Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
USIDLIĆ LEKARZA
Wyjawię wam sekret życia w raju zwanym Santa María.
Jesteśmy małą osadą o sercu wielkości boiska piłkarskiego.
Łącznie 120 szczęśliwców
mieszka ze mną w tej rybackiej oazie.
Jako dziecko marzyłem o udaniu się na połowy z rodzicami.
Całymi godzinami pływali po morzu.
Zarzucali sieci i wracali do domu z połowami.
Pracowali od świtu do zmierzchu.
Nie brzmi to nadzwyczajnie.
To prawda, nie przelewało się.
Cieszyliśmy się jednak życiem.
Byliśmy szczęśliwi i niczego nam nie brakowało.
Przynajmniej tak mi mówili.
A w nocy,
gdy gwiazdy rozświetlały nieboskłon,
Santa María była najjaśniejsza.
Pewnego dnia wszystko nagle się zmieniło.
Miasto obok otworzyło nowoczesną fabrykę pakowania ryb
i pozbawiło nas ryb.
Oraz pieniędzy.
POCZTA
Miasto przywykło do życia od pierwszego do pierwszego
za grosze z zasiłku dla bezrobotnych.
Bez ryb zaczęła się migracja.
Ludzie gonili za amerykańskim marzeniem czy też koszmarem.
W tym mój brat Pablo.
Jestem Germán i w moich żyłach nie płynie krew.
Tylko Santa María.
Bo to miasto skradło moje serce.
Germánie, nie męcz psa.
To on mnie zaczepia.
Nie wiedziałem wtedy, że nasze życie czekała nagła zmiana.
I że wpłynie to na los tego wyjątkowego miasteczka.
Piękny dzień!
- Prawda, Don Claudio? - Germánie.
Śliczny.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Anito.
Dzień dobry, Simónie. Co u ciebie?
Wszystko dobrze.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Germánie.
Wezmę też mamy.
Nie aprobuję, ale twój wybór.
Dzięki. Do zobaczenia.
Dzień dobry. Chcę spieniężyć dwa czeki.
Ten jest mój.
A ten mojej mamy.
- Tysiąc razy ci odmawiałem. - Patrz.
Tysiąc razy pokazywałem ci ten list.
- To nielegalne. - Nie.
- To nielegalne. - Legalne. Mam list.
- Mogę stracić pracę. - Nie stracisz.
Ogolę łeb, jeśli tak się stanie.
Dzięki.
Mam pieniądze. Jedzenie na kolejny miesiąc.
Co się stało?
Dzwonił do mnie mój brat. Jest praca w mieście.
Znowu to samo, Marío?
Chcesz tego?
Tak, jeśli zapewni nam to pracę.
- Nie możemy po prostu wyjechać. - Dlaczego nie?
Bo to nasz dom.
Tak, ale nie mamy tu pracy.
Dostajemy wsparcie.
Mamy dalej żyć jak złodzieje?
Pobierać od rządu czeki, które nie są na twoje nazwisko?
Właśnie, że są.
Ten jest mój. To pełnomocnictwo do drugiego.
- Dla trupa. - Nie według rządu.
Ale według jej grobu – tak.
Nie będę pracować w mieście. Dość tego.
To ja dostałam pracę.
Nie mogę dłużej tak żyć.
Przykro mi.
Wzywamy wszystkich na zebranie mieszkańców.
Simónie!
Wzywamy wszystkich na zebranie mieszkańców.
Dzień dobry.
Nie ma zebrania?
Gdzie są wszyscy?
Utknęli w korku.
Tkwią w nim od lat.
To zaczynamy?
Rozmawiałem wczoraj z firmą.
Którą?
Którą firmą?
Firmą przetwórstwa rybnego.
Rozważa otwarcie tu fabryki i zatrudnienie ludzi.
- Nie brzmisz na szczęśliwego? - Bo nic z tego.
Ale jesteś burmistrzem.
- Powinieneś coś zrobić. - Potrzebujemy tej firmy.
Musimy sprzedawać nasze ryby innym miastom.
Próbowałem ich przekonać
do otwarcia zakładu w Santa Maríi.
Chyba za mało się postarałeś.
Błagałem ich, Benjamínie.
Ale musimy też mieć lekarza.
Lekarza!
Ubezpieczyciel twierdzi, że firma nie może otworzyć zakładu,
dopóki nie zatrudnimy na stałe lekarza.
- Zatem zróbmy to. - Germánie.
- To jest Santa María. - No i?
Od 15 lat szukamy lekarza, który zechciałby tu osiąść.
W tym problem. Zamiast szukać, trzeba go znaleźć.
Do zobaczenia.
- Ramónie? - Genialny pomysł.
Że też o tym nie pomyślałem.
Jakiś lekarz zechce tu zamieszkać.
Znajdziemy go.
To pewne.
RESTAURACJA SANTA MARÍA
Najpierw mój brat, a teraz María.
Może czas, abyś też wyjechał.
Nie.
To mój dom.
Santa María rzuciła na mnie urok. Będę tu mieszkać do końca mych dni.
No to co?
María wyjedzie sama?
Podaj mi tamtą.
Ostrożnie. Dobra.
Właśnie.
Proszę.
I jest.
Ramón?
Co wy robicie?
Wyjeżdżamy na wakacje.
Z całym dobytkiem
i z meblami?
O tej porze?
Dostałem dobrą pracę w mieście.
Zresztą moja córka... Podejdź tu, skarbie.
Potrzebuje okularów.
Widzi tak źle jak jej matka.
Racja. Jak inaczej wyjaśnić, że go poślubiłam?
A co z zakładem?
Powodzenia.
Co zrobimy, jeśli uda się ściągnąć lekarza?
Jak spowodować, aby został?
Przekonamy...
Nie, usidlimy go.
- Usidlimy? - Jak?
Coś wykombinujemy.
Tak jest.
Czyli okłamiemy.
Anito, nie chcesz, aby miasteczko odzyskało dawny urok?
Polegając na firmie, która może nie dotrzymać obietnicy?
Obiecała nam.
Pamiętaj, że wszyscy na tym skorzystają.
Ty, Simón, miasto.
Szkoła.
Szkoła, Anito.
Nie.
Wykreśl „siedem godzin”.
Napisz, że miasto jest trzy godziny stąd.
Trzy, sześć, siedem godzin, bez różnicy.
Coś jeszcze?
- Coś jeszcze? - Nie.
Wydrukuję.
Tyle listów.
Przewertowaliśmy książkę z adresami w poszukiwaniu lekarzy,
którzy zamieszkaliby w tropikalnym raju.
Nasz nowy wydział komunikacji
wziął się do pracy.
Zakleiliśmy listy poświęconą śliną...
DROGA DR MORA
...i rozesłaliśmy, jakbyśmy pisali je do Św. Mikołaja...
DROGI DR. VALENCIA...
...mając nadzieję na wór prezentów.
Całe miasto prosiło o to samo.
O lekarza, dzięki któremu powstanie tu zakład.
Tyle listów. Nie było ich końca.
Nie poddamy się.
Zmienimy życie jednemu z nich, choć jeszcze o tym nie wie.
- Doktorze, czekają w pokoju 12. - Już idę.
DROGA DR LÓPEZ
Przyszło coś?
Dziękuję, Anito.
Przysięgam, skarbie. Dziś na pewno.
Na pewno dostanę tę posadę w szpitalu.
Wiadomo. Pracujesz najciężej.
Zapracowałeś sobie.
Tak się cieszę. Kocham cię.
- Proszę. - Dziękuję.
Jutro wieczorem oglądamy mecz u mnie.
- Jeśli Kowboje przegrają, dajesz mi dom. - Nie licz na to.
Suárez.
Doktorze Suárez,
zawsze byłeś kompetentny.
Jesteś oparciem dla pacjentów.
Karierę medyczną masz bez zarzutu.
Ale zważywszy na sytuację,
dam to stanowisko innemu lekarzowi.
Komu?
Dali posadę Mau.
Przykro mi, skarbie. Trudno uwierzyć.
Cóż...
widzimy się na kolacji.
Val przyjechała do miasta. Wychodzę z nią.
Lucío, zarezerwowałem stolik kilka miesięcy temu.
Jak? To niemożliwe.
Przysięgam, że to nie ja.
Nie wiem, co tam zaszło.
To potwierdza, że słusznie nie dałem ci posady.
Obsikałeś mi samochód.
Jesteś dobrym lekarzem
i porządną osobą, więc nie zabiorę ci uprawnień.
Jeszcze.
Jeśli chcesz utrzymać posadę, musisz pojechać tutaj.
Santa María, 120 mieszkańców.
Będziesz ich lekarzem przez miesiąc.
Nie.
- Szefie, nie można tak. - Wolisz stracić uprawnienia?
Nie możesz mnie tam zesłać.
Wyjazd w poniedziałek.
Przyjeżdża lekarz.
Wzywamy wszystkich na zebranie mieszkańców.
Naprawmy dzwon.
Głośnik jest do kitu.
Nie było nikogo na zebraniu w sprawie naprawy.
Cholera.
Hej, Santa María!
Zebranie mieszkańców!
Mamy zebranie, do licha!
Już, Felipe. Na zebranie.
Wszyscy!
No dalej!
Chodźcie.
Postawmy sprawę jasno.
Głośnik na kościele wzywa na zebranie mieszkańców.
Zaczynamy.
Lekarz przyjedzie do Santa Maríi na okres jednego miesiąca.
Mamy dokładnie miesiąc,
aby przekonać go do podpisania stałego kontraktu.
Jeśli to zrobi,
na pewno postawią tu zakład.
- To nic pewnego. - Jest pewne!
Jasne, że jest. Dlaczego niby nie?
Znów będziemy mieli pracę.
Z czasem założymy kooperatywę i przejmiemy firmę na własność.
Kto nie chce się wypiąć na te comiesięczne czeki?
Sprzedawać nasze własne ryby?
Odzyskać mężów ze Stanów Zjednoczonych?
To miasteczko musi zaistnieć na mapie.
Zamiast wyjeżdżać
i błagać gringos o parę dolarów,
z dala od rodziny, dukając w ich języku.
Mamy miesiąc,
aby przekonać lekarza,
że Santa María to najpiękniejsze miejsce na świecie.
Bo to prawda!
Tak jest!
Mamy miesiąc, by przekonać doktora Mateo Suáreza,
że Santa María to spełnienie jego marzeń.
Mamy miesiąc, aby zakochał się w Santa Maríi.
Tak!
Do dzieła!
Sprzedaję tamale!
Mole tamale, słodkie z chili!
Chodźcie po tamale!
To musi być miłość od pierwszego wejrzenia.
Pełna zgoda.
Miasteczko musi być czyste na błysk.
SPRZĄTNĄĆ MIASTO NAPRAWIĆ KOŚCIÓŁ
Wiecie, co byłoby super?
Niech znajdzie pieniądze. Nie ma nic lepszego.
Choćby pięć peso. Będzie szczęśliwy przez kilka dni.
Poczuje, że ma farta.
To nam pomoże go uwieść.
Słuszny trop.
Naprawdę?
Śmiało, działaj.
A jaki mamy budżet?
To znaczy?
To ty zarządzasz budżetem!
Po pierwsze, jak on tu przypłynie?
Nasze tratwy go odstraszą.
Racja.
Potrzebujemy ładnej barki.
Nie, lepszy byłby jacht.
Niech zamieszka w najbardziej nowoczesnym domu.
- W moim. - Twoim?
- Niby nowoczesny, ale... - Co?
Jest okropny.
I najnowocześniejszy. Tak wyglądają domy w dużym mieście.
Jak? Okropnie?
To jedyny z telefonem.
Futbol.
- Nowoczesny. - Okropny.
- Futbol.
Sprawdziłem go w sieci
i jest fanatykiem futbolu.
Co za mecz.
Tu są zasady, boisko i stroje.
Prawie jak piłka nożna, tak?
Zgoda.
Gol! Ojej!
Pozbądźmy się bramek.
Aby uwieść, trzeba dobrze wyglądać i pachnieć.
To podbój.
Trzeba zbadać obiekt pożądania.
Przemówić w jego języku.
Mówić mu to, co chce usłyszeć. Uszczęśliwić.
Łatwo mówić o uwiedzeniu, ale to praca na cały etat.
W przypadku Santa Maríi
możemy to tylko osiągnąć dzięki współpracy.
Uważają, że jesteśmy leniwi, bo mamy status bezrobotnych.
Nikt już nie będzie stał w kolejce.
Pomożemy sobie
dzięki pracy od świtu do zmierzchu.
Pokażemy, na co nas stać.
Pięknie, moja droga.
Jak nowa.
Różowa, Consuelo.
- Jest prawie biała. - Jest różowa.
Bosko.
- Co robimy? - Podsłuchamy jego rozmowy.
- Po co? - Aby go lepiej poznać.
Naprawiony!
Niech żyje Santa María!
Ożeż w mordę.
To są pozycje.
- Czyje? - Kiedy?
- Musimy widzieć słupki jardów tutaj... - Kto pierwszy?
Jard po jardzie.
Boże. Poszło im w dekiel.
Panowie!
Muszą być dwie drużyny.
Nie czytaliście instrukcji.
Kto zrobi snap z tej strony?
Na środek. A z tej?
Zróbcie im miejsce.
Są liderami swoich drużyn.
Wystarczyło tak zrobić.
Możemy zacząć?
Trzydzieści sześć!
- Trzydzieści sześć! - Rzut!
- Biegnij! - Biegnij!
Trzydzieści sześć!
Jorge!
Trzydzieści sześć!
Masz ją, Benjaminie! Biegnij!
Słyszycie mnie?
Słychać mnie?
Tak, Pepe. Słyszymy. Powtarzam.
Słyszę cię.
Słyszycie mnie?
- Tak, słyszymy. - Wrócę.
Szybko.
Działa!
- Don Claudio! - Claudio!
Piękny dzionek. Prawda, Don Claudio?
Nie, doktorze.
Tu działają tylko linie naziemne.
- A internet? Wi-Fi? - Mamy kawiarenkę internetową.
Ale działa w kratkę.
Przywyknie pan.
- Cicho bądź. - Co?
Może pan zbliżyć się z naturą.
Płyną!
- Na pozycje! Szybko! - Z życiem!
Niebiescy po tej stronie.
No bez żartów!
O kurka!
Nie.
Nie wierzę. Futbol?
Tak, to oficjalny sport Santa Maríi.
- Gracie tu w futbol? - Wiadomo.
Taka tradycja. Mamy tu nawet ligę.
Zgadza się.
Dziwne. Pierwszy raz widzę, aby rozgrywający tak blokował.
No tak...
To gwiazda drużyny.
Technikę ma niepowtarzalną.
Kawał gracza!
- Może to mu pomaga. - Podpłyniemy tam?
- Nie. - Płyńmy.
- No dalej. - Nie.
- Płyń. - Cóż...
Płyńmy tam.
- Zgłupiałeś czy co? - Nie.
- Płyną w tę stronę. - Cholera.
- Płyną tutaj! - Na pozycje.
Na pozycje!
Trzydzieści sześć!
Jorge!
Biegnij, Benjaminie! Biegnij!
Biegnij!
Co on robi?
Wygraliśmy!
Chyba poniosły go emocje, bo mecz się skończył.
Wielka szkoda.
Dobra robota, drużyno! Trzeba to uczcić!
- Wygraliśmy! - Obie drużyny wygrały?
- Zwycięstwo! - Wygrał sport!
To koniec sezonu.
Wszyscy wygraliśmy.
Zwycięstwo!
- Dziękuję. - Pomogę panu.
Panowie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Witaj w Santa Maríi,
miasteczku życzliwości i beztroski.
Jak widać to skrawek raju.
SANTA MARÍA OBIEKT ŚWIATOWEGO DZIEDZICTWA
Ostrożnie.
- Dziękuję. - Pozwoli pan, że przedstawię...
Dość.
Patronka naszego miasteczka, Santa María.
- Co pan na to? - Śliczna.
Zapraszam.
Dziękuję.
Proszę się zadomowić,
a ja przyniosę pana torby.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jakby pan czegoś potrzebował, mieszkam tam z tyłu.
Niech się pan rozgości i cieszy pobytem.
Śmiało.
WITAMY, DR. MATEO
- Halo? - Jak ci minęła podróż?
Padam z nóg. Nie wyobrażasz sobie, jak ciężki jest dojazd.
A jak miasteczko?
Ta wyspa?
Tycia.
A Hernán?
Germán.
W porządku.
Miły, ale dosyć dziwny.
A jak dom?
Dom?
Jest okropny.
Ma najohydniejsze drzwi, jakie w życiu widziałem.
Nie uwierzysz, na jakie zdjęcie teraz patrzę.
Jakie zdjęcie? Nie zdjąłeś go?
Co porabiasz?
Szykuję się do wyjścia. Zjem w naszym ulubionym lokalu.
Ile bym dał za kurczaka tikka masala.
- Co takiego? - Kurczak tikka masala.
Kurczak tikka masala. Pędem do kuchni!
- Do której? - Do restauracji.
Już pędzę.
Kurczak tikka masala.
- Kurczak tikka masala. - Kurkachika co?
Kurczak tikka masala. To ulubione danie lekarza.
Kurczak tikka masala.
Kurczak po indyjsku.
Dzień dobry.
Gdzie mogę znaleźć jakąś restaurację?
Chyba „jedyną” restaurację.
Już ją pan minął. Jest na tej ulicy, tam z tyłu.
Dobra, dziękuję.
Mam na imię Mateo.
- Ana. - Miło cię poznać.
Do zobaczenia.
Macie coś z kurczakiem?
DANIE DNIA: KURCZAK TIKKA MASALA
Kurczak tikka masala?
To ja poproszę.
Na zdrowie.
- Smacznego, panie doktorze. - Witamy.
Nieźle, jak na pierwszy dzień.
Benjamín miał rację.
Nic nie przebije wiary w to, że ma się farta,
bo znalazło się pieniądze.
Dzień dobry, panie doktorze. Nie powinno mnie tu być.
Chciałem jednak pana przywitać.
Jestem Benjamín.
Właściciel tego domu.
- Witam. Miło cię poznać. - Tak.
Doceniam gościnę.
To bardzo...
wyjątkowy dom.
Co tu wszyscy robią?
Przyszli na wizytę.
Dobrze, najpierw napiję się kawy.
Gdzie sprzęt do kawy?
Nie, ekspres do kawy.
No właśnie.
Dobrze, panie Delfino. Głęboki wdech.
Wydech.
Znakomicie.
Otworzyć usta.
Szerzej.
Jeszcze trochę.
Właśnie.
- To boli? - Nie, panie doktorze.
Mam grzybicę stóp.
Cały czas mnie swędzi.
To się rozprzestrzenia.
To już nie grzybica stóp,
tylko całej nogi.
Obawiam się, że pójdzie jeszcze wyżej.
Rozumie pan?
Pokazać panu?
Spójrzcie na strzykawkę!
Jak mogę pani pomóc?
Proszę dać mi tabletki antykoncepcyjne.
Błagam.
Anito.
- Dzień dobry. - Cześć, Germánie.
Chciałem ci powiedzieć, że...
Doktor wychodził od ciebie.
No i co?
Nic takiego.
Nie ma w tym nic złego.
Doktor jest przystojny. Trzeba przyznać.
No i...
Lubisz go choć trochę?
Jest zaręczony.
Ani trochę go nie lubisz?
Nie szukam chłopaka.
Jestem zawalona robotą. Nie przyjadę.
A w ten weekend? Nie przetrwam miesiąca bez ciebie.
Przykro mi. To nie ja zmusiłam cię do wyjazdu.
Zadzwonię jutro.
Dzień dobry.
No popatrz.
Już się pan zadomowił.
Znakomicie.
Jak tam konsultacje?
W tym tempie nie wytrwam tygodnia.
Lekarz przyjął 40 pacjentów w jeden dzień!
Mówi, że to tempo go wykończy.
Ponoć pewne rzeczy widział po raz pierwszy w karierze.
Powiedział, cytuję:
„Czuję, jakbym wrócił do średniowiecza”.
Średniowiecza! To jakieś 500 lat temu.
Zgadza się.
Tak kogoś uwodzicie?
Kto miał grzybicę stóp?
Jorge!
Myślałeś, że pokazanie mu
swoich ohydnych narośli skłoni go do zostania?
Niemożebnie swędzi.
- I cuchnie. - Dość, do licha!
Od dzisiaj ja decyduję, kto idzie na wizytę do lekarza.
- Jasne? - Tak.
No dobrze. Kto potrzebuje konsultacji medycznej?
- Ja. - Ja.
Też chcę.
Jorge!
Tak sobie myślałem...
Tak, wiem.
Nie pokażę już stopy lekarzowi.
Nie o to chodzi.
Lubisz muzykę, prawda?
- Tak. - Idealnie.
Zagrasz rocka dla pana doktora?
Uwielbia go.
Nie. Nie cierpię rocka.
Kręci mnie cumbia.
Cóż, cumbia-rock, rock-cumbia.
Muzyka to muzyka.
Liczę na ciebie.
Nie! Nie cierpię rocka!
Spokojnie. Polubisz.
Sam się zdziwisz. Zobaczysz. Dzięki!
Trzy dni i już mam dość.
Zadzwonię do szefa i będę błagać o powrót.
Odezwę się później, skarbie.
- Dzień dobry. - Halo?
Kto mówi?
Tu szpital.
Dzień dobry.
Mogę porozmawiać z doktorem Peñą? Dzwoni dr Mateo Suárez.
Tak, proszę zaczekać.
- Co zrobimy? - Uspokój się.
Doktorze Suárez?
- Tak. - Dr Peña jest bardzo zły na pana.
Kazał do siebie nie dzwonić.
Jeszcze jeden telefon i proszę nie wracać.
Miłego dnia, doktorze.
Dzień dobry, doktorze.
- Dzień dobry. - Mam umówioną wizytę.
Oczywiście. Zapraszam.
Komary się do pana dobrały.
Nie musi pani mi mówić. Proszę.
- Halo, panie Hernández? - Tak.
- Co u pana? Tu Germán Herrera. - Kto?
Germán z Santa Maríi.
Z miasteczka rybackiego.
Tak, pamiętam waszą propozycję. O co chodzi, Germánie?
Dzwonię, aby dać znać, że mamy lekarza,
który podpisze stały kontrakt.
Szczerze wam gratuluję.
Wygląda jednak na to, że postawimy zakład w Catalina de Ríos.
Złożyli nam świetną ofertę i...
Też złożymy wyśmienitą propozycję.
Posłuchaj.
Zaoferowali nam hojny datek osobisty.
Ile wynosił ten hojny datek?
Pół miliona peso?
Proszą o łapówkę.
Tak to już jest.
- Wszędzie. - To sporo pieniędzy!
Spłacimy to,
kiedy sprzedamy ryby.
- Tak. - Nie mam takich pieniędzy.
To pożyczka.
Mój szef nigdy tego nie przyklepie.
Twój szef?
Nie możesz samodzielnie podjąć tej decyzji?
Jestem bliski zastąpieniu przez bankomat.
Już jesteś bankomatem.
Spójrz na siebie!
Co ty sugerujesz?
Jestem kierownikiem banku od 12 lat.
Błagam was.
Udawajcie, nagrywają nas.
Naprawdę sądzisz, że sprawdzą nagranie?
Dzień dobry. W czym mogę panom służyć?
Benjamínie.
Błagam.
Pożyczka.
Ile chciałby pan pożyczyć?
Bo jak cię zdzielę w rzyć!
- Siadaj. - Cholera.
Imię?
Odkryliśmy, jak podsłuchiwać jego rozmowy...
Dobry wieczór.
- Co tu robisz? - Co słychać?
- Co ukrywasz, Anito? - Nic.
Nic...
Pokaż.
Tak możemy go skrzywdzić.
Nie mogę pokazać.
To prywatne informacje, nie powinniśmy ich wykorzystywać.
Dawaj, Anito.
Stracił brata, gdy był dzieckiem. Mocno go to dotknęło.
To tak jak ja.
Co?
Twój brat żyje.
Wyjechał tylko do USA.
Co za różnica?
Obiecaj, że nie użyjesz tej informacji.
- Obiecać? - Wierzysz mu?
Niech da pod zastaw jakąś kasę.
W porządku.
Myślałeś kiedyś o wyjeździe?
Nie. Nigdy nie opuszczę Santa Maríi.
Mógłbym codziennie tu siedzieć i łowić ryby.
Też bym nie wyjechał.
Ile masz lat?
Trzydzieści trzy. A dlaczego?
Po prostu...
tyle lat miałby mój brat.
Zmarł kilka lat temu.
Bardzo mi przykro.
Też straciłem brata.
Miał tylko cztery lata.
Mieliśmy wypadek...
i karetka przyjechała za późno.
Więc zostałem lekarzem.
Aby móc ratować życie.
Rzadko o tym mówię.
Ja też.
Tak trudno jest złowić rybę czy jestem do kitu?
Brakuje ci tylko praktyki.
Cierpliwości.
Złowiłeś coś?
Jeszcze nie, ale niebawem.
Złowię coś, zanim wyjadę.
Obiecuję.
Na cześć naszych braci.
Cierpliwości, pamiętaj.
Łatwo się denerwuje.
Bo jej się podobasz.
- Co? - Wygadała mi się.
Przegiąłeś, stary.
Gotowy?
Słyszysz ten głos?
Minęło kilka dni
i nasz plan zaczął działać.
Świat należy do wytrwałych, prawda?
Mateo był już gotów połknąć haczyk.
Don Claudio! Miłego dnia.
Całe miasto było w to wplątane.
Dillas!
Quesadillas.
Ale mimo najszczerszych naszych starań,
lekarz zaczął czuć się samotny.
Miałaś przyjechać za dziesięć dni.
- Wiesz więc kiedy? - Nie, skarbie.
Tęsknię za tobą.
Co byś mi zrobił, gdybyś tu był?
- Co bym ci zrobił? - Tak.
Cóż...
Na początek
pocałowałbym w szyję.
Potem...
gładziłbym cię po rękach,
po plecach.
Tak?
Po nogach.
- I co jeszcze? - A może zdjąłbym ci ubrania?
Zdjęłam je.
- Cudnie. - Co jeszcze?
Potem...
wyjąłbym swoją maszynę.
Jego maszynę?
Co byś zrobił z tą maszyną?
Powiedz mi.
Powiedz jej.
Smyrałbym cię po stopach.
Po stopach?
- Zapisujemy to wszystko? - Tak.
Albo.
O co mu chodziło z tą maszyną?
No, jego narzędzie.
- Które? - Och, Consuelo!
To mój ulubiony kawałek.
Zanim o nas zapomną
Zapiszemy się na kartach historii
Nie zamierzamy trwać na kolanach
To nie wina duszy
Zanim o nas zapomną
Skruszymy te wszystkie ściany
Poszukamy...
Dzień dobry.
O co chodzi?
- Vero. Co u ciebie? - Germánie.
Masz ją czy nie?
Przepraszam.
Zmroziłeś ją?
Nie za mocno.
Ja pierniczę.
Do widzenia.
Co za gość.
Cierpliwości. Wkrótce połknie haczyk.
- Germánie. - Co?
- Jest tam coś? - Tak.
- Tak? - Tak.
Dobra.
- Co powinienem zrobić? - Wciągnij ją.
Stanowczo, ale spokojnie.
Dalej.
- Ale ciężka. - Użyj siły.
Mam ją!
Mam!
Jest...
Jest bardzo zimna.
- Tak. - Jest zamrożona.
Tym bardziej wyjątkowa ryba, bo pochodzi z głębin.
- Twoja pierwsza. - Pierwsza?
- Twoja pierwsza. - Moja pierwsza!
- Moja pierwsza ryba. - Gratulacje!
Twoja zdobycz!
Oto ta ryba!
Gratuluję pierwszego połowu!
Na zdrowie!
Dziękuję.
Dobry wieczór, wspaniali mieszkańcy Santa María.
Dziś będziemy świętować wodę i ryby.
Idealny moment, aby przedstawić wam zespół Tormenta Tropical!
Abyście nas nie zapomnieli, porwiemy was do tańca.
Miłej zabawy.
Brawo!
Panie doktorze.
Narysowałem coś. Liczę, że się spodoba. Tu łowi pan pierwszą rybę.
Bardzo dziękuję.
Zanim o nas zapomną
Zapiszemy się na kartach historii
Sukces zawsze jest słodko-gorzki.
Chciałem tańczyć, ale czułem wewnętrzny opór.
Germánie.
Zatańczmy.
No śmiało.
Zanim o nas zapomną
Skruszymy te wszystkie ściany
Poszukamy tego, co zostało
Nieważne, że to okruchy naszego życia
- Germánie. - Dzień dobry. Co tam?
Nie boisz się?
Czego?
Że odkryje wszystkie nasze kłamstwa.
Nie, dlaczego miałby? Nikt mu nie powie.
Już tak blisko.
Musimy to przerwać.
Potrzebujemy tego zakładu pakowania ryb.
Błagam cię.
Wiem o tym, ale nie za cenę skrzywdzenia Mateo.
Nie możesz się teraz wycofać.
Kończę z tym.
Jak to? Tylko, proszę, nic mu nie mów.
Nie zmarnuj tego, co osiągnęliśmy.
Obiecaj mi, dobrze?
Dalej, obiecaj.
- Nie mów mu. - Dobrze.
Znów odrzucili.
- Dlaczego? - Dlaczego?
Po pierwsze, to dużo forsy. Po drugie, w żadnym formularzu
nie ma pozycji dotyczącej łapówki.
- To nie jest łapówka. - To jest łapówka.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Chwileczkę.
Jesteś kierownikiem banku?
- Tak. - Nie sądzę.
- Nie jesteś kierownikiem. - Nie?
Kierownik nie przyjmowałby od innych rozkazów.
Kierownik dysponuje, proponuje i działa.
- Robisz tak? Nie, bo jesteś... - Nie mów tego.
- ...cholernym bankomatem. - Spójrz na siebie.
To klasyka.
Podoba mi się.
Co tam się stało?
Przewróciłem się.
Kto cię zszył?
Najbliższy szpital znajduje się
jakieś pięć godzin od Santa Maríi.
Gdy nie mamy wyboru...
Rzeźnik. Uwierzysz?
On zszywa ludzi, bo wie najwięcej o ludzkiej anatomii.
Nawet nie wiem, czy myje ręce.
Zarzyna świnię, po czym zszywa ludzi.
Rzeźnik zszywa ludzi?
Mogło się zdarzyć.
Każdy powinien mieć prawo do lekarza.
Lucío?
- Tak? - Słuchasz mnie?
Jestem spóźniona.
Przepraszam, że zadręczam cię problemami mojego miasteczka.
Zadzwonię wieczorem.
Dobrze.
Cześć.
Powodzenia w sprowadzeniu jej tutaj.
Mau.
- To jego najlepszy kumpel. - Ze szpitala.
Mistrzu!
Wyświadcz mi przysługę. Nagrasz dla mnie sobotni mecz?
- Nie możesz go tam obejrzeć? - Nie, stary.
Pewnie chodzi o mecz futbolu.
Zapewne.
Kto ma to coś, co daje dostęp do wszystkich kanałów?
Susy.
Ona ma wszystkie kanały.
Przysłano jej to ze Stanów.
- Użyjemy w sobotę w restauracji. - Tak.
- Jak leci? - Hej.
Widziałeś może Lucíę?
Dlaczego?
No bo...
zachowuje się dziwnie...
Nie wiem.
Możesz mieć ją na oku?
- Dobra. - Spokojnie, przypilnuję ją.
Rozmawiałem z firmą rybną i pojawił się problem.
Ale spokojnie!
Dobra wieść jest taka, że można to rozwiązać,
ale musimy współpracować.
Oto plan.
Witam, panie Hernández.
Witamy w Santa Maríi.
Dziękuję.
Tak, ale według spisu Santa María
ma 110 mieszkańców.
To pewnie błąd administracyjny.
Komu pan bardziej wierzy?
Liczbom w komputerze czy osobie, która całe życie tu mieszka?
Aby zrealizować projekt i dać mu priorytet,
musi tu mieszkać minimum 210 osób.
Wiem.
Robiłbym to wszystko, gdybyśmy nie mieli 225 mieszkańców?
Sam nie wiem, co myśleć.
Niech pan posłucha.
Według pana ile jest tu osób?
Proszę zgadnąć.
Ze 100, może 120.
Zapraszam.
No proszę.
Tędy.
Ostrożnie.
- Tędy. - Tak, zapraszam.
Dziękuję.
Pędem!
- Szybko! - Z życiem.
Chodźmy!
Co tu się dzieje?
Godzina 20.00. Telenowela.
Szybko!
Dalej! Rozsiądźcie się!
- Przepraszam! - Szybko!
Rozdajcie plansze i fasolki.
Szybko!
- Pijak! - Bingo!
Proszę kontynuować.
Według pana ile tu jest osób?
- Nie wiem. Ze sto. - Tak.
Prawda?
No i proszę.
Dobrze.
Znakomicie!
Widzę, że mówi pan prawdę,
więc zrealizujemy projekt.
Dogadał pan temat datku osobistego?
Tak, będzie gotowy w tym tygodniu.
Na pewno.
- Idealnie. - Odprowadzę pana do łodzi.
Gdzie jest restauracja?
Restauracja? A po co?
Zostawiłem kapelusz.
Proszę się nie martwić. Przyniosę panu.
Spokojnie. Gdzie jest restauracja?
- Tam prosto. - Tam?
- Tak, śmiało. - Dziękuję.
- Zaczekam tutaj. - Dobrze.
Wszyscy do restauracji!
Doktorze!
Margarito.
Gdzie są wszyscy?
Jest po 20.00.
Oglądają telenowelę.
To mój kapelusz.
Ale to było „och”?
Czy raczej „aha”?
Raczej „aha”.
No i co?
Gdybym wiedział, że to ważne, zwróciłbym uwagę.
No i co?
Znów odrzucili wniosek o pożyczkę.
Jesteś bankomatem.
To był gracz ofensywny.
Świetnie.
- Tak! - Tak.
- Tak.
- Tak! - Tak.
Pierwszy i dziesiąty.
Świetne zagranie.
- Niesamowite. - Zmykam do toalety.
- Obaj? - Razem ruszają.
Dłużej tego nie zniosę. Gorsze to niż słuchanie rocka.
Gówno z tego rozumiem.
Nie da się tego zrozumieć.
Zwą to sportem?
Co za ciołek pędzi na zbity...
Ciszej.
- Chuy. - Tak.
- Włącz piłkę nożną. - Margarito, zmień kanał.
Szybko.
Ten mecz...
- O tak. - Tak.
Nie.
Tak!
Tak.
Gol!
Wystarczy.
Idzie. Zmień kanał.
Jak to gol?
Co mnie ominęło?
Kopacz kopnął.
Kopnął i bum.
Zdobyliśmy punkt.
Niebywałe.
Coś pięknego.
A biegacz biegł.
Biegł i bum. Kolejny punkt.
Coś niebywałego.
Bardzo dobrze.
Benjamínie.
Ale jesteś pijany.
Tak, w sztok.
- Kogut! - Kukuryku!
No nie wierzę.
Za każdy razem, gdy tu przychodzę, znajduję banknot.
Ty to masz farta.
- Też bym tak chciał. - Benjamínie.
Zamknij się już.
Nie.
Wspaniale nam tutaj.
To cudowny dzień!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Zdrowie! Nie, zdrowie Santa Maríi!
Zdrowie!
Obiekt Światowego Dziedzictwa, Santa María.
Ryba połknęła haczyk.
Słyszeliście, co mówił?
„Wspaniale nam tutaj”. Tak powiedział.
Naprawdę lubi te banknoty.
Sprawdzają się.
Nie.
Jeśli teraz zaproponujemy mu kontrakt, wycofa się.
To najtrudniejszy moment.
Łatwo sprawić, aby ryba połknęła haczyk.
Trudniej przekonać ją do uroków życia poza wodą.
Jeśli ryba będzie przekonana,
sama wskoczy do łódki.
Bez niczyjej pomocy.
Co teraz zrobimy?
Lencho. Co robisz przez najbliższe dwie godziny?
Kupić ci mezcal?
- Zdrowie doktora Salasa. - Zdrowie.
Witamy w Santa Maríi.
- Hej, Margarito. - Hej.
Cześć, George.
Poproszę piwo.
Oczywiście.
Kto to jest?
Pan doktor.
Zgłosił się, aby objąć posadę stałego lekarza.
Ponoć podpisze pięcioletni kontrakt. Powiadają, że jest świetny.
Margarito... Fajnie, że tu jesteś, Mateo.
Jeszcze kolejka.
Zapomniałem. Jutro masz wolne.
Doktor Salas cię zastąpi.
Dziękuję.
To chodźmy na ryby.
- Jutro? - Jasne.
Dobrze.
Piętnaście, szesnaście...
Idzie.
Każdy zdąży. Kto następny?
Dobrze.
Co się dzieje?
Jesteś gotowy?
Kurka, zapomniałem. Przepraszam.
Zajmuję się doktorem Salasem. Pracuje u mnie w domu.
Zobacz, ile ludzi.
Dobrze.
- Innym razem. - W porządku.
Ten haczyk nie jest tak łatwo połknąć.
Czasami cel uświęca środki.
Los Santa Maríi był w naszych rękach, a tyle już włożyliśmy w to sił.
Proszę pani, dzwonię, bo wciąż odrzucacie wniosek o pożyczkę.
ODRZUCONO WNIOSEK O POŻYCZKĘ
Według mnie ma to ręce i nogi.
Mam go przed sobą.
Jest z Santa Maríi. Nie ma żadnego zabezpieczenia.
Tak jest.
Pracuję dla was 18 lat.
Pana praca to wypłata świadczeń.
Łatwizna. Tylko tego oczekujemy.
Ale chciałbym...
Nie chcę umniejszać pana pracy,
ale łatwo można pana zastąpić...
- Nie mów tego. - ...bankomatem.
Powiedziała.
Co to jest?
Nasza pożyczka.
Zatwierdzili ją?
Nie. Ja ją zatwierdziłem.
Co? Jak?
Trzeba będzie bardzo oszczędzać, aby ją spłacić,
ale damy radę.
Germánie.
Co to jest?
Moje CV.
Będę potrzebować pracy w fabryce.
Wielkie dzięki, stary.
Dziękuję.
Bardzo ci dziękuję.
Dobrze, że wszystko się układa.
Wracaj.
Tęsknię za tobą.
Wciąż jesteś na mnie zły?
- Halo? - Marío.
Co masz na sobie?
Sukienkę, którą mi dałeś na urodziny.
A pod spodem?
Co?
Co nosisz pod spodem?
- Co się stało? - Słuchaj.
Mateo zadzwonił do Lucíi, ale jej nie zastał.
Właśnie.
Nagrał jej długą wiadomość.
Tak.
Zaczął mówić o stopach.
I maszynie.
To było dosyć zagmatwane.
Potem zaczął gadać o oleju.
- Przejdźcie do rzeczy. - Chwila.
Była w domu Mau, jego najlepszego kumpla.
- Mau. - Jego najlepszy kumpel.
- Kumpel. - Jej widać też.
Co tu więcej mówić?
W skrócie:
Zdradza go od trzech lat.
Z jego najlepszym kumplem!
Mau. Trzy lata.
Trzy lata!
Więc zerwali ze sobą.
- Zerwali ze sobą? - Zerwali ze sobą?
Zerwali na amen.
No i proszę.
Nie ma powodu, aby tam wracać.
- Może zostać tu z nami. - Tak sądzimy.
Zgadza się.
To na zdrowie!
Na zdrowie!
- Sami faceci? - No nie.
- Proszę. - Dzięki.
- Na zdrowie! - Na zdrowie.
Mateo.
Ciężki dzień?
Zerwałem z Lucíą.
O co poszło?
Przez cały ten czas...
Z najlepszym przyjacielem.
Jak mogłem nie zauważyć ich zdrady?
Inni przyjaciele musieli wiedzieć. Same pieprzone kłamstwa.
Uwierzysz?
Pewnie przez cały czas nabijali się ze mnie.
Idę do łóżka.
Dbaj o siebie.
Simónie.
Simónie!
Simónie.
Kto tam?
Duch.
Dobrze.
Tu Germán, przygłupie.
Tak podejrzewałem.
Podpisze kontrakt.
Germánie.
Dobranoc.
Dobranoc, Vero.
Długo ci to zajmie?
Raczej nie.
Może weź swoje spiski do własnego łóżka.
Simónie.
Myślałeś o tym, co się stanie, gdy podpisze?
Rozważałeś, co się stanie, gdy odkryje, kim naprawdę jesteśmy?
Że wszystko było sfingowane?
Że od miesiąca go okłamujemy?
Od miesiąca!
To były kłamstewka.
Ale to wciąż kłamstwa.
Nieważne, czy są małe, czy duże.
Niszczą wszystko.
Mamy dwie opcje.
Wrzucamy rybę do wody i zapominamy o jej usidleniu.
Albo przez następne pięć lat, przez 24 godziny na dobę,
będziemy dalej miastem, które wykreowaliśmy dla dr. Mateo.
Nie!
Nie będę słuchać rocka przez pięć lat!
Co?
Spróbujcie słuchać tych hałasów codziennie.
- Chwała Maryi Dziewicy. - Niepokalanego poczęcia.
Przepraszam.
Nie chciałem przeszkadzać. Nie wiedziałem...
Spokojnie, Mateo.
Cóż,
chciałem tylko...
powiedzieć wam,
że trudno było przywyknąć,
ale przez ostatni miesiąc
odkryłem coś w Santa Maríi.
I jest to bardzo prawdziwe.
Jesteście autentyczni.
Nie wszędzie można to znaleźć.
Nie muszę pytać, jak się macie.
To widać.
Wystarczy spojrzeć wam w oczy i na wasze szczere uśmiechy.
Niczego nie skrywają. Są prawdziwe.
I tyle.
Chciałem wam powiedzieć, że...
Chcę zostać
waszym lekarzem.
Wielkie dzięki, Mateo.
Ale...
chodzi o to, że już...
zatrudniliśmy innego lekarza.
Dlaczego to zrobił?
Bo mu na nim zależy.
Bardzo mi przykro.
- Mówię to od serca. - Nie.
Rozumiem.
Nie będę już przeszkadzać.
Chciałem się pożegnać.
Miło byłoby cię lepiej poznać.
Germán powiedział mi,
co czujesz.
Co czujesz
do mnie.
Czyli co?
Mówił, że jesteś mną zainteresowana.
Germán.
Mateo,
okłamali cię.
Okłamaliśmy cię.
Twoje doświadczenia nie zawsze były prawdziwe i szczere.
Gdzie jest kontrakt lekarza?
Kontrakt?
- Wysłaliśmy pocztą. - Nic nie dostałem.
- Na pewno macie kopię. - Tak, tutaj.
Mamy kłopoty.
Czym jest przyłożenie w futbolu?
- Cóż... - Nie masz bladego pojęcia.
Cały czas mnie okłamywałeś?
- Nie, Mateo. - Jak zmarł brat Germána?
Podczas porodu.
Porodu?
A nie?
Dlaczego, Germánie?
Dlaczego nikt nie mówi mi prawdy?
Której prawdy, Mateo?
Posłuchaj.
Zaczekaj, Mateo!
Stój, Mateo!
Mateo!
Posłuchaj mnie.
Od dawna jesteśmy miastem żywych trupów.
To tak, jakby ktoś
wyssał z nas siły witalne.
Największą radość sprawia mi odbieranie czeku,
który nawet nie jest na moje imię.
Czek to nie tylko pieniądze.
To też wstyd.
Takie miasteczka
są zapomniane, wymazane z mapy. Zabierają nam ryby,
zbiory, całą naszą pracę.
Jedyna prawda jest taka, że bez lekarza nie będzie miasta.
Nie wiedziałem, jak załatwić jednego, aby polepszyć byt 120 ludzi.
Powiedział 120?
Nie, 220.
Przepraszam, że cię okłamałem,
ale chciałem uratować Santa Maríę.
Nie chcemy lekarza.
Chcemy ciebie, Mateo Suáreza.
- Wszystko dobrze, doktorku? - Tak.
Dokąd płyniesz?
Ja tu zostanę.
Silnik mi siadł.
Takie życie.
Codziennie stąd wypływam
i nigdy nie czekałem, aż słońce zajdzie nad miastem.
Zobacz, jak ślicznie.
Bez wątpienia, kiedy życia zmusza nas do postoju,
w końcu dostrzegamy prawdziwe piękno rzeczy.
Nie doceniamy tego piękna.
Aż nagle odkrywamy, że słońce prześwituje też przez szczeliny.
Prawda, doktorku?
Co się stało?
Nauczysz się grać w futbol?
Nie.
Umowa stoi. Będę waszym lekarzem.
Polejcie mu drinka!
Doktorku!
Niech żyje lekarz!
PAKOWANIE RYB
Najpierw spłaciliśmy pożyczkę bankową,
aby pomóc Benjamínowi wyplątać się z tarapatów.
Koniec końców, zakład pakowania ryb odmienił nasze życie.
Mamy to, na co zasłużyliśmy.
I wiecie co?
Tyle nam wystarczy.
Kiedy myśleliśmy, że wszystko stracone, a raj zostanie nam odebrany,
rozwiązaliśmy to w stylu Santa Maríi.
Jako cholerna drużyna.
Bo 120 zjednoczonych osób
jest warta więcej niż milion skłóconych.
Już nigdy nie zagraliśmy w futbol.
Dzięki Anie znów otworzyliśmy szkołę. Dzieci marzą o karierze lekarza,
inżyniera i astronauta.
Życie w raju znów nabrało sensu.
Ryby sprowadziły do nas peso i odzyskaliśmy rodziny.
- Nic się nie zmieniłeś. - Ty też nie.
Pablo, mój brat.
- Cześć. - María.
Cześć, Marío.
Rodzina znowu razem.
Pod koniec dnia pracy, gdy nawet mruganie sprawia ból,
nie sposób opisać szczęścia, które daje
powrót do domu.
Mimo to
wciąż starcza mi siły na inne rzeczy.
Nie będziemy bogaci,
ale przysięgam z głębi serca,
że los nam sprzyja.
Ryby, peso,
miłość, rodzina, przyjaciele.
Oraz noce, podczas których gwiazdy rozświetlają nasz raj.
Czego więcej można chcieć?
USIDLIĆ LEKARZA
Napisy: Przemysław Stępień