Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ik hou van de viool.
Het moeilijkste ding in mijn leven is de gezondheid van mijn familieleden.
Er is altijd wel iemand ziek.
Dan zeggen ze bijvoorbeeld: 'We brengen hen naar het ziekenhuis.'
Of: 'Wacht even met spelen, ik moet eerst medicijnen voor hen halen.'
Ik begrijp het, maar het is…
Ik speel wel voor mezelf.
Als ik mijn viool van school niet had…
…zou ik waarschijnlijk… Ik weet niet wat ik zou doen.
Dat moet ik afkloppen.
In Los Angeles wordt de meeste muziek opgenomen.
Het schooldistrict in LA biedt gratis reparaties van muziekinstrumenten aan…
…als een van de laatste in de VS.
In het centrum van de stad…
…repareert een steeds kleiner wordend groepje toegewijde mensen…
…80.000 instrumenten sinds 1959.
MIDDELBARE SCHOLEN
Even kijken.
Er zijn vier afdelingen.
Reparatie van koperblaasinstrumenten, Reparatie van snaarinstrumenten…
…Reparatie van houtblaasinstrumenten en Reparatie van piano's.
Bij de snaarinstrumenten…
Sommige notities zijn heel onduidelijk geschreven…
'Viool, stemknop afgebroken. Graag repareren.'
In dit geval moeten we de oude stemknop verwijderen, vervangen door een nieuwe…
DANA snaarinstrumenten
…en de snaren zetten. Daarna krijgt de leerling het instrument terug.
Hout breekt op een bijzondere manier.
Als je een scheur vergeet, maakt het instrument een bromgeluid.
Wel frustrerend soms. Het is lastig om het laatste scheurtje te vinden in de cello.
Als je het eenmaal gevonden hebt, ben je opgelucht.
Als kind heb je het heel moeilijk.
Sommigen komen van een liefdevol thuis…
…en anderen groeien op in een onveilige situatie.
Emotionele of mentale beschadiging is moeilijker te herstellen.
Zoiets repareer je niet even.
Dat kost tijd.
En zorg.
Rond mijn 27ste begon ik mensen te vertellen dat ik homoseksueel ben.
Dat was in 1975.
Dat was een andere tijd. Homoseksualiteit werd niet geaccepteerd.
STOP HOMOMISHANDELING
Mensen werden op straat mishandeld, aangevallen en vermoord.
Dus vanaf mijn 13e deed ik alles wat ik kon om niet homoseksueel te zijn.
Ik probeerde het te ontgroeien.
Ik probeerde die fase te ontgroeien, maar dat ging niet.
Ik dacht dat er iets mis met me was.
Dat bromgeluid in de cello.
Ik moest kiezen tussen me ellendig voelen en iets zijn wat ik niet was…
…en mezelf zijn en verstoten, beschimpt en mishandeld worden.
Of zelfmoord plegen.
Het ging op een gegeven moment heel slecht met me.
Mijn ouders waren beiden muzikanten.
Mijn moeder vertelde me dat muziek op zwemmen lijkt.
Het ritme gaat continu door…
…en als je stopt, is er geen muziek meer.
Wat je ook doet, stop nooit.
Blijf spelen. Hoe vals het ook klinkt, blijf spelen.
Geef niet op.
Zet door.
Ja.
Ik nam geen beslissing, ik besefte dat ik mezelf moest accepteren.
Er was niks mis met me. Ik hoefde niet te veranderen.
Daarom besloot ik mijn seksualiteit te omarmen.
Ik ontmoette mijn echtgenoot, we werden vader…
…en we zijn nu bijna 23 jaar samen.
Ik ben er nog steeds.
Ik leef.
Ik ben vrij om vriendelijk te zijn, lief te hebben en mezelf te zijn.
Als kind heb je het dus niet makkelijk.
Maar wij proberen ervoor te zorgen dat muziek maken zo leuk mogelijk is.
Als je me vijf jaar geleden had verteld…
…dat ik de sousafoon zou spelen, zou ik geschokt zijn.
'Je liegt, man, dat zie ik echt niet gebeuren. Ik kan geen instrument spelen.'
Toen ik klein was, was zo'n instrument voor ons te duur.
Waar ik opgroeide konden we zoiets nooit betalen, dacht ik.
Ik smeekte mijn ouders om er een voor me te kopen.
Ze antwoordden altijd hetzelfde:
Wat betekent: een tuba of onderdak voor jou.
En ik dacht: oké…
…dat zit er dus niet in.
Maar gelukkig had ik thuis een sousafoon van school.
Ik was toen 13 of 14 jaar oud.
Het maakt me emotioneel, omdat als je bedenkt…
Ik ben nu 18, ik ben net klaar met de middelbare…
…ik ga studeren, mijn leven begint pas…
…en ik ga een manier vinden om van muziek mijn carrière te maken…
…mijn passie, mijn inkomen. Zonder de tuba's en sousafoons op school…
We zullen het nooit weten.
Bijvoorbeeld: 'Afdeling Koperblaasinstrumenten, eufonium.
Lek. Graag herstellen.
Ultrasoon schoonmaken. Voorzichtig te werk gaan.'
PATY koperblaasinstrumenten
Vaak vraag ik me af…
…welke kinderen dit instrument hebben gebruikt voordat het hier kwam.
Ik heb een grote pot. Ik noem hem de schatpot.
Daar doe ik alles in wat ik in de muziekinstrumenten vind.
Batterijen, knikkers, snoepjes, potloden, gummen.
Dit kleine speeltje.
Een klein poppetje met veel haar.
Het is een soort geheime communicatie tussen het kind en mij.
Welk verhaal zou dit instrument mij vertellen als het kon praten?
Mijn verhaal is een groot avontuur.
Een groot, eng avontuur.
Ik ben geboren in Mexico, in de stad Morelia.
Mijn moeder zei altijd: 'Jullie kunnen alles doen wat jullie willen.
Jullie zijn slim en sterk. Vecht voor wat je wilt.'
Al van kinds af aan wilde ik de Amerikaanse droom leven.
Dus ik nam me voor om naar de VS te gaan.
Als je ergens je zinnen op zet, dan ga je ervoor.
We reisden de hele nacht door.
Toen ik de verlichte gebouwen zag…
…viel mijn mond open.
'Wauw, het is zelfs beter dan ik me had voorgesteld.'
Ik was een alleenstaande moeder met twee jonge kinderen.
Mijn dochter was drie en mijn zoon was zes. Je moet iets verzinnen.
Ik ging werken bij een muziekwinkel in Thousand Oaks.
REPARATIE VERHUUR
De eigenaar zei: 'Oké, ik geef je één week om jezelf te bewijzen. Eén week.'
Ik moest de koffers stofzuigen…
…en de muziekinstrumenten klaarleggen zodat hij ze kon repareren.
Na een week zei hij: 'Weet je wat? Je mag wat langer blijven.'
Ik heb zeven jaar in die winkel gewerkt.
Mijn zoon zei tegen me: 'Mama, ik wil de klarinet spelen.'
Een klarinet huren kost 20 dollar per maand.
Dat was een hoop geld. Ik was een alleenstaande moeder, hè.
En… ik kon me dat niet veroorloven.
We hadden heel weinig geld.
Soms hadden we geen eten.
Soms kon ik ze geen cadeaus geven met kerst.
Ik verhuisde hiernaartoe denkende: dit is de Amerikaanse droom.
En toen ik mijn kinderen geen eten kon geven, dacht ik:
dit is niet de Amerikaanse droom.
Een paar jaar later…
…belde Mark Comeau, een van de technici, me.
Er ging een vacature open bij het schooldistrict in Los Angeles.
Ze zochten twee koperblaasinstrumenttechnici.
'Jij moet daarnaartoe. Jij moet die test doen.'
Reparatie van muziekinstrumenten
Toen ik de test ging doen…
Verboden toegang
ALLEEN VOOR PERSONEEL
…waren er twaalf mannen en ik.
Ik was bang. Mijn hart ging enorm tekeer.
Ik zei tegen mezelf: je maakt geen schijn van kans.
Maar ik herinnerde me wat mijn moeder zei.
'Jullie kunnen alles doen wat jullie willen. Jullie zijn slim en sterk.
Vecht voor wat je wilt.'
De avond ervoor praatte ik met mijn kinderen.
Ik zei: 'Luister, ik ga een test doen, als alles goed gaat…
…hebben we binnenkort een heel ander leven.'
Die test was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan.
Ik moest veel kleine onderdelen schoonmaken.
De ventielen moeten omhoog en omlaag kunnen gaan.
De buis en het ventiel moeten met elkaar verbonden worden met een veer.
En het moet perfect passen.
Als er ergens een deuk in zit of als er een kras of vlek op zit…
…werkt het niet.
Ik legde de test af…
…en ik ging naar huis.
Ik was verdrietig en teleurgesteld, want ik dacht dat ik geen kans maakte.
Ik dacht dat de anderen het veel beter hadden gedaan.
Ik wilde niet eens wachten op het resultaat…
…omdat ik er zeker van was dat ik het niet zou worden.
Vooral omdat er alleen mannen in de winkel werkten.
Ik zette het uit mijn hoofd en zei tegen mezelf dat ik niet mocht hopen…
…want ik zou het toch niet worden.
En toen werd ik gebeld.
Je kunt je niet voorstellen hoe ik me voelde.
Ik…
Ik gilde en sprong op en neer…
…toen ik mijn kinderen zag.
Het was ons gelukt.
Ik kwam hier werken op 26 januari 2004.
Ze gaven me toentertijd een werkplek, en na al die jaren dat ik hier nu werk…
…heb ik nog altijd diezelfde plek.
Muziek heeft mijn leven echt veranderd.
Ik begon op mijn negende. Van school kreeg ik mijn saxofoon en koffer.
Ze gaven me alles wat ik nodig had. Deze saxofoon is prachtig.
Ik speelde vaak binnen in huis.
Ik had veel energie als kind en maakte overal een bende van.
Door de saxofoon ben ik in zekere zin gedisciplineerder geworden.
Omdat ik op tijd moest zijn voor de les, moest oefenen, er verzorgd uit moest zien…
…ik moest douchen, mijn tanden poetsen.
Ik kan me nu beter concentreren.
Als ik gespannen, verdrietig of boos ben…
…kalmeert…
…de saxofoon me.
SCHOOLDISTRICT LA
Maar de hoge G-klep zit steeds vast.
Een saxofoon valt onder houtblaasinstrumenten.
'Mist een schroef bij linkerpink, F-klep.'
En zo verder. 'Hoge G-klep is losgelaten. Grondige opknapbeurt.'
Deze saxofoon moesten we dus helemaal inspecteren.
DUANE houtblaasinstrumenten
Even kijken. De geweldige afdeling Houtblaasinstrumenten.
Ze hebben allemaal kleppen, schroeven, stangetjes en veertjes.
En als die buigen of roesten, dan gaat het instrument lekken.
Het is net een puzzel. Als je een lek vindt, repareer je dat.
Daarna ga je naar het volgende lek.
Soms moet je voor één onderdeel het hele instrument uit elkaar halen.
Je doet alles wat nodig is…
…want voor een jong kind dat een muziekinstrument wil spelen…
…kan dat ene instrument zijn hele leven veranderen.
Als je snel bang bent…
…kun je beter nu vertrekken…
…want…
Ik wilde een muziekinstrument spelen…
…door de oude Frankenstein-film…
…waarin Frankenstein door het bos rent…
…en de mensen uit het dorp hem achtervolgen met scheppen.
Die scène bleef me bij, omdat ik als kind veel gepest werd.
Ik weet niet wat ze dachten. Ik zat in mijn eigen wereld.
Sommige mensen zouden zeggen dat ik een beetje anders was.
Dus toen ik de scène zag…
…waarin de oude blinde man, die in het bos woont…
…op zijn stoel bij het vuur zit en de viool speelt…
Frankenstein hoort dat…
…en de muziek brengt bijna tranen in zijn ogen. Hij volgt het geluid.
De blinde man hoort dat er iemand voor zijn deur staat…
…en zegt: 'Kom binnen.' Hij maakt thee voor hem en zo.
Ik dacht: wauw, hij trekt de strijkstok over de snaren…
…en dat zorgt ervoor dat het monster huilt en zich ontspant.
Dat maakte zo'n indruk op me.
Jaren later was ik op een rommelmarkt en daar verkocht iemand een viool.
Toen realiseerde ik me wat ik wilde: ik wilde de viool spelen.
De verkoper wilde er 20 dollar voor hebben. Ik had maar vijf dollar.
Dus ik liftte het hele stuk naar huis.
Ik smeekte mijn moeder om 20 dollar en een lift terug naar de markt.
Ik ging terug en rende langs de kraampjes. Ik keek rond en zag de viool nergens.
Ik liep in het verkeerde pad.
Ik liep een ander pad in en daar was ie eindelijk.
Prachtig limoengroen vilt aan de binnenkant.
En vanaf dat moment was ik geobsedeerd. Ik stopte soms zelfs niet om te eten.
Ik wilde niks anders doen dan viool spelen en oefenen.
Op de middelbare school was ik bij alle muzieklessen.
Alle andere vakken interesseerden me totaal niet.
Mijn maatje op de middelbare had een banjo.
Samen speelden we bluegrassmuziek. De viool en de banjo.
En onze beste vriend Chuck speelde rock-'n-rollgitaar.
We vernoemden onszelf naar het spookstadje Bodie.
De Bodie Mountain Express.
In een muziekwinkel zeiden we dat we een plek zochten om op te treden.
'Jullie zijn een band? Laat eens wat horen.'
We speelden suffe hillbillyliedjes…
…met slag- en schudinstrumenten en maakten er een showtje van.
De banjospeler deed iets grappigs met zijn ogen.
Hij pakte zijn telefoon, belde iemand op, begon te praten, en hing weer op.
Voor we het wisten stond er een Cadillac voor de winkel, en er stapte een man uit:
Colonel Tom Parker, de manager van Elvis Presley.
Colonel Parker is bevriend met Liberace en Frank Sinatra.
Voor we het wisten reden we naar Franks huis…
…en deden we een klein optreden voor hem. Hetzelfde deden we bij Liberaces huis.
Snel vooruit naar 1975, op oudejaarsavond…
ELVIS LIVE
…bij Pontiac Silverdome. Colonel Parker voegde ons toe aan de show.
Met Duane Michaels.
Er waren 73.000 mensen, en wij waren de eersten op het podium.
We droegen allemaal overalls…
…en iedereen vroeg zich af wie de hillbilly's op het podium waren.
Maar dit was de grootste show die Elvis ooit zou doen.
In de jaren daarna huurden ze ons in om in Knott's Berry Farm te spelen.
Dus dat deden we, en daar ontmoette ik mijn vrouw.
Ze zag me spelen in Knott's Berry Farm.
Ze vond me de meest fantastische man ooit, want ik speelde de viool.
Disneyland stuurde een talentscout en die huurde ons meteen in.
'Eén dingetje: jullie moeten naar Disney World in Florida.'
'Geen probleem.'
Ik had een hechte band met Colonel Parker. Hij was de peetvader van mijn zoon.
Het klinkt als een verzinsel, maar het is echt waar.
Dankzij die viool van 20 dollar heb ik over de hele wereld gereisd.
Dankzij die viool ben ik overal geweest.
Heel erg bedankt. Wij zijn de Bodie Mountain Express.
We zijn zo terug…
En dat brengt ons terug naar het heden.
Ik repareer muziekinstrumenten voor een prachtig doel.
Zodat kinderen uit arme gezinnen een instrument kunnen spelen.
Dat ene muziekinstrument…
…kan hun hele leven veranderen.
Het zou zomaar zo kunnen zijn dat je een instrument repareert…
…voor een toekomstige Grammy-winnaar, als je je verbeelding wilt gebruiken.
Toen ik drie was, leerde mijn vader me…
…'Twinkel, twinkel, kleine ster' op de piano.
Ik zie het nog helemaal voor me. Ik speel nu al negen jaar de piano.
De piano is heel belangrijk voor me. Ik word emotioneel.
Ik speel gewoon al best lang piano.
Goed zorgen voor je mentale gezondheid is soms heel lastig.
Vooral als je het druk hebt met school of met nadenken over de toekomst.
Dat is soms heel stressvol. Ik ben denk ik bang om te falen.
Ik ben bang dat ik mijn doel in het leven niet vind.
Maar op het podium kom ik helemaal tot rust.
Op het podium is je aanwezigheid overweldigend…
…en het publiek voelt zich ertoe aangetrokken.
Iedereen kijkt naar jou.
En je voelt… een bepaalde kracht.
Zoiets.
Piano's. Even kijken of we iets…
…interessants kunnen vinden.
Als supervisor moet ik ervoor zorgen…
…dat alle instrumenten op tijd gerepareerd worden.
Dat de werkplek veilig is en dat alle werknemers blij zijn…
…want wij zijn een familie.
Ik ben nu supervisor…
…maar ik begon als pianotechnicus.
STEVE piano's
Ik zal de eerste keer dat ik een piano zag nooit vergeten.
Ik was een klein Armeens jongetje in Bakoe…
…in de Republiek Azerbeidzjan, voormalig lid van de Sovjet-Unie.
De pianostemmer kwam midden in de muziekles binnen…
…en haalde de piano uit elkaar.
Hij ging snaar voor snaar te werk…
…en ik zat vooraan.
Ik dacht toen: wauw, wat een boel snaren. En hij moet elke snaar controleren.
Er zijn zoveel onderdelen. Hoe doet hij het? Wauw.
Eind jaren 60, begin jaren 70 kocht mijn broer van tien jaar ouder…
…een gitaar.
Ik mocht hem niet aanraken.
Op een dag toen hij op school was, pakte ik de gitaar.
Toen hij thuiskwam, vroeg hij wie zijn gitaar had gepakt.
Ik bekende dat ik gespeeld had.
Hij vroeg: 'Speel jij gitaar?' Ik zei: 'Ja.'
Mijn broer besefte dat ik de gitaar niet alleen pakte…
…maar echt probeerde te spelen.
Hij gaf me die gitaar.
Ik had die gitaar tot de dag dat ik naar de VS verhuisde.
Mijn ouders hadden nooit verwacht dat er iets ergs zou gebeuren.
We hadden vrienden…
…en buren waar we al jaren naast woonden…
…dus niemand verwachtte dat er een oorlog zou komen.
In 1987…
…in 1986 of 1987, in Bakoe…
…dwongen ze alle Armeniërs te vertrekken.
De situatie verslechterde elke dag.
We kwamen vaak allemaal samen voor onze gebouwen…
…en maakten kampvuren en stonden op wacht voor onze huizen.
Maar elke dag waren we met minder mensen…
…omdat mensen vertrokken. Ze durfden niet meer te blijven.
Mijn vader was optimistisch: 'Steve, ik ga nergens heen.
Ik heb nooit iemand kwaad gedaan.
We horen bij de Sovjet-Unie. Onze overheid beschermt ons wel.'
Hij was een heel wijze man, maar…
…wat een vergissing maakte hij…
…door niet te luisteren.
Hij was aan het werk en iemand kwam van achter en vermoordde hem.
Ik weet het niet.
Sorry.
Samson.
Zo heet mijn zoon.
Ik was 20 jaar oud.
Ik moest met mijn moeder vluchten.
We deden de deuren op slot en lieten alles achter, zoals fotoalbums.
En natuurlijk het cadeau van mijn broer.
De gitaar.
De luchthaven bereiken was lastig, want je zag aan ons dat we Armeniërs waren.
Op straat liep je het risico mishandeld te worden.
Dankzij mijn Azerbeidzjaanse vrienden…
…bereikten we de luchthaven. Ze vormden een menselijk schild om ons heen…
…zodat we naar het vliegtuig konden gaan.
Toen we in de VS aankwamen, vonden zij een referent voor ons, Ken en Veronica.
Ik sprak amper Engels.
Ik had een klein Russisch-Engels woordenboek.
Dus als ik iets wilde zeggen, zocht ik het woord op…
…en liet ik het zien aan Ken. Toen ik hem vroeg wat voor werk hij deed…
…wilde hij met behulp van het woordenboek antwoorden, maar dat lukte niet.
Hij had een prachtig schilderij boven zijn piano hangen…
…van Norman Rockwell.
Dus hij wees naar dat schilderij…
…en ik zag weer voor me hoe ik toekeek naar wat de pianostemmer deed…
…in het klaslokaal.
Ik dacht: is het echt mogelijk dat hij pianostemmer is?
Het lampje ging branden en ik vroeg: 'Je stemt piano's?' Hij zei: 'Ja.'
We moesten allebei lachen…
…en hij vroeg: 'Wil jij me komen helpen in de pianowinkel?'
Ik bezorgde pizza's, maakte stoepen sneeuwvrij en deed veel andere klusjes.
Ik antwoordde: 'Ja, absoluut.' Hij zei: 'Je begint morgen…
…en krijgt 4,25 dollar per uur.' Ik reageerde: 'Oké.'
Daarna stuurde Ken me natuurlijk naar Yamaha-scholen…
…Baldwin-scholen en Steinway-scholen.
Na alles wat er was gebeurd, raakte ik mijn interesse in muziek kwijt…
…de drang om muziek te maken. Maar het lot bracht me terug.
Ik werd uiteindelijk pianostemmer.
Gek hoe de dingen soms lopen.
Ik hou van de viool.
Ik denk dat veel mensen alleen zien dat iets kapot is.
Niet alleen voorwerpen.
Maar ook openbare scholen…
…de Verenigde Staten of een ander deel van de wereld…
…of een viool van 20 dollar op een rommelmarkt.
Maar als wij zien dat iets kapot is…
…denken we: met een beetje lijm hier en een nieuwe schroef daar…
…kunnen we het kapotte instrument weer laten spelen.
Het is moeilijk werk.
Maar ongeacht de situatie… -Je doet wat nodig is, want…
Het is een van de beste dingen die mensen doen.
Daarom is dit niet alleen een reparatiewinkel voor muziekinstrumenten.
Als een instrument kapotgaat, zit een leerling zonder instrument.
Dat staan we niet toe in onze stad.
Wij weten dat een instrument je leven kan veranderen.
Ook al weten ze niet wie ik ben…
…maak ik daar toch deel van uit.
KLAS VAN 2025
KLAS VAN 2028
KLAS VAN 2011
KLAS VAN 2009
KLAS VAN 2013
KLAS VAN 1970
KLAS VAN 1997
KLAS VAN 2030
KLAS VAN 1966
DE PIANOSTEMMER
MUZIEKDOCENT IN LA SINDS 1987
Vertaling: Babette Wiegers