Downloaded from YTS.MX
Isa 'to sa mga pinakasirang parte sa sistema ng Estados Unidos, tapos.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hindi 'to etikal, at imoral 'to.
Walang karapatan ang mga magulang.
Alam kong mas maigi pang barilin ka nila kaysa kunin ang anak mo.
Maraming taon na, walang bumago nito?
Maling-mali 'to.
Kaya nga, sabi ko sa 'yo.
Pag nakuha mo anak mo,
umalis ka sa ospital na 'yon, at 'wag ka na bumalik.
Magiging prangka ako. Nagugulantang ako sa pinagdaanan ng bata.
-Halimaw! -Walang halimaw. Nandito si Mommy.
-Ayaw mong amining may problema. -Nagtiwala ako sa mga doktor.
Sumusumpa ka ba na ang testimonya mo
ay ang buong katotohanan?
Isinusumpa ko.
Di ko mapigilan. Lumalaban ako para sa anak ko.
Ano'ng mararamdaman ko?
Diyos ko.
Sabihin mo ang nangyari.
Ang lakas ng loob mong magtanong ba't takot ako sa ospital?
Tinraumatize n'yo 'ko!
Tumayo. Ika-12 Judicial Circuit Court.
Miss na kita, at sana makita kita agad.
Sigurado akong makikita mo ako agad.
Tiyagain lang nating maghintay, ha?
Bumubuo tayo ng pamilya sa pag-ibig.
Katapatan.
Pagtitiwala.
Bilang mga magulang, ginagawa natin ang pinakamabuti para sa mga anak natin.
Ginagawa mo lahat para sa kanila.
Gan'on ang ginawa namin ni Beata.
Pero walang nakapaghanda sa akin
sa pinagdaanan ng pamilya ko.
Wala.
Ito ang umpisa ng pagsaksi ni Jack Kowalski.
Naka-record tayo. Oktubre 25, 2021, 9:02 ng umaga.
Mr. Kowalski, may itatanong lang ako tungkol sa asawa mo.
Na-in love ako agad kay Beata.
May espesyal sa kaniya.
Nasa mga mata niya.
Totoo siya.
Magic siya, alam mo 'yon?
Nagpunta si Beata dito galing sa komunistang Poland
noong 16 taong gulang siya.
Nag-high school siya sa Chicago
at sinabi niyang
sabi ng teacher niya, di siya makakatapos,
kasi di raw siya magaling mag-English.
Di dapat sinasabi 'yon kay Beata kasi di siya tumatanggap ng hindi bilang sagot.
Oo, maraming beses kong narinig ang "hindi" pag mali ako.
Pinagtapos niya sarili niya sa kolehiyo at naging nurse sa cardiac cath lab
sa Loyola University Medical Center.
Pinasubalian niya sila.
Wala siyang gusto kundi ang magkaroon ng sariling anak.
Nagplano siya agad ng itsura ng kuwarto,
at bumili siya ng mga damit at dinekorasyunan.
Mula sa umpisa, alam kong magiging mabuti siyang ina.
Sa kasamaang palad, nahirapan kaming mag-anak.
Pero kahit na nakaka-stress,
di sumuko si Beata.
Ayaw niyang sumuko.
At doon ipinanganak si Maya.
Sinigurado ni Beata na pinaka the best ang meron si Maya.
May piano lesson. Polish school.
Nagsusulat siya tungkol sa mga pinupuntahan ni Maya.
Masarap sa pakiramdam na may dagdag na babahaginan sa buhay.
Pagkaraan ng dalawang taon, ipinanganak si Kyle.
Suwertihan lang.
Di kami sumubok.
Natagpuan ko ang sarili kong nananaginip
Pilak at ginto
Parang eksena sa mga pelikula
Na alam ng bawat pusong bigo
Noong umpisa ng tagsibol ng 2015,
maganda ang buhay.
Nagtatrabaho si Beata bilang infusion nurse,
tumutulong sa mga tao sa pagpapagamot sa bahay.
Bumbero ako
na nagretiro kinalaunan,
nagkaroon ng maraming oras na makasama ang mga bata.
May magandang bahay kami, magandang pamayanan.
Pangarap ito na natupad. Paraiso.
Pero nagsimulang magkasakit si Maya.
Ito ang umpisa ang pagsaksi ni Maya Kowalski.
Naka-record tayo. Biyernes, Oktubre 15, 2021.
Hi, Maya.
Matagal nang nakakaraan, mula 2015 hanggang 2017,
gusto kong magkaideya sa mga sintomas na nagkar'on ka.
Naaalala mo ba?
Naaalala kong matindi ang sakit noon.
Sa mga braso, binti at paa ko.
Lagi akong matamlay,
at di ako makagalaw nang maayos gaya dati.
Di namin alam ang sanhi pero mabilis na lumala nang lumala.
Kelan siya nagsimulang magkaproblema?
Di ko masyadong pinansin. Akala ko, sa hika lang niya.
-Pero nanikip ang dibdib niya. -Okay.
May madilaw na berdeng plema sa ubo,
impeksyon sa sinus, at hindi siya makalabas.
Tuwing lumalabas siya, inuubo siya.
Nag-umpisa lahat sa problema sa paghinga.
May respiratory infection siya.
Sinasakitan siya ng ulo, lumalabo ang paningin.
Parang nasusunog ang balat niya.
Masakit pag hinahawakan ko ang binti mo, 'no?
Pumapaling ang mga binti niya.
-Kaya mo 'yan. -Konti na lang.
Di siya makalakad.
Konti na lang.
-Alam ko. -Di ko na kaya!
Di ko na kaya!
Naaalala kong naririnig ko siyang umiiyak buong gabi dahil sa sobrang sakit.
Alam ko.
Pero wala kaming nakuhang sagot.
Di namin matanggap.
Maya.
Magpakatatag ka.
Sinusubukan ko.
Nakailang doktor kami,
palipat-lipat ng ospital…
humahanap kami ng sagot.
Bilang nurse, masinsin si Beata,
kaya dinokumento niya ang bawa't punta sa doktor
mula sa umpisa,
pero suko na sila at sinasabing, "Wala na kaming magagawa.
Di namin alam ano 'yan."
Narinig ko kuwento mo.
Naiintindihan kong marami siyang pinagdadaanan,
pero di pa ako sigurado kung ano 'yan,
sa totoo lang.
Masasabi ng bata, "Di ako makahinga,"
at ewan ko kung anxiety attack 'to.
Buweno…
Kaya maraming mga bagay ang tanong pa rin.
Sandali lang.
Ma, di 'to anxiety.
Alam ko, anak. Alam ko.
Inaalam niya lang. Huminahon ka lang hangga't kaya mo.
Bilang magulang, alam naming may mali, at di sapat ang ginagawa nila.
Kaya pagkauwi ni Beata, di siya natulog.
Nag-research siya.
At doon niya nahanap si Dr. Kirkpatrick.
Okay bang gamitin ang video na 'to para magturo sa ibang mga bata?
-Opo. -Sige, mabuti.
Tingnan natin ang history mo.
Tatlong buwan ang nakakaraan,
nagsimulang sumakit ang mga paa mo, 'no?
Kita mo, pumapaling binti niya?
Dystonia tawag d'yan. Dystonia.
Sobrang lala niyan ngayon na di niya mabuhat ang sarili niya, 'no?
-Handa kang ma-test? -Opo.
Itaas mong todo 'yang kanang kamay mo,
at tingnan natin hanggang saan mo kaya bago ka huminto, ha?
'Yan… 'Yan na 'yon? Magaling, Maya.
Papatulungin natin si Mommy mo.
Pupunta siya dito at itataas niya ang paa mo
at galawin mo ang mga daliri sa paa, ha?
Kaya mo ba?
'Yan na ba lahat ng kaya mo?
-Mommy, walang galaw, 'no? -Wala.
Okay, Mommy. Very good.
Maya, gusto mo ba ng kumot…
Noong makita ko ang mga Kowalski noong September 2015,
halata ang problema ni Maya.
Malinaw at simpleng CRPS,
complex regional pain syndrome.
Inihanda ang videotape na 'to
na ikininsulta kay kay Dr. Anthony Kirkpatrick.
Ano ang complex regional pain syndrome?
Pinakamadaling isipin 'to kung paano ito nage-evolve.
Sabihin nating nagkasugat ka.
Alam mong pagkatapos ng isa o dalawang linggo, mawawala ang sakit,
mawawala ang maga, ang pamumula at lahat 'yon mawawala.
Pero ang nangyayari sa mga pasyenteng may CRPS
lumalala 'yon sa pagdaan ng mga araw.
Ipinapakita ng mga nilathalang pag-aaral na tumataas ang insidente ng CRPS
sa edad na siyam hanggang 11,
at kadalasan ito sa mga batang babae.
Parang nasusunog daw ang pakiramdam.
Nagiging sensitibo ang balat sa konting hawak.
Isipin mo, lumilipad na balahibo, malambot na hawakan.
Sabi ng mga pasyente, para daw
kutsilyong sinasaksak sila sa katawan.
Una itong inilarawan may 100 taon na nakakaraan,
pero kinilala lang ng modernong medisina noong dekada 90.
Marami pa ring di nakakaalam dito,
at marami sa nagdurusa'y sinasabihang psychological at imahinasyon lang ito.
Matapos ang unang evaluation ko kay Maya,
malinaw sa akin na, dahil sa antas ng sintomas niya,
ang mga sugat, ang nasusunog na pakiramdam sa binti,
ang sakit sa buong katawan niya,
na may advanced CRPS si Maya
at kailangang kaming maging agresibo dito at makontrol agad.
3,000 pasyente ang nagamot namin na may complex regional pain syndrome.
At alam namin ang pinakamainam na therapy.
Ketamine ang tawag.
Isang gamot na ginagamit panglibangan sa mga club
ay sumisikat sa gitna ng mga espesyalista ng pain management.
Ang ketamine ay gamit ng mga dalubhasa sa medisina
para gamutin ang mga may matitinding sakit.
Ang ketamine ay ligtas at epektibong gamot
sa advanced complex regional pain syndrome.
Kasi pagpasok ng ketamine sa katawan mo,
sini-stimulate nito ang utak at nire-reset lahat.
Pinapataas ang blood pressure, ang pagdaloy ng dugo,
pinatataas ang paghinga.
Kay Maya, ginawa muna namin ang outpatient procedure
sa mababang dose…
Masakit ba?
…pero di epektibo.
Dito lang…
Kaya pinag-usapan namin ng ina at ni Maya
ang ideya ng ketamine coma procedure.
May mga pasyente na kinokontrol ang sakit sa pamamagitan ng coma.
Dito, gumagamit ang doktor ng 50 beses sa normal na dose
para magka-coma ng limang araw.
Sa dami ng pasyente, kita mo paghina nila. Walang epektibo.
Di gumagana ang opera, gamot, ang nerve blocks,
at pag ginawa mo 'tong isa, gumagana.
Sabi ni Dr. Kirkpatrick
na ang experimental treatment ay sa Mexico lang.
Nang sabihin sa 'kin na kailangang pumunta sa Mexico,
di ako makapaniwala.
…humiga ka…
At sinabi niya sa aming maaari siyang mamatay.
Pakiramdam ko naman kakayanin niya.
Talagang nakakatakot
pero walang ibang pagpipilian.
Iyon o ang makita si Maya na humina nang humina kada araw.
Kaya napagdesisyunan naming dalhin siya sa Monterrey, Mexico.
Gigising ba ako?
Oo, magigising ka.
-Magiging normal ba ako? -Oo, normal ka.
Oo, magiging napakanormal mo paggising.
-Weird pakiramdam ko. -Di ka weird.
Ang weird ng pakiramdam ko.
-Sobrang kakaiba. -Ang galing mo.
Gusto kong balikan ang ketamine coma sa Mexico.
May naaalala ka sa pagkaospital mo?
Opo, natatandaan ko na nandoon ako sa kuwarto.
Mataas ang dosage,
kaya naranasan ko ang side effects, gaya ng hallucinations.
Pero alam ko nandoon ang Mommy ko, at nakatulong 'yon.
Ito ang unang araw ng coma,
Miyerkules, ika-18 ng Nobyembre.
Mabuti ang lagay ni Maya.
Ngayon ay Biyernes, ika-20 ng Nobyembre.
Ito ang ikatlong araw ng coma.
Maganda ang lagay ni Maya.
Pang-limang araw ng coma ngayon.
Nagsususuka siya kaninang umaga,
kaya tinaasan ang dose ng ketamine niya.
Ika-anim na araw ng coma, 11-22-15.
Mahal kita, Maya.
Mahal ka ni Daddy Mahal ka ni Kyle. Mahal ka ni Corinne.
Mahal ka ng lahat.
'Wag! 'Wag. Alisin mo 'yan. 'Wag mong itaas 'yan.
-Mommy! -Oo, nandito si Mommy.
Huy.
-Nandito ako. -Mommy, may mga halimaw.
Walang halimaw. Nandito si Mommy, at di halimaw si Mommy, okay?
Maya, naaalala mo ba na may mga itatanong kami sa 'yo?
May itatanong sa 'yo Mommy mo, ha?
-Opo. -Bitawan mo salamin mo.
-Sige, Mommy? -Po?
-Hello, Maya. -Po?
-Si Mommy 'to. Natatandaan mo si Mommy? -Opo.
Sige, mabuti.
-Ano'ng pangalan ng kapatid mo? -Kyle.
Magaling!
Maayos naman siya, at gumegewang siya.
Hindi sa di ito inaasahan, at masasabi kong wala siyang masamang hallucination.
-Sang-ayon ka ba? -Oo.
Sige. Kaya, Maya, heto ang isang tanong.
-Handa ka na ba? -Opo.
Sumenyas ka, Maya.
-Sumenyas ka. -Eto.
Ayan. Hey!
Nagawa niya.
Nagising si Maya sa coma at bumuti ang kalagayan niya.
Gutom daw siya, na maginhawang marinig.
Gumana ang coma.
Nakatulong ng malaki ang ketamine sa 'kin sa sakit ko.
Nagka short-term memory loss ako,
at minsan talagang sobrang labo ng paningin ko,
pero okay lang sa 'kin magka-side effects, kung makakatulong.
Sige, Maya. Enero 6 na, at nag-ketamine coma ka.
Sulit ba ang mga pinagdaanan mo?
-Opo. -Malaking tulong.
Lalo sa sakit ng ulo, kung tama ako.
-Nawala sakit ng ulo niya. -Oo.
-Konti na lang. -Tama.
-Maayos na sakit niya sa binti. -Tama.
Kaya, oo.
-Tama… -Bumuti na.
Mag-testing tayo, Maya. Handa ka na ba?
Ilagay mo sa likod ng ulo ang kamay mo.
Di mo kaya 'yan dati. Masakit ba pag ginawa mo?
Hindi po masakit.
Wala talaga, sige. 'Yong kabila naman.
-Di mo rin kaya 'yan dati. -Di po.
Pinag-usapan natin ang halaga…
Pagkagaling namin sa Mexico,
di namin kayang bayaran ang panggagamot ni Dr. Kirkpatrick,
kaya nirekomenda niya si Dr. Hanna, na tinanggap ang insurance namin
at nagreseta ng mababang dosage ng ketamine kay Maya.
Mas okay 'yan. Mahal kita.
Mahal din po kita.
Dahan-dahan kang bumaba.
Lumalakas siya.
Natutuwid 'yong dystonia niya.
Di niya nagagamit binti niya pero kaya ng braso niya,
at maigi na ang lagay niya.
Siguradong kailangan ni Maya ng dalawang dose ng ketamine ngayon
pagkatapos nito.
Bumalik na ulit siya sa school, sa pagtawa at paglalaro.
Mapalad kaming nakakita kami ng gumagana.
Sa loob ng isang taon, gumana.
Hanggang sa gabi ng bagyo.
Masama ang panahon kanina.
Lumalala habang si Hurricane Matthew
ay paakyat sa silangang baybayin ng Florida.
Sarado ang mga tulay. Sinabihan ang lahat na sumilong muna.
Napakadelikadong lumabas ngayon.
Nag-relapse si Maya.
Bumalik ang sakit, naging mas malala.
Nirereklamo niya ang sakit ng tiyan niya.
Dumating sa puntong sumisigaw siya at umiiyak
at nagmamakaawa ng tulong.
Tinawagan ko si Beata sa trabaho.
Sige, teka lang. Tatabi lang ako.
Sinabi ko, "Kailangang dalhin siya sa emergency room."
Naaalala ko, binuksan ko ang pinto.
Pumunta ako sa triage,
at sasalubungin ka ng mga parehong tanong.
Walang ideya 'yong unang nurse kung ano ba ang CRPS,
at pati 'yong iba ganoon din.
Nagtatanong sila ng mga impormasyon.
Ipinakausap ko sa doktor ang asawa ko sa telepono.
Low-dose naltrexone ang mga gamot niya,
at ketamine, oral, nireseta ng doktor niya.
Pagbibigay ng ketamine lang ang concern niya
paulit-ulit, at parami nang parami.
Dumating si Beata after isang oras.
Mainit ang ulo niya, demanding.
Napaka-controlling ng nanay.
Sabi niya sa 'kin, "Ganito ang gagawin mo."
Pinapaliwanag ni Beata
kung ano ang dapat gawin dito sa sakit.
Di n'yo naiintindihan ang medical diagnosis niya.
Di n'yo naiintindihan ang kailangang medication para kontrolin ang sakit niya.
Pero di nila naintindihan.
May risks ng respiratory failure, atake sa puso.
Maaring ikamatay ng anak niya,
at parang di siya nag-aalala tungkol d'on.
Balikan natin noong pumunta ka sa Johns Hopkins All Children's Hospital
noong Oktubre 7, 2016.
Naaalala mo?
Di ko na po naaalala ang eksaktong araw,
pero natatandaan ko ang umpisa ng stay ko sa Johns Hopkins.
Naaalala ko na may sobrang sakit ako.
Masakit ang tiyan mo o paa?
Nasa buong katawan ba?
Sa tiyan talaga. Dinala ako sa ER.
Tapos n'on, nilipat ako sa PICU, o kung anoman ang tawag d'on,
'yong intensive care unit o kung ano.
'Yon lang ang natatandaan ko.
Inumpisahan nila si Maya ng mababang dose ng ketamine, pero di gumagana.
Pagdaan ng mga araw, wala kaming nakitang epekto sa kalagayan ni Maya.
Kinuwestiyon namin ang diagnosis ng complex generalized pain syndrome.
Alam ni Beata na di epektibo ang mababang dosage.
Pero di sila nakinig.
Nagkainitan na noon ng ulo.
Nagkaroon ng usapan na aalis na sila ng ospital.
Doon ako nakaramdam na di ligtas si Maya.
Sinabi nila na pag pinlano daw naming umalis,
papatawag nila ang security.
At kapag may suspetsa ka ng child abuse,
kailangan mong tawagan ang Child Protection Services.
Pagkaraan ng ilang araw,
bumibisita ako kay Maya sa Johns Hopkins.
May pagkakataong lumabas ang nurse sa kuwarto,
at may pumasok na babaeng may maitim na buhok.
Sinusumpa mo ba o inaayunang ang ipapahayag mo
ay pawang katotohanan lamang?
-Oo. -Sabihin mo ang pangalan mo.
Sally Marie Smith.
Di niya sinabi kung sino siya.
Pumasok lang siya, tiningnan niya ako, tiningnan niya si Maya.
Pumasok siya,
at kumilos siyang parang regular na doktor sa ospital.
Tapos nagtanong na siya.
Kung alam lang nila kung sino siya, di namin siya kakausapin.
Tinanong niya, "Ano'ng problema kay Maya? Saan siya pinapagamot?"
Tungkol sa mga medication.
Bakit hinayaan kong bigyan siya ng mataas na dosage?
Sabi ko, nireseta 'yon ng mga doktor.
Dr. Hanna, may 55 infusions dito
mula sa umpisa ng Enero hanggang Oktubre 6 ng 2016.
Nalaman ko din na nagreseta ka ng oral ketamine
na iinumin sa bahay.
-Natatandaan mo ba 'yon? -Oo.
Posible ba na ang sakit sa tiyan ay dahil sa mga infusion?
Maaring side effect 'yon.
Binibigyan niya ang bata ng libong milligramo,
araw-araw na sunod-sunod.
Di 'yon routine ketamine dosing.
May mga pasyente akong nag 1,500 mg sa isang araw.
Iba-iba ang bawat pasyente.
May pasyenteng may tolerance,
o nangangailangan ng mataas na dose ang sakit nila.
Sanlibong miligramo kada apat na oras,
'yon ang epektibo sa kaniya.
Maraming manggagamot,
kasama ang mga dokumentado sa report sa abuse hotline,
na may mga concern sa Munchausen syndrome by proxy.
-Munchausen by proxy. -Munchausen by proxy.
Munchausen by proxy o medical child abuse.
Ang Munchausen by proxy ay isang klase ng child abuse
na kung saan ang tagapag-alaga ay nagbibigay
ng mali o eksaheradang impormasyon,
pagbabalewala sa mga rekomendasyong medikal,
at ang pattern ng pag-uugaling 'yon ay nagdudulot ng peligro sa bata.
Sampung minuto siyang nag-interview,
at pagkatapos n'on, lumabas na siya.
May sapat na ebidensya para sa diagnosis ng medical child abuse,
at lumalabas na sa malamang
na si Mrs. Kowalski ang pangunahing gumagawa ng child abuse.
Bumalik ang nurse na tumutulong sa 'kin.
Kailangan ko na daw umalis.
Na ang anak ko…
ay nasa pag-iingat na ng estado.
Naaalala ko, nagkatinginan kami ng anak ko.
Iniisip ko kung makikita ko pa ba siya.
Inakusahan nila siya na in-overmedicate si Maya.
At akala nila pinepeke ni Maya ang syndrome niya.
N'ong panahon na 'yon, sabi ko kailangan natin ng abogado.
Nakilala ko ang mga Kowalski noong Oktubre 2016,
at nang una kong makilala si Beata,
humanga ako sa kaalaman niya sa sakit ng anak niya.
Marami siyang pinagdaanan.
Maraming nilapitang doktor para pagalingin ang bata.
At talagang nag-aalala siya sa mangyayari kay Maya,
mag-isa sa ospital at di sila kasama.
Di niya maintindihan
bakit ginagawa 'to ng Department of Children and Families.
Pinaliwanag ko kay Jack at Beata
na karaniwan ang ganitong kaso.
Puwedeng ihiwalay ang mga bata ng imbestigador ng child protective service.
Kailangan lang nilang patunayang may dahilan
na may peligrong mangyayari sa bata.
Sa Florida, pribado ang child welfare system.
Nang ni-review ni Sally ang kaso ni Maya,
empleyado siya sa Suncoast Center.
Tumutulong 'yong center sa pag-iimbestiga ng mga paratang ng child abuse
sa Pinellas County,
kung saan naroroon ang All Children's Hospital.
Ang mga bata sa Pinellas, halos dalawa't kalahating beses
na mas maihihiwalay sa pamilya kesa buong estado.
Kaya child welfare industry na ang tawag ko dito.
Pero may kailangan kang tandaan.
Nang mag-umpisa ang child protective services sa bansa noong '70s,
ang mga batang ito
ay nahirapan dahil sa labis na parusa sa katawan,
na binubugbog,
na may baling buto o may paso ng sigarilyo.
At may mga pang-aabusong seksuwal.
Bagama't nangyayari pa din 'yon,
sa mga nagdaang taon, may bagong diagnosis na ginagamit kami.
Medical child abuse,
ang sinomang magulang na dinadala ang anak
na may kakaibang sakit sa limang magkakaibang doktor
dahil inaalam mo kung ano problema ng anak mo'y
maaakusahan ng pangangalap ng doktor
at ine-expose ang bata sa di kailangang medical procedures
para sa isyu nila sa mental health.
Eh, ano ang personal mong assessment kay Beata?
Tingin ko siya ay…
medyo masyadong direkta minsan,
at siguro na-offend ang mga ibang doktor.
Paniwala ko may na-offend sa All Children's Hospital,
at nagsimula doon ang problema.
Nang malaman kong
si Sally Smith ang mag-iimbestiga,
tinawagan ko siya agad,
at ipinaliwanag ko ang diagnosis.
Kung gusto mo ng objective evidence, meron ako.
Sinabi ko sa kaniya sa telepono.
Dalawang araw, nag-ulat siya. Nilagay ba niya sa ulat? Hindi.
Ipinresenta ko ang impormasyon
sa abot ng aking kakayahang propesyonal
at dumating sa isang konklusyon.
Sinabi kong pag tinuloy niya 'to,
di lang magiging sakuna ito para sa bata,
kundi permanenteng pinasala sa buong pamilya.
Binalaan ka ba niyang puwedeng magresulta ang imbestigasyon mo
sa di kailangan at permanenteng pinsala sa bata at sa pamilya?
Ewan ko kung sinabi niyang gan'on.
Alam kong may dinokumento siya na bagay na pinag-usapan namin.
Binasa ko ang sinulat ko.
Kikilalanin ko
na ang isang imbestigasyon at medical evaluation
ng child abuse at kapabayaan ay makakapighati sa pamilya.
Gan'on mo ba tinitingnan ang nangyari sa mga Kowalski?
Pagkapighati?
Ewan ko. Sila ang dapat mong tanungin sa tugon nila sa lahat ng ito.
MATAPOS DALHIN SI MAYA SA PAG-IINGAT NG ESTADO
Puwede bang makausap si Maya?
Dinouble-check ko sa social work,
ang sabi, di mo siya puwedeng kausapin hanggang sa matapos ang court date bukas.
Di ko man lang puwedeng makausap ang anak ko?
Tigilan mo na 'yan.
Hindi. Puwede daw kitang bigyan ng update tungkol sa kaniya, pero di ngayong gabi.
Di puwede ngayong gabi.
Binigyan mo ba siya ng gamot sa sakit?
Uminom na siya ng Ativan kanina,
mamayang alas-onse pa ang kasunod.
Nakatutok si Beata sa pag-aalaga kay Maya.
Pag gustong makipag-usap ng anak ko sa akin, kailangan ko siyang makausap.
Pero ang approach ko ay
'wag nang magdulot pa ng tensyon sa pagitan ng ospital at pamilya namin.
Beata.
Tama na.
Ayokong mahirapan ang anak ko.
Anak ko pa din siya.
Ibaba mo na 'yan.
Naiintindihan ko. Gusto kong magawa ang lahat para di siya mahirapan.
Sige. Salamat, Theresa.
-Magandang gabi. -Ikaw din. Bye.
Imbes na yakapin ang isa't isa,
ano lang… Sumabog na lang.
Isisisi nila 'to sa 'yo.
Tigilan mo na ang kalokohan! Gusto kong makita ang anak ko!
Tama na! 'Wag mong masabi-sabi ang pain meds!
'Wag kang magsabi ng kung anu-ano!
Gagawa ka lang ng mas marami pang problema!
Gusto kong makita ulit ang anak ko! 'Wag mong gawin 'to!
-'Wag kang sumigaw… -Di mo naiintindihan!
Tara dito. Hindi mo naiintindihan. Puwede akong magtanong ng gusto ko.
Hindi! Gagamitin nila 'yan sa 'yo! Sinisigurado ko! Hina-harass mo sila!
Pabayaan mo na sila!
'Wag mong palakihin!
Mahal kita, Mommy.
Puwedeng 'wag mo na gawin 'yong sabi niya?
-Puwede ba? -Tangina!
Makinig ka kay Daddy at 'wag…
Hindi siya laging tama.
Nasisira ang pamilya namin.
'Yong bruhang 'to, sinabi sa 'kin,
"Binibigyan mo siya ng ketamine sa bahay, IV."
Sabi ko, "Ewan kung sino nagsabi niyan,"
pero itong sinungaling at gagong 'to ay nag-report…
Sige na. Kalma lang.
Alam mo, di ko mapigilan!
Pinaglalaban ko anak ko. Ano dapat kong maramdaman?
Tingin ko, importanteng maging kalmado ka.
Lalo na at galit sila sa 'yo, Beata.
Puwede kong sabihing sumusunod ka lang sa protocol ng doktor.
Wala namang magpapakitang nag-iimbento ka ng sakit
at pinapalala mo lang ang sitwasyon niya.
Sige.
Bukas ng 9:00 ng umaga ang shelter hearing mo, kaya…
-Kailangan nandoon kayong dalawa. -Oo.
Pareho kaming pupunta doon.
Ang unang bahagi ng dependency case ay shelter phase,
kung saan pipiliin ng judge ang pagdadalhan sa bata.
Ilalabas ang paunang ulat ng imbestigador ng child protection services
at mga patong-patong na mga sabi-sabi.
…kahina-hinala sa akin…
Ito sabi ng doktor. Ito sabi ng ibang doktor.
…may pag-aalala…
Matatanggap 'yon,
kaya madali lang silang mananalo,
at nagiging mahina ang pamilya sa sistema.
7 ARAW SA OSPITAL
1 ARAW SA PAG-IINGAT NG ESTADO
Ito ang usapin ng Kowalski
para sa shelter hearing na may kinalaman sa batang si Maya.
Kayo ang ina at ama ni Maya at Kyle. Tama ba?
Oo. Beata Kowalski. Ina.
Jack Kowalski. Ama.
Sige, salamat.
Binigyan ako ng kopya ng mga paratang laban sa mga magulang.
Binigyan din ako ng kopya
ng Child Protection Team medical evaluation,
na siyang paunang ulat.
Dahil sa mga paratang,
dapat lang na maglabas ng no-contact order ngayon
sa pagitan ng ina at ni Maya. Alam kong…
Beata.
…may 50 taong gulang na babae na nahimatay sa korte.
-Makakadilat ka? -Humihinga pa siya…
-Beata. Huy. -Beata, dinig mo kami?
Beata? Makakadilat ka ba para sa 'kin?
Nahandusay si Beata sa sahig, at nauntog ang ulo sa sahig.
Nilagay sa pag-iingat ng Child Protection Service si Maya
sa Johns Hopkins All Children's Hospital.
Binago ang sistema ng treatment niya
kasi meron daw Munchausen syndrome by proxy si Beata.
Sinabi ng judge na kailangang ipa-psychological evaluation si Beata.
Nagpa-psychological exam si Beata.
At ang findings ay
wala siyang Munchausen syndrome by proxy,
pero may adjustment disorder with depressed mood
dahil sa pagkakuha ng anak niya.
At siyempre, sa pag-atake ng sistema.
Beata, ito ang dapat mong maintindihan sa mga ganitong kaso.
Di sila patas.
Wala silang paki sa ebidensya.
60 ganitong kaso ang nagawa ko sa pananaw ng magulang,
maiging makipagtulungan para makuha ang anak mo.
Sige, pero puputulin muna kita d'yan.
Sinasabi nila araw-araw sa 'kin
na wala silang ideya paano gamutin 'tong sakit,
at gusto kong mapagamot ang anak ko.
Sigurado akong totoo lahat 'yan.
Pero pag nag-umpisa na 'yong kaso,
di na mahalaga lahat 'yon.
Walang pakialam ang mga judge kung mali ang ospital
na kasing laki ng paki nila tungkol
sa kung maipapahamak mo ba ang anak mo o hindi
kasi ang concern lang ng judge ay,
"Kung ibabalik ba nila ang bata sa magulang, papatayin ba nila siya?"
Kaya ang pinakamagandang paraan para matapos itong kaso, sa karanasan ko,
ay kumbinsihin ang lahat na nagbago ang isip mo,
at gagawin mo ang sasabihin nila.
At kapag nakuha mo na ang anak mo,
umalis ka sa ospital, at 'wag ka nang bumalik.
Kaya pansamantala,
hahayaan ko munang humina ang anak ko.
Ano pa bang pagpipilian mo?
Maghirap muna siya ng konti ngayon, at makukuha mo siya,
o maghirap habambuhay at di mo na mababawi.
Gan'on pala.
Maya, may natatandaan ka ba sa ospital
na nagsabi bakit ka inihiwalay sa magulang mo?
Walang nagsabi sa 'kin nang direkta.
Inalam ko lang sa sarili ko.
May naramdaman ka ba?
Sampung taon ka lang,
pero may ideya ka na sa nangyayari noon?
Nalilito ako.
Ang dami kong tinanong pero ayaw nilang sagutin.
Sabi nila, "Bawal mo silang kausapin."
Kaya wala akong ideya talaga.
May panahon na puwede ko nang makita si Maya.
Pero maraming batas na dapat kong sundin.
Bawal ko siyang kumustahin, tungkol sa paggamot sa kaniya.
Di ko siya puwedeng sagutin kung kelan siya uuwi.
Di pwede ang tungkol sa Mommy niya.
Maikli lang ang pagdalaw,
at napakahirap
kasi nakikita kong bumabagsak ang kondisyon niya.
NOTES NI JACK
SINABI NI MAYA NA NASASAKTAN SIYA
LUMALALA NA 'TO.
Pumapaling daw lalo ang paa niya.
Dumadami ang sugat niya.
At n'ong nakikita ko siyang pahina nang pahina,
'yon ang nakaka-frustrate lalo.
Kaya pag-uwi ko galing kay Maya,
gustong malaman ni Beata ang lagay ng anak niya.
Inaalagaan daw ba si Maya,
pinapainom ng gamot, kung anu-ano.
Wala akong masabi.
Alam mo, di ko kaya…
Pag uumpisahan ko,
mawawalan ako ng karapatan bilang ama na makita ang anak ko,
at nangangailangan ang anak ko na may dadalaw sa kaniya.
Kaya tumatahimik ako.
Kyle, nagkaroon ka ba ng pagkakataong mabisita ang kapatid mo
sa ospital nang ma-confine siya?
Opo.
Ano ang itsura niya nang dinalaw mo siya sa ospital?
Parang ayaw niya po doon.
Mahirap pag wala ang magulang,
at lalong mahirap na magtiwala sa mga taong di mo naman kilala.
Sinasabi lang nila na nasa isip lang 'yon ni Maya.
May sakit 'yong bata. Sinasabi niya ang problema niya,
pero walang nakikinig.
Mali 'yon. Kilala ko ang anak ko.
DOKTOR - DINALAW KO SI MAYA
GINAMIT ANG PAA NIYA
PARA ITULAK ANG WHEELCHAIR NIYA.
SALLY SMITH - BUTI SA SAMPUNG TAONG GULANG DI SIYA MAKAKAPANDAYA 24/7.
AT DI NIYA ALAM NA NAGKAKAMALI PSYCHOLOGICALLY
PIPICTURAN KO ANG APEKTADONG BINTI PARA SA KORTE SA MARTES.
Tingin mo ba bumuti siya
mula nang i-admit siya sa JHACH?
Oo.
Tumaba siya.
Marami siyang tinigil na gamot.
Wala na siyang pananakit ng tiyan.
Mula nang dumating ka sa ospital,
nabawasan ba ang sakit mo?
-Object to form. -Hindi po.
Actually, di po.
Lagi akong may sakit na nararamdaman.
At sa CRPS, pag di nagamot,
pag walang medication at walang tamang physical therapy,
at pag walang support system, gan'on talaga nangyayari.
Pero halos imposibleng gumaling.
Kaya kahit labas-masok ang mga doktor sa kuwarto ko,
di ako pinapakinggan. Binabalewala lang ako.
Lima o dalawang minuto lang.
Di ito ang unang pangyayaring nakakita ako ng ganito.
Matapos ang ilang araw, ayaw na nila siyang bigyan ng ketamine.
At pag walang mataas na dose ng ketamine,
di niya talaga magagalaw binti niya.
Namumuo ang dugo, na pag natunaw ay puwedeng pumunta sa baga,
at puwedeng ikamatay.
Pakiramdam kong mahalaga
na naintindihan ni Beata ang kabigatan nito.
Binalaan ko siya, maaring mamatay si Maya ng mabagal at masakit na kamatayan.
(NA HINUHULAAN KONG PAPUNTA SA MAHABANG SAKIT
NA IKAMAMATAY NG ANAK MO).
-Hi, Beata? -Oo, si Beata 'to.
Sige, nasa telepono si Maya.
Gusto ko lang i-review ang batas para wala kang sabihing mali.
Walang magbabangit n'ong sa kaso.
D'on lang sa activities niya, sa kalagayan niya, alam mo na.
Sige.
Sige, magsalita ka na.
Hi, Maya. Kumusta, anak?
Hi, Mommy.
Kumusta ang sunshine ko ngayon?
Miss na miss na po kita, Mommy.
Ako din, anak. Miss na din kita.
Miss na miss na kita. Habaan lang natin pasensya natin, ha?
Opo.
Nakatulog ka ba kagabi?
Nakatulog po ako mga 2:00.
Wow. Di ka makatulog?
Hindi po.
Mag-isa ka lang ba o katabi mo si Cathi?
Katabi ko po si Miss Cathi.
Isang social worker sa Johns Hopkins All Children's Hospital
ang naka-assign sa anak ko.
-Pakisabi ang pangalan. -Catherine R. Bedy.
Parang may di tama sa kaniya,
kaya ginoogle namin siya.
Ang unang lumabas ay naaresto siya sa kasong child abuse.
Pinaparatangan ng mali si Beata sa kasong child abuse,
at nasa kabilang linya siya habang alam ito
at walang magawa para sa anak niya.
Kagigising mo lang?
Opo.
Sino'ng kasama mo?
-Si Cathi po. -Oh.
Nakakaistorbo siya kasi dinig ko siyang nagsasalita sa likod.
-Ma? -Oh?
Mag-redirect ka.
Sige. Sinasabi ko lang na oras ko 'to para sa anak ko.
Ma, paki-redirect.
Kinalaunan, nalaman ko na inurong nila ang kaso.
Pero naalarma si Beata.
Dadalhin daw ako sa foster home sabi ni Cathi Bedy.
Nasa mental daw ang nanay ko.
Aampunin din naman daw niya ako.
Kinakandong mo ba si Maya?
Oo.
Niyayakap mo ba si Maya?
Kino-comfort namin ang maraming bata,
kaya baka habang nakakandong, nayakap ko siya.
Tingin mo, gusto ka ni Maya?
Object to form.
Oo, at…
may mga pagkakataon din na galit si Maya
kasi ako ang mukha ng ospital,
kasama ang mga doktor.
Natatandaan mo ba bakit gusto ka nilang kuhanan ng litrato?
Oo, nilapitan ako ni Cathi Bedy sa higaan ko,
at sinabi niya,
"Kailangan 'to para maisama ka sa hearing."
Nagdesisyon ang risk management na kunan ng litrato si Maya?
-Oo. -Hinubaran niya ako.
Naka-sports bra siya at naka-short.
Hinawakan nila ako. Kinunan ako ng litrato.
Pinicturan namin ang braso niya, binti, mukha, at tiyan.
Umiiyak ako at sumisigaw ako ng "'wag."
Ayaw niyang picturan mo siya ng gan'on, di ba?
Ayaw niya.
Pinakalinaw ko sa kaniya 'yon.
Pero pinicturan mo pa din.
Sa kasamaang palad, oo.
Ano'ng ginawa n'yo para tawagan ang magulang
at tanungin kung puwedeng picturan ng gan'on ang anak nila?
Di kami tumawag sa kanila.
Na-miss ko ang Halloween, Thanksgiving, birthday ko,
at ang naiisip ko lang ay kailan ako makakauwi at makita ang Mommy ko.
47 NA ARAW SA PAG-IINGAT NG ESTADO
Hi, Maya. Kumusta, anak?
Di maganda pakiramdam ko.
Di ka okay?
Lahat ay mahirap para sa 'kin.
Madalas akong umiiyak.
Di gumagana ang Tramadol sa 'yo?
Hindi po.
-Ano pa ang iniinom mo para sa sakit? -Wala na po.
Sorry talaga, anak.
Sana nand'yan ako para himasin ang likod mo at yakapin ka.
Ako din po.
Natanggap mo 'yong sulat ko para sa 'yo?
-Galing kay Miss Cathi? -Hindi po.
-Ano? -Walang binigay si Miss Cathi.
Sinend ko 'yon kay Charlotte.
Si Charlotte ang kausapin mo.
Sige.
Nakausap mo na ba abogado mo?
Opo. Darating siya ngayon.
Mabuti. Gusto ko lang siguraduhin makakausap mo syia.
Sa phone, hindi, dahil di ako makatawag sa labas.
Anong di ka makatawag sa labas?
Wala ka sa kulungan, at wala ka sa Nazi camp.
-Ma. -Oo.
Kailangan niya lang sabihin sa nurse paano gawin.
Sige.
Kumusta Thanksgiving mo?
Di po gan'on kaganda.
Alam ko.
Ito ang pinakapangit na Thanksgiving ko.
Di ko maintindihan ba't nangyari ito.
Oo. Napakahirap. Napakakomplikado.
Walang nangyaring masama, pero nagdudusa tayo ngayon.
Alam ko. Pasensya na, anak.
Pasensya na. Pakatatag ka, ha?
Opo.
Araw-araw kitang pinagdarasal.
Ako rin po.
Kaya magpakatatag ka.
Sinusubukan ko po.
Sige.
Ma? Magpapaalam na kami.
May kailangan akong gawin ngayon.
Sige.
-Salamat. I love you. Bye-bye. -I love you. Bye-bye, Mommy.
Di ko alam kung sa pagkuwestiyon niya kay Maya sa paggamot sa kanya
o ano binibigay nila
o ilang bagay na di niya puwedeng sabihin sa anak niya,
pero sa kasamaang palad, inakusahan ni Cathi Bedy si Beata
ng pagiging di maayos sa pag-uusap sa telepono.
At sinubukan niyang suspendihin ang mga pribilehiyo ni Beata.
Si Beata, kahit gaano siya kalakas, dinurog siya noon.
DI KO NA KAYANG MABUHAY NG GANITO.
MGA HALIMAW SILA AT UNTI-UNTI NILA AKONG SINISIRA
Mr. Kowalski, alam mo ba sangkot ang asawa mo
sa nakabinbing imbestigasyong kriminal ng Sarasota County Sheriff's Office?
Wala akong narinig na may nakabinbing imbestigasyon.
Nagbigay ka ng recorded statement kay Detective Graham,
tama ba ako?
Oo, kinausap ko siya, pero di ko alam na nire-record ako.
Di ako pumayag na ma-record.
Sinabi mong detective ka na nag-iimbestiga ng child abuse, di ba?
Ipinakita ko ang tsapa ko at malamang na nagpakilala, oo.
Tinanong kung puwede siyang ma-interview. Nag-usap kami, at naging maayos 'yon.
AUDIO MULA KAY DET. GRAHAM'S QUESTIONING
Ano masasabi mo sa relasyon n'yong mag-asawa?
Tulad ng ibang mag-asawa. May mga pinagdadaanan din.
At meron kayong di pinagkakasunduan.
Nagtalo ba kayo tungkol sa pag-aalaga kay Maya?
Hindi, at kilala ko asawa ko.
Nagpupuyat siya hanggang alas-tres, nagre-research.
Nakikinig ako sa sinasabi niya at sa mga doktor.
Una ay ang mga doktor.
Naghahanap ba si Maya ng atensyon sa Mommy niya?
Pinapasaya Mommy niya?
Gusto niya magkasakit ako, kaya gagawin niya?
Sana hindi.
'Wag nating pag-ibahin ang pagmamahal at pag-aalaga sa pang-aabuso dahil
puwedeng magkasama.
Oo.
Di ako sang-ayon sa kanya sa maraming bagay, pero,
di niya sasadyaing saktan ang mga anak niya.
Isusumpa ko ang buhay ko diyan.
-Mahal mo ba asawa mo? -Mahal ko siya, oo.
Kaya lang…
Mapilit siyang tao,
at lumalala 'yon ngayon.
Basta, alam mo, ayaw niyang makipagtulungan.
-Komplikadong kaso 'to. -Oo.
At sa tingin ko, posibleng-posible
na may tumitingin sa kasong kriminal,
kaya tinatanong kita. Protective ka ba o kasabwat?
Protective sa mga anak ko.
Prayoridad mo ba ang mga bata?
Sinusumpa ko buhay ko, sa buhay ng mga anak ko.
Basta. Ipakukulong ko kayo ng asawa mo bukas
-kung gagaling siya. -Kung mali ako, 'ge.
-Talaga. -Oo, matatanggap ko 'yon.
Matanong kita. Kung lalabas si Maya bukas,
papayag ka ba
kung di niya puwedeng makaugnayan ang Mommy niya?
Oo.
Agad-agad.
Gusto ba nilang bumaligtad si Jack kay Beata?
Ipagpapalagay kong oo.
Mapapadali ang kaso nila d'on.
Mas pipiliin daw niya mga anak niya kaysa asawa niya.
'Yan ang dapat niyang sabihin.
Pag iba sinabi mo, gagamitin 'yon laban sa 'yo.
'Yon lang ang tamang sagot.
Umuwi na ako. Sinabi ko kay Beata ang nangyari.
Oo. "Ano'ng sinabi mo? Ba't mo ginawa 'to? Bakit…"
Sabi kong wala akong tinatago.
Sinabi kong sinisisi nila siya,
tapos nagdulot lang 'yon ng stress sa bahay.
Sigurado akong pakiramdam niya tinraydor siya.
63 ARAW SA PAG-IINGAT NG ESTADO
Ms. Bedy, sabi mo noon akala mo masaya at mas lumalakas si Maya
sa pangangalaga mo at ng ospital.
Oo.
Nagagalaw ni Maya ang mga paa at kamay niya na walang sakit.
Tumutugtog siya ng piano sa baba
at madalas naglilibot sa ospital.
Kaya nakita naming bumubuti siya.
May sagot ka ba diyan?
Ang RSD ay isang sakit.
At araw-araw, iba-iba itsura n'on.
May mga araw na may nagagawa akong mga bagay,
at may mga araw na di ko 'yon nagagawa.
Kaya depende sa araw, iba ang itsura.
Kaya, oo, mali sila d'on.
Kung titingnan natin ang sakit, pag may nakikita akong batang nasasaktan,
wala kay Maya ang ilang sintomas na nakikita sa ibang batang nasasaktan.
Dear your honor. Nagmamahal, Maya
Hello, si Maya 'to, at gusto kong sumulat sa 'yo.
Una sa lahat, gusto kong magpasalamat sa oras na ginugol mo sa kasong 'to.
Alam kong alam mong gusto ko na umuwi.
Masama ang pakiramdam ko nitong mga nakaraan.
Palala na ako nang palala.
Gusto ko lang sa Pasko ay pamilya ko.
Araw-araw akong umiiyak at nalulungkot.
Di ako nakapagpaalam sa Mommy ko.
Araw-araw akong nagdadasal na makauwi na ako.
Noong kalagitnaan ng December 2016,
nakatakda ang hearing, status conference.
Lagi kaming may status conferences,
dumating si Varinia Van Ness bilang cocounsel.
Na-diagnose ang bata na may CRPS,
na siyang pinapagamot ng mga magulang.
Ayon sa konstitusyon,
karapatan nilang gamutin ang bata nang nararapat.
Maliban kung…
Sandali. Sabi ng doktor, isa ang CRPS sa diagnoses.
Iba ang sinasabi ni Dra. Smith.
Malaking labanan ng kapangyarihan 'to.
Pero kahit anong gawin namin,
paulit-ulit na pumapanig ang korte
sa staff ng ospital at kay Dra. Sally Smith.
Di ang korte na ito o mga taong iyon
ang magdedesisyon sa diagnosis o gamot. Mga magulang dapat.
Di tayo ang dapat magdesisyon. Dapat nga wala tayo dito, Judge.
Miss Van Ness, kalma.
-Okay, puwede magtanong? -Oo naman.
May paraan ba, kahit saglit,
makita niya Mommy niya, mayakap lang?
Ikinalulungkot ko.
Hindi ngayon.
Di ko maintindihan
ba't pinagkait sa kaniya ang yakap na 'yon sa bata.
At masasabi ko, pag-alis namin sa korte noon,
sobrang nasaktan si Beata.
Sobrang nasaktan.
At ang alam ko hanggang ngayon
ay wala ni isa sa atin ang makakapagbalik sa yakap na 'yon.
Wala na ang yakap na 'yon.
Sa tingin mo kung niyakap niya siya, iba ang mangyayari?
Oo.
Pupunta kami nang araw na 'yon sa birthday party sa kapitbahay,
birthday party ng bata.
Sabi niya, "Ayusin ko lang ang regalo.
Di ako pupunta.
Matutulog na ako. Mina-migraine ako."
Pumunta kami ni Kyle sa party.
At pag-uwi namin,
naka-lock ang kuwarto niya.
Akala namin tulog na siya.
Kaya napagpasya kaming manood ng TV.
Kinagabihan,
may kumakatok sa pinto.
Kapatid niya, si Peter.
Lumibot si Peter sa bahay.
Naglakad siya sa garahe.
May nangyaring pagsigaw…
na di ko malilimutan.
Pangalan ko 'yon sa Polish.
Jacek.
Ang lakas ng sigaw niya, alam ko.
911, sabihin mo ano'ng nangyari.
Nagbigti siya sa garahe.
Mommy!
-'Wag… -'Wag mong ibaba.
Ilang taon na?
Kuwarenta'y dos.
Diyos ko.
-Mommy! -Bawal kang pumasok diyan.
Magpapadala ako ng tutulong sa 'yo. 'Wag n'yong galawin kahit ano.
Sige, magpadala kayo ng tao dito.
Papunta na sila.
Nagpahiwatig ba ang asawa mo na mangyayari 'to?
Hindi, pero may sakit ang anak ko, at doon nagsimula ang lahat.
'Yong sakit pa lang grabe na.
-Abogado ko 'to. Puwede ko bang sagutin? -Oo.
-Hi, Debra. -Diyos ko!
-Ikinalulungkot ko. -Debra, ang hirap nito.
Ikinalulungkot ko.
Ang sama ng pakiramdam ko. Napakasama ng judge.
Alam ko, ito nangyari.
Alam ko dahil tinanggihan niya siya. 'Yon ang pumatay sa kanya.
Hanggang pauwi, 'yon lang ang sinasabi niya.
Ewan ko kung paano sasabihin kay Maya mamaya.
Di ako puwedeng pumunta doon, at sabihin, saka aalis.
Sige.
Salamat, Deb. Bye.
Naalala ko 'yong tawag ni Jack na nagpakamatay ang asawa niya.
Sobrang nasaktan ako.
Di ako makapaniwala sa nangyari.
Pero tingin ko ang sulat na iniwan ni Beata para kay Judge Haworth
ay malinaw
na gusto niyang makalaya ang anak niya sa ospital.
Nag-aalala siya sa nangyayari
sa gamutang pinipilit gawin sa kanya.
SANA AKUIN MO ANG RESPONSIBILIDAD SA "PHYSICAL DECONDITIONING NG ANAK KO,"
Gusto niyang masigurong makakalabas ang anak niya.
At wala siyang makitang ibang paraan.
ALAGAAN MO SI MAYA, SABIHIN MO GAANO KO SIYA KAMAHAL.
PAKISABI KAY KYLE NA MAHAL KO SIYA SANA LUMAKI SIYANG
MALAKAS, MABUTI, MAY KINABUKASAN, MALAPIT SA DIYOS.
SORRY DI KO NA KAYA ANG SAKIT NG MALAYO KAY MAYA
AT TRATUHING KRIMINAL.
DI KO KAYANG NAGHIHIRAP ANG ANAK KO.
3 BUWAN NA SIYANG WALA SA BAHAY! MAHAL KO KAYO. BEATA
EMAIL SA PAMILYA NAKITA PAGKAMATAY NIYA
DOKTOR #1 - NAGPAKAMATAY KAHAPON ANG NANAY NI KETAMINE GIRL.
SORRY PERO TAMA HULA KO.
DOKTOR #2 OMG… GRABE.
ALAM KONG TAMA GINAWA NATIN, PERO GRABE 'TO. NALULUNGKOT AKO.
DOKTOR #1 - MAY ISANG NANAY AKO NA GANITO DIN GINAWA.
TALAGANG TAMA ANG GINAWA NATIN PARA SA BATA.
Hi, Mommy!
Hi, Maya.
Kumusta ang sunshine ko?
Miss na miss na po kita, Mommy.
Ako din.
Nami-miss kita bawat segundo.
Miss ko na pag-uwi mo galing trabaho.
Magkayakap.
Nami-miss kong lumangoy sa pool kasama ka.
Miss ko na lahat.
Pumikit ka lang at isiping nandiyan ako.
Alam kong di pareho, pero magpakatapang ka at 'wag mawalan ng pag-asa.
Nasasaktan ako. Gusto ko nang umuwi.
Gagawin ko lahat. Pangako.
Di nagtagal, pagkamatay ni Beata,
pumayag silang kunin ko si Maya
at magpatingin sa espesyalista sa Rhode Island.
Si Dr. Chopra.
In-evaluate niya siya,
at kinompirmang may CRPS siya.
At ipinadala niya ang ulat sa korte.
Di nagtagal, binigay si Maya sa kustodiya ko.
MATAPOS ANG 92 ARAW SA PAG-IINGAT NG ESTADO
Maya, excited na kaming makita ka.
Salamat at nakauwi ka na.
Gusto mo bang magdasal tayo?
Opo.
Panginoong Hesus, tinatanggao ko ang iyong mahalagang dugo
at iwiwisik ito kay Maya at sa pamilya ko.
Isinusuko ko na ang pamilya ko sa 'yo.
Ikaw na bahala sa lahat, at ingatan mo si Maya.
Amen.
PAGKARAAN NG APAT NA TAON
Napakamaawain ng Mommy ko.
Maalaga siya, tapat, matalino.
Mahirap pumili ng adjective
dahil, ang totoo, pag naiisip ko si Mommy,
di mo siya mailalarawan sa mga salita.
Matapos makulong sa loob ng tatlong buwan
at sabihing puwede akong bumalik sa normal,
napakasarap pakinggan n'on.
Parang nasagot lahat ng dasal ko,
nasagot lahat ng dasal ng pamilya ko.
Pero nawalan ako ng isa sa pinakamahalagang tao sa buhay ko.
Taong di man lang ako nakapagpaalam.
'Yon ang pinakamasakit.
Akala ko na makikita ko siya ulit,
kahit na tumagal pa ng isang taon.
Pero ang sabihan akong di na mangyayari 'yon…
Tigil muna tayo, okay?
Ikukuha kita ng tubig, ha?
Matapos palayain si Maya noong 2017,
kailangan naming sundin ang ilang utos mula sa korte.
Di siya puwede sa kahit anong ketamine treatments,
kaya dinadahan-dahan namin.
Umabot ng mahigit isang taon ang physical therapy,
nagsaklay na siya at di na wheelchair.
At pagkatapos ng isang taon, nakakalakad na.
Pero nasasaktan pa rin siya.
Sobrang sakit.
Maaari siyang mag-relapse.
Nakakalakad na si Maya ngayon.
Oo, nakakalakad na siya.
May mga pinsala pa rin siya sa lower extremities.
…tumayo ka. Galing.
Malaki ang improvement niya,
pero may CRPS siya,
at patuloy siyang mabubuhay sa diagnosis na 'yon.
Sinusubukan naming gawin ang lahat.
Pero di na babalik sa dati mga bata.
Napakahirap intindihin kung ano ang pumasok sa isip ni Beata.
Na 'yon lang ang paraan para mailabas ang anak niya.
Miss na miss ko na siya.
Pero may galit ako.
Napakahirap gampanan ang dalawang papel.
At kahit anong pilit mo, di mo mapapalitan ang ina nila.
May magandang mangyayari sa lahat ng sakit.
Mahigit limang taon na akong reporter,
alam mo, di ka makakarating sa katotohanan
sa pagtanggap lang ng nasa harap mo nang di nagtatanong.
At parang kailangang kuwestiyunin 'to.
Noong 2019, nagko-cover ako ng child welfare sa Sarasota
nang makita ko ang kaso ng pamilyang Kowalski.
Napakalungkot, napakakomplikado.
At nang malaman kong nagpakamatay si Beata Kowalski,
sobrang naapektuhan ako.
Alam kong kailangan kong kunin ang kuwento, at makuha nang tama.
Nag-imbestiga ako.
Bahagi d'on ang pakikipag-usap sa mga Kowalski.
In-interview ko si Dra. Sally Smith
para alamin ang panig niya,
at pinanindigan ni Dra. Smith na wala siyang ginawang mali.
Pero nalaman ko, ibang-iba ang opinyon ni Dra. Smith
sa ibang mga doktor, pati na sa care team ni Maya,
Doctor Kirkpatrick at Dr. Hanna.
Enero 2019 nang ilathala ko ang tungkol sa pamilyang Kowalski,
at naisip kong lumipat na sa susunod.
Pero d'on nagsimula ang mga tawag,
at pumasok ang mga email,
at napagtanto kong mas malaki 'to kaysa sa mga Kowalski.
Take Care of Maya…
-Ashley interview. -Take Care of Maya…
Vivianna, take one.
Nang mabasa ko ang article sa Sarasota Herald Tribune,
na-realize kong mas malaki 'to kaysa sa akala namin.
Bye.
'Yong malamang marami pang taong dumadanas nito…
Di ako makapaniwala. Di ako makapaniwala.
Nagsi-seizure siya. Tumitirik ang mata. Nanginginig.
Di siya humihinga. Halos walang pulso.
Nagsimula siyang magsuka.
Tapos nagkaroon siya ng maliliit na pasa.
Sinugod ko siya sa ospital.
-Tumawag sa 911. -911.
Tawag sa 911. Ginawa namin ang turo sa amin.
Nasa desk ako,
at dumadami ang mga pamilyang nagsasabi sa akin.
Mga taong pumunta sa doktor para tulungan ang mga anak nila
at naging target ng sistema.
May nakita silang baling tadyang, dugo sa utak.
May nakitang luma at bagong dugo sa utak.
At sabi ko, "Ano'ng ibig n'yong sabihin? May ganito siya.
Dinala ko siya dahil sa pasa."
At d'on ko nakilala si Sally Smith.
Galit sila. Desperado sila.
At ang pagkakapareho nila,
si Dra. Sally Smith at Johns Hopkins Hospital.
Walang sampung minutong nakita niya kami,
at inaresto ang asawa ko dahil sa matinding child abuse.
Hinuli kami at nakulong, at napunta sa foster care ang mga anak ko.
Pumasok ang mga pamilyang ito, umaasa ng tulong para sa kanilang anak,
lumabas na nakaposas ang ilan.
Ako ang gumagawa ng halos lahat ng pagsusuri para sa mga batang naa-admit
sa All Children's Hospital sa nakalipas na 30 taon.
Makatuwiran ako, maawain, maalaga,
at di ako naghahanda araw-araw para sumira ng mga pamilya.
Sa ospital…
ang paraan ng pag-uusap nila tungkol kay Mommy,
di maganda.
DOKTOR - FYI, NILIPAT SIYA SA VIDEO ROOM.
NAKAUPO SIYA SA KAMA, MAY LAPTOP O BAGAY SA HITA.
SALLY SMITH - BANTAYAN ANG GINAGAWA NIYA ONLINE.
DI AKO TIWALA SA INA NIYA…
Kinukumbinsi nila akong may ginagawa sa akin si Mommy.
Na gawa-gawa niya lang ang CRPS ko.
Kalokohan 'yon.
Ngayon ko na-realize.
Noong una, talagang naguguluhan ako,
at nauwi 'yong pagkalito sa galit.
Ang mapunta sa ospital na para kang kinukulong
malayo sa pamilya ko, sa mga kaibigan ko, sa school ko,
at sa taong mahal mo.
Sobrang nakaka-frustrate.
Pero tinago ko 'yon.
Dahil pinalaki ako ng mga magulang
na tinuruan akong maging mabait at magalang,
'yon ang ginawa ko.
Alam mo?
Nakipagtulungan kami.
Pero walang magbabago kung tatahimik ka.
At kailangan nating panagutin si Johns Hopkins sa ginawa nila.
Gusto namin ng hustisya para kay Mommy.
Nais kong ipaalam na recorded ang tawag na 'to.
Ayos lang ba sa 'yo?
Ayos lang.
May test na iniutos,
gusto kong malaman kung nagawa 'yon.
Oo, di ko nakitang inutos 'yon.
Okay, ang una ay Nomenda,
at ang pangalawa ay…
Nag-message siya sa 'yo, alam ko 'yon, at nag-email sa 'yo pagkatapos.
-Beata. -Pinayagan siya ng judge na magkatelepono.
-Utos 'to ng korte. -Itigil mo ang pagre-record.
Nurse si Beata, hindi abogado.
Pero alam niya ano ang ginagawa ng ospital.
Naidokumento niya lahat.
Bawat email, bawat sulat, bawat tawag,
at 'yon ang dahilan kaya magkakapagdemanda kami.
Dahil pag pumasok sila at magsinungaling,
hawak namin ang katotohanan.
Nang marinig ko mga tawag na 'yon, bilang ina, naiintindihan ko.
Naiintindihan ko ang frustration ni Beata.
Parang pressure cooker.
Nararamdaman kong napupuno 'yon.
Bilang abogado, sinanay kaming ihiwalay ang emosyon,
pero di mo mapigilan.
Isipin mo kung anak ko iyon,
at may nagpapasakit sa kanya nang malubha,
at may mga doktor na nagsasabing may pag-asa.
Nawala lahat agad 'yon.
Karamihan sumuko na.
Hindi dahil gusto nila,
kundi dahil malaking korporasyon at estado ang makakaharap nila.
Karamihan sa mga magulang ay walang kakayahan, pera, lakas ng loob
para lumaban, kaya pumasok sila sa case plan.
Pinayo ng abogado ko na mas ligtas at pinakamabilis na kunin ang case plan.
Ang case plan ay kung saan pipiliin ng magulang na sumunod
sa anumang ipagagawa ng estado sa kanila.
Parang checklist, kumbaga, para mabawi mo ang anak mo.
Mas simple lang ang case plan
kahit inosente ka.
Pero pag pinirmahan mo ang case plan,
aalisan mo ang ospital ng pananagutan.
Di kumuha ng case plan ang mga Kowalski.
Di 'yon gagawin ni Beata.
Alam niyang tama siya, at lalaban siya.
Di ko alam na malayo ang tinitingnan nila, pero 'yon ang nagbukod sa kanila.
Kung di siya naging agresibo, di kami nakapagdemanda.
Kaya hinahabol namin ang ospital,
si Dr. Sally Smith, at Suncoast,
batay sa tinatawag na "infliction of emotional distress,"
ibig sabihin alam nila ang ginagawa nila,
nagtutulak sa kanya sa uri ng pinsala.
Dapat silang magbayad ng punitive damages,
na idinisenyo para parusahan sila sa maling gawain nila.
Ang batang ito, si Maya, ay nagpakita ng pag-asa sa aming lahat
sa pagpapabagsak kay Sally Smith at sa sistema.
Gusto nilang marinig sila.
Gusto nilang masabi ang kuwento nila,
at gusto nilang makinig sa kanila ang ospital at si Dra. Sally Smith.
Gusto kong makita nila di ako nagsisinungaling
at ang ibang mga pamilyang dumaranas din ng sitwasyong 'to
ay di nagsisinungaling.
May CRPS ako.
Di ako pinagkakasakit ni Mommy.
Sana paniwalaan ako ng mga tao.
Miss Kowalski, puwede mo bang itaas ang kanang kamay mo?
Sumusumpa ka bang ang patotoo na ibibigay mo
ay katotohanan, buong katotohanan, at pawang katotohanan?
Opo.
Naka-record tayo.
Ang oras ay 9:57 ng Agosto 28, 2020.
Ito ang simula ng pagsaksi ni Kyle Kowalski.
Naka-record tayo. Ika-15 ng Oktubre, 2021, 9:01 a.m.
Limang taon na mula nang magsampa kami ng kaso laban sa Johns Hopkins.
Di kami natutulog sa gabi. Palagi naming iniisip 'yon.
Oras ay 2:41. Ititigil na ang pag-record.
Napakabrutal.
Nagpa-second opinion ka ba
sa puwedeng mag-ketamine coma procedure?
Di ko alam 'yon.
Sa kasamaang palad, patay na ang nakakaalam ng sagot.
Ang yumao mong asawa, Beata Kowalski?
Tama 'yan.
Isinaad mo sa paragraph six ng affidavit mo, qoute,
"tumangging pumunta sa doktor o ospital."
-Nakikita mo ba 'yan? -Opo.
Bakit ayaw mong pumunta sa mga doktor o ospital?
Tingin ko maliwanag 'yon.
Noong huling nasa ospital ako,
tatlong buwan akong medically abducted.
Di ko kaya. Ayokong pumunta sa mga doktor.
Ayokong pumunta sa ospital.
Sige.
Sa susunod na magde-depo ka sa anak ko, puwedeng gumamit ka ng ibang taktika?
Dinadamdam niya 'yon, at kailangan mong mag-ingat.
Lalo na sa bata.
Naalala kong
pinag-uusapan ako ng mga nurse.
"Sinungaling siya. 'Wag kang maniwala sa kanya.
Wala siyang sakit." 'Yon ang sinasabi nila.
'Yon ang sinasabi nila sa mga tao!
Di mo alam gaano ka-traumatic 'yon para sa akin.
Ang lakas ng loob mong tanungin ako ba't ako takot sa ospital?
Baliw ka ba?
Namatay ang Mommy ko, at di ko na siya makikita!
Kahit kailan!
Papasok ako sa school, at nag-uusap 'yong mga babae
tungkol sa pagsa-shopping kasama ng Mommy nila.
'Yong ginagawa nila.
Alam mo ba gaano kahirap sa aking makinig sa mga 'yon?
Seryoso ka ba?
Tinraumatize n'yo ako!
-Kailangan mo ng break, Maya? -Oo.
Sige. Mag-off tayo ng record.
OPISINA NG MGA ABOGADO NG MGA KOWALSKI
Nasa huling yugto na kami ng paghahanda para sa trial.
Kaya nagpupuyat ang mga tao.
Ang daming papeles.
Nag-file ng last-minute motions. Kumuha ng mga eksperto.
Nagpa-ketamine treatment sila kay Dr. Hanna?
At kamakailan, sinimulan naming suriin ang codes
na ginamit ng Johns Hopkins sa pagsingil sa insurance companies,
at nalaman naming naniningil sila sa tatlong buwang gamutan para sa CRPS.
Ang parehong sakit
na sinasabi ni Sally Smith sa mga korte na wala sa kanya
at gawa-gawa lang ng magulang.
Mahihirapan ang kabilang panig.
Iyon ang dahilan kung bakit ginagawa nila lahat
para matakasan ang jury.
At nalaman naming kumuha ang ospital ng dating judge
sa Second District Court of Appeals, ibabaw ng trial court namin,
kaya malakas ang legal representation ng Johns Hopkins.
Ika-4 ng Abril, pupili kami ng jury,
at pupunta kami sa trial.
Hi, Maya.
Nasaan si Kyle?
-'Yon. -Hello.
-Kumusta? -Mabuti naman.
So, kahapon ng umaga,
nakatanggap kami ng order na magkakaroon ng trial.
At ang saya-saya namin.
At bandang 1:30,
may pangalawang order mula sa Second District Court of Appeals,
wala na munang trial.
Kaya,
wala munang trial sa Lunes.
Ayos ka lang ba, Maya?
-Siguro. -Mahuhuli natin sila.
-Pero… -Mahuhuli natin.
Kaunting panahon na lang.
-Ilang taon nang sinasabi 'yan? -Maya, makinig ka.
Masasabi ko 'to.
Wala silang kaso sa trial
dahil ginagawa nila lahat para di tayo makapasok sa courtroom.
Ang huling bagay na gusto nila
ay makita ang tatlong Kowalski sa witness stand na nagkukuwento.
Pagtitiyaga ang nagwawagi dito.
MATAPOS ANG APAT NA TAONG PAGHIHINTAY,
IPINAGPALIBAN NG SECOND DISTRICT COURT OF APPEAL ANG TRIAL
AT BININBIN ANG DESISYONG PAYAGAN ANG PUNITIVE DAMAGES.
Natatakot silang nasa courtroom tayo.
Ginagawa lang nila lahat para maiwasan kami at maantala 'yon.
Ayaw kong maramdaman naming talo kami bilang pamilya.
Pagkawala ni Mommy
at lahat ng stress na napunta sa tatay ko
sa pag-aaruga ng mga anak, at ang lahat ng ito.
Ayokong mabuhay kami na alam 'yon.
Alam na?
Na natalo kami.
Kahit nabasura o nabaligtad ang mga kaso, nangyari na ang pinsala.
Na-traumatize na ang mga bata,
nasira ang reputasyon ng mga magulang.
Kahit na binasura ang kaso ko, napatunayang inosente ako,
may mga nagme-message sa akin na sinasabing magpakamatay ako,
na dapat nasa foster care mga anak ko,
at umaasang di ko na sila makukuha.
Sinubukan nilang paghiwalayin kami ng papa niya.
Gusto nilang magtalo kami at magsisihan.
Nawalan ako ng mga kaibigan.
Nawalan ako ng tirahan, trabaho.
Ang anak ko.
Natuto akong 'wag isipin 'yon dahil nandito na siya ngayon, at…
Pasensiya na.
Di ka babayaran
sa perang ginastos mo sa mga abogado at eksperto.
Mababaon ka sa utang. Muntik kaming mag-file ng bankruptcy.
Nakakaloka.
Mahigit 300 araw akong nakulong bago nila ibinasura ang mga kaso.
Sinira nila ang buhay ko.
Nakakatakot malaman
na ang mga salita ng isang tao ay nakakapagpabago ng buhay.
Grabe ang pressure sa child abuse pediatricians
para sabihing tiyak na pang-aabuso 'to o aksidente.
Pero masyadong komplikado ang mga ganitong kaso
para maging malinaw.
Madalas ay malabo sila.
Kaya kapag may isang tao na parang ginto ang salita,
ang opinyon, interpretasyon, pananaw, pumapasok ang pagiging biased
at nagiging mahalaga, at maaaring mapanganib ito.
Mula noong 2016, sinusulatan ko si Sally Smith ng Christmas card
na may litrato ng pamilya namin
para maalala niya ang pamilyang sinubukan niyang sirain pero di nangyari.
Sinulatan niya ako isang taon, na ikinagulat ko,
at ito sinabi niya.
"Dear Mr. and Mrs. Graham, natanggap ko ulit ang card
at pasensya na galit na galit ka pa rin
sa bahagi ko sa imbestigasyon tungkol sa anak mo.
"Napakaraming naaabuso
at napapabayaang mga bata sa Pinellas County.
Naiintindihan kong naniniwala kang di kasama ang anak mo d'on.
Nabanggit mo sa note mo
na may ibang diagnosis si Tristan,
at kung puwede ka,
gusto kong marinig kung ano 'yon
para mapag-aralan kong maayos sa susunod."
Sinisikap kong maging masinsin at ayusin ito.
Pero siguro
kailangan kong mag-ingat sa 'gray areas.'"
May gray areas.
Base lang ito sa opinyon niya.
Napakaraming kaso,
napakaraming pamilya ang naapektuhan at naakusahan.
Ilang beses kang hahayaang magkamali at manira ng buhay bago nila sabihing,
"Okay, tama na? Oras na para magbago tayo."
Ano ba talaga?
NOONG ABRIL 5, 2022, NABIGYAN NG HEARING ANG KOWALSKIS
PARA SA HULING PLEA PARA ITULOY ANG TRIAL.
Ayos lang.
Oo, ayos lang.
Courtroom H.
Pinigilan nila kami sa pagpili ng jury noong Lunes.
Martes na ngayon,
at may isa pang pagkakataon na pumunta sa harap ng judge at…
tingnan kung maitutuloy ang trial,
simula bukas sa pagpili ng jury.
Kung hindi, baka sa susunod na taon na 'to.
Kailangan naming makaalis sa yugtong 'to. Napakasamang yugto.
Kagabi, nagsulat ako ng pahayag
na gusto kong sabihin sa korte ngayon,
at umaasa akong pakinggan nila ako kahit minsan.
Gusto kong malaman nila na mabuting tao ang Mommy ko.
Gusto kong malaman nila gaano siya katatag at determinado.
Pupunta ako d'on para sa kanya.
Mahalaga sa kanila ang trial na 'to, dahil, kung wala ito, walang closure.
Marinig ng mundo ang kuwento nila.
Di ibig sabihing aayusin mo, pero at least makaka-move on na sila.
Tumindig. 12th Judicial Circuit Court sa Sarasota County,
nasa session na.
Honorable Hunter Carroll.
Maupo ang lahat.
Inusog ko ang 2,000 na kaso para mangyari ang trial na 'to,
pero lampas na tayo sa pagkakataong
simulan ang kaso.
'Yon ang iniisip ko.
Naiintindihan ko, Judge,
pero may mga sitwasyon dito,
at may kakayahan akong paiksiin ang kaso
hanggang sa bare mininum para matapos ang kaso.
Paano mo iikutan ang Second District Court of Appeal
na pumigil sa trial?
Di ko masasabing makakapili ako ng jury pero di ang trial.
Wala akong nakikitang limitasyong
nasa hurisdiksyon ng Korte na pumili ng jury,
At gagawin ko lahat ng kailangan
para malitis ang kaso sa kailangang panahon.
Mr. Altenbernd, may sagot pa?
Di ko alam kung paano.
Nasa punto ako,
na napakaraming kawalan ng katiyakan sa puntong ito,
kaya sa puntong ito, aalisin ko na ang kaso sa trial docket.
Maglalagay ako ng utos na manatili sa trial court ang proceedings
hanggang bago ang May 4, 2022,
o sa karagdagang utos ng Korte.
May kailangan pa ba tayong pag-usapan ngayon?
Opo, Your Honor.
Nandito na ang pamilya Kowalski, at gusto nilang magsalita sa korte.
Medyo kakaiba 'yan. Mr. Hunter, sa tingin mo?
Di ko alam saan 'to papunta. Hindi magandang ideya.
Tingin ko, mas mabuting tapusin na d'on.
At recess tayo. Ilalabas ko ang orders.
Sige, salamat.
-Sige. Maraming salamat. -Your Honor.
Tumayo. Recess ng korte.
Hindi ko…
KINUMPIRMA NG HUKOM NA IPAGPAPALIBAN ANG TRIAL
HANGGANG MAGPASIYA ANG SECOND DISTRICT COURT OF APPEAL
KUNG KASAMA ANG PUNITIVE DAMAGES SA KASO.
Oo.
Mga walang puso.
Ipagpapatuloy nila ang pananakit sa atin.
Wala silang pakialam.
Tumahimik ka muna? Ayoko nang marinig 'yan.
Halika dito.
Di patas 'to, Dad. Di ito matatapos.
Di ito matatapos, Dad.
Walang gumagana.
Nagdadasal ako gabi-gabi.
Wala. Di nakakatulong.
Durog na durog ang mga bata.
Durog ako.
Pinapagod ka nito.
Pero kung susuko kami at tatahimik,
mauulit 'yon.
Bibilang lang ng panahon.
Di ito nagtatapos sa Kowalski o sa Florida lang.
Mga pamilya sa buong bansa
ay naglalabas ng kuwento tungkol sa akusasyon ng child abuse.
Ilang pamilya ang nakulong sa legal system,
nilalabanan ang akusasyong ito.
May mga magulang na nakakulong.
Ang pamilya Kowalski, naninindigan sila para sa mga magulang na 'to
at sinusubukang ipaalam ang isyu
na nababalot ng sobrang kahihiyan at lihim.
Speeding.
Ang mga bintana, sarado ang lahat.
Gusto naming marinig ang boses ni Beata.
Ayos na tayo sa focus?
Gusto naming marinig ang boses ni Maya.
Oo. Ayos. Salamat.
Ayos ka lang?
Gusto kong magsalita.
Pero hindi ko kayang di umiyak.
Ayokong umiyak.
Ayos lang kung gusto mong umiyak.
Normal lang 'yon.
Kailangan mong magsalita para sa sarili mo dahil wala si Mommy.
Pumikit ka lang at isiping nandiyan ako.
Alam kong di pareho, pero magpakatapang ka.
Kung pinapanood mo 'to, Mommy, gusto kong malaman mong mahal kita.
Heto ang mga halik.
Malalaman mong galing sa akin.
"Dear Mom.
Ang pagsabing naging magulo ang buhay nang mawala ka
ang pinakagrabeng understatement na magagawa ko.
Kailangan naming masanay ni Dad at Kyle na wala ka.
Inaaliw ni Dad sarili niya
sa pagtulong sa pagpipintura.
Ginagawa ni Kyle ang lahat na makatakas sa pangingisda.
Pag nakakapagod na ibuhos ko lahat ng lakas ko sa pag-aaral,
sumasama ako sa mga kaibigan ko bawat libreng oras ko,
sa labas ng bahay at malayo sa mga alaaala.
Pero pagpasok na namin sa bahay,
bumabalik kami sa realidad.
Nami-miss ka namin.
Nami-miss na kita.
Sa limang taon, pinangakuan kami ng trial.
Pero tuwing papalapit kami sa takdang araw,
mas lalo 'yong inilalayo.
Kahit pinanghihinaan kami, di kami papaareglo.
Lalaban kami para sa 'yo,
at ipaglalaban namin ang libu-libo pang pamilyang
nasa parehong kalunoslunos na kalagayan.
Darating din ang araw natin. Mahal kita."
Mahal din kita.
Bumubuo tayo ng pamilya sa pag-ibig.
Katapatan.
Pagtitiwala.
Bilang mga magulang, ginagawa natin ang pinakamabuti sa mga anak natin.
Ginagawa mo lahat para sa kanila.
Gan'on ang ginawa namin ni Beata.
INAPRUBAHAN NG SECOND DISTRICT COURT OF APPEAL
ANG KAHILINGAN PARA SA PUNITIVE DAMAGES.
NAKATAKDA NG SETYEMBRE 11, 2023.
2,530 ARAW NA NOON MULA NANG PUMASOK SI MAYA SA OSPITAL.
DISYEMBRE 2021, NAKIPAGAREGLO SI DRA. SALLY SMITH
AT ANG SUNCOAST CENTER SA MGA KOWALSKI.
TUMANGGI SI DR. SALLY SMITH NA MA-INTERVIEW PARA SA FILM NA ITO.
INILABAS NG OSPITAL ANG PAHAYAG:
LAGING PRAYORIDAD SA JOHNS HOPKINS HOSPITAL
ANG KALIGTASAN AT PRIVACY NG MGA PASYENTE'T PAMILYA.
SUMUSUNOD KAMI SA PRIVACY LAWS NA NAGLILIMITA NG IMPORMASYON
NA ILALABAS SA MGA KASO.
SA BATANG DINALA SA AMIN ANG AMING RESPONSIBILIDAD,
OBLIGADONG IPAALAM
SA DEPARTMENT OF CHILDREN AND FAMILIES (DCF)
PAG MAY NAKITANG SENYALES NG PAG-ABUSO.
ANG DCF ANG NAG-IIMBESTIGA AT PINAL NA MAGDEDESISYON
SA AKSYON NA PINAKAMABUTI PARA SA BATA.
PAHAYAG NI JUDGE LEE E. HAWORTH:
ANG PASIYA SA CONTACT NI MAYA AT PAMILYA NIYA
AY BATAY SA REKOMENDASYON
NG DOKTOR AT EMPLEYADO SA OSPITAL
NA HUMARAP BILANG MGA EKSPERTO.
ANG PASIYA AY SINGBUTI NG IMPORMASYONG BIGAY SA KANYA,
IBATAY SA MAPAGKAKATIWALAANG EBIDENSIYA. GAYA DTO.
KUNG IKAW O KAKILALA MO AY NAHIHIRAPAN SA MENTAL HEALTH
NAG-IISIP MAG-SUICIDE,
AVAILABLE ANG IMPORMASYON SA WANNATALKABOUTIT.COM
ISA LANG ANG KOWALSKI. SA PAGGAWA NG FILM,
NAKAUSAP NG FILMMAKER
ANG DAANG PAMILYANG PINARATANGAN NG CHILD ABUSE
NG MGA DOKTOR AT OSPITAL.
Ipinanganak si Leo na may kakaibang genetic disorder.
Napansin kong may mali sa kanang binti niya.
Umiiyak siya at ginagalaw niya ng kakaiba ang braso niya.
Tumawag ang DHS at sinabing, "Dalhin mo siya sa doktor namin."
Pumunta kami sa emergency room, at nagpa-X-ray siya.
Pumasok ang child abuse pediatrician
at sinabing walang ibang paliwanag kundi abusive head trauma.
Di sinilip medical history niya.
Walang sapat na ginawa para makita ano ang nangyari.
Sabi ko, di ba 'to iba, gaya ng medical condition?
Kahit kailan, di sinaktan ang anak ko.
Aniya, "Oo, pero baby siya, di nagsasalita,
pang-aabuso ito," at umalis.
Akala ko tama ang ginawa kong dalhin ang anak ko sa ospital,
at sa totoo lang, di ko alam ano ang kahihinatnan nito.
May dalawang bata kaming pumasok, umuwing walang dala.
Nakulong ako ng 15 taon.
Nakulong ang papa ko, at 26 na taon na siya d'on.
Di ito "inosente ka hangga't napapatunayang nagkasala."
Kundi "May sala ka hanggang patunayan mong inosente ka."
Di ako makapaniwala na ito ang aktuwal na sistema
para protektahan ang mga bata.
Di namin akalaing mangyayari 'to sa amin.
Pero maaari 'tong mangyari sa kaninoman.
Ang trauma, parang habang buhay na.
Talaga.