoły.
W tym, co my tu robimy, remont nie przeszkadza.
No tak, ale łatwiej o kradzież.
Ponad 400 osób miało swobodny dostęp do katedry i to tak na co dzień.
Z tego większość doskonale wiedziała,
jak wartościowe przedmioty się tam znajdują.
Tak pan uważa.
[stukot narzędzi]
- Może wódki? - Nie, dziękuję.
- Na pewno? - Tak.
Wartość zdewastowanego przedmiotu.
Wolałbym używać słów:
zbezczeszczenie i relikwiarz, jeżeli to możliwe.
Relikwiarz to całość, czy tylko to co zginęło?
Całość.
Zniknęła pełnoplastyczna rzeźba przedstawiająca św. Wojciecha.
To już wiemy.
A wartość?
Pełnoplastyczna, to znaczy…
Ja wiem, co to znaczy. Moja żona jest historykiem sztuki.
O, przepraszam.
Czy pan… ksiądz, podejrzewa kogoś, kogokolwiek?
Na szczęście, podejrzenia to wasze zadanie.
Wartość.
- Tak jak mówiłem, nie mam pojęcia. - Nie, nie mówił pan.
Przepraszam, mogę?
Proszę.
Mam problemy z żołądkiem.
Proszę pomagać.
Obsługa, ekipa remontowa?
Ja chcę pomóc, tylko pan ciągle mnie źle rozumie.
Pan ma wiedzę, która jest mi potrzebna.
Muszę określić, co się stało
i wyznaczyć bardzo konkretne kierunki działań.
[trzask wyłącznika magnetofonu]
Czy pan w ogóle zdaje sobie sprawę, w jakich okolicznościach się to odbywa?
- Półtora roku temu… - Nie.
Nie będziemy rozmawiać o morderstwie. To jest zwykłe włamanie.
Zwykłe?
Niech pan posłucha. Rzeźba jest ważna,
ale ważniejsze jest to, co ona symbolizuje.
Czyli co?
Ważne jest,
jak obie strony z tego wyjdą.
Teraz już nic nie jest tym, czym się może wydawać.
Kradzież nie jest już tylko kradzieżą.
Nawet pańskie śledztwo nie jest już tylko śledztwem.
Pyta mnie pan o wartość, tak?
Wartość też nie jest taka, jaka się może wydawać.
O tym właśnie mówię.
O prawdziwej wartości tego wszystkiego.
Tam jest wybebeszona skarbonka na datki… Są odciski.
[odgłosy narzędzi]
Chyba szukali też kielichów.
Gdzie jest apteka?
- Co potrzeba? - Pisz.
Wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu,
sorbitol
i nadtlenek wodoru.
Woda oczyszczona, proporcje będą znali.
- Na kaca? - Nie, na nerwy.
[głośna muzyka]
Zatrzymaj!
Przygotujcie wszystko.
[otwierane drzwi]
[odgłos syreny radiowozu]
[warkot silnika]
Podwieźć pana?
Andrzej jestem.
Grzesiek.
[głośne trzaśnięcie]
Jedź.
Siadajcie.
Nie szukamy zwykłego kawałka srebra.
Szukamy Świętego, który został porwany.
To nie jest porwany, to jest, kurwa, rzeźba.
Rzeźba, jako zabytek i obiekt kultu, jest bezcenna.
Nie da się jej tak po prostu sprzedać. Ani w Polsce, ani za granicą.
Dlatego wszystkie scenariusze są możliwe.
Tak samo zwykła kradzież, jak i porwanie dla okupu.
Nie no, kradzież.
W skarbonce nie znaleźli kasy.
W tych szafkach nie było złotych kielichów.
Świeczniki były pochowane. Wzięli rzeźbę, po prostu.
To jest zmyłka. Chcą, żebyśmy tak myśleli.
Jak okup, to muszą się pojawić żądania.
No, ale może już się pojawiły, tylko kościół nam tego nie mówi.
Sprawcami 20% porwań dla okupu są członkowie najbliższej rodziny.
Dlatego podejrzani są członkowie tej „rodziny".
Rzeźba może być cały czas tam.
[odgłos wybieranego numeru]
Komenda Wojewódzka Poznań.
Dobry wieczór pani Ewo, proszę połączyć mnie z mężem.
Wszyscy są teraz w Gnieźnie. Wyjechali rano.
Do katedry?
Ale to znaczy, że mój mąż też jest w tej sprawie?
Pani nie wie? On ją prowadzi.
- Słucham? - Pani mąż ją prowadzi.
- Ach, tak. - Przekazać coś?
- Nie, nie, dziękuję. - Oczywiście.
No i potem we dwóch, no może w trzech, weszli przez okno w bocznej kaplicy.
Dostali się do nawy głównej.
I stamtąd już przez ołtarz do relikwiarza.
Wszystko jest zakurzone, dlatego zostawili wyraźne ślady.
Prawdopodobnie najpierw zrobili rzeźbę.
Potem poodrywali anioły i skrzydła orłom.
Śruby odcięli brzeszczotami, a resztę rzeźby oderwali łomami.
Odcięte gwinty śrub pewnie wpadły do wnętrza trumny.
- Tam, gdzie te kości. - Relikwie.
A co z narzędziami?
Narzędzia zostawili w kaplicy.
Brzeszczoty, łomy - znaleźliśmy wszystko ukryte pod dywanem.
Po co?
No, pewnie chcieli po nie wrócić.
Mogli tak kombinować.
Albo zostawili je komuś do zabrania.
Komuś stąd, z katedry.
Po co nam takie spekulacje?
No chyba się ich nie boisz?
Nie ich.
Musimy przeszukać seminarium.
Ale zdajesz sobie sprawę z konsekwencji?
Wracamy tam?
Wracamy.
[sygnał dziennika telewizyjnego]
Jaka polityka, to są normalne czynności.
Ale pan, panie poruczniku, prowokuje złe stosunki.
- Jak to prowokuję złe stosunki? - Kościół zgadza się na pełną współpracę,
ale każda czynność musi mieć polityczne uzasadnienie. To jest polityka.
Tak, tak, panie naczelniku.
Bez dyskusji, proszę nie udawać, że nie wie pan o czym mówię.
Ale to ja prowadzę to śledztwo.
Bardzo pro…
… i oburzenie społeczeństwa tym przestępstwem wskazuje…
[trzask drzwi]
Proszę dać im wszystkie klucze.
Z sarkofagiem św. Wojciecha
łączyły się emocje nie tylko estetyczne czy religijne,
ale także patriotyczne.
Dziękuję.
Zróbcie przejście!
On może nie ma doświadczenia, ale jest zaangażowany.
Kto? Ten baran?
Jest zupełnie bez pojęcia.
- Nie lubię go. - Ty nikogo nie lubisz.
A Prymas? Co o tym wszystkim myśli?
Nie wiem, nie udało mi się dodzwonić.
[modlitwa wiernych]
- Kiedy przyszli? - Z godzinę temu.
- Kto ich tu przysłał? - Nikt.
- To jest jakaś manifestacja? - Nie no, to są wierni.
- Sami przyszli. - Ta, na pewno.
Cho-chodź za-za katedrę.
[stuk maszyny do pisania]
[dzwonek telefonu]
Jola Baran.
- Halo? - Halo?
- Halo, kochanie? - Słyszę, słyszę.
- Halo, to ja. - Ja wiem już wszystko.
Jesteście na pierwszych stronach popołudniówek i w każdym serwisie.
Andrzej, jak to się stało? Możesz teraz rozmawiać?
No to zależy, wiesz, dzwonię z budki.
Wygląda na to, że…
no że, to jest zwykłe włamanie.
Wiesz, weszli przez okno, oderwali rzeźbę…
Pytam, jak to się stało, że dostałeś tę sprawę.
Andrzej.
- No? - Halo?
No, właściwie, wiesz no…
- Może ty lepiej zadzwoń do mnie, co? - Dobrze.
42 11 - numer budki.
42 11. Dobrze, dobrze.
[trzask słuchawki]
[odgłos przejeżdżającego samochodu]
[dzwonek telefonu]
Halo?
Słyszysz mnie?
Halo?
Mów kochanie, dzwonię z budki.
Karski mnie przydzielił do tej sprawy, bo mu wcześniej obiecałem…
Zresztą nieważne, teraz najważniejsze jest to, co będzie dalej.
Kościół i władza chcą całej rzeźby. Z powrotem. W jednym kawałku.
A pewnie włamywacze ją teraz przetapiają.
Na srebro, rozumiesz, na złom.
Zakopią ją sobie potem, zaczekają kilka lat
i nie ma świadków. Nic.
Kochanie, ale jeszcze nic się nie stało. Ale co ty mu obiecałeś?
No ale to wygląda beznadziejnie.
A porażka musi mieć swoją twarz.
- Sukces też. - Co?
Sukces też. Skup się na zadaniu, a nie na problemie, pamiętasz.
I dawaj znać na bieżąco, zobaczymy, jak tym pokierować.
- Na razie muszę tu zostać. - No, no wiem.
Kochasz mnie?
Z całej siły przecież. Dopiero się rozkręcam.
Wiesz co?
Ja mam tutaj pilnować całej akcji informacyjnej.
Piszę tekst o rzeźbie i twoim Świętym. Polecenie z samej góry.
- Czyli los tak chciał. - Jola!
Słyszysz mnie? Kochanie, halo?
[trzask odkładanej słuchawki]
[dzwoniący telefon w budce]
[dzwonek telefonu]
- Tak? - No i jak? Znaleźliście coś?
Nie. Nic.
Naczelnik chce szczegółowy plan śledztwa. Na jutro.
Tak jest.
Paserzy i handlarze sztuką też są zgodni. Tego w całości nie da się sprzedać.
Może jakiś wariat z Zachodu, ale to mało prawdopodobne.
Nie wyrywaliby wtedy tego łomami.
- Przetopili. - Najprawdopodobniej.
Przetopić to może każdy, kto wie, jak obsłużyć spawarkę.
Spawacz.
Daj na radiu, żeby wzięli tego spawacza na przesłuchanie.
Tylko niech nikt z nim nie rozmawia.
Kurwa mać! Kradłeś materiały budowlane czy nie?
Tak.
Jak wynosiłeś je z magazynu?
Tak, z tyłu.
- Podkopem, pod ścianą. - No, co dalej?
Zawoziłem do siebie do domu, na remont.
- Sam? - Tak, sam.
- No i rzeźba też tam jest. - Nie, wszystko, tylko nie rzeźba.
- Cement, wapno, ale nie rzeźba. - Ale spawarkę tam masz?
[trzask drzwi]
No masz czy nie masz?
Ale miałem oddać…
Ja ją wziąłem tylko na teraz, na tydzień na płot.
Masz dwa zatarte wyroki za kradzieże.
[trzask drzwi]
[śpiew ptaków]
[kroki]
[odgłosy wsi]
[trzaski ciągniętej spawarki]
To jest spawarka, ale elektrodowa. Tym srebra nie przetopisz.
Tutaj Świętego nie znajdziemy, Grzesiu.
Telewizja przyjechała, trzeba im coś pokazać.
Weź mi sprowadź tego księdza…
- Stefana? - Natychmiast.
Chłopakom powiem, żeby szukali dalej. Szef może sam tu pokopie?
Człowiek z Ministerstwa Kultury i Marian Porębski czekają na ciebie.
- Marian? - No. Zabierzesz się z nimi.
Widzimy się na miejscu.
[spokojna muzyka]
- Cześć. - Cześć.
Panowie, zostawcie to na potem. Mamy mało czasu.
Wsiadaj, podrzucimy cię.
[oficer SB Marian Porębski] No i co tam, Andrzejku?
Dobrze wyglądasz, jak idzie?
Miałeś odpocząć, wziąć urlop. A nie było cię cztery lata.
No jak, no co ty, w kulturze teraz robisz?
- Nie. - No jak?
No to gdzie?
SB. 4. Departament.
4. Departament?
No wiesz, kontrolowanie Kościoła, organizacji religijnych, te sprawy.
Nie no, ja wiem, co to jest 4. Departament.
SB… To pewnie w stolicy mieszkasz.
Nie, Bydgoszcz. Miasto mniejsze, za to brzydsze.
No, ale teraz może wrócę, wiesz. Stęskniłem się za domem, za wami.
Długa historia. To jeszcze będzie okazja.
Szczerze?
- Czy wy, w sensie 4. Departament… - No?
Chcecie przejąć tę sprawę?
Nie. Nie, no co ty.
[głośno odjeżdżający samochód]
No i właśnie w związku z tym, Minister byłby skłonny wyznaczyć wysoką nagrodę.
- No, ale właśnie wpadliśmy na trop. - No, to świetnie.
- Ale problem w tym, jakiej wysokości. - Ale może nie będzie trzeba!
- Nie wiem, pięćdziesiąt. - Tysięcy?
Pięćdziesiąt tysięcy!
Pan żartuje.
Nie boi się pan, że to kogoś obrazi?
No, nie wiem… Sto?
Dwieście? Trzysta?
Towarzyszu. To jest pana śledztwo.
Ja nie wiem, czy trzysta to jest adekwatna kwota za coś,
co jest warte 50… 100 milionów.
No to, ile?
Dla Ministerstwa jest bezcenne.
- Pół miliona musi wystarczyć - No, i bardzo dobrze.
Przedstawię pańską propozycję.
Społeczeństwo polskie jest zbulwersowane zuchwałą kradzieżą w katedrze w Gnieźnie.
Robią ze mnie idiotę, o to mi chodzi.
Licytowałem tę nagrodę jak jakiś kretyn.
Tylko po to, żeby na końcu się zgodzić na to, co sami zaproponowali.
Jeszcze Marian, pojawia się jak jakiś duch.
Nie przejmuje sprawy, ale ja mam jemu, oficerowi SB,
mówić jaki jest przebieg śledztwa. Przecież on to wie szybciej ode mnie.
Dlaczego dali mi tę sprawę? No dlaczego?
Karski chce kupić naszego forda, ale przecież to nie o to chodzi.
To wszystko jest jakieś ułożone. Nie wiem jeszcze jak, ale się dowiem.
Marian jest esbekiem. Wiesz, co to znaczy?
- Co się z nim stało? - Ty zawsze tak reagujesz na stres.
Wymyślasz, zamiast po prostu działać.
A swoją drogą Andrzej, co to znaczy, że chcesz sprzedać forda?
Nie uważasz, że powinieneś najpierw zapytać mnie,
czy ja w ogóle chciałabym sprzedać nasz samochód?
I to jest to, co obiecałeś Karskiemu.
I nie miałeś odwagi mnie o to zapytać.
- No, ale przecież myśmy… - Nie.
No to co, może SB samo ukradło rzeźbę?
- Jeżeli nawet tak, to co z tego? - I ty to mówisz tak po prostu?
A to wolisz udawać, że co? Że do głowy by ci to nie przyszło?
Że w naszym kraju to nie jest możliwe, że ciebie to nie dotyczy w ogóle?
Niedobrze na samą myśl się robi.
A byłaś w aptece?
A teraz zapraszamy na reportaż z Gniezna.
Materiały budowlane były wykradane z magazynu i przewożone tutaj.
Na tym etapie trudno oszacować wartość materiałów i skalę kradzieży.
Przy okazji prowadzonego śledztwa
kościół odzyskał materiały budowlane na znaczną sumę.
Polskie władze są zdeterminowane do odzyskania rzeźby.
a wyznaczona nagroda, zdaniem porucznika Andrzeja Barana,
znacznie to przyspieszy.
Zadzwonię i powiem, że widziałem rzeźbę u sąsiada w piwnicy.
- Po co? - Przecież i tak nikt tego nie sprawdzi.
No i ośmieszysz się. To tak nie działa Andrzej.
Dół nie wie nic o tym, co się dzieje na górze.
Wiem.
Jestem zmęczony.
Chcesz pisać reportaż o bezguściu czy o kościołach?
Chce pisać o obu tych rzeczach. Chce zestawić te dwa światy.
Czyli co? Piękno kościołów kontra upadek komuny?
Bez przesady. To jest estetyka, a nie polityka.
To jest prowokacja.
Żaden polityczny ci tego nie puści.
Zresztą, co? U nas? W „Głosie”?
To wyobraź sobie tak - cykl felietonów o estetyce.
Zaczęłabym właśnie od kościołów. A wiesz, dlaczego?
Dlatego, że są wszędzie.
Jest ich tutaj więcej niż aptek.
Do roboty.
Napisz, że gapię się w sufit,
i nie mam pojęcia, gdzie jest schowana rzeźba. To im się spodoba.
Panie Baran, ale mi chodzi o skalę, jakieś liczby.
Pani Baran,
proszę bardzo.
Milicja przeszukała 2 tysiące mieszkań, 3 tysiące samochodów,
pracujemy 24 godziny na dobę.
Mamy swoich agentów w środowiskach paserów
i marynarzy, którzy regularnie szmuglują srebro na Zachód,
wykradzione z fabryk sztućców i pracowni rentgenowskich.
Ta sprawa to jest absolutny priorytet dla milicji obywatelskiej
i już niebawem spodziewamy się spektakularnych sukcesów.
A teraz wybaczy pani redaktor, ale muszę wracać do swoich obowiązków.
Pamiętaj, widzimy się wieczorem.
Pa.
[głośny trzask słuchawki telefonu]
Z życzeniami powodzenia i wsparcia w śledztwie, rodzina Gabrysiów.
To on.
Pracowaliśmy kiedyś razem.
To było jego biurko.
Wiesz, Grzesiu.
To może nie być zwyczajne włamanie.
A Marian Porębski nie przyjechał tu tylko w sprawie nagrody.
To jak jest?
Nie wiem.
Ale musimy to sprawdzić.
No ale jak, Andrzej? Przecież to jest agent SB.
Pan to zostawi,
Ale masz nowy telefon.
[wesoła muzyka]
No, już jestem.
- Wódeczka? - Dziękuję bardzo.
Jak powiedziałem, ja się znam lepiej na teatrze świeckim niż świętym,
ale ten Święty Wojciech to taka ciekawa figura akurat.
Taki nieudacznik.
Pechowiec straszliwy. Ambitny, gorliwy.
Troszkę naiwny.
No więc wymyślił sobie tę misję, która musiała się źle skończyć.
Nie wiem, miał depresję albo skłonności samobójcze.
Albo myślał, że mu się po prostu uda.
Jakieś fatum nad nim wisiało.
Jak to mówią czarni, wola nieba.
No tak, ale w końcu, mordują go
i wtedy wszystko się zmienia, robi się ważny,
bardzo ważny, właściwie najważniejszy politycznie.
- Jak to, politycznie? - No, propagandowo.
Prawdziwa krwawa ofiara. Taki polski Chrystus.
Narzędzie do sprawowania władzy.
No, ale nie rozumiem. Co władza miała z tym wspólnego?
Ciemny lud poszedł za tą legendą.
Mieli swojego męczennika.
Kogoś, z kim mogli się utożsamić.
Ale przecież to nie było zaplanowane.
Niby nie.
- Odbijam mojego męża. - Wola nieba.
A widział pan drzwi w katedrze?
[melancholijna piosenka]
Co robisz?
Nie wiem, oglądam średniowieczny komiks.
Te obrazy, to jest to, co jest opisane w tej legendzie, to wiesz.
No tak.
Zobacz.
Dużo ciekawsze jest to, co jest obok, w tym ornamencie dookoła.
Tu, na przykład, ukryty jest smok.
Widzisz?
Mhm, no i co dalej?
Zobacz.
Tu, w tej scenie, Święty zaczyna dopiero swoją misję u Prusów.
On dopiero rozpoczyna swoją misję,
a w tym ornamencie dookoła jest już zapowiedź jego śmierci.
Bo, Herkules to jest symboliczna figura Chrystusa,
czyli męczeńska śmierć.
Więc misja Świętego zakończy się morderstwem.
Te symbole pokazują, jaki jest prawdziwy sens.
No, ale tego w ogóle nie widać.
Właśnie o to chodzi. W średniowieczu
to, co niewidzialne, było ważniejsze od tego, co widzialne.
Więc prawdziwy sens musiał być ukryty.
Nie siedź za długo.
No i wybiła godzina piąta. Zapraszamy na wiadomości…
[dzwonek telefonu]
- Halo? - Halo, Andrzej. Dobrze, że nie śpisz.
- Marian? Co jest? - Mamy ich.
- W Częstochowie ich złapali. - Kogo?
Włamywaczy, no.
Ktoś ich wystawił, wiesz, dzięki twojej nagrodzie.
Przyjedź do mnie, wszystko ci wytłumaczę.
- Jasne. - Cześć.
[szum silnika]
- Cześć, Marian. - Cześć.
Andrzej.
- Nie chcą ich wydać. - Jak to, nie chcą ich wydać?
Ci z Częstochowy uważają, że to jest ich sprawa.
Bo informator jest od nich i ci włamywacze też.
Ale katedra jest u nas.
- Sprawę od początku prowadzi Poznań. - Widocznie komuś zależy,
żeby Częstochowa się kojarzyła z tym świętokradztwem, rozumiesz.
- Jeszcze nie wiemy, czy to oni. - Andrzejku…
Taki kraj.
Wszyscy wszystko przerabiają, żeby im pasowało.
Słuchaj, ja ci ich tu ściągnę. I ty…
Doprowadzimy sprawę do końca.
Należy ci się Andrzej.
Poza tym ludzie muszą mieć wrażenie, że to jest zwyczajne śledztwo.
Że prowadzi je milicja obywatelska i zwykły oficer śledczy Andrzej Baran.
Jak to wrażenie?
Spokojnie, to jest twoje śledztwo.
Wiem, że to zabrzmi dziwnie,
ale my musimy pomóc Kościołowi odzyskać tę rzeźbę.
Dlatego od dzisiaj jesteś moim przełożonym.
A mi trzeba stworzyć dobrą legendę.
Spec od kradzieży dzieł sztuki z Warszawy.
Tym się zajmowałem, jak mnie nie było w Poznaniu, dobre co?
- Nie no, ludzie tego nie kupią. - Kupią!
Zrobimy małą awanturę, kogoś odsuną, mnie wstawią i tyle. Uda się.
Ale to nie powinna być tajemnica?
Ja ci ufam.
No, to po sprawie.
Nie, najważniejsze dopiero przed nami.
Oni muszą się przyznać. To jest nasz cel numer dwa.
A cel numer jeden?
Musimy odzyskać rzeźbę. Albo przynajmniej całe srebro.
Polecenie z samej góry.
Andrzej…
To są dowody rzeczowe.
Zabezpieczone podczas oględzin i przesłuchania podejrzanych.
Wyjątkowo, ze względu na charakter sprawy,
zdecydowaliśmy się nimi pochwalić.
[oklaski]
Obuwie sportowe, które służyło podejrzanym podczas włamania.
Druga para butów sportowych.
Fragment rzeźby - palec. Srebrny.
Odręczne notatki, wykonane z dużym prawdopodobieństwem przez sprawców.
Dres, spodnie.
Po analizie w laboratorium…
- Ty to rozumiesz? - Nie.
- Ja myślałem, że to znasz. - Nie.
Nie pij tego.
Masz. Weź.
Niezła ta dzielnica. Kto tu mieszka?
Inteligencja.
Drogo tu chyba, co?
To jest dom po jego rodzicach.
Myśmy mieszkali tam, obok.
Światło zgasło.
Może się do niego przejdę. Zobaczę, jak mieszka.
Nie no, nie teraz.
Najpierw musimy zobaczyć, z kim on się spotyka w tej knajpie.
Obserwowałem go wczoraj.
No ale ja tam nie mogę wejść.
Ty tam wejdziesz.
I tak, rozpoczynając od pogańskich rytmów,
dotarliśmy do brzmień bardziej współczesnych.
Jest godzina 22:30…
On sprowadza to wszystko prosto z Niemiec.
Pralki, telewizory, magnetowidy, co tam chcesz.
Ze śmietnika?
Oni tam przed domy to wystawiają. Sprawne, ale nie najnowsze.
Niesamowite.
- Ale zapytaj go o ten telewizor, co? - Zapytam. Dobra, pogadam.
Przepraszam, ale pociąg mi się spóźnił.
Marian Porębski.
Grzegorz Leszczyński.
Piotr Zarębski i Zbigniew Dracz.
My z Marianem weźmiemy tego młodego z wyrokami,
a ty Grzesiek weźmiesz tego starszego.
Panie Kapitanie, poradzimy sobie sami, dziękuję bardzo.
Dobra, dobra.
Zostawiłeś odciski palców na brzeszczocie.
Nie wiem, o czym mowa.
Włókna waszych dresów, ślady butów, wszystko potwierdziła ekspertyza.
Pół polski ma takie same dresy. A drugie pół trampki.
Skąd wiesz, że to były trampki?
Twoje miały znamię, platfusie.
Ktoś mi narzędzia z piwnicy podpierdolił. Fakt.
Przepraszam, nie zgłosiłem.
Mamy zeznania właściciela garażu.
- To jego garaż. - A czyje srebro?
Jego garaż to jego srebro, nie?
- Wynajmowałeś garaż czy nie? - Nie.
Wynajmowałeś. Tak.
Posłuchaj.
Wymyśliliście to całkiem nieźle, naprawdę, szacunek się należy.
Ale zostawiliście ślady.
A w dodatku ktoś was wsypał. Zdarza się nawet najlepszym.
Trzeba umieć przegrywać, chłopie. Rozumiesz?
Pokaż ręce.
- Co? - Pokaż dłonie.
Parzy, co?
Parzy, Antychryście?
[odgłos spadającego przedmiotu]
W dupie was mam.
Odmowa zeznań.
Nie było mnie tam.
Byłem ze swoją dziewczyną. Spychała Jola. Pytaliście ją?
Pytaliśmy.
Prawdę mówię.
Ona już chyba zeznawała, że…
Że co?
Co zeznawała?
Skąd to wiesz?
Tak, pytaliśmy ją palancie. Myślisz, że co powiedziała, ta twoja Spychała?
Że byłem z nią.
I co, w tym samym momencie byłeś z mamusią?
Bo twoja mamusia zeznawała, że byłeś w domu.
I że nie masz żadnej dziewczyny. Nie ma żadnej Spychały.
Wyjdź stąd.
No spierdalaj stąd! Janek!
Wyprowadzić go.
I zero kontaktów. Przez całe Święta.
Co ty się tak denerwujesz?
No bo kłamie.
Ale to oni.
Alkoholik.
Zaraz zmięknie.
Jak było wczoraj?
Poszedłem za nim do tego baru, ale on się tam z nikim nie spotyka.
Pije sam, do zamknięcia.
Tyle.
To nie ma sensu.
Potrzebujemy konkretów.
To co? Idziemy się napić?
[spokojna muzyka]
W katedrze są dwa świadectwa historyczne śmierci Wojciecha.
Te drzwi i relikwiarz.
Rzeźba ma mniejszą wartość zabytkową w porównaniu z drzwiami.
Ale dla wiernych liczy się tylko rzeźba z relikwiarza.
Święty patrzył na nas.
Był wśród nas, patrzył na nas ze swojej trumny.
Nie spotkaliśmy się chyba po to, żeby rozmawiać o zabytkach.
Kamienica naprzeciwko dzwonnicy. Mieszkanie na drugim piętrze.
Okno z żółtymi zasłonami. Wie pan o tym?
„ZPO”.
Zakryty punkt obserwacyjny.
24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu.
Katedra i otoczenie są pod stałą obserwacją SB.
Sprawdzają, kto przyjeżdża, kto wyjeżdża, kto chodzi na msze, wszystko.
Tutaj naprawdę nie potrzebowaliśmy lepszych zabezpieczeń.
To wszystko?
To z darów. Na pana żołądek.
Dziękuję.
Znajdziemy go.
Tędy.
[trzask drzwi]
[spokojna muzyka]
- Co tam jeszcze zostało? - Wazę wziąć.
[odgłos wysypywanych tabletek]
To, co jest napisane w legendzie, jest wyrzeźbione na drzwiach katedry.
Na zwykłych ludzi miały działać te obrazki.
Na wtajemniczonych - symbole.
Ukryte w tym ornamencie dookoła.
Bo katedra i Święty to była zawsze sprawa polityczna.
Jak Wojtyła został wybrany na papieża, to gdzie najpierw przyjechał?
- No, do Gniezna. - Do Gniezna.
Morderstwo, odrąbanie głowy siekierą, przywiezienie szczątków do Gniezna,
to jest wszystko historia Świętego. Patrz na to.
Wymiana ciała na srebro.
To jest nasza nagroda.
Srebro musi wrócić do Gniezna.
Wszystko musi być tak, jak jest napisane w tej legendzie. Rozumiesz?
Nie rozumiem. Ja rozumiem prowokację SB,
cały ten szajs z propagandą sukcesu też. Ale po cholerę im ta legenda?
Kościół, legenda, drzwi, nasze śledztwo -
wszystko jest ze sobą powiązane. To jest spektakl dla wiernych.
Tak reżim buduje tutaj swoją legendę.
Zobacz jacy ludzie są poruszeni,
widziałeś na komendzie te wszystkie worki z pocztą?
Przecież te kartki są dla nas.
Ludzie czują, że władza robi to, co jest dla nich ważne.
A my, czyli reżim, za chwilę zwrócimy im Świętego.
- Tak jak w legendzie, nie? - Dokładnie tak.
Kurwa mać, Andrzej.
Ta nagroda mogła być wysoka, jeśli informator faktycznie jest od nich.
Ale nie boją się?
Ludzie wpadliby w furię, gdyby to wyszło.
Kościół może coś podejrzewać, ale nie ma dowodów.
A ludzie jakby się dowiedzieli, to by na pewno wyszli na ulicę.
A tego nie chcą.
To co możemy zrobić?
To, co zwykle. Znaleźć sprawcę.
Prawdziwego sprawcę.
Przecież młody ma na koncie włamania do kościołów. Siedział za to.
Dlatego są idealni. Wystarczy, że ktoś ich namówił.
Jakiś paser, pośrednik, jakiś tajniak podrzucił im pomysł.
To kto teraz ma rzeźbę?
Marian.
- Ty się nie boisz, Andrzej? - Czego?
Że ja jestem agentem.
[głośny śmiech]
A jesteś?
Nie wiem, sprawdź mnie.
- Czego potrzebujesz? - Dowodów, dokumentów z teczek.
Ktoś napisał legendę,
to ktoś też napisał scenariusz tego włamania.
I ktoś to musi mieć.
[dzwony kościelne]
Punkt drugi. Aneks do planu śledztwa zakłada
przeprowadzenie następujących czynności operacyjno-śledczych
do nowej wersji śledztwa.
Należy złożyć wniosek o postawienie zarzutów
porucznikowi Marianowi Porębskiemu
i przesłuchać go w charakterze podejrzanego.
Przeprowadzić tajne przeszukanie jego pomieszczeń służbowych
oraz uwzględnić ten wątek w kolejnych przesłuchaniach podejrzanych.
[dzwonek telefonu]
- Halo? - Andrzej, to ja. Mam złe wiadomości.
Dzieciaki pod katedrą wykopały kawał rzeźby. Z piachu.
Będzie afera.
- Rozumiesz, co mówię? - Tak.
Masz być rano na komendzie. Pojedziecie tam. Cześć.
[głośny trzask rozbijanej słuchawki]
[niespokojna muzyka]
- Hańba! - Skandal!
Skandal!
Dzieciaki się tu bawiły, piasek się osunął
i odsłonił ten korpus rzeźby.
Oględziny były szczegółowe.
Nikt logicznie myślący nie przypuszczałby,
że zakopią część tej rzeźby tutaj.
[odgłosy gniewnego tłumu]
Panie Baran. Z nami.
Bardzo nas to zabolało.
- Proszę księdza… - Cały już do nas nie wróci.
Nikt o zdrowych zmysłach nie podejrzewał,
że mogą go tam zakopać. To chyba jasne.
- Poruczniku. - Co?
Wykorzystamy rzeźbę przy następnym przesłuchaniu.
- Przekujemy to w sukces. - Jeśli taki jest pana plan.
A teraz pozwolicie panowie, że pomodlimy się. W intencji śledztwa.
[spokojna muzyka]
Brzeszczotami robiliśmy te śruby, ale nie szło,
no to wtedy łomem, czy tam nie wiem, może dwoma.
Wtedy odpadł, ale ciężki był, nie dawaliśmy rady.
Mieliśmy ze sobą tylko te dwie torby, na zdjęciu wyglądał na takiego małego.
Potem potłukliśmy te wszystkie orły i anioły.
Piotrek mówił, żeby niczego nie zostawiać.
Mogę na niego nie patrzeć?
- Mogę się odwrócić? - Nie.
Mów dalej.
Co? Zwyczajnie.
Wzięliśmy siekierę, odrąbaliśmy mu głowę.
To znaczy ja.
Ja odrąbałem.
Co zrobiłeś z głową, powtórz.
Odrąbałem mu głowę.
A Piotrek ją wziął i schował do torby. Resztę też schowaliśmy, ale…
on się nie mieścił, no.
Dobra. Wyłączcie to.
I zabierzcie mi ten złom sprzed oczu.
Do rzeczy. Kto wam to zlecił?
Duch Święty.
Ale my znamy scenariusz włamania.
Kto wam to dał? Kto was namówił?
Mogę się przyznać do włamania. Ale nie wiem, o czym mówisz, człowieku.
Pytam się, kto zamówił u was srebro? Kto wam to zlecił?
Znasz go?
- Kto wam to zlecił? - Przestań, bo się rozmyślę.
Posłuchaj, gnojku. Ja chcę dorwać tych, którzy wam to zlecili.
- Kto ma srebro? - My je mamy!
I poczeka na nas, aż wyjdziemy.
Jestem zmęczony człowieku, albo nagrywamy, albo cześć.
[szum samochodu]
„Biskup oddał swą duszę, a oni od razu odrąbali mu głowę siekierą.
Całe ciało pocięli na części
i we wściekłości swojej porozrzucali te kawałki tu i tam”.
Ja wiem, co tam jest napisane, Andrzej.
Ale po cholerę Marian miał ich do tego namawiać?
Przecież nikt na to nie patrzył. Nikt tego nie widział, co robili w nocy.
Ale nieważne, co widział, a co nie widział. Ważne jak działa.
Nawrócony poganin ma widzenie we śnie.
Anioł każe mu pozbierać szczątki Świętego.
Masz to tu. My mamy tylko pozbierać te szczątki.
- Rozumiesz, plan się zgadza. - Zgadza się, wszystko się zgadza.
Ale wciąż nie mamy dowodów.
Andrzej!
[odgłos gwałtownego hamowania]
Grzesiu.
Teraz to już musimy się pospieszyć.
Nagranie to sporządziłem dnia 1 kwietnia 1986 roku, o godzinie 19:45,
w celu zabezpieczenia siebie oraz osób związanych ze śledztwem.
Kopia aneksu oraz kasety z tym nagraniem ujrzą światło dzienne,
jeśli doprowadzenie sprawy do końca zostanie mi uniemożliwione.
Do wiadomości wszystkich zainteresowanych
sprawą włamania do katedry w Gnieźnie.
Ja, porucznik milicji obywatelskiej Andrzej Baran,
w wyniku prowadzonego przeze mnie śledztwa,
postawiony zostałem przed koniecznością
publicznego ujawnienia następujących faktów.
[kroki]
Co tam?
Sz-szef k-kazał za-zaczynać bez niego.
Jaki szef?
P-porucznik Andrzej Baran.
Jasne.
[narastająca muzyka]
Dzięki.
Proszę tutaj.
Panowie w jakiej sprawie?
Porucznik Andrzej Baran do porucznika Porębskiego.
Jesteśmy umówieni, przyszliśmy trochę za wcześnie, poczekamy w bufecie.
- Proszę. - Dziękuję.
To jest tam.
Dobra. Idź.
Co ci po tym srebrnym złomie za 15 lat?
Powiesz mi, gdzie jest,
zetną ci piątkę z odsiadki.
Brachu, no decyduj się, szybko.
[odgłos uderzenia]
[głośny trzask na korytarzu]
Zabierz go i dawaj tego drugiego.
[trzask drzwi]
[hałas otwieranej szafy pancernej]
Mogę prosić ognia?
PROTOKÓŁ PRZESŁUCHAŃ ŚWIADKA. GNIEZNO.
TECZKA PERSONALNA
PSEUDONIM: YOLANDA
KARTA OSOBOWA TAJNEGO WSPÓŁPRACOWNIKA SB
BARAN JOLANTA
Ja, Jolanta Anna Baran,
zobowiązuję się dobrowolnie, do współpracy ze służbą bezpieczeństwa.
Fakt ten zachowam w ścisłej tajemnicy.
Dla zachowania konspiracji będę posługiwała się pseudonimem Yolanda.
Co jest, kurwa?
Dzień dobry. Ja do pana.
[odgłos uderzenia]
Chodź, Andrzej.
No chodź! Rusz się, Andrzej!
Baran!
Co ty odpierdalasz?
[odgłosy walki]
[skoczna muzyka]
Nagranie to sporządziłem dnia 1 kwietnia 1986 roku, o godzinie 19:45,
w celu zabezpieczenia siebie oraz osób związanych ze śledztwem.
To legendy Barana.
Ten człowiek zwariował, proszę księdza, jest niebezpieczny.
Nigdy nie powinien był zostać dopuszczony do tej sprawy.
Kto go w ogóle włączył do tego śledztwa?
Ale w tym jest logika.
Co?
Wszystko się tutaj zgadza.
Odcięta głowa Świętego i odcięta głowa rzeźby? Co to ma do rzeczy?
Przecież to zbieg okoliczności.
No nie wiem, nie wiem.
Co „nie wiem”?
Gdybyśmy to zrobili, to by to miało sens.
A myśmy tego nie zrobili.
„Nie wiem".
W legendzie jest postać nawróconego poganina.
Anioł polecił mu zebranie wszystkich szczątków Świętego.
Moi przełożeni postawili przede mną to samo zadanie.
Odzyskam wszystkie szczątki rzeźby,
i tak właśniewypełni się ten scenariusz.
Nie ma żadnego scenariusza, czy to jest jasne?
Andrzej Baran musi poprowadzić to śledztwo do końca.
Inaczej ta wersja wypłynie do wiernych. Czy to jest jasne?
Aha, to znaczy, że on ma teraz prowadzić śledztwo w mojej sprawie, tak?
To już nie ma znaczenia.
- Ale proszę księdza. - Darek, proszę cię. Przestań już.
Nie mów do mnie „proszę księdza”.
Przecież jesteśmy kuzynami.
Wiesz, w którym roku Wojciech został zabity?
997.
Taki zbieg okoliczności.
- I to takie proste. - Tak.
Dlatego śledztwo trwa nadal. I pan ma je prowadzić.
I wtedy nas nie zamkną.
Nie mogą.
Ma pan pełną swobodę.
Jeśli to nie był spisek, to co to jest?
To twoja legenda, Andrzej.
[dzwonek do drzwi]
Cześć.
Potrzebujemy tego srebra.
Ty potrzebujesz.
I Andrzej.
I ty też.
Ale dobra, to znaczy, że mi wierzysz.
Marian, co moja teczka robiła w twojej szafie?
Skąd się o tym dowiedziałeś?
Zwykłe czynności.
Jola…
Ci z 1. Departamentu pozwalali ci jeździć po całym świecie.
Ale nie byli z ciebie zadowoleni.
Teraz Andrzej cię zdekonspirował.
- Ja ci mogę pomóc. - Marian.
- Marian… - Spokojnie…
Marian!
Marian, wynoś się stąd!
Wynoś się stąd! Marian, wyjdź!
Marian, wynoś się stąd, zanim coś ci zrobię.
Wynoś się stąd!
[odgłosy walki]
Zamknij się, kurwa, bo cię uduszę, zamknij się.
[cicha muzyka]
Andrzej, ja…
Ja nie zrobiłam tym nigdy nikomu krzywdy. Nigdy.
Bardzo się starałam.
Nie powinnam się była zgodzić, ale ty mogłeś się domyśleć.
A potem już nie chciałam, żebyś wiedział.
Chciałam, żebyś wierzył, że można normalnie.
Andrzej, chciałam żebyś wierzył, że właśnie tobie się to uda.
Chciałam, żebyś był ze mnie dumny.
Ja jestem tu żebyś mnie przesłuchał, żebyś mi kazał powiedzieć wszystko,
żebyś nie chciał, żebym się z czegokolwiek tłumaczyła.
Ja cię kocham, baranie.
Powiedz mi, że to wiesz.
Pora obiadu.
Jesteś głodna?
Jestem.
[dzwony kościelne]
[spokojna muzyka]
To nie jest zwykła wizja lokalna.
Zrobicie to dokładnie tak, jak zrobiliście to wtedy.
Pójdziecie z tamtej strony, będziecie zabezpieczać tył.
"Czwóreczka", zostań przy dzwonnicy.
Wiesz, co masz robić.
Idź.
Stop.
Kto był pierwszy?
No chyba ja pierwszy przechodziłem przez tamte kraty, nie?
Proszę.
Co ty odpierdalasz. Właź na stół.
Stop!
Jakie mieliście narzędzia i jaka była kolejność?
Ja miałem łom.
I brzeszczot podałem jemu.
- Zbyszek? - Co?
Ja chyba drugi łom.
Rekwizyty.
Stop.
[głośny odgłos upadającego przedmiotu]
- Kto odcinał śrubę? - No, Zbyszek.
A ty Piotr, co robiłeś?
Ja robiłem anioły i orły dookoła tej skrzyni.
To proszę.
[odgłos piłowania]
Jest.
Trzymasz? Raz, dwa, trzy.
Mamy go!
Czekaj.
Masz?
Dawaj go, w drugą stronę.
Stop.
Proszę.
Kordon cały do przodu!
Proszę się cofnąć!
[spokojna muzyka]
Podajcie siekierę.
Piotrek…
Proszę.
[odgłos rąbania]
Powiedz, gdzie jest srebro.
Zbyszek, powiedz teraz, ulży ci.
Piotrek, proszę, powiedzmy im.
[narastająca muzyka]
Mamy go.
Chodźmy do domu.