Downloaded from YTS.MX
W FILMIE WYKORZYSTANO PRAWDZIWE NAGRANIA NURKÓW I EKIPY ASEKURACYJNEJ
Official YIFY movies site: YTS.MX
DO NIEKTÓRYCH SCEN NAKRĘCONO MATERIAŁY ARCHIWALNE I REKONSTRUKCYJNE
LONG ISLAND, BAHAMY
Alessia, co myślisz o śmierci?
Szczerze, to nigdy o tym nie myślałam.
Jeśli ktoś ma umrzeć, to tak będzie.
Nie myślę o śmierci. Nie boję się śmierci.
Nigdy nie wiązałam freedivingu ze śmiercią.
20 sekund!
KAŻDE NURKOWANIE SWOBODNE ODBYWA SIĘ NA JEDNYM ODDECHU
Dziesięć sekund.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Alessia Zecchini. Włochy.
Cztery minuty. Próba bicia rekordu świata.
Patrz na mnie.
NAJGŁĘBSZY WDECH
RZYM, WŁOCHY
Alessia urodziła się po południu.
Około 16.40.
Tej nocy leżałem w łóżku
i myślałem o żonie i córce.
Tego się nie zapomina.
OJCIEC ALESSII
Gdy czegoś pragniemy,
nie zapominamy tego.
To szkolne wypracowanie Alessii.
„Nie wydaje się wam czasem, że otaczający was ludzie,
znajomi ze szkoły, przyjaciele, rodzice,
nie rozumieją waszych marzeń?”
Chcę spełnić moje marzenie za wszelką cenę.
Chcę zostać sławną freediverką.
Natalia Mołczanowa to moja największa idolka.
Chcę być mistrzynią świata jak ona.
Mołczanowa ma ponad 40 rekordów we freedivingu.
Jest uważana za legendę tego sportu.
Wstydzę się swojego wielkiego marzenia.
Brzmi jak odpowiedź dziecka na pytanie:
„Kim chcesz być, kiedy dorośniesz?”.
Tylko kilka osób rozumie moje marzenie.
Mój tata jest jedną z nich.
Rozumie moją pasję do morza i freedivingu.
Zrobię wszystko, by spełnić moje marzenie.
Jeśli nie napędza cię marzenie, nic nie osiągniesz.
Ale płacisz za to
wysoką cenę.
Alessia i Steve.
Ich więź była bardzo silna.
Co ich połączyło?
Zawsze wierzyłem,
że nic nie dzieje się przypadkiem.
Jak nić przędąca wydarzenia.
Coś, co prowadzi nas jakąś drogą.
Alessia i Stephen stali się duetem
na wiele sposobów.
To przeznaczenie, że się odnaleźli.
Zaakceptowałem, że robił coś niebezpiecznego.
I pogodziłem się z tym.
ZACHODNIE WYBRZEŻE IRLANDII
Tato, chodź!
No chodź!
Chodź!
Zawsze byłem dociekliwy.
Zawsze fascynowały mnie dzika przyroda, zwierzęta i morze.
Uwielbiał przebywać na łonie natury.
O wschodzie słońca szliśmy razem pływać.
Nurkowałem z rurką.
Trzymał mnie za rękę i pokazywał swoją rurką
na ryby tu i tam.
„Co to jest to duże? A to małe?”
„A najrzadszy wieloryb? A najpospolitszy?”
Niekończące się pytania.
„Co? Gdzie? Jak często? Ile?”
Oglądaliśmy programy Davida Attenborough, tak zaczął interesować się przyrodą.
Jestem w środku Centralnej Nowej Gwinei.
To jedno z niewielu miejsc na ziemi,
które pozostały niezbadane.
Zawsze myślałem, że chcę być odkrywcą.
Zawsze interesowały mnie Amazonia,
Kongo i Indonezja.
Wyobrażałem sobie, jak to jest tam być.
Keenan, dobrze wyglądasz!
Gdy Stephen był nastolatkiem, opuścił dom rodzinny.
Nawet nie chcę o tym myśleć.
Bardzo źle się z tym czuję.
Był bardzo zraniony, zrozpaczony.
Kiedy miał 16 lat, pokłóciłem się z nim
o wydawanie pieniędzy na alkohol ze swoim towarzystwem.
Jego matka martwiła się, że zaczyna pić tak wcześnie.
Myślał: „Kim będę po ukończeniu szkoły?
Jak zrealizuję moje marzenie?”.
Nie miał pojęcia.
W wieku 13 lat wiedziałam, co chcę robić.
Trudno było znaleźć zajęcia, kiedy byłam mała.
Wszystkie były dla mężczyzn.
TRENING W RZYMIE
Pamiętam, że Alessia przyszła z tatą.
Mała niebieskooka dziewczynka.
Nawet nie słyszałem, jak mówi. Śmiała się tylko.
Robiłem jakieś 100 metrów.
Dojście do takiego wyniku zajęło nam wiele lat.
Dzieciak zrobił 105 metrów.
Wtedy zaczynasz zadawać sobie pytania.
Jak daleko to zajdzie?
Byliśmy na zawodach we freedivingu na morzu.
Nurkowali z łodzi, kamień był przeciwwagą.
Chciałam sprawdzić, jak głęboko zejdę.
Wstrzymując oddech,
możemy lepiej siebie poznać.
Udało mi się zejść na 52 metry.
- Tak jest! - Nieźle!
Widok dziewczynki
osiągającej takie głębokości
przyciągał uwagę.
Ale federacja wydała oświadczenie
zabraniające startu w zawodach osobom poniżej 18 roku życia.
W najtrudniejszych chwilach płakałam.
Były kłótnie z moim tatą, z trenerem.
Zadawałam sobie pytanie: „Co dalej?”.
To bardzo emocjonujące, gdy ktoś ci mówi, że będziesz drużbą,
to spaja przyjaciół.
Ja dowiedziałem się o decyzji kilka miesięcy po fakcie
od jednego z chłopaków.
Nie miałem pomysłu na swoje życie.
No i martwię się…
Ale spokojne życie w domu nie było dla mnie.
Wiedziałem, że to niemożliwe.
Patrz, kto przyszedł!
Nagraj ją, zobaczymy, jaki jesteś odważny.
Ale potem moja matka zachorowała.
Nie chcę psuć kolejnej kasety.
Maura miała raka.
Stephen i jego młodszy brat Gary byli bardzo blisko ze swoją matką.
To bardzo ich przygnębiło.
Nagrywasz swoją mamę.
Podnosili ją na duchu.
Zmarła w tak młodym wieku.
Stephen doświadczył tego, jak niesprawiedliwy bywa los.
To ukształtowało jego filozofię.
Żyj dniem.
Nie wiadomo, co się wydarzy.
Chciał spijać z każdego źródła świata.
Amazonia, Kongo i Indonezja.
Zawsze marzyłem, żeby tam dotrzeć.
Zbierałem numery National Geographic.
Pamiętam zdjęcie goryla brodzącego w torfowisku,
zrobiono je w północnym Kongu.
Chciałem pojechać do Kongo i znaleźć goryle.
To było trudne doświadczenie.
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
Jak masz na imię?
Stephen. Steve.
- Stephen? - Tak.
- Chrześcijanin? - Tak.
- W Irlandii… - Protestant?
Nie, katolik.
Wino palmowe.
Tak.
Cześć.
Od jak dawna jest królową wioski?
- Od sześciu lat. - Sześciu? OK.
Wygląda na to, że nocuję tu z tą rodziną.
Spływ tą rzeką podobno gwarantuje ślepotę rzeczną.
Powiedzieli mi, że na nią choruję. Muszę się wyleczyć.
Wreszcie.
Tuż za granicą z Kongiem.
- Jesteśmy. - OK.
Marzyłem o tym, by tam być. Udało mi się.
To mnie zagrzało
do zrobienia czego niezwykłego z życiem.
By znaleźć, czego szukałem,
musiałem wybrać mniej uczęszczany szlak.
Chciałam się poświęcić freedivingowi.
Cztery lata brzmiały jak nieskończoność,
ale powiedziałam „dasz radę, kontynuuj”.
Wiele osób by zrezygnowało.
„Lepiej zajmę się czymś innym”.
Ale nie ona. Pracowała dalej.
Wciąż chodziła na basen,
nad morze.
W końcu pojmujesz, że coś nią kieruje.
Sto lat
Gdy skończyła 18 lat…
spadła nagle jak kometa.
Od razu pokazała swój potencjał.
150 metrów w basenie.
Byłem pod wrażeniem.
Ale Ilaria była lepsza.
Nie spodziewałam się takiego wyniku.
Byłam najmocniejsza we Włoszech.
Do mojego wyniku mogła się zbliżyć tylko Alessia.
Ale wtedy Alessia była niecierpliwa.
Oto Alessia Zecchini.
Dopływa do 200. metra.
Zobaczymy, czy zrobi nawrót.
Nie, wychodzi.
Była naprawdę młoda i myślała jak nastolatek.
Była smutna.
Była zła.
Było ciężko.
Wiedziałam, że jeśli przesadzę, to się źle skończy.
Ilaria Bonin!
Dawaj, Ilaria!
Jeśli chcesz być najlepsza
i ciągle zdobywasz srebrne medale,
to doprowadza cię do szału.
Gdy pojawia się ktoś mocniejszy od ciebie,
masz kolejną motywację.
Musiałam się poprawić, żeby pobić rekord Włoch.
By zrozumieć, jak tego dokonać, oglądałam nagrania z Natalią.
We freedivingu najważniejsze jest dla mnie
odprężenie psychiczne.
Jeśli chcemy odnieść sukces pod wodą,
musimy być zrelaksowani, nie skupiać się tylko na celu.
Zaczęła inaczej podchodzić do rywalizacji.
Była w pełni zrelaksowana.
Dobrze. Przerwa.
Niesamowity wynik, 224 metry.
Była taka zadowolona, kiedy zdobyła złoty medal.
Gratuluję zdobycia nowego rekordu Włoch.
To niesamowite. Wreszcie!
To był początek
naszej wielkiej przyjaźni.
Ten wynik był jej pisany.
Miała nadprzyrodzoną moc we freedivingu.
Basen był za mały dla Alessii.
Jej prawdziwym domem było morze.
Stephen sądził, że gdzieś w Afryce spotka swoje przeznaczenie.
Z chłopakami w Etiopii.
Etiopia, Sudan,
Sierra Leone,
Nigeria.
Podróżował z rozwagą i determinacją.
Jednak wiele razy omal nie zdarzyło się coś złego.
W Gwinei wybuchło powstanie przeciwko prezydentowi.
Od rana słychać strzały.
Co jakiś czas słychać…
Był wewnętrznie rozdarty.
Myślał: „Mam robić to, co moi znajomi?
Żenią się. Niektórzy mają dzieci.
Nie robię czegoś, co powinienem?
Mogę żyć po swojemu?”.
Zapytał kiedyś,
czy mnie zawiódł.
Bo wędruje sobie po świecie
i szuka, nie wiadomo czego.
Rozmyślałem o rodzinie, przyjaciołach.
To bez wątpienia najgorszy,
najokropniejszy okres w moim życiu.
Tak czy siak…
do jutra.
Chciał wrócić do domu i wieść normalne życie.
Ale przedtem miał zrobić ostatni przystanek.
DAHAB, EGIPT
Stephen zawsze kochał morze.
Uwielbiał nurkować w oceanie.
Słyszał o mieście w Egipcie, mekce nurków.
Pamiętam, że jechałem wybrzeżem i słuchałem szumu morza.
To miejsce dawało mi poczucie nadziei.
Steve przyjeżdża autobusem aż z Kairu
do Dahabu,
rzuca bagaż do pokoju
i pyta: „Gdzie jest bar? Napijmy się”.
Następnego dnia już nurkuje.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Widzieliśmy się codziennie.
Kochał kulturę Beduinów. Nauczył się arabskiego.
Byliśmy jak rodzina.
Został tam i nauczał nurkowania.
Przyjechałem zdobyć stopień divemastera
u Steve’a.
Był moim instruktorem.
Niebawem spotykaliśmy się codziennie.
Chodziliśmy potańczyć.
Dahab był dla Steve’a
drugim domem.
Miał własny domek. Uwielbiał to.
Kiedyś powiedział mi:
„Znalazłem coś nowego, nazywa się freediving
i tym się zajmuję”.
Steve zaprosił mnie na sesję nurkową.
Pierwsze nurkowanie na wstrzymanym oddechu
i od razu znikają problemy codziennego życia.
Tego tam nie ma. To jest piękne.
Steve zakochał się we freedivingu.
Zwłaszcza w Blue Hole.
Dosłownie wchodzisz z plaży w otchłań.
W rafie koralowej zieje dziura,
która aż się prosi, by w nią zejść.
Jest też tunel skalny, jakby kaplica na wodzie.
Niestety ma też złą reputację.
Pochłonęła życia.
To najniebezpieczniejsze miejsce nurkowe na świecie.
Możliwe, że zginęło tu ponad 100 osób.
Jeśli chodzi o ofiary,
Blue Hole jest bardziej niebezpieczne od Mount Everestu.
Łącznie ze mną
tylko garstka osób nurkowała tam swobodnie.
Z kobiet nurkowała tam tylko Natalia Mołczanowa.
Nurkowanie w tunelu, The Arch, zapamiętam na całe życie.
To nurkowanie uwolniło coś w jej wnętrzu.
Odwagę, o której nie wiedziała.
Dzięki temu była najlepsza na świecie.
Trzeba wiedzieć, czy jest się gotowym na The Arch.
To zwodnicze miejsce do nurkowania.
Musisz znaleźć wyjście.
Jeśli z jakiegoś powodu nie widzisz go wyraźnie,
jesteś zdany na siebie.
Jeśli coś pójdzie nie tak, nie wrócisz na powierzchnię.
Nad głową masz 30 metrów skały.
Na zewnątrz Blue Hole
kamienne tablice upamiętniają ludzi, którzy tam zginęli.
Mój chłopak zginął w Blue Hole
tuż po mojej przeprowadzce do Egiptu.
Jest głęboko, więc to niebezpieczne.
To w końcu ocean.
A my jesteśmy maleńcy.
Powiedziałaś, że twoim celem
jest zostać drugą kobietą na świecie,
po Natalii Mołczanowej,
która pobiła wszystkie rekordy świata.
Jak myślisz, ile czasu ci to zajmie?
Nie wiem.
Oczywiście to marzenie.
O tym marzy każdy sportowiec.
Ale to bardzo trudne.
Natalia Mołczanowa, mistrzyni głębin.
Zdobyła ponad 40 rekordów we freedivingu,
część z nich wymagała śmiertelnie niebezpiecznych wyczynów.
Dziś nurkowałam na 101 metrów.
To 101 metrów w dół i w górę.
Więcej niż dwie Statuy Wolności
od ziemi po sam cokół.
Natalia była pierwszą kobietą, która osiągnęła 101 metrów
na zawodach.
I długo dzierżyła ten rekord.
I to magiczne 101 metrów próbowała pobić Alessia.
Chcę się poprawić o kilka metrów.
Mam nadzieję, że zejdę na ponad 90 metrów,
a za parę lat sięgnę trzycyfrowego wyniku.
Każdy musi mieć marzenie i włożyć w nie cały swój wysiłek.
Wtedy możliwe jest wszystko.
Co czujesz, kiedy nurkujesz na tych głębokościach?
W sensie ucisku ciśnienia na ciele.
Im głębiej nurkuję,
tym bardziej ciśnienie ściska powietrze w moich płucach,
aż mam płuca są wielkości mojej pięści.
Po 30 metrach ciśnienie sprawia, że opadam.
To tak zwany freefall.
Dla mnie najlepsza część.
To jakby uczucie latania.
Cisza jest niesamowita.
Jakbym była w ostatnim cichym miejscu na ziemi.
W pewnym sensie człowiek się temu poddaje.
To jest jak haj.
Ale to wsysanie na dno morza przeraża
nawet freediverów.
Musisz przerwać tę głęboką medytację.
Bo robota zaczyna się dopiero przy powrocie na powierzchnię.
Musisz przepłynąć długość 70-piętrowego wieżowca.
Pokonywanie tego ciśnienia jest jak płynięcie pod prąd.
Twoje zapasy tlenu i tak są już uszczuplone.
Płyniesz z całych sił, tętno przyspiesza
i jeszcze szybciej spalasz tlen.
W pewnym momencie brakuje ci już tlenu,
by kontynuować.
Wtedy możesz stracić przytomność.
Mózg po prostu sam się wyłącza.
To nie znaczy, że twój mózg umiera.
Ale to jak mechanizm bezpieczeństwa.
Mózg zabezpiecza się, wyłączając wszystkie funkcje.
Od tego momentu masz minutę albo dwie,
zanim dojdzie do uszkodzenia mózgu.
Jeszcze raz.
Bez odpowiedniej opieki medycznej
twój stan szybko się pogorszy.
Tego po prostu nie wolno lekceważyć.
Steve i ja latami próbowaliśmy zejść jak najgłębiej.
To było jak rywalizacja między nami.
Ja chciałem pobić rekord Belgii,
a on gonił rekord Irlandii, 61 metrów.
Gdy rywalizujesz, dajesz z siebie wszystko.
Na początku kilka razy zemdlał.
Wali głową w ścianę.
W sensie: „Zróbmy to!
Nie daję rady, ale i tak to zrobię”.
- Jak głęboko? - 60.
- OK. - Dupa.
Ale Steve nigdy się nie poddaje.
Był dumny z tytułu najlepszego w Irlandii.
Inną atrakcją freedivingu była granica.
Granica, którą trzeba przesunąć.
Freediving to sport ekstremalny.
A sporty ekstremalne mają ekstremalne konsekwencje.
PRÓBA BICIA REKORDU, GRECJA
Stephen?
Steve miał potężny blackout.
Ratownicy nie mogli sobie z nim poradzić.
Prawie tam zginął.
Nie chciał, by inni przez to przechodzili.
Zainteresował się nurkowaniem asekuracyjnym.
Steve nadawał się do tego idealnie,
bo najlepszym zabezpieczeniem freedivera
jest drugi freediver.
Płetwonurek nie zabezpieczy freedivera,
bo wynurza się powoli, potrzebuje czasu na dekompresję.
A jeśli coś się stanie, trzeba reagować natychmiast.
Do 99% wszystkich wypadków dochodzi na ostatnich dziesięciu metrach.
Zatykamy im wtedy drogi oddechowe, żeby nie połykali wody,
i wyciągamy na powierzchnię.
Odsuńcie się, zróbcie miejsce.
Ciężko pracował, by wyrobić sobie markę.
Sam to robię.
Później miał okazję dołączyć do zespołu ratowników w Kalamacie.
To były jego pierwsze duże zawody międzynarodowe.
MISTRZOSTWA ŚWIATA AIDA, KALAMATA, GRECJA
Syn Natalii, Aleksiej Mołczanow,
był ówczesnym rekordzistą wśród mężczyzn.
Chciał zejść głębiej niż kiedykolwiek.
Jego matka to oglądała.
- Zachowajcie dystans. - 80.
Steve był pierwszym asekuracyjnym.
Więc musiał zanurkować najgłębiej.
Stephen zszedł na 30 metrów.
Jako nurek asekuracyjny
nabierasz powietrza, płyniesz na dół
i jak wszystko się uda, wypływacie razem.
Nigdy nie jesteś tam dłużej niż minutę.
Ale Steve już jakiś czas czekał na głębokości 30 metrów,
więc kończyło mu się powietrze.
Dawaj, Aleksiej.
3.30 to bardzo długo.
Andrea, też zejdź.
- Kłopoty. - Tak.
Kłopoty?
U Steve’a zaczęły się skurcze.
W każdej chwili mógł stracić przytomność.
Ale zobaczył Aleksieja, miał kłopoty na około 40 metrach.
Błyskawiczna decyzja.
Ratuj Aleksieja albo siebie.
Oddychaj, Aleksiej. Oddychaj.
Oddychaj, Aleks.
Oddychaj. Już dobrze.
Doznałem poważnego uszkodzenia płuc.
Mama powiedziała, że Steve mnie uratował.
Jestem mu bardzo wdzięczny za ten bezinteresowny czyn.
Tak poznałem Stephena, przez ten wypadek.
Wtedy stał się gwiazdą tego konkursu.
Wszyscy go znali.
Stephen Keenan.
Uratował mistrza świata.
Niezwykłe w tej historii jest osiągnięcie asekuracyjnego.
To była wtedy najgłębsza asekuracja blackoutu na zawodach.
To był akt bohaterstwa.
Aby ocalić syna Natalii,
Stephen potraktował tak poważnie swoją pracę nurka asekuracyjnego,
że sam naraził się na niebezpieczeństwo.
To trzeci dzień treningu.
Jestem zadowolona,
bo pobiłam już mój rekord życiowy.
Zrobiłam 88 metrów.
Alessia była coraz bliżej magicznych 101 metrów.
Ale nie tylko ona.
Świetne nurkowanie.
Hanako Hirose z Japonii była silną przeciwniczką.
Skomentujesz jakoś zawody?
Tym razem pobiję rekord świata.
Dziękuję.
Hanako ma wrodzoną więź z morzem.
Jakby była do tego stworzona.
Gdy nurkuję,
często wyobrażam sobie, że płynę…
REPREZENTANTKA JAPONII
…jak wieloryb albo delfin.
Hanako nurkowała coraz głębiej i głębiej.
Alessia musiała odpowiedzieć.
Alessia Zecchini była niezwykła.
Jej nurkowanie było bardzo eleganckie.
Obserwowaliśmy niesamowitą rywalizację między Hanako i Alessią.
Hanako bardzo konsekwentnie poruszała się przez głębiny.
Alessia deptała jej po piętach.
89 metrów.
90.
92.
93.
Powiedz, jak głęboko zanurkowałaś.
Na 94 metry.
- Ile metrów? - 94.
Nie zatrzymujemy się z Zecchini.
Od tylu lat dominowała Natalia Mołczanowa.
I nagle te kobiety były tak blisko.
Ale gdy próbujesz pobić rekord świata,
wiele rzeczy może pójść nie tak.
Jest uważana za jedną z najlepszych zawodniczek
jednego z najbardziej ekstremalnych sportów świata.
Freediving.
Natalia Mołczanowa
nurkowała w niedzielę i po prostu zniknęła.
Natalia Mołczanowa zniknęła u wybrzeży Hiszpanii.
Nie znaleziono jej ciała.
Syn Mołczanowej, Aleksiej, także rekordzista we freedivingu,
powiedział New York Timesowi:
„Chyba zostanie już na morzu. Wydaje mi się, że tego by chciała”.
To było zbyt surrealistyczne.
Byłam w szoku.
To naprawdę smutne, bo była taka silna.
Straciliśmy Natalię Mołchanową.
W uznaniu dla jej dokonań
wstrzymajmy na minutę oddechy.
To był szok w świecie freedivingu.
Ryzyko okazało się większe, niż sądzili.
Bo skoro to spotkało wielką Natalię,
mogło się przydarzyć każdemu.
Po wypadku Natalii
uświadomiłam sobie prawdziwe niebezpieczeństwo.
Nurkowałam coraz głębiej.
Otaczała mnie czerń i ciemność. Towarzyszy ci uczucie uwięzienia.
Zaczynasz widzieć rzeczy, które nie istnieją.
Bardzo się bałam.
Chciałam zawracać i się wynurzać.
Nie czułam się bezpiecznie.
Stephen miał pomysł.
Chciał wykorzystać doświadczenie nurka asekuracyjnego
i otworzyć ośrodek freedivingu.
Za zaoszczędzone ze znajomymi pieniądze
zbudowali lokal nad morzem w Dahabie.
Jesteśmy przed moim sklepem freedivingowym.
Tu pracuję.
Mówił mi o tym z dumą.
W końcu odnosił sukcesy w swojej działalności.
Realizował swoje marzenie.
Byłem z niego dumny.
W końcu znalazł swój cel.
Cześć, Steve!
Cześć.
Miły wieczór na luzie w Dahab Freedivers.
Gdy go poznałam, byłam bardzo onieśmielona.
Był znany jako najlepszy nurek asekuracyjny.
Słyszałam o słynnej akcji ratunkowej Aleksieja.
Chciałam gdzieś uczyć freedivingu.
Zapytali, czy chcę do nich dołączyć. Zgodziłam się.
Prowadziłam media społecznościowe.
Steve nie należał do tych, którzy są w centrum uwagi.
Dla mnie to było oczywiste.
„Steve, jesteś gwiazdą tej społeczności. Musisz się wypromować”.
WARSZTATY FREEDIVINGU ZE STEPHENEM KEENANEM
Ponieważ Stephen znał każdego freedivera,
mogli zapraszać na warsztaty sławy jak Aleksiej Mołczanow.
To przyciągnęło wielu freediverów.
Szkoła stała się sławna.
Czym dla ciebie jest sukces w życiu?
Sukces to spełnienie swoich aspiracji, celów, marzeń.
Obecnie mieszkam w Egipcie i prowadzę ośrodek freedivingu.
Pod tym względem jestem szczęśliwy. Lubię to, co robię.
Gdzie indziej w moim życiu nie jest już tak różowo.
Niestety mam 38 lat i nie mam dzieci.
Można powiedzieć, że pod tym względem jestem niespełniony.
Miał kilka przelotnych związków w Dahabie,
ale nic trwałego.
Chciałby się zakochać i być w poważnym związku,
mieć dzieci.
Czuł, że tego mu brakuje.
Musiał poznać kogoś wyjątkowego.
Dziękuję, że znalazłaś czas dla mnie i dla słuchaczy tego programu.
Dziękuję. Bardzo mi przyjemnie.
Myślisz, że przesadzasz czasem
w pogoni za rekordami?
Chyba częściej można się z tym spotkać u młodych sportowców.
Tak, może.
Nie wiedzieliśmy, że chce pobić rekord świata.
Nie lubi nas niepokoić, więc nie powiedziałaby nam.
Co chciałabyś osiągnąć w najbliższych miesiącach?
Chciałabym zejść głębiej.
Chciałabym pobić rekord świata.
To mój cel.
Kiedy masz następne zawody?
Na Vertical Blue.
VERTICAL BLUE, ZAWODY WE FREEDIVINGU
Witamy na Bahamach i zawodach Vertical Blue.
Mamy 42 zawodników z całego świata,
którzy chcą pobić dziesięć różnych krajowych rekordów.
Vertical Blue to Wimbledon freedivingu.
To będzie piękny dzień. Czeka nas dużo fajnych nurkowań.
Zaproszeni są tylko najlepsi.
Alessia Zecchini, jestem z Włoch.
Na tych zawodach pracuje wyjątkowy team medyków i nurków asekuracyjnych.
Przedstawisz team asekuracyjny?
Chcę się upewnić, że jest chemia między sportowcami a ratownikami.
To bardzo ważne.
Stephen był tam szefem asekuracyjnych.
Odpowiadał za bezpieczeństwo
na jednej z największych imprez freedivingowych.
Zawsze są dwie strefy bezpieczeństwa, gdzie ktoś jest, głęboka i płytka.
Głęboka między 20-40 metrami, zależnie od głębokości nurkowania.
Na Vertical Blue bezpieczeństwo traktujemy bardzo poważnie.
Zdarzył się tylko jeden wypadek,
śmiertelny, na tych zawodach.
Zginął wtedy amerykański sportowiec, Nick Mevoli.
Nie traktuj tego lekkomyślnie.
Bo nigdy nie wiadomo, które nurkowanie będzie twoim ostatnim.
Nick był znany z tego, że zawsze trochę przesadzał.
I wszystko poszło nie tak.
Nick miał uraz ciśnieniowy płuc.
Przy barotraumie płuc
naczynia krwionośne w płucach mogą pękać
i do płuc przedostaje się krew.
Mowa o nadrywaniu tkanek,
które potem się zabliźniają.
Ciągłe fundowanie sobie takich uszkodzeń się kumuluje.
To doprowadziło do tego, że Nick dostał potwornej barotraumy.
Nie mogliśmy go uratować.
Nasi medycy też mają kilka pokrzepiających słów.
Będę się streszczać.
Jeśli uważamy, że komuś coś grozi,
możemy takiej osobie zakazać dalszego nurkowania.
Powtarzam im: „Chcę, byś wrócił do domu.
Wsiadł w samolot, wrócił do rodziny”.
I po drugie nie chcę,
by w wieku 40 lat musieli być pod tlenem,
bo tak bardzo uszkodzili sobie płuca.
Zawody polegają na powrocie z tagiem zaczepionym do talerzyka,
to dowód zejścia na wyznaczoną głębokość.
Sięga po taga.
Biała kartka to nurkowanie zaliczone na 100%.
- Tak! - Tak!
Ktoś ci pomoże, stracisz kontrolę,
nawet na powierzchni, to dyskwalifikacja.
Czerwona kartka.
Przez dwa tygodnie zawodów każdy zawodnik ma sześć prób.
To bardzo proste.
Wygrywa najgłębsze nurkowanie.
…spotka się z tobą.
Dobra.
Tyle chcę osiągnąć.
Tak.
Rekord świata to główny cel. To dla mnie bardzo ważne.
Było jasne, że Alessia chce pobić rekord świata.
Więc zamierzała przekraczać swoje granice.
Niestety Alessia miała problem z ciemnością.
A Vertical Blue jest jak zawalona jaskinia.
To jak podróż w kosmos.
Wraca.
Stephen Keenan, nasz główny nurek asekuracyjny,
płynie się z nią spotkać.
PIERWSZA Z SZEŚCIU PRÓB ALESSII
Brawo, Alessia.
- Oddychaj. - Oddychaj.
Oddychaj.
Nic mi nie jest.
Sędziowie się naradzają.
Przykro mi, Alessia, czerwona kartka.
DRUGA PRÓBA ALESSII
- Oddychaj. - Trzymaj ją.
Podtrzymaj ją.
Trzymaj jej głowę.
TRZECIA PRÓBA ALESSII
Oddychaj.
Trzymaj. Niech mi ktoś pomoże.
Trzymaj ją. Do góry.
Wszystko w porządku?
Dawaj. Trzymaj ją.
CZWARTA PRÓBA ALESSII
Mocno się forsowała.
Kilka razy straciła przytomność.
Wielu nurków nie pochwalało jej starań.
Sprawdzałam, czy Alessia ma urazy ciśnieniowe płuc.
Pytałam ją: „Czy kaszlesz krwią?”.
Odpowiedziała, że nie.
Szczerze mówiąc, nie wierzyłam jej.
Słuchaj.
Nie możesz znów próbować.
Nie tu.
Chcę, żeby ci się udało.
Dlatego musisz się przygotować.
Musisz zwolnić.
Zabroniliśmy jej nurkować przez dzień lub dwa.
Zdenerwowała się i pływała po zatoce.
Przed chwilą straciła przytomność,
nie chcieliśmy, by coś się stało kilometr od brzegu.
Alessia!
Takim zachowaniem nie przysporzyła sobie przyjaciół.
Niektórzy oceniali,
że nie tak powinna zareagować.
Wybuchowy charakter Alessii dawał się we znaki.
Po co się denerwujesz? Miałaś kiepski start. Wyluzuj.
Różni krzykacze mówili,
że nie da rady na takich głębokościach.
Nieustannie krytykowały ją trolle internetowe.
To nagranie dla wszystkich, którzy się o mnie martwią.
Nic mi nie jest.
Chcę uciąć plotki na Facebooku, że zemdlałam na 20 metrach.
Nie miałam urazu ciśnieniowego.
Nurkowanie poszło dobrze. Proszę, nie kłamcie.
Głowa ma być w pozycji neutralnej, bez przeprostu.
Język i płyny mogą dostać się do krtani
i prowokować skurcze.
Codziennie rano spotykaliśmy się i omawialiśmy każdego nurka.
Zemdlała, ale nic nie pamiętała.
Mówiła, że po prostu wypłynęła.
Stephen potrafił świetnie poznać, komu coś może grozić.
Obserwował ich, znał ich słabości.
Mówił: „Na tego musimy zwrócić uwagę”.
I miał rację w każdym przypadku. Trochę przerażające.
Kwestia Alessii doprowadzała go do szału,
bo widział mankamenty jej techniki,
które prawdopodobnie przyczyniały się do jej blackoutów.
Więc w przerwach zawodów zaczął trenować z Alessią.
PIERWSZY DZIEŃ TRENINGU ALESSII ZE STEPHENEM
DRUGI DZIEŃ TRENINGU ALESSII ZE STEPHENEM
Oddychaj.
TRZECI DZIEŃ TRENINGU ALESSII ZE STEPHENEM
- W porządku? - W porządku.
Od razu wzbudził moje zaufanie.
Uważałam, że tylko on może mnie trenować.
W porządku?
Największe wrażenie robiły na mnie jego oczy.
Były głęboko niebieskie jak morze.
Wystarczyło spojrzenie.
Przed nurkowaniem patrzyliśmy na siebie.
I to dało mi siłę.
Przy nim można się było czuć bezpiecznie w ciemnościach.
To wyjątkowa relacja między nurkiem asekuracyjnym a sportowcem.
Alessia pyta o ciebie przy każdym nurkowaniu.
To bardzo ważne.
Freediving to sport psychologiczny.
Wiele drobiazgów może wpłynąć na twoje nurkowanie.
I jeśli ktoś chce się poczuć bezpiecznie,
pomaga nurkowanie z kimś znajomym.
Mają obok asekuracyjnego, który ich zna,
zna sposób i tempo ich nurkowania,
zna ich nawyki.
Wie, na co trzeba zwrócić uwagę.
Ten związek wykraczał poza freediving.
Niektórzy się po prostu rozumieją.
Bez słów, od razu, natychmiast.
Widziałem tę więź.
Najpierw zaczęłaś, a potem „nie”…
OK.
O Boże.
OSTATNI TYDZIEŃ ZAWODÓW
ALESSII ZOSTAŁY TYLKO DWIE PRÓBY BICIA REKORDU
Twoje największe rywalki w próbie bicia rekordu to Japonki.
Boisz się ich?
Oczywiście, boję się rywalek z Japonii.
100 metrów. To dużo.
Rekord Japonii.
Denerwowałam się.
Stephen złapał mnie mocno za ramiona.
I powiedział: „Będzie dobrze. Pilnuję cię”.
Drugi ratownik.
Jest już z obydwoma ratownikami.
Trochę zwalnia.
HANAKO JAKO PIERWSZA PO NATALII
PRÓBUJE OSIĄGNĄĆ WYNIK 100 METRÓW
Płynie.
Nic mi nie jest.
Werdykt sędziów… biała kartka!
Hanako Hirose z Japonii,
pierwsza kobieta po Natalii z wynikiem 100 metrów na zawodach.
Potężne nurkowanie!
Zdobycie 100 metrów przez Hanako
potężnie zdopingowało Alessię.
ALESSIA, PRÓBA USTANOWIENIA REKORDU ŚWIATA, 102 METRY
Stephen Keenan płynie jej na spotkanie.
40 metrów.
Płynie.
- Pierwsza strefa. - Przy pierwszym ratowniku.
Liczymy na Alessię.
Oddychaj.
Dawaj!
Nic mi nie jest.
Tak!
Wytrzymaj!
Trzyma taga.
Wytrzymaj, Alessia.
Werdykt sędziów…
biała kartka!
To było niesamowite. Byliśmy zdumieni.
O rany.
Trzy dni z rzędu mdleje, a potem stanowi rekord świata.
Co u licha?
Bardzo się cieszyliśmy, bo tego pragnęła.
Cudownie było przytulić po tym Steve’a.
Po prostu fantastycznie.
Jestem dziś bardzo szczęśliwa.
Spełniłam marzenie, które miałam od dawna.
Zdrowie Alessii.
- Cześć. - Cześć, Ale. Zadowolona?
Ogromnie!
- Byłaś niesamowita, wiesz? - Tak, wiem.
O czym teraz myślisz?
Bardzo się cieszę. Dałam czadu na Vertical Blue.
Kiedy sięgasz po
rekordy świata,
podnosisz poprzeczkę wysoko.
Wtedy robi się niepokojąco.
Ostatniego dnia zawodnicy wysyłali mi e-maile z oświadczeniami,
jak głęboko będą próbować nurkować.
We freedivingu utajniamy ten proces.
Żeby każdy mógł się deklarować na miarę własnych możliwości.
Jest w tym trochę strategii i szachów.
Jeśli przesadzisz z deklaracją, możesz nie dać rady.
Ale jeśli krzykniesz za mało,
może ktoś inny odejdzie z tytułem.
Bardzo trudno wybrać.
Jeśli popełnię błąd, będzie źle. Dostanę czerwoną kartkę.
To trudne.
OSTATNI DZIEŃ ZAWODÓW
Mówiłaś o ograniczeniach. Jaka jest granica Alessii Zecchini?
Myślę, że nie ma granic.
Nie ma ich, dopóki nie zrezygnuję.
Witamy ponownie na Vertical Blue.
To być może historyczny dzień freedivingu.
Jest z nami gospodarz i sportowiec, William Trubridge.
Powiedz, czego się spodziewasz, zwłaszcza po kobietach.
Kapitalne.
Chyba nie było czegoś takiego w historii tego konkursu.
Chyba mają jeszcze coś w zanadrzu.
Możemy się po nich spodziewać więcej fajerwerków.
Przed nami kolejne ekscytujące nurkowania.
Kolejna próba bicia rekordu świata.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
HANAKO, PRÓBA BICIA NOWEGO REKORDU ŚWIATA,
103 METRY
Hanako Hirose próbuje zapisać się w historii,
pobić rekord świata o metr do 103 metrów.
Przekroczyła już 90 metrów.
100 metrów.
100 metrów!
Dotknięcie.
Trzymajcie kciuki za Hanako Hirose z Japonii, 103 metry!
Dawaj, Hanako.
Wracaj do góry.
- 2.45. - 2.45.
Nurek w wodzie,
Hanako Hirose z Japonii,
bicie rekordu świata, 103 metry.
Nic mi nie jest.
Ma taga.
Biała kartka!
Hanako poszło gładko.
Rekord świata, 103 metry luzem. Fantastycznie.
Gdy pierwszej osobie powiedzie się próba,
osoba po niej czuje dodatkową presję.
Wejść do wody po takim czymś i próbować bić rekord
to nie lada wyzwanie.
Dziesięć sekund.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
ALESSIA PRÓBUJE POBIĆ REKORD HANAKO
O 1 METR
Alessia Zecchini, Włochy.
Próba bicia rekordu świata, 104 metry.
Całe wydarzenie można oglądać na żywo.
Ostatnia próba bicia rekordu świata.
Gdy widzi się, jak płynie w dół,
człowiek zaczyna się martwić.
Sprawdźcie sonar.
Powierzchnia, sprawdźcie sonar.
Nie mam sygnału.
NA 80. METRZE UTRACONO KONTAKT SONAROWY Z ALESSIĄ
Powinna być na 80…
Nie mam sygnału.
Dzięki sonarowi widzą,
czy ktoś się zatrzymał.
Mamy małe zakłócenia na sonarze.
Minęły dwie minuty.
ALESSIA JEST ZA GŁĘBOKO DLA NURKÓW ASEKURACYJNYCH
- 80. - Nie wiemy.
- Nic jej nie jest.
- Czas nurkowania 2.15. - 2.15, 70 metrów.
Powinniśmy już widzieć, jak wypływa.
Pierwszy ratownik.
STEPHEN NURKUJE, BY NAWIĄZAĆ KONTAKT Z ALESSIĄ
Jest.
Nic mi nie jest.
Jest!
Nie jest już pochłonięta przez nieskończony mrok.
Sędziowie naradzają się. Ma taga.
Nie wiemy, co się dzieje, ale ma taga.
Rekord świata, 104!
Pojawiła się
i zmiotła wszystkich z planszy.
Ustanowiła rekord świata
i chyba uciszyła wielu pesymistów.
Było jasne, że Alessia jest siłą natury
i już z nami zostanie.
Ustanowiłam nowy rekord świata i bardzo się cieszę.
Dziękuję. Fantastycznie! To by było na tyle. Ciao!
I pierwsze miejsce
po dzisiejszym niesamowitym nurkowaniu na 104 metry,
nowy rekord świata,
Alessia Zecchini!
Alessia najmocniej uściskała Stephena.
Naprawdę w nią wierzył.
Coś w niej mówiło mu, że ona da radę.
Nie wątpił w nią ani przez chwilę.
Przywitajcie brawami Alessię Zecchini!
- Witaj. - Cześć.
- Witaj. - Dziękuję.
Piękna, utalentowana, młoda. Masz wszystko.
Dziewięć złotych medali mistrzostw świata, cztery srebrne
i jeden brązowy.
I najważniejszy, najsłynniejszy rekord, z którego jesteś najbardziej dumna,
tak bardzo, że nosisz go na szyi.
Rekord świata, 104 metry.
Masz więcej aspiracji, celów?
Nawet z tytułem kobiety, która zanurkowała najgłębiej na świecie,
Natalia pozostawała jej inspiracją.
Alessię motywowały osiągnięcia,
które Natalia zdobyła w swoim życiu.
Zostało tylko jedno.
The Arch w Dahabie.
Ludzie myśleli, że nie da rady.
A ona chciała udowodnić sobie i innym,
że to zrobi.
Zrządzeniem losu
Stephen chciał, by trenowała z nim w Dahabie.
Naprawdę niesamowita więź
łączyła Alessię i Stephena.
PISZE…
CZEŚĆ STEPHEN! JAK SIĘ MASZ?
GDZIE NA ŚWIECIE SIĘ TERAZ PODZIEWASZ?
MISTRZYNI! WRÓCIŁEM DO DAHABU
POTRENUJESZ ZE MNĄ?
FANTASTYCZNY POMYSŁ
NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ, AŻ CIĘ ZOBACZĘ!
Stephen powiedział, że odbierze Alessię z lotniska.
„Patrzcie, co zrobiłem”.
I wyciąga tabliczkę
z napisem „Alessia”.
Był podekscytowany, bardzo się cieszył.
Chciał, by wszystko było na tip-top na przyjazd Alessii.
Nie powiedziałam, gdzie jesteśmy.
Trenuję w Dahabie.
Jest tu pięknie.
Wszystko gotowe.
Jesteśmy w centrum nurkowym, pakujemy wszystko.
Potem wypływamy na morze. Pokażę wam Blue Hole.
Był chyba bardziej podekscytowany niż ja.
To było bardzo urocze.
Głupie.
Ale oboje zachowywaliśmy się niezręcznie.
Po raz pierwszy widzieliśmy, jak ktoś wypływa na The Arch,
a udział w nurkowaniu bardzo nas ekscytował.
Będziemy razem trenować.
I myślę „Boże, będę trenowała z Alessią!”.
Widzę ją z kanapką z szynką i puszką coli.
„O Boże! Już ją lubię”.
Dobra, Alessia. Stawaj.
Wiedziałem, że właśnie ustanowiła rekord świata.
Pobiła rekord świata po dniu treningu.
To inspirujące spotkać kogoś nurkującego na głębokościach,
o których mogłem tylko marzyć.
I nawet Steve był pod wrażeniem, jak łatwo jej to przychodzi.
Ale tak właśnie z nią było.
Alessia i Steve cały czas byli razem.
Trenował ją i przygotowywał na The Arch.
Przesiadywali razem co wieczór po treningu.
Wszystko analizowali. Ustalali, co następnie powinna zrobić.
Kolejny wieczór w Dahab Freedivers.
Później byli razem już co wieczór.
Przywitaj się.
Cześć.
To było cudowne lato.
Łączyła ich wyjątkowa więź.
Po prostu dobrze się dobrali.
Simon, spóźnione „sto lat”. Mam nadzieję, że urodziny miałeś przednie.
Sorry, że sam składam ci życzenia.
A nie, czekaj. Jest ktoś jeszcze.
Sto lat!
Uwielbiał przebywać na pustyni.
Dzieliliśmy razem szczęśliwe chwile, to było niesamowite.
Myśleliśmy: „To może być coś wyjątkowego”.
Zdobędziemy mistrzostwa świata.
Pobijemy rekordy świata.
I to ta niesamowita pani
wygra mistrzostwa świata.
Tak będzie.
Kiedy spędzaliśmy razem ostatni wspólny wieczór,
zwrócił się do Alessii i powiedział:
„Jako pierwsza po Natalii Mołchanowej pokonasz The Arch”.
Powiedzieliśmy Stephenowi,
żeby opiekował się Alessią.
Oczywiście jako asekuracyjny powiedział…
„Zajmę się tym”.
22 LIPCA 2017 ROKU
Rozmawiamy o nurkowaniu przed wejściem do wody.
To mój trener, Steve, to pozostali sportowcy.
Niedługo wchodzimy do wody.
Przygotowuję sprzęt.
Jesteśmy gotowi wejść do wody.
Steve chciał, żebym wszystko uwieczniła.
Robiłam zdjęcia na jego odprawie nurków asekuracyjnych.
Steve omówił każdy szczegół.
Każdy wiedział, co ma robić.
Plan był taki, że Alessia nurkuje
w dół na 52 metry z pomocą liny.
Potem przez The Arch
przepływa w poziomie 30 metrów.
Zaraz po drugiej stronie The Arch
będzie lina ratownicza.
Na końcu liny będzie czekał na nią Steve.
Natalia pokonała The Arch z monopłetwą.
Alessia trenowała do nurkowania bez monopłetwy,
to najtrudniejszy sposób.
Może chciała to zrobić, żeby być najlepsza na świecie.
Wszystko było policzone.
Robili próby, żeby wiedzieć,
w jakim czasie schodzi na 52 metry
i jak długo płynie 30 metrów w poziomie.
I odliczaliśmy czas,
żeby Steve mógł już na nią czekać,
kiedy przypłynie.
Zanurkowałam z dwoma nurkami technicznymi
i kamerą, żeby wszystko nagrać.
Kiedy ona zanurkuje, ja mam trzymać linę.
Czekamy, aż poczujemy, że jest na dnie.
Nurkuję na kilka metrów, patrzę, czy nie wraca, wypływam i koniec.
Po pokonaniu The Arch
polega na linie po drugiej stronie i wciąga się po niej.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, zero.
Patrzyliśmy, jak Alessia płynie w dół.
Trzymam linę, żeby wyczuć, kiedy dotrze na dno.
Kiedy poczuliśmy, że puściła linę, dajemy znak, że wszystko gra.
Pozostali asekuracyjni wiedzą wtedy, że wpłynęła do The Arch.
Wtedy startuje Steve i nurkuje.
Dziesięć sekund.
Zaczęłam odliczanie Steve’a.
Pięć, cztery, trzy.
Poprosił o dodatkowe dziesięć sekund.
Nie rozumiałam dlaczego, bo jak na razie
wszystko szło zgodnie z planem.
Może czuł, że ma za szybkie tętno
i potrzebował kilku sekund na przygotowanie.
Nie wiem, nie mogę z nim wtedy dyskutować,
przygotowuje się do nurkowania, nie powie.
Zajęło mu trochę czasu, by dać mi sygnał.
STEPHEN NURKUJE 20 SEKUND PÓŹNIEJ NIŻ PLANOWANO
ALESSIA WYPŁYWA Z THE ARCH 10 SEKUND WCZEŚNIEJ NIŻ PLANOWANO
Alessia wypływa z The Arch, ale Steve’a tam nie ma.
Alessia nie widzi liny.
Płynie w złym kierunku.
Nie wiedziała, że już wypłynęła.
STEPHEN I ALESSIA MIJAJĄ SIĘ O 30 SEKUND
Trzymam jedną rękę na linie.
Czekam, aż poczuję, jak ją ciągną
i zaczynają wypływać.
Ale nie czuję ciągnięcia.
Zaczynam się martwić.
Pomyślałam, że może płynęła wolniej.
Poczekajmy jeszcze trochę.
Powinni już wypływać,
gdy przepłynęliśmy na drugą stronę.
Wiedziałem, że coś jest nie tak.
To trwa już za długo.
Coś jest nie tak.
Alessia musi natychmiast wypływać.
Nie wiedziała, że jest w złym miejscu.
Nagle Steve momentalnie puszcza linę.
Jako płetwonurek nie mogę nic zrobić.
Byłam bardzo daleko.
Po prostu krzyczałam.
Widziałam linę od początku do końca.
Nikogo tam nie było.
Nie widzieliśmy ich.
Myślimy szybko. Może zniósł ich prąd.
Musielibyśmy przeszukać dużo większy obszar.
Trzydzieści metrów dalej snorkelingowało mnóstwo turystów.
Szukamy w tłumie ludzi, którzy nie potrafią nawet dobrze pływać.
Rozglądam się, ale nie ma ich.
Wynurzyłam się i szukałam ich na powierzchni.
Nie było wytłumaczenia.
Płynęłam najszybciej, jak mogłam.
Muszę sprawdzić,
czy żyją.
Na początku wszystko wyglądało normalnie.
Aż dotarłam do The Arch.
Pamiętam, że to było wyczerpujące nurkowanie.
Pojawił się problem.
Steve’a tam nie było, ale liny też nie.
Płynęłam wzdłuż rafy,
szukałam liny.
Ale nie mogłam jej znaleźć.
Popełniłam błąd.
Nagle zobaczyłam przed sobą Steve’a.
Pamiętam, że chwycił mnie za ręce.
I płynął, wyciągając mnie na powierzchnię.
Nie pamiętam pierwszych sekund po wynurzeniu.
Mam tylko przebłyski,
że rozglądałam się bezrozumnie.
Steve był zwrócony twarzą do wody.
Zaczęłam do niej krzyczeć: „Odwróć go twarzą do góry!”.
Ale nie wiedziałam, że straciła przytomność.
I kiedy zaczęłam krzyczeć, krzyczałam z całych sił,
nagle się obudziła i od razu zaczęła działać.
Może mogłam zrobić więcej.
Gdybym była bardziej przytomna, nie wiem.
Jeśli jesteśmy sami i tracimy przytomność,
trzeba być na plecach. Bo inaczej po tobie.
Prawdopodobnie Steve w ostatnich sekundach świadomości
upewniał się, że ona jest w bezpiecznej pozycji,
kosztem tego, że był twarzą do wody.
Najgorsze jest to, że nie mogliśmy nic zrobić.
Nie mogliśmy go uratować.
Uratował mnie, ja nie mogłam go uratować.
Pozostał bohaterem do samego końca.
Na tym ostatnim zdjęciu widać, że poświęcił życie, by ją ratować.
Nurkowałem przy latarni.
Właśnie tam.
Kiedy skończyłem nurkować,
spojrzałem na telefon,
byłem jeszcze w skafandrze,
patrzę na telefon: „Co jest?”.
Mam 50 nieodebranych połączeń.
Dostałem telefon.
Coś się stało Steve’owi.
I…
Nie zdołali go uratować.
Najpierw pomyślałem: „Cholera, nie było mnie tam.
Uratowałbym go, gdybym tam był”.
Wybrał ją zamiast siebie.
Na pewno czuł, że ktoś tego dnia umrze
i nie chciał dopuścić, by to była ona.
Oddałbym życie.
Moje zamiast jego.
Nie wybaczyłby sobie, gdyby jej nie uratował.
Słuchajcie.
Nurkujemy, aż każdy poczuje,
że chce puścić kwiaty
i podziękować za wspaniałych ludzi w naszych życiach.
Wysyłamy całą dobrą energię,
którą dał nam Stephen.
Wszyscy, którzy kochali Stephena, odbyli podwodne czuwanie.
Wstrzymali oddech na 39 sekund, by upamiętnić lata jego życia.
Nie było drugiej śmierci,
która tak wszystkich poruszyła.
Setki ludzi. Absolutnie wszystkich.
Jak jedna osoba może wzruszyć tyle osób?
Musiał być naprawdę wyjątkowy.
W żałobie jest coś egoistycznego.
I ten egoizm sprawia, że brakuje mi go.
Tęsknię za nim.
Żałuję, że nie wrócił do domu.
Brakuje go w moim życiu.
Ale pociesza mnie to, jak żył.
Był odważny.
Na równinach Masajów.
Jesteśmy zupełnie sami.
Jebel Toubkal. Fajna góra w Afryce Północnej.
Stephen przez całe życie czegoś szukał.
Udało się.
Znalazł coś, co kochał,
i kogoś, kto podzielał jego marzenia.
Alessia i morze.
Tylko ich potrzebował.
Zawsze będzie ze mną.
Pamiętam jego oczy…
i staram się pamiętać każde jego słowo.
Żyj tak, by być szczęśliwą.
Wierz w siebie.
Korzystaj z życia w pełni!
OK? Buziaki.
Próbuję nie zapomnieć jego objęć.
Pokazał mi prawdziwą siłę przytulania.
Przez uścisk pojmujesz, jak bardzo komuś na tobie zależy
i co was łączy.
Oddał życie
dla Alessi.
Taki ból zostaje w nas na zawsze.
Żyjesz dalej.
Ale ta rana nie zagoi się nigdy.
Zawsze będzie w moim sercu.
Zostanie ze mną na zawsze,
chcę, by był przy mnie do końca życia.
NA CZEŚĆ STEPHENA USTANOWIONO NAGRODĘ KEENANA
DLA NURKÓW ASEKURACYJNYCH Z ODDANIEM POMAGAJĄCYM SWOIM NURKOM
OD ŚMIERCI STEPHENA ALESSIA USTANOWIŁA 23 REKORDY ŚWIATA
W BASENACH I NA MORZACH
KAŻDY DEDYKUJE STEPHENOWI
KU PAMIĘCI
STEPHEN KEENAN NATALIA MOŁCZANOWA, NICK MEVOLI
CARLA HANSON, SAYURI KINOSHITA
Napisy: Paweł Zatryb