Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX - FILM DOKUMENTALNY
Słyszeliście o bohaterskim Kaiu „Autostopowiczu z siekierą”?
Oto jego historia.
To najchętniej oglądany filmik w Internecie.
- O czym mówić? - O zdarzeniu.
To nie był typowy reportaż, choć na taki się zapowiadał.
Bardzo szybko przerodził się w coś znacznie większego.
Tamtego dnia Kai okazał się bohaterem, to pewne.
Każdy chciał być częścią tej historii.
Kai mógł mieć wszystko.
Pieniądze, sławę…
Ale człowiek, którego pokazałem światu,
w ciągu zaledwie trzech miesięcy
ze wspaniałego i szlachetnego bohatera
stał się zbiegiem oskarżonym o morderstwo.
To naprawdę popieprzona historia.
Właśnie dzwoni.
- Kto? - Kai.
- Halo? - Rozmowa opłacona.
Brak dodatkowych opłat.
Połączenie z więzienia stanowego w New Jersey.
Rozmowa pod nadzorem służb.
Usłyszeliśmy o tym w redakcji…
FRESNO, KALIFORNIA
…po południu.
1 LUTEGO 2013
Brzmiało to bardzo dziwnie.
A zdaniem prezentera KMPH, Jessoba Reisbecka,
im dalej w las, tym dziwniej.
Był 1 lutego 2013 roku.
Miałem wtedy przedstawić wiadomości w terenie.
Przez radio usłyszeliśmy,
że doszło do makabrycznego wypadku.
Ktoś został zakleszczony między osobówką i ciężarówką.
Ponoć kierowca wykrzykiwał:
„Jam jest Chrystus. Śmierć czarnym!”.
Okropne i rasistowskie.
Oto Fresno i dantejskie sceny na rogu ulic McKinley i Marks.
Byłem dziennikarzem sportowym,
ale ekipa reportażystów miała wtedy braki.
To był mój pierwszy dzień zastępstwa.
Okazał się…
bardzo nietypowy.
Mężczyzna wjechał w pracownika firmy energetycznej
i przygwoździł go do ciężarówki, bo był czarnoskóry.
Przechodnie pośpieszyli z pomocą.
Działał z premedytacją. Chciał go zabić.
Mama sprawdziła stan kierowcy,
bo myśleliśmy, że to był wypadek.
Powtarzał, że jest Jezusem Chrystusem
i że uratuje nas wszystkich, ale musimy…
Użył słowa „czarnuchy”. Powiedział, że trzeba się ich pozbyć.
Kierowca miał 193 centymetry wzrostu i ważył 136 kilogramów. Olbrzym.
Potem wysiadł i zaatakował kobietę, która próbowała pomóc.
Złapał ją, miażdżył i dusił.
Wtedy kobieta zobaczyła pasażera, zabiedzonego autostopowicza.
Gość rzucił się na kierowcę i ją uratował.
Przeprowadzałem z nią wywiad i spojrzałem na drugą stronę ulicy.
Zobaczyłem, kto tam szedł.
Facet z długimi włosami, bandaną i wielkim plecakiem.
Przypominał nieco bezdomnego autostopowicza.
- Możemy pogadać? - O czym?
O zdarzeniu.
Przyjechałem z Dogtown.
Śmigałem na desce i surfowałem.
Pierwsze, co zrobił, to pozdrowił wszystkich,
którzy będą to oglądać. Aż dostałem gęsiej skórki.
Gość przeżył sytuację, która u większości wywołałaby traumę.
Spojrzał w kamerę…
Najpierw chcę powiedzieć,
że każdy zasługuje na szacunek.
Każdy jest wart miłości.
Niezależnie od wyglądu, umiejętności czy wieku.
Jesteś wart uwagi i nikt ci tego nie odbierze. A teraz…
Jego odbiór tej sytuacji był nietuzinkowy.
Facet kogoś przejechał.
Dwie kobiety chciały mu pomóc,
a on wysiadł i jedną złapał.
Dla takiego olbrzyma skręcić komuś kark to pikuś.
Pobiegłem za nim z siekierą.
Łup, łup, łup!
Kto by pomyślał, że bohaterem dnia zostanie autostopowicz z siekierą?
Byłem zachwycony. Całkowicie.
Był nieokrzesany…
OPERATOR
…ale potem okazało się,
że to złoty człowiek.
Zaatakował ją.
Ten kierowca prawdopodobnie zabił człowieka.
Gdyby nie ja, zabijałby dalej.
Czy to nie dziwne, że miał siekierę?
Nie do końca. Uznałem, że dla takiego bezdomnego włóczykija
siekiera to przydatne narzędzie.
Pomógł kobiecie w niebezpieczeństwie.
Ale to, jak szybko i chętnie sieknął kogoś w głowę…
Zgadzam się. To szokujące.
- Byłeś w tym aucie? - Podwoził mnie. Dobrze, że tam byłem.
Ludzie rzadko łapią stopa, bo świrów nie brakuje,
- ale dzięki temu mogłem pomóc. - Jak masz na imię?
- Kai. - Możesz przeliterować?
- Prosto z Dogtown. K-A-I. - A nazwisko?
Nie mam nazwiska, brachu.
Dobra wiadomość jest taka,
że sprawca potrącenia nie odniósł poważnych obrażeń
i trafił tam, gdzie jego miejsce, czyli do policyjnego aresztu.
Fresno, Jessob Reisbeck, wiadomości KMPH.
Po moim wywiadzie podeszli do niego inni dziennikarze.
Zapytali, czy z nimi porozmawia.
Kai był niezwykle charyzmatyczny.
Stawiałem, że pogada ze wszystkimi.
Ale z jakiegoś powodu odmówił pozostałym ekipom i odszedł.
Wtedy zrozumiałem.
„Ja pierdzielę. Mamy istną perełkę”.
Jako jedyni przeprowadziliśmy z nim wywiad.
W każdej historii, którą chcesz przekazać,
musi być złoczyńca,
nieoczekiwany bohater,
dobry scenariusz i ktoś, kto będzie w potrzebie.
W tej historii było wszystko.
Strasznie to popieprzone.
Cholera. Takiej fali jeszcze w życiu nie ujeżdżałem.
Trafiło nam się czyste złoto.
Tego wieczora uznałem, że świat powinien zobaczyć cały wywiad.
Ponad sześć minut materiału.
Wcześniej ludzie mogli obejrzeć
jedynie półtoraminutowy wycinek z wiadomości.
Wszedłem na YouTube, kliknąłem „prześlij film”
i poszedłem spać.
Następnego ranka obudziłem się w innym świecie.
Wrzucenie tego filmu do sieci odmieniło moje życie.
Miałem kanał na YouTube.
Subskrybowało go 20 osób.
Wrzuciłem filmik, gdy wieczorem wróciłem do domu.
Obejrzało go ze 20 osób.
Całkiem spoko.
Rano zadzwonił do mnie Jessob. Zawołał: „Terry!”.
Zapytałem, co się stało.
„Widziałeś swój filmik?”
Odparłem: „Tak. Obejrzało go 20-30 osób. Nieźle”.
Byłem zadowolony. A Jessob na to: „Ma pół miliona odsłon”.
Wiedziałem, że tamtego dnia
narodził się Kai „Autostopowicz z siekierą”.
WIDZIELIŚCIE AUTOSTOPOWICZA Z SIEKIERĄ?
KAI NA PREZYDENTA!
Łup, łup, łup!
- Łup! - Łup!
Trzyma w dłoni siekierę.
Jestem nim zachwycona.
To cholerny bohater!
Kai „Autostopowicz z siekierą”.
Tak jest!
Dosłownie co chwilę
ktoś udostępniał ten filmik.
Dziesiątki tysięcy wyświetleń.
To był efekt kuli śnieżnej.
Internet oszalał.
Jestem Kai
Powstały dziesiątki przeróbek i piosenek. To było szaleństwo.
Łup, łup, łup!
A memy? Dajcie spokój. Ten gość stał się żywym memem.
Jakby to on je wymyślił.
„Nie jedź autostopem”
Dobrze, że jechałem stopem
Była w niebezpieczeństwie
Pobiegłem za nim z siekierą
Łup, łup, łup!
Tak, tak
Gdyby znów ruszył w drogę
Pojawiłoby się więcej ciał
Koleś był pojebany
Z łatwością mógłby skręcić kark
Więc walnąłem go w głowę
Łup, łup, łup!
Autostopowicze z siekierami.
Nie macie pojęcia, ile razy musiałem dawać w długą,
bo bezdomni ostrzą siekiery przy drodze.
Kiedy zobaczyłem program Stephena Colberta,
a nie oglądałem go wtedy zbyt często,
to natychmiast stałem się fanem.
Po raz pierwszy w historii ludzie mówią:
„Ale mamy szczęście,
że bezdomny autostopowicz miał siekierę”.
Za Kaiem szedł rozgłos. To było coś nowego i ciekawego.
Był lubiany, a rozgłos to kasa.
Wszyscy chcieli być częścią tej historii. Ugrać coś dla siebie.
Nazywam się Brad Mulcahy.
W 2013 roku badałem ludzkie zainteresowania
na potrzeby programu Jimmy Kimmel Live.
Gotowi czy nie, to Jimmy Kimmel!
Miałem wynajdywać chwytliwe tematy
lub ciekawe filmiki i przedstawiać je Jimmy'emu
albo sprawdzać jego tropy.
Miałem 36 godzin, żeby znaleźć i zwerbować do programu autora filmu.
Celujemy w zabawne materiały.
Zostawcie Britney!
Lubimy ludzi autentycznych,
bo ich reakcje na rzeczy nietypowe są szczere.
Najlepszym przykładem jest Paul Vasquez.
Ten od podwójnej tęczy.
Był w parku Yosemite,
aż pewnego dnia, gdy filmował tęczę,
nagle obok jednej pojawiła się druga.
Rany! O Boże! O Boże!
Ale numer!
Wtedy jego filmik miał tylko dziesiątki tysięcy wyświetleń.
Ale po występie w programie przebił 45 milionów odsłon.
Czy przyjąłeś jakąś nielegalną substancję, zanim nagrałeś ten filmik?
Absolutnie nie. Na tym nagraniu jestem trzeźwy.
Obejrzałem wywiad z Kaiem
i byłem wniebowzięty.
Pomijam już fakt, że pomógł dwóm osobom, które były w niebezpieczeństwie.
To było genialne.
Pokazałem materiał i natychmiast dostałem odpowiedź:
„Spróbuj odnaleźć tego pana”.
Hej, kolego! Grzeczny pies.
Bardzo grzeczny.
Oczywiście, że każdy chce być sławny, ale nie każdy ma to coś.
Jakiś fascynujący element…
REŻYSERKA REALITY SHOW
…który przykuwa wzrok.
Widz tylko czeka, co będzie dalej.
Jednym z największych show, przy których pracowałam,
było Z kamerą u Kardashianów.
Nie przegapcie premiery kolejnego sezonu.
Fenomen Kaia polegał na tym,
że większość bohaterów to nie bezdomni.
Kai był człowiekiem z innej grupy społecznej,
który trafił do innej publiczności
i pokazał ludziom świat, jakiego wcześniej nie znali.
Było w nim też coś zabawnego, słodkiego i niewinnego.
Ogląda to ktoś, kto ma pożyczyć mi deskę surfingową i piankę?
Chętnie posurfuję w Mavericks.
On miał to coś.
Chciałam go odnaleźć.
Tylko jak znaleźć bezdomnego?
Gdzie zacząć?
To obłęd!
Postanowiłam zacząć od Facebooka.
Dodałam Kaia do znajomych.
Napisałam do niego, że chcę się spotkać
i że pracuję dla telewizji.
Jaki jest pierwszy krok?
Nie mam pojęcia.
Wtedy zadzwoniłem do stacji, która wyemitowała wywiad.
Zapytałem Jessoba: „Jak się z nim skontaktować?”.
Odpowiedział: „Nie możesz”.
Jessob był jego strażnikiem.
Cały świat szukał kontaktu z tym chłopakiem.
Pamiętam, że kiedyś usunąłem wszystkie maile,
a sześć minut później
miałem już 124 nowe wiadomości.
Pisano z Japonii, Australii i z całych Stanów Zjednoczonych.
Programy talk-show z całego świata.
Każda stacja chciała być tą pierwszą, która opowie jego historię.
Ale tylko ja miałem jego adres mailowy.
Wysłałem mu wiadomość.
Napisałem, że cała masa ludzi chce zrobić z niego sławę i bogacza.
Ale sam też chciałem być pierwszy
i opowiedzieć mu o jego możliwościach w szczery i uczciwy sposób.
Temat: „Totalny czad”.
„Co powiesz na wywiad o tym,
jak internauci z całego świata oszaleli na twoim punkcie?
Ludzie na to czekają,
a my chcemy im to dać pierwsi.
Pozdrawiamy.
Uważaj na siebie”.
Wszyscy próbowali go znaleźć. To była obława.
ZNAJDŹMY GO!
SZUKAM KAIA!
ZNIKNĄŁ?
ODNAJDĘ GO.
WYSZŁABYM ZA NIEGO!
SZUKAM DO SKUTKU.
NIE MA GO.
ODDAM KAIOWI DESKĘ SURFINGOWĄ, PRZESYŁAJCIE DALEJ!
Sprawa nabierała rozpędu.
Zrozumiałem, że muszę z nim pogadać i lepiej go poznać.
Opowiedzieć tę historię.
W końcu zadzwonił do mnie ze stacji benzynowej.
Byłem podekscytowany.
Zapytałem, gdzie jest i kiedy możemy porozmawiać.
Odpowiedział: „Jestem w Stockton”.
Szef zdecydował: „Rób, co trzeba.
Załatw mu pokój w hotelu. Niech tam na nas czeka”.
Przed każdym wyjazdem na wywiad czujesz ekscytację.
Tu emocje były większe.
Za tym gościem…
OPERATOR
…uganiali się wszyscy.
Ale na całym świecie tylko jedna osoba miała do niego dostęp.
Tą osobą był Jessob.
Przez całą drogę
rozmawiałem z różnymi ludźmi i udzielałem wywiadów.
Bez przerwy dopytywali o Kaia. Odpowiadałem: „Pogadam z nim”.
Nie mówiłem gdzie.
Jechaliśmy już do hotelu,
gdy skręciłem za róg i zapytałem Jessoba:
„Czy to nie Kai?”. A on na to…
„To on. Zawracaj. Zgarniemy go”.
Zaczynamy za trzy…
I proszę! Udało nam się go znaleźć.
Mówi o nim cały świat.
To przyjaciel każdego i bohater wszystkich.
Kai. Pozwól, że coś powiem.
Jesteś jak Batman, ale nie masz Bat-sygnału.
Batman miał wielką lampę…
Nie jestem rozpieszczonym gnojem, który patrzy z góry na resztę.
To, co różni oglądanie go w Internecie
od rozmowy na żywo, to wrażenie, że jest nieprzewidywalny.
Czułem, że jego aura jest nieco szalona.
Miał taki temperament,
że nie wiedziałem, co zrobi za chwilę.
Wytniecie to, prawda?
Był ujmujący i niezwykle charyzmatyczny.
Nigdy nie spotkałem bardziej charyzmatycznego gościa.
To moja przyjaciółka.
Nazywa się Joan Sewitt.
W sobotę
jacyś ważniacy przyszli tutaj…
Jesteśmy w Stockton.
Przyszli tu i grozili jej bronią.
Celowali do niej.
To totalnie popieprzone. Chamskie nadużycie władzy.
Phil Anselmo by tego nie pochwalił.
Był gotów kraść towar ze sklepów,
żeby rozdać go potrzebującym.
Cholera. Sam nie wiedziałem, jak to ocenić.
Rozprzestrzeniłeś się w sieci z szybkością wirusa
i zostałeś bohaterem tłumów.
Nie jestem wirusem. Żartujesz?
Cholera, jestem sensacją. Jestem Kai.
Najpierw nagraliśmy wywiad, a potem jeszcze przebitki.
Zapytaliśmy go, na jakim tle chce być nagrany.
Powiedział: „Tam jest sklep muzyczny.
Wezmę gitarę i zagram dla was”. Spoko.
Sam napisałem ten kawałek.
Zagrał dla nas. To było fenomenalne.
Takiej piękności jeszcze nie widziałem
W drzwiach mocno cię pocałowałem
W oczach masz ten szczególny blask
Jak zachód słońca na tle gwiazd
Tęsknię za twoimi ustami
Gdy zostaję sam
Tęsknię za twoimi kreacjami
Gdy zostaję sam
To był dobry występ i dobry tekst.
Kai świetnie grał na gitarze.
Wczuł się w to całym sobą.
W którejś zwrotce było coś w stylu:
„Kaptur zrzuć”,
a on zrzucił swoją bandanę w idealnym momencie.
Kaptur zrzuć, pocałunek twój chcę czuć
Podejdź do mnie trochę bliżej
I znów wycofaj się
Nieuchwytna bądź
Czujemy ten rytm w swoich sercach
Występuje jak zawodowiec i ma talent.
Kolejna rzecz, za którą można go podziwiać.
To jednocześnie dzielny bohater
i świetny muzyk.
- Skąd go znasz? - Z Internetu.
Walnął kogoś siekierą w głowę.
Nie zdawał sobie sprawy ze skali,
do jakiej urosła jego historia.
Zorientował się, gdy ludzie zaczęli go rozpoznawać,
prosić o zdjęcia i autografy.
Jak się tu dostałeś?
Stopem.
- Nieźle. - Się wie.
- Dalej masz tę siekierę? - Nie. Zabrali mi ją.
Trzeba ci załatwić nową.
Po nagraniu zapytałem Kaia,
czy chce coś zjeść. Zgodził się.
Opowiedziałem mu o jego nowych możliwościach.
Wybrzeże Wschodnie, Zachodnie, Jimmy Kimmel,
a nawet producenci Kardashianów chcieli dać mu własny program.
„On chce powiedzieć, że jesteś sławny, Kai”.
Zauważyłem, że oczy mu się zaświeciły.
Zapytał: „Sławny? Jak bardzo?”.
Nie ma większej marki niż Kardashianie.
Mogłabym wybierać w ciemno, podejść do przypadkowej osoby
i namówić ją, by została gwiazdą telewizyjną.
Mógłby być bogaty, sławny i robić, co tylko by chciał.
Gdyby się zgodził.
Na stołach leżały notatniki.
Przy każdym był ołówek.
Kai bawił się jednym, gdy mówiłem.
Zapytałem: „Słuchasz mnie?
Skup się na tym, co mówię.
To życiowa szansa. Jutro możesz być milionerem”.
On dalej bawił się ołówkiem.
Nagle wypalił: „Chcę pojechać nad wodę i zapalić trawkę”.
Z jednej strony cały świat,
a z drugiej zioło i woda.
Znaleźliśmy się z Kaiem na rozdrożu.
Nagle podrzucił ołówek,
a ten obrócił się i spadł.
Wtedy Kai powiedział:
„Jadę nad wodę palić zioło”.
„Jaja sobie robisz? Chwila.
Chcesz powiedzieć, że gość nas olał,
bo zakręcił ołówkiem?”
Na miejscu Kaia pomyślałabym:
„Nic nie tracę.
To na pewno odmieni moje życie. Czemu nie spróbować?”.
Kazałam Jessobowi wrócić do Kaia
i zaproponować mu, że dostanie limuzynę pełną trawki.
„Słuchaj, stary. To ich oferta”.
Kai się zgodził.
Alex i ja wskoczyliśmy do auta
i pognaliśmy do Fresno przekazać wieści.
Stacji KMPH jako jedynej na świecie udało się dotrzeć do Kaia.
Konkurencja już kusi go niewyobrażalnymi ofertami.
Bardzo możliwe, że niedługo zobaczycie go w innym wydaniu.
Wszyscy się o niego bili.
Jessob powiedział, że Kai będzie pracował ze mną,
ale chce go też Kimmel.
„To dobrze wróży. Jesteśmy na właściwej drodze.
Jeśli gość z naszego programu wystąpi u Kimmela,
to będzie jeszcze popularniejszy i wszyscy zyskamy”.
Pociąg odpadał.
Samolot też, bo Kai nie miał dokumentów.
Ktoś musiał zapakować go do auta
i przewieźć 800 kilometrów.
Musieliśmy sprowadzić Kaia na nagranie.
Mój szef powiedział: „JR z tobą pojedzie.
Zna północ Kalifornii”.
Nie miałem pojęcia, kim jest Kai,
więc obejrzałem filmik na YouTube.
Zdałem sobie sprawę, że Kai ma w sobie pewien urok,
ale zaistniał tylko dlatego,
że zaatakował kogoś śmiercionośnym narzędziem.
Ciekawa robota.
Producenci różnych reality show
skupiają się na poszukiwaniu kolejnych gwiazd dla masowego odbiorcy.
Gdy skończyło się Simple Life z Paris Hilton,
jej miejsce zajęła Kim Kardashian.
To ciągłe szukanie nowej sensacji.
Kai dał znać Jessobowi,
że przyjechał autostopem do Santa Rosa.
Zabraliśmy się do pracy. Maszyna ruszyła.
Aż 400 tysięcy takich jak ja.
Są też tacy, którzy nie mogą wstać sami.
Pomagamy im.
Szybko poczułem, że facet śmierdzi alkoholem.
Był pijany w sztok.
Zauważył faceta, który, jego zdaniem, „miał mniej niż on”.
Kai zdjął swój plecak i mu oddał go.
Zatkało mnie. To był niezwykłe.
Kimmel zrobi swoje i będzie z głowy.
Wiedzieliśmy, że musimy podjąć pewne kroki,
zanim Hollywood położy swoje łapska na Kaiu.
Kazaliśmy mu podpisać umowę.
Pamiętam, że podpisał ją hieroglifami.
Podpisywał się dziesięć minut i tylko coś nabazgrolił.
Przypominało to rysunki z jaskini,
ale było zgodą na udział w programie.
Czyli teoretycznie mieliśmy umowę.
Misja zakończona.
Nie znaliśmy szczegółów tego programu,
ale myślę, że ludzie w mojej firmie
ujrzeli w Kaiu furtkę do nieznanego świata.
Bezdomni, którzy są szczęśliwi, choć żyją na ulicy.
To show wgniotłoby ludzi w fotele!
Kai jako główny bohater byłby odjazdowy.
Kazałem Lisie się przygotować.
„To nie będzie łatwe.
Kai jest świetny i zwariowany,
ale nie jest najłatwiejszy w kontakcie.
Czeka was trudna przeprawa. Bądźcie gotowi.
W razie czego dzwońcie. Pomogę.
Jeśli będzie trzeba, to z nim pogadam”.
O 8 stałem przed hotelem Roosevelt na Hollywood Boulevard.
Lisa przywiozła Kaia.
Wtedy widziałem ją po raz pierwszy,
tak samo jak jego.
Lisa spuściła wzrok i zapytała,
czy popilnuję go przez chwilę, bo musi odstawić auto.
Miała zaraz wrócić, więc się zgodziłem.
I oto, po wielu dniach, stałem z Kaiem na Hollywood Boulevard.
Niemal natychmiast ludzie zaczęli go rozpoznawać.
Krzyczeli z przejeżdżających aut: „Łup, łup, łup!”.
Nie pilnowałem go, w końcu był dorosły.
Lisa wyszła zza rogu,
spojrzała na nas i gwałtownie się zatrzymała.
Kai miał opuszczone spodnie…
Oddawał mocz na gwiazdę Julia Iglesiasa,
tuż przed hotelem.
Mówiłam Bradowi, że ma go pilnować.
Lisa na to: „Pilnowałam go 26 godzin, a ty nie dałeś rady przez pięć minut?”.
Weszliśmy do hotelu Roosevelt, gdzie kiedyś gościła Marilyn Monroe,
wręczane były Oscary… A teraz wchodzi tu Kai.
Po wejściu do pokoju
niezmiernie ucieszył się na widok barku.
To nie były małe buteleczki, jakie są w samolotach,
tylko ogromne butle alkoholu.
Natychmiast otworzył jacka daniel'sa
i zaczął pić z gwinta.
Łyk za łykiem.
Nie bawił się w nalewanie do szklanki. Pił, jakby zaraz miał się skończyć świat.
Nie panował nad tym.
Pracowałam z wieloma celebrytami
i wiem, że czasem robią szalone rzeczy.
Ale nie aż takie.
Później poszliśmy coś zjeść.
Kai zabrał deskorolkę. Zeszliśmy do hotelowego lobby.
Jest tam naprawdę elegancko.
W soboty zbiera się tam śmietanka towarzyska.
Podłoga jest kamienna.
Gdy Kai zaczął po niej jeździć, słyszeliśmy tylko…
Przejechał całe lobby. Wyszliśmy.
Chwilę później ktoś z ochrony powiedział:
„On nie ma tu wstępu.
Macie wyjść”.
A nie wiedzieli nawet, że Kai nasikał przed wejściem.
Nie cackali się. Kazali nam wyjść.
Zanim się obejrzeliśmy, byliśmy na zewnątrz.
Nagle Kai wybiegł naprzód, wyciągnął ogromny nóż
i spróbował wbić go w ziemię.
Wtedy trochę się przestraszyłam.
Z początku byliśmy zaintrygowani poszukiwaniami Kaia, jak i nim samym.
Zapowiadało się, że to będzie niezła przygoda.
Ale zaczęliśmy się zastanawiać, czy nic nam nie grozi.
Jeżeli szefostwo firmy uważało,
że to będzie radosny, miły i bezdomny autostopowicz,
który opiekuje się słabszymi od siebie,
to srodze się pomylili.
Wykopali mnie, bo jeździłem na desce i wypiłem butelkę alkoholu.
Kiedy to było?
No i oszczałem Aleję Gwiazd.
Goście z telewizji panikowali: „Nie! Przestań!”.
A ja na to…
Totalny luz.
Dałem znać, że reality show z tym gościem to zły pomysł.
Ale oni go nie znali, więc myśleli pewnie, że przesadzamy.
„Przywieź go.
Sami z nim pogadamy i zobaczymy”.
Nie wiem, dlaczego zaczęłam uważać,
że jestem odpowiedzialna za Kaia
i jego występ u Kimmela.
To chyba oni albo Brad powinni się nim zająć.
Jednak wpadłam na szalony, a może głupi pomysł,
że go przenocuję.
Zostaliśmy sami.
Był uprzejmy.
Grał na gitarze.
Jednak było w nim coś niebezpiecznego.
11 LUTEGO 2013
DZIESIĘĆ DNI PO WRZUCENIU FILMU DO SIECI
W poniedziałek miałam dość. Chciałam, żeby Brad go zabrał.
Już nawet nie dbałam o to, czy nakręcą z nim jakiś program.
Występ u Kimmela nie robił na nim większego wrażenia.
A przynajmniej nie wydawał się szczególnie podekscytowany.
Lisa i jej ekipa zabrali Kaia do studia.
Na tylnym parkingu
jest spory baner z tytułem show Kimmela.
Wisi na siatce.
Ekipa wysiada z auta, a pierwsze, co robi Kai, to sika na baner.
Wszyscy na to: „Co ty, kurwa, robisz? Przestań!”.
Podszedł ochroniarz.
„Nie możesz tak robić”.
To oczywiste, że nie można tak robić. Nie można i tyle.
Naskoczyli na niego i kazali przestać.
Weszli do studia, gdzie czekał Jimmy.
Najpierw zrobili kilka zdjęć,
a potem Jimmy dał Kaiowi kopertę.
W środku było 500 $.
Kai oddał ją ochroniarzowi i powiedział: „Przepraszam, że sikałem na baner”.
Naprawdę nie sądziłem,
że Kai wystąpi u Kimmela.
Myślałem, że zorientują się, że jest niezrównoważony.
Dojdą do wniosku, że to nie wypali i dadzą sobie spokój.
Nie wierzyłem, że cokolwiek z nim nagrają.
Siedzimy za kulisami,
za półtorej godziny mamy nagrywać program.
Nagle wchodzi policja.
Dzień dobry, proszę nie nagrywać,
chyba że chcecie pójść z nami.
Proszę iść w swoją stronę. Dziękuję.
Od razu wiedziałem, po kogo przyszli.
Weszli, zgarnęli go i wyprowadzili.
Byłem przygnębiony.
Nazywam się Jeff Stricker.
W lutym 2013 roku pracowałem w wydziale zabójstw okręgu Fresno.
Jett McBride, kierowca pojazdu,
który staranował Rayshawna Neely'ego, pracownika PG&E, był w areszcie.
Kai był głównym świadkiem zdarzenia.
Śledczy nie wiedzieli, gdzie przebywa Kai.
Z pomocą przyszły media społecznościowe.
Kimmel dodał post:
„Kai »Autostopowicz z siekierą« w moim show”.
Policjanci pojechali do Los Angeles, żeby spotkać się z Kaiem.
Niektórzy odetchnęli z ulgą, gdy zabrała go policja.
Było im to na rękę, ale nie mnie.
Wtedy wciąż nie rozumiałem. Sądziłem, że trzeba go odbić.
Prokuratura okręgu Fresno,
we współpracy z policją z Los Angeles,
odnalazła Kaia u Jimmy'ego Kimmela
i zatrzymała go.
Kai musi stawić się w sądzie
i złożyć zeznania dotyczące zabójstwa na tle rasowym.
Kai jest kluczowym świadkiem w tej sprawie.
Wszyscy się martwiliśmy, zwłaszcza Brad.
Popularność Kaia poszybowała w górę.
Pobił rekordy wyszukiwań.
Były ich miliony.
Pół godziny przed nagraniem go odwieźli. Był jednak pewien problem.
To ja przygotowuję, ogarniam, umawiam i namawiam gości.
Ale nie mam wpływu na to, w jaki sposób zostaną pokazani na antenie.
Nie mam kontroli nad elementem, który najbardziej zapada w pamięć.
Jessob był na sali.
Ja za kulisami.
Obaj wiemy lepiej niż inni,
jak wiele rzeczy może pójść źle.
Zgarnę dziś wyjątkowego autostopowicza.
Panie i panowie, powitajcie gorąco Kaia.
Kai, wskakuj do auta!
Nie na auto, tylko do auta!
Nie wiem, czy dach wytrzyma. Wsiadaj.
Pilnuj drogi, stary.
O w mordę!
Witaj, Kai. Jak się masz?
- Spoko. A ty? - Świetnie.
Nie wierzyłem, że mu się uda,
ale bardzo mu kibicowałem.
Mówią o tobie „bezdomny autostopowicz”.
Nie lubisz słowa „bezdomny”.
Jestem wolny od domu.
To kraina wolnych i ojczyzna odważnych.
Nie chcesz mieć domu, prawda?
Co ty gadasz? Jestem w domu.
Dobra, łapię.
Wyznajesz zasadę, że dom jest tam, gdzie ty.
Jimmy świetnie sobie poradził,
bo odpowiedzi Kaia były osobliwe.
Mówił naprawdę dziwne rzeczy, ale Jimmy się dostosował.
Wiele osób nazywa cię bohaterem,
bo zatrzymałeś tego szaleńca, zgadza się?
Między nim a wciskanym nam Jezusem nie ma wielkiej różnicy, nie?
Nie wiem, bo go nie spotkałem.
Miał brodę?
Nie. Był grubym, bogatym, białym facetem.
Miliony ludzi widziały…
Nie mam nic przeciwko bogatym grubasom.
Białym też nie.
No raczej. Jeden siedzi obok.
Jimmy jest świetny. Setki razy widziałem go przy pracy.
Widać, że Kai próbuje robić sobie śmieszki,
ale Jimmy go hamuje.
Podchodzi z dystansem do siebie i idzie dalej.
Dobry jest.
Wysiądźmy na chwilę z auta.
Nie wiem, czy zaraz tego komuś nie oddasz, ale mamy coś dla ciebie.
Proszę bardzo. Deska surfingowa i pianka.
Są twoje. Jeśli chcesz je oddać, proszę bardzo.
Nie potrafię zliczyć, ilu proponowało mi,
że kupią Kaiowi deskę, piankę
i co tylko jeszcze by chciał.
Ofert były setki, a dostał je od Jimmy'ego Kimmela.
Wszystko gra, Kai?
To był autostopowicz Kai.
Dzięki, Kai.
Dzięki, że nie dostałem siekierą.
To było coś niesamowitego.
Jest z nami Carl Reiner, a za chwilę spotkanie z Mindy Kaling.
W tamtej chwili cały świat stanął przed nim otworem.
Następnego dnia poprosiliśmy go, żeby recenzował filmy.
Tak jest. Oglądajmy filmy.
To był zupełnie inny Kai.
Nie potrafił się na niczym skupić.
Wróg numer jeden
to film o tym, że każą nam dbać o prawidłowe pH
i dodają fluor do wody.
„Kai, obejrzyj film”.
Potem ograniczyliśmy się do zwiastunów.
Nawet to go przerastało.
Jeśli zostawią wam nad domem smugi chemiczne ze skopolaminą,
to zaczniecie zachowywać się jak cholerne zombie.
Wtedy was wytłuką i zajmą wasze domy.
Brzmi, kuźwa, legitnie.
Przez cały wieczór nagraliśmy ledwie osiem minut.
Reality show z nim to pewna klapa.
Bin Laden był szejkiem.
Nie dałby rady. Przychodziłby o 15.45,
szedł po pączka i odgrywał wcześniej napisaną scenę?
Nie ma mowy, żeby to się udało.
Nie ma takiej opcji.
To było szaleństwo skazane na porażkę.
Po nagraniu Jimmy obiecał Kaiowi, że zabierze go, dokąd zechce.
Kai chciał wracać na północ, więc pojechali.
ALE CIACHO!
WART MIŁOŚCI.
PRZYSTOJNIAK!
Ze świata, w którym nikt go nie słuchał,
Kai trafił do rzeczywistości, w której mógł powiedzieć cokolwiek,
a tysiące by mu przyklasnęły.
Chcę przytulasa dłoni.
- Dłoni? - Tak.
- Dzięki. - Proszę.
Czy to, że jesteś teraz sławny, przyciąga kobiety?
Chodzisz na randki?
Na randki?
Zauważyłeś zmianę w podejściu kobiet?
Tak. Jedna dziewczyna tak mi się przyglądała,
że aż wpadła na znak drogowy.
Było jej głupio.
Przytuliłem ją, a ona na to: „To naprawdę ty!”.
Nietrudno było śledzić, co u niego, bo żył jak król.
Był popularny. Pojawiał się w filmikach dotyczących surfowania.
Złapmy jakąś falę.
Ludzie chcieli go oglądać.
Któregoś dnia zadzwonił gość od Justina Biebera i pytał o Kaia.
Nawet krótka współpraca z Bieberem to trampolina do kariery.
Ludzie cieszyli się na jego widok.
Jeśli Kai dał znać, że będzie w jakimś mieście,
to każdy młodziak, który przeczytał to na Facebooku,
chciał się z nim zobaczyć.
To był bohater z telewizji.
W tamtej chwili nie było żadnych powodów, żeby się go obawiać.
Kai stał się internetową sensacją.
Prawdziwym hitem.
- Dosłownie „łupnął” w sieć. - O tak!
FRESNO, KALIFORNIA
TRZY TYGODNIE PO WRZUCENIU FILMU DO SIECI
To samochód, którym jechali Jett McBride i Kai
w dniu zdarzenia.
Wciąż widać krew.
Zadziwiające, że przeżyli.
Nie śledziłem, gdzie jest Kai,
co robi, ile uwagi przyciąga
i gdzie występuje.
Miałem to gdzieś. Dla mnie liczyło się przesłuchanie w sprawie Jetta McBride'a.
Kai był kluczowym świadkiem.
Był w aucie, gdy potrącono Rayshawna Neely'ego.
Rozmawiał ze sprawcą. Miał wszystkie informacje.
Nie było lepszego świadka.
Cześć, Tanya.
Jak leci?
W sądzie wypłynęły szczegóły.
Historia nabierała ostrości.
Tanya Baker zeznała, że McBride zaatakował,
gdy próbowała pomóc Neely'emu.
Chwycił mnie i zaczął okładać po plecach.
Wtedy pojawił się Kai z siekierą.
Uderzył McBride'a w głowę nie raz, nie dwa, ale trzy razy.
Znając już Kaia, zastanawiałem się, co dokładnie wydarzyło się w Fresno.
Czy rzeczywiście uratował sytuację?
Był bohaterem czy nie?
Kai, tym razem bez siekiery w ręku, zeznawał w sądzie.
Nie obyło się bez chichotów.
Chwileczkę.
Urzędniczka poda słowa przysięgi, którą należy po niej powtórzyć.
Wystarczy podnieść prawą rękę.
Zapytano Kaia, czy Jett McBride zapalił z nim skręta.
Potwierdził.
A Jett podczas przesłuchania wspomniał,
że po wypaleniu skręta Kai zasugerował,
że po tym blancie są jak duchy.
Kai mówił: „Założę się, że przenikniemy przez ciężarówkę.
Nikt nas nie zauważy”.
Jego udział w zdarzeniu jest niejasny. Zrobiono z niego bohatera.
To, co zrobił dla Tanyi, było godne pochwały,
ale jednocześnie sam nie był do końca bez winy.
Kai zeznał, że tuż przed wypadkiem
McBride przechwalał się, że zgwałcił 14-latkę.
Powiedział: „Zrozumiałem, że jestem Jezusem Chrystusem.
Mogę wszystko. Patrz”.
Podniosłem wzrok, a przede mną była cała ekipa budowlańców.
Większość odskoczyła, jeden gość został przygwożdżony.
Kai zeznał, że McBride zaatakował ludzi, którzy chcieli pomóc.
Dalej ją szarpał, więc go łupnąłem.
Cały czas trzymał ją za włosy. Wkurzyłem się.
Łupnąłem go jeszcze mocniej.
Gdy Kai uderzył po raz pierwszy,
zrobił to tępą częścią siekiery.
Przy trzecim uderzeniu obrócił ją i użył ostrej krawędzi.
Trzy uderzenia siekierą w głowę, tępą stroną czy nie, to barbarzyństwo.
A jednak jego zachowanie sprawiło, że przynajmniej ja miałem wątpliwości.
Widziałem tylko tego „dobrego” Kaia.
Jego brutalnego oblicza, które przecież pokazał…
nie dostrzegłem.
W pierwszym wywiadzie
zapytałem Kaia, czy widział już kiedyś coś takiego.
Raz szedłem przez sad,
a tam jakiś gościu bił kobietę, którą nazywał „swoją”.
Podszedłem i zdzieliłem go kilka razy w głowę.
Zostały mi ślady zębów. Widać je w kamerze?
Tłukłem go po głowie i wybiłem mu wszystkie zęby.
Pomógł kobiecie, ale z drugiej strony to dziwne, że chwalił się bliznami.
Nie wystarczyło mu, że powstrzymał napad. Sam kogoś pobił.
Podobnie zareagował na pytanie o uderzenie kierowcy siekierą.
„Tak, rozłupałem go”.
Było widać, że dla niego to powód do dumy.
Myśl, że czerpał z tego przyjemność, jest przerażająca.
Skupiłeś na sobie uwagę ludzi. Co teraz?
Sława nie trwa wiecznie, tylko przemija.
Taki kozak nie da się zaszufladkować.
Nie pozwolę się ograniczać.
Ludzi interesuje nie tylko to,
że rozwaliłem siekierą głowę jakiemuś masowemu mordercy,
ale też to, że gram legitną muzykę.
Gram punk, grindcore…
Jak zawodowiec. Potrafię grać na sześciu instrumentach.
Dostałem propozycje z takich miejsc jak Greenhouse Records
i Universal.
Jestem Gabriel Francisco,
wokalista zespołu Redcoats.
Zaproponowano mi występ z Kaiem.
Zapytałem: „Z tym Kaiem? Gościem od siekiery?”.
Początkowo wyśmiałem ten pomysł.
Potem zobaczyłem filmik, na którym grał.
Nieźle mu szło.
Takiej piękności jeszcze nie widziałem
W drzwiach mocno cię pocałowałem
Miał dobry głos. Idealny do śpiewania przy ognisku.
Zgodziliśmy się, bo za Kaiem szła publika.
Chcieliśmy zwabić czymś ludzi,
a potem dać czadu i zdobyć ich serca.
Jak w grze Rock Band.
„Zdobyłeś dziś 20 fanów”. „Zdobyłeś 50 fanów”.
Kai wpadł do Fresno jak wielka kula ognia.
Pojawił się na próbie.
Znam się trochę na ludziach.
MENADŻER, FULTON 55
Kai zraził mnie tym,
jak mówił, jak się zachowywał i jak traktował moich pracowników.
Przy barze domagał się darmowego piwa, bo był sławny.
Powiedzieliśmy, że u nas to nie ma znaczenia.
Zaczął namawiać innych, żeby stawiali mu drinki.
Podczas próby mówił o tamtym dniu.
O siekierze i tamtym mężczyźnie.
Zaczął się przechwalać.
Mówił: „Ziom, jadę z tym typem.
Skręciłem mu jointa, a on złożył się jak scyzoryk.
Zrobiłem mu blanta,
ale nie wiedział, że zrobiłem go z mieszanki”.
Wymienił listę dragów. Nie znałem ich,
ale Kai wyraźnie powiedział, że dał temu facetowi zmiksowanego skręta.
Potem mówił dalej:
„Typowi zaczęło odwalać. Byle towar go rozłożył”.
Śmiał się z tego.
Byłem przerażony. Opowiadał to grupie ludzi.
Śmiali się. Zupełnie nie rozumieli, co właśnie im powiedział.
Stałem tam i myślałem: „O mój Boże.
Przecież to poważna sprawa.
Czy on go odurzył?”.
To jakby rozniecił pożar,
ugasił go i zebrał za to laury.
Wiem, że policja zrobiła kierowcy testy na obecność narkotyków.
Ale co, jeśli w tych skrętach było coś, czego testy nie obejmowały?
Potem Kai mówił o życiu i pozytywnym nastawieniu.
„Dasz radę, ziom”. Rzucał takie teksty,
aż nagle wypalił:
„Chyba że jakiś staruch cię wyrucha.
Wtedy masz prawo go zabić”.
To było bardzo dziwne.
Później nagle przełączył się na tryb:
„wszystko gra”, a inni zwyczajnie to zaakceptowali.
Po raz drugi nie mogłem w to uwierzyć.
Byłem totalnie roztrzęsiony, a za chwilę miałem grać koncert.
Mama naszego perkusisty zawołała:
„Gabe, stań obok Kaia. Zrobię wam zdjęcie”.
Pomyślałem: „Nie chcę być z nim kojarzony, gdy to wszystko wyjdzie na jaw”.
A byłem pewien, że wyjdzie.
To poważna spawa.
Pomyliłem się.
Chyba nawet nie zostałem na występ Kaia.
Byłem wstrząśnięty tym, jak się zachowywał.
Budzisz się trupem, bo w głowie masz kulę
Załatwię was jednego po drugim
Tego, co zrobiłem, wcale nie żałuję
Wyrzuciłem go po tym, jak zszedł ze sceny
i oszczał któryś krzak.
Nie akceptuję gości, którzy nie szanują gospodarzy.
Palił za sobą mosty.
To duże miasto, ale z małomiejską atmosferą.
Zaleziesz komuś za skórę, to reszta o tym usłyszy.
Kazałem mu wypierdalać.
Patrzę na Kaia i nie wiem, co myśli ani czy ma wszystkie klepki.
Myślę, że beztroskie życie poza prawem nigdy nie nauczyło go,
czym są konsekwencje.
Ludzie dali mu masę możliwości.
Wykształcił sobie myślenie,
że świat należy teraz do niego.
Wiele osób kładło mu do głowy,
że może zrobić dosłownie wszystko.
To się zemściło.
Założę się,
że znacie Kaia „Autostopowicza z siekierą”.
Na YouTube jest go pełno.
Miałem okazję poznać tego ulubieńca tłumów.
Jesteś jego agentem?
Jego agentem? Sam nie mam agenta i do nikogo nie należę.
Każdy zasługuje na szacunek.
Niezależnie od wyglądu czy umiejętności.
Słuchajcie mnie.
Nawet jeśli popełniasz błędy, jesteś wart miłości.
Są jej cztery rodzaje.
Pierwszy: akceptujesz kogoś mimo jego wad.
Drugi: angażujesz się uczuciowo.
I jest też miłość, za którą jesteś gotowy zabić.
To miłość na zabój.
Punktem szczytowym był występ u Kimmela.
Popularność Kaia miała efekt kuli śnieżnej.
Nieustannie rosła.
Spotykało go coraz więcej wspaniałych rzeczy.
U Kimmela był na szczycie.
Ale potem…
popularność spadała.
Dla większości ludzi był pewnego rodzaju idolem.
Może to kwestia odrzucenia odpowiedzialności.
Rachunki, auta, opłaty i różne podatki…
Kai był wolny jak ptak.
Nie miał żadnych zobowiązań i dobrze mu się żyło.
Do czasu.
Takie życie to mniej radości i wolności, niż się wielu wydaje.
NOWY JORK
Piątek, 10 maja 2013 roku.
Trzy miesiące po wydarzeniu,
które zapoczątkowało tę podróż,
Kai trafił do Nowego Jorku.
Wrzucił też dość niepokojący i złowróżbny post na Facebooka.
Mówił, że to przesłanie na Dzień Matki,
ale takich treści nie łączy się z tym świętem.
Cytuję:
„Pamiętam, jak leżałem w kołysce, a »rodzina« pochylała się nade mną.
Ciągle mi powtarzali, że »mam w sobie demona«.
Zamykali mnie na 20 godzin w pokoju z małym nocnikiem w kącie.
Wciskali mi do ust ostrą paprykę i mydło,
gdy krzyczałem, żeby się pierdolili.
To tyle. Szczęśliwego Dnia Matki”.
Pamiętam, jak spotkałem go już po wydarzeniach w Stockton.
Przeprowadziłem z nim długi wywiad.
Mówił wtedy o strasznych rzeczach, jakie go spotkały.
Pracowałem wtedy dla lokalnych mediów.
Tam by tego nie puścili.
Właśnie skończyłem 17 lat.
Jakiś facet mnie przytrzymał,
potem kilka razy uderzył i zaczął dusić.
Obrócił mnie, ściągnął spodnie i zaczął mnie gwałcić.
Gdy to się działo, Kai leżał na ziemi.
Powiedział, że spojrzał w niebo
i zobaczył krążącą nad nim wronę,
która kazała mu wstać, walczyć i uciekać.
Tak zrobił. Udało mu się uciec.
Nie wiem, czy spotkał jeszcze oprawcę, ani czy sprawiedliwości stało się zadość.
Trudno było uwierzyć w to, co mówił,
ale nie miałem prawa tego kwestionować.
Mogłem tylko przyjąć to za prawdę.
Mów dalej.
Rany. Mam zacząć od dzieciństwa?
Zamknęli mnie w klatce na cztery lata i traktowali jak zwierzę.
Drzwi były zamykane od zewnątrz,
żeby mogli w spokoju oglądać telewizję i się bzykać.
Gdy przerobisz trochę wywiadów,
to zaczynasz się orientować, kiedy ktoś wciska ci bajki.
Nie miałem 100% pewności, że mówi prawdę…
ale jeśli z tego, co mówił, prawdą jest choćby połowa,
to miał naprawdę okropne dzieciństwo.
EDMONTON, KANADA
Nazywam się Jeremy McGillivary Wolfe i jestem kuzynem Kaia.
Był dla mnie jak brat.
Zobaczyłem go u Kimmela i pomyślałem, że robi niezłą karierę.
Byłem w szoku.
Do dziś jestem, jeśli mam być szczery.
Widziałem skandaliczny wywiad z kimś, z kim dorastałem.
Ale ja nigdy nie znałem go jako Kaia. Dla mnie to był Caleb.
O Kaiu usłyszałem na YouTube.
Nie mam rodziny.
Dla ludzi z mojego dzieciństwa jestem martwy.
Wisi mi to.
Jego słowa bardzo mnie dotknęły.
Zależało nam na nim.
Nie wiem, dlaczego to powiedział. Był nam bliski.
Czasem się kłóciliśmy, ale to niczego nie zmienia.
Jego rodzice rozstali się, gdy miał cztery lata.
Był głośnym dzieckiem.
Zabawnym i psotnym.
Bardzo psotnym.
Ja dorastałem jak normalny chłopiec,
mogłem wychodzić na zewnątrz i się bawić.
Z Calebem było inaczej.
Przetrzymywano go w domu.
Jego mama zamknęła go w pokoju na długi czas.
Mnie też próbowała.
Właśnie zjedliśmy kolację. Było lato.
Przez otwarte okno słyszeliśmy bawiące się dzieci.
Jednak szyba była zakryta kocem,
żebyśmy mieli wrażenie, że jest już noc.
Caleb naprawdę nie miał lekko.
Pewnego dnia próbował rozpalić w domu ognisko.
Niedługo potem jego matka uznała, że dłużej z nim nie wytrzyma.
Miał 13 lat, gdy trafił do Bosco Homes.
Tam wysyłało się problematyczne nastolatki,
takie, które sprawiały problemy i były bezdomne
albo których rodziny się wyrzekły.
Jeśli nadal to oglądasz, to znak, że ci się podobało.
To bardzo miło.
Widzisz, że moje oczy są bardzo ciemne.
Może całe to nagranie stało się mroczniejsze.
Madame Guyon nazwałaby to „czarną godziną duszy”.
Wszystko go denerwowało.
Caleb nie wiedział, czy śmiejesz się z nim,
czy z niego.
Wściekał się, jeśli uznał, że się z niego nabijasz.
Miewał napady szału, które potem nagle mijały.
Kiedy miałem cztery lata
Znalazłem zapalniczkę
Chciałem spalić dom rodziców Aż po fundament sam
Sądzę, że Caleb ma problemy psychiczne.
Z pozoru wydaje się zdrowy.
Ale gdy w życiu człowieka pojawiają się trudności,
mogą go wyszlifować albo zniszczyć.
Niestety Caleba zniszczyły.
Zupełnie tak
Jakbyśmy w sercu mieli dzikość
I nie musieli jej ukrywać
Jestem Shirley, matka Caleba.
Jest znany jako Kai, ale ja używam jego imienia,
bo wiem, co oznacza: „odważny” i „śmiały”.
Nie zamykałam go w pokoju.
Nie dosłownie.
Był taki krótki okres,
gdy powstrzymywałam go przed opuszczaniem pokoju zbyt wcześnie,
bo był wolnym duchem.
Wstawał przede mną i robił rzeczy, które były niebezpieczne.
Jako odpowiedzialny rodzic musiałam temu zapobiec.
Nie trwało to długo.
Robiłam to, bo chciałam, żeby był bezpieczny.
Nie rozumiałam, co się z nim działo.
Lekarze podejrzewali u niego ADHD lub podobne zaburzenia, ale…
ostatecznie nie stwierdzono niczego.
Lekarze nie wiedzieli, jak mu pomóc,
ani jak nim pokierować.
Ale czas…
zrobił swoje.
Łup!
- Łup! - To naprawdę ty?
- Tak. - Stary, chodź tu, proszę.
Kupisz mi procenty za 17 zdjęć?
- To filmik. Dostaniesz piwo. - To on!
- Łup! - Łup!
- Ja pierniczę!
Łup!
- Łup! - Cholerny bohater.
I łup!
Nie wiedziałam, że jest sławny.
Wielu życzliwych ludzi próbowało się z nim skontaktować.
Pozdrowić, pogratulować, dodać otuchy.
I nie uważam, żeby to było złe.
Caleb kochał ludzi i był bardzo towarzyski.
Ale martwiłam się, bo z drugiej strony był bardzo ufny,
a nie każdy zasługuje na zaufanie.
„Jesteś prawdziwym Kaiem? Czy to naprawdę ty?”
„Naprawdę to zrobiłeś?”
Ludzie zaczynają to wyolbrzymiać.
Mam ochotę podejść i zrobić „łup”. „Czy to było naprawdę?”
Caleb zawsze kierował się sercem.
Łatwo obdarzał ludzi zaufaniem.
To nie zawsze właściwy odruch.
Sądzę, że mojemu synowi nie wyszło to na dobre.
Właśnie przez to dał się wrobić.
Jak to „wrobić”?
Zaufał niewłaściwym ludziom.
PONIEDZIAŁEK, 13 MAJA 2013
Niepokój w Jersey…
TRZY MIESIĄCE PO WRZUCENIU FILMU DO SIECI
…po odnalezieniu ciała znanego adwokata.
Zwłoki 73-letniego mężczyzny odkryto w jego domu
na Starlite Drive w Clark.
Joseph Galfy mieszkał tam przez ostatnie 15 lat.
Przyjaciele wiedzieli, że coś nie gra, gdy Galfy nie przyszedł do pracy.
Wezwali policję, która znalazła go pobitego na śmierć.
Jestem Bob Ellenport. Joe był moim przyjacielem i sąsiadem.
Dostałem telefon od jego sekretarki.
Joe miał przyjechać do sądu,
ale się nie pojawił.
Nie odbierał też telefonów.
Sekretarka zapytała, czy mogę do niego zajrzeć.
Poszedłem pod jego dom
i zobaczyłem, że gazety z niedzieli i poniedziałku
wciąż leżą na ganku.
Gazety zalegały na ganku Josepha Galfy'ego.
To było dziwne, bo to uporządkowany facet.
Zawsze zabierał prasę.
WYDZIAŁ KOMUNIKACJI, PROKURATURA
Zalegające gazety wzbudziły niepokój. Wezwano służby.
W domu wszystko wyglądało normalnie.
Niczego nie ukradziono.
Potem funkcjonariusze weszli do głównej sypialni.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW, PROKURATURA
Joe Galfy był martwy.
Leżał na podłodze w samej bieliźnie
pośród kałuży krwi.
Przeszukując dom…
WYDZIAŁ ZABÓJSTW, PROKURATURA
…szukamy śladów walki, bałaganu, śladów kradzieży czy przewróconych mebli.
Tam nie było nic takiego.
Dom był schludny i dobrze utrzymany. Bez śladów włamania.
Ale w salonie, obok fotela, znaleźliśmy laptopa,
a pod nim kartkę z numerem telefonu
i podpisem: „Lawrence Kai”.
Kim jest Kai, dowiedzieliśmy się z Internetu.
Znaleźliśmy nagranie.
Mówił w nim o siekierze
i dokładnie opisał, w jaki sposób jej użył.
Wołał: „Łup, łup, łup!”.
Zacząłem się zastanawiać.
Czy to on mógł być sprawcą?
Przeczesywaliśmy sypialnię, w której znaleźliśmy ciało pana Galfy'ego.
Jeden z funkcjonariuszy znalazł tam bilet na pociąg.
Miał datę z dnia poprzedniego.
Niedziela, Dzień Matki, godzina 9.38.
Policjanci sprawdzili monitoring stacji.
Chcieliśmy ustalić, czy pan Galfy tam był.
Rzadko dostajemy nagrania od ręki,
ale tym razem się udało.
Na nagraniu jest pan Galfy.
Widać, jak kupuje bilet.
Bierze go, odwraca się i podaje komuś, kto stoi poza kadrem.
To był mężczyzna z długimi włosami, lekko kręconymi, i z plecakiem.
Czekali na pociąg.
Wiedzieliśmy o fenomenie Kaia „Autostopowicza z siekierą”.
Tak go nazwali w Kalifornii.
Patrzyliśmy na to nagranie z New Jersey
i zastanawialiśmy się, czy to możliwe.
Czy to ten gość z Kalifornii?
Zadzwoniliśmy na komisariat w Fresno.
Rozmawiałem z detektywem. Miał akcent ze Wschodniego Wybrzeża.
Powiedział: „Szukamy kogoś.
Może być zamieszany w morderstwo, ale nie ma pewności”.
Chodziło im o bezdomnego chłopaka, który tu był.
Zapytałem: „Kai? Szukasz Kaia?”.
Odpowiedział: „Powiedz, co o nim wiesz”.
Przekazałem im wszystko.
Rzuciliśmy: „Lawrence Kai”.
U nich był znany jako Kai, ale nazywał się Caleb McGillvary.
Zanim detektyw odłożył słuchawkę, usłyszałem:
„Znaleźliśmy skurwiela!”.
Dla nas to była chwila triumfu. Trafiliśmy w dziesiątkę.
Dowiedzieliśmy się też, że facet jest koczownikiem.
Żyje z tego, co znajdzie i co dostanie od innych.
To oportunista.
Szanse na to, że podczas swoich podróży odwiedził Nowy Jork, były spore.
To utwierdziło nas w przekonaniu, że Kai to nasz podejrzany.
Musieliśmy go znaleźć.
Miał telefon, ale nieaktywny.
Zdecydowaliśmy się na oświadczenie w mediach.
Właśnie dowiedzieliśmy się, kto jest podejrzany
o zabójstwo prawnika z Clark.
Nie uwierzycie, kto to taki.
Caleb Lawrence McGillvary.
Może znacie go jako Kaia „Autostopowicza z siekierą”.
Jest uzbrojony, niebezpieczny i poszukiwany przez policję.
Kai polega na dobroci tych, którzy oferują mu jedzenie i nocleg.
To autostopowicz. Może być wszędzie.
Znowu spróbuje zabić? Zrobi to?
Rozpoczęło się polowanie.
Od razu się z nim skontaktowałem.
Chciałem pogadać i zrozumieć, co się dzieje.
Gdy dowiadujesz się, że policja szuka kogoś,
kto nie jest ci obojętny, kogo polubiłeś,
a on jest podejrzany o morderstwo…
To obłęd.
Odwiedził mnie jeden z synów.
Przywitałam się, a on: „Słyszałaś?”.
Odparłam: „O czym?”.
„Że Caleb jest ścigany za morderstwo”.
Zatkało mnie.
Odpowiedziałam: „Nic nie wiem. Co się stało?”.
Ted Romankow, prokurator okręgu Union.
Jesteśmy tu dziś, żeby ogłosić wydanie nakazu aresztowania
niejakiego Caleba McGillvary'ego.
Ten człowiek stanowił zagrożenie.
W Kalifornii zaatakował kogoś siekierą.
Znał tego kierowcę ledwie kilka godzin,
a jednak to zrobił.
Przebywał gdzieś na naszym terenie.
Uznaliśmy, że jest niebezpieczny
i ostrzegliśmy mieszkańców.
Nie wiemy, gdzie jest, ale mamy pewność,
że wciąż się przemieszcza
i może stanowić zagrożenie.
To nie są żarty.
Jest uzbrojony i groźny.
Pierwsza myśl to:
„Ja pierdolę. Ten gość u mnie spał.
Mógł mnie skrzywdzić albo nawet zabić”.
Pomyślałam, że nigdy go nie znajdą,
bo może łatwo gdzieś zniknąć.
Już jako świadka trudno było go znaleźć.
Współczułem funkcjonariuszom przydzielonym do sprawy,
bo podejrzanych szuka się znacznie trudniej.
Moją skrzynkę zalało morze wiadomości,
bo ludzie kojarzą mnie z Kaiem.
To było do bani.
Tym bardziej,
że zawsze chciałem dla tego chłopaka jak najlepiej.
A nagle stał się głównym podejrzanym w sprawie morderstwa.
Byłem w szoku. Kai poszukiwany za zabójstwo?
Co jest grane?
„Zabił 70-letniego mężczyznę”.
Nie mogłem uwierzyć.
Trzy miesiące wcześniej szukałem tego gościa,
żeby wystąpił w telewizyjnym show.
Trzy miesiące później ściga go policja,
bo odebrał życie jakiemuś człowiekowi.
Minęły dwa dni. Nie odezwał się do mnie.
We wtorek, 14 maja 2013 roku,
Kai wrzucił post na Facebooka.
„Co byś zrobił, gdybyś obudził się otępiały,
w ustach czuł metal i był w obcym domu…
W lustrze widzisz, że na policzku i ustach masz spermę.
Zarzynasz rzygać,
bo już wiesz, że ktoś cię naćpał, zgwałcił i spuścił się na ciebie”.
Na końcu zostawił pytanie: „Co byś zrobił?”.
Powiedziałem do żony: „On kogoś zabił”.
ZNALAZŁBYM GO I ŁUPNĄŁ W ŁEB SIEKIERĄ!
PODOBA MI SIĘ TEN POMYSŁ.
Pamiętam, że Kai miewał nagłe zmiany nastroju.
I że szczerze nienawidził wszelkiego rodzaju napaści.
Ale nie wierzę…
Nie sądzę, że zrobiłby coś takiego bez powodu.
Służby musiały znaleźć go jak najszybciej,
żeby nikt inny już nie ucierpiał.
NIEDZIELA, 12 MAJA, DZIEŃ MATKI
Śledczy ustalili, że Caleb kontaktował się z jedną ze swoich młodych fanek.
Służby nazwały ją „Fanką Numer Jeden”. Poznali się na Facebooku.
Rozmawiali i umówili się na spotkanie.
Zaplanowali je na Dzień Matki.
KAI: O KTÓREJ BĘDZIESZ?
KIM: ZA GODZINĘ ALBO DWIE.
KIM: CO CHCESZ ZJEŚĆ?
Caleb ostatecznie zrezygnował
i do zaplanowanego spotkania nie doszło.
Do dziewczyny odezwał się dopiero około 21.
KAI: UTKNĄŁEM W OKOLICY I NIE MAM GDZIE SPAĆ.
Wydzwaniał do niej i pisał wiadomości.
GODZINA 21.22
Prosił, żeby wywiozła go z Clark.
GODZINA 21.24
GODZINA 21.26
GODZINA 21.51
Po sygnale nagraj wiadomość.
Cześć, Kim. Tu Kai.
Coś mi wypadło.
Zastanawiałem się, czy mogłabyś tu podjechać?
Byłoby super.
Ale daj mi znać szybko.
Telefon mi pada.
Z niedzieli na poniedziałek Caleb dotarł z Rahway do Asbury Park.
Tam spotkał się z Fanką Numer Jeden.
Zrobili sobie kilka zdjęć.
Dziewczyna powiedziała później, że zaskoczył ją wygląd Caleba,
bo różnił się od tego z filmów i zdjęć dostępnych na Facebooku.
Miał skrócić włosy. Ta informacja później pomogła w śledztwie.
Dostaliśmy jego aktualne zdjęcie.
Miał krótkie włosy i charakterystyczny tatuaż na twarzy.
Rozesłaliśmy to zdjęcie wszędzie.
FILADELFIA, CZWARTEK, 16 MAJA
Caleb został rozpoznany przez pracownika Starbucksa.
Wezwano policję.
Caleb zdążył się ulotnić.
Funkcjonariusze przeszukali okolicę.
Jeden z policjantów zaryzykował i pojechał na dworzec autobusowy.
Zauważył go w poczekalni. Wezwał wsparcie i Caleba aresztowano.
TRZY MIESIĄCE PO WRZUCENIU FILMU DO SIECI
- Co się stało? - Skomentujesz to?
Adwokat doradził mi, żebym z wami nie gadał.
Dzięki za wszelkie wsparcie.
Tak, wyglądał inaczej.
Miał krótsze włosy i tatuaż na twarzy.
Widziałem już te zdjęcia w mediach społecznościowych, ale…
Może to przez tę otoczkę.
Aresztowali go za morderstwo, więc zaczęliśmy odbierać go inaczej.
Bohater stał się złoczyńcą.
W lutym Kai „Autostopowicz z siekierą”
ryzykował życie, żeby ratować mieszkańców Fresno.
Dziś aresztowano go za odebranie życia mężczyźnie z New Jersey.
To takie smutne.
Musiałem powiedzieć widzom, że ich dawny bohater i przyjaciel
został zatrzymany za morderstwo innego człowieka.
Proszę nam opowiedzieć wszystko od początku.
Zagadnął mnie na Times Square.
Zapytał, czy się zgubiłem i dokąd jadę. Mówię: „Do Jersey”.
Odpowiedział, że też tam zmierza.
Potem zapytał, czy chcę coś zjeść.
Pomyślałem, że jest miły.
A potem mnie zgwałcił.
Co panowie zjedliście?
Zamówił coś z parmezanem z jakieś włoskiej knajpy.
Co było dalej?
Piliśmy piwo.
Nalegał, żebyśmy przelali je do szklanek.
Potem oglądaliśmy telewizję.
Zrobiłem się senny i poszedłem spać.
Gdy obudziłem się rano, w ustach czułem metaliczny posmak.
Spojrzałem w lustro. Po policzkach spływała mi sperma.
Rozmawialiście?
- Nie. - Rozumiem.
Co było dalej?
Zawiózł mnie na stację i kupił bilet do Asbury.
Dobrze. Co mu pan powiedział?
Pożegnałem się. Powiedział wtedy:
„Zadzwoń albo napisz e-maila,
jeśli jeszcze kiedyś będziesz potrzebował noclegu”.
- Kupił panu bilet? - Tak.
W Asbury czekałem na znajomego.
Miał odebrać mnie o 13, a minęła już 17. Nie przyjechał, więc zadzwoniłem po Joego.
Pana znajomy nie przyjechał?
Nie, ale…
Zostałem zgwałcony, a wy oskarżacie mnie o morderstwo?
Co pan zrobił, kiedy znajomy się nie pojawił?
Poprosiłem Joego, żeby znów mnie przenocował.
Co panowie robili?
Przywiózł mnie do siebie.
Powiedział, że nie chce zamawiać żarcia
i dał mi burgery.
Wypiłem kilka piw. Tylko tyle pamiętam.
Obudziłem się na podłodze, a on ściągał mi spodnie.
Obudził się pan z opuszczonymi spodniami?
- Tak, ściągał mi je. - Rozumiem.
W co był ubrany?
Miał na sobie tylko bieliznę.
Rozumiem.
- Co było dalej? - Uderzyłem go.
Chciał mnie przytrzymać.
- Aha. - Szarpał mnie, a ja…
Czym go pan uderzył?
Po protu go walnąłem.
Pięściami?
Nie pamiętam. Może łokciem…
albo kolanem, nie pamiętam.
Jak udało się panu go z siebie zrzucić?
Jebnąłem go w głowę.
Dostanę wody?
Pewnie powinienem pogadać z prawnikiem.
Nie mogę panu doradzić. To pańska decyzja.
- Chcę prawnika. - Jasne, rozumiemy.
Jest godzina 21.50…
Pan Lawrence chce porozmawiać z prawnikiem.
Gdy stąd wyjdziemy, nie będziemy mogli rozmawiać.
Chce pan nas o coś zapytać?
Jaka jest tutaj kara za morderstwo?
- To nie nasza decyzja. - Wyrok leży w gestii sędziego.
Czy…
kara śmierci jest legalna w New Jersey?
Skończyliśmy. Poprosił pan o adwokata, więc nie możemy dłużej rozmawiać.
Rozumie pan?
- Powodzenia. - Dzięki.
Kai mówił, że to była samoobrona, ale miejsce zbrodni na to nie wskazywało.
Wyglądało na to, że tego mężczyznę pobito na śmierć.
Miał 74 lata.
Nie wyglądało na to, żeby Kai się bronił. Nie miał obrażeń, które by to sugerowały.
Blokowanie ciosów zostawiłoby siniaki i zadrapania.
Nikt nie zauważył tego typu obrażeń u Kaia.
Żadnych.
Bywa tak, że ludziom podaje się narkotyki,
a potem ich gwałci i nie tylko.
Ale gdy ktoś się ocknie, zaczyna walczyć o życie.
Co zrobisz, gdy na szali jest twoje życie?
Zaczęły spływać informacje.
Raport z autopsji był makabryczny.
Samoobrona, o której mówił Kai…
wydała się mało wiarygodna.
Biegły zeznał, że ciało ofiary wyglądało na zmiażdżone.
Oczodoły były popękane.
W ludzkim ciele jedynie kości udowe są od nich wytrzymalsze.
Złamana kość nosowa i kość czołowa.
Jedno ucho było niemalże oderwane.
Znaleźliśmy na nim jakieś ślady. Takie same były na krwi w korytarzu.
To zapewne odciśnięty materiał.
To samo znaleźliśmy na uchu.
Cios pięścią nie zostawia takich śladów.
Ktoś musiał skakać ofierze po głowie.
Na tym etapie nie szukaliśmy już sprawcy, ale motywu.
Kai zeznał, że w sobotę padł ofiarą napaści seksualnej.
W niedzielę rano przytulał człowieka, który go zgwałcił.
Na dodatek później ponownie się z nim skontaktował.
Wrócił do Clark.
Dwa i pół tygodnia przed tym, jak Kai poznał pana Galfy'ego,
udostępnił na Facebooku niepokojący artykuł.
Był zatytułowany: „Czy samosąd na pedofilach to dobry pomysł?”.
Kai dodał: „Sam zdecyduj! Ja wiem, co zrobię”.
Przy aresztowaniu znaleźliśmy przy nim zdjęcia przestępców seksualnych.
Czy dla niego Joe Galfy był takim przestępcą?
Może postanowił sam wymierzyć sprawiedliwość?
Tego nie wiem.
To niedorzeczność. Joe miał łagodne usposobienie.
Pomagał innym, a nie ich atakował.
Odurzył kogoś i zgwałcił? Joe by tego nie zrobił, prawda?
Absolutnie.
Weźmy choćby jego uwarunkowania fizyczne.
Miał 70 lat. Nie był Arnoldem Schwarzeneggerem.
To szczera prawda. Lubiłem go,
ale w walce na pięści marny by był z niego pożytek.
Kiedy dokonuje się morderstwo, przychodzi taka chwila,
gdy do ofiary dociera straszna świadomość,
że zaraz umrze.
Zawsze, gdy rozmawiamy o tym w biurze,
mówimy, że jesteśmy głosem ofiary.
Takie jest zadanie prokuratury.
Jestem pewny, że cokolwiek robił pan Galfy,
również odczuł ten strach.
Jestem w stanie uwierzyć, że Kai wpadł w szał
i nie uderzył raz, tylko bił bez opamiętania.
Bił, a Joe próbował uciekać korytarzem,
aż się wykrwawił.
Jestem wściekły.
To wyraźnie było morderstwo.
A Joe był dobrym człowiekiem
i nie zasługiwał na taką śmierć.
Nikt nie wie, dlaczego Kai go zabił.
Patrząc na przeszłość Kaia, nie byłbym zaskoczony,
gdyby serio zrobił coś takiego.
To nie była samoobrona.
Wierzę, że jest niewinny.
W trzy miesiące z bohatera stał się zbiegiem. Jak to ocenić?
Chcę, żeby Kai był wolny…
- Bo jest popularny? - Tak!
To anioł stróż czy wyrachowany zabójca?
Piszcie w komentarzach!
Jest różnica między sądem społecznym a wyrokiem prawdziwego sądu.
W sądzie ława przysięgłych
zapoznała się z dowodami oskarżyciela,
wysłuchała wersji Caleba
i dopiero wtedy zdecydowała, czy oskarżenie prokuratury jest zasadne.
Proces trwał kilka dni.
Ława przysięgłych i wszyscy pozostali zobaczyli inne oblicze Kaia.
Na koniec rozprawy sędzia wygłosił przejmujące i trafne spostrzeżenie.
Sędzia Robert Kirsch nazwał Kaia „beczką wybuchowego gniewu”.
„Stworzyłeś wizerunek wolnego ducha, ale przysięgli dostrzegli kogoś innego:
wyrachowanego i bezdusznego zabójcę”.
Ława mi nie uwierzyła, bo kiedy ofiarę uzna się za niewiarygodną,
gwałciciela się wybiela.
To nie był proces o gwałt. Gwałciciel nie żyje.
To był proces o zabójstwo. Samoobrona była moim prawem.
A ławie wmówiono, że muszę udowodnić, że mnie odurzono i zgwałcono.
Każdy jest niewinny, dopóki wina nie zostanie mu udowodniona.
Siedmiu na ośmiu gwałcicieli pozostaje bezkarnych.
Poznałem Kaia w heroicznej… sytuacji.
Sędzia widział tylko jego złą stronę,
a sama sprawa dotyczyła brutalnego morderstwa.
Wyrachowany morderca? Brak motywu? Sam nie wiem.
Nie wiem…
Nikt nie zauważył niebezpieczeństwa? Myślę, że ludzie je widzieli.
Byli tacy, którzy dostrzegli to od razu.
Jeśli chodzi o mnie…
Nie chodziło mi o to, żeby na siłę wepchnąć gościa do telewizji,
że mu wierzyłem i celowo uspokajałem innych
albo lekceważyłem ich obawy, bo miałem w tym interes.
Nie dostrzegłem zagrożenia. Nie uwierzyłem w nie.
Nie mydliłem oczu innym, bo chciałem coś ugrać. Po prostu…
błędnie go oceniłem i pomagałem komuś, kogo chciałem w nim widzieć.
Popełniłem błąd.
Myślę, że część winy za stworzenie Kaia leży po stronie mediów.
Do tej pory nie słyszałem,
żeby ktoś z mediów postawił pytanie: „Czy popełniliśmy błąd?”.
„Czy bezmyślnie stworzyliśmy tego celebrytę-potwora?”
Zdaniem Boba, zanim zaczniesz kogoś wychwalać,
powinieneś go dobrze poznać.
Mógłbym się zarzekać, że zrobiłem wszystko, co w mojej mocy…
żeby mu pomóc i dać szansę na lepsze życie.
Wyciągnąć z Kaia dobro i ukryć zło.
Ale nie zdołałbym tego zrobić. Nikt by nie zdołał.
Mówiłam mu, że jeśli tylko zechce, to go odwiedzę.
Na razie odmawia.
Nie wiem, czy go jeszcze zobaczę.
Koniec z byciem wolnym od domu. Koniec z Dogtown.
Wszystko się skończyło.
Nie da się zostawić przeszłości za sobą,
a Kai swoją przeszłość odrzucił.
Dobry Boże.
Jett McBride został uznany za winnego
i odbywa dziewięć lat kary w szpitalu psychiatrycznym.
W jego organizmie nie wykryto innych narkotyków niż marihuana.
Kai został skazany na 57 lat w więzieniu o zaostrzonym rygorze.
W sierpniu 2021 roku sąd w New Jersey odrzucił jego apelację.
Caleb McGillvary wciąż próbuje odwołać się od wyroku.
Napisy: Konrad Tekliński