Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TANECZNYM KROKIEM KU MIŁOŚCI
Tańce trwają podczas III edycji Regionalnych Mistrzostw w Swingu.
Na parkiecie mamy teraz Christine Sims i Alexa Iwanowa.
Tańczą razem, odkąd byli nastolatkami.
I wiedzą państwo co? Właśnie się zaręczyli.
Sims i Iwanow mieli fenomenalny rok, a ten finał tylko to potwierdza.
Wspaniale zatańczyli cza-czę i rumbę, a ich swing jest elektryzujący.
Jeśli zwyciężą, mogą osiągnąć coś, czego nie osiągnęła żadna inna para.
Trzy zwycięstwa z rzędu w krajowych mistrzostwach.
Zobaczmy, czy zakończenie tego roku będzie wisienką na torcie.
O nie.
To małe potknięcie wyeliminowało ich z rywalizacji.
8 LAT PÓŹNIEJ
SKLEP WIELOBRANŻOWY „U SIMSÓW” ŚWIĘTUJE FESTIWAL ŻNIWNY
- I jak wygląda? - Świetnie, tato.
- Trochę wyżej? - Tak jest dobrze.
No to dobrze.
- Złóżmy ją już. - Dobra.
I gotowe.
W sobotę są urodziny Andrew.
Obiecałam, że upiekę mu moją tartę z Linzu.
- Tę z dżemem malinowym? - Właśnie.
Szczęściarz z niego.
- Ile się należy? - Dwadzieścia cztery pięćdziesiąt.
O rety.
Zostawiłam portfel w domu.
Sprzedam ci na kreskę. Nie upieczesz tarty bez dżemu malinowego.
Droga Jennifer, co ja bym bez ciebie zrobiła?
- Pani Gregory! - Christine! Słyszałam, że przyjechałaś.
Mama powiedziała połowie miasteczka, zanim wylądowałam.
Kochanie, minęły dwa dni. Nie każę ci pracować.
Podaję ci pomocną dłoń.
Mam dwie własne i działają bez zarzutu.
- Na długo wróciłaś? - Na kilka tygodni.
Zaczyna nową pracę w Seattle. Co to za firma?
Konsultingowa. Specjalizuje się w zasobach ludzkich...
Zasobach ludzkich...
...i w optymalizacji procesów.
No właśnie.
Ale aż w Seattle? W Appleton też mamy wakaty.
Ale tam mam narożne biuro z widokiem na Space Needle.
Kochanie, brakuje ci czegoś na festiwal?
Przynieś może rośliny doniczkowe.
W porządku.
A ty dokąd?
Nie chcesz pomocy, więc pomogę tacie.
No to cię zagięła.
Skarbie, już prawie pora obiadu. Umówiłam się z ojcem w domu.
- Możesz zamknąć? - No pewnie.
Dobra.
ZAMKNIĘTE
OTWARTE
Można?
- Dziękuję. Pospieszę się. - Nie ma potrzeby.
- Już zamykacie? - Tylko na godzinę.
Widzę, że to naprawdę małe miasteczko.
No dobra.
- Pomóc panu w czymś? - Poradzę sobie. Dziękuję.
- Chyba szukałem już wszędzie. - Dwukrotnie.
Jeśli mi pan powie, czego szuka, podpowiem panu.
Papieru, linijki, kleju...
Z boku. W tamtej alejce pan nie szukał.
No tak. Po prostu...
Przepraszam.
To...
To stało tutaj.
Przepraszam. Dawno nie byłem w sklepie.
Zwykle zamawiam wszystko do domu przez aplikację, więc...
nie ma tam żadnych kolejek ani pogaduszek z kasjerkami.
Co nie znaczy, że rozmowa z panią mi się nie podoba.
- Bardzo mi się podoba. - Rety, dziękuję.
Przepraszam. Po prostu...
Mam za sobą długi dzień i od tygodni porządnie się nie wyspałem.
Mamy rumianek.
- Albo lepiej walerianę. - Tak?
To taki korzeń. Dziadek ręczył, że działa.
Pół godziny przed snem i padnie pan jak zabity.
Dzięki, ale chyba wezmę tylko to, po co przyszedłem.
Dobra.
I brokat. Brokat.
NA WSZELKI WYPADEK
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Ile chcesz jajek?
Zrobię sobie tosty i kawę. To dla mnie?
Jeśli myślisz, że wyjdziesz o pustym żołądku, to się grubo mylisz.
- Co ty w ogóle jadłaś w tej szkole? - Boję się przyznać.
- Dwa jajka, proszę. - Dobra odpowiedź.
- O matko. - A tobie co się stało?
Charlotte znów uciekła z zagrody.
Gumowce!
Przepraszam.
Znalazłem ją na tyłach gospodarstwa.
To niezaorane pole trawy. Dla niej to sielanka.
Nie rozumiem. W zeszłym miesiącu łatałem to ogrodzenie już trzy razy.
Wciąż znajduje wyjście.
Nie wiem, kto jest bardziej uparty.
- A ja tak. - Cicho sza.
Christy, przyniesiesz ojcu czystą koszulę z kosza?
No jasne.
Dzięki, kochanie.
O matko.
PILNE
ZAWIADOMIENIE O PODWYŻCE CZYNSZU: SKLEP WIELOBRANŻOWY „U SIMSÓW”
- Charlotte wygrywa i dobrze o tym wiesz. - Wiem.
Mamo, tato...
Co to ma być?
W zeszłym roku bank przeszedł z rąk do rąk.
Gdy zjawili się nowi właściciele, wprowadzili zmiany.
Zaczęli podnosić czynsz za wynajem nieruchomości w mieście.
O jaką kwotę?
Sporą.
Czemu nic nie mówiliście?
Nie chcieliśmy cię martwić.
Mieliśmy nadzieję, że znajdziemy jakieś rozwiązanie, ale...
Co chcecie przez to powiedzieć? Że zamykacie sklep?
Nie, jest kilku chętnych zainteresowanych przejęciem lokalu.
Ma świetną lokalizację.
Żeby go ocalić czy żeby zmienić jego przeznaczenie?
Nigdy nie wiadomo. Dla kogoś to może być dobra inwestycja.
Na razie chcemy nacieszyć się nim, dopóki możemy.
Musimy o niego walczyć.
To poza naszą kontrolą.
- Chris? Dokąd idziesz? - Wrócę.
A co ze śniadaniem?
- Cześć, Candace. - Cześć, Christy.
Czy Ben ma może chwilę?
Niestety wyjechał na tydzień do domku wypoczynkowego.
Ale jeśli to ważne, mogę wysłać mu wiadomość.
Mam do niego pytanie. Ale to nic pilnego.
W takim razie możesz poradzić się pana Russella.
- Pana Russella? - Pracuje u nas od paru miesięcy.
Ben go zatrudnił, żeby spędzać więcej czasu z rodziną.
Jeśli masz jakieś pytania, on ci na nie odpowie.
Pracował w Chicago w jakiejś renomowanej firmie.
- Dasz wiarę? - A teraz pracuje tutaj?
Ktoś u niego teraz jest, ale możesz zaczekać...
Proszę zachować wszystkie paragony, jeśli chce pani to wrzucić w koszty,
a w razie pytań proszę przyjść albo dzwonić.
- Dobrze, świetnie. Dziękuję. - Bardzo proszę.
Przyniosłam coś specjalnie dla pana.
Są od Penny.
Od Penny?
Od mojej kury.
Rany. To... naprawdę nie było konieczne.
Ależ nalegam.
Christine!
- Hej! Słyszałam, że wróciłaś. - Hej.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Dzięki. - Dziękuję.
Proszę pana, Christine ma pytanie do Bena.
- Znajdzie pan dla niej chwilę? - Jasne.
- Witam ponownie. - Dzień dobry.
To wy się znacie?
Wczoraj...
Jak pan spał? Wygląda pan nieźle.
Świetnie. Dziękuję.
Waleriana.
Co to za pytanie?
Chyba lepiej poczekam na Bena. Zna naszą rodzinną historię.
Ale dziękuję panu.
Mów mi Matthew. Jeśli zmienisz zdanie, jestem w biurze.
W porządku.
Czy ktoś potrzebuje jajek?
Mam alergię.
Mieszkam na farmie.
- Co ja z nimi zrobię? - Usmaż, ugotuj albo zrób jajecznicę.
Dobra.
- Widzimy się po południu? - Mama zrobi mrożoną herbatę?
Tak. Wpadnij. Będzie na ciebie czekała.
A co jest po południu?
Festiwal Żniwny na Main Street.
Dzwoniła pani Tremblay.
Trochę się spóźni na spotkanie.
Dobra. Przyślij ją, kiedy przyjdzie.
Mam nadzieję, że nie zapłaci mi jajkami.
Nie każdy w tym miasteczku ma kury.
Ona ma pszczoły.
SZKOŁA TAŃCA „INSPIRE”
Mamo, dziś już pięć osób przyznało, jakie to szczęście, że jest nasz sklep.
Appleton go potrzebuje.
Nie przeczę, ale nie mamy innego wyjścia.
Jeszcze nie. Dla chcącego nic trudnego.
Wszystko się kiedyś kończy. Także to, co dobre.
Chwileczkę.
Hej.
Ładne, co?
To gerbery, prawda?
Znasz się na kwiatach.
Posadziłam je w ogródku, ale zwiędły.
Te potrzebują słońca. Masz dużo drzew na podwórku?
Jedno wielkie.
To może być powód.
Przyszłaś tu sama?
Nie, tata z kimś rozmawia. Tato!
Taylor, ile razy ci mówiłem, żebyś się nie oddalała?
Przepraszam. Chciałam obejrzeć kwiaty.
Dobrze.
Cześć. Znowu się widzimy.
Cześć.
Czy to nie dziwne,
że w ciągu 36 godzin wpadliśmy na siebie już trzy razy?
Małe miasteczko. Za tydzień będę znać twój rozmiar buta.
Tato, ta pani mówi, że moje kwiaty nie rosną przez drzewo.
Być może. Ale od czegoś trzeba zacząć.
Znajdziemy im inne miejsce.
Znam tę piosenkę z lekcji tańca towarzyskiego. Mogę?
Możesz. Ja popatrzę.
Chodzi do Szkoły Tańca „Inspire”.
To dobre miejsce na poznanie nowych przyjaciół.
Jest zachwycona.
Kiedy się tu przeprowadziliście?
Prawie trzy miesiące temu.
To dla niej biegałem po sklepie, szukając linijki i kleju.
- Do szkoły. - Jasne.
- Chodź, tato! - Co? Ale...
O matko.
Nie znam kroków. No i masz ci.
Od kiedy to stoisz na potańcówce?
Pomagam mamie na stoisku z kwiatami.
Poradzi sobie przez parę minut.
- Dobra. - Chodź.
I zamiana.
Tu jesteś!
- Dobra. Tak jest. - Okej.
Nie wiem, co robię.
- Nie znam tej figury. - Dobrze ci idzie.
Mama zapisała mnie na lekcje tańca, gdy byłem nastolatkiem.
- Naprawdę? - Tak.
- A co powiesz na to? - Ale czy my nie...?
Wyzywasz mnie? Jestem gotów. Kiedy wejdziesz między wrony...
- Tak! - A potem tak.
A potem lasso. A teraz trochę tak. Zaczynam się wtapiać w tłum.
Tak. Ruchy masz niezłe.
- Jak długo tańczyłeś? - Pięć lat.
Chyba to lubiłeś.
Byłem jedynym chłopcem w grupie dziewcząt. Podobało mi się.
- Chyba pójdę po... - Tak.
Rodzice urządzają jutro przyjęcie ogrodnicze. Chcecie przyjść?
- Przyjęcie? - Będzie fajnie. Poznasz nowych sąsiadów.
- Super. Chętnie przyjdziemy. - Dobrze.
O 10.00 na Oak Grove 42.
Oak Grove 42, o 10.00. Przyjdziemy.
- Dobra. - Dziękuję. Cześć, mała.
Dzięki. To mój pierwszy taki taniec.
- Cześć. - O matko!
Oto i ona. Słyszałam, że wróciłaś. Ale nie wpadłaś do szkoły.
Miałam taki zamiar.
- Tęskniłam za tobą. - Ja też.
Ale przyszłaś w samą porę.
Może zakupisz jeden los na loterii, a może dziesięć?
Jasne.
Zbieramy pieniądze na wyjazd.
Zabieram dwie zaawansowane grupy na regionalne zawody swingowe.
Odbędą się w mieście.
Też bierzesz udział? Chyba w grupie powyżej 35 lat.
- Kiedyś dla nas to byli staruszkowie. - Tak, ale cóż...
Wiesz, taki był plan, ale mięśnie uda mi nie pozwalają, więc odpuściłam.
Ale tegoroczna nagroda pieniężna jest bardzo wysoka.
- Nieźle. - No nie?
Tędy.
- Zjemy razem kolację? - Tak.
- To wpadnij, jak zamknę. - Dobra.
- To super. - Super.
REGIONALNE MISTRZOSTWA W SWINGU
SZKOŁA TAŃCA „INSPIRE”
To jakaś prehistoria.
Brakuje ci tańca?
Trochę. Przez długi czas był ważną częścią mojego życia, ale...
znasz zakończenie.
Fajnie by było, gdybyś wpadła do nas na zajęcia.
- Uczniowie byliby zachwyceni. - No pewnie.
Właśnie wspominałam, jak po lekcjach biegałyśmy do sklepu po smakołyki.
Mama wpychała nam zawsze zdrowe rzeczy.
- Nadal tak robi z moimi uczniami. - Tak?
Właśnie się dowiedziałam, że rodzice nie mogą dalej prowadzić sklepu.
Jak to? Dobrze się czują?
Tak. Chodzi o problemy z bankiem.
Nie wyobrażam sobie miasteczka bez sklepu „U Simsów”.
Gdybym miała więcej czasu, znalazłabym jakieś wyjście.
Szkoda, że już nie tańczysz w zawodach.
Co to to nie.
Może nie masz wielkich szans, ale wygrałaś już konkurs regionalny.
Nie tańczyłam od lat.
- Masz tygodnie na powrót do formy. - To nie wystarczy.
Ale dzięki tym pieniądzom zyskałabyś czas.
Nawet gdybym chciała...
- A chcesz. - Z kim bym tańczyła?
Możesz zadzwonić do Alexa.
Nie mówisz poważnie.
- Ma teraz Kelly. - Wyszła za mąż. Bierze rok wolnego.
Obiecałam sobie, że nigdy więcej z nim nie zatańczę.
Wiem, że złamał ci serce.
Ale myślisz, że nadarzy się lepsza okazja, żeby zostawić to za sobą?
Chodźmy już.
Spójrz na tę stodołę. Jest urocza!
- Jak tu pięknie. - Pamiętaj o zasadach savoir-vivre, tato.
Mów „proszę” i „dziękuję”, żadnych łokci na stole
i pomagaj, kiedy trzeba.
- Postaram się. - Grzeczny tatuś.
- Hej! - Cześć!
- Daliście radę! - Jakoś trafiliśmy na miejsce.
A ty masz krawat.
Tak. Chyba powiedziałaś, że to przyjęcie ogrodowe.
Powiedziałam „ogrodnicze”.
Sadzimy tu kwiaty...
- „Ogrodnicze”. Coś mi się pomieszało. - Tak.
Przepraszam.
Jeśli wolisz sobie popatrzeć, rozumiem. To ładna marynarka.
Dzięki, ale to nie będzie konieczne. Po prostu będziemy sadzić z klasą.
Wspaniale.
Poznałaś już moją córkę Taylor, choć w przelocie.
Miło cię oficjalnie poznać. Jestem Christine.
Miło cię poznać, Christine.
Mamo, mamy coś, żeby narzucić na ten śliczny strój Taylor?
Chyba coś znajdę. Chodź ze mną, moja panno.
Śmiało.
- Bardzo dziękuję. - Jasne.
- Bardzo tu ładnie. - Tak.
Może to zabrzmi trochę dziwnie, ale to mój pierwszy raz na farmie.
- Mieszczuch ze mnie. - Strój masz stosowny.
- To prawda. - Oprowadzić cię potem?
Byłoby super.
Dobra. Czas na prace „ogrodnicze”.
- Chodźmy. - Dobra.
Cześć wszystkim.
To Matthew.
Cześć.
- Przyszedł pracować w ogrodzie. - Mimo tego ubioru.
Ale bród mi niestraszny. Mówcie, co mam robić, bo jestem tu nowy.
Dobra.
Spulchniliśmy już glebę,
więc zrobimy dziury dla korzeni o głębokości 30 centymetrów.
Połączmy się teraz w pary i zaczynajmy.
Możemy być drużyną?
Oczywiście.
A co pocznie twój drogi staruszek?
Możesz być ze mną, przystojniaku.
W porządku.
- Dobra. - Idziemy.
- Fajnie. - Gdzieś tutaj.
- Czyli sadzimy co dwa centymetry. - Tak.
Brawo! Nauczyłeś się już.
- Tutaj mamy rękawiczki. - Świetnie.
- Co pani na to? - To nie najlepszy strój ogrodniczy, ale...
- Elegancko. - Masz rękawiczki.
Wykop dziurę. Gdzieś tutaj.
- Dobra. Jesteśmy genialni, pani Gregory. - To mi się podoba.
Tak. Powinny być w równych odstępach. Idealnie. Dobrze.
Dlaczego sadzimy wiosenne cebulki jesienią?
Bo potrzebują zimna, aby zakwitnąć.
- Masz. Twoja kolej. - A jeśli coś zepsuję?
Poradzisz sobie. I masz mnie obok.
Proszę.
Super.
Idzie świetnie.
- Ale zabrakło soku jabłkowego. - Dobrze.
- Matthew wydaje się miły. - Tak.
I ma stylową garderobę.
Był uprzejmy nawet wtedy, gdy się nie dogadaliśmy.
Naprawdę chcesz się teraz z kimś wiązać,
zanim wyjedziesz na drugi koniec kraju?
Nie. To nie tak. Chciałam tylko być dobrą sąsiadką.
Więc się pomyliłam.
Ben dzwonił i mówił, że byłaś u niego w biurze.
Myślałam, że może nam pomóc.
Rozmawialiśmy z nim. Był pierwszą osobą, do której dzwoniliśmy.
Nie ma żadnych szans, żebyśmy zebrali tak wielką sumę w tak krótkim czasie.
Amanda namawia mnie do udziału w regionalnych zawodach.
Myślałam, że dałaś sobie spokój z konkursami tańca.
Ale nagroda pieniężna pokryłaby roczną różnicę w wynajmie.
Masz dobre chęci, ale...
nie chcę, żebyś brała na siebie taką odpowiedzialność.
Przed tobą wspaniała przyszłość.
- Nie chcę, aby nasze troski ją przyćmiły. - To też moje troski.
Z tego konkursu tańca i tak pewnie wyjdą nici.
Nie mam nawet partnera.
- Ale coś wymyślimy. - Na pewno.
Przepraszam. Pomyślałam, że mogę pomóc przynieść sok.
Dzięki, Taylor. To miłe z twojej strony.
Zasada numer trzy.
Więc co tu uprawiacie?
Sałatę, pomidory i wiele innych produktów.
Sprzedajemy wszystko w sklepie.
A tamto pole?
Teraz to odłóg. Od dawna nic tam nie sadzimy.
Kiedy byłam mała, mieliśmy tam pola jałowca.
Ale zabrakło do nich siły roboczej,
więc teraz czasem pasą się tam kozy.
- Bosko. - Tak.
- Jak to było dorastać na farmie? - Sądzę, że nauczyła mnie pracowitości.
Pomagałam im, zanim zajęłam się tańcem.
- Było tyle pracy przed wschodem słońca. - Podziwiam takie poświęcenie.
Oraz zdolność do wstawania na dźwięk budzika.
Niewielu farmerów dręczy bezsenność.
Po ciężkim dniu pracy odlatujesz, jak tylko się położysz.
Muszę tego spróbować.
MIEJSCOWI TANCERZE WYGRALI REGIONALNE ZAWODY
DYPLOM UKOŃCZENIA KURSU TAŃCA
Taylor, musimy już iść. Gdzie jesteś?
Tu jesteś. Co się dzieje?
Chyba nic z tego nie będzie. Przesadziłam je z dala od cienia.
Więc pewnie jest inny powód.
Czemu nic nie rośnie? Co takiego robię źle?
Nie wiem, skarbie. Chciałbym jakoś pomóc, ale...
Wiem, że to frustrujące,
ale znajdziesz jakieś rozwiązanie, bo jesteś bardzo inteligentną dziewczynką.
Masz to po mnie.
Dasz radę. A teraz czas iść do szkoły. Chodź. Coś wymyślimy.
Dobra.
Dobrze, skarbie. Przyjadę po ciebie o 17.
Myślałam, że idę do Cammie.
Kończę wcześniej, więc spędzimy czas razem i zjemy moją pyszną lasagne.
Wiesz, że Christine była zawodową tancerką?
Nie.
Naprawdę?
Słyszałam, że sześć lat tańczyła w profesjonalnej lirze.
„Lidze”.
Jest naprawdę dobra. Oglądałam wczoraj nagranie.
- Ty w moim wieku też tańczyłeś, prawda? - Prawda.
Dobrze ci szło?
Nieźle, ale w tańcu zdecydowanie mnie przyćmiewasz.
Ale choć to było dawno, nie zapomniałeś? To jak jazda na rowerze, prawda?
- No, wyrzuć to z siebie. - Co?
- To jakiś haczyk. - Nie.
Ty...
Zbliża się konkurs tańca i Christine potrzebuje partnera!
Skarbie, mnie się wydaje, że istnieją dla niej lepsze opcje.
Zawsze powtarzasz, że trzeba pomagać w potrzebie.
Zasada numer trzy.
Jasne. Kodeks dobrego zachowania.
Nie wahałbym się, gdyby chodziło o ulgi podatkowe,
ale taniec to dla mnie teraz czarna magia.
Ale ona jest dla nas taka miła.
Wiem, kochanie.
To bardzo miłe z twojej strony.
Jesteś taka życzliwa i kocham cię za to.
Okej, baw się dobrze. Na razie.
No dobrze. Dzisiejsze zajęcia będą troszeczkę inne.
Z wizytą przyszedł ktoś wyjątkowy.
- Rany! To świetna tancerka! - W samą porę.
- Wszyscy znacie Christine Sims. - Cześć!
Wiecie również, że Christine jest utalentowaną, profesjonalną tancerką.
- Widzieliście jej nagrania. - Tylko nie to.
Christine poprowadzi dziś ze mną zajęcia i będzie wam doradzać.
Bardzo się cieszę, że mogę wam dziś towarzyszyć.
To tutaj właśnie zaczęłam swoją karierę.
W tym samym miejscu, w tej szkole wiele lat temu.
O rety.
Kluczem do obrotu jest napięty brzuch.
Stańcie przy drążku na palcach i napnijcie brzuch.
Dobrze. W tej pozycji łatwiej się obrócić. Zobaczcie.
Widzicie?
Dobra. Napnij brzuch. Pięty razem. Dobrze. Mocno.
Pięty razem. Na palce. Właśnie tak, świetnie.
- Dziękuję, że przyszłaś. - Świetnie się bawiłam.
Przepraszam, Christine.
Przesadziłam kwiaty, ale chyba nic z tego.
Wiesz, minął tylko jeden dzień,
ale jeśli chcesz, mogę rzucić okiem.
- Naprawdę? - Jeśli twój tata się zgodzi.
Hej, T. Lecimy.
Coś mi mówi, że na pewno się zgodzi.
- Christine! - Hej!
- Dzięki, że wpadłaś. Cześć! - Cześć!
Dobra. Zobaczmy.
- Czy to te? - Tak.
No dobrze.
Gleba jest bardzo gliniasta.
Czy ty przypadkiem nie wypełniłeś donic ziemią z podwórka?
Tak jakby. Nie...
To nic. Mamy w sklepie świetną ziemię do kwiatów.
Chyba że wolisz kupić online, bo tak jest łatwiej.
Wpadnę po nią rano.
Dobra. Poproszę mamę, żeby odłożyła.
I nagietki też.
Będą tu ładnie wyglądać i szybko urosną.
Lubisz lasagne?
Tak.
Może zjesz z nami kolację?
Jasne, czemu nie.
- W ramach podziękowań. - Dobra.
Nie mam o tym bladego pojęcia.
Ale gotowanie to co innego...
Taylor odrabia teraz lekcje,
ale kazała mi obiecać, że nie będziemy się bez niej dobrze bawić.
- Fajne z niej dziecko. - Jest dla mnie wszystkim.
- Co robisz? Jesteś tu gościem. - Nic nie szkodzi.
Byłaś dla nas taka uprzejma. Pomogłaś nam z ogródkiem.
Jest chyba dla niej bardzo ważny.
Tak, bo...
Mieliśmy ogródek na dachu w naszym poprzednim mieszkaniu...
Wezmę to.
Był duży i rosło w nim mnóstwo kwiatów.
To było jej ulubione miejsce na świecie.
Czemu opuściliście Chicago?
Chciałem zabrać ją z dala od miasta.
Pomyślałem, że jeśli zaczniemy od nowa, wyjdzie jej to na dobre. Nam obojgu.
Moja żona zmarła kilka lat temu.
A tamto miejsce przywoływało zbyt wiele wspomnień.
- Tak mi przykro. - Dziękuję.
Chcesz więcej wody? Mam sok winogronowy.
Kupiłbym wino, gdybym wiedział, że będę jadł kolację z miejscową gwiazdą.
Zdemaskowałeś mnie?
- To małe miasteczko, czyż nie? - Prawda.
Ale czekaj...
Może...
Lody miętowe z czekoladą, moje ulubione.
- Są najlepsze. - Tak!
- Co nie? - Jasne. Mogę pomóc?
- Usiądź. Ja podam. - Dobra.
Mogę spytać, co takiego się stało, że przestałaś tańczyć?
Tak. Jasne.
Mój partner Alex, Alex Iwanow,
miał ogromny talent i pasję do tańca towarzyskiego.
W wieku 15 lat przeprowadził się tu z Moskwy
i od razu zaczęliśmy razem tańczyć.
Doszlifowałam się przy nim, rzecz jasna. Przez lata odnosiliśmy sukcesy.
Byliśmy bliscy wygrania trzecich krajowych mistrzostw.
- Nieźle. - Tak.
Finałowy występ mieliśmy zakończyć piruetem.
Skokiem Barofskiego.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
No, ale...
nie zgraliśmy się i upadłam na podłogę.
To długa historia.
Wkrótce potem się rozstaliśmy i uznałam ten rozdział za zamknięty.
- Przykro mi. - To nic takiego.
Pyszne.
Nic nie dzieje się bez przyczyny.
Skończyłam potem studia biznesowe.
Poza tym lubię swoją pracę i jestem w niej dobra.
Niedługo zaczynam nową pracę w Seattle w firmie konsultingowej.
- Super. Gratulacje. - Dziękuję.
Rozwój strategiczny, optymalizacja, tak?
Tak.
Wiesz, fajnie było tańczyć, ale nadszedł czas na nowe wyzwania.
Ale chcesz wziąć udział w turnieju.
Małe miasteczko.
No tak. Racja.
Taylor cię podsłuchała.
Rozważam to.
Nagroda pieniężna jest pokaźna.
No i...
Bank wywindował czynsz za wynajem sklepu i z końcem roku rodzice muszą go zamknąć.
- To straszne. - Tak, wiem. Dla nich i dla wszystkich.
Sklep „U Simsów” jest tu potrzebny.
Ale musiałabym znaleźć partnera, sama też wyszłam z wprawy.
Tak że pewnie nic z tego.
Zatańczę z tobą.
Zgłaszam się na ochotnika.
- Nie mogę cię o to prosić. - Sam się oferuję.
Wiem, że żaden ze mnie Fred Astaire, ale mogę się nauczyć.
Coś jeszcze przecież pamiętam.
I dobrze działam pod presją.
Na studiach grałem w bejsbol, póki nie odniosłem kontuzji.
Możemy zacząć razem trenować,
a jeśli pojawi się ktoś lepszy, będziesz już o krok dalej.
Zaraz, mówisz poważnie?
Zaoferowałem się, bo chcę ci pomóc.
Dobrze, ale chodzi o trzy tańce: kwalifikacyjny, półfinałowy i finałowy.
Tańce nie są długie, ale musielibyśmy trenować codziennie.
O 16.00 kończę pracę.
- A i tak szanse mamy marne. - Słabsi mają fory...
No więc co ty na to? Będzie fajnie!
Zgoda.
Hura!
Widzisz? Na trybunach już mamy pierwszego kibica.
Będzie nam potrzebny.
Hej, trenerko!
Darujmy sobie formalności.
Widzę, że już nie jestem taki elastyczny jak kiedyś.
Na pewno chcesz się w to pakować?
Możesz się wycofać. Obiecuję, że się nie obrażę.
Może trochę wyszedłem z wprawy...
A raczej bardzo. Ale w trzy miesiące chyba nauczę się paru układów.
W trzy tygodnie.
- No to bierzmy się do roboty. - Tak. Dobry pomysł.
- Dobra. - Dobra.
- Najważniejsza jest rama. O tutaj. - Tak.
Tak. Dobrze.
Klatka prosta, ale nie wypchnięta.
- Dobrze. Świetnie. - Tak.
- Dobra. Co teraz? Znowu obroty? - Dobra.
- Dobra. Okej. - Dobra.
Pamiętaj, że ta ręka ma być tuż nad moją głową.
- Dobrze. I w tę stronę. Dobrze. - Po prostu...
- Tak, wyszło lepiej. - Dobra.
Teraz połączmy to z poprzednim skrzyżowaniem rąk.
- To trudne. - Dasz radę.
Jakoś muszę. Chodź.
- Dasz radę. Okej. - Tak.
Dobra, gotów?
Tył, przód, raz, dwa, trzy, podwójny obrót, tył, przód...
- Nie „zderzenie rąk”. - Racja.
- „Skrzyżowanie”. - Jasne. Dobra.
To może poćwiczymy coś fajniejszego.
- Błagam. - Dobra.
Chyba jesteś silny.
To może spróbujmy tak: wyciągnij ręce przed siebie.
Dobra.
- Pod moimi. - Tutaj?
Tak. Dobrze. A teraz podnieś.
- W górę? - Tak. Zwykle tak to się odbywa.
- Dobra. W porządku. - Dobra. Trzy...
- Dwa... - Dwa, jeden. I...
- Tak! Świetnie! - Było nieźle...
- Przepraszam. - Nic mi nie jest. To normalne.
- Nie. - To nic.
Dobra. Powtórzmy to.
- Okej. - Tak.
- W porządku? - Tak.
Dobra. Gotowy? I...
Tył, przód, raz, dwa, trzy, podwójny obrót, tył, przód, raz...
- Dobra. Powoli. I marsz. - Marsz.
Dobra, pomaszeruję się napić. Przepraszam.
- Okej. - Chwila...
Jasne. Nie ma sprawy.
Okej.
- Masz trójkę? - Podglądasz moje karty?
Cześć.
Cześć, skarbie. Jak poszła próba?
Świetnie. Mamy mrożony groszek?
Tak. Ale jeśli jesteś głodna, zrobiłam pieczeń na kolację.
- Dopracowujecie parę szczegółów, co? - Tak. Tylko parę.
To pierwszy dzień. Uda wam się.
- Tak. - Nałożyć ci kolację?
Nie. Idę na górę wziąć kąpiel. Bardzo długą kąpiel.
- Ale idzie świetnie. - Dobrze.
To miłej kąpieli.
- Czwórki. Masz jakieś czwórki? - Idź na ryby, moja droga.
Dzięki, że użyczyłaś nam sali.
Nie ma sprawy. Jak poszło?
Cóż, po dwóch godzinach nadal wałkowaliśmy pierwszą figurę.
W końcu załapie. Ma świetną nauczycielkę.
Taką mam nadzieję. Wiedziałam, że zaczniemy od zera, ale...
Początki są nieważne. Liczy się efekt.
To prawda. Tak.
A on jest świetnym partnerem. Umie słuchać, wiesz?
O jakim typie związku teraz mówimy?
Co masz na myśli?
Słyszałam od Taylor o waszej kolacji.
Nie. Nic z tych rzeczy. Zresztą niedługo wyjeżdżam do Seattle.
Tak. Zająć się konsultingiem, optymalizacją i nie wiadomo czym jeszcze.
Właśnie.
- To dokumenty, o które pan prosił. - Świetnie.
Sprawdzam ostatnie podwyżki czynszu za wynajem w okolicy.
Czy sklep „U Simsów” jest popularny?
Tak. Istnieje od pokoleń. Nie wyobrażam sobie Main Street bez niego.
Słyszałam, że być może niedługo go zamkną.
A od kogo?
Od narzeczonej kuzyna mojego fryzjera.
Wierzę pani na słowo. Dzięki.
Potrzebuje pan czegoś? Wybieram się właśnie po kawę.
Nie, dzięki. Przerzuciłem się na herbatę. Mam sporo miodu do wykorzystania.
- Pani Tremblay. - Pani Tremblay.
Już idę.
Alex.
Kopę lat.
Świetnie wyglądasz.
Dziękuję. Co ty tu robisz?
Przyleciałem na zawody.
- Tańczysz w regionalnym turnieju? - No jasne.
Twoja partnerka nie jest w podróży poślubnej?
Masz na mnie oko?
Nie. Amanda mi o tym wspomniała.
Sądziłam, że według ciebie swing jest tańcem dla amatorów.
Nadaje się na wesela, nie na turnieje.
My tańczyliśmy swinga.
Tak.
Bo to była kombinacja pięciu tańców, z cza-czą, rumbą i...
Pamiętasz? „Prawdziwe tańce”.
Tak nisko upadniesz?
Pieniądze się przydadzą.
Nasza szkoła wymaga remontu.
Z kim tańczysz?
Mam kilka opcji do wyboru.
Co za nieoczekiwanie spotkanie, nie?
To sklep moich rodziców.
- Ale podobno byłaś w Nowym Jorku. - Masz na mnie oko?
Być może.
Dolar pięćdziesiąt.
Zostanę tu kilka tygodni. Pewnie się spotkamy.
Tak.
Nie mogłam uwierzyć, że to on. Nic się nie zmienił.
- Nigdy go nie lubiłem. - Tato...
A ja tak. Kiedy zaprosiłaś go na kolację, przyniósł mi kwiaty. To było miłe.
Jeśli Alex startuje w turnieju, to nie mamy szans.
To do ciebie zupełnie niepodobne.
Taka jest prawda.
Nie chodzi tylko o wygraną.
W tym przypadku – owszem.
Czy ty kiedyś nie przyjęłaś wyzwania?
Widzisz? Wiedziałem, że znów się spotkamy.
Amanda zaprosiła cię na zajęcia z uczniami?
Kiedy przyjeżdżam, zawsze tu zaglądam. O korzeniach się nie zapomina.
Zapomniałaś wspomnieć, że też bierzesz udział w zawodach.
Ach tak?
Tak. Kto to taki?
- Kto? - Twój partner.
Stevens?
Cortez?
Garcia. Namówiłaś go, żeby wrócił?
To nie Garcia. Nie znasz go.
Znam wszystkich.
Matthew Russell.
Russell?
Tak. Nie jest z profesjonalnej ligi.
Studencik?
Księgowy.
- Tańczysz z amatorem? - Tak. Ale odbył szkolenie.
- Naprawdę? - Tak.
Zrobił już ogromne postępy i poradzi sobie świetnie.
Hej. Ćwiczyłem cały weekend i chyba wreszcie dosięgam do palców.
Hej. Cześć. Przepraszam.
Cześć. Matthew.
Alex.
Alex?
Alex. No tak.
Wiele o tobie słyszałem.
Oby same dobre rzeczy.
To nie przeszkadzam w próbie.
Nie chcę marnować cennego czasu treningu.
A więc to ten twój były partner, tak?
- Tak. - Jest...
Rozpiera go pasja.
Tak. Weźmy się do roboty.
- Do roboty. - Okej.
- Dobra. Jeszcze raz. - Tak.
- Tył, przód, raz, dwa, trzy... - Tył, przód.
Podwójny obrót, tył, przód, raz i dwa,
Marsz, marsz i...
Co to ma być?
- Dobra. Dajemy. Powtórka. Dam radę. - Okej.
Mówiłem, że lubię rywalizację.
- Świetnie ci idzie. - Niezupełnie.
Musisz przestać analizować i wczuć się. Weź mnie za rękę.
To przyciąganie i odpychanie. To więź.
Poczuj tę więź, tę radość płynącą ze wspólnego ruchu.
Taniec to współpraca i zabawa.
Musisz przestać brać go na rozum.
Nigdy nie byłem w tym dobry.
Mam pewien pomysł. Masz wolny wieczór?
Mogę być.
Przyjdź w umówione miejsce. To ci chyba pomoże.
- Hej. - Hejka.
To tutaj.
- Nie tego się spodziewałem. - A czego?
Sam nie wiem. Czegoś mniej swojskiego? Ale...
ZAJAZD „JABŁKOWY PLACEK”
- Podoba mi się! - Fajnie.
Jestem podekscytowany.
Kiedyś przychodziliśmy tu potańczyć.
Bez jurorów ani nagród. Tylko dla zabawy.
- Taka odskocznia. - Tak.
Pomyślałam, że poza szkołą przestaniesz myśleć o nauce.
Dobry pomysł.
Rany. To nie był żart. Jest naprawdę dobry.
Tak.
Napijesz się czegoś?
Nie. Potem. Parkiet czeka.
- Już? Tak z grubej rury? - Tak.
- Okej. - Do dzieła.
Do dzieła.
No dobra.
- Dobra. - No dobra.
Gotowy? Okej. I...
Raz, dwa, trzy, raz, dwa, trzy...
- Tak. - W tył...
- Nie patrz w dół, tylko na mnie. - Co?
Rozluźnij się! Pomyśl, że to zabawa!
- Zabawa. Zgoda. - No właśnie.
Tak.
- Właśnie tak. - Bez kroków. Zaczynamy.
Tył, przód, raz, dwa, trzy, podwójny obrót, tył, przód...
Tak.
Tył, przód...
Tak!
- Tak! - Nieźle!
Super.
Poczułem to.
- Brawo. - Byliśmy świetni.
- Ty byłeś świetny. - I cię nie podeptałem.
Chcesz trochę wody?
- Wiesz co? Ja poproszę piwo imbirowe. - Szalejesz. Patrzcie ją.
Widzę, że dokonaliście przełomu?
Chciałam, żeby się wyluzował. Żeby nie myślał, tylko to poczuł.
A mnie się zdaje, że nie ma z tym problemu.
Sama dobrze wiesz, że chemia na parkiecie nijak się ma do prawdziwego życia.
Ja to wiem, ty to wiesz. Ale czy on to wie?
- Proszę. Cześć! - Dzięki.
- Cześć! - Zdrowie.
Mogę ją porwać na chwilę?
Wytańczyłam się już.
Jeden taniec. Przez wzgląd na dawne czasy.
Wszyscy o to proszą.
Ja chętnie popatrzę i może czegoś się nauczę.
Dobra.
B-17.
Chodź, Perełko. Pokażmy, na coś nas stać.
„Perełko”?
- Brawo! - Tak!
- Nieźle! - Super!
O rany.
Szkoda, że nie widziałeś, jak dawniej tańczyli.
Nie rozumiem, dlaczego nie poprosiła jego.
Po tym, jak zerwali zaręczyny, nic już nie będzie takie samo.
Dobra robota.
Nadal to w sobie masz.
No, może trochę.
Trenerko, to było nieziemskie. Fajnie było popatrzeć. Jesteś niesamowita.
- Dziękuję. - Tak.
Czy tego właśnie chcesz mnie nauczyć? Taki mamy cel?
Zgadza się.
Mówiłam, że to długa historia.
Wiem.
Przez tyle lat byliśmy parą na parkiecie,
że w końcu zostaliśmy parą poza nim.
Ale on...
łatwo się rozpraszał.
Tak. I w ogóle mnie nie wspierał.
Może tylko w tańcu.
Choć i tak nie zawsze.
Tak czy owak, stare dzieje. On poszedł swoją drogą, a ja swoją.
Wygląda na to, że nie uszedł zbyt daleko.
Nie obchodzi mnie to. Nigdy bym do niego nie wróciła.
- Przepraszam... - Nie szkodzi.
Cieszę się, że cię to obchodzi.
Tak?
Sądzisz, że wycieczka pomogła?
- Jasne. - To dobrze. Ja też. Do jutra.
- Do jutra. - Tak.
- Szerokiej drogi. - Dzięki.
Jesteśmy.
- Ciekawe, co dziś posadzimy. - Zaraz się przekonamy.
Cześć.
Witajcie. Gotowi na drugą rundę?
- Fajnie, że jesteście. - Też się cieszymy.
Wiesz co? Brak mi u ciebie krawata.
Jak to... Co?
Hej. Odwiedzimy Charlotte?
- Mogę? - Oczywiście. Miłej zabawy.
- Miłej zabawy! - Rety.
Odnoszę wrażenie, że jesteś bardzo szczęśliwa.
Nie wiem, jak zwykle objawia się u ciebie szczęście, ale...
Jestem szczęśliwa. Uwielbiam to miejsce.
I sklep.
Cieszę się na myśl o Seattle, ale...
Zabawne. Gdy byłam mała, brałam to wszystko za pewnik.
No wiesz, to normalne.
Tak. Po prostu zakładałam, że zawsze będę miała do czego wracać.
To czemu wyjechałaś?
Po sukces w wielkim mieście. Żeby rodzice byli dumni.
Rodzice byliby z ciebie dumni bez względu na wszystko.
- Znajdźmy ci pracę. - Po to tu jestem.
- Dobra. Proszę. - Dobra.
- Grabie. - Atakuj.
Tu mam zacząć?
- Tak. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Dzięki, że przyszłaś.
Dobrze się bawiłaś?
Hej! A może ta?
Christine, możemy chwilę pogadać?
Tak.
Co tam?
No więc...
Rozmyślałem o tym przez całą noc i...
Na pewno chcesz ze mną tańczyć?
No pewnie.
Bo nie chcę, żebyś czuła się...
do mnie uwiązana.
Taniec z tobą to nie żaden przymus.
Wiem, że się uda, nawet jeśli w to nie wierzysz.
Więc to ty jesteś skazany na mnie.
Ja wybieram ciebie.
No nie wiem.
Niech ci będzie.
- Taylor jest już... - Tak. Jasne.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Dzięki za wszystko. - Jasne.
- Alex? Jak leci? - Miło pana widzieć.
- Wzajemnie. - Tak.
Co tam u ciebie?
Jakoś leci.
- Odwiedzam rodzinę. - No tak. Fajnie.
- Dziękuję, że pomagasz tacie. - Nie ma sprawy.
Dzień dobry.
- Matthew. Skarbie. - Hej, tato.
- To co robimy? - Wnosimy nasiona do sklepu.
Dobra.
Chętnie przyjmę każdą pomoc. Dziękuję.
- Jak leci? - Dobrze.
Tego Alexa wszędzie tu pełno.
Tak.
Pomóc ci z...?
Niezły pokaz.
Dziękuję.
Wiem, że Alex lubi...
rywalizację.
Ja bym to inaczej ujął.
Nie daj się sprowokować. Pokażemy mu na parkiecie.
Dzięki.
- Mogę ją zabrać? - Tak.
- Na razie. - Dobra.
- Dzięki za pomoc. - Proszę.
- Panie Sims, dziękuję. - To ja dziękuję.
- Do miłego. - Na razie.
Tato, mamy nasiona nagietka?
Co ty odstawiasz?
Chciałem spytać, czy chcesz być moją partnerką.
Co?
Nasz wczorajszy taniec. To oczywiste, że jesteśmy dobrą parą.
To prawda. Ale ja mam partnera.
Słyszałem o sklepie.
Chcesz ryzykować z jakimś adwokatem?
- Księgowym. - Bez doświadczenia w tańcu.
Oboje wiemy, że ze mną masz największe szanse.
- Tym razem cię nie upuszczę. - Nie martwię się o to.
A ty co zyskasz?
Może sądzę, że z tobą mam największe szanse.
Dziękuję, ale...
niestety nie mogę.
W porządku.
- Widzimy się na zawodach. - Pewnie tak.
- Nie dam za wygraną. - Ani ja.
I raz, i dwa, i trzy, i cztery, pięć, sześć, siedem...
- Pod. - Tak.
- Przepraszam. - To nic.
Wiesz co? Zróbmy sobie przerwę.
Może to wytnijmy.
Ćwiczymy od kilku dni i nie mogę załapać.
Do półfinałów nie ma podnoszeń, ale w finale nie mamy bez nich szans.
Może zastąpimy tę figurę jakąś inną?
Musi mieć podobny stopień trudności.
A skok Barofskiego?
Skok Barofskiego?
Tak. Oglądałem sporo filmików Myślę, że dałbym radę.
Barofski odpada.
Skończmy już na dziś, odpocznijmy i spróbujemy jutro. Dobra?
- Dobra. Ufam ci. - Dobra.
Następnym razem nauczę cię piec moją słynną tartę z Linzu.
Przyjechał pan Gregory.
I wrócił twój tata.
Cześć i czołem.
- Tato, upiekłyśmy ciasteczka z czekoladą. - Moje ulubione!
Właśnie dlatego.
Ostatnia porcja się piecze.
Możecie je wyciągnąć, kiedy zadzwoni alarm.
Świetnie. Bardzo dziękuję za zaopiekowanie się nią, pani Gregory.
Od czego są sąsiedzi.
Pani szofer już czeka.
- Zawsze na czas. - Dobrze.
- Proszę pozdrowić pana Gregory’ego. - Jasne.
- Dobranoc, skarbie. - Dobranoc.
- Jeszcze raz dziękuję. Szerokiej drogi. - Nie ma sprawy.
Widzę, że świetnie się razem bawiłyście.
- Jeszcze nie wystygły. - Tak smakują lepiej.
Miałaś rację.
Powinnaś już dawno spać. Zmykaj na górę.
Zaraz tam przyjdę.
Są naprawdę pyszne.
- Dobranoc. - Kocham cię. Zaraz idę.
Co ci jest, tato?
To stara kontuzja. Od czasu do czasu się odzywa.
Trochę lodu i po problemie.
Daję słowo.
Więc poprosiłam przyjaciela o wspaniały naturalny nawóz.
Wyhodowałbyś kukurydzę na Saharze.
Zdziała cuda w jej ogródku.
Dziękuję. To...
Hej. Połamania nóg. Wszyscy wam kibicujemy.
- Dzięki, Janet. - Dziękuję.
Podobno połowa miasta ma bilety na nasz debiut.
Zero presji.
- Został tydzień. Myślisz, że zdążymy? - Tak, zdążymy. Idzie jak po maśle.
- Dobra. - Tak.
Dziękuję.
- Wszystko w porządku? - Tak, muszę patrzeć pod nogi.
To do wieczora.
- Tak jest. - W porządku.
Siedem, osiem, raz, dwa, trzy i cztery, pięć, sześć, siedem...
Od początku... Tak.
Raz, dwa, trzy, cztery... Dobrze. Pięć, sześć... Nie.
- Mogę tak zrobić? - Nie.
Raz, dwa, trzy i cztery, pięć, sześć, siedem, osiem... Tak!
- Tak! - Tak!
Dobra. Jeszcze raz. Mam cię.
A teraz spryskamy. To je ożywia.
Okej? Tak?
I pięć, sześć, siedem, osiem...
Tak!
Okej.
Świetnie mu idzie,
ale nie mamy szans bez wysoko punktowanego zakończenia.
- Nie wychodzi mu? - Jeszcze nie.
- Chce spróbować skoku Barofskiego. - A dałby radę?
- Siły mu nie brakuje, ale... - W czym problem?
Miałabym tak biec i podskoczyć?
Pamiętasz mój ostatni raz, nie?
Tak. Alex się rozkojarzył i cię upuścił.
To nie ta sama sytuacja.
Trudno mi jest...
tak bardzo komuś zaufać.
Wciąż rozmawiamy o tańcu?
Wiesz, Chris, kiedyś w końcu musisz skoczyć na głęboką wodę.
Powinnaś spytać samą siebie, czy chcesz to zrobić właśnie z nim.
Chodź.
Dzień dobry.
- Hej. Wejdź. - Cześć.
Przepraszam za najście.
Wiem, że mieliśmy dziś odpoczywać, ale...
- Chciałabyś poćwiczyć. - Dasz radę?
Oczywiście.
Dziękuję. Jesteś niesamowity.
- To nasze księgi? - W rzeczy samej.
Chciałem je jeszcze raz przejrzeć.
Świetny pomysł.
Choć nagroda z turnieju wystarczyłaby na rok, góra na dwa lata,
i tak musieliby mieć nową strategię, by zwiększyć przychód z aktywów.
Racja.
- Masz jakiś pomysł? - Możliwe.
Ty masz wiedzę z zarządzania, a ja z księgowości.
Razem jakoś to rozgryziemy.
Tak, jasne.
Pomyślałem, że zaczniemy od tej niezagospodarowanej ziemi.
- Dobra. - Ma spory potencjał.
Okej. Pani Gregory będzie tu lada chwila.
Dziś wrócę wcześniej. Obiecuję.
- Co oglądasz? - Taniec Iwanowa w zawodach krajowych.
- Zdobył najwyższy wynik. - Nie mogło być inaczej.
Tato, pójdzie ci wspaniale.
- Tak? A skąd wiesz? - Bo masz coś, czego on nie ma.
Co takiego? Felerne kolano?
Christine.
Tak.
Już tu jest.
Koniec ekranu. Bądź grzeczna.
Zawsze jestem grzeczna.
To prawda.
- Baw się dobrze, tato. - Dzięki, T.
Dzień dobry, pani Gregory. Dziękuję.
Pięć, sześć, siedem, osiem. I raz, dwa, trzy, cztery!
Pięć i sześć, siedem, osiem. Raz i dwa, trzy i cztery.
Pięć i sześć, siedem i osiem. Raz i dwa, trzy, cztery.
Pięć i sześć, i siedem...
- I osiem. - I osiem.
Tak i potem...
- Tak. - Tak.
- Dwa obroty i na dół... - I na dół.
- A potem... - I bum!
- Udało się! - Dasz wiarę?
- Byłeś świetny! - Owszem, byłem.
Co ci jest?
Nic. Wszystko gra.
Wcale tak nie wygląda.
O co chodzi?
Po prostu...
Czasem, kiedy się przeforsuję, zaczyna trochę puchnąć.
- Ale myślę, że mi przejdzie. - Dobrze to to nie wygląda.
- Wygląda kiepsko, ale nie boli. - Tak? To idź w moim kierunku.
Co? No dobra.
- Od jak dawna cię boli? - Od niedawna.
Teraz potrzebuję tylko kilku dni odpoczynku.
Konkurs jest za trzy dni.
Jakoś wytrzymam. Do tego czasu może mi przejdzie.
Nie pozwolę ci zrobić sobie krzywdy.
Jest inne wyjście?
- Zrezygnujemy. - Nie. Nie ma mowy.
Nie możesz przypłacić tego kontuzją.
A co z Alexem?
Co?
Chciał z tobą tańczyć, od kiedy przyjechał. Zgódź się.
Ciężko na to pracowałaś.
Nie będę tańczyć z Alexem. Obiecałam to sobie dawno temu.
Dobra.
Więc znajdziemy inny sposób, by ocalić sklep. Pomogę ci.
Zrobimy to razem.
Jasne.
Smakuje ci tost z serem?
- Pychota. - Dobrze.
Chciałem cię o coś spytać.
O co chodzi?
Już od jakiegoś czasu jesteśmy sami,
ale zastanawiałem się, jak byś się czuła, gdyby...
pojawił się ktoś inny.
- Ktoś inny? - Tak.
Wiesz, że bardzo kocham twoją mamę i nie chcę jej nikim zastąpić.
Wiem.
Christine jest bardzo fajna. Nie sądzisz?
Tak. Tak sądzę.
Walisz prosto z mostu.
Mam dziesięć lat.
Tak zrobię. Okej, dziękuję.
- Wszystko w porządku? - To był zarządca nieruchomości z Seattle.
Prosił o wysyłanie informacji. Miałam głowę zaprzątniętą czym innym.
Chcesz o tym pogadać?
Tak bardzo chciałam to dla was wygrać.
Czuję, że was zawiodłam.
Pamiętam, że zawsze chciałaś wygrywać.
Ale tego konkursu nie musisz.
Damy sobie z tatą radę.
Jesteś tego pewna?
Mamy siebie i mamy ciebie. Wszystko się ułoży.
A mój pradziadek
otworzył ten sklep bez grosza przy duszy.
Mówił, że niezawodny sklep jest potrzebny.
Był bardzo ważny dla wielu osób.
Dla nas też?
Dla nas też.
Pamiętam, kiedy pierwszy raz przekroczyłaś ten próg.
Układałem pudła i prawie je wszystkie upuściłem.
Prawie? Upuściłeś je, jeśli dobrze pamiętam.
Staruszek obciął mi wypłatę o 30 centów.
Ale warto było, bylebyś tylko mnie zauważyła.
To ja. Możemy się spotkać?
Zmieniłaś zdanie?
Muszę wygrać. Nie ma innej opcji.
- To bierzmy się do pracy. - Tak.
Chodź. Ja przytrzymam.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Muszę oddzwonić do Christine. Jest w szkole.
To przecznicę dalej. Może do niej zajrzymy?
Świetny pomysł. A może kupimy dla niej lody miętowe z czekoladą?
Wyrabiasz się, tato.
Jest w środku, tato?
Tak, ale chyba jest zajęta.
- Matthew... - Dokąd to?
- Źle to zinterpretował. - Czyżby?
Jesteśmy dobraną parą, Christine.
Kiedyś może tak.
Było, minęło.
Proszę, skarbie. Pogadamy z nią innym razem.
Matthew!
To nie tak, jak myślisz.
Miałam nie tańczyć z Alexem,
ale nie mogę pozwolić, aby rodzice stracili dorobek życia.
Dzwoniłam do ciebie.
Nie gniewam się. Cieszę się, że znalazłaś partnera.
No i... kupiliśmy ci coś.
Powodzenia.
Hej. Już gotowa?
Wygląda pięknie, kochanie. Świetna robota.
- Ktoś mi pomagał. - Nam obojgu.
Wiem, że już nie tańczysz z Christine,
ale i tak będziemy ją dziś dopingować, nie?
Chyba by mnie tam nie chciała.
Bo odjechałeś i zostawiłeś ją na chodniku?
- Między innymi. - Porozmawiaj z nią.
- Naprawdę podoba ci się ogródek? - Naprawdę.
W końcu czuję się jak w domu. Świetna robota.
Proszę. Miło cię znów widzieć.
Trzymaj się.
Jak się czujesz?
W porządku.
Tak.
Matthew odzyska rozum.
Przykro mi, że jesteś taka smutna. Czeka cię tyle radości.
Ta ekscytująca praca w konsultingu czy w czymś tam.
Mamo, nie jadę do Seattle.
Co?
Wiesz, o co chodzi w zasobach ludzkich, optymalizacji procesów i konsultingu?
O pomaganie firmom.
Tutaj najbardziej się przydam.
Skarbie, tu chyba nie będzie za dużo pracy.
Nieważne, czy chodzi o plan ocalenia sklepu,
czy o zamknięcie go i rozpoczęcie nowego rozdziału.
Jesteśmy rodziną i zrobimy to razem.
Dobrze?
Dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Cześć. Jak kolano? - Dużo lepiej. Dzięki.
Spuchło w nieodpowiednim momencie.
Christine i tak ma lepszego partnera.
Nie słyszałeś? Christine nie startuje w zawodach.
Jak to?
Dlaczego?
Alex znowu ją wystawił?
To był jej wybór.
Nie potrafi tańczyć z kimś, komu nie ufa.
Gotowa, skarbie?
Ja to wezmę. Baw się dobrze. Kocham cię. Pa.
Chodźmy, Taylor.
Mogę w czymś... pomóc?
Mam nadzieję.
Szukam partnerki do tańca.
Co?
Matthew, przepraszam za wczoraj.
To ja przepraszam.
Chciałaś tylko pomóc rodzinie. Walczysz do upadłego, Christine.
- A jak twoje kolano? - Wypoczęte i gotowe.
Jesteś pewien?
Nigdy niczego nie byłem tak pewien.
- Pospieszcie się! - To Taylor.
- Weź płaszcz. Lecimy. - Okej. Dobra.
- Pa, mamo. - Pa!
Pa, Jennifer.
- Szybko! Spóźnimy się! - Ma rację. Mamy zawody do wygrania.
- Nie mam sukienki. - Pojechałem po nią na farmę.
To z ogrodu. Na szczęście.
Dobra. Do dzieła.
Gotowa?
- Miłej zabawy. - Dzięki. Do zobaczenia, Jennifer.
Dobry wieczór, panie i panowie. Witamy w dzisiejszym konkursie.
Prosimy o zajęcie pozycji w rundzie kwalifikacyjnej.
Prosimy zachować odstęp, by jurorzy dobrze widzieli.
Turniej właśnie się rozpoczyna.
Powodzenia.
Jurorzy dokonali już wyboru.
Oto dzisiejsi półfinaliści.
Para numer 14.
Para numer 18.
Para numer 16.
Para numer 30.
Gratulujemy finalistom i finalistkom.
Tancerze, tancerki, przygotujcie się. Pora zabłysnąć.
Skup się na mnie.
A ostatni piruet? Twoje kolano to wytrzyma?
Pewnie nie.
Ufasz mi?
Tak.
Gotowa?
Barofski!
- Czy my...? - Udało ci się.
Brawo!
Panie i panowie, zdobywcami drugiego miejsca są...
Christine Sims i nowicjusz Matthew Russell.
- Gratuluję. - Dziękujemy.
- Zasłużona nagroda. - Dziękujemy.
- Cześć, Alex. Gratulacje. - Dziękuję.
W układzie nie było pocałunku.
Gratuluję zasłużonego zwycięstwa.
I powodzenia w remontach.
Dziękuję. Czy to oznacza, że zobaczymy się w lidze?
Fajnie było przypomnieć sobie dawne czasy,
ale chyba czeka mnie inna przyszłość.
Powodzenia.
Jak się czujesz?
Przepraszam cię.
Za co?
Nie wygraliśmy.
Jasne, że wygraliśmy.
Racja.
Nie dostaliśmy pierwszej nagrody,
ale pieniędzy wystarczy na nasiona i zapasy,
żeby zagospodarować nieuprawiane pole.
Możecie się ubiegać o lokalne i regionalne ulgi podatkowe.
A kiedy zbierzecie plony,
na resztę kwoty możecie wziąć pożyczkę dla rolników.
To naprawdę niesamowite.
Ale nie mamy tyle rąk do pracy.
I tu się chyba mylicie.
Zawsze ich wspieraliście. Chcą się odwdzięczyć.
Kochanie.
- Matthew. Dziękuję. - Robię to z przyjemnością.
Skarbie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Przywitam się.
- Tak się cieszę, że was widzę. - Nie zostawilibyśmy was w potrzebie.
- Co za wspaniałe uczucie. - To prawda.
Dobra robota, partnerko.
- „Partnerko”. Podoba mi się. - Mnie też.
Wiesz co? Do przyszłorocznych zawodów zostało tylko 361 dni.
Napisy: Anita Danielewska