Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MART 2022'DE ALTI BABA,
BABA OLARAK ORTAK DENEYİMLERİNİ PAYLAŞMAK İÇİN
OKLAHOMA KIRSALINDA BİR ARAYA GELDİ.
Benim adım Stephen Chukumba, ben Hobbs'ın babasıyım.
Benim adım Frank Gonzales, ben Libbie Gonzales'in babasıyım.
Benim adım Jose Trujillo, ben Dan'in babasıyım.
Benim adım Peter Betz, ben Samantha’nın babasıyım.
Benim adım Wayne Maines, ben Nicole Maines'in babasıyım.
Benim adım Dennis Shepard. Ben Matthew Shepard'ın babasıyım.
BABALAR
Balık tutmaya en son 1998 Ağustos'unda gittim.
Bighorns'ta ailece toplanmıştık.
Matt'le birlikte çıktığımız son balık macerası oldu.
Misinayı ilmekten geçirişim, yemi
hazırlayışım, kancayı takıp bağlayışım, sonra
çifte düğüm atışım, hepsi hâlâ aklımda.
Aradan 25 yıl geçse de unutulmuyor. İnsanın hafızasına kazınıyor.
Suyun kıyısında dikilmenin verdiği o
huzur, etrafa bakıp sessizce balık tutmak, bir yandan da ne olursa olsun birbirinizi
kollayacağınızı, destek olacağınızı bilmek harika bir his.
Ben de kendi babamla yaşadığım doğa maceralarını anımsıyorum.
Çocuklarıma da bunu öğretmek
istiyorum. Doğaya saygı duymayı, onu sevmeyi.
Ama doğa her zaman güvenli olmuyor.
Her evden çıkışında çocuğumun güvenliğini düşünüyorum.
Oğlum siyahi. Hatta siyahi bir trans. Oğlum, Amerika'da siyahi bir trans.
Sürekli üzerine düşündüğüm bir konu bu,
çünkü ülkenin tamamının translar için güvenli olmadığının farkındayım.
Ve bu, bu çok zararlı.
Haklısın, evet… Yani sonuçta bazı
çocuklar böyle durumlara karşı…
Kızımın durumu şöyle gerçekleşti, geçiş
sürecini çocukluğunun geçtiği kasabada yaşadı, o
yüzden de her şey yolunda
gibiydi aslında. Ama bu yüzden kendini fazla
güvende hissetti. Sonra sınıf
arkadaşlarına bu durumdan bahsetmeye başlayınca işler epey sarpa sardı.
Arkadaşları bir bir ondan uzaklaşmaya başladı.
Sence nedeni, aileleri miydi?
Evet, ailelerin etkisi olduğundan eminim
çünkü aynı anda bizim arkadaşlarımız da mesafe koydu.
Ben kafamda çok çalışanın başarılı olduğu
bir Amerika imgesiyle büyüdüm. İstediğin her şey olabileceğin bir yer,
ama bu çocuklar için öyle değil.
Farklı hayatlar yaşayıp bu masada toplandık.
-Doğru. -Bundan ötürü çok mutluyum.
Görüyorum ki hepimiz aynı türden saçmalıklar
yaşamışız, sanki burada her şeyden uzakta, bir fanusta mutlu bir tablo
çiziyormuşuz gibi bir şey değil bu. Evet. Doğru.
Buraya dokuz yaşındayken gelmiştim. 40
yaşımdayım. Ama üzerimde hâlâ doğru yerde olmadığım hissi var. Bu imajın
tamamen bir aldatmacadan ibaret olduğunun farkındayım, çünkü burada doğup
büyüyen trans oğlumun haklarının, varlığının ötesinde
adeta insanlığı sorgulanıyor.
Oğlum bana açıldığında başta hiçbir
şey bilmiyordum ama üniversitedeki yakın
dostlarımdan biri çocuk
psikiyatristiydi, onunla konuştum, o da bana çok ani bir tepki verdi.
"Bak, insanlar sana bunu söylemez,
seninle bu şekilde konuşmazlar ama ben doğrudan söylemeyi
tercih ediyorum. O çocuk benim evimde yaşasa asla böyle bir şey olmazdı."
Bizim de en başlarda, durumu henüz tam
idrak edemediğimiz dönemde bir terapistimiz vardı,
bana işimin yeterince erkeksi
olmadığını söylemişti. Asıl dönüm noktamız Wayne’le tanışmamız oldu.
Başka bir ebeveynle, özellikle de bir babayla konuşabildim nihayet.
En büyük pişmanlığım kızımı zorlamam
oldu, ona farklı kıyafetler giydirmeye çalıştım. Bu suçluluk duygusunu
ömür boyu omuzlarımda taşıyacağım.
Ben çocuğumla yeterince ilgilenmediğimden
oldu sandım, o yüzden de acayip zorladım. Futbol oynamaya götürdüm mesela.
Çok uzun süre kavga ettik. Tam
bilmiyorduk, asıl patlama noktası Noel oldu. Kızıma hiç istediği şeyleri almadık.
Ona
geleneksel erkek çocuk hediyeleri, kıyafetleri aldık. Sonra ertesi yıl, Noel
Baba'dan kıza dönüşmeyi istedi.
Oğlum bana ilk "Erkek gibi
hissediyorum" dediğinde kafam karıştı, çünkü tek
başımaydım. Eşim yanımda değildi,
normalde bu tarz şeylerle o ilgilenir, o olsaydı tüm meseleyi çözerdi.
Ben ülkede, okulunda açıkça trans
olduğunu söyleyen bir çocuğu olan ilk babalardan biriydim.
Ulusal haberlere çıktı.
Bunlardan kaçmak için ormana atıyordum kendimi. Bir gün
yine ormanda tek başımaydım. Bir
ağacı keserken bir dal kopup yere düştü. Ölümden kıl payı kurtulmuştum. Kendime
sordum, "Neden korkuyorsun sen yahu?"
Sorun Nicole değildi. Sorun bendim.
Kendi çocuğumun yanında rahat hissetmiyordum.
Ben, bunları 20 yıl önce yaşayan ihtiyarım.
Nefret suçu olduğu iddia edilen olayın kurbanı Matthew Shepard öldü.
Shepard, Wyoming Üniversitesi
yakınlarında darp edilmiş ve bilinci kapalı halde bulunmuştu.
Hastane odasına girdiğimizde durumu anladık, bir sorun olduğunu anladık.
Her şeyden önce oğlumuzdu,
heteroymuş, geymiş, umurumuzda değildi. O bizim oğlumuzdu.
Şu anda da aynı mücadele veriliyor. Hatta daha kötüsü.
-Hayır, sazan. -Gökkuşağı.
Bu sanki, benim yakaladığımdan biraz daha küçük gibi.
Bu benim yakaladığım olabilir. Benimki bu galiba.
-Bu seninki mi? -Evet.
Hayır, bu benimki. Siz oyalanırken ben boş durmadım…
Hepinizinki bir arada, öyle mi?
Şefe övgülerimle. Şerefe, müthiş babalara içiyoruz.
Teşekkürler.
Müthiş adamlara. Seviyorum sizi.
Somon güzelmiş.
Bekâr bir babayım ben, bunları
anlatabileceğim kimsem yok, ama onları yolda bırakamam.
Çocuklarımı yolda bırakamam.
Sadece trans çocuğumdan söz etmiyorum. Tüm çocuklarımdan söz ediyorum.
Kardeşler çok önemli. Anlıyorsunuz, değil mi? Olan bitenden
hepimiz etkileniyoruz sonuçta, değil mi? Bakın, benim eşim öldü.
Çok haklısın.
Ben çalışırken çocuklarımı başarılı bir hayata hazırlayan insan artık yanımda
değil, bir de çocuğumun bu durumuyla, kendine trans demesiyle boğuşuyorum.
Evet.
Değil mi? Üstelik partnerini, eşini kaybetmişsin.
-Dostum, ben bunu bilmiyordum. Yani bu… -Doğru. Evet.
Bu öyle bir şey ki elinden bir şey gelmiyor, hayatına
devam etmekten başka çaren yok. Sonuçta çocuklar stabiliteye
ihtiyaç duyuyor. Yanlarında olmam, geri planda
kalmamam gerekiyor. Bunu tek başıma yapamam, farkındayım.
Haklısın.
İnsan pelerinini kuşanıp yapması gerekeni
yapıyor bir yerde tamam ama işin gerçeği şu ki bizim
birbirimizden izole bir
şekilde hayatta kalmamız, var olmamız mümkün değil.
Sizleri bulmak hayatımı kurtardı.
Asıl mesele balık değildi. Herkese bir
süreliğine kaçma fırsatı sunabilmekti mesele.
Babalar sorumluluk almadığı için birçok
trans ailesi dağılıyor. Neden korktuklarını çözmeleri çok önemli.
Babalar, o erkeksi imajlarını korumaya,
bozmamaya çalışıyor. Oysa konuşmaları gerek. İnsanlara, çocuklarını yüzde 100
desteklediklerini göstermeleri gerek.
Bir baba olarak yaşadıklarımı paylaşmak çok önemliydi.
İyileşmemi sağladı.
Bizi bağlayan şey bu, hepimiz
çocuklarımızı seviyoruz, onlar ve hatta başkalarının çocukları için her
şeyimizi ortaya koymaya hazırız.
Bazı yönlerden çok iyi oldu ama bazı
yönlerden de çok korkutucuydu. Mücadeleye devam etmemiz gerekiyor.
Bu süreçte başımız öne eğik değil,
olanca sesimizle ve gücümüzle bu hareketi destekliyoruz.
İnsanlar bilsin, biz buradayız. Hiçbir
yere gitmiyoruz. Gölgelere saklanmıyoruz. Hiç kimseden korkmuyoruz. Bu yaşananlara
doğrudan göğüs geriyoruz, elimizden gelen tek şey bu.
Çocuklarımıza güvenli bir yol açmalıyız.