Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ISANG DOCUMENTARY MULA SA NETFLIX
Narinig mo na ba ang tungkol kay Kai? Ang bayaning nakikisakay?
Kung 'di pa, maririnig mo. Ito ang sikat sa Internet ngayon.
- Ano'ng pag-uusapan? - Ano'ng nangyari?
'Di ito pangkaraniwang kuwento. Maaaring ganoon ito nagsimula,
pero ito'y mabilis na umunlad sa mas malaki pang bagay.
Walang duda na sa araw na iyon, si Kai ay isang bayani.
Lahat ng tao sa mundo ay gusto siyang makilala.
Puwedeng mapasakanya ang lahat.
Puwedeng mapasakanya ang pera, ang kasikatan.
Pero ang lalaking ito na ipinakilala ko,
sa loob lang ng tatlong buwan,
mula sa pagiging bayani at mabuting tao
ay pinaghahanap ng mga awtoridad dahil sa pagpatay.
Kaya ito ay nakalilitong kuwento.
Tumatawag siya ngayon.
- Sino? - Si Kai.
Hello?
Mayroon kang prepaid na tawag. 'Di ka sisingilin dito.
Ang tawag na ito'y mula sa isang preso sa New Jersey State Prison.
Babantayan ang tawag at ire-record.
Nang marinig namin ang susunod na kuwento sa newsroom,
mga lampas 2:00 ng hapon,
parang kakaiba talaga ito.
Nang ipinakita ito ni Jessob Reisbeck ng KMPH,
mas lalo lang itong naging kakaiba.
Noon ay ika-1 ng Pebrero, 2013.
Naatasan akong mag-ulat ng balita sa araw na iyon.
At mula sa scanner ay may dumating,
"Nagkaroon ng aksidente. Mukhang matindi.
May taong nakaipit sa pagitan ng kotse at isang utility vehicle.
Sumisigaw ang driver. 'Ako si Hesus. Nararapat mamatay ang mga Black na tao.'"
Mga grabeng pananalita.
Isang kakaibang eksena sa West Fresno, sa McKinley at Marks.
Ako'y isang sports anchor at reporter,
at sa anumang dahilan, kulang kami sa mga news reporter.
Kaya ito'y literal na unang araw ko sa pag-cover ng balita,
at ang kinalabasan nito'y…
katangi-tangi.
Ibinangga ng lalaki ang kotse sa manggagawa ng PG&E,
at inipit siya sa truck niya, dahil isa siyang Black.
Tumulong ang mga inosenteng nakakita.
Baka may intensyon siyang patayin ang lalaki.
Tumakbo si mama sa driver para tingnan siya, kasi akala namin aksidente lang.
Sinasabi lang niya na siya si Hesus
at ililigtas niya tayo, pero dapat nating…
Tinukoy niya ang mga taong Black, na dapat daw nating alisin sa mundo.
Ang driver ay may taas na 6'4", 300-libra na malaking lalaki.
Pinagbalingan niya ang babaeng tumulong
at sinaktan niya ito, niyakap ng marahas, at sinakal ito.
At bigla raw may pasahero na mukhang nakikisakay at palaboy
ang umatake sa driver at iniligtas siya.
At habang ginagawa ko ang panayam,
tumingin ako sa two-lane na kalsada
at sa kabilang daan, naglalakad pababa
ang lalaking mahaba ang buhok, may bandana, malaking backpack,
at 'di sa ako'y marahas, tila nakikisakay na palaboy.
- Puwede ka bang makausap? - Ano'ng pag-uusapan?
- Ano'ng nangyari ngayon? - Galing ako sa Dogtown at dumiretso rito.
Naglaro ako roon ng skateboard.
Gusto niya munang magbigay ng mapagmahal na mensahe
sa makakapanood. Makapangyarihan ito. Nakakikilabot.
Kagagaling niya sa marahas,
at nakaka-traumang sitwasyon sa karamihan. Tumingin siya sa camera…
Gusto ko munang sabihin, kahit ano'ng ginawa mo, dapat kang irespeto.
Nagkasala ka man, kaibig-ibig ka pa rin. 'Di mahalaga ang itsura, galing, o anuman.
Mahalaga ka. At walang makakakuha niyan sa iyo. Ngayon…
Iba ang pananaw niya sa kung ano ang dapat niyang gawin sa oras na iyon.
Naipit ang lalaki. Nakalabas siya. Tinulungan siya ng mga babae.
At hinila niya ang isa sa kanila.
Sa laki niya, kaya niyang baliin ang leeg ng babae.
Kaya tumakbo ako na may palakol.
At smash! Pinukpok ko siya ng tatlong beses.
Oo.
Sino'ng mag-aakala na ang nakikisakay na may palakol ang bayani sa araw na iyon?
Talagang napahanga ako.
Kasi makikita mong kulang siya sa pinag-aralan, pagkatapos makikita mo
ang tunay na halaga niya.
Nasa panganib ang babae.
Mukhang makapapatay siya no'n. Kung 'di ko ginawa iyon, marami siyang mapapatay.
- Nagtaka ka ba kung ba't may palakol siya? - Hindi naman.
Inisip ko kung paano maging palaboy,
at maganda kung mayroon ka nito.
Nanganganib ang babae. "Tutulungan ko siya."
Pero kung gaano niya kagusto at makakaya na gamitin ito sa iba,
siguro, oo. Nakagugulat iyon.
Paano ka nakapasok sa kotse?
Nakikisakay ako ng libre. Buti na lang nakikisakay ako.
Sabi nila, "Huwag nakikisakay. Ito ang mangyayari."
- Kahit paano, buti nandito ako. - Ano'ng pangalan mo?
- Ako si Kai. - Ano'ng spelling?
- Galing sa Dogtown. K-A-I. - May apelyedo ka ba?
Wala, bro. Wala akong kahit na ano.
Ganito man ang nangyari, ang maganda,
sa kabutihang-palad, walang seryoso sa mga natamong pinsala,
at nasa kustodiya ng pulisya ang driver kung saan siya nababagay.
Dito sa West Fresno, Jessob Reisbeck, KMPH News.
Nang matapos ko ang panayam, pinuntahan siya ng mga ibang reporter.
Sinabi nila, "Puwede ka naming makausap?" Palakaibigan siyang tao.
Kakausapin niya lahat. Gusto niya ng atensyon.
Sa anumang dahilan, tumanggi na siyang makipag-usap sa iba at umalis.
At nang mangyari iyon, alam ko.
Ngayon, may hawak kami na talagang espesyal.
Dahil kami lang ang may ganitong panayam sa kaniya.
'Pag tumingin sa anumang kuwento, kung magkukuwento ka,
kailangan ng kontrabida,
kailangan ng 'di inaasahang bayani,
ng nakamamanghang senaryo, at kailangan mo ng taong nahihirapan,
at ito ay mayroon lahat.
Napakahirap na sitwasyon no'n.
Grabe. Parang tulad ng pinakamalaking alon na nasakyan ko.
Alam naming sisikat ang panayam.
Nang gabing iyon, nagpasiya akong ipakita sa mundo ang buong panayam,
ang higit anim na minutong panayam,
dahil hanggang sa oras na ito, ang nakikita lang ng tao
ay ang kaunting bahagi na inilagay ko sa balita.
Kaya inilagay ko sa YouTube, at ini-upload ko ito,
at saka natulog.
Nagising ako kinaumagahan, at nabago ang mundo ko.
Sa pag-upload pa lang ng video, siguradong mababago ang buhay ko.
May sarili akong YouTube channel, at may 20 akong followers.
Pag-uwi ko, ini-upload ko ito at tiningnan ko kinagabihan,
at sabi ko, "Ah, nakakuha siya ng 20 hits.
Maganda iyon. Ayos."
Kinabukasan, tumawag si Jessob. "Terry, dude!"
Sagot ko, "Ano iyon, Jessob?" Sabi niya, "Nakita mo na ang video mo?"
Sagot ko, "Oo, ayos lang naman. Siguro may 20 o 30 hits na."
Akala ko ayos na iyon. Sabi niya, "Dude, nasa kalahating milyon na."
Alam ko sa araw na iyon…
na si Kai, ang Hatchet-Wielding Hitchhiker ay makikilala.
Ngayon, may nangyayari rito, nagmamaneho ako…
Smash!
- Smash! - Smash!
May hawak talaga siyang palakol.
Nahumaling ako sa lalaking ito.
Siya ang bayani ko!
Si Kai, ang Hatchet-Wielding Hitchhiker.
Grabe, oo.
Tuwing ire-refresh mo,
makikita mong may nag-repost ng video,
at may sampu o daan-daang libong views.
Parang bola ng niyebe na lumaki ng lumaki,
at nagustuhan sa Internet.
Ako si Kai
May ilang dosena ng iba't-ibang autotunes at iba't-ibang mga kanta. Grabe talaga.
Smash!
Ang mga meme? Isa siyang buhay na meme. Baka siya ang nagpasimula nito.
Sabi nila, "Huwag nakikisakay" Buti na lang nakikisakay ako
Nasa panganib ang babae Kaya tumakbo ako sa kaniya na may palakol
Smash!
Yeah, yeah
Kung nagmaneho siya ulit
Maraming katawan ang kakalat dito
Dude, baliw ang lalaking iyon
Sa laki niya, kaya niyang baliin ang leeg ng babae kaya pinukpok ko sa ulo
Smash!
Mga nakikisakay na may palakol.
'Di ko masabi kung ilang beses kong itinaas ang bintana ng sasakyan
at nilampasan ang palaboy na naghahasa ng palakol.
Nang makita ko ang nakatutuwang palabas ni Stephen Colbert,
'di ko siya masyadong pinanonood noon at naging tagahanga ako ng palabas niya.
Sa unang pagkakataon, sinasabi ng mga tao,
"Talagang masuwerte kami
na may dalang palakol ang palaboy na iyon."
Katumbas ni Kai ang mataas na ratings, dahil bago at nakawiwili siya.
At katumbas ng ratings ay pera.
Kaya lahat ay gusto siyang makilala, na gusto siyang gayahin.
Ako si Brad Mulcahy.
Noong 2013, ako ang human interest researcher
para sa gabing palabas na Jimmy Kimmel Live.
Handa o hindi, narito si Jimmy Kimmel!
Trabaho kong maghanap ng nakawiwiling kuwento
o mga video at dalhin para sa pagsasanay o i-email kay Jimmy
o hanapin ang mga gusto ni Jimmy.
At hahanapin ko ang taong iyon para maisama sa palabas sa loob ng 36 oras.
- Mga nakakatawa ang ipinalalabas namin. - Lubayan niyo si Britney!
Gusto namin ang mga taong totoo,
na ang reaksiyon sa hindi inaasahang bagay ay totoo.
At ang pinakamagandang naiisip ko noon ay si Paul Vasquez,
ang double rainbow guy.
Siya ay nasa Yosemite Park
at kinukunan niya ng video ang bahaghari,
at habang kinukunan niya, lumitaw ang isa pang bahaghari.
Ay! Diyos ko! Oh Diyos ko!
Oh Diyos ko!
Mayroon lang itong 'di lalagpas ng daang libong views.
At nang maisama namin siya sa palabas, tumaas ito ng 45 milyon.
Nakalanghap ka ba o hindi ng ilegal na sangkap no'ng ginawa mo iyon…
Siyempre hindi. 'Di ako nakainom sa video na iyon.
Nang makita ko ang video ni Kai, malakas ang dating nito.
Isama mo pa iyong totoong pagtulong niya sa dalawang tao na nasa panganib.
At iyon ay mahusay.
Pumunta ako sa pagsasanay at sinabihan ako kaagad
kung kaya ko siyang hanapin.
Uy, buddy! Magaling.
Sino'ng magaling?
Lahat naman gustong sumikat, pero sino'ng may "it factor"?
Ano iyong bagay na talagang nakabibighani, na 'di mo maaalis ang tingin mo sa kaniya,
na parang… "Ano'ng susunod na gagawin nila?"
Nagkaroon ako ng pribilehiyong magtrabaho sa Keeping Up with the Kardashians.
'Wag palampasin ang The Kardashians.
Ang naging interesante kay Kai ay,
karamihan sa mga taong naging bayani ay mga taong may tirahan.
Ito'y isang taong nagmula sa ibang antas ng pamumuhay
na puwedeng makahikayat ng mga bagong manonood
at mailantad ang mga tao sa ibang mundo na 'di pa nila nakikita.
At may nakakatawa sa kaniya, medyo malambing at cute at inosente.
Kung may nanonood at mayroon silang Mini Mal na puwedeng ipahiram
na may wetsuit, gusto kong subukan sa Mavericks.
Mayroon siyang "it factor." Kaya gusto ko siyang hanapin.
Maliban kung paano mo hahanapin ang palaboy?
Saan magsisimula, tama?
Ibig ko sabihin, wow!
Ang una kong hakbang ay titingnan ko sa Facebook,
at may account si Kai, kaya nag-friend request ako
at nag-mensahe ako, na gusto ko siyang hanapin
at mula ako sa company na ito.
Ano'ng unang hakbang?
Hindi ko alam.
At doon ko tinawagan ang konektado sa Fresno na nagbalita sa video.
Kinausap ko si Jessob. Sabi ko, "Paano ko siya makakausap?"
At sabi niya, "'Di mo siya makakausap."
Si Jessob ang daan.
Lahat ng tao sa mundo ay gusto siyang makilala.
Naalala kong binura ko ang mga email.
Mga anim na minuto,
mayroon ng 124 na mga email
mula sa mga tao sa Japan, Australia,
East Coast, West Coast, lahat ng talk shows na maiisip mo.
Gusto nila siyang makausap, para manguna sa pagkuwento ng ginawa niya.
Alam ko rin na ako lang ang may email niya.
Kaya nag-email ako sa kaniya,
at sinabi ko lang,
maraming naghahanap sa kaniya na gusto siyang payamanin at pasikatin,
pero gusto kong ako ang mauna bago ang mga pagkakataong ito.
Gusto kong sabihin sa kaniya ito
sa isang tapat at patas na paraan.
Paksa, "Blowing Up."
"Bro, gusto ka naming makapanayam
tungkol sa pagsikat mo sa Internet at sa buong mundo.
Gusto kang marinig ng mga tao. Masaya kaming ihatid ito sa kanila.
Sana maayos ang lahat.
Manatiling ligtas."
Lahat ay gusto siyang hanapin. Ito ay matinding paghahanap.
Habang palaki ng palaki ang bagay na ito,
dapat ko siyang makausap ulit. Dapat marami pa akong malaman sa kaniya.
Dapat kong sabihin ang kuwento niya.
Nakigamit siya ng phone at tinawagan ako.
Sobrang excited ako.
Sabi ko, "Nasaan ka, kailan kami pupunta para makausap ka?"
At sabi niya, "Nandito ako sa Stockton."
Sinabi pa ng boss ko, "Gawin mo ang dapat mong gawin.
Dalhin mo sa hotel. Dalhin sa isang lugar para makausap namin."
Tuwing naghahanda ka sa panayam, nasasabik ka.
Pero tila higit pa ito sa pananabik
dahil ito ay isang taong agad sumikat na gustong makilala ng lahat.
Pero walang makahanap sa kaniya maliban sa isang tao.
At si Jessob iyon.
Sa buong biyahe,
kausap ko ang iba't-ibang tao, gumagawa ako ng mga panayam.
Sinusubukan nila siyang makuha. Sabi ko, "Kakausapin ko siya."
Saang lugar daw. 'Di ko sasabihin.
Nagmamaneho kami papunta sa hotel,
lumiko ako sa kanto, at lumingon kay Jessob,
"'Di ba si Kai iyon?" Sabi niya…
"Siya iyan. Umikot ka. Tara na. Makukuha natin siya."
Sige, gawin natin ito, tatlo…
Tingnan kung sino siya! Sa wakas, nahanap namin siya.
Ang pinag-uusapan ng lahat,
kaibigan ng lahat, at halos bayani ng buong mundo,
si Kai. Kai, sasabihin ko ito ng mabilisan.
Para kang si Batman, maliban sa wala kang Bat-Signal.
Si Batman ay may spotlight…
At 'di ako maruming mayaman, spoiled, na mababa ang tingin sa lahat.
Siguro ang malaking pagkakaiba na makita siya sa viral video
at makasama siya sa personal ay 'di mo siya makokontrol.
Naramdaman ko na ang enerhiya niya ay medyo may pagkabaliw.
May kakaiba sa kaniya, na 'di mo alam kung ano'ng susunod na gagawin niya.
- Puwede mong i-bleep iyon, tama? Bleep! - Ang una, Okay…
Magugustuhan mo siya agad, malakas ang karisma niya.
'Di ko alam kung may nakilala na akong katulad niya.
Siya ay isa sa mga kaibigan ko.
Siya si Joan Sewitt.
Ngayon, no'ng Sabado,
ilan sa mga nagpapatupad ng patakaran ang nagpunta rito sa…
Ito ay Stockton.
Lumapit sila sa kaniya na may dalang baril.
Parang tinutukan siya ng baril.
'Di iyon tama. Ito'y marahas na pagpapakita ng kapangyarihan,
at hindi iyon magugustuhan ni Phil Anselmo.
Pupunuin niya ng mga bagay ang cart mula sa tindahan at nanakawin niya ito.
Pero lalabas siya at ibibigay sa mga tulad niya.
Kaya hindi ko alam kung ano'ng magiging reaksiyon ko ro'n.
Ano'ng naramdaman mo na nag-viral at sumikat ka,
na ngayon ay bayani ng lahat, Kai?
Hindi ako virus. Niloloko niyo ba ako?
Grabe, sikat ako. Ako si Kai.
Ginawa muna namin ang panayam at sumunod ang tinatawag na B-roll.
"Ano sa tingin mo ang magandang shot para sa'yo?"
At sabi niya, "May music shop dito.
Puwede akong tumugtog ng gitara at kumanta."
Ito ang isa sa isinulat ko.
Tinugtog niya ang kantang ito, at ito'y kahanga-hanga.
'Di pa ako nakakita ng kasingganda mo Makapigil hiningang halik sa may pinto
May tapang sa ningning ng iyong mga mata
Ikaw ang dahilan ng takip-silim
Malalambot na halik, kalungkutan
Nang umalis ka
Malalambot na halik, kalungkutan
Na iniwan mo
Mahusay magtanghal at magaling kumanta.
Ang galing tumugtog ng gitara.
Talagang nagtanghal siya.
May parte sa kanta na sinabing, "Alisin mo ang talukbong,"
at inalis niya ang bandana kasabay no'n.
Alisin mo ang talukbong at halikan ako
At gumalaw lang Lumapit ng kaunti
At alisin mo, alisin mo, gawin mo
At gumalaw lang
Mararamdaman natin ang saya sa ginagawa nating pag-ibig
Napakagaling niyang magtanghal, at napaka-talented niya.
Grabe, ito'y isa pang katangian niya na talagang kahanga-hanga.
Handa siyang maging bayani sa mapanganib na sitwasyon.
At magaling ding musikero.
- Paano mo siya nakilala? - Internet.
Pinukpok niya ng palakol ang ulo ng isang lalaki.
Hindi niya alam ang lawak nito noon,
kung gaano kasikat ang kuwento niya.
Nakikita niya ito
dahil nakikilala na siya ng mga tao
at nagpapakuha ng larawan at autograph.
- Paano ka nakarating dito? - Nakisakay.
- Ang bait. - Oo, bro.
- Sana nasa iyo pa ang palakol. - Wala na. Kinuha na nila.
Dapat ikuha ka namin ng bago.
Natapos kaming mag-film at sinabi ko,
"Gusto mong kumain?" Sabi niya, "Oo."
Sinabi ko ang mga bagay na puwede niyang pagpilian,
mula sa East Coast at West Coast, at ang Jimmy Kimmel,
at gusto siyang bigyan ng sariling palabas ng mga producer ng Kardashian.
"Kai, ang sinasabi niya, sikat ka na ngayon."
At makikita mong naintindihan na niya ito,
at sabi niya, "Sikat na ako. Ano?"
Walang malaking brand kaysa sa Kardashians.
Kaya kong lumingon at lapitan ang kahit na sino
at maengganyo sila na maging reality star.
Puwede siyang yumaman at sumikat at gawin lahat ng gusto niya…
kung gusto niya.
May mga comment card sa mesa,
na may kasamang maliliit na lapis.
Nilalaro niya ito habang kausap ko siya. Sabi ko, "Kai, nakikinig ka ba?
Makinig ka sa mga sinasabi ko.
'Di ito kapani-paniwala. Puwede kang yumaman agad."
Nilalaro lang niya ang lapis.
Sabi, "Gusto ko lang pumunta sa Bay Area at humithit ng marijuana."
Nandito ang lahat ng materyal na bagay. Sa kabila, paghithit ng marijuana.
Ito ang mga pagpipilian ni Kai.
Bigla niyang kinuha at itinapon ang lapis, at umikot ito at bumagsak,
at sinabi niya, "Pupunta ako sa Bay Area at hihithit ng marijuana."
"Niloloko mo ba ako? Sandali.
Sinasabi mo na 'di siya makikipagkita sa'min
dahil naglalaro siya ng lapis?"
Kung ikaw si Kai, dapat mag-isip ka, "Ano'ng mawawala sa'kin?
Mababago nito ang buhay ko, kahit papaano. Bakit hindi?"
"Balikan mo siya at sabihing
padadalhan natin siya ng limousine na puno ng marijuana."
"Tingnan mo, ito ang alok nila."
Sabi ni Kai, "Okay."
Pumasok kami ni Alex sa kotse,
at bumalik kami sa Fresno dala ang kuwentong hawak namin.
Ang KMPH pa rin ang nag-iisang TV station na kumakausap kay Kai,
pero maraming alok sa kaniya na bagong palabas tulad ng, 'di kayo maniniwala.
Malamang na makita niyo siya kaagad sa isang bagong palabas.
Lahat ay gustong makilala si Kai,
kaya sabi ni Jessob, "Makinig.
Handa si Kai na makipagtulungan, pero gusto rin siya ng The Kimmel Show."
"Mabuti iyon para sa amin. Talagang espesyal ito.
Kung ang taong gusto naming maipalabas ay mapupunta sa Kimmel,
mas lalo siyang sisikat, kaya mabuti iyon sa'min."
'Di namin siya maisakay sa tren at sa eroplano dahil wala siyang ID.
Kaya dapat may taong magbantay sa kaniya
at ipagmaneho siya ng 500 milya.
Dadalhin namin siya sa palabas,
at sabi ng boss ko, "Makakasama mo si JR. Alam niya ang Northern California."
Wala akong ideya kung sino si Kai.
Kaya pinanood ko ang viral YouTube video,
at napagtanto ko, may mga kaakit-akit siyang katangian,
at pinasikat niya ang mga balita
dahil sa pagpukpok niya sa ulo ng tao ng nakamamatay na armas.
Ito ay magiging interesante.
Tila karamihan ng reality production
ay naghahanap ng susunod na pop-culture icon na maipakikilala.
At pagkatapos ng Simple Life ni Paris Hilton,
kailangan nila ng bagong Hilton, at si Kim Kardashian iyon.
Tuloy-tuloy na paghanap sa susunod na sisikat.
Sinabi ni Kai kay Jessob
na nakisakay siya papunta sa Santa Rosa.
At ito na. Kailangan naming bilisan.
400,000 na puro tungkol sa'kin.
At may mga taong nahihirapan bumangon, pero tinutulungan namin sila.
Ang unang tingin ko sa kaniya, ay amoy alak siya.
Ang lalaking ito ay nakainom.
Unang ginawa niya ay nakakita siya ng taong tulad niya "na mas hirap."
Inalis niya ang bag niya sa likod,
at ibinigay niya iyon sa lalaki.
Naisip ko, wow. Okay, mabuti iyon.
Gagawin ni Kimmel ang parte niya. Minsan lang ito.
Ang dapat naming tiyakin na magagawa ay,
bago siya mahawakan ng mga tao sa Hollywood,
"Ito'ng kontrata. Pirmahan mo."
At naalala kong pinirmahan niya ito ng simbolo.
Inabot siya ng sampung minuto at wala itong saysay.
'Di ko alam kung paano ilarawan. Parang kuweba.
Iyon ang "pirma" niya sa pagpayag sa palabas. Kaya may "kasunduan" na kami.
Nagawa ang misyon.
'Di kami sigurado kung ano ang magiging palabas,
pero ang nakita ng mga tao sa kumpanya
ay puwedeng maging daan si Kai sa mundong hindi pa natin nakikita.
Mga taong walang tirahan na namumuhay ng masaya sa lansangan.
Alam ko, magiging magulo ang palabas.
Kung si Kai ang bidang lalaki, magiging kakaiba ito.
Naalala kong sinabi ko, "Maghanda ka.
Hindi ito madali.
Magaling at baliw siyang lalaki,
pero 'di laging masaya kapag kasama mo siya.
Ito'y nakakapagod at mahirap. Basta maghanda ka.
Kung kailangan mo ako, tumawag ka. Kakausapin ko siya kung may mangyari man."
Alas-otso, at nakatayo ako sa labas ng Roosevelt Hotel sa Hollywood Boulevard.
Dumating sina Lisa at Kai,
at unang beses kong nakita si Lisa,
at unang beses kong nakita si Kai.
Tumingin pababa si Lisa at sinabi,
"Puwede mo ba siyang bantayan? Ipaparada ko lang ang kotse,"
kung saan malapit lang. At sabi ko, "Walang problema."
At bumaba si Kai sa kotse. Ako at siya sa Hollywood Boulevard,
at halos agad siyang nakilala ng mga tao.
Sinasabi ng mga tao sa sasakyan, "Smash!"
'Di ko siya binabantayan. Malaki na siya.
Bumalik si Lisa mula sa kanto,
nakikita ko siya, tumingin siya sa'kin at tumigil.
Nakababa ang pantalon ni Kai…
At iniihian niya ang bituin ni Julio Iglesias
sa harap mismo ng hotel na ito.
At sabi ko, "Sinabi kong bantayan mo siya."
At sa mukha niya, "Kasama ko siya ng 26 oras. Limang minuto, 'di mo kaya?"
Naglalakad kami papunta sa Hotel kung saan tumira dati si Marilyn Monroe,
kung saan ginanap dati ang Oscars, at ngayon, si Kai.
Pumasok kami sa kuwarto,
at tuwang-tuwa siya agad nang makita ang minibar.
'Di ito tulad ng maliliit na bote ng alak sa eroplano.
Ito ay malalaking bote ng alak.
Agad siyang nagbukas ng Jack Daniels
at sinimulang lagukin ito.
Lagok.
'Di sa pamamaraan ng pagsasalin sa baso. Ito'y sa istilong may pagkabaliw.
Hindi siya makontrol.
Marami na akong nakasamang sikat na tao
at ang ilan sa kanila ay medyo kakaiba.
Pero walang ganito.
Sumunod na ginawa namin ay kumuha ng makakain.
Kinuha niya ang skateboard. Bumaba kami sa lobby ng hotel,
at ang lobby ng hotel ay elegante.
Elegante ang mga tao rito. At Sabado ng gabi noon.
At para itong cobblestone.
Kinuha niya ang skateboard at sinakyan na parang ganito…
…ng tuloy-tuloy. Nakalabas na kami.
Tatlong segundo lang, lumabas ang security at sinabi, "'Di na siya makapapasok.
Lahat kayo." At naisip ko,
"'Di nila alam ang tungkol sa pag-ihi niya."
Istrikto sila. "Sir, pinaaalis na kayo."
At 'di ko namalayang nasa gilid na kami ng daan.
At tumakbo siya at nauna sa amin at kumuha ng malaking kutsilyo
at sinubukang itapon sa sahig.
Okay, medyo nakakatakot ito.
No'ng una, naiintriga kami kay Kai at hinahanap siya, lahat ng bagay na iyon,
at excited kami sa kung ano'ng ginagawa namin.
At ngayon parang, "Ayos ba tayo?"
Kung ang hinahanap ng production company ko,
ay itong walang iniisip, walang tirahan na nakikisakay,
na binabantayan ang mga tulad niya, marahil 'di ito ang gusto niya.
Pinalayas nila ako dahil sa pag-skateboard at pag-inom ng JD.
Kailan ito?
At umihi ako sa Walk of Fame,
at lahat ng mga publicity agent na ito ay parang, "'Wag! Tumigil ka!"
Ako'y parang…
Relax lang ako.
Nag-text ako, "'Di mo gugustuhing gumawa ng show na kasama siya,"
pero hula ko, sa pananaw nila,
ito'y mas higit sa, "Gaano ba siya kapanganib? Basta dalhin mo siya.
Kakausapin namin at bubuo ng sariling opinyon."
'Di ko alam kung bakit inisip ko na,
"Tungkulin ko siya. Tagabantay niya ako.
Dapat makasama siya sa The Kimmel Show."
Hindi ba dapat siya ang may responsibilidad nito o si Brad?
Pero bigla na lang,
'di ko alam kung ito'y kakaiba o hangal na ideya.
Pinatuloy ko siya sa bahay ko.
Kaming dalawa lang.
Magalang siya.
Tumugtog ng gitara.
Pero may bagay na mapanganib sa kaniya, ngayon nagsisimula na kaming mag-isip.
SAMPUNG ARAW MATAPOS MAG-VIRAL
Lunes, puwede na siyang kunin ni Brad, gawin ang gusto niya rito.
'Di ko nga iniisip ang palabas namin, kung may babaguhin ba kami o wala.
Parang hindi siya excited na makakasama siya sa The Kimmel Show.
Kahit papaano, 'di niya sinasabi na sobra siyang excited para rito.
Hinatid nina Lisa at production team niya si Kai sa studio,
at sa likod na paradahan,
may malaking karatula ng Jimmy Kimmel Live!
na nakaunat sa may tapat ng bakod. Bumaba sila sa kotse.
At lumakad si Kai sa may karatula at umihi rito.
Siyempre lahat, "Ano'ng ginagawa…
Ano'ng ginagawa mo?" Lumapit ang security.
"Ano'ng ginagawa mo? Bawal iyan,"
siyempre, 'di mo puwedeng gawin iyon, Kai.
'Di mo puwedeng gawin iyon. Kinuha siya, inaway at sinaway.
Pumasok siya sa loob. Naghihintay si Jimmy ro'n.
Kumuha sila ng larawan at kung anu-ano, at may inabot si Jimmy na sobre kay Kai.
Sa sobre, mayroong $500 sa loob.
Kinuha ito ni Kai at ibinigay sa security at sinabi, "Sorry sa pag-ihi ko kanina."
Iniisip ko noon, "'Di siya puwedeng lumabas sa The Jimmy Kimmel Show."
Makikita nilang baliw siya at pabago-bago ng ugali.
Makikita nilang mapanganib siya at mawawala lahat,
at hindi talaga siya puwedeng maisama sa palabas.
Nasa isang silid kami,
at 90 minuto pa bago ang palabas, at lumitaw ang mga pulis.
Hello. Bawal kumuha ng larawan dito, okay?
Maraming salamat. Maliban kung gusto mong…
Doon muna kayo. Maraming salamat.
Pagpasok ng mga pulis, kilala ko na ang pakay nila.
Dumating sila, sinunggaban at kinuha siya.
At 'di pa ako nalungkot at nadismaya ng ganoon.
Ako si Jeff Stricker. At noong Pebrero 2013,
isa akong homicide detective sa Fresno County Sheriff's Office.
Si Jett McBride, ang driver ng sasakyan
na umatake kay Rayshawn Neely, ang manggagawa ng PG&E, ay nasa kustodiya.
At si Kai ang pangunahing saksi.
Hindi alam ng mga imbestigador kung nasaan si Kai,
pero dahil sa social media ngayon, nag-tweet si Jimmy Kimmel,
"Si Kai ay makakasama sa palabas."
Kaya umalis sila sa Fresno at pumunta sa LA para makipagkita kay Kai.
Ang iba ay 'di nadismaya na kinuha siya ng pulis.
Ang iba sa kanila'y parang, "Ganoon pala siya."
Pero hindi ako.
Una pa lang, mali na ako rito. Sabi ko, "Dapat maibalik siya."
Ang Fresno County DA's Office,
ay humingi ng tulong sa Los Angeles County
para subaybayan si Kai sa Kimmel studio at dalhin sa kustodiya.
Naghain ng subpoena para sa kaniya
at kailangan ng salaysay tungkol sa tangkang pagpatay
na nagpasimula nito, dahil siya ang pangunahing saksi.
Talagang kinakabahan at nag-aalala kami, lalo na si Brad.
Halos sumabog na ang social media ni Kai.
'Di ko masabi kung ilang hits ang nakukuha niya. Parang milyon.
Sa huli, mga 30 minuto bago ang palabas,
Ibinalik siya ng mga pulis. Pero ito ang totoo.
Lahat ng gagawin kong lead-up, build-up, pagtawag, pagkumbinsi,
ang bagay lang na wala akong kontrol ay ang nakikita ng lahat.
Ang palabas.
Iyon lang ang wala akong kontrol at iyon lang ang naaalala ng lahat.
Nasa unang hilera si Jessob. Ako'y palakad-lakad sa silid.
Pareho naming alam, higit pa sa nalalaman ng mga tao…
Puwedeng iba ang maging kalabasan.
Susunduin ko ang espesyal na hitchhiker.
Mga binibini't ginoo, batiin natin si Kai. Kai, sumakay ka na sa kotse.
Kai! Hindi sa ibabaw ng kotse, sa loob ng kotse.
'Di ko alam kung kakayanin ka ng kotse. Ayan na.
Dapat nakatutok ka lang sa daan, bro. [bleep].
Maligayang pagdating, Kai. Kumusta ka?
- Napakaayos. Ikaw? - Mabuti naman ako.
Napakaliit ng kumpiyansa ko na magiging maayos ito.
Pero sinusuportahan ko siya.
Inilarawan ka bilang "homeless hitchhiker."
Pero ayaw mo ng "homeless."
- Home-free. - Home-free.
Ang lupain ng malaya at tahanan ng magiting.
Ayaw mo ng tahanan, tama?
Ano'ng sinasabi mo? Nasa tahanan ako.
- [bleep] - Oo, nakuha ko.
Kung nasaan ka, ito'ng tahanan mo.
Nagawa ito ni Jimmy ng maayos dahil si Kai,
sa istilo niya, kakaiba ang mga isinasagot niya
at nagsasabi ng kakaibang bagay, pero nakisabay ro'n si Jimmy.
Maraming tumatawag sa'yo ng bayani dahil sa ginawa mo.
Pinigilan mo ang baliw na lalaking iyon, tama?
Wala siyang gaanong pinagkaiba sa sinasabi nilang si Hesus.
Hindi ko alam. Hindi ko pa siya nakikita.
May balbas ba siya?
Hindi. Siya ay mataba, mayaman, maputing lalaki.
Ngayon, ikaw… Malinaw na milyun-milyon ang nakakita…
'Di ako galit sa mataba at mayayamang tao. Hindi, mataba at maputi, oo.
Oo, katabi mo ang isa.
Magaling si Jimmy. Maraming beses ko na siyang nakita na ginawa ito.
Iyon ang isang halimbawa ni Kai na sinusubukang magpatawa,
at alam itong pahintuin ni Jimmy.
Nakakatawa niyang aapihin ang sarili at iibahin ang paksa.
- Grabe, magaling siya. - Lumabas tayo sa kotse sandali.
Hindi ko alam kung ipamimigay mo ito agad, pero may ibibigay kami para sa'yo.
Ayan. Isang Mini Mal surfboard at isang wetsuit.
Gawin mo ang gusto mo. Kung gusto mong ipamigay, bahala ka.
'Di ko masabi kung ilang tao ang nakipag-ugnayan sa'kin
na gustong magbigay ng surfboard at wetsuit
at lahat ng gusto niya. Doon pa lang,
marami ng alok sa kaniya. At binigay iyon ni Jimmy.
Ayos ka lang, Kai?
Sige. Mga binibini at ginoo, si Kai ang Hitchhiker.
Salamat, Kai. At salamat sa 'di mo pagpatay sa'kin gamit ang palakol.
Nagkaroon tayo ng magandang palabas.
Nandito si Carl Reiner. Magbabalik kami kasama si Mindy Kaling.
Sa puntong ito, talagang nakatutok sa kaniya ang buong mundo.
Kaya sinabihan namin siyang bumalik para sa movie reviews.
Manood tayo ng pelikula.
Kinabukasan, nakita namin ang ibang ugali niya.
Wala siyang posibilidad na tutukan ang kahit anong bagay.
Zero Dark Thirty
ito'y kung paano tayo sinasabihan na panatilihing alkaline ang katawan natin
at ang paggamit ng tubig na may fluoride.
"Kai, panoorin mo lang ang pelikula." At minsan, "Panoorin mo lang ang trailer."
Mahigit dalawang minuto, hindi niya matapos.
Kung naglatag sila ng chemtrail sa bahay mo na may scopolamine,
at pinakilos kayo na parang [bleep] mga zombie
para mapatay nila kayo at makuha ang bahay niyo.
Magandang paraan iyon sa paggawa nito.
Sa walong minutong iyon, hindi siya mapirmi sa iisang lugar.
Siya na gagawa ng reality TV show, ay imposible.
Si Osama ay Arabong pinuno.
'Di niya sana magagawa. Kaya darating siya ng 3:45
sa doughnut shop at pepekiin ang eksenang isinulat nila?
Walang tsansa na gagawin niya iyon.
Walang tsansa.
Kakaibang bagay. Hindi sana iyon gagana.
Pagkatapos ng Kimmel, nangako si Jimmy na dadalhin siya sa kahit saan.
Gustong bumalik ni Kai sa norte at tinupad ito ni Jimmy.
Mula sa mundo na walang nakikinig sa iyo,
ngayon, siya ay nandito sa lugar na umaayon sa lahat ng sasabihin niya.
May isang libong tao ang nagsabi, "Magandang ideya iyan."
Gusto ko ng hand hug.
- Hand hug? - Hand hug.
Maraming salamat.
Itong kasikatan mo, nakatutulong ba ito sa babae?
- Nakikipag-date ka ba ngayon? - Nakikipag-date?
Lumalapit ba sila na 'di tulad ng dati?
Oo, may isang babae na sinusubukang tingnan kung ako ito
at talagang huminto siya.
Tila nahihiya siya. Niyakap ko siya ng mahigpit at sabi niya, "Ikaw si Kai!"
'Di siya mahirap hanapin kasi lahat ay nakukuha niya ngayon.
Talagang sikat siya. Lumabas siya sa iba't ibang video ng surfing.
Tara, mag-surf tayo.
Gusto siyang pumunta ng mga tao at magtanghal.
Isa sa tao ni Justin Bieber ang tumawag at tinanong siya.
Isang kolaborasyon na kasama si Justin at magkakaroon ka ng career.
Masaya ang mga tao na makita siya.
Kung nagpunta siya sa lugar niyo at nag-post at pumunta sa aklatan
at ito'y nasa Facebook at ikaw ay 17 hanggang 23 ang edad,
sasabihin mo, "Susunduin kita."
Nakita mo lang na nagpakabayani. Nakita mo lang sa TV.
Sa puntong iyon, walang anumang bagay sa kaniya ang mapanganib.
Dahil dito, sumikat si Kai sa Internet. Siya ay naging malaking hit.
- O kaya dapat, "malaking smash." - Ah oo!
TATLONG LINGGO MATAPOS MAG-VIRAL
Ito ang kotse na sinakyan nina Jett McBride at Kai
no'ng araw ng insidente.
May dugo pa rin ito.
'Di mo aakalain na may nakaligtas pa rin dito.
Hindi ko sinubaybayan kung saan pupunta si Kai,
kung ano'ng ginagawa niya, at mga atensyong nakukuha niya,
ang mga palabas.
Gusto ko lang makatiyak na babalik siya
para sa pagdinig bago ang paglilitis kay McBride. Siya ang pangunahing saksi.
Nasa kotse siya nang mabangga nila at masugatan si Neely.
Alam niya ang pinag-uusapan nila. Nasa kaniya ang impormasyon.
Hindi mo na kailangan ng ibang saksi.
Uy, Tanya.
Uy, kumusta kayo?
Sa korte, lumabas ang mga detalye.
Mas naging maliwanag ang mga bagay.
Sinabi ni Baker na inatake siya ni McBride habang inililigtas niya si Neely
Niyakap niya ako ng mahigpit at sinaktan ako sa likod.
At lumapit si Kai na may dalang palakol,
at pinukpok si McBride sa ulo ng tatlong beses.
Sa pagkakakilala ko kay Kai,
minsan iniisip ko kung ano talagang nangyari noon.
Siya ba talaga ang nagligtas?
Siya ba talaga itong bayani o hindi?
Ngayon, wala siyang hawak na palakol,
si Kai ay nagbigay ng salaysay,
na nagdulot ng mahihinang pagtawa ng mga tao.
Sandali lang. Makinig ka sa kawani habang isinasalaysay niya sa'yo ang panunumpa
para makatugon ka rito. Ang kanang kamay lang ang nakataas.
Tinanong si Kai kung gumamit siya ng sigarilyong marijuana kasama si Jett.
Sinabi ni Kai na ginawa niya, at sa aking panayam kay Jett,
sinabi niya na si Kai ang gumawa ng paniniwala
na sila'y parehong multo pagkatapos nilang mag-marijuana,
at sinabi ni Kai na puwedeng magmaneho sa mismong truck
at walang makakakita sa kanila.
Hindi siya ganap na malinis sa insidente. At pinalabas siyang bayani.
Ang pagpigil niya kay Jett para tulungan si Tanya'y kapuri-puri,
pero mayroon din siyang kasalanan dito.
Sinabi ni Kai na bago ang pagbangga,
ipinagmalaki ni McBride ang panghahalay sa 14-anyos na babae.
Sabi niya, "Napagtanto ko na ako si Hesu-Kristo,
at makatatakas ako sa gagawin ko."
Tumingin ako at may buong grupo ng manggagawang konstruksiyon sa harap ko.
Karamiha'y tumalon sa gilid. Naipit ang isa sa ilalim.
Sinabi ni Kai na inatake ni McBride ang mga taong gustong tumulong.
Nakahawak pa rin siya kaya pinukpok ko ulit.
At nakahawak pa rin siya sa buhok nito. Ako'y parang [bleep].
Pinukpok ko siya ng malakas.
No'ng una, no'ng pinupukpok siya ni Kai,
ginagamit niya ang mapurol na parte.
At sa pangatlong hampas, binaliktad niya at ginamit ang matalim na parte.
Ang pagpukpok sa ulo gamit ang palakol,
mapurol na parte man o hindi, ay marahas.
At dahil sa pagligtas niya sa babae,
para sa'kin, natakpan iyon.
At ang nakita ko lang ay ang mabait na Kai.
Ang marahas na Kai, na nagpakita mismo ng ugali niya sa'kin,
'di ko nakita iyon.
Sa orihinal na panayam,
may tinanong ako sa kaniya, "Naging parte ka na ba ng ganito dati?"
Minsan, nasa isa akong halamanan,
at sinaktan ng lalaki ang babaeng tinatawag niyang "kaniya."
Kaya lumapit ako, at pinukpok ko siya sa ulo.
Nakita niyo ang mga marka ng ngipin dito?
Oo, pinukpok ko siya sa ulo at nabali lahat ang ngipin niya.
Oo, iniligtas niya ang isang babae. Pero medyo sobra
na ipagyabang mo ang kamay mo na may marka pa rin
at 'di tumigil sa pananakit at patuloy pa rin sa pagpukpok.
Ganoon din nang tinanong ko siya sa pananakit niya sa driver.
Para siyang, "Oo, hinati ko ang ulo niya. Proud ako at maganda sa pakiramdam."
Ito'y halos kaginhawaan sa kaniya, at nakakatakot ito na pag-iisip.
Ano'ng plano mo ngayong nasa'yo lahat ng atensyon?
Dahil ang bagay na ito'y may katapusan. Magsisimula rin itong maglaho.
Ang tulad ko ay walang limitasyon.
'Di ako kasya sa istante. 'Di rin ako kasya sa limitasyon ng oras.
Interesado talaga ang mga tao hindi lang sa bagay
na pinukpok ko ang isang tao gamit ang palakol na nagtangkang pumatay,
pero dahil din sa magaling akong tumugtog.
Tumutugtog ako ng punk at grind.
Tumutugtog ako ng serious metal at anim na instrumento.
May mga alok sa'kin ng pagre-record mula sa Greenhouse Records
at Universal.
Ako si Gabriel Francisco.
Ako ang lead singer ng bandang Redcoats.
Tinanong ako kung gusto kong makasama si Kai.
Naisip ko, "Si Kai? Iyong may palakol?"
Naisip ko, "Ang lalaking ito ay nakakatawa."
At nakita ko ang video niyang gumigitara…
at 'di na masama.
'Di pa ako nakakita ng kasingganda mo Makapigil hiningang halik sa may pinto…
May maganda siyang boses at parang lalaki sa campfire na may acoustic guitar.
Pumayag kami dahil gusto namin ang atensyong nakukuha niya.
Gusto namin ang mga taong pupunta.
Gusto naming magpakitang-gilas at makuha sila.
At iyon ang gagawin mo. Parang Rock Band. Ngayo'y 20 ang fans mo, magiging 50 iyon.
Dumating si Kai sa Fresno na punong puno ng sigla.
Pumunta siya para sa soundcheck,
at pakiramdam ko, mahusay akong kumilatis ng tao. Nadismaya ako agad sa kaniya,
sa pananalita pa lang, pakikipag-ugnayan, at pagtrato sa mga tauhan ko.
Lumakad siya papunta sa bar at halos humingi ng libreng beer
dahil lang ganoon siya, at parang, "'Di namin ginagawa iyan dito."
Pero lalabas siya at maghahanap ng bibili para sa kaniya.
Nag-soundcheck kami, at sinasabi niya ang araw na iyon,
ang araw na pinukpok niya sa ulo ang lalaki.
Mayabang siyang nagsasalita, sabi niya, "Pinasakay ako ng lalaking ito,
inalok ko siya ng sigarilyong marijuana, at 'di niya kinaya, kasi binigyan ko siya,
pero ang 'di niya alam, may halo iyon.
At ito'y…" Sinabi niya lahat. 'Di ko alam ang mga iyon.
Pero ang tahasan niyang sinabi sa'kin, ay binigyan niya ito ng may halong droga,
at nagpatuloy siyang magkuwento,
"Nagwala siya ng walang dahilan dahil 'di niya ito kinaya,"
at tumatawa siya.
Natakot ako, at sinasabi niya sa grupo ng mga tao
at lahat sila'y tumatawa. Walang nakikinig sa mga sinasabi niya.
Nakatayo ako at iniisip ko, "Oh Diyos ko.
May malaking bagay na inamin si Kai. Dinroga niya ang lalaki?"
Parang nagsimula ka ng sunog,
at pagkatapos ay papatayin mo at tatawagin kang bayani.
Nauunawaan ko na sinuri ng pulis ang marijuana
at sumailalim sa toxicology ang driver.
Pero kung iisipin mo ito,
paano kung may hindi lang lumabas sa pagsusuri?
At nagsasalita siya tungkol sa buhay at pagkakaroon ng positibong saloobin.
"Dapat mong pagdaanan," at napakapositibo,
at bigla niyang sinabi, "Maliban kung hinalay ka ng matandang lalaki
at kailangan mong magpakatotoo at alisin siya."
At ito'y talagang kakaiba.
At pagkatapos, gaya ng switch, bumalik siya sa,
"Maayos ang lahat," at tinanggap na lang nila iyon.
At iyon ay isa pa sa mga bagay kung saan naisip ko, "Ano'ng nangyari?"
Nagimbal akong pumasok sa loob
at, "Gagawin ko ang palabas dala ang kaalamang ito."
At ang nanay ng drummer namin,
sabi niya, "Gabe, tumabi ka kay Kai. Magpa-picture ka."
At naisip ko, "Oh Diyos ko.
Ayaw kong makita kasama niya 'pag lahat ng ito ay lumabas,"
dahil ang iniisip ko, "Ito ay lalabas.
Malaking balita ito." At hindi ito nangyari.
'Di ko maalalang nanatili ako sa palabas ni Kai.
Nagimbal ako nang gabing iyon kung paano siya kumilos.
Kung ikaw ay namatay, mga balang nasa ulo mo
Unti-unti kitang papatayin
Nang walang pagsisisi sa aking ginawa
Pinaalis ko siya pagkatapos niyang magtanghal
dahil sa pag-ihi niya sa halaman namin.
Parang, "'Wag kang pupunta at babastusin ang lugar namin."
Nakakasawa ang ugali niya.
Ito'y malaking lungsod, pero para ring maliit na bayan.
Kung napalayas ka rito, malalaman ng lahat.
Huling sinabi ko, "Umalis ka rito."
'Pag nakikita ko siya, 'di ko alam ang pag-iisip niya.
'Di ko alam kung gaano kalusog ang isip niya.
Pero sa tingin ko, ang mamuhay na walang iniintindi at walang batas ng napakatagal,
akala niya'y puwede niyang gawin lahat.
Binigyan siya ng maraming pagkakataon, at tingin ko sa isip niya,
"Ito na ang mundo ko ngayon."
Maraming pumupuno sa isipan niya
ng mga puwede niyang gawin at takasan, at bumalik ito sa kaniya.
Kilala niyo na ngayon si Kai, ang Hatchet-Wielding Hitchhiker.
Sikat siya sa YouTube.
Siya ang paboritong bayani ngayon, pero nakilala ko na siya.
Ahente ka ba niya?
Ahente niya ba ako? Hindi, 'di ako hawak ng kahit na sino.
Ano man ang ginawa mo, dapat kang irespeto.
Ano man ang itsura o galing mo, mahalaga ka.
Para sa lahat ito.
At 'di mahalaga kung nagkasala ka, kaibig-ibig ka pa rin.
May apat na uri ng pag-ibig.
May pagtitiis sa isang tao, may pagkagusto sa isang tao.
May romantikong pagkagusto sa isang tao,
at may handang pumatay para sa isang tao. Parang sakripisyong pag-ibig.
Ang Kimmel Show ay 100 porsiyentong nasa taas.
Nag-viral ang pagsikat at gumulong ng gumulong kaya lumaki ang kasikatan.
Maraming nangyayari kay Kai, mas nagiging maganda ito.
At nandito ang Jimmy Kimmel dahil ito'y mahusay, at pagkatapos…
dahan-dahang bumaba at…
Ang alam ng karamihan kay Kai, ay isang bagay na maaaring gusto natin.
Siguro marami sa'tin ay ayaw ng mga tungkulin na mayroon tayo.
Ang mga bayarin, sasakyan, mga insurance, at buwis,
at namumuhay si Kai na wala ang mga tungkulin na iyon,
at maganda ang nangyayari.
At pagkatapos ay hindi. Ito'y mas malungkot na buhay
kaysa sa masaya o malayang karanasan na iniisip ng mga tao.
Biyernes, ika-10 ng Mayo, 2013,
mahigit tatlong buwan pagkatapos ng insidente
na nagpasimula sa nakamamanghang bagay na ito, dumating siya sa New York
at nag-post ng nakaaalarma at nakakatakot sa Facebook.
Sinabi niyang mensahe niya ito para sa Mother's Day.
At 'di iyon ang mensahe na aasahan mo sa Mother's Day. Ito ang mensahe,
"Unang alaala ko ay nasa crib ako at ang pamilya ko'y nag-aalala sa akin.
Pero lagi akong sinasabihan na 'May demonyo ako.'
Ikukulong ako sa silid ng 20 oras kada araw
kasama ng portable toilet sa sulok.
Pagkatapos, ang bibig ko ay mahapdi
sa kasisigaw ng malakas na 'Buwisit ka.'
Hanggang dito na lang, 'happy mother's day.'"
At siyempre, naalala ko nang makita ko siya
ulit pagkatapos ng insidente sa Stockton, at umupo kami para sa mahabang panayam.
Talagang isiniwalat niya
ang ilang kakila-kilabot na bagay na nangyari sa kaniya.
At siyempre sa klase ng trabaho ko, sa lokal na balita,
'di puwede ang maraming ganoon sa TV.
Katatapos ko lang mag-17 sa daan.
May isang lalaki at hinawakan niya ako,
at sinaktan niya ako ng ilang beses at sinakal ako.
Pinatalikod niya ako at ibinaba ang pantalon ko't sinimulan akong halayin.
Habang nangyayari ito at nakaupo si Kai,
sinabi niya na tumingala siya sa langit
at nakita ang uwak na lumilipad sa oras na iyon
at sinabi, "Bumangon ka, lumaban para sa sarili at tumakbo."
At iyon ang ginawa niya, at nakatakas siya sa lalaki.
At 'di ko alam kung nakita niya ulit ang lalaki o naparusahan siya dahil dito,
pero marami ro'n ay parang mahirap paniwalaan,
pero wala ako sa lugar para sabihing 'di iyon nangyari.
Kaya dapat ko na lang paniwalaan na nangyari iyon.
Magkuwento ka pa.
Sige, gusto mong simulan ko mula no'ng bata ako?
Ikinulong ako sa silid ng apat na taon at tinrato na parang hayop.
Naglagay sila ng kandado sa pinto na nasa labas
para makapanood sila ng TV at makagawa ng kung anu-anong bagay.
Mapapagod ka sa mga panayam,
at dapat mayroon kang truth meter para malaman kung totoo ang sinasabi nila,
at hindi ko alam kung 100 porsiyento itong totoo.
Pero kahit na 50 porsiyento lang dito ang totoo,
mayroon siyang napakasakit na pagkabata.
Ako si Jeremy McGillivary Wolfe, pinsang buo ako ni Kai.
Parang kapatid ko na siya.
Talagang napahanga ako nang makita ko siya sa Kimmel. Sumisikat siya ng husto,
at 'di ako makapaniwala nang mangyari iyon,
at sa totoo lang, hanggang ngayon.
Kasama kong lumaki ang taong ito na nagbigay ng kakaibang panayam.
Pero 'di ko siya kilala bilang Kai. Kilala ko lang siya bilang Caleb.
Unang beses kong narinig si Kai sa YouTube video.
Wala akong pamilya.
Para sa mga taong kinalakihan ko, kung may pakialam man sila, patay na ako.
Wala na akong pakialam.
Nalungkot ako sa sinabi niyang iyon, parang, "Nagmamalasakit kami sa'yo.
'Di mo dapat nararamdaman iyon. Lagi kaming nandito.
Kahit may 'di tayo pagkakaunawaan, 'di mawawala ang pagmamahal."
Naghiwalay ang magulang niya no'ng apat na taon siya.
Sa paglaki niya, maingay siya. Nakakatawa siya at malikot.
Sobrang malikot.
Nagawa kong kumilos bilang bata,
at nakapaglalaro ako sa labas.
'Di nabigyan si Caleb ng gano'ng kalayaan. Nasa bahay lang siya.
Ikinulong siya ng nanay niya sa silid ng matagal.
Sinubukan niya rin akong ikulong sa silid.
Katatapos lang naming maghapunan. Tag-init noon at nakabukas ang bintana,
kaya maririnig mo ang mga naglalaro. Pero may mga itim na kumot sa bintana,
kaya talagang madilim para magmukhang gabi.
Alam naming mahirap iyon sa kaniya.
Minsan, nagsimula siya ng apoy sa bahay,
at 'di nagtagal, nagpasiya ang nanay niya na 'di na siya kayang alagaan nito.
Siya ay 13-anyos nang pumunta siya sa Bosco Homes.
Dito dinadala ang mga problemadong kabataan,
na nasangkot sa problema at walang tahanan
o galing sa pamilyang ayaw sa kanila, parang ganoon.
Kung nanonood ka pa rin, ibig sabihin gusto mo ang nakikita mo,
kaya napakaganda no'n.
Mapapansin niyong madilim ang mga mata ko.
Marahil ang buong sitwasyon ay madilim ngayon.
Ito marahil ang tinatawag ni Madame Guyon na, "paghihirap."
Madali siyang mag-react.
'Di alam ni Caleb kung tumatawa ka kasama niya
o tinatawanan mo siya,
at magagalit siya kung akala niyang tinutukso mo siya o pinagtatawanan.
Magagalit siya ng ganito,
at hihinto rin agad.
Noong ako'y apat na taon
May lighter ako
Sinubukan kong sunugin ang bahay ng mga magulang ko sa mismong sahig…
Naniniwala ako na si Caleb ay may problema sa pag-iisip
dahil mukhang maayos naman siya,
pero pagdating sa isang sitwasyon na may problema,
puwede kang maging diyamante o puwede kang madurog.
At sa kasong ito, nadurog si Caleb.
Ibig kong sabihin, parang
Lahat tayo'y mabangis sa loob Isang bagay na 'di mo susubukang itago
Ako si Shirley, ang nanay ni Caleb.
Kilala rin siya bilang Kai, at doon ako sa tunay na pangalan
dahil sa ibig sabihin nito. Mapangahas at matapang.
'Di ko siya ikinulong sa silid. Gaya ng, "ikulong siya sa silid."
Kinailangan kong maglagay sa maikling panahon,
para pigilan ang paglabas niya sa silid ng masiyadong maaga
dahil hindi siya mapagbawalan,
at nauunang magising kaysa sa'kin at puwede siyang mapahamak dahil doon
at bilang responsableng ina, 'di dapat hayaang mangyari iyon.
At ito'y sa maikling panahon.
Para rin sa kaniya iyon at sa kaligtasan ng isang bata.
'Di talaga maintindihan ang nangyayari.
Inisip ng mga doktor kung may ADHD siya o tulad ng mga bagay na gano'n.
Pero sa bandang huli,
walang nakita na kahit ano sa kaniya.
Sa pang-unawa nila, "Paano kami tutulong? Paano namin ito gagawin at paplanuhin?"
At ang panahon, ginawa iyon ng panahon.
Smash!
- Smash! - Ikaw ba talaga iyan?
- Oo. - Dude, halika rito, pakiusap.
Uy, smash!
Puwede mo ba akong ibili ng beer kung kaya mo akong kunan ng larawan?
- Video ito. Bibigyan ka namin. - Smash guy!
- Smash! - Smash!
- Ay, shit!
Smash!
- Smash! - Nandito mismo ang bayani.
Smash!
Hindi ko napagtanto na sumikat siya ng husto,
at may mga totoong tao na gustong makipag-ugnayan sa kaniya
at sabihing, "Magaling kaibigan. Nandito lang kami."
At 'di ko naisip na ang parteng iyo'y masama.
Palakaibigan siya. Mahilig siyang makihalubilo.
Pero medyo nag-alala ako dahil madali siyang magtiwala,
at 'di lahat ay puwede mong pagtiwalaan.
"Ikaw ba ang totoong Kai? Ikaw ba talaga iyan?
Nangyari ba talaga iyon?" At parang, "Kung sumikat ka ng ganyan,
gagayahin kita, gagawin ko ito, 'Smack!' Parang totoo ba?"
Laging nangunguna kay Caleb ang kaniyang puso.
Dahil doon, sobra siyang nagtitiwala.
'Di ako sigurado na makabubuti iyon lagi sa tao,
at talagang nakita ko sa sitwasyon ng anak ko
kung saan 'di ako sigurado kung ito'y mabuti.
Tingin ko inilagay siya no'n sa sitwasyon kung saan posibleng na-set up siya.
- Ano'ng ibig mong sabihin? - Na parang nagtitiwala siya sa maling tao.
Pag-aalala sa kapitbahayan ng NJ ngayong umaga
habang nilulutas ang pagpatay sa kilalang abogado.
Natagpuan ang 73-anyos na biktima sa tahanan nito
sa Starlite Drive sa Clark.
Doon tumira si Joseph Galfy sa nakalipas na 15 taon.
Naghinala ang mga kaibigan nang 'di sumipot si Galfy sa trabaho noong Lunes.
Tumawag sila sa 911, at natagpuan siya ng mga pulis na binugbog hanggang mamatay.
Ako si Bob Ellenport, kaibigan ni Joe, ang kapitbahay ko sa likod.
Nakatanggap ako ng tawag mula sa sekretarya ni Joe Galfy,
at sinabi niya na si Joe ay nakatakdang dumalo sa korte,
at hindi siya nagpakita,
at 'di niya ito matawagan sa kaniyang cell phone.
Maaari ko raw bang silipin at tingnan kung may tao sa bahay?
At kaya pumunta ako
at nakita na ang pang-Linggong diyaryo
at ang pang-Lunes na diyaryo ay nasa pinto pa rin ni Joe.
Nasa beranda pa rin ang mga diyaryo ni Joe.
Kakaiba iyon dahil siya ay isang lalaking maagap.
Kinukuha niya ang diyaryo tuwing umaga.
Ang makita ito roon ay sapat na para mag-alala
at tumawag ng pulis.
Ang bahay mismo,
lahat ay mukhang maayos,
walang hinalungkat.
Pero sa pagpunta sa bawat kuwarto at nang makarating sa master bedroom,
ay doon nila natagpuan ang wala ng buhay na si Joe Galfy.
Nasa sahig siya, nakasuot lang ng salawal at medyas,
nakahiga na punong-puno ng dugo.
Kapag pumasok ka sa kahit anong bahay, hahanap ka ng bakas ng panlalaban.
Magulo ba ang mga gamit? Hinalungkat ba ang mga drawer?
Natumba ba ang mga gamit? Pero wala ang mga iyon sa bahay na ito.
Napakalinis at napakaayos ng bahay. Walang sapilitang pagpasok.
Pagkatapos, sa may family room,
may laptop sa mesa na katabi ng upuan,
at sa ilalim ng laptop ay isang numero
na may pangalang "Lawrence Kai."
'Di namin kilala si Kai hanggang sa nag-search kami sa Google.
At lumitaw ang isang video.
At sa video, mayroon siyang palakol,
at inilarawan niya mismo kung ano'ng ginawa niya,
at ito ay parang, "Bam!"
Mapapahinto ka at mapapaisip.
Puwede ba siyang maging responsable sa tulad nito?
Habang naghahanap kami sa kuwarto kung saan natagpuan si Mr. Galfy,
isa sa mga detective ang nagpakita sa akin ng tiket ng tren,
at ang petsa nito ay noong nakaraang araw.
Linggo. Ito'y Mother's Day, 9:38 a.m.
Nagpadala kami ng tao para alamin kung may video.
At naghahanap kami kung makikita namin ang namatay na si Mr. Galfy.
Madalas na hindi kami agad nakakakuha ng video,
pero sa kasong ito, mayroon.
At sa video, makikita mo si Mr. Galfy,
at malinaw mo siyang makikita na bumibili ng tiket,
at kinuha niya ang tiket at ibinigay sa taong nakatago sa camera.
At makikita mong lalaki ito, mahaba ang buhok,
medyo kulot na may backpack, at naghihintay sila sa pagdating ng tren.
Kaya mayroon kaming impormasyon sa video na ito sa Internet,
sa Kai, ang Hatchet-Wielding Hitchhiker, na ipinangalan sa kaniya sa California.
At tinitingnan namin ang video na ito ng New Jersey Transit
at sinasabi sa sarili namin, "Posible ba ito?
Ito rin ba ang lalaki sa California?"
Kaya tumawag kami
sa pulisya ng Fresno, California.
Nakausap ko itong detective na may taga-East Coast na pananalita.
Sabi niya, "May hinahanap kami.
Mukhang sangkot siya sa pagpatay, pero 'di pa kami sigurado.
Ito'y lalaking walang tirahan. Nasa Fresno siya dati,"
sabi ko, "Kai? Hinahanap niyo si Kai?"
At sabi, "Ibigay mo sa'kin lahat ng detalye," kaya ibinigay ko lahat.
At no'ng sinabi namin ang pangalang Lawrence Kai,
sabi nila, "Oo, kilala naming Kai, pero Caleb McGillvary ang pangalan niya."
Inilayo niya ang phone at narinig ko siyang sumigaw,
"Nahanap na natin ang letse!"
Ito'y "a-ha" para sa'min. Ito'y, "Bingo. Mukhang ito na'ng lalaki."
At nalaman namin na siya ay palipat-lipat ng lugar.
Nabubuhay siya sa kung ano'ng makuha niya at sa ibinibigay ng mga tao.
Mapagsamantala siya.
Kaya ang pagkakataong maglakbay siya sa malalayong lugar
at mapunta sa New York ay posible.
Nagbigay ito sa amin ng karagdagang kumpirmasyon na si Kai ang aming suspek.
Dapat namin siyang hanapin ngayon. May cell phone siya, pero nakapatay.
Inilabas ito sa publiko. Naglabas kami ng pahayag.
Nalaman namin kung sino'ng hinahanap ng mga pulis sa pagpatay sa abogado sa NJ.
Maghintay hanggang marinig niyo kung sino'ng hinahanap nila.
Si Caleb Lawrence McGillvary.
Kilala niyo rin siya bilang si Kai, ang Hatchet-Wielding Hitchhiker.
Dapat siyang ituring na armado't mapanganib. 'Di pa alam kung nasaan siya.
Umaasa siya sa kabutihan ng iba para sa pagkain at matutuluyan.
Puwede siyang pumunta kahit saan.
Susubukan ba niyang pumatay ulit? Papatay ba siya ulit?
Nagsimula na ang nakasasabik na paghahanap.
Nagmensahe ako agad sa kaniya.
Gusto ko siyang makausap at malaman ang nangyayari.
'Pag nalaman mong hinahanap ng mga awtoridad ang taong
nasimulan mong alagaan at may magandang relasyon sa iyo,
ngayo'y hinahanap siya dahil sa pagpatay.
Magulo ang isip ko.
Pumunta ang anak kong nakatira malapit sa akin.
Kinumusta ko, sabi niya, "Ma, narinig mo na?"
Sabi ko, "Ang ano?"
Sabi niya, "Narinig mo bang si Caleb ay wanted sa pagpatay?" At ako'y parang,
"Hindi, 'di ko pa narinig. Ano ang nangyari?"
Ako si Ted Romankow. Ako ang tagausig ng Union County.
Nandito kami ngayon para i-anunsyo na may inilabas na warrant of arrest
para sa pag-aresto kay Caleb McGillvary.
Naramdaman naming mapanganib siya. Ito ay taong…
May inatake siya sa California gamit ang palakol.
Ilang oras lang niyang nakilala ang driver na iyon, at inatake niya ito.
At pagala-gala siya rito sa lugar namin,
at naisip naming siya'y lubhang mapanganib,
kaya inabisuhan namin ang publiko.
'Di namin alam kung nasaan siya. Pero alam namin
na ang lalaking ito ay pagala-gala.
At siya ay itinuturing na mapanganib.
Maniwala kayo sa akin. Siya'y itinuturing na armado at mapanganib.
Ang una kong naisip,
"Grabe. Nanatili ang lalaking ito sa bahay ko.
Puwedeng napatay ako. Puwedeng may nangyari."
Iniisip ko, "Mahahanap kaya siya ng mga pulis?" Dahil madali siyang mawala.
Alam ko na si Kai bilang saksi ay mahirap hanapin,
at medyo naaawa ako sa mga detective sa,
"Paano nila siya hahanapin bilang suspek?"
Napakaraming mga email at mensahe sa akin
dahil konektado na ako sa kaniya.
At ito'y nakakainis.
Nakakainis
dahil ang gusto ko lang ay mabubuting bagay para sa kaniya.
Ngayon… hinahanap siya sa posibleng pagpatay ng tao.
Nagimbal ako. "Ano'ng sinasabi mong hinahanap si Kai?
Ano'ng nangyayari?"
At sabi niya, "Pinatay niya ang higit 70-anyos na lalaki."
Sabi ko, "Hindi."
Tatlong buwan ang nakaraan, hinahanap ko siya
para maipalabas siya sa telebisyon at magpasaya sa atin.
Makalipas ang tatlong buwan, hinahanap siya ng mga pulis para siya'y mahusgahan
para sa pagpatay ng tao.
Dalawang araw na at wala pa rin siyang mensahe.
At noong Martes, ika-14 ng Mayo, 2013,
nag-post si Kai sa Facebook.
"Ano'ng gagawin mo kung nagising kang nahihilo,
may lasang metal sa bibig mo, sa bahay ng estranghero… lumapit sa salamin
at may tumutulo sa mukha mo galing sa bibig mo, at nagsimulang maduwal,
at napagtanto na may drumoga, humalay at gumawa ng malaswa sa iyo?"
At mayroon siyang nakakatakot na tanong. "Ano'ng gagawin mo?"
Tumingin ako sa asawa ko't sinabi, "May pinatay ang lalaking ito."
Ang alam ko, bigla na lang sinusumpong si Kai,
at nakatanim sa kaniya ang poot at namumuhi siya sa mga nananakit.
Pero hindi ako basta naniniwala…
Tingin ko, 'di niya gagawin iyon ng walang dahilan.
Kailangan siyang mahanap kaagad
para masiguro na wala ng ibang masasaktan.
Base sa imbestigasyon, may pag-uusap si Kai
at ang dalagang tagahanga niya na tinawag na Fan Number One.
At ito ay taong nakilala ni Caleb sa Facebook, isang taong nakausap niya,
at nagpahayag ng interes na makipagkita.
Nagplano silang magkita. Noon ay Mother's Day.
KAI UY TINGIN MO ANONG ORAS KA MAKARARATING?
KIM MGA ISA O DALAWANG ORAS
KIM ANO ANG GUSTO MO PARA SA HAPUNAN?
'Di sumunod si Caleb sa mga planong iyon,
at hindi sila nagkita na dapat ay mangyayari sa plano.
Nalaman naming wala na siyang narinig kay Kai, hanggang mga 9:00 p.m.
KAI UY NANDITO AKO SA ISANG LUGAR….
AT WALANG MATUTULUYAN
At tumawag at nag-text siya ng paulit-ulit sa dalaga,
at hinihiling na sunduin siya nito, at ihatid palabas ng Clark.
Naipasa ang tawag mo sa awtomatikong voice message system.
Hi, Kim, si Kai ito.
'Di ako natuloy sa usapan.
Iniisip ko kung makapupunta ka pa ba rito?
Maganda kung makapupunta ka.
Kung makakapag-text ka sa'kin dito pabalik.
Namamatay ang phone ko.
Linggo ng gabi hanggang Lunes, nagawang makaalis ni Caleb sa Rahway
papunta sa Asbury Park.
Nakipagkita siya kay Fan Number One.
Kumuha sila ng mga larawan at sinabi niya sa mga imbestigador na nagulat siya
dahil iba ang itsura ni Kai
mula sa alam niyang itsura nito sa mga video
at sa mga larawan nito sa Facebook.
Tila ginupit nito ang buhok niya na kalauna'y nakatulong sa imbestigasyon.
Ngayo'y may bago kaming larawan ng maikli niyang buhok.
Makikita ng malapitan ang tattoo niya sa mukha,
at lumabas ang larawang iyon sa buong mundo.
Nakilala siya ng empleyado sa loob ng Starbucks
at agad na tumawag sa 911.
Dumating ang mga pulis. Wala siya roon. Naghanap sila sa kalapit na lugar.
Nagbakasakali ang isang opisyal at pumunta sa Greyhound bus station,
at nakita siyang naghihintay, kaya tumawag siya ng kasama't nagsagawa ng pag-aresto.
TATLONG BUWAN MATAPOS MAG-VIRAL
Puwede mo bang sabihin ang nangyari?
Pinayuhan ako ng abogado na huwag magsalita.
Salamat sa mga sumusuporta.
Nagbago ang itsura niya. Maikli ang buhok. May tattoo siya sa mukha.
Nakakita na ako sa social media dati ng mga tattoo sa mukha, pero…
Siguro dahil na rin sa nakapalibot na sitwasyon.
Hawak siya ng pulisya at wanted sa pagpatay,
kaya nag-iiba rin ang pananaw sa kaniya. Siya na ang kontrabida.
Noong Pebrero, si Kai, ang Hatchet-Wielding Hitchhiker
ay itinaya ang buhay para iligtas ang mga tao sa West Fresno.
Ngayon, siya ay inaresto dahil umano sa pagkitil ng buhay
ng isang lalaki sa New Jersey.
Sobrang lungkot
na kailangang iulat ang taong ito na minsan ay naging bayani
at naging kaibigan…
ngayo'y nasa kustodiya para sa pagpatay at isa pang ginoo ang namatay.
Sabihin mo lahat ang gusto mong sabihin mula sa umpisa nito.
Nakita niya ako sa Times Square.
Sabi niya, "Tila naliligaw ka. Saan ka papunta?" Sabi ko, "Jersey."
Sabi niya, "Papunta ako roon.
Gusto mong kumain sandali?"
Akala ko mabait talaga siya, at pagkatapos hinalay niya ako.
Ano'ng kinain niyo?
Bumili siya ng Parmigiano sa malapit na Italian restaurant.
Ano'ng ginawa niyo pagkatapos?
Uminom kami ng beer,
at gusto niyang ilagay ang beer sa baso kaysa sa bote,
at nanood kami ng TV.
Nakaramdam ako ng antok kaya natulog ako.
Paggising ko ng umaga,
may lasang metal sa bibig ko.
Tumingin ako sa salamin at may tumutulo sa gilid ng mukha ko.
- Kinompronta mo ba siya? - Hindi.
Okay. Nagising ka, sinabi niyang oras na para gumising?
Hinatid niya ako sa NJ Transit at binigyan ng tiket papunta sa Asbury.
Okay. At ano'ng sinabi mo sa kaniya?
Nagpaalam ako at sinabi niya,
"Tawagan mo ako rito o mag-email ka
kung kailangan mo ng tirahan sa isang gabi o anuman."
- At binilhan ka niya ng tiket? - Oo.
Pumunta ako sa Asbury para makipagkita sa kaibigan ko
ng 1:00 o 2:00 p.m. at 5:00 p.m. na, wala pa rin sila kaya tumawag ako.
Hindi nagpakita ang mga kaibigan mo?
Hindi, at ako ay…
Nahalay ako. Inaakusahan niyo ako ng first-degree murder?
Tama. No'ng hindi nagpakita ang mga kaibigan mo, ano'ng ginawa mo?
Bumalik ako para tingnan kung mapatutuloy niya ako sa gabing iyon.
At ano'ng ginawa niyo?
Ibinalik niya ako sa bahay niya
at sinabi na ayaw niyang mag-order ng gabing iyon.
Binigyan niya ako ng burger
at uminom ng ilang beer. Iyon lang ang naalala ko.
At nagising ako sa sahig at ibinababa niya ang pantalon ko.
Nagising kang nakababa ang pantalon mo?
- Oo, ibinababa niya ang pantalon ko. - Okay.
Ano ang suot niya?
Nakasuot siya ng salawal.
- Okay. Ano'ng sumunod na nangyari? - Basta hinampas ko siya.
Hinawakan niya ako ng marahas.
- Okay. - Inihagis niya ako, at ako ay parang…
- Ano'ng pinanghampas mo sa kaniya? - Basta hinampas ko siya.
Gamit ang kamay mo?
Oo, halos hindi ko maalala. Puwedeng siniko ko siya.
Ginamit ang tuhod ko, ewan ko.
Okay. Paano ka tuluyang nakaalis sa kaniya?
Hinampas ko siya sa ulo.
Puwede ba akong uminom?
Dapat siguro ay makipag-usap ako sa abogado?
'Di kita mabibigyan ng legal na payo. Ikaw ang bahala.
- Gusto kong makipag-usap sa abogado. - Okay, tama lang.
Ang oras ay halos 9:50 p.m.
Gustong makipag-usap ni Mr. Lawrence sa abogado. Pag lumabas ako rito,
'di na kita makakausap ulit. May mga katanungan ka ba?
Ano'ng parusa ng krimeng ito sa New Jersey?
- 'Di kami ang magdedesisyon. - Ang hukom ang magdedesisyon.
Ang…
Legal ba ang death penalty rito sa New Jersey?
Tapos na tayo, okay? Humiling ka ng abogado,
kaya hihinto na tayo sa pag-uusap.
Maliwanag?
- Good luck. - Salamat.
Sinasabi ni Kai na ito'y self-defense. Hindi iyon ang lumabas sa crime scene.
Lumabas sa crime scene na si Joe ay binugbog hanggang mamatay.
Siya ay 74-anyos.
Mukhang hindi nakipag-away si Kai,
dahil magkakaroon dapat ng sugat sa panlalaban.
Haharangin mo ang mga suntok, kaya magkakaroon ng pasa, kamot.
Walang nagsabi kahit saan
na nakita nila si Kai na may gasgas, hiwa, pasa… kahit ano.
Alam kong may mga sitwasyon kung saan ang mga tao ay nadroga
at napagsamantalahan o kung anuman,
at nagising sila mula roon, at lumaban para sa buhay nila.
Paano ka lumaban para sa buhay mo?
Nagsimulang kumalat ang impormasyon.
Ang ulat sa autopsy, ito'y brutal.
Kaya ang self-defense sa kuwento ni Kai…
ay mas naging kaduda-duda.
Base sa testimonya ng medikal na tagasuri, mukhang tinapakan siya ng ilang beses.
Basag ang butong malapit sa mata niya.
Ito marahil ang pinakamatibay na buto mo, kasunod ng buto mo sa hita.
Basag ang ilong niya at ang itaas na bahagi nito.
Halos matanggal ang tainga niya,
at may bahid ng marka sa tainga tulad ng bahid ng dugo sa pasilyo,
kung saan makikita mo ang ilang materyal sa dugo,
at parang ganoon ang nasa tainga niya.
'Di mo makukuha iyon sa pagsuntok ng isang tao.
Makukuha mo iyon sa literal na pagtapak sa ulo nila.
Hindi na tayo naghahanap ng salarin. Gusto mong malaman kung bakit
sinabi niyang hinalay siya nang gabi ng Sabado.
Linggo ng umaga, nakita natin siyang paalis at niyakap ang nanghalay sa kaniya,
at pagkatapos ay kinontak niya ang taong nanghalay sa kaniya
sa araw ring iyon,
at bumalik sa Clark.
Dalawa at kalahating linggo bago makilala ni Kai si Mr. Galfy,
nag-post siya ng nakababahala sa Facebook.
Sinulat ni Kai, "Isang artikulo ng HuffPost,
'Magandang Ideya Ba Ang Vigilante Paedophile Hunting?'
Magdesisyon ka! Para sa iyo! Magdedesisyon ako para sa akin."
Nang maaresto siya, may mga kopya siya
ng mga kilalang taong nakulong sa panghahalay.
Napagtanto ba niya na isa sa kanila si Joe Galfy
at inakalang nagbibigay siya ng vigilanteng hustisya?
Hindi ko alam.
Mahirap paniwalaan na si Joe, na malumanay at napakabuti
at gustong tumulong, ay mananakit ng tao.
Pero dinroga at hinalay siya? Parang hindi ganoon si Joe, 'di ba?
Hindi ganoon si Joe at isa pa, ang pisikal na pangangatawan niya
ay hindi katulad kay Arnold Schwarzenegger sa edad na 70.
Hindi niya talaga magagawa iyon. Kahit kaibigan ko si Joe,
hindi ko siya aasahan sa isang suntukan.
May isang sandali kung saan ang isang tao ay pumatay
at may takot sa parte ng biktima
na, "Mamamatay ako."
Sa tuwing pinag-uusapan namin ito sa opisina namin,
sasabihin namin na kami lagi ang boses ng biktima.
Iyon ang tungkulin ng tanggapan ng tagausig.
At may isang sandali, na kahit ano man ang ginagawa ni Mr. Galfy,
magkakaroon siya ng gano'ng takot.
Nakikita ko ang sitwasyon kung saan nagalit ng husto si Kai,
at 'di lang binugbog ng isang beses pero paulit-ulit,
habang sinusubukang tumakas ni Joe sa may pasilyo
at naubusan na lang ng dugo hanggang mamatay.
Galit ako.
Ito ay isang pagpatay, malinaw at simple,
at napakabuting tao ni Joe
para patayin siya ng halos walang dahilan.
At walang nakaaalam kung bakit.
Sa nakaraan niya, tingin ko hindi na nakapagtataka
na gagawa siya ng ganoon.
Sa tingin ko, hindi iyon self-defense.
Naniniwala talaga ako na inosente ang lalaking ito.
Naging bayani siya at wanted sa loob ng tatlong buwan. Ano'ng mararamdaman ko?
Gusto kong lumaya si Kai at magpatuloy…
- Gusto mo ang kasikatan niya. - Oo.
Anghel ba ito? O walang awang mamamatay-tao?
Ipaalam sa'min sa mga komento.
May pagkakaiba sa pagitan ng hukuman ng opinyon ng publiko
at aktuwal na mataas na hukuman.
At ang isang hurado sa aktuwal na mataas na hukuman
ay makikinig sa katotohanan mula sa tanggapan ng tagausig,
at makikinig sa katotohanang sasabihin ng panig ni Caleb,
at sa huli ay magpapasya
na ginawa ng tanggapan ng tagausig ang kanilang trabaho.
Ang paglilitis ay ilang araw,
at nakita ng hurado at ng lahat ang ibang katauhan ni Kai, kaysa sa nakita ko,
at sa pagtatapos ng paglilitis, ang hukom ay may nakaaantig at madamdaming salita.
Tinawag ni Judge Kirsch si Kai na,
"Isang bariles na pulbura ng sumasabog na galit.
Nilikha mo sa publiko ang imahe ng pagiging malaya,
pero sa ilalim no'n, nakita ng hurado ang ibang katauhan mo.
Isang walang awa, magaling magplano't walang pusong mamamatay-tao."
'Di ako pinaniwalaan. Kasi 'pag hindi pinaniwalaan ang nakaligtas sa rape,
magiging inosente ang rapist.
Pero ito'y hindi rape trial. Patay na ang rapist.
Ito'y homicide trial. Karapatan ang self-defense laban sa rape.
Pero sinabing nasa'kin ang trabaho
na patunayan ang ibinibintang ko sa kumbinsidong ebidensya.
Pero nararapat din akong maging inosente, maliban kung napatunayang nagkasala.
Ibinibigay iyon, pito sa walong mga rapist na nanalo sa kaso't nakalaya.
Nakilala ko si Kai sa kabayanihang sitwasyon,
at ang hukom na ito, nauunawaan ko,
nakita lang niya ang pangit na katauhan ni Kai at isinailalim sa paglilitis
kung saan ito'y brutal base sa crime scene, kaya…
Ang "walang awa" na parte at "ng walang dahilan," ay hindi ko alam.
Hindi ko alam.
Bakit walang nakakita na mapanganib siya? Tingin ko nakita nila.
Tingin ko may mga taong tama na nakaisip na siya'y mapanganib.
Ibig kong sabihin, hindi sa parte ko.
At hindi dahil sa gusto ko talaga siyang maipalabas sa TV,
na naniniwala ako sa kaniya, na inaalis ko ang ilang takot sa kaniya
o binabawasan ko ang takot ng ibang tao dahil nakatulong ito sa akin.
Ito'y dahil hindi ko nakita at hindi ako naniwala.
'Di ko binabawasan ang takot ng tao
dahil nakikinabang ako. Ako lang ay…
Nakita ko ang akala kong nakita ko, at gusto kong tulungan ang taong iyon.
At nagkamali ako.
Tingin ko, may dapat sisihin ang media sa paglikha kay Kai.
Wala pa akong nakitang pagsusuri
ng sinuman sa media na nagsasabing, "Nagkamali ba tayo?
Nilikha ba natin ang sikat at halimaw na ito nang 'di siya kinikilalang mabuti?"
Tingin ko ang sinasabi ni Bob, kung hahangaan mo ang isang tao,
dapat kilalanin mo muna siya.
Puwede akong umupo at sabihing ginawa ko'ng lahat at sinubukang…
sinubukang gawin ang lahat para maging matagumpay at masaya siya
at… 'di ko alam, ilantad ang mabuti sa kaniya at itago ang masama,
at hindi ko nagawa.
Walang makagagawa.
Sinabi ko sa kaniya dati na bibisitahin ko siya kung gusto niya.
Ngayon, sinabi niyang hindi.
Hindi ko alam kung makikita ko pa siya.
Wala nang pagala-gala. Wala nang Dogtown.
Wala nang kahit na ano, kahit kailan.
Ang tirahan mo ay tirahan mo na habang buhay,
at ito ang taong ayaw ng tirahan.
Grabe.
Si McBride ay napatunayang nagkasala ng pag-atake
at nahatulan ng siyam na taon sa mental facility.
Sa ginawang toxicology kay McBride,
walang nakitang narcotics maliban sa marijuana.
Si Caleb McGillvary (Kai) ay naglilingkod ngayon ng 57 taon
sa bilangguan sa New Jersey.
Noong Agosto 2021, ang Mataas na Hukuman
ay tumanggi sa apela niya laban sa kaniyang hatol.
Nagpatuloy siya sa kaniyang pag-apela.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Cristine Gumaro Abalos