Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
KONKURS MUZYCZNY KRÓLOWEJ ELŻBIETY BELGIJSKIEJ
TO JEDNO Z NAJBARDZIEJ PRESTIŻOWYCH WYDARZEŃ
W ŚWIECIE MUZYKI KLASYCZNEJ.
WYGRANA W KONKURSIE MOŻE OTWORZYĆ DRZWI DO KARIERY NA CAŁE ŻYCIE.
KAPLICA
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Jenny...
nie miałam takiej gęsiej skórki
od koncertu Marthy Argerich
w Fisher Hall w 1998.
Jesteś gotowa.
Całkowicie gotowa.
Cieszysz się na powrót do Belgii?
Nie wiem.
Niewiele pamiętam.
To normalne.
Byłaś jeszcze dzieckiem, prawda?
Tak.
Jen?
Tak wcześnie w domu?
Stało się coś?
Nie.
Jak ci poszło?
Dobrze.
Tylko dobrze?
Poszło mi bardzo dobrze, mamo.
Ten jeszcze niedokończony.
Widzę.
Ile swetrów ci spakować?
Sama miałam to zrobić.
Spakuję wszystkie.
Ciągle marzniesz.
Wciąż uważam, że powinnam jechać z tobą.
Mamo, nic mi nie będzie.
Rozmawiałaś z gospodarzami, prawda?
Nie znają ciebie ani twoich potrzeb.
Masz wyjątkowy talent. Dar dla świata.
Trzeba go chronić.
Dlatego wolę...
Nie chcę cię stresować, kochanie.
Po prostu się martwię.
To normalne.
Będziesz tęsknić?
Spraw mi frajdę i powiedz: "tak".
Tak.
Ja będę bardzo tęsknić.
Ale przeżyję, bo wiem, że przyniesiesz mi dumę.
Wejdźmy.
Jadalnia.
Kuchnia. Basen.
To fortepian syna.
Był utalentowany, ale miał problem z nadgarstkiem.
Chroniczne zapalenie ścięgna.
Kto inny powiedziałby: chroniczne lenistwo.
Tak.
Pięknie.
Nie skończyłam.
Nie martw się.
Mówiłam ci.
Jestem twoją mamą.
Możesz mi ufać.
Prawda?
A więc...
zostań w wannie.
Szanowne jury, następną kandydatką do półfinału
jest numer 24, Jennifer Rogiers.
Jen?
Cześć, mamo. Dostałam się do Kaplicy.
Słuchaj...
to ci się nie spodoba,
ale dostałam parę dni wolnego i mogę przylecieć.
Wiem, że cię stresuję, ale nawet nie zauważysz mojej obecności.
Chcę zobaczyć, jak grasz
w najważniejszym dniu swojego życia.
Co ty na to?
Nie musisz nic mówić.
Zostanę tutaj.
Na tym etapie konkursu lepiej nie ryzykować.
Przepraszam, mamo.
Witamy w Kaplicy.
Pani Janssens, bardzo dziękuję, że gościła pani Jennifer
przez te trzy tygodnie.
Teraz my się nią zajmiemy. Czas się pożegnać.
Jak to? Już?
Tak. Niestety, nie może pani wejść.
Rozumiem.
Nie wpuszczą mnie.
Musimy się pożegnać tu.
Przypominam, że dwanaścioro finalistów przebywa w Kaplicy w całkowitej izolacji.
A więc żadnej telewizji, radia, komputera, wizyt,
telefonów, listów ani wiadomości.
- Rozumiesz? - Tak.
Muszę więc zapytać, czy masz przy sobie radio, laptop lub smartfon?
Smartfon.
Dasz mi go?
Dziękuję.
Spokojnie. Po konkursie go odzyskasz.
Oto i on.
Słynny obowiązkowy koncert.
Na naukę masz tylko siedem dni.
Na finałowym występie musisz go zagrać równie dobrze,
jak koncert własnego wyboru.
Numer 2 Rachmaninowa, zgadza się?
Tak.
Przepraszam, ale możesz to otworzyć dopiero w apartamencie.
Teraz cię oprowadzę.
Tu nie jest tak źle, jak wszyscy mówią.
To nasza świetlica.
Miejsce na relaks z innymi uczestnikami -
możecie rozmawiać o muzyce, grać w szachy, czytać.
Podoba ci się?
Tak.
Pamiętaj, że dla nas wszyscy jesteście zwycięzcami.
Każde z was.
A to najważniejsze pomieszczenie w Kaplicy.
Śniadanie o siódmej, lunch o pierwszej, a kolacja o ósmej.
To jeszcze dwie godziny, a ja umieram z głodu.
A teraz poznajmy osobę,
która będzie was rozpieszczać przez ten tydzień.
Proszę.
Oto Hilde.
Też Flamandka,
więc możecie mnie swobodnie obgadywać.
Jest naszą kucharką, konsjerżką i powierniczką - jest dla nas wszystkim.
Co tam, Szopen?
Potrzebujesz uwagi?
Piękny.
- W dzieciństwie miałam czarną kotkę. - Tak?
Pannę Minoes.
Chcesz zobaczyć apartament, czy zostajesz z Szopenem?
Próbowaliśmy wyciszyć pokoje,
ale - jak słyszysz - dźwięku nie da się całkowicie wyizolować.
Ty i pan Nazarenko przyjechaliście ostatni,
więc do wyboru zostały tylko dwa apartamenty.
Oto pierwszy z nich.
Podoba ci się?
Tak.
A więc to będzie twój dom przez siedem dni.
Do zobaczenia na kolacji.
Mamo! Przyjechali!
Uważaj na spód.
Miejsce się znajdzie, nie?
Co to ma być?
Ona ma fortepian.
Ten staroć już się nie nadaje.
Ile kosztował ten?
Tony...
Ile, Sara?
Proszę cię. Potraktuj to...
- Jak co? - Wydatek awaryjny.
- Awaryjny? - Przesłuchania do Juilliarda.
Ma spore szanse się dostać.
- Ona ma osiem lat! - Właśnie o to chodzi!
Nie rozumiesz?!
Panowie! Pakujcie to z powrotem.
Przykro mi, kotku. Nie stać nas.
Właśnie, że tak.
Wyładujcie go!
Studiowałem dwa lata, żeby się tu dostać, i każą mi grać to?
Dlatego nazywają to "obowiązkowym koncertem", Gerard.
Od grania tego bolą mnie palce, a głowa...
Mogę prosić o uwagę?
Jak wiecie, jutro dzień prasowy...
Pan Nazarenko.
Nareszcie.
Witamy.
Przepraszam. Korki.
Proszę usiąść.
Hilde coś dla pana odgrzeje.
Dziękuję. Nie jestem głodny.
Chcę zabrać się do pracy.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze. Zaprowadzę pana do apartamentu.
Dziękuję.
Widzieliście rękawiczki?
Dziwactwo.
Sześć dni temu laureaci zaczęli
przybywać parami do Kaplicy Muzycznej.
Ale tylko od wczoraj do dziś są tutaj wszyscy razem.
Od jutra będą dwójkami wyjeżdżać
na występy w Centrum Sztuk Pięknych.
Zaczęła pani naukę w Juilliardzie w bardzo młodym wieku.
Moja matka zdecydowała, że będę słynną pianistką.
A pani?
Chyba lubi pani grać na fortepianie?
Oczywiście. Nie mogłabym bez tego żyć.
A dlaczego wybrała pani Rachmaninowa?
Bo to Rosjanin.
A kiedy myślę o Rosji, myślę o zimie.
Lubi pani zimno?
Nie.
Nienawidzę.
Panie i panowie,
pozwolę sobie zaprezentować rzecz niezbędną w występie muzycznym.
Grając przed publicznością,
trzeba wejść na wyższy poziom emocji.
Nie można być w zwykłym, codziennym stanie umysłu.
Pokażę wam.
Stop!
Grasz w nadęty sposób.
Muzyka nie może taka być.
Ma być szczodra, bezinteresowna.
Jest sztuką godności,
miłości, czułości i altruizmu.
Musi to wszystko uosabiać.
Nigdy nie może być nadęta!
Kotku, jedziemy do Monachium.
Co?
Kupimy szczoteczkę do zębów po drodze.
Nie skończyliśmy lekcji.
Skończyliście. Chodź, Jennifer.
Chodź, słonko.
Będzie fajnie, obiecuję.
Zaczekaj tu.
Wątpię, czy moja córka rozumie, co znaczy "nadęty".
Mimo że siedziała obok takiego dwie godziny.
Połknęłaś język?
Ona będzie zła.
Kotku...
nie bój się.
Nikogo.
Wystraszeni ludzie marnują życie.
Spójrz.
Jestem kowbojem.
I jestem wolny.
Chodź.
Usiądź mi na kolanach.
Tak.
Nauczę cię prowadzić.
Trzymaj tu i tu.
Dobrze.
I jak?
Naciśnij tu.
Dobra. Trzymaj się.
Jedziemy.
Wio, koniku!
Szybciej!
Teraz ty.
Cześć, Szopen.
Jennifer.
Mam nadzieję, że cię nie obudziłam.
Nie. Kiepsko śpię.
Jeszcze ćwiczysz?
Tak.
Jest trzecia.
Serio?
Straciłam poczucie czasu.
Zbyt ciężko pracujecie.
Co to?
Gin. Nie pamiętasz?
Piję trochę, jak nie mogę zasnąć.
Wracam do łóżka.
Ty też się prześpij, kochanie.
Wyglądasz na zmęczoną.
Idź do Hilde.
Catherine prosi wszystkich do świetlicy.
- Teraz? - Tak.
Coś się stało.
Ten konkurs odbywa się od blisko stu lat
i coś takiego wydarzyło się na nim po raz pierwszy.
Mieliście spotkać się tu w atmosferze zdrowej rywalizacji.
Mogłabym rozdmuchać tę sprawę.
Jednak za zgodą Jennifer,
z uwagi na dobro konkursu,
zapomnę o tym incydencie ten jeden raz.
Jennifer?
Tak.
Oczywiście.
Dobrze.
Wracajcie do pracy. Wszyscy.
Dlaczego tak na mnie spojrzałaś?
Jak?
Myślisz, że to ja przekreśliłem zdjęcie.
Nie obchodzi mnie to.
To nie ja.
Mówię ci, że nie ja.
Ktoś ci zazdrości talentu.
Ale ja? Bez żartów.
Nie zazdroszczę tobie ani nikomu innemu.
- Jak ci idzie z obowiązkowym koncertem? - Dobrze.
Wyłapałaś błędy w partyturze?
Co?
Małe błędy, duże problemy.
Na przykład bemol zamiast b.
Zauważyłaś to?
Jasne, że tak.
Jesteś pewna?
Mogę ci pokazać.
Nie trzeba.
Dobra.
Chciałem tylko pomóc.
Jennifer?
Mam twoje nuty.
Znalazłam je na dole.
Wszystko gra?
Jesteś blada.
Nic mi nie jest.
Zapisałaś kilka świetnych uwag.
Nie powinnaś ich czytać! Są moje!
Przepraszam.
Odejdź, proszę.
Nie szpiclowałam...
Odejdź, proszę!
- Przepraszam. - W porządku. Muszę ćwiczyć.
Idzie!
- Jaki przystojny. - Dzięki.
Wyglądasz jak arystokrata idący na własną egzekucję.
Ukłoń się loży królewskiej. Taki jest zwyczaj.
Jasna sprawa.
Król pianistów!
Ukłon przed królem!
Możecie już przestać.
Powodzenia i cześć.
Pierwszemu musi być strasznie trudno.
Ja mu zazdroszczę.
Chcę się stąd wynieść.
W wieku 17 lat miałem pewien sen.
Duży stary budynek.
Wchodzę do środka
i widzę Rachmaninowa.
Mówi do mnie:
"Jewgienij, musisz dla mnie zagrać".
Nie chcesz usłyszeć tej historii?
Dobra.
A więc gram jego barkarolę, a on mówi:
"To się gra, nie używając pedału".
Zapamiętałem to, ale po przebudzeniu pomyślałem:
"Jednak będę używał pedału, bo każdy tak gra barkarolę", prawda?
Jennifer,
jesteś ekspertką od Rachmaninowa.
Z pedałem czy bez?
Z pedałem.
Właśnie.
Wiele lat później znalazłem mało znaną płytę.
Rachmaninow gra na niej barkarolę...
nie używając pedału.
Zmyśliłeś to?
Nie.
Naprawdę się wydarzyło.
- Jesteś jasnowidzem. - Kim?
Jak Rosemary Brown.
Kim jest Rosemary Brown?
Nie słyszeliście o niej?
Nie.
Twierdziła, że martwi kompozytorzy uczyli ją tworzyć muzykę.
Co?
Liszt sterował jej dłońmi i palcami.
Szopen dyktował jej nuty i naciskał jej palcami właściwe klawisze.
A Schubert nucił jej swoje kompozycje.
Przysięgam.
Czy któreś z tych utworów były dobre?
Podobno niektóre tak.
Ale najdziwniejsze jest to, że ona nie była wykształcona muzycznie.
Pracowała na poczcie.
Tylko trzy lata uczyła się gry na fortepianie.
Już nie żyje, więc może cię nawiedza.
Stresują mnie takie historie.
Wiecie co?
Zobaczmy, czy to działa. Każdemu przydałaby się pomoc, nie?
Fumiyo, Alexandra, zasłońcie okna.
Chyba nie powinniśmy...
Jasne, że tak. Moje panie, do dzieła.
Weźmy się za ręce.
Idę do siebie.
Nie możesz.
Musimy to zrobić wszyscy, albo się nie uda.
Nie. Dobranoc.
Ona ma coś na sumieniu.
Raczej ją przestraszyliśmy.
Kto tam?
Kto tam?!
Palanty!
Daj spokój.
To żarty. Nie chcieliśmy cię aż tak przerazić.
- Tylko troszkę. - Wynoście się.
Dobra.
Kto tam?
Obsługa!
Nie przyszłaś na lunch.
Wejdź.
Hilde to podgrzała.
Bardzo miło z jej strony.
I z twojej.
Chciałam przeprosić za wczoraj.
Nie powinnam była zaglądać do twoich notatek.
Chociaż muszę przyznać, że są fantastyczne.
Dzięki.
Przepraszam, że byłam niemiła.
W porządku.
Cóż, smacznego.
Wiesz o przyjęciu urodzinowym Fumiyo dziś wieczorem w świetlicy?
Nie.
Może wpadniesz?
Fumiyo mówiła, że chętnie cię zobaczy.
Impreza nie będzie długa, więc...
Planowałam ćwiczyć.
Czasem trzeba się zrelaksować.
Będzie świetna zabawa. Obiecuję.
Przemyślę to.
Dobra.
Fajnie.
Kochanie?
Śpisz?
Cicho bądź.
Zwycięstwo jest moje!
Zapomnij!
Moje!
Pa, Gerard!
Brakowało cię wczoraj na imprezie.
Przepraszam.
Strasznie bolała mnie głowa.
Nie szkodzi.
Wczesny powrót do pracy?
Odpuściłam deser.
Uciekłaś od nieudaczników.
- Czemu tak się zachowujesz? - Jaki?
- Jakbyś wszystkich nienawidził. - Nie chcesz wygrać?
Chcę.
Oczywiście.
To wojna, Jennifer.
Wszyscy martwi.
Oprócz mnie.
Ja się ciebie nie boję.
Muszę ci się z czegoś zwierzyć.
Wczoraj nasłuchiwałem przez drzwi,
jak pracujesz nad nokturnem.
Słyszałem...
jak się męczysz.
Wiem, z czym masz problem.
Mogę pomóc.
Jeśli chcesz.
Pokażę ci.
Co robicie?
Siedzimy tu co wieczór.
Myślę, że Hilde specjalnie zostawia drzwi otwarte.
Usiądź.
Większa presja.
Codziennie większa.
Dasz jednego?
Proszę.
Weź paczkę.
Można?
Czuję się źle, kiedy ktoś inny tak dobrze gra.
Zgadzasz się z Nazarenką?
W czym?
W tym, że trzeba być najlepszym albo nie grać wcale.
Nazarenko to zasrany kłamca.
Mąci nam w głowach.
Zrobi wszystko, żeby wygrać.
Ma wielki talent.
Słyszałaś, jak grał Dvořáka w półfinale?
Tak.
Popłakałam się.
Dlaczego palisz?
Bo chcę.
Nieprawda.
Udajesz kogoś, kim nie jesteś.
Nie znasz mnie.
Boisz się, Jennifer.
Cholernie się boisz.
Czuję to ja i wszyscy inni.
Tak o mnie myślicie?
Pierdol się. Wszyscy się pierdolcie.
Nigdy nie śpisz?
Ćwiczę.
Jest piąta rano.
Jutro mam występ.
- Potrzebuję snu. - Muszę ćwiczyć. Przykro mi.
To przestań! Doprowadzasz mnie do szału!
Mam zadanie do wykonania! Nie mogę przestać!
- Musisz! - Muszę ćwiczyć!
- Daj mi spokój! - Nie!
Masz przestać, słyszysz?! Przestań!
Nie mogę, kurwa, przestać!
Dość tego!
Spokój! Co się dzieje?!
Niech przestanie grać!
Jestem obok i słyszę! Nie mogę spać!
Muszę ćwiczyć.
- Jutro gram w finale. - Robi to specjalnie, żeby mnie zmęczyć!
- Co?! - Mam prawie 30 lat!
To moja ostatnia szansa! Powiedz jej, żeby przestała!
Ivanko, nie można zabronić ćwiczenia.
Jest piąta rano!
Użyj zatyczek do uszu.
Przykro mi, ale jeśli nie radzisz sobie ze stresem, to nie powinno cię tu być.
Jasne?
Sprawa zamknięta.
Wracajcie do pokoi.
Obie.
Już!
Jesteś złą osobą.
Cześć.
Jak się czuje mój chory aniołek?
Wciąż boli mnie gardło.
Tata ma dla ciebie prezent.
Chcesz zobaczyć?
Już wróciłeś?
Jechałem całą noc. Martwiłem się.
Daj jej spać.
Jutro ma ćwiczyć.
Jest na to zbyt chora.
Nic jej nie będzie.
Chodź do łóżka.
Czego ty chcesz?
- Czego od niej chcesz? - Połóżmy się.
Czego od niej chcesz?
Śmierdzisz gorzałą. Chodź się położyć.
Puść.
Ty i twoje zasrane marzenia.
Odwal się od małej, rozumiesz?
Daj jej spokój, jasne?
Idź do łóżka.
Już dobrze.
W porządku?
Chcesz wody?
Kochanie...
Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Kiedyś będziesz mieszkać w Ameryce.
Będziesz nosić najpiękniejsze sukienki.
I wszyscy będą cię podziwiali.
Ale musisz wytrwać.
Cokolwiek by się działo, nie poddawaj się.
Wyglądasz pięknie.
A czuję się brzydka.
I zmęczona.
Nigdy więcej tu nie wrócę.
Nigdy.
Fumiyo, jak ci poszła próba?
Wciąż martwisz się dyrygentem?
Powiedział mi, żebym grała triole w tempie.
Mnie też to powiedział.
Jeszcze nigdy nie grałam z tak wielką orkiestrą.
A ty?
Właściwie nie.
Ty grałaś?
Nie.
Nabierasz złego nawyku.
Zapalę na dworze.
- Nie o to chodzi! - A o co?
Jesteśmy tu tylko my trzy.
Nie trzeba już zachowywać pozorów.
Pomagajmy sobie.
Spróbujmy przejść przez to razem.
Dobrze.
Co dobrze?
Obowiązkowy koncert...
nie radzę sobie.
Nieważne, ile ćwiczę.
Moja nauczycielka mówi,
że najlepiej jest skupić się na najtrudniejszych fragmentach.
To lepsze od klasycznych ćwiczeń.
Stop!
Jeszcze raz.
Tak.
Szybciej.
Dawaj.
Jeszcze szybciej.
Szybciej!
Tak!
Dobrze.
Tak!
To jest to.
Idealnie.
- Miłe uczucie, co? - Tak.
Szczęśliwa?
Czy to możliwe?
Pierwszy raz cię taką widzę.
Przepraszam.
Jestem bardzo skupiona.
Chcę przynieść dumę matce.
A ojcu?
Nienawidził muzyki klasycznej.
Moi rodzice też.
Chyba dlatego zaczęłam grać.
Żeby ich wkurzyć.
Ale w wieku 13 lat zagrałam sonatę 31, opus 110 Beethovena.
Wciąż pamiętam,
jak od pierwszej strony
zachwyciło mnie piękno tej melodii.
Grałam więc bardzo ekspresyjnie.
Nauczycielka przerwała mi i powiedziała:
"Moje drogie dziecko, to nie jest piękny utwór.
On jest wzniosły".
Nauczyła mnie przekraczać ludzką ekspresję
i odnajdywać...
rodzaj duchowego wymiaru czystości.
Teraz szukam tego uczucia zawsze, kiedy gram.
Do czego ci ten zabawkowy kowboj?
Na szczęście.
Życzę ci szczęścia.
I dobranoc.
Cieszysz się na próbę z orkiestrą?
Tak.
Nie słuchaj innych.
Maestro Du Welz to bardzo miły człowiek.
Nasza droga Jennifer
chce bardzo delikatnego wejścia orkiestry.
Zagramy najbardziej pianissimo w tym tygodniu.
Specjalnie dla ciebie.
O co chodzi?
Orkiestra jest za głośna.
Grałaś już ten utwór z orkiestrą?
- Znam go bardzo dobrze. - Ja też, młoda damo.
Grałem ten koncert, zanim się urodziłaś.
Tak się nie uda.
Udałoby się, gdybyś grała głośniej.
Stoję tuż obok i ledwo słyszę.
Bo orkiestra mnie zagłusza.
Mamy iść do domu?
Przeszkadzamy ci?
Jedno słowo i pójdziemy sobie.
Dość!
Przestań!
To ja.
Przyszłam się pożegnać.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
Mam nadzieję, że dobrze ci pójdzie.
Jesteś wspaniałą pianistką.
Ty też.
Jak się udała próba?
Dyrygent to kompletny dupek.
Wiem.
Ale nie daj mu się speszyć, dobrze?
Spróbuję.
Do zobaczenia jutro.
Po twoim występie.
Alexandra!
Będzie mi tu ciebie brakować.
To tylko jeden dzień.
Poradzisz sobie.
Pa.
Wysłuchaliśmy koncertu numer 2 Brahmsa
w wykonaniu Alexandry Spinnler.
Chodź.
Czas na kąpiel.
Idziemy.
Chodź.
Czas na kąpiel.
Jestem twoją mamą.
Możesz mi zaufać.
Rany boskie!
Przepraszam.
Muszę poinformować Catherine.
- Nie rób tego. - Nie mam wyboru.
- Musi wiedzieć. - Proszę.
Zdyskwalifikują mnie.
Może tak będzie najlepiej.
Muszę zagrać.
Dobrze.
Nie zostawię cię dziś samej.
Będziesz spała w moim łóżku.
A ja na kanapie.
Dziękuję.
Powodzenia, Jennifer.
Mam nadzieję, że zagrasz dobrze.
I że dyrygent nie zepsuje ci występu.
Dlaczego to mówisz?
Bo to głupi palant.
Zwolniłem go.
- Co? - Tak.
Będę dyrygował zza fortepianu.
Jak Mozart.
Nie wiedziałam, że można coś takiego zrobić.
Powiedziałem dyrektorowi, że nie lubię tego dyrygenta
i wolę wystąpić bez niego, a on na to: "Dobrze. Twoje ryzyko".
Dlaczego nas nie poinformowali?
Nie wiem.
Może z powodu ego dyrygenta.
To zwykły dupek.
Wchodzimy na żywo za pięć sekund.
Pięć, cztery, trzy, dwa...
Dobry wieczór, drodzy widzowie.
Witamy na ostatnim wieczorze Konkursu Muzycznego Królowej Elżbiety.
W naszym panelu zasiadają dziś Madeleine Rousseau
i Albert van der Wildt.
Był pan zwycięzcą tego konkursu.
Jak pan to dziś wspomina?
Jako doświadczenie wymagające pod względem fizycznym.
10-12 godzin dziennie gry na fortepianie obciąża system nerwowy.
Dziesięć, dziewięć, osiem...
Wasze Wysokości, panie i panowie, dobry wieczór.
Witamy na ostatnim wieczorze Konkursu imienia Królowej Elżbiety.
Dobry wieczór państwu.
Witamy w Bozar.
Oboje kandydaci wykonają najpierw koncert obowiązkowy,
a potem koncert własnego wyboru.
Za chwilę usłyszymy Jennifer Rogiers,
która zacznie od "Nokturnu Scarbo " George'a Van Dama.
Dajesz.
A następnie wykona II Koncert fortepianowy c-moll Siergieja Rachmaninowa.
Panie i panowie:
Jennifer Rogiers i dyrygent, Alexandre Du Welz.
Na szczęście dla niej jury skupi się
na koncercie jej wyboru.
Mam nadzieję, że wybroni się Rachmaninowem.
Słyszałem, że grała ten koncert już jako dziewięciolatka.
Powiedziała ponadto, że jest z nim mocno emocjonalnie związana.
Muszę panu przerwać, bo właśnie wróciła na scenę.
Panie i panowie, Jennifer Rogiers
i II Koncert fortepianowy Siergieja Rachmaninowa.
Brawo.
Niezwykła pasja.
Jak uważasz, Albercie?
Kiedy udaje mi się zagrać wspaniale,
zawsze czuję, jakbym nie dokonał tego sam.
Czuję wtedy ogromną wdzięczność
wobec tego czegoś, co mnie w takim momencie wspiera.
Mam wrażenie, że teraz wydarzyło się coś podobnego.
To było naprawdę... magiczne.
Nie potrafiłam trzymać się z daleka.
Jen...
byłaś fantastyczna.
Owacja na stojąco.
To nic nie znaczy.
Innych też tak oklaskiwali.
Wystąpi jeszcze Nazarenko.
Jest świetny.
Tobie nie dorównuje.
Nie wiem.
A ja tak.
Jen, masz wyjątkowy talent.
O co chodzi?
Jen.
Wiedziałaś.
Co?
Wiedziałaś, że on nie przeżyje.
To był tragiczny wypadek.
Kochałaś go?
Co?
- Kochałaś tatę? - Przestań, Jen.
Odpowiedz.
- Przestań. - Odpowiedz!
Odejdź!
Idź stąd!
- Proszę cię... - Odejdź!
- Co z tobą?! - Odejdź!
Wasze Wysokości, panie i panowie,
z przyjemnością zapraszam na drugą część wieczoru.
Finałowy tydzień konkursu zwieńczy występ Fedira Nazarenko,
który wykona najpierw koncert obowiązkowy,
"Nokturn Scarbo " George'a Van Dama.
- Byłaś fantastyczna. - Dzięki.
Panie i panowie, Fedir Nazarenko
i dyrygent, Alexandre Du Welz.
Jennifer!
- Dokąd idziesz? - To był Nazarenko!
- Co? - To on przekreślił moje zdjęcie!
Skąd wiesz?
Po prostu wiem.
Idę się przejść.
- Teraz? - Wrócę na ogłoszenie wyników.
Chcesz towarzystwa?
Przestań się o mnie martwić.
Poradzę sobie.
Muszę trochę pobyć sama.
Jest w pół do dwunastej. Lada moment jury pojawi się na scenie.
Na sali wyczuwa się napięcie.
Można sobie wyobrazić, co czują uczestnicy.
Wasze Wysokości,
panie i panowie, mam zaszczyt ogłosić
wyniki Konkursu Muzycznego imienia Królowej Elżbiety.
Szanowna publiczności, oto one:
W kategorii fortepianu
pierwszą nagrodę w Konkursie Muzycznym imienia Królowej Elżbiety zdobywa...
Fedir Nazarenko!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Jakub Jasieński