Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W MARCU 2022 SZEŚCIU OJCÓW SPOTKAŁO SIĘ NA WEEKEND NA WSI W OKLAHOMIE,
ABY PODZIELIĆ SIĘ SWOIMI OJCOWSKIMI PRZEŻYCIAMI.
Jestem Stephen Chukumba, ojciec Hobbesa.
Jestem Frank Gonzales, ojciec Libby Gonzales.
Jestem Jose Trujillo, ojciec Dana.
Jestem Peter Betz, ojciec Samanthy.
Jestem Wayne Maines, ojciec Nicole Maines.
Jestem Dennis Shepard, ojciec Matthew Sheparda.
OJCOWIE
Ostatnio na rybach byłem w sierpniu 1998.
Na zjeździe rodzinnym w Bighorns.
To był nasz ostatni wypad na ryby z Mattem.
Wciąż umiem założyć przynętę,
przywiązać na podwójny supełek krętlik…
Tego się nie zapomina nawet po 25 latach.
To się wbija w pamięć.
Stoimy sobie spokojnie w wodzie,
rozglądamy się i wędkujemy w ciszy.
Ale wiemy, że możemy na siebie liczyć.
Wspominam wypady na łono natury ze swoim tatą.
To chcę przekazać swoim dzieciom:
szacunek i zamiłowanie do przyrody.
Ale nie zawsze jest tak bezpiecznie.
Bardzo się boję, gdy mój syn wychodzi z domu.
Jest czarny.
I transpłciowy.
Czarny transpłciowy Amerykanin.
Wciąż mam w głowie obawy,
bo wiem, że nie wszędzie w Stanach osoby transpłciowe są bezpieczne.
Moja córka dorastała
i przeszła tranzycję w tym samym mieście.
Wydawało się, że wszystko gra.
A gdy nabrała złudnego poczucia bezpieczeństwa
i zaczęła rozmawiać o tym z kolegami z klasy,
zrobiło się nieciekawie.
Straciła wszystkich przyjaciół.
Myślisz, że to…
przez rodziców?
Sądzę, że tak,
bo my też straciliśmy wszystkich przyjaciół.
W Ameryce, w której ja dorastałem,
do sukcesu wystarczała ciężka praca.
Mogłeś zostać kimkolwiek. Te dzieci mają inaczej.
- Cieszę się, że siedzimy przy tym stole. - Tak.
Choć różnimy się pochodzeniem,
mamy jednakowo przejebane
i przestajemy wierzyć, że jesteśmy jedną wielką multikulti rodziną.
Gówno prawda.
Mam 40 lat. Przyjechałem tu jako dziewięciolatek.
Wciąż mam wrażenie, że tu nie pasuję.
Aż sobie uświadomiłem, że żyję w ułudzie,
bo podaje się w wątpliwość
nie tylko prawa mojego urodzonego tu transpłciowego syna,
ale i jego człowieczeństwo.
Gdy mój syn się ujawnił, byłem kompletnie zielony.
Pogadałem więc z kumplem, psychiatrą dziecięcym,
a on powiedział: „Stary,
nikt ci nic takiego nie powie,
ale wiedz teraz jedno:
w mojej chacie by się coś takiego nie odpierdzieliło”.
Na samym początku, gdy w ogóle tego nie pojmowaliśmy,
terapeuta wytknął mi, że wykonuję za mało męski zawód.
Przełomem było spotkanie z Wayne’em.
Mogłem porozmawiać z innym rodzicem, ojcem.
Najbardziej żałuję, że chciałem wybić to córce z głowy,
zmusić ją do zmiany ubioru…
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Ja myślałem, że to przez to, że za mało przebywam z dzieckiem.
Nachalnie proponowałem, że porzucamy sobie piłkę…
Choć byliśmy tego świadomi, długo wypieraliśmy się tego.
Przełom nastąpił w Święta.
Córka nie dostała, czego chciała.
Daliśmy jej typowo chłopięce prezenty.
Chłopięce ubrania…
Chciała, by za rok Mikołaj przemienił ją w dziewczynkę.
Gdy mój syn pierwszy raz mi powiedział, że się czuje chłopcem,
byłem zdezorientowany, bo byłem sam.
Nie miałem żony,
która grała pierwsze skrzypce i ogarnęłaby to.
Jestem jednym z pierwszych ojców w kraju,
którego dziecko nie ukrywało w szkole swojej transpłciowości.
Mówił o tym cały kraj.
Uciekałem przed tym do lasu.
Raz, gdy tak w samotności ścinałem drzewo,
nagle odłamał się konar i o mały włos nie zginąłem.
Usiadłem i zapytałem się: „Czego ty się boisz?”.
Problemem nie była Nicole, tylko ja.
Źle się czułem przy swoim dziecku.
Jestem starym piernikiem, który przeżył to 20 lat temu.
Dziś rano zmarła ofiara zbrodni nienawiści z Wyoming.
Pobitego do nieprzytomności 21-letniego Matthew Sheparda
znaleziono opodal uniwersytetu.
Gdy weszliśmy do szpitala, dotarło do nas, że coś tu nie gra.
To był nasz syn,
nie obchodziło nas, czy jest
hetero bądź homo.
To nasz syn.
Teraz toczą tę samą bitwę.
Tyle że gorszą.
Jest ciut mniejszy od tego, którego ja złowiłem.
A tego chyba ja złapałem. To raczej mój.
- To twój? - Tak.
- Nie, to mój. - Wszystkie są twoje!
Brawa dla kucharza.
Zdrówko.
Za wspaniałych ojców.
Niesamowitych. Kocham was.
Jako samotny ojciec,
który sam musi się z tym pierdzielić,
nie mogę zawieść swoich dzieci.
Nie chodzi mi o moje transpłciowe dziecko,
tylko o wszystkie.
- O rodzeństwo. - Czaicie?
- To się odbija na wszystkich. - Właśnie tak.
Moja żona zmarła.
Nie ma już osoby, która pchnęła je na drogę do sukcesu,
gdy ja pracowałem.
A teraz mam na głowie dziecko, które ma się za…
- „Że co?” - Straciłeś partnerkę.
- Nie wiedziałem. - Tak.
W takich chwilach nie można się poddawać.
Dzieci potrzebują oparcia.
Muszę być obecny i je prowadzić.
Wiem, że sam nie dam rady.
Mogę zgrywać superbohatera
i robić swoje,
ale prawda jest taka, że potrzebujemy wzajemnego wsparcia.
Znalezienie was
uratowało mi życie.
Tu nie chodziło o ryby.
Tylko o dzielenie się.
O chwilową odskocznię.
Wiele transpłciowych rodzin się rozpada, bo nie mogą liczyć na ojców.
Oni muszą dojść do tego, dlaczego się boją.
Ojcowie starają się utrzymać swój męski wizerunek.
Muszą przestać milczeć.
Pokazać, że ich dziecko może na nich całkowicie liczyć.
Dla mnie, ojca, ważne było zabranie głosu.
To było pokrzepiające.
Łączy nas miłość do naszych dzieci
i chęć do walki
za dzieci innych.
Co nieco się poprawiło,
ale wciąż jest się czego obawiać.
Musimy wszyscy okazać wsparcie.
Nie możemy spuszczać wzroku,
tylko w pełni wspierać ten ruch.
Dajemy ludziom o sobie znać. Nie wycofamy się.
Nie będziemy stać w cieniu.
Stawimy temu czoło, bo tylko tak możemy pomóc.
Musimy zadbać o bezpieczeństwo naszych dzieci.
Napisy: Dawid Zacharyasz