Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SYCYLIA, WŁOCHY
Zaczekaj tu.
Kazał mi czekać na zewnątrz.
Chodźmy.
Nie chcieli mnie wpuścić, więc...
Powinni byli mnie wpuścić.
Czemu wy dwaj wciąż żyjecie?
Dotarliśmy po...
Czy dobrze rozumiem?
Przyjechałeś tu.
Sam.
Do tej winnicy na Sycylii.
Po co?
Po ciebie.
Więc wiesz, kim jestem?
Wiem, czym jesteś.
Mimo to się tu zjawiłeś.
Dlaczego?
Zabrałeś coś, co nie należy do ciebie. Chcę to odzyskać.
Jak mnie znalazłeś?
Jeszcze nikomu się nie udało.
Dobrze.
Jesteś tutaj.
Ale wciąż kilka metrów dzieli cię...
od tego, po co przyszedłeś.
Każdy trafi na swoje miejsce.
Czyli...
twój człowiek po lewej trzyma palec na spuście, ale stoi za blisko,
więc ten po prawej jest już martwy.
Jeszcze o tym nie wie. Żal mi jego rodziny.
Dziewięć sekund.
Tyle masz, by zdecydować o swoim losie.
Dziewięć sekund.
BEZ LITOŚCI 3. OSTATNI ROZDZIAŁ
Nie ruszaj się.
Jesteś sam?
Dobrze.
Zostań w aucie.
Jasne?
Ma za niskie ciśnienie krwi. Zmarłby w drodze do szpitala.
Zaraz dojdzie do wstrząsu.
Przykryj mu nogi kocem.
Popraw światło. Dziękuję.
Tak lepiej.
- Gio. - Tak?
On upadł.
Nie upadł. Postrzelili go.
Przyprowadziłeś mężczyznę, który upadł. Jasne?
- Oczyść ranę. - Dobrze.
Masz szczęście, że to był kaliber 22.
Gio uratował ci życie.
Chciałbym wiedzieć,
czy ocalił dobrego człowieka...
czy złego?
Nie wiem.
Dokąd się wybierasz?
Do domu.
Nie, nie.
Tak.
Nie.
Nie tak szybko.
Nie.
Potrzebujesz czasu, żeby dojść do siebie.
Dobrze.
Czy źli ludzie będą cię szukać?
Nie.
Dobrze spałeś?
Tak.
Ugotowałem ci zupę.
- Dziękuję. - Enzo.
- Dziękuję, Enzo. - Jak masz na imię?
Roberto.
Gdzie jestem?
Tu, gdzie powinieneś.
Roberto.
Enzo.
Dobrze, że zachowałem laskę po ojcu.
Mogę?
Tak.
Dobrze.
Jak długo...?
Trzy dni.
Altamonte.
Małe, ale miłe miasteczko.
Chodź powoli.
Po lewej są schody i główny plac.
Khalid, przynieś lucjany.
Już.
Dzień dobry.
Poproszę herbatę.
Herbatę?
Herbatę w torebce.
Przyniosę za moment.
Dziękuję.
Przykro mi, ale herbata jest dla staruszek i Anglików.
Dzień dobry.
- Nazywam się Giorgio Bonucci. Ja... - Gio.
Gio.
To moja córka, Gabby.
Dzień dobry, Aminah.
Gabby, mam coś dla ciebie, chodź.
A więc...
- Bardzo niefortunnie... - Upadłem.
Tak.
Doktor Enzo jest świetnym lekarzem.
Przyjął mnie na ten świat. Moich rodziców też.
Prawie wszystkich tutaj.
To są dobrzy ludzie.
Rozumiem.
Zaparkowałem twoje auto za komisariatem.
Jak już wrócisz do sił.
Nie przeszukałem twojego bagażu.
Dziękuję.
CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA
Collins.
Winnica na Sycylii.
Dziewięć kilometrów na południe od...
Kto mówi?
Zaniepokojony obywatel.
Collins.
Winnica Cantina Arriana, na południe od Palermo.
Kto mówi?
Skrzynie z Bliskiego Wschodu.
Na moje oko z Syrii.
I co w nich jest? Owoce, przyprawy? Nie ma w tym nic dziwnego.
Wino.
Wino?
Tak, 55 skrzyń.
Czemu sycylijska winiarnia importuje wino z Syrii?
- Więc to jednak dobry numer. - Słuchaj, kolego...
Wygląda na to, że coś tam przepakowują.
Powinniście wysłać tam kogoś.
Skąd pan to wie?
Jestem przejazdem. Myślałem, że to was zaciekawi.
Nas?
Wie pan, z kim rozmawia?
CIA, wydział ds. operacji finansowych.
Śledzicie podejrzane przepływy pieniężne.
Tak, chwileczkę.
Muszę to zapisać.
Nie ma potrzeby, wszystko jest nagrywane, prawda?
Koleżanko?
SYCYLIA WINNICA CANTINA ARRIANA
Collins. Mamy potencjalną interwencję.
Powoli.
Pewnego dnia ktoś robi drugiej osobie coś niewyobrażalnego.
A ty interweniujesz, bo wiesz jak.
Bo taką osobą jesteś?
I zawsze byłeś?
Tato, mama cię woła do kuchni.
Pańska sałatka.
Smacznego.
Jestem Aminah.
Roberto.
Miło cię poznać.
Smacznego.
Przepraszam. Ta koszula świetnie wyglądałaby na panu!
To pański kolor.
Z tymi spodniami. Co pan na to?
Idealny strój.
Tylko jedna koszula, ale razem ze spodniami.
- Tylko koszula. - I kapelusz, bo do niej pasuje.
Jest w tym samym kolorze. Idealny.
Dobrze?
Rabat?
Marco, musiałem naprawić zamrażarkę. Bez niej restauracja nie pociągnie.
A co ja mam do tego?
Zapłacę ci w przyszłym tygodniu.
Angelo, dawaj pieniądze.
Jak leci, Khalid?
Angelo, wszyscy muszą płacić.
Znamy się od dawna, prawda?
Do zobaczenia w przyszłym tygodniu.
Nie ma sprawy, Angelo.
Uspokój się. Dobry chłopak.
Weź się w garść.
Idziemy. Ruchy!
Khalid, wracaj do pracy.
Angelo!
Przyszły tydzień.
Tylko żebyś mnie nie wkurwił.
NEAPOL
Zaczekajcie tu.
Gdzie jest mój brat?
Robi coś na górze.
To te dokumenty. Podpiszcie je.
Nie wolno wam wyrzucać ludzi z domów.
Nie mają się gdzie podziać.
Lucia.
Panie Quaranta.
Nie możemy ich podpisać.
Wie pan?
Sąd zdecyduje.
I... być może będzie pan musiał znaleźć inne miejsce na hotel.
Mam nadzieję, że pan to rozumie.
Dziękuję za państwa czas.
Nowe auto?
- Jak ten młody? - Dobrze, słucha mnie.
Będą z niego ludzie.
Wyproście stąd wszystkich.
A więc?
Dbam o ciebie, prawda?
Tak.
Jesteśmy braćmi i cię kocham, ale mnie nie wkurwiaj.
Działaj, ale po cichu.
Ja mam ważniejsze sprawy.
Chciałbym się nimi zajmować.
Są zbyt ważne.
Zostań na swoim miejscu.
Rób, co robisz.
Mam wobec ciebie wielkie plany.
Naprawdę?
Nie martw się.
Zostawcie go tam, niech widzą.
Szybko, ruchy.
Jazda!
Ważny mecz za dwa dni.
W młodości grałem.
Byłeś dobry?
Nie, dlatego zostałem lekarzem.
Jutro wybieram się na targ. Potrzebujesz czegoś?
Ja pójdę. Co kupić?
- Nie, musisz odpoczywać. - Nie, nie, pójdę.
Bardzo o mnie dbasz i jestem już silny. Zobacz.
- Daj spokój. - Jestem silny.
Jaką rybę lubisz?
Rybę? Lubię barwenę.
OK.
- Jedna barwena, druga, trzecia. - Dobrze, idź.
Czwarta.
Dobrze, pójdę. Dziękuję.
Na zdrowie.
Na ruszt albo do pieczenia.
- A to jest...? - Sempre orata.
- Dorada? - Orata, tak.
To ta.
- Spigola. - To okoń morski?
A to?
- Spigola, okoń morski? - Tak, właśnie.
Dwa okonie. Są świeże?
Nie wąchaj ich.
Patrz na oczy.
Muszą być jasne, niezamglone.
Skrzela czerwone lub różowe.
Ma rację.
O, Stefano wreszcie sprzedał kapelusz.
Co powiedziała?
Podoba jej się kapelusz. Ładny.
Tak powiedziała?
- Dwie? - Ile kosztują?
Dziś na koszt firmy. Jesteś znajomym Enza, nie płacisz.
- Jednak zapłacę. - Nie trzeba. Przyjaźnisz się z Enzo.
- Jak ci na imię? - Angelo.
Angelo, płacę.
- Nie. - Proszę.
Enzo to przyjaciel. Następnym razem pozwolę ci zapłacić. Obiecuję.
Khalid, podaj ryby.
Dziękuję.
Collins.
Fenetylina.
Cholera.
Syntetyczna amfetamina. Wojownicy ISIS na tym jadą.
Czy te drzwi były...?
Musieliśmy je wysadzić.
Co tam jeszcze jest?
Pokażę wam. Chodźcie.
Ile w gotówce?
Około jedenastu milionów. Dolarów.
Monitoring?
Wszystkie kamery padły o 18:16.
Odciski?
Na razie jednej osoby.
Nie mamy ich w systemie.
Tyle ciał i odciski jednej osoby?
A więc?
Terroryści z Syrii przemycają tu narkotyki,
przepakowują, wysyłają dalej?
Bo z Sycylii na półwysep to fracht krajowy.
Genialne.
- Te pieniądze są powiązane? - Nie, to inna sprawa.
Pranie pieniędzy i cyberkradzież nas nie dotyczą.
Ale nieznani nam terroryści zajmujący się przemytem?
Skąd wiedziałaś?
Zgłoszenie. Anonimowe.
Musimy wiedzieć, czy to pierwsza, czy dwudziesta dostawa.
Czwarta.
Skąd wiesz?
Przez półtora roku wysyłali 200 skrzynek miesięcznie.
Trzy miesiące temu zaczęli wysyłać pięćset.
W mordę.
Podczas lotu sprawdziłam ich finanse.
Nic nie wiemy.
Jeśli ich nie złapiemy, ktoś ucierpi.
Informuj.
- Dobrze? - Tak.
Prawie zagojone.
Enzo.
Co widzisz, kiedy na mnie patrzysz?
Zająłeś się mną, gdy tu trafiłem.
Nie wezwałeś pogotowia.
Nie wezwałeś policji ani karabinierów.
- Czemu? - Pamiętasz, o co spytałem?
- Kiedy się u ciebie zjawiłem? - Tak.
Spytałeś, czy jestem złym, czy dobrym człowiekiem.
I powiedziałeś, że nie wiesz.
Bo nie wiem.
Tak mówią dobrzy ludzie.
Bracie.
Modliłeś się?
Bóg nas nie słucha.
Co jest?
Nadszedł czas, żebyś mi pomógł w ważniejszych sprawach.
Musisz bardziej przycisnąć to miasto, jego mieszkańców.
Mamy poważne plany dla Altamonte. Kurorty, hotele, kasyna.
Wiesz, co musisz zrobić.
Jasne.
Całe wybrzeże będzie nasze.
Całe.
Aminah!
Nie! Carmela!
Angelo, nie!
Spokojnie.
Spokojnie, Angelo. Pomożemy ci.
Zniszczyli wszystko, co mamy.
Dzień dobry.
Bonucci, komendant karabinierów w Altamonte.
Szukam informacji
o właścicielu samochodu...
Ford...
czarny lub granatowy...
To mógł być podpalacz.
Czemu to robisz?
Słucham?
Czemu to robisz?
To nawyk.
Jestem schludny.
Schludny.
Powiedz... kto ci gotuje?
Słucham?
Kto dla ciebie gotuje?
Teraz? Tutaj?
W Ameryce, w domu.
Kto przygotowuje twoje posiłki?
Ja.
A jakie jest twoje ulubione danie?
Chili con carne.
Nie? W takim razie spaghetti.
OK. Dobrze.
Con carne.
OK.
Czas...
żebyś poznał prawdziwą kuchnię Altamonte.
Pójdziesz ze mną?
Tak.
Dobrze.
- Pod jednym warunkiem. - Tak?
Założysz swój nowy kapelusz.
OK.
Poczekaj chwilę.
Od kiedy masz kawiarnię?
Prawie dwadzieścia lat. To był pierwszy sklep moich rodziców.
Tu coś mamy.
Co to jest?
To jest kebab.
Nie, dziękuję. Zjemy następnym razem.
Dobre do herbaty.
Uważają cię za jednego z nas.
Dziękuję.
Wie pani co? Mógłbym...
odwrócić się twarzą do pani. Wyjdzie lepsze zdjęcie.
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
Inaczej sobie pana wyobrażałam.
A ja panią dokładnie tak.
I nie trzeba dziękować.
Za co?
Za podpowiedź. Chyba w czymś pomogła.
Kim pan jest?
Co pan robił na tej farmie na Sycylii?
Pakowano tam narkotyki na bazie metamfetaminy.
- Jak powiedziałem... - Przejeżdżał pan tamtędy.
Właśnie.
Proszę ze mną nie pogrywać.
Ja tylko piję herbatę.
Dla kogo pan pracuje?
- Jestem na emeryturze. - A wcześniej?
Mogę pana aresztować i porozmawiamy u nas.
Do tego potrzebna jest zgoda lokalnych władz.
Chyba że...
zabierze mnie pani do tajnego więzienia. I podda torturom.
Mówi ktoś, kto wiedział, na jaki numer w CIA zadzwonić.
Skąd pan go miał?
Z notesu.
- Jakiego? - Czarnego.
Jak mnie pan poznał?
Ma pani przewodnik po Rzymie. A to jest Altamonte.
I po głosie.
- A konkretnie? - Pani „m” jest
szorstkie jak papier ścierny.
Popracuję nad tym.
Powinna pani.
W winnicy policja znalazła wiele ciał.
Tak. Tak, tak.
Handel narkotykami to niebezpieczna profesja.
- Zabił ich pan? - Czy ja wyglądam na kogoś, kto zabija?
Jestem skłonna w to uwierzyć.
Interesuje nas pan.
Bo jestem interesujący.
Co jeszcze może mi pan powiedzieć?
Nic.
Bardzo żałuję, ale już nic.
Nie jest pan ani trochę ciekaw?
- Czego? - Jak pana znalazłam?
O, to było proste.
Przypłynęła pani tym samym promem.
Zauważyła kamery bezpieczeństwa na budynku terminalu.
Przewinęła pani dwa tygodnie wstecz, zobaczyła tablice volkswagena,
a GPS pokazał lokalizację.
Jak mi idzie?
Teraz trzeba zrobić wyszukiwanie osoby po nazwisku.
Już się tym zajęliśmy.
Dobrze, dobrze. Zaraz zrobi się ciekawie.
Dlaczego?
Nie chcę...
pani... psuć...
zabawy.
Proszę nie wyjeżdżać.
Dopiero się rozkręcam.
Ja też.
Panie McCall.
Bardzo dobrze. Podwójne „c” i „l”.
Halo?
Twoja córka już wyszła.
Kto mówi?
Pani Marto? Widziała pani Gabby?
Odebrał ją jakiś wasz policjant.
Wszystko w porządku?
Chiara!
Gabby!
Gio!
Carabiniere!
Tatuś, tatuś.
Popełnił głupi błąd. Prawda?
Zadzwonił tam, gdzie nie powinien.
Przestańcie!
Błagam!
Myślisz, że nie mamy tam przyjaciół?
Dlaczego utrudniasz nam życie, carabiniere?
Wiesz, że nie powinieneś tego robić.
Nie!
Viking!
- Dawaj tu małą. - Jem.
Kogo to obchodzi?
Wszyscy mamy czekać, aż skończysz jeść?
Rusz się!
To będzie przestroga. Dawaj małą.
Teraz patrz!
Następnym razem zrobimy jej krzywdę.
Albo jeszcze gorzej. Kumasz?
Zrobimy coś gorszego!
Puść ją!
Zamknij się!
Dobry carabiniere.
Dottore.
Co się stało Gio?
Upadł.
To samo...
dzieje się w wielu miastach.
To camorra. Ndrangheta.
Inaczej mafia.
Są jak rak.
I jak w przypadku raka... nie ma na nich lekarstwa.
Mam wezwać karetkę?
Niesamowite.
Ten kościół stoi tu ponad tysiąc lat.
Mam nowy przewodnik.
W środku jest fresk przedstawiający Maryję dokonującą cudu.
Uratowała niewinnego człowieka przed powieszeniem.
Wierzy pani?
- W co? - W cuda.
Czyli w pozornie przypadkowe zdarzenia, które dzieją się
we właściwym miejscu i czasie?
Nie.
Jak poszukiwania?
Wygląda na to, że jest pan duchem.
Buu!
Nie boję się duchów.
Ani niczego, co widzę,
panie Podwójne „c” i „l”.
Przyszłam powiedzieć, że już się panem nie interesujemy.
Nie?
Na razie jest pan tylko interesującym człowiekiem.
Ten sycylijski farmer to Lorenzo Vitale.
Od 10 lat na liście poszukiwanych przez Interpol.
Zarządzał ogromnym cyberimperium.
Kradł pieniądze z zagranicznych kont, agencji rządowych, funduszów emerytalnych.
Z jego farmy terroryści przerzucali narkotyki na kontynent.
- A więc jestem wolny? - Na razie tak.
Muszę zidentyfikować komórkę, o której istnieniu nie wiedzieliśmy.
Ma pani plan?
Myśli pan, że jestem nowicjuszką?
Dwa lata za biurkiem. To pewnie pierwszy wyjazd w teren.
- Zetknie się pani z miejscowymi. - I co z tego?
Mają własne sprawy. I nie zawsze mówią to, co myślą.
Ma pan pełno dobrych rad.
Dlaczego ja?
Pytanie brzmi:
Dlaczego Sycylia? Czemu nie...
Elba albo Sardynia?
Słucham?
Po co...
przemycać narkotyki do najbardziej strzeżonego portu w regionie?
- Dobre pytanie. - Tak.
Dam panu odpowiedź, jak tu skończę.
Wiem.
Wtedy odpowie mi pan na pytanie:
dlaczego ja?
Komendancie.
Co dobrego?
Jaka śliczna dziewczynka.
Pamiętasz mnie?
Jak tam głowa? Boli?
Spokojnie, dobrze?
Słuchaj, komendancie... muszę cię prosić o przysługę.
Pójdziesz do Somalijczyków
i poprosisz ich o łodzie.
Zrobisz to dla mnie?
Jasne, że zrobisz. Teraz jesteś moim chłopcem na posyłki.
Brawo!
Lubisz wtrącać się w sprawy innych.
Staram się tego nie robić, ale bardzo mi to utrudniasz.
Trzymaj się z dala od spraw, które cię nie dotyczą.
Mogą ci zaszkodzić.
Bóg jeden wie, że mam uczulenie na niedobre rzeczy.
Wiesz co?
Wierzę, że w życiu bardzo ważne jest...
wyczucie chwili. A ty, niestety,
wybrałeś zły moment.
Trzy tygodnie temu nie byłoby tej rozmowy, ale teraz tu jestem.
Naprawdę polubiłem to miasteczko
i tych ludzi.
I w głębi serca zaczynam wierzyć,
że to może być moje miejsce.
Więc...
proszę cię: cokolwiek tu robisz z kolegami,
idź robić to gdzie indziej.
Grozisz mi?
Przygotowuję cię.
Słyszeliście, co powiedział?
Przygotowuje się. Zabawny gość!
To Timex?
Nie.
To Bul...
Nie ruszaj się.
Siadaj.
Usiądź!
To, co uciskam, to nerw pośrodkowy.
W skali od jednego do dziesięciu
to jest dwa.
To trzy.
Nie chcesz poczuć czwórki,
bo się przy niej posrasz. Nie chcesz tego.
Ja też nie chcę. Ani oni.
Powiedz kolegom, że mogą wyjść. Niech wyjdą.
Wyjdźcie! Jazda stąd, już!
To „posłuszeństwo pod wpływem bólu”.
Mózg każe ci robić jedno,
ale ciało mówi coś innego.
Teraz słuchaj.
Wyjmij broń zza pasa.
I połóż na stole.
Powoli.
Do wozu.
Pieprzony Amerykanin.
Mąci tu.
Daj fajkę.
Co chcesz zrobić, Marco?
Zastrzelę skurwysyna.
A Vincent?
Pieprzyć Vincenta.
Nie będzie mówił, co mam robić.
Chodźmy. Oddaj gnata.
Dawaj gnata. Rozumiesz?
Z tyłu furgonetki znaleźliśmy paczki.
To jakiś narkotyk.
Nie ten, co zwykle.
Wezwę techników, żeby to sprawdzili.
RZYM
Hej.
Włącz telewizor.
...wybuch na dworcu kolejowym
to prawdopodobnie rezultat ataku terrorystycznego.
W tej chwili nie ma żadnych podejrzanych.
Zidentyfikowaliście...?
To Syryjczycy.
Produkowali bomby w mieszkaniu w bloku.
- Było coś jeszcze? - Tak. Plany dworca.
Oraz części bomby, zaawansowana technologia.
Na to szły pieniądze z przemytu narkotyków.
Gdzie jesteś?
- W Neapolu. - Natychmiast wracaj.
Dlaczego Sycylia?
Dlaczego?
Dlaczego nie Elba albo Sardynia?
Bez sensu przerzucać narkotyki przez najbardziej chroniony port w regionie.
Więc uważasz, że frakcja kontynentalna weszła w posiadanie...
W Neapolu.
Najłatwiejszy port do przemytu.
- Myślę, że oni są tutaj. - A więc?
Przyciśniemy ulicznych dilerów.
- Dadzą nam dostawców. - A ci hurtowników.
Od najniższego szczebla w górę. Dobrze.
Ja zacznę od umarlaków. Jeśli masz rację...
Do zobaczenia na finiszu.
Ciao.
CIA docenia państwa współpracę, inspektorze.
Jesteśmy do waszej dyspozycji.
Co w tej chwili robicie?
Zbieramy informacje.
Chcę przesłuchać tych ludzi.
Tego...
nie może pani przesłuchać.
Przerwała mi pani śniadanie.
A więc...
jaka jest umowa?
Przepraszam. Ktoś panu mówił o jakiejś umowie?
Nie zamierzam negocjować.
Jestem tu, by dać panu szansę.
Potrzebuję informacji. A pan mi ich udzieli.
Przykro mi z powodu twego brata.
Dziękuję.
Siadaj.
Musimy o czymś porozmawiać.
Nie dziś.
Są tu ludzie z CIA.
Szukają komórki terrorystycznej, która importuje narkotyk dżihadu
i sprzedaje go w całej Unii.
Więc zajmij się tym.
Zawieś działania.
Jest z nimi kobieta.
Bystra.
Zorientuje się, że to nie terroryści,
tylko wy.
Camorra...
Kupujecie narkotyki od wroga
i sprzedajecie na naszych ulicach, żeby sfinansować swoją działalność.
Po prostu rób swoje.
Widziałeś, co zrobili za pieniądze, które im zapłaciłeś?
Ilu ludzi zginęło na dworcu kolejowym?
Naszych ludzi.
Gdybym ja nie kupił tych narkotyków,
zrobiłby to ktoś inny
i ci ludzie zginęliby tak czy inaczej.
Zajmę się tą kobietą.
Dopilnuj, żeby nikt mnie nie tknął.
Nic nie zrozumiałeś...
Nic.
Masz rację.
Gówno mnie to obchodzi.
Mój brat nie żyje, a ty tu gadasz o bzdetach.
Nie masz dla mnie żadnych informacji.
Jesteś głupi?
Czy zapomniałeś, gdzie twoje miejsce?
Moje miejsce
jest na czele policji.
Zapomniałeś, kim jesteś?
Byłeś barbarzyńcą...
i na zawsze nim pozostaniesz. Ostrzegłem cię.
Dokąd to?
Czekaj.
Znajdź zabójcę mego brata.
- Ty gnoju! - Zrozumiałeś?
Zamknij się!
Moi barbarzyńcy zabiorą cię do szpitala.
Jak się pospieszą, to może będziesz mógł ruszać palcami.
Zrozumiałeś?
Następnym razem twoją głowę wyślę twoim wnukom.
Dzięki za pomocną dłoń!
Chodźmy, Antonio.
Były w furgonetce.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Co się dzieje?
Ktoś napadł na inspektora Barellę.
- Kto? - Nie wiemy.
Ale inspektor ma informacje dotyczące pani śledztwa.
Funkcjonariusz podwiezie panią do szpitala. A ja muszę się pożegnać.
Szukasz w złym miejscu.
McCall?
To nie terroryści.
To camorra.
- Bądź ostrożna. - Oddzwonię za chwilę.
- Collins. - Frank!
Wyjdzie z tego?
Nie szukamy terrorystów.
To camorra.
Dbajcie tu o nią.
Zajmę się tym, Collins. Wyjdziesz z tego.
Altamonte!
Mój brat został zamordowany na waszych ulicach!
Powiedzcie, kto to zrobił,
a ja was wynagrodzę!
Wiecie, kto to zrobił.
Kto zabił mojego brata?
Następnym razem to będzie więcej niż ucho.
Ilu ludzi dziś zabiję?
Powiedz, kto zabił mojego brata,
albo zabiję twoją rodzinę na twoich oczach.
Pokaż się!
O mnie ci chodzi.
Zabiłem twojego brata.
Prosiłem go:
„Zostaw tych ludzi w spokoju”. Nie posłuchał, więc...
Jesteś daleko od domu...
Amerykaninie.
Jestem tu, gdzie powinienem być.
Proszę bardzo.
Jestem tutaj.
Rozumiesz, co się teraz wydarzy?
Rozumiem słabość. Rozumiem ból.
Rozumiem śmierć. Rozumiem cierpienie.
A dzięki tym ludziom, zaczynam rozumieć spokój. Nie odbierzesz mi tego.
I Bóg mi świadkiem, że im też go nie odbierzesz, więc pytam...
Czy ty rozumiesz?
Rozumiem, że mogę wziąć wszystko, co zechcę.
Więc weź mnie, skoro możesz brać, co chcesz.
Oto jestem. Weź mnie.
Weź mnie.
Tylko nie rób tego tutaj.
Ale to jest najlepsze miejsce, Amerykaninie.
Na tym bruku.
Żeby ludzie mogli zobaczyć i powiedzieć innym, czego byli świadkami.
Nie musisz tego robić, synu.
Dobrze.
Twój wybór.
To twój wybór.
Wybór jest zawsze mój.
Naprawdę?
Vincent.
Więc zastrzel i mnie!
Zabij mnie!
Chodźmy stąd, nagrywają nas. Vincent.
Puść ją.
Jaka piękna chwila.
Ale nie potrwa długo.
A więc ciesz się nią, Amerykaninie.
- Bo ja wrócę. - Będę tu.
Zostawię to miasto w gruzach.
Będę czekał. Pośpiesz się.
Zabiję was wszystkich!
Szefie, musimy iść. Policja jedzie.
Do zobaczenia wkrótce. Niedługo.
Chodźmy!
Szybciej niż myślisz.
Co wiemy o Amerykaninie?
Nic.
Nikt nic nie wie.
Sprawdziliśmy nasze kontakty, ale...
też nic.
Nic nie wiedzą?
Może być z FBI,
z CIA,
z Interpolu.
Nie wiemy, Vincent.
A jeśli to ktoś z naszych wrogów, z jednej z rodzin?
Zabijemy Amerykanina.
Zabijemy go i spalimy to pieprzone miasto!
Jutro, Simone.
Jutro.
Co jest, kurwa?
Idź sprawdzić.
Nic.
Nikogo nie ma.
Salvatore?
Salvatò!
Salvat...
Simone.
Antonio!
Salvatò!
Salvatore!
Antonio?
Salvatò! Salvatò!
Giò.
Giò! Giò.
Nie wkurwiaj mnie!
Moi ludzie cię znajdą...
i zabiją jak psa.
Wszyscy musimy
stawić czoło śmierci.
Kim ty, kurwa, jesteś?
To była ta krew
Kim jesteś?
Za niecałe sześć minut tabletki zatrzymają twoje serce.
Kim ty jesteś?
A więc wiem
Że ta krew
Została przelana za mnie
Kiedyś, gdy byłem na dnie...
Marco!
Kim jesteś?
Kiedyś, gdy byłem na dnie
Połączone siły
CIA i Interpolu przejęły syntetyczną amfetaminę w ilości,
która mogłaby zabić dwa miliony ludzi.
To więcej niż populacja Neapolu.
Aresztowanie przywódców lokalnej camorry zakończyło
handel narkotykami i finansowanie komórki terrorystycznej.
Z ostatniej chwili:
Wczoraj na jednej z ulic Neapolu
znaleziono martwego Vincenta Quarantę,
domniemanego przywódcę pięciu rodzin camorry.
Przyczyną śmierci było przedawkowanie narkotyku, którym handlował.
Omija cię zabawa.
Rozwiązanie zagadki to wystarczająca satysfakcja.
- Dziękuję. - Za co?
Za telefon.
Uratowałeś mi życie.
Drobiazg.
To bagaż na wyjazd?
Nie, to...
to 366 400 dolarów w gotówce.
Sycylia.
A więc dotarłeś do pokoju z pieniędzmi?
Co z nimi zrobisz?
To oszczędności Grega Dyera.
Kogo?
Greg Dyer przez 43 lata był murarzem.
Jest na emeryturze.
Dziewięć miesięcy temu zhakowano jego konto emerytalne
i wszystko, na co pracował przez całe życie,
stracił za jednym kliknięciem.
Szukając oszczędności murarza,
namierzyłeś poszukiwanego od wielu lat cyber-ducha,
który przypadkiem jest ogniwem w narkotykowym łańcuszku?
Nie wiedziałem o tym, ale tak.
A więc wystrzelałeś sobie drogę do strzeżonego pokoju
z milionami dolarów, obligacjami, kodami do kont
i wziąłeś tylko trzysta tysięcy dolarów oszczędności Dwyera?
Trzysta sześćdziesiąt sześć tysięcy czterysta. Gotówką.
A gość nazywa się Dyer.
To twój przyjaciel?
Nie.
Przewiozłem go raz lyftem.
Nie rozumiem.
Zrozumiesz.
Greg Dyer?
- Nazywam się Emma Collins, dzwoniłam. - Zapraszam.
NA SPRZEDAŻ
A więc...
Co to jest?
366 400 dolarów.
To pana oszczędności.
Mogę otworzyć?
Skąd pani...?
To nie ja.
A więc kto?
Nie mogę powiedzieć.
Dlaczego?
Dlaczego ktoś zrobił to dla nieznajomego?
Dobre pytanie.
Możemy się rozpakować. Już się nie wyprowadzamy.
Dziękujemy pani.
Dziękujemy.
Ktoś zostawił to dla ciebie na recepcji. Jak się czujesz?
- Świetnie. - To dobrze.
Mamy zebranie z dyrektorem za pół godziny.
Chce poznać osobę, która rozwikłała sprawę we Włoszech.
Dobra robota.
„Twoja mama byłaby dumna”. RM
Wygraliśmy!
Widzę!
To wielkie wydarzenie dla Altamonte.
Roberto, zapomniałbyś.
Tłumaczenie napisów: Agata Deka