Downloaded from YTS.MX
Kiedy tańczę, lubię być mocno trzymana
Official YIFY movies site: YTS.MX
Byłam jej jedyną córką.
Jej całym światem. Wszystkim.
Ja dla niej, a ona dla mnie.
Była wymagająca, ale bardzo ciepła.
Rozpieszczała mnie.
Dawała mi wszystko, co miała. Głównie swoją miłość.
Cieszyłam się, że jest moją mamą.
Była najtroskliwszą babcią, jaką można sobie wyobrazić.
Wszędzie zabierała wnuki i ciągle z nimi podróżowała.
Tydzień przed tragedią, która odmieniła moje życie,
stało się coś niesamowitego, magicznego.
Mama była wtedy dla mnie jeszcze bardziej czuła,
jakby przeczuwała, że coś się stanie.
O 13.00 albo 13.30
zadzwonił telefon.
To był numer mojej mamy.
Zamarłam i nie chciałam odbierać.
Mój partner Román spytał:
„Na co czekasz? Odbierz”.
Chwyciłam telefon i mówię: „Cześć, mamo. Co u ciebie?”.
Usłyszałam głos mojego bratanka, który tu mieszkał.
„Twoja mama nie żyje”.
Ktoś udusił ją kablem.
Pomimo dowodów, które ma policja,
seniorzy wciąż są mordowani.
SERYJNY MORDERCA
Zabójca jest wysoki,
ma jasną cerę i krępą budowę ciała.
W latach 1998 – 2005
w Meksyku odnotowano co najmniej 49 takich przypadków.
Sprawa „Babciobójczyni” stała się
największym wyzwaniem dla policji miasta Meksyk.
KRÓLOWA CISZY: MORDERCZYNI STARUSZEK Z MEKSYKU
ROK 2003
MIASTO MEKSYK
Mama starała się o legitymację dla seniorów.
Kuzynka powiedziała,
że przyszła pani z opieki i miała jej pomóc złożyć wniosek.
Nie wylegitymowała się.
Kuzynka zostawiła tę kobietę w domu mamy.
Kiedy Román przyszedł odwiedzić mamę,
zobaczył, że jest cała spuchnięta i ma siną skórę.
28.10.2003
UDUSZONA STARUSZKA
Policja wszczęła śledztwo.
Nad okolicą krążyło mnóstwo helikopterów.
To było wstrząsające.
Przyszli policjanci i cała reszta.
Wszędzie szukali wskazówek.
Nie miałam pojęcia, co się dzieje.
Obok danych matki zobaczyłam cyfrę.
6. GLORIA ENEDINA RIZO (81) 28.10.2003
Była to szóstka.
Zapytałam policjanta,
dlaczego na tej liście na tablicy
moja mama ma numer sześć.
Odparł, że wygląda to na robotę seryjnego mordercy.
Zdębiałam.
Zawsze lubiłam pracę śledczą.
Badaniem przestępstw i ich wpływu na społeczeństwo.
Blisko przyjaźnię się, z lekarzem sądowym,
który wówczas pracował w dzielnicy Benito Juárez.
Kiedy przywozili mu nowe zwłoki,
przyjeżdżałam do prosektorium i próbowałam ustalić przyczynę śmierci.
Mam dyplom z medycyny sądowej.
DYPLOM UZNANIA
We wrześniu 2003 roku dowiedziałam się o nowych zwłokach.
Było to ciało staruszki,
która została uduszona.
Wokół szyi nadal owinięty był sznur.
Tydzień później odkryliśmy kolejne zwłoki,
również należące do staruszki,
która zmarła w ten sam sposób, czyli w wyniku uduszenia.
Zaczęliśmy badać rany ofiar
i rodzaj użytych węzłów.
Zaciekawiło nas to, ponieważ były one bardzo podobne.
Dwa tygodnie później przybyły do nas
zwłoki innej starszej osoby.
Wyglądały tak samo.
Uznaliśmy, że to zbyt dziwne i nader częste.
Miesiąc później doszło do kolejnego zabójstwa.
Tym razem w dzielnicy Coyoacán, nie w Benito Juárez.
Wszystko wyglądało tak samo.
Wtedy po raz pierwszy pomyślałam,
że jest to seryjny morderca.
W 2003 roku nie byliśmy pewni, czy był to seryjny morderca,
bo w naszym kraju takich nie było.
Nie potraktowali mnie poważnie.
„Nie oglądaj tylu programów w telewizji”.
„Przesadzasz”.
Ostatnim meksykańskim seryjnym mordercą
był w 1942 roku niejaki Goyo Cárdenas.
Zabił cztery gosposie,
więc uważano go za seryjnego mordercę.
Ale od 1942 do 2003 roku
nie mieliśmy tu seryjnych morderców,
więc teraz było to dla nas ogromne wyzwanie.
Śledziłam wiadomości.
Zaczęłam robić notatki.
Prześledziłam dawne sprawy.
Najwcześniejsze z nich
sięgały roku 1996 albo 1997,
kiedy odnotowano pierwszy brutalny napad
na starszą osobę.
Ofiara została uduszona.
SERYJNY MORDERCA SENIOREK
ZABIŁ DZIEWIĘĆ STARUSZEK
MORDERCA SIEJE POSTRACH W STOLICY
Dotarło do nas, że sprawa jest poważna,
i zaczęliśmy naciskać policję,
by ta w końcu przyznała, że coś się dzieje.
Nie chcieli tego upubliczniać.
Powoli zdaliśmy sobie sprawę,
że był to seryjny morderca.
Być może kiedyś temu zaprzeczałem,
ale to musiało być na początku.
Nie chcieliśmy także wzniecać paniki
ani być bohaterami bulwarowej prasy.
Staraliśmy się być dyskretni.
Nie było żadnego związku
między ofiarą a mordercą.
Nie byli krewnymi, przyjaciółmi, wrogami ani nawet sąsiadami.
Jedynym motywem była chęć kradzieży.
Nie ustaje fala zabójstw w stolicy.
Obywatele miasta uważają, że tutejsza prokuratura okręgowa
nic nie robi.
Mimo uprzednich zaprzeczeń
władze miasta przyznały, że w Meksyku grasuje seryjny morderca.
Stołeczna prokuratura okręgowa
utworzyła specjalną grupę, która ma odnaleźć zabójcę.
Byliśmy gotowi.
Mieliśmy świetny zespół złożony ze specjalistów i ekspertów
od rekonstrukcji wydarzeń
i badania miejsc zbrodni.
Kto mógłby być na to gotowy?
Przygotowywaliśmy się w drodze na miejsca zbrodni.
Po przybyciu na miejsce często okazywało się,
że rodzina zdążyła uprzątnąć miejsce zbrodni.
Pytaliśmy się tych ludzi:
„Po co to zrobiliście? Teraz nie znajdziemy odcisków
i nie ma sensu robić dokumentacji zdjęciowej”.
Oni na to: „Chcieliśmy urządzić czuwanie nad zwłokami”.
Ale rozumiem to.
Jak można było ich winić?
Policja oświadczyła, że seryjny morderca Jeffrey Dahmer
przyznał się już do 17 zabójstw.
Zaczęliśmy badać
przypadki seryjnych morderstw
w innych krajach.
Dahmer przyznał się policji
do uduszenia 11 mężczyzn i okaleczenia ich ciał.
Wśród nowych zarzutów jest zabójstwo czternastolatka.
…John Wayne Gacy i ukuto termin „seryjny morderca”.
Richard Ramirez w końcu stanął przed sądem.
Skazany za zamordowanie trzech młodych kobiet Ted Bundy
mógł zabić także dziesiątki innych osób.
Pierwsza seryjna morderczyni w USA, która stanęła przed sądem.
Wournos przyznała się do zabicia siedmiu mężczyzn w obronie własnej.
Ława przysięgłych skazała Aileen Wuornos
na krzesło elektryczne.
Zwróciliśmy się o pomoc za granicę,
do osób, które od lat badają takie sprawy.
Głównie do Francuzów, którzy prowadzili podobną sprawę:
potwora z Montmartre.
Paulin może być najgorszym mordercą
w historii francuskiego sądownictwa.
Jedenaście seniorek zostało zabitych w ten sam sposób.
Paulin szedł za nimi do ich domów,
gdzie torturami wymuszał na nich oddanie mu swoich oszczędności.
Następnie je dusił.
Kara śmierci!
Wywołał niepokój w Paryżu.
Aresztowany wczoraj zabójca staruszek
dokonał co najmniej 21 morderstw.
Thierry Paulin, lat 24, został zidentyfikowany
dzięki odciskom palców.
To efekt trzech lat pracy policji.
TULON, FRANCJA
W takich sprawach
zwykle nie ma związku między sprawcą a ofiarą.
Policja może robić wszystko, co w jej mocy,
badać otoczenie ofiary,
a i tak niczego nie znajdzie,
bo spotkanie ofiary z mordercą było jednorazowe i przypadkowe.
Dlatego te śledztwa są takie trudne.
Chyba wszyscy w tamtym czasie wiedzieli,
że meksykańska policja miała niezwykle trudne zadanie.
Mój pierwszy kontakt z tamtejszą policją miał miejsce,
gdy przyjechałem tam, by poprowadzić kurs.
KURS NA TEMAT SERYJNYCH MORDERSTW
Kurs dotyczył śledztw w sprawie zabójstw.
Francuzi mieli wypracowane pewne techniki śledztwa
w sprawach seryjnych morderstw.
…uczestnictwo w tym kursie.
Każdy kraj ma swoją własną, specyficzną przestępczość.
Czasem dochodziło do nieporozumień,
bo Meksykanie nie rozumieli naszych metod i mówili:
„U nas nie mamy prawa tego zrobić”.
Dobrze to rozumiałem,
bo przecież nie pracujemy w ten sam sposób.
Dogadywaliśmy się trochę po angielsku i trochę po francusku.
Muszę jednak przyznać,
że na tym kursie nauczyłam się wielu ciekawych metod śledztwa.
Stworzyliśmy profil
na podstawie opisów świadków.
To była wysoka osoba.
Między 45 a 48 rokiem życia.
Szerokie plecy, duże dłonie.
Silna i krzepka.
Krótkie włosy.
Przebrana za pielęgniarkę.
Jedną z metod zabójcy
było podszywanie się pod kogoś, kto pomaga.
Na przykład pracownicę opieki społecznej
pomagającą seniorom.
KARTY SENIORA
Miało to być wsparcie finansowe dla starszych osób.
Był to pomysł gubernatora stolicy Andrésa Manuela Lópeza Obradora,
który uznał, że w ten sposób
zapewnimy seniorom godniejsze życie.
Miasto nieustannie wspiera
swoich seniorów!
Zasiłek ten otrzyma 352 tysiące starszych mieszkańców.
To był bardzo ważny program.
Kiedy więc u starszej osoby pojawiał się ktoś, kto twierdził,
że pomoże im zdobyć tę kartę i uzyskać zasiłek,
seniorzy chętnie go zapraszali.
MĘSKIE OCZY
Zebrane informacje zaczynały do siebie pasować.
Były też pewne rozbieżności.
Każdy świadek widzi sytuację nieco inaczej.
Na początku śledztwa naszym głównym zadaniem
było odszukanie pielęgniarek i innych pracowników służby zdrowia.
Zaczęliśmy odkrywać modus operandi
sprawcy tych zbrodni.
Dziś w szpitalu ISSSTE zatrzymano jedną z pielęgniarek.
Matilde Sánchez Gallegos
była powszechnie lubianą pracownicą.
M. SÁNCHEZ PRZESŁUCHIWANA PRZEZ 10 GODZIN
W tamtym czasie byłam reprezentantką
pracowników zatrudnionych w dziesięciu klinikach ISSSTE.
9.01.2004
9 stycznia 2004 roku
dostałam telefon ze szpitala
z wiadomością, że Matilde
została praktycznie zmuszona siłą
do wejścia do radiowozu i zawieziona na posterunek.
Gazeta Metro zamieściła na pierwszej stronie
portret pamięciowy „Babciobójczyni”.
Dwaj policjanci, którzy kupili tę gazetę,
przeglądając ją, zauważyli,
że w banku znajduje się osoba
odpowiadająca tej z portretu pamięciowego.
Pielęgniarkę zatrzymano w oddziale banku
w dzielnicy Coyoacán.
Na widok policji kobieta zaczęła podejrzanie się zachowywać,
więc policjanci postanowili ją zatrzymać.
Poprosiliśmy o wieści na temat Matilde.
Powiedziano nam, że Matilde nie ma na posterunku.
Nagle z budynku wyszli policjanci
z osobą przykrytą jakąś kurtką.
Zauważyłam, że ta osoba ma białe buty.
Od razu pomyślałam, że to Matilde.
Krzyknęłam: „Zostawcie Matilde!”.
ZATRZYMANO PODEJRZANĄ
Zaczęły pojawiać się wiadomości,
że ujęto „Babciobójczynię”.
Gdy ponownie zobaczyłam portret pamięciowy
coraz bardziej przypominał mi on moją koleżankę z pracy.
Nie mogłem w to uwierzyć,
ale podobieństwo było uderzające.
Powiedziałam koleżankom:
„Zrobią z niej kozła ofiarnego,
pójdzie siedzieć do więzienia”.
Umieszczono ją w pomieszczeniu z lustrem weneckim,
aby świadkowie mogli ją zidentyfikować.
Oczywiście, że jej nie rozpoznali.
Zablokowaliśmy aleję Tlalpan,
żeby zmusić ich do uwolnienia Matilde.
Powiedzieliśmy, że kiedy nam ją oddadzą,
wtedy odejdziemy.
Zwolnili ją 15 godzin później,
nie stawiając jej żadnych zarzutów.
Zabezpieczone odciski palców porównaliśmy z odciskami zatrzymanej.
Nie pasowały,
więc osoba ta została wypuszczona.
Przykro nam za to, co się stało,
bo takie rzeczy nie powinny się zdarzać.
FBI twierdzi,
że seryjni mordercy działają w kilku etapach.
Najpierw jest etap selekcji.
Morderca obserwuje i śledzi ofiarę.
Wybiera ją.
Wiedzieliśmy, że obserwowała ofiarę
i upewniała się, że jest ona sama.
Następny jest etap uwodzenia.
To było bardzo ważne.
Dzięki tej umiejętności dostawała się do domu.
A nie było to łatwe.
Ludzie nie czuli się wtedy bezpiecznie
i nie wpuszczali obcych.
Zabójczyni musiała wiedzieć, jak rozmawiać z seniorami.
„Pracuję dla miasta.
Pomagam seniorom. Czego pani potrzeba?
Pomogę pani.
Damy pani specjalną kartę, bo widzę, że mieszka pani sama”.
„Proszę wejść. Zaparzę herbaty”.
Wypijała herbatę. To faza uwodzenia.
Gdy uznała, że to będzie jej ofiara,
przechodziła do etapu egzekucji.
Potem ją dusiła.
Zawsze w podobny sposób.
Szalem albo inną rzeczą należącą do staruszki.
Mógł to być sznur od zasłon,
pasek od szlafroka
albo kabel starego magnetofonu.
Potem był etap „zabierania pamiątek”.
Kradła pamiątki po swoich ofiarach.
MODLITWA DO ŚW. MICHAŁA
To wywołuje oburzenie w społeczeństwie.
To była moja babcia. Oby nikt inny nie musiał tego przeżywać.
Nie zajmują się tym tak, jak powinni.
Władze nic nie robią.
Przez lata nie zwracali uwagi na starszych ludzi,
a teraz chcą nas chronić przed szalonymi mordercami!
Prokuratura przyznała, że liczba zabójstw seniorów
wzrosła w tym roku z 12 do 14.
W każdej telewizji i gazecie
ciągle mówiono o morderstwach babć.
Na okrągło.
UDUSZONA STARUSZKA
Praktycznie wszędzie ludzie rozmawiali na ten temat.
ZABÓJSTWO W SANTA MARÍA
MORDERSTWA
18 ZABÓJSTW SENIOREK
JEDEN ZABÓJCA, 20 OFIAR
Wszyscy musimy chodzić do pracy, do szkoły.
Starsze osoby zostają wtedy same w domu.
Stają się potencjalnymi ofiarami kogoś,
kto może chcieć wykorzystać tę sytuację.
Rodziny mówiły swoim seniorom:
„Nikomu nie otwieraj i z nikim nie rozmawiaj”.
Jeśli zobaczycie seniora w towarzystwie nieznanej osoby,
natychmiast zadzwońcie pod numer alarmowy.
Mówimy ludziom, żeby byli ostrożni,
uważali na siebie
i zachowali czujność.
Żeby nie dali się zwieść, jak tamte nieszczęśliwe osoby.
MARÍA DE LUZ GONZÁLEZ ANAYA 64 LATA
Policja zauważyła, że wszystkie ofiary
to kobiety, które mieszkają same.
Ich życie było ponoć dość smutne
i w dużej mierze przepełnione nostalgią.
Znajomość tego profilu seryjnego mordercy
umożliwiała uchronienie się przed atakiem.
…bo na wolności jest ktoś,
kto morduje starsze osoby
wyglądające na samotne.
Jak choćby ta pani.
Jakie środki ostrożności pani stosuje?
Odwracam się i rozglądam.
Jeśli widzę kogoś,
kto za mną idzie,
przechodzę tam, dyskretnie się odwracam i sprawdzam,
czy ta osoba nadal mnie śledzi.
Zapamiętuje pani wygląd tej osoby?
Nie, bo wszystkich się boję.
Prokurator okręgowy Bernardo Bátiz wydał specjalne oświadczenie,
które określiło zakres śledztwa.
Stare nawyki i normy zachowania
w stosunku do osób starszych, dzieci i kobiet zaczęły zanikać,
a liczba zabójstw rzeczywiście wzrasta.
Mówił, że przed końcem swojej kadencji
musi ująć seryjnego mordercę staruszek,
bo zbrodniarz ten atakuje tę część społeczeństwa,
której do tej pory nikt nie ruszał, nawet przestępcy.
Sara García
to jedna z najważniejszych aktorek meksykańskiej złotej ery,
którą z czasem okrzyknięto meksykańską babcią.
W filmie zatytułowanym Los tres García
wcieliła się w rolę oddanej babci, która ciągle beszta swoich wnuków.
Ci wnukowie to klasyczni macho, którzy szanują jedynie swoją babcię.
Wypowiedź Bernarda Bátiza wydała mi się,
jakby wycięto ją z tego filmu.
Ludzie zwykle szanują starsze osoby,
zwłaszcza jeśli są to starsze panie.
Wszyscy nazywają je „babciami”, nawet jeśli nie mają wnucząt.
Powiedz mi dlaczego
Powiedz mi, babciu
Powiedz mi dlaczego
Dlaczego jesteś taka stara?
Powiedz mi dlaczego
Nie lubisz
Skakać po łóżkach?
W meksykańskiej kulturze
babcie to kobiety idealne.
To oddane mamy, które poświęcają się dla rodziny.
Dlatego to było niedorzeczne,
że ktoś zabijał te meksykańskie babcie.
Nie chciałam tam wchodzić.
Czuliśmy, że lada chwila
znowu wydarzy się coś okropnego.
Mieliśmy zszargane nerwy.
Ale musieliśmy wejść tam z policjantami,
żeby zabrać stamtąd nawet najmniejsze włosy i śmieci.
W salonie znalazłam kawałek szkła,
który włożyłam do torebki.
Były na nim odciski osoby, która skrzywdziła moją mamę.
To było kluczowe.
ODKRYTO ODCISK PALCA…
W CUAUHTÉMOC ZABIŁ SERYJNY MORDERCA
TO DZIEŁO „BABCIOBÓJCZYNI”
Dzięki zgłoszeniu udało się ująć tę kobietę.
Zostawiła ona na szklance swoje odciski, więc udało nam się ją zidentyfikować.
Podejrzana została rozpoznana przez cztery seniorki,
które zostały oszukane obietnicą pomocy finansowej.
Podejrzana pozostanie w areszcie wydziału zabójstw Prokuratury Generalnej.
Wydział śledczy prokuratury generalnej powiązał Araceli Vázquez
z kilkoma przypadkami kradzieży.
Moja mama miała takie dziwactwo.
Nigdy nie usuwała metek z przedmiotów.
Pamiętam, że miała kilka zegarków
z metkami, które pożółkły ze starości.
Jeden z zegarków znalezionych u Araceli
miał właśnie taką metkę.
To jedyne, na co zwróciłam uwagę.
Moje dzieci, które tam ze mną były,
mówiły mi: „Ta rzecz należała do babci i tamta też”.
Zważając na metody działania podejrzanej policja sprawdza obecnie,
czy może mieć ona związek z co najmniej pięcioma morderstwami
dokonanymi w ostatnim czasie na starszych osobach.
W domu podejrzanej znaleźliśmy
biały fartuch, perukę,
oraz legitymacje Instytutu ds. Seniorów, które wydawano starszym osobom.
Pasuje to do metod działania mordercy.
W tamtych czasach podejrzanych pokazywano publicznie.
Działo się to w sali prasowej komendy.
Ci ludzie nie mogli się bronić przed tym,
co robiła i mówiła policja.
Niech sama to zrobi!
- Niech zrobi to sama! - Ten złodziej to kobieta?
Można było wykrzyczeć do nich pytanie.
Skąd wiedziała pani, który dom wybrać?
Nigdy nie stosowałam konkretnej metody.
Po prostu wchodziłam.
Kiedy widziałam starszą osobę wyglądającą na zewnątrz
albo myjącą okna,
to przyciągało moją uwagę.
Gdy zauważyłam jakiegoś jej krewnego,
nie wchodziłam do środka.
Nigdy nie włamywałam się do domu.
Oskarżono ją o parę kradzieży
i chyba połączono z jednym morderstwem.
Wszystkich podejrzanych w sprawie tego morderstwa
prezentowaliśmy świadkom w pomieszczeniu z lustrem weneckim.
W DOMU ARACELI VÁZQUEZ ZNALEZIONO SKRADZIONE PRZEDMIOTY
POWIĄZANA Z MORDERSTWEM
OSKARŻONA O PIĘĆ PRZESTĘPSTW
ARACELI VÁZQUEZ GARCÍA 39 LAT
PROKURATURA TWIERDZI, ŻE VÁZQUEZ POMAGAŁ JEJ MĄŻ
„BABCIOBÓJCZYNI” SKAZANA
ZMOWA W SPRAWIE ZABÓJSTW BABĆ
Dziś rano odkryto zwłoki Maríi de los Ángeles Repper Hernandez.
Ofiarę uduszono elementem odzieży.
Miała 92 lata.
Pamiętam, że kilka miesięcy po aresztowaniu Araceli
nadal dochodziło do zabójstw starszych pań.
Nasuwały się więc pytania:
„Czyżby to nie była jednak ona?
A jeśli to nie ona, to kto jest prawdziwym mordercą?”.
GUADALUPE GONZÁLEZ SÁNCHEZ 74 LATA
ESTELA CANTORAL TREJO 85 LAT
DELFINA GONZÁLEZ CASTILLO 92 LATA
MARÍA VIRGINIA XELEHUATZI TIZAPÁN 84 LATA
MARGARITA MARTELL VÁZQUEZ 72 LATA
MARÍA DE LOS ÁNGELES CORTÉS 84 LATA
Do tej pory w 2004 roku w stolicy uduszono ponad dziesięć starszych pań.
Wszystkie mieszkały samotnie i miały stałe źródło dochodu.
Zatrzymano kolejnego domniemanego mordercę starszych kobiet.
Nazywa się Jorge Mario Tablas Silva
i rzekomo popełnił dwie zbrodnie.
Nosił biały fartuch i perukę albo farbował włosy.
Podawał się za pielęgniarza,
by nawiązać relacje z 66-letnią Maríą Eugenią Guzmán Noguez,
której obiecał wsparcie finansowe.
Stołeczna prokuratura sądzi,
że Silva dokonał jeszcze ośmiu innych morderstw.
Prokuratura okręgowa dokonała szeregu przeszukań
i znalazła wiele przedmiotów
mających związek z morderstwami.
„BABCIOBÓJCA” POWIĄZANY Z PIĄTĄ ZBRODNIĄ
Była to blond peruka,
stetoskop lekarski, a także biblia z cytatem na okładce,
jakoby Bóg pozwolił podejrzanemu na dokonanie zabójstw.
Można było przypuszczać, że był drugim seryjnym mordercą.
Zastanawialiśmy się, ilu ich jest.
Minęło sześć lat,
odkąd Jorge Mario Tablas dokonał pierwszej zbrodni.
Ofiarą była osoba, która dała mu dach nad głową.
Podejrzany został powiązany
z morderstwem dokonanym w maju 1998 roku
na Maríi Amparo González Salcedzie,
która zmarła na skutek uduszenia.
Udało się wam to udowodnić?
Chyba nie.
I tak jak w przypadku Araceli
tu również nie było mocnych dowodów na to,
że Tablas był seryjnym mordercą.
Istnieli naśladowcy.
Oni też zabijali ludzi.
Pracowaliśmy dalej.
CZY ISTNIEJĄ NAŚLADOWCY ZABÓJCY BABĆ?
Naśladowcy istnieli, a ówczesna prokuratura okręgowa
potrzebowała wyników.
Tak to bywa z takimi sprawami.
W tamtych czasach praktycznie wszystkie prokuratury
najpierw dokonywały zatrzymań, a potem zbierały dowody.
To była szansa dla prokuratury okręgowej,
by nieco zmniejszyć presję, jaką wtedy na sobie czuła.
Ze strony polityków, społeczeństwa i mediów.
Mimo portretów pamięciowych i licznych tropów, jakie ma policja,
zabójstwa starszych ludzi w Meksyku nie ustały.
Prokuratura okręgowa zwróciła się o pomoc do tego instytutu,
którego eksperci wywnioskowali,
że „Babciobójca” morduje z większą częstotliwością.
Pierwsze dokonywane były w odstępie rocznym,
potem co kilka miesięcy,
a teraz co parę tygodni.
Opozycja polityczna w Meksyku
wykorzystała te wydarzenia, by zaatakować rząd
i wykazać jego nieudolność.
Prokurator Bátiz był ciągle krytykowany.
Pytano go: „Ujmie pan mordercę staruszek?
On morduje nasze babcie”.
Do pana Bernarda Bátiza Vázqueza, prokuratora okręgowego miasta Meksyk.
Niniejszym wyrażamy głębokie zaniepokojenie
rosnącą falą przemocy wobec starszych kobiet.
Wzywamy pana do podjęcia zdecydowanych działań
w celu ochrony tej grupy obywateli, którą uważa się za jedną z najsłabszych.
Domagano się dymisji prokuratora okręgowego.
My, lokalne parlamentarzystki z koła Acción Nacional
podjęłyśmy działania informacyjno-prewencyjne,
organizując kampanię pod nazwą Bezpieczny Dom,
o której zapewne państwo wiecie.
ACCIÓN ROZDAJE ZAMKI
Parlamentarzystki z koła PAN,
które być może mają dobre intencje,
uważają, że zamki i łańcuszki pomogą seniorom.
Ja też jeden dostałem.
Zamek do domu Bátiza.
Żeby dostać się do ofiar, nie trzeba było wyważać drzwi,
bo ofiary same je otwierały.
Albo na ulicy same mówiły sprawcy,
jak dotrzeć do ich domu.
Kiedy tak zażartowałem, jeden z dziennikarzy powiedział:
„One mówią, że pan też jest stary,
więc również dadzą panu taki zamek”.
Mieszkam z żoną.
Mam swoje lata, ale jestem silny.
Te panie się oburzyły, ale potem im przeszło.
BÁTIZ MÓWI, ŻE ZAMKI TO GRA POLITYCZNA
Myślę, że ta sprawa zyskała nagły rozgłos,
ponieważ w 2005 roku doszło już do ponad 30 zabójstw tego rodzaju.
W latach 1998–2005
w stolicy odnotowano co najmniej 49 takich morderstw.
W 1998 roku popełniono trzy morderstwa.
Rok później dwa.
Również po dwa w latach 2001 i 2002.
W 2003 roku było ich już 12.
W 2004 roku było ich 17.
W ten weekend odnotowano kolejne dwa.
Policja nie prowadziła śledztw wystarczająco drobiazgowo.
Prokuratura miała powody do zmartwienia.
Ta sytuacja psuła wizerunek władz,
podkopywała zaufanie ludzi do policji
i jej zdolności do zwalczania przestępczości.
INSTYTUT DS. SENIORÓW WYNAJĄŁ KRYMINOLOGA
WIĘKSZE ŚRODKI W CELU UJĘCIA „BABCIOBÓJCY”
Sprawa ta stała się tak głośna poniekąd
za sprawą sporu politycznego między gubernatorem miasta Meksyk
a byłym prezydentem Vicentem Foxem.
Codziennie dochodziło do dysput.
Możliwość istnienia seryjnego mordercy
miała świadczyć o nieudolności gubernatora,
który zamierzał kandydować na prezydenta.
Niech żyje Meksyk!
Niech żyje!
Myślę, że sprawa morderstw staruszek
nabrała rozgłosu, bo wszystko to działo się w stolicy.
Choć byliśmy świadkami
wzrostu liczby zabójstw kobiet w stanie Meksyk,
zwłaszcza w Ciudad Juárez, biednym, przygranicznym mieście,
to traktowano to inaczej, bo działo się to daleko stąd.
Brutalne zbrodnie na kobietach w Juárez są nie do powstrzymania.
Według danych prokuratury stanowej
morderstwa na kobietach stanowią ponad 10% wszystkich przestępstw
odnotowanych w tej części stanu Chihuahua.
Wiele zbrodni sprzed ponad dekady
jest nadal nierozwiązanych.
W Ciudad Juárez od dawna panuje przemoc.
Oni nic nie zrobili. Nie ufamy im.
Nie wierzę nawet policji.
W trakcie śledztwa w sprawie zabójstw staruszek,
które trwało dziesięć lat,
zauważyłam, że w tym samym czasie,
gdy w stolicy działał morderca staruszek,
w Ciudad Juárez odnotowano ponad 300 morderstw kobiet,
a w stanie Meksyk zaginęło co najmniej 4000 osób.
Jednak policja i media przedstawiały te dwa rodzaje zbrodni
w całkowicie odmienny sposób.
O ofiarach „Babciobójczyni” mówiono, że były one całkowicie bezbronne,
natomiast młode ofiary zabójstw oceniano po tym, jak się ubierały,
gdzie chodziły i kim były.
Władze nigdy nie podjęły się drobiazgowego śledztwa
mającego na celu wyjaśnienie tamtych zabójstw,
w przeciwieństwie do sprawy morderstw dokonanych na staruszkach.
Aż 92% zabójstw młodych kobiet
to sprawy nierozwiązane.
Po powrocie z pracy nauczycielka Lolita
przez całe popołudnie zostawiała otwarte drzwi.
Wieczorem je zamykała i szła spać.
„Babciobójczyni” przesiadywała z portierem budynku
i rozmawiała z nim o mieszkankach.
Które są samotne i tak dalej…
W ten sposób dowiedziała się, że María Dolores mieszka sama
i zaprzyjaźniła się z nią.
Odwiedzała ją.
Dlatego dobrze wiedziała, jaki starsza pani ma plan dnia.
Nie minęło wiele czasu.
Miesiąc lub dwa później María Dolores została zabita.
Podobno uduszono ją kablem telefonicznym.
Jej mieszkanie do tej pory wygląda tak, jak wtedy.
BABCIOBÓJCA ATAKUJE!
JUŻ 17 OFIARA!
Kilka miesięcy później powiedziano nam, że mają potencjalnego podejrzanego.
Czasami morderca jest wysoki, ma jasną karnację i jest krępy.
Ze względu na sposób, w jaki ofiary zostały obezwładnione,
nie można wykluczyć, że to mężczyzna przebrany za kobietę.
Osoba podejrzana ubiera się jak kobieta,
ale jest też ponoć silna i ma duże dłonie,
więc może być mężczyzną.
Wiedzieliśmy, że to może być mężczyzna w przebraniu kobiety
lub silna kobieta o męskich rysach.
Mamy informacje od świadków
i na ich podstawie uznaliśmy,
że ten portret pamięciowy najbardziej przypomina
potencjalnego mordercę.
Nie byli pewni, czy na pewno była to kobieta,
z powodu siły, jakiej sprawca użył do duszenia ofiar.
Główna hipoteza zakładała,
że to mężczyzna przebrany za kobietę.
To mógł być homoseksualista.
Nie mogliśmy niczego wykluczyć.
Trzeba było wszystko zbadać.
Pewnego dnia o zwyczajowej porze
przyszłyśmy na miejsce, gdzie pracujemy.
W pobliżu znajdowały się radiowozy,
ale nie uznałam tego za coś ważnego.
Zjawiłam się więc tam z dziewczynami
i rozmawiałyśmy.
„Ale dziś wiele radiowozów”.
Były też ciężarówki oddziałów prewencji.
Nie sądziłyśmy, że to jest operacja
przeciwko sexworkerkom, jak to się dziś nazywa.
Wcześniej nazywano nas „dziwkami”.
Podeszli do miejsca, w którym się zgromadziłyśmy.
Z lewej i prawej strony.
I zaczęły się aresztowania.
Osoby, które stawiały opór albo pytały, o co chodzi,
wpychano do ciężarówek siłą.
W środku rozpylili gaz łzawiący, mówiąc:
„Zaraz się dowiecie. Macie przesrane”.
Porwali nas,
bo nikt z nas nie znał powodów tej operacji.
Pamiętam, że byłam w domu,
kiedy zadzwoniła do mnie Alma Delia.
Powiedziała: „Gliny przeprowadzają akcję i zabierają dziewczyny z ulicy.
Biją je i traktują gazem łzawiącym”.
Nikt nie wiedział, co się dzieje.
Pobrali nam odciski palców z obu rąk.
Naruszyli wszystkie nasze prawa. Traktowali nas jak śmieci.
To był tak zwany nalot.
Nigdy nie zleciłem nalotów ani masowych przeszukań.
Być może wydział prewencji albo policja sądowa
zrobiły coś na własną rękę,
co czasami się zdarza.
Przeprowadzono akcję na ulicach miasta,
którą obserwowałem jedynie z daleka.
Prokuratura okręgowa wyszła z całkowicie absurdalną hipotezą,
że seryjny morderca był transwestytą,
więc zapewne to sprawka prostytutki.
„Ten jest podobny, a ten ma więcej cech”.
„Nie, ten przypomina osobę z portretu pamięciowego”.
Powiedzieli mi nawet, że to ja jestem „Babciobójczynią”.
Pewnie z powodu mojej budowy ciała.
Jestem dość krępą osobą
i nie wyglądam jak lalka Barbie.
Dlaczego podejrzewaliście, że sprawca to transwestyta?
Ze względu na siłę fizyczną.
Zatrzymali od 80 do 120 osób.
Większość trafiła do aresztu.
Nikogo nie aresztowaliśmy.
Chcieliśmy tylko sprawdzić, czy odciski pasują.
Nie pasowały, więc wypuściliśmy te prostytutki.
HOMOSEKSUALIŚCI PROTESTUJĄ, BO NIE SĄ PRZESTĘPCAMI
TRANSWESTYCI KONTRA „BABCIOBÓJCA”
Przeprosiliśmy.
Ale musieliśmy to zbadać.
Pracowaliśmy nad bardzo poważną sprawą.
Sprawą morderstw dokonywanych
na najbardziej bezbronnych jednostkach,
czyli staruszkach.
Próbowali rozwiązać sprawę,
nie mając dowodów.
To był jeden wielki chaos.
Przypominam sobie
około 47 albo 48
miejsc zbrodni.
Policja miała fragmenty odcisków palców,
ale to nie pomogło ustalić tożsamości sprawczyni.
Przestępcy rzadko zostawiają pełne odciski palców.
W jednej ze spraw mieliśmy pełny odcisk palca.
Udawała pielęgniarkę.
Oferowała swoje usługi.
Ofiara miała jakieś zdjęcie rentgenowskie.
Morderczyni poprosiła o nie
i udawała, że je analizuje.
Wtem przyszedł krewny staruszki, więc zabójczyni uciekła,
pozostawiając na zdjęciu pełny odcisk.
Teraz musieliśmy powiązać go z daną osobą.
Mieliśmy ogromną bazę odcisków palców.
Porównywaliśmy je z odciskami zostawionymi przez „Babciobójczynię”
na miejscach zbrodni.
Bez rezultatu.
Sprawdziliśmy we wszystkich bazach danych.
Oczywiście mieliśmy także dostęp do baz
z innych prokuratur okręgowych.
Policja drobiazgowo przeanalizowała
szczegóły wszystkich spraw,
ale nadal nie znała tożsamości sprawcy.
To stało się czymś w rodzaju obsesji,
bo już wiedziałam, jak ta osoba mniej więcej wygląda.
Zaczynasz szukać.
Kto przypomina sprawcę? Ta osoba. Ta ma inny wzrost.
Ściany w moim pokoju były pokryte portretami pamięciowymi.
I mapami.
Góra kazała nam złapać sprawcę za wszelką cenę.
Powiedziałam szefowi kryminalistyki,
że powinniśmy zrobić popiersie w 3D.
Odparł, że robi się to tylko przy próbie identyfikacji zwłok.
Postanowiłam więc zrobić to sama.
Miałam do dyspozycji dotychczas stworzone portrety pamięciowe,
czyli razem jakieś 120 lub 125.
Wyodrębniłam najczęściej powtarzający się rodzaj oczu,
a także nosów i ust.
Tak powstał nowy portret,
na podstawie którego stworzyłam trójwymiarowe popiersie.
Wykonałam je ze styropianu
i plasteliny.
Oczy są ze szkła.
Użyłam też sztucznych rzęs.
Plastelina ma to do siebie,
że topi się pod wpływem ciepła.
Trzymałam więc to popiersie w lodówce.
Moje córki mówiły mi: „Mamo, zabierz to z lodówki,
bo gdy ją otwieramy, straszy nas ta głowa”.
Ludzie zaczęli ją rozpoznawać,
bo podczas jej tworzenia
kontaktowałam się ze świadkami i ofiarami,
pytając ich o zdanie.
„Wygląda jak ona? Pod jakim kątem ją pani widziała?”
Tak wprowadzałam drobne modyfikacje,
aż uzyskałam efekt, który wszyscy znają.
Płeć: kobieta.
Wiek: 45 lat.
Wzrost: 170 centymetrów.
Krępa budowa ciała, Usta średniej wielkości, wargi cienkie.
Moja babcia przewróciła się w swoim mieszkaniu.
Od tamtej pory nie mogła wychodzić, by załatwiać sprawunki.
Poprosiłam ją, by zamieszkała ze mną.
Odmówiła. To był jej dom.
Upewniłam się, czy naprawdę chce tam zostać.
Odparła, że tak.
Uznałam więc, że razem damy sobie tam jakoś radę.
Chodziłyśmy razem
do muzeów, opery, centrum Bellas Artes.
Zabierałam ją nawet do barów.
Była…
moją najlepszą przyjaciółką.
Kiedy rano wychodziłam do pracy, ona jeszcze spała.
Zawsze dzwoniłam do niej między 14.00 a 15.00.
Teraz nie odebrała.
Było koło południa.
Między 12.00 a 13.00.
Pora lunchu.
Kiedy jedliśmy lunch, rodzice zwykle zamykali okno.
Tym razem ja to zrobiłem.
Odwróciłem się
i zobaczyłem, jak ktoś przeszukuje szuflady Margarity.
Spojrzała na mnie.
Patrzyliśmy się na siebie.
Jej oczy były chłodne i przerażające.
W pośpiechu zapomniałam wziąć kluczy.
Zadzwoniłam do drzwi.
Nie otworzyła, a w środku nie paliło się światło.
Zadzwoniłam do sąsiada.
„Babcia nie otwiera, a ja nie mam kluczy”.
On krzyknął przez okno: „Pani Margarito!”.
Ja również krzyczałam. Bez odpowiedzi.
Ale powiedziała: „Coś jest nie tak”.
Dlatego rozbili szybę.
Tylna sypialnia wyglądała na splądrowaną.
Zawołał mnie jeden z sąsiadów. Nie pamiętam, który.
Zawołał mnie i mówi: „Ona tu jest”.
Znaleziono dwa dowody.
Pierwszy to pudełka na biżuterię,
na których były odciski palców.
Po drugie, moja babcia była ekscentryczna.
Kiedy układała w salonie poduszki,
musiały one być idealnie równo.
Powiedziałam policji, że teraz leżą krzywo.
Odwrócili jedną z nich, a na niej znaleźli plamę krwi.
Przeprowadzili badania
i okazało się, że to krew mojej babci.
Krótko mówiąc, udusiła ją.
Panował chaos, telewizja nadawała na żywo.
Sąsiedzi pytali, co się dzieje.
Mówiłam, że nic nie wiem.
Ktoś kazał mi się spakować. Zabrałam tylko piżamę.
Nie wiedziałam, że zaplombują mieszkanie.
Skradziono klejnoty.
Pieniądze, bo babcia dostawała emeryturę.
Zabójczyni wiedziała, gdzie szukać.
Zabrała pudełka z biżuterią schowane głęboko między ubraniami.
Udaliśmy się na komisariat
i tam mi powiedzieli.
Dowiedziałam się,
że babcia była najpewniej…
kolejną ofiarą.
W tak wielkim mieście jak Meksyk
to szukanie igły w stogu siana.
Ale był kluczowy dowód, który pomógł nam dostrzec wspólny wzorzec,
którego szuka się w takich sprawach.
Zaczęłam tworzyć profil geograficzny od zaznaczenia na mapie miejsc,
w których doszło do zabójstw.
Każdy rok miał inny kolor.
Seryjni mordercy nie zabijają w pobliżu swoich domów
ani blisko swojego miejsca pracy.
W okolicach miejsc zbrodni znajdowały się stacje metra.
Następny przystanek. Stacja Tlatelolco.
Opuszczała stację albo się tam przesiadała.
I szukała nowej ofiary.
Czasem nikogo nie znajdowała,
więc następnego dnia jechała gdzie indziej.
Skupujemy materace, lodówki!
Wszystkie artykuły metalowe!
Próbując ustalić, gdzie mieszka morderczyni,
odkryliśmy, że te morderstwa zawsze miały miejsce blisko parków.
Prawdopodobnie to tam odbywał się etap selekcji ofiary.
Mamy modus operandi.
Morderczyni nawiązuje kontakt, próbując zdobyć zaufanie ofiary.
Często w pobliżu parku albo ogrodu,
bo w 99% przypadków
zabójstw dokonano w sąsiedztwie terenów zielonych.
W Biurze Bezpieczeństwa Publicznego,
a także w innych agencjach bezpieczeństwa
osoby na wyższych stanowiskach
otrzymują zwykle jakiś przydomek.
Taką ksywkę.
W moim przypadku był to „Tygrys”.
Zadzwonił do mnie
zastępca prokuratora okręgowego Renato Sales Heredia i powiedział:
„Tygrysie, przyjdź do mojego biura.
Pokażemy ci, co robimy, żeby ująć tę morderczynię”.
Pokazali mi mapę stolicy
z przypiętymi do niej pinezkami.
Heratio wyjaśnił mi: „Pinezki to miejsca zbrodni.
Rozpoczęliśmy operację o nazwie »Parki i ogrody«.
Morderczyni odwiedzała parki
w poszukiwaniu starszych osób.
Tam proponowała im, że odprowadzi ich do domu…
gdzie ich zabijała”.
Na to ja do niego: „Chodź tu i powiedz, co widzisz”.
Podszedł i zaczął wpatrywać się w mapę.
- „Widzę mapę”. - „Ale ona coś wam mówi”.
„Nie rozumiem”.
Spytałem go: „Jaki dystans dzieli ten park
od domu ofiary?”.
„Sześć przecznic”.
„Taki kawał drogi pieszo?
Coś tu nie gra.
Sprawdzaliście przynajmniej,
czy w tych parkach
są jakiekolwiek atrakcje dla osób starszych?”
„Nie, nie ma”.
„Zatem powinniście wykluczyć hipotezę o parkach.
Macie mapę, która pokazuje, dokąd prowadzą pobliskie ulice?”
Kiedy ją przynieśli, powiedziałem:
„Miejsca, w których dochodzi do zbrodni,
są połączone z głównymi arteriami,
które umożliwiają szybką ucieczkę,
o ile idzie się w przeciwną stronę”.
Zapytali, czy im pomogę. Zgodziłem się.
To było 28 września 2005 roku.
Ktoś zapukał do drzwi. To była pani Lupita.
Zauważyłam, że przyszła z jakąś kobietą.
Dobrze zbudowaną.
Nie grubą, lecz krępą z szerokimi ramionami.
Miała na sobie czerwony prochowiec.
Tak, był czerwony.
Miała krótkie, ciemne włosy.
Kiedy wyjrzałam na zewnątrz, odwróciła się i podniosła kołnierz.
Jakby chciała się ukryć.
Nie zwróciliśmy na to uwagi.
Potem pani Lupita poszła z tą osobą na górę.
I tyle.
Nie było żadnych odgłosów, żadnego hałasu.
Pani Lupita leżała na plecach.
Miała podciągniętą spódnicę.
Została uduszona swoją własną pończochą.
Miała ją owiniętą wokół szyi.
28 WRZEŚNIA 2005 ROKU
SENIORZY W PANICE
GUADALUPE OLIVEIRA ZOSTAŁA UDUSZONA
POGRZEB PANI LUPITY
Od razu wezwałem wszystkich policjantów.
Przybyli natychmiast, jak zawsze.
Z szeregowymi gliniarzami trzeba umieć rozmawiać.
Powiedziałem im: „Właśnie wracam z prokuratury.
Mówią tam, że nadajecie się tylko do wyrzucania pijaków z barów.
Że jesteście niekompetentni,
bezużyteczni, do niczego”.
Tamtego dnia patrolowałem okolicę w radiowozie BC3-2050.
Patrolowałem pierwszy rewir dzielnicy Moctezuma.
Byliśmy wtedy dzielnicowymi.
Odezwał się jeden z oficerów: „A to skurwysyny”.
„O was mówią jeszcze gorzej”, odparłem.
„Że kibicujecie Stanom”.
„No nie!”
„Mam uwierzyć w to, co mówią w prokuraturze?”
„Nie, proszę pana”.
- „Do kogo należy to miasto?” - „Do nas”.
- „Kto je patroluje?” - „My”.
- „Kto ją powstrzyma?” - „My!”
„Zatem zróbcie to”.
Zaczynałem patrolować ulice o piątej rano.
Wszyscy policjanci bez wyjątku szukali tej seryjnej morderczyni.
Wyjąłem portrety pamięciowe
i powiedziałem:
„Rozdajcie je wszystkim patrolom”.
Cały czas mieliśmy go przy sobie, jakby był częścią munduru.
„Miejcie oczy szeroko otwarte”.
„Zgłaszajcie wszystko, co wyda się dziwne”.
Komendant Brione to równy gość.
Mówię mu: „Spójrz, sprawca działa w tej okolicy.
Spójrz na mapę.
Zwiększ tam liczbę patroli, ale zmieńcie metodę”.
Powiedział: „Będą jeździć serpentynami”.
Ja na to: „Nieważne jak, ale musicie wprowadzić coś nowego”.
Operacja „Serpentyna” polegała na tym,
że radiowozy jeździły po okolicy powoli i z włączonymi syrenami.
Chodziło o nieprzewidywalność.
Przejeżdżali przez każdą ulicę
z północy na południe i z południa na północ.
W całym mieście pojawiły się portrety pamięciowe.
W mediach nasiliła się kampania.
Deptaliśmy jej po piętach.
Przez większość czasu mieszkałem w Jasso,
w domu Any Maríi de los Reyes.
Najczęściej spotykaliśmy się w kuchni.
Piliśmy tam razem kawę, paliliśmy papierosy.
Była taka piosenka „Palę i czekam”.
Ana czasami zapraszała mnie na kanapę
i kazała mi śpiewać tę piosenkę, udając, że palę papierosa.
Zawsze komunikowaliśmy się za pomocą karteczek.
Jeśli nie było okazji porozmawiać, zostawiała mi karteczkę na drzwiach.
„Joel, poszłam na zakupy.
Na kuchence zostawiłam jedzenie, truskawki i lemoniadę”.
Lubiłam na nich patrzeć. Trzymali się za ręce jak para.
Chodzili razem na targ.
Gwizdał na nią jak chłopak na swoją ukochaną,
a ona odpowiadała.
Byliśmy jak dzieci cieszące się życiem.
Często przychodziła, bo lubiła wypalić sobie ze mną papieroska.
Piłyśmy kawę, sok.
Mówiła: „Przynieść ser czy fasolę? Zrobimy sobie taco”.
I robiłyśmy.
To była cudowna osoba.
Opierając się na chronologii zbrodni…
Lubiła oglądać wiadomości.
Kiedyś nawet wspomniała o tych morderstwach.
Liczba ofiar w stolicy może wynosić między siedem…
Pamiętam, że powiedziałem wtedy:
„To jakieś bujdy”.
Ponad stu policjantów szuka seryjnej morderczyni,
której portret pamięciowy prezentujemy.
Ekspert Ontiveros twierdzi,
że „Babciobójczyni” grasuje w stolicy od około siedmiu lat.
25 STYCZNIA 2006 ROKU
Tamtego ranka obudziłem się, ubrałem
i zobaczyłem Anę.
Pomachała do mnie
i poszedłem do pracy.
Niestety tamtego dnia Joel się spóźnił,
bo musiał przyjąć towar w pracy.
Gdy wyszedłem ze stacji metra
i skręciłem w ulicę Jasso…
po lewej stronie zobaczyłem radiowóz.
Miałem…
dziwne przeczucie.
Wróciłem do domu
i zobaczyłem, że okna są otwarte.
Otwarte były też drzwi wejściowe.
To było dziwne.
Zagwizdałem.
Nie było odpowiedzi.
To było bardzo dziwne, więc postanowiłem to sprawdzić.
Wszystkie szuflady były otwarte.
Ubrania były porozrzucane.
Obróciłem się w lewo…
i ujrzałem Anę leżącą na podłodze.
Pomyślałem…
że to niemożliwe.
KUCHNIA – SALA TELEWIZYJNA
Nagle usłyszałem hałas.
I zobaczyłem…
tę kobietę.
W tej krótkiej chwili…
spojrzeliśmy sobie w oczy.
Nie odezwałem się do niej.
Ona odwróciła się
i spokojnie wyszła przez salon.
Pamiętam, że szedłem powoli, podążając za nią.
Wyszedłem na zewnątrz
i w tej chwili…
postanowiłem krzyknąć.
„Zatrzymać tę kobietę!
Zatrzymajcie ją!”
Pomyślałem o Celinie.
Zacząłem krzyczeć: „Celino!
Pomóż mi!”.
Wszedł i mocno popchnął drzwi.
„Pomóż mi! Ta kobieta skrzywdziła Ani!”
Jechaliśmy wtedy ulicą Zarazgoza.
Skręciliśmy w José Jasso.
Przybiegł młody człowiek.
„Pomóżcie mi!”
Podejrzana obejrzała się i zaczęła biec coraz szybciej.
Przyspieszyłem więc i powiedziałem do partnera:
„Idź z drugiej strony, bo jak ona dotrze do metra, to zniknie”.
Kiedy już miała wejść na stację, chwyciłem ją za ramię.
Spojrzała na mnie i spytała, o co chodzi.
„Przekonamy się, co zrobiłaś”.
Próbowała mnie uderzyć.
Widziałem, jak próbowała uderzyć mojego partnera.
Wysiadłem z radiowozu, żeby mu pomóc.
Nadbiegł ten młodzieniec
i zaczął pytać: „Coś ty zrobiła mojej sąsiadce?”.
Wybiegła z domu.
Wybiegła i zaczęła uciekać.
Razem z partnerem złapaliśmy ją za ręce i wsadziliśmy do radiowozu.
„BABCIOBÓJCZYNI” UJĘTA
Po siedmiu latach od pierwszej zbrodni ujęto „Babciobójczynię”.
Najbardziej poszukiwana seryjna morderczyni ujęta.
Schwytano ją w dzielnicy Venustiano Carranza.
…przez funkcjonariuszy policji
po tym, jak zabiła 82-letnią kobietę.
Dzięki wskazówce od osoby, która widziała zabójczynię,
policji udało się ją ująć.
„Babciobójczyni” ujęta. Obejrzyjmy relację.
Sąsiad ofiary poprosił policję o pomoc.
Na szczęście w pobliżu był radiowóz
o numerze bocznym BCA3-1050.
UJĘTA!
SCHWYTANA!
Udało nam się z dużą dokładnością potwierdzić,
że jest to kobieta, która dokonała
licznych zabójstw starszych kobiet.
Miała dwie torby na zakupy
z plastikowymi uchwytami.
Znaleźliśmy przy niej także kilka dowodów tożsamości
i legitymacje seniorskie z banku żywności.
Miała też wizytówki różnych zapaśników
i rachunki za wynajem ringów zapaśniczych.
W torbach były także szampony.
Kremy.
Lakier do włosów,
telefon komórkowy,
ciśnieniomierz.
Miała trochę starych monet,
wisiorki, łańcuszki.
Obrazek ze świętym Łazarzem
i figurkę Świętej Śmierci.
Miała też breloczek.
Widniał na nim napis: „Cicha Dama.
Profesjonalna zapaśniczka i mistrzyni świata.
Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku”.
Byłem zaskoczony
na widok tak spokojnej osoby.
Nie miała złośliwego wyrazu twarzy.
Usiadła w samochodzie, wyjęła kanapkę i zaczęła ją jeść.
W ręku trzymała obrazek Świętej Śmierci.
I zaczęła się modlić.
Po przyjeździe
moim oczom ukazała się kobieta o dość krzykliwym wyglądzie
i ze zbyt mocnym makijażem.
Powiedziałem „dzień dobry”. Odwróciła się do mnie.
Spytałem: „Czym pani się zajmuje?”.
Odparła, że wieloma rzeczami.
„Pewnie jest pani ważną osobą i chyba bardzo silną”.
Patrzyłem na jej ramiona
i na jej ręce.
Renato powiedział mi,
że jego zespół kryminologów ustalił,
iż biorąc pod uwagę charakter morderstw i zeznania świadków,
sprawcą mógł być mężczyzna, który uprawiał zapasy,
bo dusił w specyficzny sposób.
To tak zwane duszenie jednorącz.
Zwykle wykonuje się je ramieniem.
Ona używała przedmiotów.
Pomyślałem o tym, gdy podczas rozmowy z nią
zobaczyłem jej ramiona i wielkie dłonie.
Spytałem: „Jaki sport pani lubi? Proszę powiedzieć”.
Szturchnąłem ją łokciem.
Odpowiedziała: „Bardzo lubię zapasy”.
Pomyślałem: „Cholera”.
Mówiła: „Naprawdę uwielbiam zapasy”.
Powiedziałem jej: „Zaraz wracam. Pogonię tych od papierkowej roboty”.
„Dobrze. Dziękuję”.
Na zewnątrz był Briones i policjanci, którzy ją ujęli.
Powiedziałem Brionesowi: „To ona”.
Dlaczego je zabiłaś?
- Dlaczego? - Nie powiem.
Jak się pani nazywa?
- Ofiara była pani bliska? - Nie.
- To pani pierwszy raz? - Pani nazwisko?
Juana Barraza Samperio.
- To pani pierwszy raz? - Tak, proszę pani.
- Ukradła pani coś z domu? - Nie.
Zrobiła to pani pierwszy raz?
Pierwsza zbrodnia miała miejsce w 1998 roku.
W ciągu ośmiu lat zmarło 48 starszych pań.
Prokuratura okręgowa twierdzi, że odciski palców tej kobiety
pasują do odcisków ze spraw co najmniej dziesięciu morderstw,
w które podejrzana była bezpośrednio zamieszana.
Przez cały ten czas szukaliśmy mężczyzny.
Dlatego cała policja była zaskoczona tym, że seryjnym zabójcą była kobieta.
Później kazałem koleżance sprawdzić,
czy ona naprawdę jest kobietą, i była.
Byłem zaskoczony.
Czterdzieści ofiar. Sprawczynią była kobieta.
To było trudne do wyobrażenia,
bo kobiety rzadko mordują.
Do tego dochodziło do przemocy,
co jest znacznie częstsze w przypadku mężczyzn, nie kobiet.
Silne ramiona? Mężczyzna.
Chwyty duszące? Mężczyzna.
Według stereotypu o seryjnym mordercy
jest nim zawsze mężczyzna, nie kobieta.
Wyrażenie „seryjna morderczyni” też wywołuje inne skojarzenia.
„Och, morderczyni. Spójrz. Rany!”
To inny rodzaj zainteresowania.
Nazywa się Juana Barraza Samperio
i przyznaje, że mordowała w napadzie złości.
Prokurator ujawnił burzliwą przeszłość morderczyni,
przez którą, według niego, weszła ona na ścieżkę morderstwa.
Zapytana o to,
dlaczego zabijała swoje ofiary,
odparła, że ze złości.
Kiedy zaczęłaś mordować?
- Słucham? - Kiedy zaczęłaś zabijać?
- To był pierwszy raz. - Pierwszy raz?
Czemu dziś zamordowałaś?
Straciłam panowanie.
Dlaczego? Co się stało?
- Zaczęłam się kłócić z tą panią. - O co?
- O pieniądze. - Jakie pieniądze?
- O moją zapłatę. - Nie było mnie tam.
Opowiedz wszystko w szczegółach. O co się pokłóciłyście?
Kiedy do niej przyszłam, ona akurat wchodziła do domu.
Wracała z targu.
Zapytałam, czy mogę wysprzątać jej dom.
Odpowiedziała, że nie teraz, więc poprosiłam ją o wodę.
Zgodziła się i zaprosiła mnie do środka.
Rozejrzałam się po domu, ale niczego nie ukradłam.
Co cię tak rozgniewało, że postanowiłaś ją zabić?
Zapytałam ją, ile zapłaci mi za kołdry.
Kiedy podała mi kwotę, odparłam, że to za mało.
Chciała zarobić na nich dwa razy więcej. Wściekłam się.
Chwyciłam taką gumkę.
Nie była moja. Leżała na stole.
Chwyciłam ją i zaczęłam ją dusić.
Na każdym miejscu zbrodni zostawiłaś swoje odciski palców.
Nie zmyślamy ani nie próbujemy cię oszukać.
Nie próbuj się wykręcać, bo i tak jesteś w sporych opałach.
- Jesteś tutaj, bo cię złapaliśmy. - Wiem.
Nie zaprzeczam.
Najpierw wszystkiego się wypierała,
a potem przyznała się do ostatniego morderstwa.
- Byłaś maltretowana w dzieciństwie? - Tak.
- Przez kogo? - Przez mamę.
Mama cię maltretowała? Opowiedz.
Słucham.
Źle mnie traktowała. Biła mnie.
Przeklinała na mnie. Oddała mnie starszemu mężczyźnie.
- Oddała cię? Zrzuć to z siebie. - Tak, bardzo staremu mężczyźnie.
- Byłam tam molestowana. - Molestowana?
- Dlatego nienawidziłam kobiet. - Nienawidziłaś kobiet.
- Powiedz. - Ale to mnie nie tłumaczy.
Nie zasługuję na to, by Bóg mi wybaczył.
Zrobiłam to.
Według jej własnych słów,
kiedy wchodziła w nastoletni wiek,
jej matka sprzedała ją za karton piwa.
Oddała ją starszemu mężczyźnie
w zamian za karton piwa.
Wtedy zaczął się jej dramat.
To był bez wątpienia jeden z psychologicznych powodów
jej odchylenia i jej osobistego konfliktu.
To pewnie nasza pierwsza seryjna morderczyni, prawda?
Pierwsza Meksykanka.
Chcieliśmy się dowiedzieć, co dzieje się w umyśle takiego przestępcy.
Kiedy siedziała w poczekalni przed gabinetem prokuratora,
doktor Apodaca poprosił ją o zademonstrowanie, jak dusiła ofiary.
Zdjąłem krawat i dałem go jej.
Zaczęła to demonstrować.
Doktor Apodaca robił za manekina i zaczęła go dusić.
W pewnej chwili z emocji ścisnęła za mocno.
Powiedziałam mojemu koledze Miguelowi,
że gdzieś w biurze powinny być pończochy.
Coś w tym rodzaju.
O tak… Może się pan nieco obniżyć? Zrobiłam coś w tym stylu.
Pociągnęłam w ten sposób, opierając rękę tutaj.
I tak.
Teraz zaciskam mocniej,
ofiara nie może oddychać i upada, a wtedy ją puszczam.
Ale nigdy nie ściągałam…
A jeśli ofiara się nie zniżała, to co wtedy robiłaś?
Napierałam na nią. O tak.
Ale nie dotykałam jej dłońmi
- Tylko przedramionami? - Tak.
Potem kolejny węzeł?
Tak, po zrobieniu węzła…
nie usuwałam już pętli. Robiłam więc tak.
Zostaw to tak.
To unikalny przedmiot.
Jeden ze zrobionych przez nią węzłów.
Za jego pomocą dusiła Miguela.
A ciekawostką jest to,
że zostawiła tu autograf.
To podpis Juany.
Powiedziałam jej: „Daj mi swój autograf”.
Zrobiła to z radością.
To tak naprawdę drugi podpis, bo na odwrocie…
znajduje się pierwszy.
To bezcenna rzecz,
głównie ze względu na ten węzeł i podpis.
Policja przyzna nagrodę mężczyźnie, dzięki któremu udało się
ująć seryjną morderczynię.
Policjanci, którzy dokonali aresztowania,
otrzymają po 100 tysięcy peso.
Powiedziano mi, że organizują ceremonię,
na której dostanę nagrodę.
Uznano go za bohatera na równi z policjantami, którzy ją złapali.
Dziękujemy i gratulujemy.
- Powodzenia! - Postawcie drinka!
- Baliście się? - Nie, bo to nasza praca.
Jak złapanie seryjnej morderczyni zmieniło wasze życie?
Czujemy głównie osobistą satysfakcję.
- Co mówili wam w domu? - Gratulowali nam.
- Ma pan dzieci? - Tak, jedno.
- Ile ma lat? - Sześć.
- To jeszcze malec. - Tak.
Co powiedziała żona?
Gratulowała mi tak jak cała moja rodzina i sąsiedzi.
Podczas wywiadów
ludzie prosili nas, żebyśmy pozowali do zdjęć z ich dziećmi.
Jakaś babcia powiedziała mi,
że zapaliła dla mnie świeczkę wotywną.
Ten medal dostałem od Kongresu.
Otrzymaliśmy też nagrodę za osiągnięcia policyjne.
Każdy z nas dostał również po 100 tysięcy peso oraz mieszkanie.
To tyle.
Powiedzieli mi:
„Jest pan bohaterem”.
Ale ja tak tego nie widzę.
Wolałbym…
ją uratować.
Wszystko o zbrodniach! Zabijała babcie!
Obszerny artykuł!
Według jej sąsiadów Juana Barraza była zwyczajną kobietą.
Mieszkała z dwójką dzieci.
Dwa miesiące temu obcięła włosy
w salonie obok swojego domu.
Nie chciałam ich jej farbować, bo były łamliwe.
To było dziwne, że co tydzień chciała inną fryzurę.
Miała chory kręgosłup, ponieważ chodząc, utykała.
Choć Barraza została ujęta,
jej sąsiedzi się boją.
Odczuwam strach, bo wyobrażam sobie, co mogło się stać.
Tutaj mieszkała przez ostatnie pół roku.
Według niektórych sąsiadów była samotniczką
i nie nawiązywała kontaktu z innymi mieszkańcami.
Jej mieszkanie było pomalowane na czerwono.
Panował w nim okropny bałagan,
a w pokojach było mnóstwo rzeczy.
Trudno było się po nich poruszać
przez wszystkie te porozrzucane torby, buty i ubrania.
Po prawej stronie od wejścia
był ołtarzyk poświęcony Świętej Śmierci.
W salonie znajdowało się zdjęcie w ramce.
Jaki miało rozmiar?
Jakieś 80 centymetrów – jak plakat.
Przedstawiało ono Juanę z założonymi rękoma,
pozującą jako zapaśniczka.
„BABCIOBÓJCZYNI” SCHWYTANA
Nasz temat dnia to „Babciobójczyni”.
Okazało się, że tajemnicza zabójczyni to zapaśniczka.
Jej przydomek to „Cicha Dama”.
Przez jakiś czas
była zawodową zapaśniczką.
Nazywano ją „Cichą Damą”.
„Cicha Dama”.
„Cicha Dama”. Taki był jej przydomek.
Chcieliśmy dowiedzieć się więcej,
więc wybraliśmy się do San Juan Areny.
Panie i panowie, dziś zapasy!
Czekają nas wielkie walki! Poczciwcy kontra łotry!
Jesteście gotowi?
Cicha Dama!
CICHA DAMA
Lubiłyśmy razem imprezować.
Ciągle imprezowałyśmy.
Jedna umawiała się z tym facetem, a druga z tamtym.
Byłyśmy…
naprawdę szalone.
Zawsze pytała, czy czegoś mi nie trzeba.
Naprawdę jej ufałam
i nawet zwierzałam się z problemów natury osobistej.
Mówiłam o kłopotach z córką.
Dama!
Nigdy nie wydawała się zła.
Nie było w niej śladu agresji.
Była urocza.
Zrób to!
Ale dziwiło nas to,
że zapraszała nas na lunche i płaciła wysokie rachunki.
Nosiła przy sobie sporo pieniędzy.
Dziwiło mnie to, że bardzo często farbowała włosy.
Mówiłam jej, że jej wypadną.
Farbowała je niemal co miesiąc.
Na blond, czerwono,
kasztanowo.
Często się też przeprowadzała.
W ostatni piątek
w wiadomościach ukazał się materiał,
będący dowodem na to, że życie potrafi bardzo zaskoczyć.
Tak, zgadza się. Kobieta, która walczyła tego dnia,
to „Babciobójczyni”.
Jakby grała wszystkim na nosie.
Najbardziej poszukiwana przestępczyni,
której portrety pamięciowe znane były na cały kraj,
ośmieliła się wystąpić w telewizji.
Z zimną krwią domniemana zabójczyni
co najmniej dziesięciu starszych pań
powiedziała przed kamerami w zeszły wtorek 17 stycznia,
że jest bardzo silna.
Nigdy w życiu
nie podejrzewałam, że ona…
Że to ona.
Oglądałyśmy z mamą telewizję i kiedy ją zobaczyłam,
spojrzałam na mamę,
a ona powiedziała: „To twoja koleżanka.
A ty ją tu przyprowadzałaś”.
Gdy ją pojmali, brakowało mi jej.
Rodzina pytała: „Nie wstyd ci nazywać ją swoją przyjaciółką?”.
Czego mam się wstydzić?
CICHA DAMA
„Cicha Dama”.
To przydomek dobrej postaci.
Nie złoczyńcy.
Ale była dość twarda.
Może nazywała się „Cichą Damą”,
bo miała swój mroczny sekret?
O dziwo, kiedy rzuciła zapasy z powodu kontuzji pleców,
bo podnosiła stukilogramowe ciężary,
to mniej więcej wtedy zaczęła zabijać.
Myślę, że sporą część frustracji
z czasów okropnego dzieciństwa
rozładowywała poprzez zapasy.
Chyba zawsze marzyła o tym, by zostać zapaśniczką.
Ale nigdy nią nie była.
Nigdy nie weszła na ring.
Pytałam kilka zapaśniczek, czy walczyły z „Cichą Damą”,
ale zaprzeczyły.
Lubiła obracać się w środowisku zapaśniczym.
Miała własny kostium, ale nie była zapaśniczką.
CICHA DAMA
Każdy może zrobić sobie strój zapaśniczy
i kupić sobie tytuł mistrzowski.
Dalej, Damo!
Dalej!
Cicha Dama nigdy nie istniała.
Cicha Dama może spędzić resztę życia za kratkami,
bo dziś oskarżono ją o dokonanie co najmniej 11 zabójstw.
To straszne zbrodnie, które nami wstrząsnęły.
Opisując sprawę Juany Barrazy,
uświadomiłam sobie, że dzięki niej policja i media
dostały idealną, sensacyjną historię.
Przedstawiano ją jako psychopatkę,
bo miała muskularną budowę, czyli po prostu była dość krępa,
bo uwielbiała zapasy i miała przydomek „Cicha Dama”,
nie z powodu zbrodni, które popełniła.
BEZWSTYDNA!
Opisywano ją tak, jakby urodziła się morderczynią.
Skłonności do popełniania przestępstw nie da się odczytać z twarzy.
Dlatego ocenianie kogoś po wyglądzie, spojrzeniu, znakach szczególnych
to bardzo mylące kryteria
podczas procesu tworzenia profilu przestępcy.
Tego dnia,
gdy stawiłam się w sądzie w dzielnicy Santa Martha,
znalazłam się półtora metra od szklanej klatki,
w której siedziała ona.
Wydawała się większa,
niż mówiono, choć opisywano ją jako dość krępą kobietę.
Cóż…
to była bardzo duża, silna osoba
o wyrazistej osobowości.
Wyglądała jak skurw… Przepraszam.
Właśnie tak.
Jakby mało było krzywd, które mi wyrządziła,
zabierając mi moją mamcię, moją babcię, moją Mane,
powiedziała jeszcze: „Zostawiłaś ją samą”.
Nie mogłam tego znieść.
Wyszłam na zewnątrz, żeby zwymiotować.
Wiedziałam, że ona nic mi nie zrobi,
a jednak zrobiła.
Odwołano moje przesłuchanie tamtego dnia, bo…
nie dałam rady.
Nie czułam nienawiści.
Nie czułam jej, bo poprosiłam Boga,
by pomógł mi pozbyć się tego uczucia.
Powiedziałam tylko: „Niech Bóg ci wybaczy”.
Patrzyła się na mnie zaskoczona.
Pamiętam, że powiedziała:
„Wiesz, jakiego mam boga?”.
Odparłem, że nie wiem.
Wtedy wyjęła obrazek Świętej Śmierci.
„To mój bóg”, powiedziała. „On mnie chroni”.
Odpowiedziałem: „Wspaniale.
Cieszę się, że cię chroni”.
Nie wiem, czemu jej powiedziałem,
że mnie nie skrzywdziła,
ale najbardziej skrzywdziła swoje dzieci.
Odwróciła się i wyszła.
Oskarżona Juana Barraza Samperio
zostaje skazana
na 759 lat i 17 dni więzienia.
Nie zgadzam się.
Nie zgadzam się z niczym.
W sądzie za klatką dla oskarżonych
odczytywano nazwiska wszystkich osób, które ona rzekomo zabiła.
Była bardzo spokojna.
Pamiętam, że podczas odczytywania tych nazwisk powiedziała:
„Dodajcie ich jeszcze więcej.
Jestem waszym kozłem ofiarnym”.
Juana Barraza Samperio
została skazana na 759 lat więzienia.
…za zabójstwo 17 kobiet
i 12 przypadków kradzieży.
„Cicha Dama” mówi, że odwoła się od wyroku.
Ten wyrok
dawał ludziom poczucie sprawiedliwości,
na którym ludziom tak bardzo zależało.
To wyrok polityczny,
a zarazem wyrok rodem ze średniowiecza.
Miał on bowiem zrobić odpowiednie wrażenie na opinii publicznej,
a nie być skutecznym.
Kobiety, które zabijają w Meksyku i na całym świecie,
często dostają najdłuższe wyroki,
bo nie karze się ich za to, co zrobiły,
a dlatego, że uważa się je za z gruntu złe.
Taki wyrok jest jednocześnie
ostrzeżeniem dla innych kobiet.
ZAKŁAD KARNY DLA KOBIET
Araceli Vázquez, czyli jedna z rzekomych „Babciobójczyń”,
przebywa w więzieniu od 19 lat,
choć nie udowodniono jej żadnych zabójstw.
Siedziałam już od kilku lat,
kiedy jedna ze współwięźniarek
powiedziała mi, że ujęto „Babciobójczynię”.
Byłam w szoku i powiedziałam: „Przecież mówili, że to ja”.
Często kradłam,
ale z tą sprawą nie miałam nic wspólnego.
W jej posiadaniu znaleziono przedmioty
należące do okradzionych osób.
Władze twierdziły,
że to ja jestem zabójczynią.
Okazali mnie na konferencji z ponad 70 przedstawicielami mediów.
Okazano ją w peruce.
Nie wiadomo, który to geniusz
z wydziału śledczego
wpadł na pomysł założenia jej peruki.
Uznali, że kiedy ją założy, będzie bardziej przyciągać uwagę.
Reporterzy na konferencji oszaleli.
Postanowiono stworzyć operę mydlaną.
Prokurator Zayas powiedział:
„Araceli z kradzieży się wywinie, więc dodamy jej zabójstwa.
Razem 42 lata”.
„Nie wolno wam, bo nikogo nie zabiłam”.
Cały czas to powtarzałam.
„Nie, to ona. Wyślemy ją prosto do więzienia”.
„JESTEM ZŁODZIEJKĄ, NIE MORDERCZYNIĄ”
ZAPRZECZA, ŻE ZABIJAŁA BABCIE
NIEWINNA?
Świadek powiedział: „To nie ona.
Osoba, którą widziałem, była wysoka, miała szerokie barki
i jasną karnację.
Ta pani ma ciemną
i jest niska.
Powinniście szukać kogoś wysokiego
z dużymi dłońmi, bo to nie jest ona”.
Czy Araceli Vázquez pasuje do profilu podejrzanej?
Nie, nie w stu procentach.
Nie w stu procentach,
ale naszym obowiązkiem było
zbadanie wszystkich dowodów.
Trzymali mnie w więzieniu Reclusorio Oriente,
a w tym czasie co chwilę ginęły kolejne staruszki.
Poszłam do naczelnika i mówię:
„Giną kolejne.
To nie ja!”.
Początkowo Araceli Vázquez była powiązana z kilkoma sprawami.
W tym z zabójstwem pani Glorii Rizo.
Dowodem była rzekomo znaleziona biżuteria,
którą Araceli ukradła ofierze.
Araceli twierdziła, że na miejscu zbrodni nie ma jej odcisków palców.
Mówiła: „W miejscach, gdzie dokonano morderstw,
które początkowo mi przypisywano, nie było moich odcisków”.
Po ujęciu Barrazy powiedziano mi,
że jej odciski pasują do tych, które dostarczyłam im na szkle.
Dostałam nawet oficjalne pismo,
że tylko ona jest winna zabójstwa mamy
i wielu innych zabójstw.
Nigdy więcej nie wspomnieli o Araceli Vázquez
i o tym, że ją wypuszczą.
Nie miałam kontaktu ani z nią, ani z nikim innym.
Założyłam, że jeśli znajdą tę drugą kobietę,
Araceli od razu wyjdzie.
To się nie wydarzyło.
Późniejsze śledztwo wykazało,
że nie była to osoba, której szukaliśmy.
Wadliwa sprawa.
Ale ona nadal odsiaduje ten wyrok.
Może za inny zarzut. Nie pamiętam.
- Nie pamięta pan Araceli? - Zajmował się nią wydział zabójstw?
Szczerze mówiąc, nie pamiętam tej sprawy.
Araceli odsiedziała 17 lat i dziewięć miesięcy za włamanie,
a teraz odsiaduje wyrok dodatkowych 23 lat
za zabójstwo Margarity Aceves na osiedlu Cuitlahuac.
W aktach nie ma dowodów, które łączyłyby ją z tym morderstwem.
Nie zgadzają się odciski palców
ani rysopis podany przez świadków.
I żaden świadek nie wskazał jej na okazaniu.
Chcę jasno powiedzieć,
że nie zabiłam tych ludzi.
A oni mają na to dowody.
Milczałam przez 18 lat.
Jeśli to był błąd sądowy, to trzeba go naprawić.
Odpowiada za to obecna prokuratura.
A także wymiar sprawiedliwości.
Jeśli okaże się,
że rzeczywiście doszło do błędu sądowego, to są mechanizmy, by to naprawić.
To niefortunna sprawa.
To niestety okropne, ale przy większości śledztw
popełnia się jakieś błędy i należy się do nich przyznać,
żeby potem móc je naprawić.
Nie zawsze się to robi ze względów politycznych albo medialnych.
Ale trzeba przyznać, że popełniono błąd.
Skoro nie ma wystarczających dowodów,
by udowodnić, że dana osoba jest winna,
to dlaczego taka osoba zostaje skazana?
Mówiono, że Mario Tablas
był powiązany z czterema morderstwami,
a potem już z dziewięcioma.
A to chyba nie był on.
Tak jak Araceli twierdził, że nie znaleziono jego odcisków palców.
W oficjalnym raporcie czytamy,
że w jednej ze spraw o zabójstwo,
za które Mario został skazany,
na miejscu zbrodni znaleziono odciski,
które okazały się odciskami Juany Barrazy.
Kiedy go zapytaliśmy,
dlaczego prokuratura wniosła oskarżenie o morderstwo,
odparł: „Oni sfabrykowali winnych”.
Tablas został skazany na prawie 70 lat więzienia
za zabójstwo dwóch starszych pań.
Ponoć zmarł w więzieniu
i zawsze utrzymywał, że jest niewinny.
Nigdy nie odzyskał wolności.
Nie ma zbrodni idealnej,
ale są niedoskonałe śledztwa.
Trzeba to naprawić,
bo błędy w śledztwach sprzyjają bezkarności.
Juana Barraza przebywa w więzieniu Santa Martha Acatitla,
gdzie odsiaduje wyrok za zabicie 17 starszych pań
i okradzenie 12 kolejnych.
W nagrodę za dobre zachowanie
pozwolono jej gotować i sprzedawać swoje wyroby,
dzięki czemu ma w więzieniu stały dochód.
Wiemy, że w 2015 roku wyszła za mąż,
a potem się rozwiodła.
Postanowiłam skontaktować się z Juaną.
Podeszłam do niej i powiedziałam:
„Dzień dobry, jestem Claudia Bolaños,
reporterka z El Universal”.
Odparła: „Nie udzielam wywiadów,
a jeśli już to za 10 tysięcy peso”.
Pojechałam się z nią zobaczyć.
Byłam wstrząśnięta tym, że strażnicy więzienni
nie tyle okazywali jej szacunek, co wręcz się jej bali.
Robili dla niej miejsce i pytali: „Jak się pani ma, pani Juano?”.
Stała się kimś w rodzaju celebrytki.
Jest swoistą więzienną gwiazdą
i cieszy się tam wysokim statusem w hierarchii.
Zastanawia mnie,
czy gdy obecnie ludzie słyszą słowo „Babciobójczyni”,
nie uznają tego za legendę albo mit.
Każda legenda
opiera się po części na prawdzie
i na kłamstwach.
A policja lubi opowiadać różne bujdy.
Media również lubią soczyste historie.
Historie z wieloma wątkami.
Meksykańskie społeczeństwo
uwielbia być karmione takimi historyjkami.
„BABCIOBÓJCZYNI”
MORDERCZYNI
TWARDE SERCE
„BABCIOBÓJCZYNI”
WYZNANIA MORDERCZYNI
16 ZABITYCH STARUSZEK
Zawodowa zapaśniczka
Mówi o sobie „Cicha Dama”
Nikt niczego nie podejrzewa
Ta morderczyni może być twoją sąsiadką
Pierwszy seryjny morderca w Meksyku
okazał się kobietą, która mordowała staruszki.
To była głośna sprawa.
Tak głośna, że 20 lat później
robicie ze mną wywiad na ten temat.
Byle na tym zarobić.
Dlatego stała się tak głośna.
Pisano o niej piosenki i wiersze.
To „Babciobójczyni”
„Babciobójczyni”
Seryjna morderczyni
Przestępczyni stała się celebrytką.
Była „Babciobójczynią”, zapaśniczką i…
wieloma innymi postaciami.
Ale co z ofiarami?
Ofiara pierwsza, druga, trzecia.
Bardziej mówi się o tym, jak zabijała i co ukradła ofiarom,
niż o tym,
kim była zamordowana ofiara.
Ofiary są zapomniane, choć nie przez swoje rodziny,
które nadal o nich pamiętają
i domagają się sprawiedliwości nawet wiele lat po fakcie.
Dla tych rodzin należy kontynuować śledztwo,
by sprawiedliwości stało się zadość.
Ofiara…
to osoba przegrana…
w pojedynku o życie.
To okropne, prawda?
Po morderstwie bliskiej nam osoby
odczuwa się wielki ból.
A sprawcy…
nie zdają sobie sprawy z tego,
że czynią ogromną pustkę w życiu innych.
Juana Barraza zwana „Babciobójczynią”
spędzi resztę życia za kratkami.
Policja odnotowała 49 morderstw
dokonanych na starszych kobietach
w latach 1998 – 2006.
Juanę Barrazę oskarżono o dokonanie 17 zabójstw,
ale do dziś 32 morderstwa pozostają niewyjaśnione.
Jest godzina 8.04.
OFIARY LATA 1998 – 2002
OFIARY ROK 2003
OFIARY ROK 2004
OFIARY LATA 2005 – 2006
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz