Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΤΟΥ 2022, ΕΞΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΟΚΛΑΧΟΜΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥΣ ΩΣ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ.
Με λένε Στίβεν Τσουκούμπα και είμαι πατέρας του Χομπς.
Με λένε Φρανκ Γκονζάλες και είμαι πατέρας της Λίμπι Γκονζάλες.
Με λένε Χοσέ Τρουχίγιο και είμαι πατέρας του Νταν.
Με λένε Πίτερ Μπετς και είμαι πατέρας της Σαμάνθα.
Με λένε Γουέιν Μέινς, είμαι πατέρας της Νικόλ Μέινς.
Με λένε Ντένις Σέπαρντ, είμαι πατέρας του Μάθιου Σέπαρντ.
ΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ
Τελευταία φορά που πήγα για ψάρεμα ήταν τον Αύγουστο του 1998.
Ήταν μια οικογενειακή συγκέντρωση στα Μπίγκχορν.
Ήταν η τελευταία εκδρομή για ψάρεμα που κάναμε με τον Ματ.
Θυμάμαι που δέναμε τη θηλιά και περνούσαμε
τα δολώματα ή το στριφτάρι και το σφίγγαμε,
και κάναμε διπλό κόμπο.
Και 25 χρόνια να περάσουν, δεν το ξεχνάς αυτό.
Είναι χαραγμένο στη μνήμη σου.
Η γαλήνη τού να στέκεστε εκεί, στο νερό,
να κοιτάτε γύρω σας και να ψαρεύετε ήσυχα,
ξέροντας όμως ότι ο ένας στηρίζει τον άλλον
και είναι δίπλα του.
Θυμάμαι κάποιες εμπειρίες που είχα με τον πατέρα μου στην ύπαιθρο.
Αυτό θέλω να περάσω στα παιδιά μου.
Να σέβονται τη φύση, ν' αγαπούν τη φύση.
Αλλά δεν είναι πάντα ασφαλής για μας.
Σίγουρα σκέφτομαι την ασφάλεια του παιδιού όταν φεύγει από το σπίτι.
Είναι μαύρος.
Είναι μαύρος τρανς άντρας.
Είναι μαύρος τρανς άντρας στην Αμερική.
Είναι ένας διάλογος που κάνω συνεχώς με τον εαυτό μου,
επειδή ξέρω ότι δεν είναι όλα τα μέρη της χώρας
ασφαλή για τα τρανς άτομα.
Η δική μου κόρη
μεγάλωσε και έκανε μετάβαση στην ίδια πόλη.
Φάνηκε ότι όλα πήγαιναν καλά,
κι άρχισε να έχει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας.
Αλλά όταν άρχισε να το συζητάει με τα άλλα παιδιά,
το πράγμα εξελίχτηκε άσχημα.
Άρχισε να χάνει τις φιλίες της.
Πιστεύεις πως έφταιγε…
ο γονιός;
Σίγουρα πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο,
επειδή την ίδια στιγμή χάσαμε κι εμείς τους φίλους μας.
Στην Αμερική που έμαθα να λατρεύω,
δούλευες σκληρά και πρόκοβες.
Γινόσουν ό,τι ήθελες να γίνεις. Αυτά τα παιδιά, όχι.
-Χαίρομαι που είμαστε σ' αυτό το τραπέζι. -Έτσι.
Με διαφορετικό παρελθόν ο καθένας,
να βλέπουμε τα ίδια σκατά που συμβαίνουν σε όλους μας
και να διαλύουμε την αυταπάτη για το χαρωπό χωνευτήρι
όπου μπορούν όλοι…
Μαλακίες.
Ήρθα εδώ στα εννιά μου χρόνια. Τώρα είμαι 40.
Ακόμα έχω την αίσθηση ότι "δεν είμαι στο σωστό μέρος".
Και μετά καταλαβαίνω ότι μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια,
επειδή στον τρανς γιο μου, γεννημένο εδώ,
δεν αμφισβητούνται μόνο τα δικαιώματά του.
Αμφισβητείται η ανθρώπινη υπόστασή του.
Ο γιος μου εκδηλώθηκε κι εγώ δεν ήξερα τίποτα γι' αυτό το θέμα.
Αλλά ένας της αδελφότητάς μου ήταν παιδοψυχίατρος,
κι όταν του μίλησα μου είπε "Αδερφέ…
ο κόσμος δεν θα σου το πει, ο κόσμος δεν θα σου μιλήσει έτσι,
αλλά εγώ θα σου το πω εδώ και τώρα.
Στο δικό μου το σπίτι τέτοια μαλακία δεν θα γινόταν".
Ένας ψυχολόγος στην αρχή, τότε που δεν καταλαβαίναμε καν,
μας είπε ότι το επάγγελμά μου δεν ήταν αρκετά αντρίκιο.
Η καθοριστική στιγμή ήταν όταν γνώρισα τον Γουέιν.
Που μίλησα σε άλλον γονιό. Και μάλιστα πατέρα.
Μετανιώνω πιο πολύ που αντέδρασα στην κόρη μου,
που την πίεζα να ντύνεται αλλιώς.
Αυτήν την ενοχή θα την κουβαλάω για όλη μου τη ζωή.
Το εξέλαβα ως απόδειξη ότι δεν ασχολούμαι αρκετά με το παιδί.
Κι έτσι την πίεζα πάρα πολύ. "Πάμε να παίξουμε μπάλα".
Για πολύ καιρό κάναμε ότι δεν βλέπαμε αυτό που γνωρίζαμε ήδη.
Η κρίσιμη στιγμή ήταν τα Χριστούγεννα.
Η κόρη μου δεν πήρε τα δώρα που ήθελε.
Πήρε όλα τα αγορίστικα στερεότυπα.
Αγορίστικα ρούχα.
Την επόμενη χρονιά ζήτησε από τον Αϊ-Βασίλη να την κάνει κορίτσι.
Όταν μου πρωτοείπε ο γιος μου ότι ένιωθε αγόρι,
μπερδεύτηκα επειδή ήμουν μόνος μου.
Δεν είχα τη γυναίκα μου, τον άνθρωπο στις επάλξεις, που θα καταλάβαινε.
Είμαι από τους πρώτους μπαμπάδες στη χώρα
που έχω τρανς παιδί το οποίο εκδηλώθηκε στο σχολείο.
Έγινε εθνική είδηση.
Έβγαινα λοιπόν στο δάσος για να ξεφύγω.
Μια μέρα, ήμουν εκεί ολομόναχος. Κόβω ένα δέντρο.
Και τότε πέφτει ένα κλαδί. Παρά τρίχα τη γλίτωσα.
Κάθισα κάτω και είπα "Τι σκατά φοβάσαι;"
Δεν έφταιγε η Νικόλ.
Εγώ έφταιγα.
Ένιωθα άβολα μπροστά στο ίδιο μου το παιδί.
Είμαι η παλιά καραβάνα που το πέρασε πριν από 20 χρόνια.
Το θύμα ενός εγκλήματος μίσους, όπως χαρακτηρίζεται,
πέθανε σήμερα το πρωί.
Ο Μάθιου Σέπαρντ, 21 ετών, βρέθηκε χτυπημένος και αναίσθητος
κοντά στο Πανεπιστήμιο του Γουαϊόμινγκ.
Μπαίνοντας στον θάλαμο του νοσοκομείου, καταλάβαμε αμέσως ότι κάτι δεν πάει καλά.
Ήταν γιος μας πάνω απ' όλα.
Δεν μας ένοιαζε αν ήταν
στρέιτ, γκέι…
Ήταν ο γιος μας.
Την ίδια μάχη δίνουν τώρα.
Αλλά είναι χειρότερα.
Είναι σχεδόν… Λίγο πιο μικρό απ' αυτό που έπιασα εγώ.
Ίσως το έπιασα εγώ αυτό. Νομίζω ότι είναι το δικό μου.
-Δικό σου; -Ναι.
-Όχι, δικό μου είναι. -Όλα τα δικά σας μαζί, έτσι;
Συγχαρητήρια στον σεφ.
Γεια μας.
Σε κάποιους απίστευτους μπαμπάδες.
Απίστευτους άντρες. Σας αγαπώ.
Ως μόνος πατέρας
χωρίς άλλον άνθρωπο να με ξαλαφρώσει,
έλεγα "Δεν πρέπει να απογοητεύσω τα παιδιά μου".
Δεν μιλάω μόνο για το τρανς παιδί μου.
Μα για όλα μου τα παιδιά.
-Τα αδέρφια… -Ακούτε τι λέω;
-Όλοι επηρεάζονται απ' ό,τι συμβαίνει. -Έχεις δίκιο.
Η γυναίκα μου πέθανε.
Ο άνθρωπος που μεγάλωνε αυτά τα παιδιά για να πετύχουν
ενώ εγώ δούλευα έχει φύγει.
Και τώρα που έχω μπροστά μου ένα παιδί που προσδιορίζεται ως… Λέω…
-"Τι;" -Έχασες τη σύντροφό σου. Τη γυναίκα σου.
-Δεν το ήξερα, φίλε. -Ναι.
Κι είναι από τις καταστάσεις όπου απλώς πρέπει να συνεχίσεις.
Τα παιδιά σου έχουν ανάγκη τη σταθερότητα.
Έχουν ανάγκη να είμαι παρών, στις επάλξεις.
Ξέρω ότι δεν μπορώ να το κάνω μόνος.
Όσο κι αν προσπαθείς να παραστήσεις τον υπερήρωα
και να κάνεις αυτό που πρέπει,
η πραγματικότητα είναι ότι δεν επιβιώνουμε ο καθένας μόνος του.
Το γεγονός ότι σας βρήκα
μου έσωσε τη ζωή.
Σκοπός δεν ήταν να ψαρέψουν.
Ήταν να μοιραστούν.
Μια ευκαιρία να ξεφύγουν για λίγο.
Τόσες οικογένειες τρανς δεν τα καταφέρνουν επειδή οι μπαμπάδες είναι απόντες.
Πρέπει να παλέψουν και να καταλάβουν γιατί φοβούνται.
Οι μπαμπάδες θέλουν να συμβαδίζουν με την εικόνα που έχουν για τον άντρα.
Πρέπει να μιλήσουν.
Πρέπει να δείξουν στον κόσμο ότι στηρίζουν το παιδί τους 100%.
Ήταν σημαντικό για μένα, ως πατέρα, να βγω και να μιλήσω.
Ήταν θεραπευτικό.
Το νήμα που μας συνδέει όλους είναι ότι αγαπάμε τα παιδιά μας
και είμαστε διατεθειμένοι να τα ρισκάρουμε όλα
και για τα παιδιά των άλλων.
Σε σημεία υπήρξε μεγάλη βελτίωση
και σε άλλα η κατάσταση παραμένει τρομακτική.
Πρέπει να ξαναμπούμε στη μάχη.
Δεν το κάνουμε με σκυμμένο το κεφάλι.
Το κάνουμε στηρίζοντας με όλη μας τη δύναμη αυτό το κίνημα.
Γνωστοποιούμε την παρουσία μας. Δεν θα κρυφτούμε.
Δεν θα μείνουμε στη σκιά φοβισμένοι.
Θα το αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο. Αυτό μπορούμε.
Πρέπει να κάνουμε τον δρόμο ασφαλή για τα παιδιά μας.
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη