Downloaded from YTS.MX
To jeden z najgorszych elementów amerykańskiego systemu.
Official YIFY movies site: YTS.MX
To nieetyczne i niemoralne.
Rodzice nie mają praw.
Lepiej by zrobili, gdyby cię zastrzelili,
niż zabrali ci dziecko.
Czemu przez tyle lat nikt tego nie zmienił?
To popieprzone.
Dlatego to mówię.
Po odzyskaniu dziecka
najlepiej opuścić szpital i nigdy więcej tam nie wracać.
Jestem wstrząśnięty tym, przez co przeszło to dziecko.
- Potwór! - Tu nie ma potworów. Jest tylko mama.
- Chował pan głowę w piasek. - Zaufałem lekarzom.
Czy przysięga pani, że pani zeznania
będą w pełni zgodne z prawdą?
Przysięgam.
Nic na to nie poradzę. Walczę o moje dziecko.
Jak mam się czuć?
Mój Boże.
Co dokładnie się stało?
Macie czelność pytać, dlaczego boję się szpitali?
Zniszczyliście mi psychikę!
Dwunasty Sąd Okręgowy rozpoczyna obrady.
Tęsknię za tobą i mam nadzieję, że wkrótce się zobaczymy.
Na pewno wkrótce mnie zobaczysz.
Musimy tylko uzbroić się w cierpliwość.
ZAOPIEKUJCIE SIĘ MAYĄ
VENICE, STAN FLORYDA 24 LUTEGO 2021 R.
Rodzina opiera się na miłości.
Szczerości.
Zaufaniu.
Rodzice starają się robić dla swoich dzieci to, co najlepsze.
Wszystko, co trzeba.
Beata i ja też tak robiliśmy.
Ale nic nie było w stanie mnie przygotować
na to, co przeszedłem z moją rodziną.
Nic.
To początek zeznań Jacka Kowalskiego.
Rozpoczynamy protokołowanie. Jest 25 października 2021 r., godz. 9.02.
Panie Kowalski, chciałbym zapytać o pańską żonę.
Zakochałem się w Beacie niemal od razu.
Miała w sobie coś wyjątkowego.
Coś takiego w oczach.
Była szczera.
Czarująca.
Beata przyjechała do USA z komunistycznej Polski w wieku 16 lat.
Chodziła do liceum w Chicago.
Jeden z nauczycieli powiedział jej, że nigdy nie ukończy szkoły,
bo za słabo mówi po angielsku.
Te słowa zmotywowały Beatę.
Zawsze się stawiała, gdy próbowano odprawić ją z kwitkiem.
Sam doświadczyłem tego na własnej skórze.
Ukończyła studia i została pielęgniarką w pracowni hemodynamiki
Centrum Medycznego Uniwersytetu Loyoli.
Nauczyciel się mylił.
Beata bardzo chciała mieć własne dziecko.
Od razu zaczęła planować pokój dziecięcy,
kupowała ubranka, urządzała wnętrza.
Od początku wiedziałem, że będzie świetną matką.
Niestety nasze starania o dziecko nie przynosiły rezultatów.
Ale choć było to bardzo stresujące,
Beata nie chciała się poddać.
Nie poddawała się.
W końcu urodziła się Maya.
Beata zawsze dbała o to, by Maya miała wszystko, co najlepsze.
Lekcje gry na pianinie, polską szkołę.
Zapisywała wszystko, co Maya robiła.
Cudownie było dzielić tę radość życia z kimś jeszcze.
Dwa lata później urodził się Kyle.
To był przypadek.
Bez żadnych starań.
Miałam dziś sen
Cały w srebrze i złocie
Niczym scena z filmu
Którą znają złamane serca
Jeszcze wczesną wiosną 2015 roku wiedliśmy udane życie.
Beata pracowała jako pielęgniarka,
opiekując się pacjentami w ich domach.
Ja byłem strażakiem.
W końcu przeszedłem na emeryturę i mogłem spędzać więcej czasu z dziećmi.
Mieliśmy śliczny dom w przepięknej okolicy.
Prawdziwy raj. Spełnienie marzeń.
Ale nagle Maya zaczęła chorować.
To początek zeznań Mai Kowalski.
Rozpoczynamy protokołowanie. Jest 15 października 2021 roku.
Cześć, Maya.
Chodzi mi o okres od 2015 do 2017 roku.
Opowiedz nam, jakie miałaś wtedy objawy.
Przypominasz sobie?
Pamiętam, że odczuwałam ogromny ból.
Bolały mnie ręce, nogi, stopy.
Byłam ciągle ospała
i nie potrafiłam się sprawnie poruszać.
Nie znaliśmy przyczyny tego stanu, który stopniowo się pogarszał.
Kiedy zaczęła mieć te problemy?
Początkowo to lekceważyłam.
Myślałam, że to przez astmę.
- Ale potem miała zajętą klatkę piersiową. - Rozumiem.
Odkrztuszała żółtozieloną plwocinę.
Miała też infekcję zatok i nie mogła wychodzić z domu.
Gdy tylko wychodziła, zaczynała kaszleć.
Zaczęło się od problemów Mai z oddychaniem.
Miała infekcję dróg oddechowych,
bóle głowy, niewyraźnie widziała.
Parzyła ją skóra.
Boli cię, kiedy dotykam twoich nóg?
Jej nogi wykręcały się do wewnątrz.
- Dasz radę. - Mama jest już blisko.
Nie mogła chodzić.
Już blisko.
- Wiem. - Nie wytrzymam!
Nie zniosę tego!
Pamiętam, jak przez całą noc płakała z powodu ogromnego bólu.
Wiem.
Nie wiedzieliśmy, co jej jest.
Nie mogliśmy tego zaakceptować.
Maya.
Bądź dzielna.
Staram się.
Chodziliśmy od lekarza do lekarza,
od szpitala do szpitala…
próbując uzyskać diagnozę.
Jako pielęgniarka Beata była bardzo dokładna,
więc dokumentowała każdą wizytę u lekarza.
Od samego początku.
Ale lekarze rozkładali ręce i mówili: „Nie da się nic na to poradzić.
Nie wiemy, co to jest”.
Rozumiem, że Maya wiele przeszła,
ale nadal nie wiem, z czym mamy tu do czynienia.
Kiedy dziecko mówi: „Nie mogę oddychać”,
to równie dobrze może być napad lękowy.
Mamy tu wiele niewiadomych.
Proszę dać mi chwilę.
Mamo, to nie są napady lękowe.
Wiem, skarbie.
On próbuje to rozgryźć. Nie denerwuj się.
Wiedzieliśmy, że coś jest nie tak, a lekarze za mało się starają.
Po powrocie do domu Beata nie poszła spać, tylko zaczęła szukać informacji.
Takim sposobem znalazła doktora Kirkpatricka.
Czy możemy wykorzystać ten film, żeby móc edukować inne dzieci?
- Tak. - To dobrze.
Przyjrzyjmy się twojej historii.
Jakieś trzy miesiące temu
zaczęłaś odczuwać ból stóp, prawda?
Te wykręcone nogi to objaw tak zwanej dystonii.
Jest tak źle, że Maya nie może nawet znieść własnego ciężaru.
- Gotowa do badań? - Tak.
Dobrze, podnieś prawą rękę
tak wysoko, jak tylko jesteś w stanie.
Tyle? Bardzo dobrze, Mayu.
Teraz poprosimy mamę o pomoc.
Podejdzie tu i przytrzyma twoją stopę,
a ty postaraj się poruszyć palcami.
Spróbujesz?
Dajesz z siebie wszystko?
- Nie widzi pani żadnego ruchu? - Nie.
Dobra robota.
Maya, chcesz koc…
Po moim pierwszym spotkaniu z paniami Kowalski we wrześniu 2015 roku
od razu wiedziałem, co dolega Mai.
To był typowy przykład CRPS,
czyli zespołu wieloobjawowego bólu miejscowego.
Nagranie to wyprodukowano
w konsultacji z doktorem Anthonym Kirkpatrickiem.
Co to jest CRPS?
Najlepiej wyjaśnić, jak zespół ten się rozwija.
Kiedy się zranimy,
wiemy, że za tydzień albo dwa przestaniemy odczuwać ból,
a zaczerwienienie i opuchlizna znikną.
Ale u pacjentów z CRPS
objawy te z biegiem czasu się nasilają.
Opublikowane studia przypadków wskazują,
że liczba zachorowań na CRPS znacznie wzrasta
między 9 a 11 rokiem życia.
Zespół ten występuje głównie u młodych dziewcząt.
Pacjenci opisują to zwykle jako uczucie pieczenia.
Ich skóra staje się wtedy wrażliwa nawet na lekki dotyk.
Dla większości z nas zwykłe piórko jest miłe w dotyku.
Jednak chorzy odczuwają jego dotyk niczym dźgnięcie noża.
CRPS opisano po raz pierwszy ponad 100 lat temu,
ale współczesna medycyna rozpoznaje go od lat 90. XX wieku.
Wielu lekarzy nie zna tego zespołu,
a chorym wmawia się, że jest to problem natury psychologicznej.
Po wstępnej ocenie Mai
było dla mnie jasne, że natężenie objawów,
zmiany skórne, piekący ból w nogach,
a także ból całego ciała
wskazują u Mai na zaawansowany CRPS,
nad którym należy natychmiast i zdecydowanie zapanować.
Leczyliśmy ponad 3000 pacjentów cierpiących na CRPS
i wiemy, co najskuteczniej to leczy.
To ketamina.
Lek stosowany często rekreacyjnie w klubach
zyskuje obecnie popularność wśród specjalistów od leczenia bólu.
Lek ten to ketamina, a lekarze podają ją pacjentom
cierpiącym na przewlekły ból.
Ketamina to bezpieczny, skuteczny lek
na zaawansowany CRPS.
Po wniknięciu do organizmu
ketamina stymuluje mózg i wszystko w nim reguluje.
Zwiększa ciśnienie krwi, poprawia krążenie
i przyspiesza oddech.
U Mai zastosowaliśmy najpierw leczenie ambulatoryjne
we względnie małych dawkach…
Czy to boli?
…ale to nie działało.
Tutaj…
Zaproponowałem więc Mai i jej mamie
podanie ketaminy w stanie uśpienia dziewczynki.
Niektórzy pacjenci opanowują ból, zapadając w kontrolowaną śpiączkę.
Używając dawki do 50 razy większej od standardowej,
lekarze wywołują pięciodniową śpiączkę.
Czasami stan chorego się pogarsza
i nie działają na niego zabiegi operacyjne, leki ani blokady.
Tymczasem ten jeden zabieg przynosi rezultaty.
Ta eksperymentalna metoda jest dostępna tylko w Meksyku.
Gdy dowiedziałem się, że musimy pojechać aż do Meksyku,
nie mogłem w to uwierzyć.
…połóż się…
Doktor ostrzegł także, że zabieg ten może skutkować śmiercią.
Czuję, że ona sobie poradzi.
To było przerażające,
ale nie było innych opcji.
Albo zrobilibyśmy to, albo stan Mai by się pogarszał.
Postanowiliśmy zabrać Mayę do Monterrey w Meksyku.
MONTERREY, MEKSYK LISTOPAD 2015 R.
Wybudzę się?
Jasne, że się wybudzisz.
Będę normalna?
Jesteś normalna
i po przebudzeniu też będziesz.
- Dziwnie się czuję. - Jest dobrze.
Bardzo dziwnie się czuję.
Dziwnie się czuję.
Dobrze sobie radzisz.
Powróćmy do śpiączki ketaminowej wywołanej w Meksyku.
Pamiętasz coś z tego pobytu w szpitalu?
Pamiętam, że byłam na jakiejś sali.
Dostałam większą dawkę leku,
więc miałam więcej efektów ubocznych, takich jak halucynacje.
Ale wiem, że była tam ze mną mama i to mi pomogło.
Dzień pierwszy śpiączki.
Środa, 18 listopada.
Maya ma się dobrze.
Dziś jest piątek, 20 listopada.
To dzień trzeci śpiączki.
Maya ma się świetnie.
Piąty dzień w śpiączce.
Rano Maya mocno wymiotowała,
więc podali jej dodatkową dawkę ketaminy.
Dzień szósty, 22 listopada 2015 roku.
Kocham cię, Maya.
Tata cię kocha, Kyle cię kocha, Corinne cię kocha.
Wszyscy cię kochają.
Nie, nie! Nie podnoś tego.
- Mamusiu! - Tak, mamusia tu jest.
Hej.
- Jestem tutaj. - Mamo, tu są potwory.
Nie ma potworów. Jest tu tylko mamusia.
ŚPIĄCZKA, DZIEŃ 6 22 LISTOPADA 2015 R.
Maya, pamiętasz, że chcieliśmy zadać ci kilka pytań?
Mama chce cię o coś zapytać, dobrze?
- Tak. - Nie dotykaj okularów.
- Mamo? - Tak?
- Cześć, Maya! - Tak?
- Pamiętasz mamusię? - Tak.
To dobrze.
- Jak nazywa się twój brat? - Kyle.
Grzeczna dziewczynka.
Nieźle sobie radzi, choć trochę się wije.
To spodziewane. I chyba nie miała niepożądanych halucynacji.
- Zgadza się pani? - Tak.
Dobrze. Maya, mam pytanie.
- Jesteś gotowa? - Tak.
Pokaż mi znak!
- Jaki to był znak? - Taki.
Tak jest!
Udało się jej!
Maya wybudziła się ze śpiączki i czuła się lepiej.
Powiedziała, że jest głodna, i przyjęliśmy to z ogromną ulgą.
Śpiączka zadziałała.
Ketamina bardzo mi pomogła na mój ból.
Miałam krótkotrwałą utratę pamięci
i zdarzało mi się niewyraźnie widzieć,
ale akceptowałam te skutki uboczne za cenę ogólnej poprawy mojego stanu.
Maya, jest 6 stycznia i jesteś już po śpiączce ketaminowej.
Powiedz nam, czy było warto.
- Tak. - Bardzo pomogło.
Zwłaszcza na bóle głowy, tak?
- Są teraz dużo lżejsze. - Tak.
- Niewielkie. - Właśnie.
- Zmniejszył się też ból w nogach. - Tak?
Zatem Maya czuje się dużo lepiej.
Maya, zróbmy parę testów. Gotowa?
Przełóż prawą rękę za głowę.
Wcześniej nie potrafiłaś. Czujesz jakiś ból?
Raczej nie.
Raczej nie. Teraz druga ręka.
- Tego też nie potrafiłaś. - Nie.
Mówiliśmy, jakie to ważne…
Gdy wróciliśmy z Meksyku,
nie było nas stać na leczenie u doktora Kirkpatricka.
Doktor polecił nam swojego kolegę, dr. Hannę,
który leczył Mayę na ubezpieczenie i przepisywał jej małe dawki ketaminy.
Tak lepiej. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Zejdź powoli.
Była coraz silniejsza.
Dystonia ustępowała.
Maya nie mogła jeszcze chodzić, ale używała już rąk
i szło jej bardzo dobrze.
Po czymś takim Maya będzie dziś potrzebowała pewnie
dwóch dawek ketaminy.
Wróciła do szkoły, śmiała się i bawiła.
Cieszyliśmy się, że w końcu coś zadziałało.
I przez rok tak było.
Aż do nocy z huraganem.
7 PAŹDZIERNIKA 2016 R.
Warunki pogodowe są coraz gorsze.
Huragan Matthew podąża na wschodnie wybrzeże Florydy.
Zamknięto mosty i uprasza się wszystkich o pozostanie w domach.
Na zewnątrz jest zbyt niebezpiecznie.
Maya miała nawrót.
Choroba wróciła z ogromną siłą.
Maya zaczęła narzekać na ból brzucha.
Doszło do tego, że krzyczała i płakała,
błagając o pomoc.
Zadzwoniłem do Beaty w pracy.
Czekaj. Zjadę na pobocze.
Powiedziałem jej, że zawiozę Mayę na oddział ratunkowy.
Pamiętam, jak podjechałem pod drzwi.
Najpierw był triaż,
a później znów te same pytania.
Pielęgniarka przeprowadzająca triaż nie miała pojęcia, co to jest CRPS.
Kolejne również nie.
Zadawały mi pytania na ten temat.
Zadzwoniłem do żony, która porozmawiała z lekarzem.
Na ból stosujemy małe dawki naltreksonu
i doustnie ketaminę przepisaną przez jej lekarza.
Cały czas mówiła, by podawać córce ketaminę.
Cały czas i w coraz większych dawkach.
Beata zjawiła się godzinę później.
Była wojownicza, roszczeniowa.
Matka była bardzo kontrolująca.
Powiedziała mi: „Zrobicie tak”.
Beata wyjaśniała im,
co należy zrobić w przypadku tej choroby.
Nie rozumiecie, co to za choroba
i jak wielkie dawki są potrzebne, żeby uśmierzyć jej ból.
Oni nie chcieli tego zrozumieć.
Mogło dojść do niewydolności oddechowej, zatrzymania akcji serca.
Jej córka mogła od tego umrzeć,
ale odniosłam wrażenie, że jej to nie martwiło.
Wróćmy do dnia, w którym trafiłaś do Szpitala Dziecięcego Johnsa Hopkinsa,
czyli siódmego października 2016 roku.
Pamiętasz ten dzień?
Nie pamiętam dokładnie tego dnia,
ale pamiętam początek mojego pobytu w tamtym szpitalu.
Pamiętam, że odczuwałam ogromny ból.
Bolał cię brzuch, stopa?
Czy może całe ciało?
Głównie żołądek. Wysłano mnie na ostry dyżur.
Potem przeniesiono mnie na pediatryczny oddział intensywnej opieki,
czyli tak zwany PICU.
Tyle mniej więcej pamiętam.
Podawano tam Mai małe dawki ketaminy, ale one nie działały.
W miarę upływu czasu nie zauważyliśmy, by stan Mai się poprawiał.
Zaczęliśmy kwestionować diagnozę zespołu wieloobjawowego bólu miejscowego.
Beata wiedziała, że niskie dawki są niewystarczające.
Ale oni jej nie słuchali.
Wtedy matka zrobiła się wojownicza
i zaczęła mówić o opuszczeniu szpitala.
Zacząłem mieć obawy o bezpieczeństwo Mai.
Powiedziano nam, że jeśli będziemy chcieli opuścić szpital,
oni wezwą ochronę.
W razie podejrzenia, że dziecku dzieje się krzywda,
musimy się skontaktować z opieką społeczną.
Kilka dni później
odwiedziłem Mayę w szpitalu Johnsa Hopkinsa.
W pewnej chwili pielęgniarka wyszła z sali,
a weszła do niej kobieta o ciemnych włosach.
Czy przysięga pani, że pani zeznania
będą w pełni zgodne z prawdą?
- Tak. - Proszę się przedstawić.
Sally Marie Smith.
Nie przedstawiła się.
Weszła, spojrzała na mnie i na Mayę.
Weszła do sali.
Zachowywała się jak zwykła lekarka ze szpitala.
Zaczęła zadawać pytania.
Gdyby wiedzieli, kim jest, nigdy byśmy z nią nie rozmawiali.
Pytała: „Co jest nie tak z Mayą? Gdzie jest leczona?”.
Dopytywała o leki.
O to, jak mogłem pozwolić, by podawano Mai tak wysokie dawki.
Mówiłem, że takie dawki zalecili lekarze.
Doktorze Hanna, mam tu udokumentowane 55 wlewów dożylnych
przeprowadzonych od początku stycznia do 6 października 2016 roku.
Wypisał pan także kilka recept na doustną ketaminę do stosowania w domu.
- Pamięta pan to? - Tak.
Czy to możliwe, że bóle brzucha zostały wywołane tymi wlewami?
To może być efekt uboczny.
Podawał dziecku tysiąc miligramów na raz
i to przez wiele dni.
To nie jest rutynowe dawkowanie ketaminy.
Mam pacjentów, którzy biorą 1500 mg dziennie.
Każdy pacjent jest inny.
U niektórych rozwija się tolerancja albo ich choroba wymaga wyższych dawek.
Tysiąc miligramów w ciągu czterech godzin
w przypadku Mai zwykle działało.
Wielu lekarzy,
w tym ci podani w zgłoszeniu do służb ds. przemocy na dzieciach,
podejrzewali u Mai tak zwany przeniesiony zespół Munchausena.
Przeniesiony zespół Munchausena.
Jest to medyczne maltretowanie dziecka.
To jedna z form znęcania się nad dzieckiem.
Opiekun przekazuje służbom medycznym fałszywe lub przesadzone informacje,
ignorując zalecenia lekarskie.
Zachowanie to jest ewidentnym działaniem na szkodę dziecka.
Przeprowadziła z nami co najwyżej dziesięciominutową rozmowę
i wkrótce potem wyszła.
Było wiele dowodów wspierających diagnozę medycznego maltretowania.
Wyglądało na to,
że główną sprawczynią przemocy wobec tego dziecka była pani Kowalski.
Wróciła pielęgniarka, która mi pomagała,
i kazała mi wyjść.
Stwierdziła, że moja córka…
jest teraz pod opieką stanową.
Pamiętam, jak patrzyłem w oczy Mai, a ona patrzyła na mnie.
Nie wiedziałem, czy jeszcze ją zobaczę.
Oskarżyli Beatę o podawanie Mai nadmiernych dawek leków.
Mówili też, że Maya udaje, że ma CRPS.
Wiedziałem, że musimy znaleźć dobrego adwokata.
Poznałam rodzinę Kowalskich w październiku 2016 roku.
Kiedy pierwszy raz spotkałam Beatę,
byłam pod wrażeniem jej wiedzy na temat choroby jej dziecka.
Wiele przeszła.
Chcąc pomóc swojej córce, odwiedziła wielu lekarzy.
Niezwykle mocno martwiło ją, jak Maya poradzi sobie z tym,
że w szpitalu będzie od nich odizolowana.
Nie mogła zrozumieć,
dlaczego Wydział ds. Dzieci i Rodziny robi coś takiego.
Wyjaśniłam Jackowi i Beacie,
że takie przypadki są bardzo częste.
Śledczy z opieki społecznej mogą łatwo odbierać dzieci rodzinom.
Wystarczy udowodnić, że istnieją przesłanki,
by sądzić, że dziecko jest krzywdzone.
System opieki nad dziećmi na Florydzie jest prywatny.
Kiedy Sally Smith analizowała sprawę Mai,
pracowała dla Suncoast Center.
Ten ośrodek pomaga w śledztwach dotyczących znęcania się nad dziećmi
w hrabstwie Pinellas,
gdzie znajduje się szpital dziecięcy Hopkinsa.
Dzieci w Pinellas odbierane są rodzinom niemal dwa i pół raza częściej
niż w innych hrabstwach.
Nazywam to „przemysłem opieki społecznej”.
Ale warto o czymś pamiętać.
Kiedy w latach 70. powstawały urzędy ds. ochrony dzieci,
chodziło o dzieci,
które cierpiały z powodu nadmiernych kar cielesnych:
były bite,
łamano im kości albo przypalano papierosami.
Chodziło także o wykorzystywanie seksualne.
Te przypadki wciąż się zdarzają,
ale w ostatnich latach pojawiła się nowa kategoria.
Medyczne maltretowanie dziecka.
Rodzic, który zabiera swoje dziecko
z nietypowymi objawami chorobowymi do pięciu różnych lekarzy,
próbując dowiedzieć się, co dolega jego latorośli,
może zostać oskarżony o narażanie dziecka na niepotrzebne procedury medyczne,
aby zaspokoić własne problemy psychiczne.
Jaka była pani osobista ocena Beaty?
Myślę, że czasami była…
nieco zbyt bezpośrednia.
Być może niektórzy lekarze odebrali to jako zachowanie obraźliwe.
Sądzę, że ktoś w szpitalu poczuł się urażony
i tak zaczął się ten konflikt.
Jak tylko się dowiedziałem,
że to Sally Smith prowadzi to śledztwo,
zadzwoniłem do niej.
Wyjaśniłem jej, że postawiłem taką diagnozę
i mogę jej przedstawić obiektywne dowody.
Powiedziałem jej to przez telefon.
Czy włączyła to do raportu napisanego dwa dni później?
Nie.
W raporcie przedstawiłam informacje
według mojej najlepszej wiedzy zawodowej
i wysnułam z nich wnioski.
Powiedziałem jej, że jeśli będzie w to brnąć,
wywoła to katastrofalne skutki nie tylko dla samego dziecka,
ale także trwale odciśnie się na całej rodzinie.
Czy ostrzegał panią, że pani śledztwo może spowodować
niepotrzebne i nieodwracalne szkody dla dziecka i rodziny?
Nie wiem, czy użył tych słów.
Wiem, że kilka dni później udokumentował naszą rozmowę.
Przeczytałam panu, co napisałam.
Oczywiście przyznaję,
że takie śledztwo i ocena lekarska pod kątem
maltretowania dziecka mogą być źródłem cierpienia dla rodziny.
Czy z tym mieliśmy do czynienia w przypadku rodziny Kowalskich?
Z cierpieniem?
Trzeba ich zapytać, jak na to zareagowali.
KILKA GODZIN PO OBJĘCIU MAI OPIEKĄ STANOWĄ
BEATA ZADZWONIŁA DO SZPITALA
Czy mogę porozmawiać z Mayą?
Skonsultowałam się z opieką społeczną
i nie może pani z nią porozmawiać do czasu jutrzejszej rozprawy w sądzie.
Nie mogę nawet porozmawiać z córką?
Daj spokój.
Mogę pani powiedzieć, jak córka się czuje,
ale dziś nie może pani z nią porozmawiać.
Daliście jej lek przeciwbólowy?
Wcześniej dostała Ativan,
więc następną dawkę dostanie o 11.00.
Beata cały czas skupiała się na opiece nad Mayą.
Jeśli córka poprosi o rozmowę ze mną, to chcę z nią porozmawiać.
Moje podejście było inne.
Nie chciałem wywoływać większych napięć między szpitalem a rodziną.
Beata.
Przestań.
Nie chcę, by moje dziecko cierpiało.
Nadal jest moim dzieckiem.
Rozłącz się.
Rozumiem i zrobię wszystko, żeby Maya nie cierpiała.
Dobrze. Dziękuję, Thereso.
- Nie ma za co. Miłego wieczoru. - Nawzajem.
Zamiast się przytulić,
zaczęliśmy się kłócić.
Użyją tego przeciwko tobie.
Skończ z tymi bzdurami! Chcę znów zobaczyć córkę!
Nie rób tego! Nie mów o lekach przeciwbólowych!
Nie mów im, co mają robić!
Wywołasz tylko więcej problemów!
Chcę znowu zobaczyć córkę! Nie rób tego!
- Nie krzycz przy… - Nie rozumiesz!
Chodź tu. To ty nie rozumiesz. Mogę ich spytać, o co chcę.
Nie! Później ci to wytkną! Gwarantuję!
Prześladujesz ich!
Zostaw ich!
Nie rozdmuchuj tego!
Kocham cię, mamusiu.
Ale możesz nie robić tego, o czym on mówi?
- Proszę. - Kurwa!
Proszę, posłuchaj taty…
On nie zawsze ma rację.
Nasza rodzina się rozpadała.
Ta wiedźma powiedziała mi dziś:
„Podaje jej pani ketaminę w domu przez kroplówkę”.
Odparłam, że nie wiem, kto jej to powiedział,
ale teraz ten kłamca i ta pieprzona wiedźma zgłosili…
Tylko spokojnie.
Nic na to nie poradzę!
Walczę o moje dziecko. Jak mam się czuć?
Myślę, że powinnaś zachować spokój.
Tym bardziej że teraz ich zdenerwowałaś.
Udowodnię, że postępowałaś zgodnie z protokołem lekarskim.
Nic nie wskazuje na to, że zmyśliłaś tę chorobę
i wyolbrzymiasz jej zły stan.
Dobrze.
Jutro o 9.00 odbędzie się przesłuchanie w sądzie…
- Musicie tam być. - Tak.
Tak, będziemy oboje.
Pierwszy etap w sprawie o opiekę to etap zabezpieczający,
na którym sędzia postanawia, gdzie umieścić dziecko.
Robi to na podstawie raportu wstępnego opieki społecznej
i różnorodnych pogłosek i półprawd.
…było podejrzane…
Ten lekarz powiedział to, tamten tamto.
…istniały obawy…
Sąd zezwala na te dowody,
więc opieka społeczna łatwo wygrywa,
a rodziny stają się skazane na jej łaskę.
7. DZIEŃ MAI W SZPITALU
1. DZIEŃ POD OPIEKĄ STANOWĄ
To przesłuchanie zabezpieczające
dotyczące państwa Kowalskich i ich dziecka Mai.
To państwo są rodzicami Mai i Kyle’a?
Tak. Beata Kowalski. Matka.
Jack Kowalski. Ojciec.
Dziękuję.
Mam tu listę zarzutów sformułowanych wobec rodziców.
Dostałam także do wglądu
ocenę medyczną zespołu opieki społecznej,
która jest chyba raportem wstępnym.
W świetle zarzutów
wydaje się słuszne nałożenie zakazu kontaktu
między matką i Mayą.
Beata.
…do 50-letniej kobiety, która zemdlała w sądzie.
- Otworzy pani oczy? - Pacjentka oddycha…
- Beata. Hej. - Beata, słyszysz nas?
Beato, otworzysz oczy?
Beata upadła na ziemię i uderzyła głową o podłogę.
Maya znalazła się pod nadzorem opieki społecznej
w Szpitalu Dziecięcym Johnsa Hopkinsa.
Zmieniono jej schemat leczenia,
bo podobno Beata cierpiała na przeniesiony zespół Munchausena.
Sędzia nakazała Beacie poddanie się badaniom psychologicznym.
Beata przeszła badanie psychologiczne
i nie stwierdzono u niej przeniesionego zespołu Munchausena,
lecz zaburzenia adaptacyjne i depresję
wywołane odebraniem jej dziecka.
I przez to, że zaatakował ją system.
ADWOKAT RODZICÓW
Beato, musisz dobrze zrozumieć, jak wyglądają takie sprawy.
Ci ludzie nie grają fair.
Dowody ich nie obchodzą.
Broniłam rodziców w 60 takich sprawach.
Żeby odzyskać dziecko, najlepiej współpracować.
Pozwól, że na chwilę ci przerwę.
Oni codziennie mi mówili,
że nie mają pojęcia, jak leczyć tę chorobę,
a ja chcę, żeby moja córka była leczona.
Jestem pewna, że to prawda.
Ale skoro sprawa została wszczęta,
to wszystko już nie ma znaczenia.
Sędziów nie obchodzi, czy szpital się mylił,
a tylko to,
czy narażasz swoje dziecko na niebezpieczeństwo.
Sędzia zadaje sobie tylko jedno pytanie:
„Czy jeśli oddam to dziecko rodzicom, to czy oni go nie zabiją?”.
Dlatego najlepszym sposobem na pomyślne zakończenie tej sprawy
jest przekonanie wszystkich, że zmieniłaś zdanie
i zrobisz to, co ci każą.
A kiedy już odzyskasz dziecko,
wyjdziecie z tego szpitala i więcej tam nie wrócicie.
A w międzyczasie mam pozwolić, by stan mojej córki się pogarszał?
A jaką masz inną opcję?
Albo teraz trochę pocierpi, ale w końcu ją odzyskasz,
albo będzie ciągle cierpieć i do was nie wróci.
Rozumiem.
Czy pamiętasz, by ktoś w szpitalu mówił ci,
dlaczego odizolowano cię od rodziców?
Nikt nie powiedział mi tego wprost.
Musiałam się domyślić.
Miałaś jakieś przeczucia?
Wiem, że miałaś wtedy dziesięć lat, ale czy przeczuwałaś, co się dzieje?
Nic nie rozumiałam.
Zadawałam im wiele pytań, ale oni nigdy mi nie odpowiadali.
Mówili tylko: „Nie możesz z nimi rozmawiać”.
Nie miałam żadnej wiedzy.
W końcu pozwolono mi zobaczyć się z Mayą.
Ale musiałem przestrzegać wielu zasad.
Nie mogłem jej spytać, jak się czuje, ani dopytywać o jej leczenie.
Nie mogłem jej powiedzieć, kiedy wróci do domu
ani rozmawiać o mamie.
Wizyta była bardzo krótka
i bardzo trudna,
bo widziałem, że jej stan się pogarsza.
NOTATKI JACKA
MAYA MÓWIŁA MI, ŻE CIERPI.
JEST Z NIĄ CORAZ GORZEJ.
Jej stopy bardziej się wykręciły.
Miała więcej zmian skórnych.
Najbardziej frustrujące było to, że widziałem, jak staje się coraz słabsza.
Kiedy wróciłem z wizyty u Mai,
Beata chciała wiedzieć, jak się czuje jej córeczka,
czy szpital wdraża procedury,
podaje jej leki i tak dalej.
A ja nie mogłem jej nic powiedzieć.
Nie mogłem.
Bo gdybym to zrobił,
straciłbym przywilej widzeń z córką,
a Maya musiała mieć kogoś, kto by ją odwiedzał.
Dlatego nic nie mówiłem.
Kyle, miałeś okazję odwiedzić siostrę
podczas jej pobytu w szpitalu Johnsa Hopkinsa?
Tak.
Jak wyglądała twoja siostra, gdy odwiedzałeś ją w szpitalu?
Wydawało się, że ona nie chce tam być.
Bez rodziców było mi ciężko,
trudno było mi zaufać ludziom, których nawet nie znałam.
Mówili, że Maya wszystko sobie zmyśliła.
Dziecko jest chore, próbuje przekazać ludziom, co mu jest,
ale nikt go nie słucha.
To nie tak. Znam moją córkę.
DOKTOR - BYŁEM U MAI I WIDZIAŁEM,
JAK ODPYCHA SIĘ STOPAMI NA WÓZKU INWALIDZKIM.
SALLY SMITH - NA SZCZĘŚCIE MA TYLKO 10 LAT I NIE MOŻE CAŁY CZAS UDAWAĆ.
NAWET NIE WIE, CZY POPEŁNIA BŁĘDY „FIZJOLOGICZNE”.
ZROBIĘ ZDJĘCIA JEJ „CHORYCH” NÓG NA WTORKOWĄ ROZPRAWĘ.
Sądzi pani, że jej stan się polepszył,
odkąd przyjęto ją do szpitala Johnsa Hopkinsa?
Tak.
Przybrała na wadze.
Odstawiono jej wiele leków.
Nie cierpiała już na bóle brzucha.
Czy podczas twojego pobytu w szpitalu twój ból kiedykolwiek zelżał?
- Sprzeciw. - Nie.
Nie bardzo.
Odczuwałam ciągły ból.
Leżałam tam z nieleczonym CRPS-em,
nie podawano mi właściwych leków, nie stosowano odpowiedniej fizjoterapii
i nie udzielano mi wsparcia.
W takich warunkach nie można liczyć na poprawę zdrowia.
Mimo że lekarze wchodzili i wychodzili z mojej sali,
nikt mnie nie słuchał i byłam ignorowana.
Pięć minut albo dwie.
Nie raz widziałem taki scenariusz.
Po kilku dniach w szpitalu odmówili podania jej ketaminy.
A bez ketaminy w dużych dawkach
Maya niemal zupełnie nie poruszała nogami.
Powstają wtedy zakrzepy, które oderwane mogą dostać się do płuc
i doprowadzić do śmierci.
Uznałem, że to ważne,
by Beata rozumiała powagę sytuacji.
Ostrzegłem ją, że istnieje duże ryzyko, że Maya umrze powolną, bolesną śmiercią.
SZPITALNE LECZENIE DOPROWADZI DO NIEZNOŚNEGO BÓLU I ŚMIERCI MAI.
- Cześć, Beata? - Przy telefonie.
Jest tu przy mnie Maya.
Chcę upewnić się co do zasad rozmowy, żebym nie powiedziała nic złego.
Żadnego omawiania sprawy.
Rozmawiajcie na temat tego, co ona robi i jak się czuje.
Dobrze.
Możecie rozmawiać.
Cześć, Maya. Jak się masz, skarbie?
Cześć, mamusiu.
Jak się dziś miewa moje słońce?
Tęsknię za tobą, mamusiu.
Ja za tobą też, skarbie. Ja też.
Bardzo za tobą tęsknię, ale musimy być cierpliwi, dobrze?
Dobrze.
Jak wczoraj spałaś?
Zasnęłam o drugiej w nocy.
Rany. Nie mogłaś spać?
Nie.
Jesteś sama czy Cathi siedzi przy tobie?
Pani Cathi siedzi obok mnie.
Jedna pracownica socjalna ze Szpitala Dziecięcego Johnsa Hopkinsa
została przydzielona do mojej córki.
- Proszę podać nazwisko. - Catherine R. Bedy.
Coś mi w niej nie pasowało,
więc wygooglowaliśmy ją.
Pierwsze, co wyskoczyło, to fakt, że aresztowano ją za maltretowanie dzieci.
Beatę niesłusznie oskarżono o maltretowanie swojego dziecka.
Teraz, wiedząc o tym fakcie, musiała rozmawiać z Bedy,
i nie mogła w żaden sposób pomóc swojemu dziecku.
Właśnie się obudziłaś?
Tak.
Kto jest dziś z tobą?
- Cathi. - Tak.
Słyszę w tle jakąś rozmowę, co bardzo mi przeszkadza.
- Mamo? - Tak.
Proszę zmienić temat.
Zmienię, ale to jest czas, który spędzam z moją córką.
Proszę zmienić temat.
Później dowiedziałem się, że zarzuty wycofano.
Ale to i tak zaniepokoiło Beatę.
Cathi Bedy powiedziała mi, że trafię do domu dziecka.
Powiedziała mi, że mama przebywa w szpitalu psychiatrycznym.
Powiedziała, że sama mnie adoptuje.
Czy sadzała pani sobie Mayę na kolanach?
Tak.
Przytulała ją pani?
Zapewniamy ciepło wielu dzieciom,
więc gdy siedziała mi na kolanach, pewnie ją przytulałam.
Myślisz, że Maya panią lubiła?
Sprzeciw.
Tak.
Ale czasami była też rozgniewana,
bo ja i lekarze byliśmy dla niej ucieleśnieniem tego szpitala.
Powiedziano ci, dlaczego chcą zrobić ci zdjęcia?
Cathi Bedy podeszła do mojego łóżka i powiedziała:
„Jeśli chcesz pójść do sądu, to muszę to zrobić”.
Kierownictwo podjęło decyzję o zrobieniu zdjęć Mai?
- Tak. - Rozebrała mnie.
Miała na sobie sportowy stanik i szorty.
Przytrzymała mnie i zrobiła zdjęcia.
Sfotografowaliśmy jej ręce, nogi, twarz i brzuch.
Krzyczałam, płakałam, krzyczałam „nie”.
Nie chciała, żebyście robili jej zdjęcia, prawda?
Nie.
Nie mogłam wyrazić się jaśniej.
Ale i tak zrobiliście jej zdjęcia.
Niestety tak.
Czy dzwoniliście do jej rodziców,
żeby zapytać ich, czy możecie zrobić Mai takie zdjęcia?
Nie dzwoniliśmy do nich.
Ominęło mnie Halloween, Święto Dziękczynienia, moje urodziny.
Myślałam tylko o tym, kiedy pójdę do domu i zobaczę się z mamą.
47. DZIEŃ POD OPIEKĄ STANOWĄ 29 LISTOPADA 2016 R.
Cześć, Maya. Jak się masz, skarbie?
Źle się czuję.
Źle się czujesz?
Z wszystkim mam trudności.
Często płaczę.
Tramadol ci nie pomaga?
Ani trochę.
- Co jeszcze dostaniesz na ból? - Nic więcej.
Przykro mi, skarbie.
Żałuję, że nie mogę wymasować ci pleców i cię przytulić.
Też bym chciała.
Dostałaś list, który ci napisałam?
- Od pani Cathi? - Nie.
- Co? - Nie mam żadnego listu.
Wysłałam go do Charlotte.
Proszę porozmawiać z Charlotte.
Dobrze.
Rozmawiałaś z adwokatem?
Tak, ma dziś do mnie przyjść.
Dobrze. Chcę się upewnić, że możesz z nim rozmawiać.
Nie przez telefon, bo nie mogę dzwonić na zewnątrz.
Jak to nie możesz?
Nie jesteś w więzieniu ani w nazistowskim obozie.
- Mamo. - Tak?
Musi tylko poprosić pielęgniarkę. To wszystko.
Dobrze.
Jak minęło ci Święto Dziękczynienia?
Niezbyt dobrze.
Wiem.
Dla mnie to było najgorsze święto w życiu.
Nie rozumiem, dlaczego tak się stało.
Tak. To trudna sprawa. Bardzo skomplikowana.
Nie stało się nic złego, a teraz musimy cierpieć.
Wiem. Przykro mi, skarbie.
Przykro mi. Bądź dzielna, dobrze?
Dobrze.
Codziennie się za ciebie modlę.
Ja też się modlę.
Bądź dzielna.
Staram się.
Dobrze.
Mamo? Będziemy już kończyć.
Muszę zająć się czymś innym.
Dobrze.
- Dziękuję, Maya. Kocham cię. Pa, pa. - Kocham cię, mamo. Pa.
Nie wiem, czy chodziło o to, że Beata dopytywała Mayę o leczenie,
czy o podawane jej leki albo inne tematy, których nie mogła omawiać z córką,
ale niestety Cathi Bedy oskarżyła Beatę
o niestosowne zachowanie podczas tamtej rozmowy.
I próbowała zawiesić przywileje Beaty.
Beata była bardzo silna, ale to ją zdruzgotało.
NIE MOGĘ TAK DŁUŻEJ ŻYĆ.
CI LUDZIE TO POTWORY, KTÓRE NISZCZĄ MNIE KAWAŁEK PO KAWAŁKU…
BEATA KOWALSKI
Czy wiedział pan, że w sprawie pańskiej żony
toczyło się śledztwo prowadzone przez biuro szeryfa hrabstwa Sarasota?
Nie słyszałem, że toczy się jakieś śledztwo.
Przesłuchała pana detektyw Graham i zeznanie to zostało nagrane.
Czy to prawda?
Rozmawiałem z nią, ale nie wiedziałem, że to jest nagrywane.
Nie wyraziłem zgody na nagranie.
Powiedziała mu pani, że zajmuje się pani sprawami maltretowania dzieci?
Na pewno pokazałam mu odznakę i się mu przedstawiłam.
Zapytałam, czy mogę z nim porozmawiać i odbyliśmy miłą rozmowę.
NAGRANIE Z PRZESŁUCHANIA JACKA KOWALSKIEGO PRZEZ DET. GRAHAM
Proszę opowiedzieć o waszych relacjach małżeńskich.
Jak w każdym małżeństwie mamy swoje wzloty i upadki.
Nie we wszystkim się zgadzamy.
Macie odmienne zdania na temat opieki nad Mayą?
Nie, i znam moją żonę.
Może nie spać do trzeciej w nocy, szukając odpowiednich metod.
Słucham tego, co ona mówi i tego, co mówią lekarze.
Zdanie lekarzy jest najważniejsze.
Czy Maya szuka uwagi ze strony mamy?
Próbuje ją zadowolić?
„Mama chce, żebym była chora, więc się rozchoruję”.
Nie sądzę.
Nie izolujmy miłości, uczucia i troski od maltretowania.
- Bo one idą w parze. - Rozumiem.
Nie zgadzam się z nią w wielu sprawach, ale wiem jedno:
ona nigdy celowo nie skrzywdziłaby swoich dzieci.
Przysiągłbym na swoje życie.
- Kocha pan swoją żonę? - Tak, kocham ją.
Ale…
to butna osoba
i teraz to się nasiliło.
Ona nie chce współpracować.
- To skomplikowana sprawa. - Jasne.
I istnieją przesłanki ku temu, by sądzić,
że pojawią się zarzuty kryminalne.
Ciekawi mnie, czy pan ją chroni, czy jest współwinny.
Chronię moje dzieci.
Dzieci są dla pana priorytetem?
Przysięgam na swoje życie, na życie moich dzieci.
Dla dobra Mai mogę od razu wsadzić pana do aresztu.
Proszę bardzo.
- Jasne. - Zgadzam się na to.
A gdyby Mayę jutro wypuszczono,
zgodziłby się pan na to,
by to dziecko nie miało żadnego kontaktu z matką?
Tak.
Bez dwóch zdań.
Chcieli, żeby Jack doniósł na Beatę?
Zakładam, że tak.
To ułatwiłoby im sprawę.
Powiedział, że wybrałby dzieci, nie żonę.
Tak powinien był powiedzieć.
Gdyby powiedział inaczej, użyto by tego przeciwko niemu.
To jedyna poprawna odpowiedź.
Wróciłem do domu. Powiedziałem Beacie, co się stało.
Dopytywała mnie, czemu powiedziałem tak, nie inaczej.
Odparłem, że nie mam nic do ukrycia.
Powiedziałem jej, że oni próbują zrzucić na nią winę.
To wywołało w domu sporo napięć.
Na pewno Beata poczuła się zdradzona.
63. DZIEŃ POD OPIEKĄ STANOWĄ 15 GRUDNIA 2016 R.
Pani Bedy, twierdziła pani, że Maya była szczęśliwa
pod opieką pani i szpitala.
Tak.
Maya poruszała nogami i rękoma, nie odczuwając przy tym bólu.
Na parterze grała na fortepianie
i często przemieszczała się po szpitalu.
Widzieliśmy, że jej stan się polepsza.
Masz na to odpowiedź?
CRPS to choroba, która codziennie wygląda inaczej.
W pewne dni umiałam zrobić niektóre rzeczy,
a w inne – nie byłam w stanie.
Każdego dnia mój stan wyglądał inaczej.
Zatem tak, mylą się.
Często obserwujemy ból i cierpienie u dzieci,
ale Maya nie wykazywała objawów bólowych, jakie obserwowaliśmy u innych dzieci.
Panie Sędzio. Pozdrawiam, Maya.
Jestem Maya i postanowiłam napisać do pana list.
Chciałam panu podziękować za poświęcenie czasu tej sprawie.
Wiem, że pan wie, że chcę wrócić do domu.
Od paru dni czuję się okropnie.
Mój stan się pogarsza.
To, co chcę na święta, to moja rodzina.
Codziennie płaczę i jest mi smutno.
Nigdy nie pożegnałam się z mamą.
Codziennie modlę się o powrót do domu.
Na połowę grudnia 2016 roku
zaplanowano kolejne spotkanie w sądzie na temat postępów w sprawie.
Drugim adwokatem została Varinia Van Ness.
U dziewczynki zdiagnozowano CRPS
i na to leczą ją jej rodzice.
Zgodnie z konstytucją rodzice mogą leczyć swoje dzieci tak, jak chcą.
Chyba że…
Lekarz stwierdził, że CRPS jest jedną z możliwych diagnoz.
Tymczasem doktor Smith twierdzi coś innego.
To była wielka przepychanka na argumenty.
Ale cokolwiek byśmy nie robili,
sąd nieustannie stawał po stronie
personelu szpitala i dr Sally Smith.
O diagnozie Mai i jej leczeniu nie powinien decydować sąd ani ci ludzie,
tylko jej rodzice.
Nie powinno nas nawet tu być, Wysoki Sądzie.
Pani Van Ness, spokojnie.
- Mogę o coś jeszcze zapytać? - Tak.
Czy Maya choć przez chwilę mogłaby zobaczyć mamę i ją przytulić?
Niestety nie.
Nie dziś.
Nigdy nie byłam w stanie zrozumieć,
dlaczego odmówiono jej tego przytulenia.
Gdy wychodziliśmy z sądu,
Beata była zdruzgotana.
Załamana.
Po dziś dzień wiem,
że nikt z nas już nie przywróci tego przytulenia.
Ono odeszło.
Czy gdyby ją przytuliła, sprawy potoczyłyby się inaczej?
Tak sądzę.
Owszem.
Tego dnia mieliśmy iść do naszego sąsiada
na przyjęcie urodzinowe jego dziecka.
Beata powiedziała, że zapakuje prezent.
„Nie pójdę tam.
Prześpię się, bo mam migrenę”.
Poszedłem na przyjęcie z Kylem.
Gdy wróciliśmy do domu,
drzwi jej sypialni były zamknięte.
Myśleliśmy, że Beata śpi.
Postanowiliśmy usiąść i obejrzeć telewizję.
W środku nocy
ktoś zapukał do drzwi.
To był jej brat, Peter.
Chodził po całym domu.
I wszedł do garażu.
Usłyszałem krzyk…
którego nigdy nie zapomnę.
Moje imię po polsku.
Jacek.
Krzyczał tak głośno, że się domyśliłem.
Numer 911, co się stało?
Powiesiła się w garażu.
Mamo!
- Nie… - Proszę czekać.
Ile ona ma lat?
Czterdzieści dwa.
Mój Boże.
- Mamo! - Nie możesz tam wejść.
Wysyłam służby. Proszę niczego nie ruszać.
Niech ktoś tu przyjedzie.
Służby już jadą.
Czy żona dawała jakieś sygnały, że to może się wydarzyć?
Nie, ale moja córka jest chora i od tego wszystko się zaczęło.
Już sama ta choroba jest okropna.
- To moja pani adwokat. Mogę odebrać? - Jasne.
- Cześć, Debro. - Boże!
- Tak mi przykro. - Debro, tak mi źle.
Tak mi przykro.
To straszne, że sędzia był tak nieczuły.
To właśnie dlatego, że on nie pozwolił Beacie jej przytulić.
To ją zabiło.
Całą drogę do domu mówiła tylko o tym.
Nie wiem, jak powiedzieć o tym Mai.
Bo nie mogę jej powiedzieć i po prostu wyjść.
Dobrze.
Dzięki, Deb. Pa.
Pamiętam ten telefon od Jacka z wieścią, że jego żona odebrała sobie życie.
Byłam zdruzgotana.
Nie mogłam uwierzyć w to, co się stało.
OD: BEATY KOWALSKI TEMAT: DO SĘDZIEGO LEE E. HAWORTHA
Ale myślę, że list, który Beata zostawiła sędziemu Haworthowi
jasno wskazuje,
że chciała, by jej dziecko w końcu wyszło ze szpitala.
Bardzo martwiła się tym, co się dzieje
i leczeniem, które wymuszano na Mai.
MAM NADZIEJĘ, ŻE ODPOWIE PAN ZA FIZYCZNE WYNISZCZENIE MOJEJ CÓRKI.
Chciała, żeby jej dziecko stamtąd wyszło.
Nie widziała innego wyjścia.
ZAOPIEKUJCIE SIĘ MAYĄ I POWIEDZCIE JEJ, ŻE BARDZO JĄ KOCHAM.
POWIEDZCIE KYLE’OWI, ŻE BARDZO GO KOCHAM I MAM NADZIEJĘ, ŻE WYROŚNIE
NA SILNEGO, DOBREGO CZŁOWIEKA ZE WSPANIAŁĄ PRZYSZŁOŚCIĄ.
NIE ZNIOSĘ WIĘCEJ BÓLU IZOLACJI OD MAI I TRAKTOWANIA MNIE JAK PRZESTĘPCĘ.
NIE MOGĘ PATRZEĆ, JAK MAYA CIERPI.
NIE MA JEJ W DOMU OD 3 MIESIĘCY! KOCHAM WAS. BEATA
E-MAIL POŻEGNALNY BEATY DO JEJ RODZINY
LEKARZ #1 - MAMA DZIEWCZYNKI OD KETAMINY POPEŁNIŁA SAMOBÓJSTWO.
OBAWIAŁEM SIĘ TEGO.
LEKARZ #2 BOŻE… TO STRASZNE.
ZROBILIŚMY, CO TRZEBA, ALE TO POPIEPRZONE. ŹLE SIĘ Z TYM CZUJĘ.
LEAKARZ #1 - JEDNA Z MOICH MATEK ZROBIŁA TO SAMO.
Z PEWNOŚCIĄ ZROBILIŚMY TO, CO TRZEBA.
BEATO, WITAJ W DOMU MOJEGO OJCA
Cześć, mamusiu!
Cześć, Maya.
Jak się dziś miewa moje słońce?
Tęsknię za tobą, mamusiu.
Ja za tobą też.
Tęsknię za tobą każdej sekundy.
Brakuje mi twoich powrotów z pracy.
Przytulania się.
Tęsknię za wspólnym pływaniem w basenie.
Wszystkiego mi brakuje.
Zamknij oczy i wyobraź sobie, że tam jestem.
Wiem, że to nie to samo, ale bądź dzielna i nie trać nadziei.
Cierpię. Chcę wrócić do domu.
Zrobię wszystko. Obiecuję.
Wkrótce po śmierci Beaty
pozwolono mi zabrać Mayę
do specjalisty w Rhode Island.
Doktora Chopry.
Przeprowadził on badania,
które potwierdziły, że Maya ma CRPS.
Wysłał ten raport do sądu.
Niedługo potem Maya trafiła pod moją opiekę.
PO 92. DNIACH POD OPIEKĄ STANOWĄ 13 STYCZNIA 2017 R.
Tak się cieszymy, że cię widzimy.
Wspaniale, że jesteś w domu.
Pomodlimy się razem?
Tak.
Panie Jezu, biorę Twoją drogocenną krew
i polewam nią Mayę i moją rodzinę.
Powierzam Ci w opiekę moją rodzinę.
Zajmij się wszystkim i zaopiekuj się Mayą.
Amen.
4 LATA PÓŹNIEJ, 15 GRUDNIA 2020 R.
Moja mama była pełna współczucia.
Była troskliwa, lojalna, inteligentna.
Ciężko wybrać przymiotniki,
bo kiedy myślę o mamie,
nie da się jej opisać w kilku słowach.
Po trzech miesiącach przetrzymywania mnie w niewoli
i dowiedzeniu się, że mogę wrócić do pewnej normalności,
tak miło było mi to usłyszeć.
Czułam, że moje modlitwy zostały wysłuchane.
Wysłuchane zostały modlitwy całej mojej rodziny.
Ale straciłam jedną z najważniejszych osób w moim życiu.
Osobę, z którą nie było mi dane nawet się pożegnać.
Tak, to było najgorsze.
Myślałam, że znów ją zobaczę,
nawet jeśli zajęłoby to cały rok.
Ale kiedy mi powiedziano, że to nigdy się już nie wydarzy…
Zróbmy przerwę, dobrze?
Przyniosę ci wody, dobrze?
Po tym, jak w 2017 roku Mayę wypisano ze szpitala,
musieliśmy wykonywać pewne zalecenia sądu.
Nie pozwolono jej na terapię ketaminą,
więc działaliśmy powoli.
Po ponad roku fizjoterapii
Maya odstawiła wózek i zaczęła używać kul.
A potem, rok później, zaczęła chodzić samodzielnie.
Ale wciąż odczuwała ból.
I to ogromny.
Choroba może w każdej chwili powrócić.
Maya może już chodzić.
Tak, może chodzić.
Wciąż ma nie w pełni sprawne dolne kończyny.
…wstań. Zuch dziewczyna.
Zrobiła ogromne postępy,
ale nadal cierpi na CRPS
i będzie musiała żyć z tą diagnozą.
Robimy, co możemy.
Ale dzieci już nigdy nie będą takie same.
Bardzo trudno jest zrozumieć, co działo się w głowie Beaty,
skoro uznała, że to jedyny sposób na wydobycie córki.
Bardzo za nią tęsknię.
Ale czasami odczuwam złość.
Trudno jest odgrywać role obu rodziców.
I choć człowiek się stara, to nie zastąpi im matki.
Ale z tego cierpienia musi wyjść coś dobrego.
Jestem reporterką od ponad pięciu lat.
Nie dochodzi się do prawdy,
bezkrytycznie przyjmując fakty i nie kwestionując ich.
A tutaj było co kwestionować.
W 2019 roku, zajmując się tematem ochrony dzieci w Sarasocie,
natknęłam się na sprawę rodziny Kowalskich.
Była ona tragiczna i bardzo zawiła.
Gdy dowiedziałam się, że Beata Kowalski odebrała sobie życie,
bardzo mnie to poruszyło.
Wiedziałam, że muszę zająć się tym tematem i zrobić to dobrze.
Zaczęłam grzebać.
Częścią śledztwa były rozmowy z rodziną Kowalskich.
Rozmawiałam też przez telefon z dr Smith, by poznać jej wersję wydarzeń.
Doktor Smith była przekonana, że nie zrobiła nic złego.
Dowiedziałam się jednak, że jej opinie różniły się od opinii innych lekarzy,
w tym tych, którzy leczyli Mayę: doktorów Kirkpatricka i Hanny.
W styczniu 2019 roku opublikowałam artykuł o Kowalskich
i byłam pewna, że teraz zajmę się nowym tematem.
Ale nagle zaczęły dzwonić telefony,
napływać liczne maile
i uświadomiłam sobie, że to sprawa znacznie większej wagi.
- Kręcimy. - Ashley, ujęcie drugie.
Zaopiekujcie się Mayą. Viviana, ujęcie pierwsze.
Gdy przeczytałam artykuł w gazecie Sarasota Herald Tribune,
zrozumiałam, że ta sprawa jest znacznie poważniejsza.
Pa.
Ta świadomość, że inni ludzie też tego doświadczyli…
Nie mogłem w to uwierzyć. Po prostu nie mogłem.
Miał atak. Wywracał oczami, trząsł się.
Nie oddychał, miał słabe tętno.
Zaczęła wymiotować.
Potem pojawiły się drobne siniaki.
Pojechaliśmy do szpitala.
- Dzwonimy na… - 911.
Zadzwoniliśmy na numer 911, bo tak nas uczono.
Dostawałam kolejne wiadomości od coraz większej liczby rodzin.
Ludzi, którzy poszli do lekarza po pomoc dla swoich dzieci,
a potem stali się celem systemu.
Odkryli złamania żeber, krwawienie do mózgu.
Znaleźli stare i nowe krwawienia do mózgu.
Ja na to: „Jak to ma coś takiego?
Przywiozłam ją, bo ma siniaki”.
Wtedy poznałam Sally Smith.
Wszyscy byli zdesperowani.
To, co ich łączyło, to dr Sally Smith i Szpital Dziecięcy Johnsa Hopkinsa.
Widziała nas niecałe dziesięć minut,
a potem mojego męża aresztowano za maltretowanie dziecka.
Zostaliśmy aresztowani, a dzieci trafiły do rodziny zastępczej.
Te rodziny przyszły tam, licząc na pomoc dla dziecka,
a niektóre wyszły w kajdankach.
Od 30 lat przeprowadzam niemal wszystkie badania dzieci
przyjmowanych do Szpitala Dziecięcego Johnsa Hopkinsa.
Jestem bardzo rozsądną, współczującą, troskliwą osobą
i nie stawiam sobie za cel rozbijania rodzin.
To, jak w szpitalu…
rozmawiali o mojej mamie,
to było coś okropnego.
LEKARZ - WCZORAJ PRZENIEŚLIŚMY JĄ DO SALI TELEWIZYJNEJ.
SIEDZI NA ŁÓŻKU Z LAPTOPEM NA KOLANACH.
SALLY SMITH - TRZEBA SPRAWDZAĆ, CO ROBI W SIECI.
JEJ MATKĘ STAĆ NA WSZYSTKO…
Próbowali mnie przekonać, że mama robiła ze mną różne rzeczy.
Że zmyśliła mój CRPS.
To wierutna bzdura.
Teraz to rozumiem.
Na początku byłam zdezorientowana,
a potem to przerodziło się w złość.
Byłam w tym szpitalu niemal więźniem,
odizolowana od rodziny, moich przyjaciół, szkoły
oraz od ukochanej osoby.
To bardzo frustrujące.
Ale zniosłam to,
bo wychowała mnie dwójka rodziców,
którzy uczyli mnie życzliwości i szacunku, i tak właśnie postępowałam.
Wiecie co?
Chcieliśmy współpracować.
Ale jeśli będziemy cicho, to nic się nie zmieni.
Musimy pociągnąć szpital do odpowiedzialności za to, co zrobił.
Chcemy sprawiedliwości dla mamy.
Informuję, że ta rozmowa jest nagrywana.
Nie przeszkadza to pani?
W porządku.
Szpital miał zlecić pewne badania
i chcę wiedzieć, czy tak się stało.
Nie widzę, by coś zlecano.
Pierwsze z nich to Nomenda,
a drugie to…
Zostawił wam wiadomość, a potem wysłał wam e-mail.
- Dobrze, Beato. - Sędzia pozwolił jej mieć telefon.
- Tak jest w nakazie. - Przestań mnie nagrywać.
Beata była pielęgniarką, nie prawniczką.
Ale jakimś cudem wiedziała, co robi szpital.
Wszystko dokumentowała.
Każdy e-mail, pismo, rozmowę telefoniczną.
Dzięki tej dokumentacji możemy pozwać szpital.
Bo kiedy szpital nas okłamuje,
my znamy prawdę.
Kiedy usłyszałam nagrania tych rozmów, zrozumiałam ją jako matka.
Zrozumiałam frustrację Beaty.
Czułam ciśnienie narastające we mnie niczym w szybkowarze.
Prawnicy są nauczeni zostawiać uczucia na boku,
ale trudno się powstrzymać.
Zastanawiasz się, co by było, gdyby chodziło o twoje dziecko
i cierpiałoby ono na chorobę powodującą ogromny ból,
ale pewni lekarze daliby wam nadzieję.
Im nagle to wszystko zabrano.
Rodziny zwykle rezygnują.
Nie dlatego, że chcą,
ale dlatego, że mierzą się z wielką korporacją i stanem.
Większość rodziców nie ma możliwości, funduszy, siły woli ani adwokata,
żeby walczyć, więc zgadzają się na plan przypadku.
Adwokat doradził mi, że najbezpieczniej i najszybciej będzie,
jeśli przystanę na plan przypadku.
Plan przypadku to zgoda rodzica
na wszystkie wymagania ze strony stanu.
Coś jak lista kontrolna, żeby odzyskać dziecko.
…TERAPIA GNIEWU…
…PORADNIA DLA PAR…
Łatwiej jest przystać na plan przypadku, nawet gdy jest się niewinnym.
Jeśli jednak podpiszesz plan przypadku,
zwalniasz szpital z odpowiedzialności.
Rodzina Kowalskich na to nie przystała.
Beata by tego nie zrobiła.
Wiedziała, że ma rację, i chciała walczyć.
Nie wiem, czy myśleli o przyszłości,
ale wiem, że to ich wyróżnia.
Gdyby nie jej agresywne podejście, nie byłoby naszego pozwu.
Pozywamy szpital,
doktor Sally Smith oraz firmę Suncoast,
oskarżając ich o „powodowanie emocjonalnego bólu”,
co oznaczało, że oni wiedzieli, co robią,
popychając Beatę do wyrządzenia sobie krzywdy.
Powinni zapłacić odszkodowanie za krzywdy moralne,
które ma być karą za wyrządzoną krzywdę.
Maya jest nadzieją dla nas wszystkich
pragnących pogrążyć Sally Smith i zburzyć ten system.
Chcą, by ich głos został wysłuchany, pragną opowiedzieć swoją historię
i chcą, żeby szpital i dr Sally Smith w końcu ich posłuchali.
Chcę, żeby ludzie zobaczyli, że nie kłamałam,
i że inne rodziny przechodzące coś podobnego
również nie kłamią.
Mam CRPS.
Mama nie wywoływała u mnie choroby.
Chciałabym tylko, żeby ludzie mi uwierzyli.
Panno Kowalski, czy mogłaby pani podnieść prawą rękę?
Czy przysięga pani, że pani zeznania
będą w pełni zgodne z prawdą?
Tak.
Rozpoczynamy protokołowanie. Jest godzina 9.57, 28 sierpnia 2020 roku.
To początek zeznań Kyle’a Kowalskiego.
Rozpoczynamy protokołowanie. Jest 15 października 2021 r., godz. 9.01.
Pięć lat temu postanowiliśmy złożyć pozew przeciwko szpitalowi Johnsa Hopkinsa.
Nie śpimy w nocy i cały czas o tym myślimy.
Jest 14.21. Kończymy protokołowanie.
To brutalny proces.
Zasięgnęliście opinii innego specjalisty od śpiączki ketaminowej?
Nic o tym nie wiem.
Niestety osoba, która zna odpowiedź, nie żyje.
Masz na myśli swoją zmarłą żonę?
Tak.
W akapicie szóstym zeznania stwierdziłaś, cytuję:
„Nie chcę odwiedzać lekarzy i szpitali”.
- Widzisz ten cytat? - Tak.
Dlaczego odmawiasz wizyt u lekarzy i w szpitalach?
Myślę, że to mówi samo za siebie.
Ostatnim razem, gdy byłam w szpitalu,
zostałam uprowadzona na trzy miesiące.
Dlatego nienawidzę chodzić do lekarzy.
I nienawidzę wizyt w szpitalach.
Rozumiem.
Czy następnym razem przy zeznaniach córki może pan użyć innej taktyki?
Ciężko to znosi, więc należy być ostrożnym.
Zwłaszcza z tak młodą osobą.
Pamiętam…
jak pielęgniarki o mnie rozmawiały.
„To kłamczucha. Nie wierz w jej słowa, bo nic ją nie boli”.
Tak do mnie mówiły.
Tak mówiły innym ludziom!
Nie ma pan pojęcia, jak bardzo było to dla mnie traumatyczne!
I ma pan czelność pytać, czemu boję się szpitali?
Oszalał pan?
Moja mama umarła i już nigdy więcej jej nie zobaczę!
Nigdy!
W szkole koleżanki opowiadają,
jak jeżdżą ze swoimi mamami na zakupy.
O tym, jak spędzają wspólnie czas.
Wie pan, jak ciężko jest tam siedzieć i tego słuchać?
Pyta pan poważnie?
Doznałam przez was traumy!
- Maya, chcesz zrobić przerwę? - Tak.
Zakończmy protokołowanie.
KANCELARIA ADWOKATÓW RODZINY KOWALSKICH KWIECIEŃ 2022 R.
Jesteśmy w ostatniej fazie przygotowań do procesu.
Ludzie siedzą do późna.
Wszędzie latają papiery.
Składamy ostatnie wnioski, sprowadzamy ekspertów.
Wszyscy byli u doktora Hanny na leczeniu ketaminą?
Ostatnio zaczęliśmy badać kody,
których szpital używał, wystawiając ubezpieczycielom rachunki.
Odkryliśmy, że wystawili im rachunki za trzymiesięczne leczenie CRPS.
To ta sama choroba,
której według zeznań doktor Smith Maya wcale nie miała,
bo wszystko zmyślili jej rodzice.
Druga strona nie będzie miała lekko.
Dlatego pewnie tak zaciekle walczą,
by nie zajęła się tym ława przysięgłych.
Właśnie dowiedzieliśmy się, że szpital wynajął byłego sędziego
z Sądu Apelacyjnego, czyli sądu wyższej instancji od naszego.
Zatem szpital Johnsa Hopkinsa będzie miał bardzo mocnych adwokatów.
Czwartego kwietnia wybierzemy ławę,
i zacznie się proces.
Cześć, Maya.
Gdzie jest Kyle?
- Oto i on. - Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
Wczoraj rano powiadomiono nas, że proces może się zacząć.
Byliśmy zachwyceni.
Potem, około 13.30
przyszło drugie zawiadomienie, tym razem z Sądu Apelacyjnego,
o wstrzymaniu rozprawy.
Zatem…
w poniedziałek nie będzie procesu.
Maya, poradzisz z tym sobie?
- Chyba tak. - Dorwiemy ich.
- Ale… - Dorwiemy.
To tylko kwestia czasu.
Tak nam mówią od wielu lat.
Posłuchaj.
Powiem ci jedno: podczas procesu oni nie będą mieć żadnych szans.
Dlatego tak zaciekle walczą, żeby nie doszło do rozprawy z ławą.
Ostatnie, czego oni chcą,
to zobaczyć waszą trójkę na miejscu dla świadków.
Wytrwałość w końcu zwycięży.
PO CZTERECH LATACH OCZEKIWANIA SĄD APELACYJNY ODROCZYŁ PROCES,
ŻEBY ZDECYDOWAĆ, CZY DO SPRAWY WŁĄCZYĆ ODSZKODOWANIE ZA KRZYWDY MORALNE.
Oni boją się nas w sądzie.
Dlatego robią wszystko, by do tego nie doszło, i grają na zwłokę.
Nie chcę, żebyśmy poczuli się przegrani jako rodzina.
Straciliśmy mamę
i na tatę spadł ogromny ciężar
związany z wychowywaniem nas i zajmowaniem się tą sprawą.
Nie chcę, żebyśmy do końca życia mieli takie poczucie.
Jakie poczucie?
Że przegraliśmy.
Choć sąd odrzucił niektóre sprawy, to krzywda została wyrządzona.
Dzieci przeżyły traumę,
reputacja rodziców legła w gruzach.
Mimo że moje zarzuty zostały wycofane,
ludzie pisali mi wiadomości, że powinnam się zabić,
że moje dzieci zasługują na dom dziecka
i nie powinnam ich odzyskać.
Próbowali poróżnić jej ojca i mnie.
Chcieli, żebyśmy się kłócili, wzajemnie obwiniali.
Straciłam wielu przyjaciół.
Dom, pracę.
Moją córkę.
Staram się o tym teraz nie myśleć, bo ona jest już w domu i…
Przepraszam.
Nikt nie zwraca pieniędzy wydanych na adwokatów i ekspertów.
Człowiek się zadłuża. Niemal zbankrutowaliśmy.
To szaleństwo.
Spędziłem ponad 300 dni w więzieniu, zanim wycofano zarzuty.
Przez to zrujnowali mi życie.
To przerażające uczucie:
wiedzieć, że czyjeś słowa mogą tak zmienić twoje życie.
Od pediatrów ds. maltretowania dzieci oczekuje się jasnej odpowiedzi,
czy to było znęcanie się, czy wypadek.
Ale takie sprawy są zbyt skomplikowane i nie są czarno-białe.
Często są gdzieś pośrodku.
DESTRUKCYJNA DIAGNOZA
Kiedy więc pojawia się osoba, której słowa ceni się niczym złoto,
do głosu dochodzą tendencyjne opinie, interpretacje oraz perspektywy,
które odgrywają ogromną, nierzadko niebezpieczną rolę.
Od 2016 roku wysyłam Sally Smith kartkę świąteczną
ze zdjęciem naszej rodziny,
żeby przypomnieć jej o rodzinie, której nie udało się jej rozdzielić.
Raz mi odpisała, co bardzo mnie zaskoczyło.
To jej słowa.
„Szanowni Państwo! Otrzymałam od was kolejną kartkę.
Przykro mi, że wciąż czujecie gniew za to,
jaką rolę odegrałam w śledztwie dotyczącym waszego syna.
W Pinellas odnotowujemy niepokojącą liczbę przypadków maltretowania dzieci.
Rozumiem, że uważacie Państwo, iż wasz syn nie był jednym z nich.
Wspomnieliście Państwo,
że Tristan otrzymał nową diagnozę.
Jeśli to możliwe, chętnie dowiem się, co zdiagnozowano,
abym mogła wziąć to pod uwagę następnym razem.
Staram się wykonywać moją pracę dokładnie i skrupulatnie.
Ale czasami…
powinnam być ostrożniejsza w niejasnych przypadkach”.
Jakie „niejasne przypadki”?
To tylko jej wymysł.
Było tyle spraw,
wiele rodzin zostało pokrzywdzonych i niesłusznie oskarżonych.
Ile razy trzeba się pomylić i zniszczyć innym życie, zanim powie się:
„Dość. Trzeba coś tu zmienić”?
Co trzeba jeszcze zrobić?
5 KWIETNIA 2022 R. RODZINA KOWALSKICH JEDZIE DO SĄDU
NA POSIEDZENIE DOTYCZĄCE WNIOSKU O KONTYNUOWANIE PROCESU.
Już dobrze.
Tak, dobrze.
Sala H.
W poniedziałek powstrzymali wybór ławy przysięgłych.
Jest wtorek
i mamy ostatnią możliwość przekonania sędziego do tego…
by ten proces był kontynuowany
od jutra, zaczynając od wyboru ławy.
Jeśli tak się nie stanie, będziemy musieli przeczekać rok.
Musimy zakończyć tę przeprawę, bo jest ona okropna.
Wczoraj napisałam oświadczenie,
które chciałabym przekazać dziś sądowi.
Mam nadzieję, że w końcu zostanę wysłuchana.
Chcę, żeby sąd wiedział, że moja mama była dobrą osobą.
Że była bardzo silna i zdeterminowana.
Chyba jadę tam głównie dla niej.
Ten proces znaczy dla nich wszystko, bo bez niego nie zamkną tamtego rozdziału.
Chcą, by świat usłyszał ich historię.
Nikt nie naprawi wyrządzonych szkód, ale będą mogli żyć dalej.
Proszę wstać.
Dwunasty Sąd Okręgowy hrabstwa Sarasota rozpoczyna obrady.
Przewodzi sędzia Hunter Carroll.
Proszę usiąść.
Przesunąłem 2000 spraw, żeby ten proces się odbył,
ale nie udało nam się wyrobić w planowanym czasie,
by zacząć proces.
Tak to wygląda.
Rozumiem,
ale zachodzą tu okoliczności łagodzące.
Poza tym jestem w stanie skrócić tę sprawę
do niezbędnego minimum, byle tylko ruszyła.
Jak chce pan obejść fakt, że Sąd Apelacyjny wstrzymał proces?
Mogę wybrać ławę przysięgłych, ale sam proces nie ruszy.
Nie widzę żadnego problemu,
by ten sąd wybrał ławę przysięgłych,
i zrobię wszystko, co konieczne,
by sprawę rozpatrzono w wyznaczonym czasie.
Panie Altenbernd, co pan na to?
Nie wiem, jak to możliwe.
W tej chwili mam wrażenie,
że mamy tu za dużo niewiadomych,
więc zamierzam usunąć tę sprawę z wokandy.
Zawieszam postępowanie sądowe
do dnia 4 maja 2022 roku
lub do kolejnego nakazu sądu.
Czy ktoś chce jeszcze coś przedyskutować?
Tak, Wysoki Sądzie.
Jeśli to możliwe, rodzina Kowalskich chciałaby porozmawiać z Wysokim Sądem.
To trochę nietypowe. Co pan myśli, panie Hunter?
Nie podoba mi się to. To nie jest dobry pomysł.
Myślę, że najlepiej będzie tak to zostawić.
Zrobimy przerwę i wydam potrzebne nakazy.
Dziękuję.
- Bardzo dziękuję. - Wysoki Sądzie.
Proszę wstać. Sąd ogłasza przerwę.
Nie mogę…
PROCES ZOSTAŁ ODROCZONY BEZTERMINOWO,
DO CZASU, AŻ SĄD APELACYJNY ZDECYDUJE,
CZY DO SPRAWY MOŻNA WŁĄCZYĆ ŻĄDANIE ODSZKODOWANIA ZA KRZYWDY MORALNE.
Tak.
Bezduszne dranie.
Nie przestają nas torturować.
Mają nas w dupie.
Nie mów nic. Nie chcę już tego słyszeć.
Chodź tu.
To niesprawiedliwe, tato. To się nigdy nie skończy.
Nic nie działa.
Co wieczór się modlę.
Ale to nie pomaga!
Dzieciaki są zdruzgotane.
Ja również.
To wyczerpujące.
Ale jeśli się poddamy i zamkniemy usta,
to się powtórzy.
To tylko kwestia czasu.
To nie dotyczy tylko rodziny Kowalskich ani Florydy.
Rodziny w całym kraju
opowiadają o tym, że oskarżono je o maltretowanie ich dzieci.
Niektóre całymi latami chodzą po sądach,
walcząc z tymi oskarżeniami.
Niektórzy rodzice nadal są w więzieniu.
Rodzina Kowalskich reprezentuje te rodziny,
próbując nagłośnić wagę tego problemu,
który jest owiany tak wielką zasłoną wstydu i tajemnicy.
Kręcimy.
Okna i cała reszta są zamknięte.
Chcemy, by głos Beaty został usłyszany.
Obraz ostry?
Chcemy, by usłyszano głos Mai.
Tak. Świetnie. Dziękuję.
W porządku?
Chcę mówić…
ale nie mogę przestać płakać.
Nienawidzę płakać.
Popłacz, jeśli musisz.
To normalne.
Musisz mówić za siebie, bo mamy tam nie ma.
Zamknij oczy i wyobraź sobie, że tam jestem.
Wiem, że to nie to samo, ale bądź dzielna.
Mamusiu, jeśli to oglądasz, chcę, żebyś wiedziała, że cię kocham.
Posyłam ci buziaki.
Poznasz, że są ode mnie.
„Droga mamo.
Stwierdzenie, że życie po twojej śmierci jest do dupy,
to chyba największe niedomówienie.
Tata, Kyle i ja musieliśmy przywyknąć do twojej nieobecności.
Tata stara się o tym nie myśleć, malując sąsiadom domy.
Kyle ucieka od tego wszystkiego, godzinami łowiąc ryby.
Kiedy całkowite oddanie nauce w szkole zaczęło być dla mnie zbyt męczące,
zaczęłam spędzać każdą wolną chwilę z przyjaciółmi.
Z dala od domu i tego, co mi ciebie przypomina.
Ale gdy tylko wchodzimy do naszego domu,
wracamy do rzeczywistości.
Tęsknimy za tobą.
Tęsknię.
Przez pięć lat obiecywano nam proces.
Ale wydaje się, że im bliżej jest jego daty,
tym bardziej on się oddala.
Choć jesteśmy zniechęceni, to nie chcemy się poddać.
Będziemy walczyć za ciebie i tysiące innych rodzin,
które znalazły się w takiej samej sytuacji.
Nasz dzień nadejdzie. Kocham cię”.
Ja ciebie też.
Ja też cię kocham.
Rodzina opiera się na miłości.
Szczerości.
Zaufaniu.
Rodzice starają się robić dla swoich dzieci to, co najlepsze.
Wszystko, co trzeba.
Beata i ja też tak robiliśmy.
7 PAŹDZIERNIKA 2022 R. SĄD ZATWIERDZIŁ WNIOSEK
O UWZGLĘDNIENIE ODSZKODOWANIA ZA SZKODY MORALNE.
ROZPRAWĘ WYZNACZONO NA 11 WRZEŚNIA 2023 R.
MINIE WTEDY 2530 DNI, ODKĄD MAYA TRAFIŁA DO SZPITALA.
W GRUDNIU 2021 R. DR SMITH I SUNCOAST CENTER
POSZLI NA UGODĘ Z RODZINĄ CO DO CZĘŚCI POZWU.
DR SALLY SMITH ODMÓWIŁA WYWIADU NA POTRZEBY TEGO FILMU.
SZPITAL WYDAŁ OŚWIADCZENIE:
PRIORYTETEM DLA NASZEJ PLACÓWKI
JEST BEZPIECZEŃSTWO I PRYWATNOŚĆ NASZYCH PACJENTÓW I ICH RODZIN.
PRAWO NIE POZWALA NAM UJAWNIAĆ WSZYSTKICH INFORMACJI W SPRAWACH.
NASZYM GŁÓWNYM ZADANIEM JEST TROSKA O CHORE DZIECI
I JESTEŚMY ZOBOWIĄZANI INFORMOWAĆ ODPOWIEDNIE SŁUŻBY
PO ODKRYCIU U DZIECKA ŚLADÓW MALTRETOWANIA.
TO ODPOWIEDNIE SŁUŻBY PODEJMUJĄ OSTATECZNĄ DECYZJĘ
O DALSZYCH DZIAŁANIACH W NAJLEPSZYM INTERESIE DZIECKA.
OŚWIADCZENIE SĘDZIEGO HAWORTHA:
DECYZJE DOTYCZĄCE KONTAKTU MAI Z RODZINĄ OPARTE BYŁY NA REKOMENDACJI
LEKARZA SPECJALISTY I PRACOWNIKÓW SZPITALA.
DECYZJA SĘDZIEGO MUSI OPIERAĆ SIĘ NA RZECZOWYCH DOWODACH
I TAK BYŁO W TEJ SPRAWIE.
JEŚLI TY LUB KTOŚ CI ZNANY MA PROBLEMY NATURY PSYCHICZNEJ
ALBO MYŚLI O SAMOBÓJSTWIE,
ODWIEDŹCIE STRONĘ WANNATALKABOUTIT.COM.
RODZINA KOWALSKICH JEST JEDNĄ Z WIELU ZNANYCH NAM RODZIN
OSKARŻONYCH PRZEZ LEKARZY I SZPITALE O MALTRETOWANIE SWOICH DZIECI.
Nasz syn, Leo, urodził się z rzadką chorobą genetyczną.
Zauważyłam, że coś jest nie tak z jego prawą nogą.
Płakała i dziwnie poruszała ręką, gdy ją podnieśliśmy.
Zadzwonili z przychodni: „Musicie go do nas przyprowadzić”.
Pojechaliśmy na oddział ratunkowy i tam zrobiono jej prześwietlenie.
Pediatra ds. maltretowania dzieci
stwierdził, że uraz głowy dziecka musi być wynikiem pobicia.
Nie przeczytali jego karty choroby.
Nie sprawdzili, z czym dokładnie mają do czynienia.
Spytałam, czy to może jednak być jakaś choroba.
Bo mój syn nigdy nie był bity.
Odparł: „Tak, ale skoro syn nie może mówić,
wpiszę maltretowanie”, i odszedł.
Myślałam, że postąpiłam słusznie, zabierając dziecko do szpitala.
Nie miałam pojęcia, jakie będą tego konsekwencje.
Weszliśmy tam z dwójką dzieci i wyszliśmy bez żadnego.
Spędziłem 15 lat w więzieniu.
Mój ojciec spędził w więzieniu 26 lat.
Nie jesteś niewinny, póki nie udowodnią ci twojej winy.
Jesteś winny, póki nie udowodnisz swojej niewinności.
Nie mogę uwierzyć, że tak działa system,
który ma chronić dzieci.
Nie sądziliśmy, że to się stanie.
Ale to może się zdarzyć każdemu.
Trauma trwa wiecznie.
Tak.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz