Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MART 2022'DE ALTI BABA
BABA OLARAK ORTAK DENEYİMLERİNİ PAYLAŞMAK İÇİN
OKLAHOMA'NIN KIRSALINDA BİR ARAYA GELDİ.
Adım Stephen Chukumba, Hobbes'ın babasıyım.
Adım Frank Gonzales, Libby Gonzales'in babasıyım.
Adım Jose Trujillo, Dan'in babasıyım.
Adım Peter Betz, Samantha'nın babasıyım.
Adım Wayne Maines, Nicole Maines'in babasıyım.
Adım Dennis Shepard, Matthew Shepard'ın babasıyım.
BABALAR
En son Ağustos 1998'de balık tutmaya gitmiştim.
Ailecek Bighorns'da toplanmıştık.
Matt'le birlikte son balığa çıkışımızdı.
Oltaya misina takmayı ve misina düğümlemeyi,
yemi veya fırdöndüyü bağlayıp sıkmayı, çift düğüm atmayı hâlâ hatırlıyorum.
Aradan 25 yıl geçse de insan bunları hiç unutmuyor.
Hepsi hafızana kazılı.
Orada suyun üstünde durmanın, etrafa bakıp sessizce balık tutmanın
ama yalnız olmadığınızı, birbirinizi kollayacağınızı bilmenin
ayrı bir huzuru var.
Eskiden babamla doğada geçirdiğimiz anları düşünüyorum.
Çocuklarıma bunu aşılamak istiyorum işte.
Doğa saygısı, doğa sevgisi.
Ama bizim için hayat her zaman güvenli değil artık.
Evden çıktığında çocuğumun güvenliği için endişeleniyorum kesinlikle.
O, siyahi bir adam.
Siyahi bir trans erkek. Amerika'da yaşayan siyahi bir trans erkek.
Kendimle sürekli konuştuğum bir konu bu
çünkü bu ülkenin her kesiminin
trans bireyler için güvenli olmadığını biliyorum.
Mesela kızım
aynı kasabada büyüdü, aynı kasabada cinsiyet değiştirdi.
Başta her şey yolunda gibiydi,
sonra yanlış bir güven algısına kapıldı
ve sınıf arkadaşlarıyla dertleşmeye başlayınca
her şey çok fena oldu
ve tüm dostlarını kaybetmeye başladı.
Sence sorun
ebeveynler miydi?
Ebeveynlerin etkisi kesin vardı
çünkü aynı anda biz de bütün arkadaşlarımızı kaybettik.
Taparcasına severek büyüdüğüm Amerika'da
sıkı çalışır ve başarılı olurdun.
Ne istersen olabilirdin. Ama bu çocuklar olamıyor.
-İyi ki bu masada toplanmışız. -Evet.
Geçmişlerimiz farklı olsa da
hepimizin başına aynı boktan şeylerin geldiğini gördükçe
buranın kapsayıcı, mutlu bir ortam olduğu inancından
uzaklaşıyoruz…
Yok öyle bir şey.
Buraya dokuz yaşında geldim, şimdi 40 yaşındayım.
Hâlâ yanlış yerdeymişim gibi hissediyorum.
Sonra bunun da bir aldatmaca olduğunu fark ediyorum
çünkü burada doğan trans oğlum
sırf hakları açısından sorgulanmıyor.
İnsanlığı da sorgulanıyor.
Oğlum bana açıldığında hiçbir konuda bilgim yoktu
ama cemiyetten bir kardeşim çocuk psikiyatristiydi.
Ben de onunla konuştum ve "Kardeşim" dedi.
"İnsanlar sana bunu söylemez, insanlar seninle böyle konuşmaz
ama ben sana hemen şunu söyleyeyim,
benim evimde olsa böyle bir halt asla yaşanamazdı."
Daha kafamız bile basmazken ilk zamanlarda bir terapistim vardı
ve bize mesleğimin yeterince erkeksi olmadığını söyledi.
Hayatımın dönüm noktası Wayne'le tanışmak oldu.
Başka bir ebeveynle, bir babayla konuşabilmek oldu.
Kızımın üstüne gittiğim, onu farklı giydirmeye çalıştığım için
çok pişmanım.
Herhâlde bu suçluluğu ömrüm boyunca taşıyacağım.
"Çocuğumla yeterince ilgilenmiyorum" diye düşündüm.
O yüzden çok üstüne gittim. "Amerikan futbolu oynayacağız" falan.
Zaten bildiğimiz şeyler yüzünden fazla uzun süredir kavga ediyorduk.
Bardağı taşıran son damla Noel oldu.
Kızıma istediği hiçbir hediye gelmedi. Klasik erkek hediyeleriydi hepsi.
Erkek kıyafetleri.
Ertesi sene Noel Baba'dan onu bir kıza dönüştürmesini istedi.
Oğlum bana kendini oğlan gibi hissettiğini ilk söylediğinde
kafam çok karışmıştı çünkü yalnızdım.
Hep ön saflarda yer alan, her şeyi çözebilecek olan karım yoktu.
Ülkede, trans çocuğu
özgürce okula giden ilk babalardan biriyim.
Haberlere bile çıktı.
Biraz kaçmak için ormana giderdim.
Bir gün tek başıma ormandayken bir ağaç kesiyordum.
Derken bir dal düştü ve canımı zor kurtardım.
Oturdum ve "Korktuğun nedir ya?" dedim.
Nicole'dan değil.
Kendimden korkuyordum. Öz evladımın yanında huzursuzdum.
Ben 20 yıl önce bunu yaşayan ihtiyar moruğum.
Birçok kişinin nefret suçu dediği Wyoming'deki olayın kurbanı bu sabah öldü.
21 yaşındaki Matthew Shepard geçen hafta Wyoming Üniversitesi civarında
dövülmüş ve baygın hâlde bulundu.
O hastane odasına girerken
burada yanlış bir şeyler olduğunu anladık.
O, en başta bizim oğlumuzdu, heteroseksüel veya gey olması
umurumuzda değildi.
O, bizim oğlumuzdu.
Şu anda da aynı savaşı veriyorlar. Sadece şimdiki daha beter.
Bu, benim tuttuğum balıktan biraz daha ufak sanki.
Benim tuttuğum bu herhâlde. Benimkisi bu sanırım.
-Seninki bu mu? -Evet.
-Hayır, bu benimki. -Hepsi sizinki işte, değil mi?
Şefin eline sağlık.
Şerefe.
Bazı müthiş babalara.
Müthiş adamlar. Sizi seviyorum.
Bu haltları danışacak kimsesi olmayan bekâr bir baba olarak
"Onları, evlatlarımı yüzüstü bırakamam" derdim.
Bir tek trans çocuğumu da demiyorum. Çocuklarımın hepsini diyorum.
-Kardeşleri… -Anlıyor musunuz?
-Olanlardan herkes etkileniyor. -Aynen öyle.
Karım vefat etti.
Bu çocukları, ben çalışırken
başarılı olsunlar diye yetiştiren o kişi yok artık.
Ben de kendini erkek olarak tanımlayan bir çocukla ilgileniyorum. Yani…
-Nasıl ya? -Partnerini, eşini kaybetmişsin.
-Bunu bilmiyordum abi. -Evet.
Yani bu da öyle bir şey ki hayatına devam etmeye mecbursun.
Çocukların o istikrara ihtiyacı var.
Yanlarında bulunmama, ön saflarda olmama ihtiyaçları var.
Bunu yalnız yapamam, farkındayım.
Her ne kadar süper kahraman gibi olmaya çalışıp
yapman gerekeni yapsan da,
işin aslı şu ki birbirimiz olmadan yaşayamayız.
Sizleri bulmak
hayatımı kurtardı.
Konu balık tutmak değildi.
Paylaşmaktı.
Bir süreliğine kaçmaları için fırsattı.
Babalar destek vermediği için bir sürü trans ailesi dağılıyor.
Mücadele etmeleri ve niye korktuklarını anlamaları lazım.
Babaların sürdürmek istedikleri erkeksi bir imaj var.
Çıkıp konuşmaları gerek.
Çocuklarına yüzde 100 destek olduklarını göstermeleri lazım.
Bir baba olarak fikrimi dile getirmek benim için çok önemliydi.
İyileştirici bir şeydi.
Bizi birbirimize bağlayan şey evlatlarımıza duyduğumuz sevgi
ve başkalarının evlatları için de her şeyi riske atmaya razı olmamız.
Bazı yönlerden şartlar iyileşti
ama bazı yönlerden çok daha ürkütücü bir çağdayız.
Hepimiz mücadeleye dönmeliyiz.
Bunu başımız öne eğik yapmıyoruz.
Bu akımı sonuna kadar destekleyerek mücadelemizi veriyoruz.
Buradayız, herkese gösteriyoruz. Kaçmayacağız. Saklanmayacağız.
Korkmayacağız.
Bununla yüzleşeceğiz çünkü tek bunu yapabiliriz.
Çocuklarımızın yolunu güvenli hâle getirmeliyiz.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün