Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Λατρεύω το βιολί!
Τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή μου; Θα έλεγα, η υγεία της οικογένειάς μου.
Αρρωσταίνουν ο ένας μετά τον άλλον.
"Πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο για τον τάδε" κι άλλα τέτοια.
"Θα σ' ακούσω να παίζεις σε ένα λεπτό.
Να του πάω το φάρμακό του".
Τους καταλαβαίνω, αλλά τι να κάνουμε;
Θέλω να πω…
"Θα παίξω μόνη μου, τότε".
Αν δεν είχα το βιολί μου από το σχολείο,
κατά πάσα πιθανότητα… Δεν ξέρω τι θα έκανα.
Μην το γρουσουζεύεις!
Το Λος Άντζελες είναι η παγκόσμια πρωτεύουσα της δισκογραφίας.
Τα επισκευασμένα όργανα παρέχει δωρεάν σε μαθητές η Διεύθυνση Εκπαίδευσης,
μία από τις τελευταίες στις ΗΠΑ που το κάνει.
Στην καρδιά της πόλης,
ελάχιστοι αφοσιωμένοι πολίτες, όλο και λιγότεροι, συντηρούν αδιάκοπα από το 1959
80.000 μαθητικά όργανα.
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
ΓΥΜΝΑΣΙΑ
Για να δούμε.
Υπάρχουν τέσσερα τμήματα.
Το τμήμα επιδιόρθωσης χάλκινων, εγχόρδων,
ξύλινων πνευστών
και πιάνων.
Στα έγχορδα…
Κάποιες σημειώσεις είναι λες και τις έγραψε γιατρός…
"Βιολί, σπασμένο κλειδί.
Προχωρήστε στην αναγκαία επιδιόρθωση".
Σ' αυτήν την περίπτωση βγάζουμε το παλιό κλειδί,
βάζουμε καινούργιο…
ΝΤΕΪΝΑ έγχορδα
…περνάμε τη χορδή,
και το βιολί επιστρέφει στον μαθητή.
Το ξύλο σπάει με έναν μοναδικό τρόπο.
Αν αφήσεις ανοιχτή μια ρωγμή, το όργανο βουίζει.
Σε νευριάζει πολύ.
Στο βιολοντσέλο είναι δύσκολο να βρεις το τελευταίο μικρό βουητό.
Το βρίσκεις και λες "Ωραία! Πάει τώρα".
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι παιδί.
Ορισμένα παιδιά έρχονται από ένα σπίτι με αγάπη και στήριξη.
Κι άλλα, από πολύ δυσλειτουργικές καταστάσεις.
Όσα έχουν σπάσει στην ψυχή
και το μυαλό σου είναι τα πιο δύσκολα.
Αυτά δεν ξανακολλάνε.
Αυτά χρειάζονται χρόνο.
Και φροντίδα.
Γύρω στα 27 μου άρχισα να αποκαλύπτω τον ερωτικό προσανατολισμό μου.
Ήταν 1975.
Μην ξεχνάτε ότι ήταν άλλες εποχές.
Δεν ήταν αποδεκτό να είσαι γκέι.
ΟΧΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΓΚΕΪ
Σε χτυπούσαν στον δρόμο.
Σε κοπανούσαν και σε σκότωναν.
Από τα 13 μου, λοιπόν, είχα βάλει τα δυνατά μου να μην είμαι.
Προσπάθησα να το αποβάλω.
Να εξελιχθώ πέρα από αυτό. Δεν τα κατάφερνα όμως.
Νόμιζα ότι ήμουν χαλασμένος.
Σαν το βουητό στο βιολοντσέλο.
Η επιλογή ήταν να δυστυχούσα, παριστάνοντας κάτι που δεν ήμουν,
ή να με περιφρονούσαν, να με χλεύαζαν, να με χτυπούσαν, αν ήμουν ο εαυτός μου.
Ή απλώς να αυτοκτονούσα.
Είχα αρχίσει να περνάω μια κρίση.
Οι γονείς μου ήταν κι οι δύο μουσικοί.
Η μαμά μου μού έμαθε ότι η μουσική είναι σαν το κολύμπι.
Ο ρυθμός είναι διαρκώς παρών.
Αν σταματήσεις, δεν υπάρχει μουσική.
Ποτέ μη σταματήσεις.
Συνέχισε.
Όποια καταστροφή και να σε βρει, εσύ να συνεχίσεις.
Μην παραιτηθείς. Μην τα παρατήσεις.
Να επιμείνεις.
Ξέρετε.
Έτσι, δεν επέλεξα. Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να το δεχτώ.
Δεν ήμουν χαλασμένος.
Δεν ήθελα επιδιόρθωση.
Αποφάσισα, λοιπόν, να το αποδεχτώ.
Γνώρισα τον σύζυγό μου. Γίναμε μπαμπάδες.
Κι είμαστε ζευγάρι σχεδόν 23 χρόνια τώρα.
Έτσι, είμαι ακόμα εδώ.
Ζωντανός.
Ελεύθερος να είμαι καλός, τρυφερός, αυθεντικός.
Οπότε…
Δεν είναι εύκολο να είσαι παιδί.
Οπότε, προσπαθούμε τουλάχιστον
να τα βοηθήσουμε όσο γίνεται στο παίξιμο των μουσικών οργάνων.
Αν μου έλεγες πριν από πέντε χρόνια...
ότι θα έπαιζα σουζάφωνο,
θα έλεγα "Ρε συ!
Μάλλον ψέματα μου λες, αδερφέ.
Δεν ξέρω να παίζω τίποτα".
Γιατί ποτέ δεν θα μπορούσα να έχω τόσο ακριβό όργανο σ' αυτήν την ηλικία.
Στο σπίτι μου, στη γειτονιά μου, κανείς δεν είχε λεφτά γι' αυτό.
Ικέτευα τους γονείς μου για να μου πάρουν ένα.
Πάντα μου έλεγαν το ίδιο πράγμα.
Δηλαδή "Ή η τούμπα ή εσύ" στο σπίτι.
Κι εγώ ήμουν σε φάση "Μάλιστα...
Μάλλον δεν υπάρχει αυτή η επιλογή".
Ευτυχώς όμως μου έδωσαν ένα σουζάφωνο από το σχολείο.
Ήμουν... 13, 14;
Συγκινούμαι, γιατί αν το σκεφτείς,
τώρα είμαι 18, μόλις τελείωσα το σχολείο.
Θα σπουδάσω. Τώρα ξεκινάω τη ζωή μου
και θα βρω έναν τρόπο να κάνω τη μουσική καριέρα μου,
πάθος μου, βιοπορισμό μου.
Χωρίς τούμπες και σουζάφωνα από το σχολείο…
Ποτέ δεν ξέρεις.
Για παράδειγμα, "Τμήμα χάλκινων, ευφώνιο.
Διαρροή. Συγκόλληση όπου χρειάζεται.
Να γίνει υπερηχητικός καθαρισμός. Χρειάζεται αγάπη και φροντίδα".
ΠΑΤΙ χάλκινα
Πολλές φορές αναρωτιέμαι
ποια μικρά χεράκια κρατούσαν το όργανο πριν από μένα.
Έχω ένα μεγάλο βάζο
που το λέω "το βάζο με τους θησαυρούς".
Εκεί έχω όλα όσα έχω βρει μέσα στα όργανα.
Μπαταρίες, βόλους, καραμέλες.
Μολύβια, γόμες.
Ένα παιχνιδάκι.
Είναι μικροσκοπικό, κάπου τόσο, και μαλλιαρό.
Είναι σαν μια μυστική επικοινωνία ανάμεσα στο παιδί και σ' εμένα.
Τι ιστορία θα μου έλεγε αυτό το όργανο
αν μπορούσε να μου μιλήσει;
Η δική μου ιστορία ήταν μια μεγάλη περιπέτεια.
Μια μεγάλη τρομακτική περιπέτεια.
Γεννήθηκα στο Μεξικό, σε μια πόλη που λέγεται Μορέλια.
Η μητέρα μου μας έλεγε "Μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε στη ζωή.
Είστε έξυπνοι, δυνατοί.
Να παλέψετε γι' αυτό που θέλετε".
Από μικρό κορίτσι ήθελα το αμερικάνικο όνειρο.
Αποφάσισα λοιπόν να πάω στις ΗΠΑ.
Αν βάλεις κάτι σκοπό, τα καταφέρνεις.
Ταξιδεύαμε όλη νύχτα.
Όταν είδα τα κτίρια φωτισμένα έτσι…
έμεινα με το στόμα ανοιχτό.
"Πω πω! Είναι ακόμα καλύτερα από αυτό που φανταζόμουν".
Ήμουν ανύπαντρη μητέρα με δύο πολύ μικρά παιδιά.
Η κόρη μου ήταν τριών κι ο γιος μου έξι.
Έπρεπε να βρω την άκρη.
Έπιασα δουλειά σε ένα κατάστημα μουσικών οργάνων.
ΕΠΙΣΚΕΥΕΣ
Ο ιδιοκτήτης είπε ότι θα με δοκίμαζε για μία εβδομάδα.
Μία.
Να σκουπίζω τις θήκες
και να του ετοιμάζω τα μουσικά όργανα που θα επιδιόρθωνε.
Όταν πέρασε η μία βδομάδα, μου λέει:
"Μάλλον θα σε κρατήσουμε λιγάκι παραπάνω".
Δούλεψα εκεί εφτά χρόνια.
Ο γιος μου είπε ότι ήθελε να δοκιμάσει να παίζει κλαρινέτο.
Η ενοικίαση κόστιζε 20 δολάρια τον μήνα.
Ήταν πολλά για μένα.
Ήμουν ανύπαντρη μητέρα, όπως είπα.
Και… δεν είχα τα χρήματα γι' αυτό.
Ήμασταν πολύ φτωχοί.
Καμιά φορά ούτε φαγητό δεν είχαμε.
Τύχαινε να μην έχουμε τίποτα τα Χριστούγεννα.
Όταν ήρθα σ' αυτήν τη χώρα σκεφτόμουν "Αυτό είναι το αμερικανικό όνειρο".
Κι όταν δεν είχα φαγητό για τα παιδιά μου, έλεγα "Αυτό δεν είναι αμερικανικό όνειρο".
Λίγα χρόνια αργότερα…
μου τηλεφώνησε ένας από τους τεχνίτες, ο Μαρκ Κόμο.
Είχε εμφανιστεί μια ευκαιρία από τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης Λος Άντζελες.
Θα προσλάμβαναν δύο τεχνίτες για χάλκινα.
"Πρέπει να πας!
Να κάνεις το τεστ".
Επιδιόρθωση Μουσικών Οργάνων
Ήρθα για το τεστ…
Απαγορεύεται η είσοδος
ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ
…κι ήμασταν 12 άντρες κι εγώ.
Είχα φοβηθεί!
Ένιωθα την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει το στήθος μου και να βγει.
Σκέφτηκα ότι δεν είχα καμία ελπίδα εκεί μέσα.
Θυμήθηκα όμως τη μητέρα μου.
"Μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε στη ζωή. Είστε έξυπνοι, δυνατοί.
Να παλέψετε γι' αυτό που θέλετε".
Το προηγούμενο βράδυ μίλησα στα παιδιά μου.
Τους είπα ότι θα περνούσα από ένα τεστ
κι αν όλα πήγαιναν καλά,
η ζωή μας θα άλλαζε εντελώς. Οπότε…
Το τεστ ήταν η πιο δύσκολη εμπειρία.
Είχα να καθαρίσω πάρα πολλά μικρά εξαρτήματα.
Τα πιστόνια πρέπει να ανεβοκατεβαίνουν.
Το πιστόνι πρέπει να κλειδώνει στον σωλήνα με έναν μικρό οδηγό.
Και πρέπει να ταιριάζουν γάντι.
Με το παραμικρό βαθούλωμα, την παραμικρή γρατζουνιά ή λίγη βρομιά…
δεν παίζει.
Έκανα το τεστ…
και γύρισα στο σπίτι.
Ήμουν στεναχωρημένη κι απογοητευμένη, θεωρούσα ότι δεν είχα ελπίδες.
Θεώρησα ότι οι άλλοι τα πήγαν πολύ καλύτερα.
Δεν ήθελα καν να περιμένω τα αποτελέσματα από τη Δ.Ε.Λ.Α.,
ήμουν βέβαιη ότι δεν θα με έπαιρναν.
Ειδικά επειδή δούλευαν μόνο άντρες στο εργαστήρι.
Κι απλά το ξέχασα.
Είπα να τα αφήσω πίσω μου και να μην ενθουσιάζομαι
γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει.
Ναι.
Και μετά με πήραν τηλέφωνο.
Δεν έχετε ιδέα πώς ένιωσα.
Άρχισα…
να τσιρίζω και να χοροπηδάω…
το βράδυ που είδα τα παιδιά μου.
Έλεγα "Ναι! Τα καταφέραμε!"
Ναι.
Άρχισα λοιπόν να δουλεύω εδώ στις 26 Ιανουαρίου του 2004.
Μου έδωσαν τον πάγκο μου κι όλα αυτά τα χρόνια δουλεύω εδώ.
Στον ίδιο πάγκο, δεν έχει αλλάξει.
Η μουσική άλλαξε τη ζωή μου. Ξεκάθαρα.
Ξεκίνησα στα εννιά μου.
Το σχολείο μού έδωσε σαξόφωνο, θήκη.
Όλα όσα χρειαζόμουν.
Είναι πανέμορφο.
Συνήθως ήμουν πάντα μες στο σπίτι και χαζολογούσα.
Είχα πολλή ενέργεια, τα πετούσα όλα κάτω
και τα έκανα πάντα μαντάρα.
Το σαξόφωνο με βοήθησε να γίνω πιο πειθαρχημένη.
Στη μουσική πρέπει να είμαι στην ώρα μου, να μελετάω, να είμαι ευπαρουσίαστη.
Πρέπει να κάνω ντους.
Να βουρτσίζω τα δόντια μου.
Με βοήθησε να συγκεντρώνομαι καλύτερα.
Όταν έχω ένταση, όταν είμαι στεναχωρημένη ή θυμωμένη,
το σαξόφωνο…
με ηρεμεί.
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Λ. Α.
Αλλά το κλειδί Σολ δίεση πάντα κολλάει.
Στα ξύλινα πνευστά έχουμε ένα σαξόφωνο.
"Λείπει μια βίδα στον κάτω σύνδεσμο, στο αριστερό κλειδί του Φα".
Και ούτω καθεξής. "Το κλειδί Σολ δίεση έφυγε εντελώς.
Ολική επιδιόρθωση".
Σ' αυτήν την περίπτωση, λοιπόν, θέλει αξιολόγηση.
ΝΤΟΥΕΪΝ ξύλινα πνευστά
Για να δούμε.
Το υπέροχο τμήμα ξύλινων πνευστών.
Όλα τους έχουν κλειδιά, βίδες, βέργες και ελατήρια.
Κι αν κάποιο στραβώσει ή σκουριάσει, το όργανο έχει διαρροή.
Μοιάζει λίγο με παζλ. Αν βρεις διαρροή, τη φτιάχνεις.
Πας στο επόμενο. Κι εκεί; Τη φτιάχνεις.
Μπορεί να χρειαστεί να το διαλύσεις όλο για να μπει σωστά μία μόνο τάπα.
Και κάνεις ό,τι χρειάζεται
επειδή αν ένα νέο παιδί ενδιαφέρεται να παίξει,
αυτό το ένα όργανο μπορεί να του αλλάξει όλη τη ζωή.
Αν είστε καρδιακοί,
καλύτερα να φύγετε τώρα
γιατί
Ο λόγος που ήθελα να μάθω μουσική…
"Η ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΪΝ"
…ήταν η παλιά ταινία "Φρανκενστάιν".
Ο Φρανκενστάιν ήταν στο δάσος
κι όλη η κοινότητα τον κυνηγούσε, με φτυάρια κι άλλα όπλα.
Κι αυτός προσπαθεί να ξεφύγει.
Αυτό μου εντυπώθηκε γιατί όταν ήμουν μικρός με πείραζαν πολύ.
Δεν ξέρω τι είχαν βρει. Εγώ ήμουν κάπως στον κόσμο μου.
Μερικοί θα με έλεγαν και λίγο εκκεντρικό.
Ναι.
Ναι!
Είδα, λοιπόν, εκείνη τη σκηνή
με τον τυφλό κύριο που ζούσε μόνος στο δάσος
κι έπαιζε το βιολί του πλάι στο αναμμένο τζάκι.
Ο Φρανκενστάιν τον άκουσε
και ο ήχος παραλίγο να τον κάνει να δακρύσει,
οπότε τον ακολούθησε.
Φυσικά, ο τυφλός άντρας άκουσε ότι ήρθε κάποιος.
Τον κάλεσε να περάσει και του έφτιαξε τσάι, τον φίλεψε.
Κι εγώ σκεφτόμουν ότι το δοξάρι που περνάει πάνω στις χορδές
έκανε το τέρας να δακρύσει και να ηρεμήσει.
Μου έκανε βαθιά εντύπωση.
Χρόνια μετά βρέθηκα σε ανταλλακτικό μπαζάρ.
Κι είδα ότι κάποιος πουλούσε ένα βιολί.
Και μου ήρθε επιφοίτηση. "Αυτό θέλω να κάνω.
Να παίξω βιολί".
Κοίταξα και έγραφε ότι έκανε 20 δολάρια.
Νομίζω ότι είχα μόνο πέντε.
Γύρισα σπίτι με οτοστόπ
και ικέτεψα τη μαμά μου.
"Μπορείς να μου δανείσεις 20 δολάρια και να με γυρίσεις πίσω;"
Γύρισα πίσω κι έτρεξα στον διάδρομο.
Έψαχνα αλλά δεν έβρισκα πουθενά το βιολί.
Ήμουν σε λάθος διάδρομο.
Πήγα στον άλλο διάδρομο κι εκεί ήταν.
Με υπέροχη λαχανί τσόχα στη θήκη.
Από εκείνη τη στιγμή μού κόλλησε το μικρόβιο.
Καμιά φορά ούτε για φαγητό δεν σταματούσα. Ήθελα μόνο να παίζω και να μαθαίνω.
Στο λύκειο έκανα όποιο μάθημα μουσικής υπήρχε.
Όλα τα άλλα μαθήματα ήταν σκέτο μαρτύριο.
Ένας συμμαθητής μου πήρε μπάντζο.
Έτσι, αρχίσαμε να παίζουμε μπλουγκράς. Βιολί και μπάντζο.
Ο κολλητός μας, ο Τσακ, έπαιζε ροκ-εντ-ρολ στην κιθάρα.
Μπίνγκο! Το όνομά μας το πήραμε από την πόλη-φάντασμα Μπόντι.
Οι Bodie Mountain Express.
Πήγαμε σε ένα κατάστημα μουσικών ειδών
κι είπαμε ότι ψάχνουμε μέρη να παίξουμε.
"Παίζετε, παιδιά; Βγάλτε τα όργανά σας να ακούσουμε".
Είχαμε κάτι ανόητα χωριάτικα νούμερα,
με αλατιέρες και κουτάλια. Παίξαμε λίγο, κάναμε σόου.
Ο παίχτης του μπάντζο έκανε αυτό το περίεργο με τα μάτια του.
Σηκώνει το ακουστικό, καλεί ένα νούμερο,
αρχίζει να μιλάει και το κλείνει.
Πριν το καταλάβουμε, μπροστά στο μαγαζί παρκάρει μια Cadillac.
Και βγαίνει ένας άντρας.
Ο συνταγματάρχης Τομ Πάρκερ, ο ατζέντης του Έλβις Πρίσλεϊ.
Βέβαια, ο συνταγματάρχης Πάρκερ είναι φίλος του Λιμπεράτσε, του Φρανκ Σινάτρα.
Πριν το καταλάβουμε, ξεκινήσαμε για το σπίτι του Φρανκ.
Θα του κάναμε μια μικρή συναυλία.
Θα κάναμε μια μικρή συναυλία και στου Λιμπεράτσε.
Κι έτσι ξαφνικά,
την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1975…
Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΛΒΙΣ
…στο Pontiac Dome Stadium, παίξαμε στο σόου του Έλβις.
Ο κος Ντουέιν Μάικλς.
Είχε 73.000 κόσμο
κι εμείς βγαίναμε πρώτοι στη σκηνή.
Ντυμένοι όλοι με εργατικές φόρμες.
Όλοι περίμεναν να δουν τον Έλβις κι έλεγαν "Ποιοι είναι αυτοί οι χωριάτες;"
Εισπρακτικά, ήταν η καλύτερη συναυλία του Έλβις.
ΕΛΒΙΣ! ΤΖΑΚΙ ΚΑΧΑΝΕ
Λίγα χρόνια μετά παίξαμε στο Knott's Berry Farm.
Εκεί γνώρισα τη γυναίκα μου.
Με είδε σ' αυτήν την εμφάνιση
και της φάνηκα κάτι πολύ τρομερό, επειδή έπαιζα βιολί.
Μετά η Disneyland έστειλε ανιχνευτή ταλέντων,
που μας προσέλαβε αμέσως.
"Μόνο που σας θέλουμε στη Φλόριντα, στη Disney World".
"Φυσικά!"
Με τον συνταγματάρχη είχαμε στενή σχέση.
Ναι. Ο συνταγματάρχης Πάρκερ ήταν νονός του γιου μου.
Μοιάζει να τα έβγαλα από το μυαλό μου, μα όχι.
Εκείνο το βιολί των 20 δολαρίων με έχει ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο.
Εκείνο το βιολί με έχει πάει παντού.
Ευχαριστούμε. Είμαστε οι Bodie Mountain Express.
Επιστρέφουμε…
Κι ερχόμαστε στο πού βρίσκομαι τώρα.
Κάνω αυτά τα όργανα να παίζονται εύκολα για πολύ καλό σκοπό.
Δίνουμε όργανα σε παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να τα αγοράσουν.
Αυτό το ένα όργανο…
μπορεί να τους αλλάξει τη ζωή.
Με κάποιον τρόπο, νιώθεις ότι φτιάχνεις ένα όργανο
για τον μελλοντικό νικητή GRAMMY,
αν πούμε ότι ονειρευόμαστε λιγάκι.
Όταν ήμουν τριών, ο μπαμπάς μου μού έμαθε
το "Φεγγαράκι μου λαμπρό" στο πιάνο.
Το θυμάμαι πολύ καθαρά.
Παίζω πιάνο εννιά χρόνια τώρα.
Είναι λες και επικοινωνώ μαζί του.
Συγκινούμαι.
Απλώς παίζω κάμποσο καιρό τώρα.
Η ψυχική υγεία είναι κάτι δύσκολο να διαχειριστείς καμιά φορά.
Ειδικά με όσα συμβαίνουν στη ζωή σου,
το σχολείο, τις σκέψεις για το τι θες να γίνεις.
Μπορεί να σε αγχώσουν πολύ.
Μάλλον φοβάμαι την αποτυχία, ξέρεις.
Φοβάμαι μήπως δεν βρω κάποιον σκοπό στη ζωή.
Όταν όμως βγαίνω στη σκηνή, φεύγει όλη η ένταση.
Όταν παίζεις στη σκηνή, αποκτάς μια επιβλητική παρουσία,
από την οποία το κοινό, με κάποιον τρόπο…
έλκεται.
Όλοι σε παρακολουθούν.
Και νιώθεις… μια κάποια εξουσία.
Κάτι σαν αυτό.
Τα πιάνα.
Για να δούμε αν θα βρούμε κάτι…
ενδιαφέρον εδώ πέρα.
Ως υπεύθυνος, φροντίζω να επιδιορθωθούν όλα τα όργανα σε εύλογο διάστημα.
Ότι το εργαστήρι είναι απολύτως ασφαλές κι όλοι οι εργαζόμενοι ευχαριστημένοι,
καθότι εδώ είμαστε οικογένεια.
Είμαι υπεύθυνος εδώ…
αλλά ξεκίνησα ως τεχνίτης πιάνου.
ΣΤΙΒ Πιάνα
Πάντα θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα πιάνο.
Ήμουν ένας μικρός Αρμένιος στην πόλη Μπακού,
στη Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν της πρώην ΕΣΣΔ.
Ο χορδιστής ερχόταν την ώρα που κάναμε μουσική
και διέλυε το πιάνο.
Φίμωνε κάθε χορδή και μετά πήγαινε στην επόμενη,
και ούτω καθεξής.
Καθόμουν στην πρώτη σειρά.
Σκεφτόμουν "Θεέ μου, πόσες χορδές!
Κι έπρεπε να τις φτιάξει όλες.
Ένα σωρό μέρη. Πώς τα καταφέρνει;
Πω πω!"
Στα τέλη της δεκαετίας του '60, αρχές '70, ο μεγαλύτερος κατά 10 χρόνια αδερφός μου
αγόρασε μια κιθάρα.
Μου είπε να μην την αγγίξω.
Μια μέρα ήταν στο κολέγιο, οπότε πήρα την κιθάρα.
Όταν γύρισε, ρώτησε ποιος πείραξε την κιθάρα του.
"Εγώ έπαιξα λιγάκι", είπα.
"Εννοείς ότι παίζεις;" λέει. "Ναι", λέω.
Ο αδερφός μου συνειδητοποίησε ότι δεν πείραζα απλώς την κιθάρα,
αλλά προσπαθούσα να μάθω.
Και μου την έδωσε.
Την είχα μέχρι τη μέρα που μετακόμισα στις ΗΠΑ.
Οι γονείς μου δεν φαντάζονταν ότι θα γινόταν κάτι κακό.
Θεέ μου, είχαμε φίλους
και γείτονες που μέναμε τόσα χρόνια πλάι πλάι.
Έτσι, κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι θα γινόταν πόλεμος.
Ήταν 1987,
'86 ή '87, στο Μπακού.
Άρχισαν να πετάνε έξω όλους τους Αρμένιους.
Μέρα με τη μέρα γινόταν δύσκολο.
Μαζευόμασταν έξω από τα κτίριά μας στους δρόμους
κι ανάβαμε φωτιές, φυλάγαμε τα σπίτια μας όλη νύχτα.
Μέρα με τη μέρα όμως λιγόστευε ο κόσμος στο πλευρό μας,
αφού οι άνθρωποι έφευγαν.
Φοβούνταν να μείνουν.
Ο μπαμπάς μου ήταν αισιόδοξος. "Στιβ, εγώ δεν πάω πουθενά.
Δεν έβλαψα ποτέ κανέναν. Δεν έκανα κακό σε κανέναν.
Στη Σοβιετική Ένωση μένουμε. Η κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο".
Ήταν πολύ σοφός άνθρωπος, αλλά…
τι λάθος ήταν αυτό που έκανε!
Που δεν άκουσε.
Ήταν στη δουλειά του και κάποιος ήρθε από πίσω και τον σκότωσε.
Δεν ξέρω.
Με συγχωρείτε.
Σάμσον.
Το όνομα του γιου μου.
Ήμουν 20 χρόνων.
Έπρεπε να πάρω τη μαμά μου να φύγω.
Στην ουσία, απλώς κλειδώσαμε τις πόρτες,
τα αφήσαμε όλα πίσω. Τα φωτογραφικά άλμπουμ.
Και, φυσικά, το δώρο του αδερφού μου.
Την κιθάρα.
Δεν ήταν εύκολο ούτε στο αεροδρόμιο να φτάσουμε, επειδή φαινόμασταν Αρμένιοι.
Μπορεί να σε σταματούσαν στον δρόμο να σου κάνουν κακό.
Να 'ναι καλά οι φίλοι μου, οι Αζέροι φίλοι μου,
που μας πήγαν εκεί.
Στην ουσία δημιούργησαν έναν ανθρώπινο διάδρομο
μέσα στο αεροδρόμιο για να το διασχίσουμε.
Στις ΗΠΑ μάς βρήκαν ανάδοχο, τον Κεν και τη Βερόνικα.
Μπορεί να ήξερα να λέω "γεια".
Είχα ένα μικρό ρωσικό-αγγλικό λεξικό.
Αν ήθελα λοιπόν να πω κάτι, έψαχνα μια λέξη
και την έδειχνα στον Κεν.
Όταν τον ρώτησα τι δουλειά κάνει,
το έψαξε στο λεξικό, αλλά δεν έβρισκε τα κατάλληλα λόγια.
Είχε όμως μια εικόνα,
έναν υπέροχο πίνακα στον τοίχο, πάνω από το πιάνο του.
Ο καλλιτέχνης ήταν ο Νόρμαν Ρόκγουελ.
Μου έδειξε λοιπόν την εικόνα.
Και θυμήθηκα που παρακολουθούσα τον χορδιστή
στην τάξη μας στο σχολείο.
Σκέφτηκα "Θεέ μου! Είναι δυνατόν να κουρδίζει πιάνα;"
Μετά πάτησα ένα πλήκτρο. "Κουρδίζεις;" ρώτησα. "Ναι", απάντησε.
Κι αρχίσαμε να γελάμε
και με ρώτησε "Θες να με βοηθάς στο εργαστήρι;"
Παρέδιδα πίτσες, φτυάριζα χιόνι,
μετέφερα έπιπλα, τα πάντα έκανα.
"Φυσικά, εννοείται", του είπα.
"Θα ξεκινήσεις αύριο.
Με 4,25 δολάρια την ώρα".
"Ναι", είπα.
Έπειτα, φυσικά, ο Κεν με έστειλε στις σχολές Yamaha,
σχολές Baldwin, Steinway.
Έπειτα από όσα είχαν γίνει, είχα χάσει την επιθυμία να ασχοληθώ με τη μουσική,
να βρεθώ και να μείνω στη μουσική.
Αλλά η ζωή με έφερε πάλι σ' αυτήν.
Κατέληξα να γίνω χορδιστής πιάνων.
Βλέπετε πώς είναι η ζωή;
Λατρεύω το βιολί.
Νομίζω ότι πολλοί βλέπουν κάτι χαλασμένο και στέκονται απλώς σ' αυτό.
Ίσως είναι οτιδήποτε.
Τα δημόσια σχολεία.
Ή οι ΗΠΑ, ή οποιοδήποτε άλλο μέρος στον κόσμο.
Ίσως είναι απλώς ένα βιολί των 20 δολαρίων σε παζάρι.
Μα όταν εμείς δούμε κάτι χαλασμένο,
σκεφτόμαστε "Με λίγο από εδώ και λίγο από εκεί,
μπορεί να φτιαχτεί το χαλασμένο κομμάτι και να γίνει πάλι γερό".
Είναι δύσκολη δουλειά.
Ό,τι και να γίνει όμως…
Κάνεις τα πάντα γιατί…
Είναι από τα καλύτερα πράγματα που κάνουμε.
Γι' αυτό εδώ δεν είναι απλώς ένα εργαστήρι επιδιόρθωσης μουσικών οργάνων.
Όταν χαλάει ένα όργανο, ένας μαθητής μένει χωρίς όργανο.
Όχι. Όχι στην πόλη μας.
Ξέρουμε ότι μπορεί να τους αλλάξει όλη τη ζωή.
Παρόλο που δεν με ξέρουν…
έχω συμβάλει κι εγώ.
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ
ΛΥΚΕΙΟ ΡΟΥΖΒΕΛΤ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ 2025
ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΛΜΣ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ 2028
ΛΥΚΕΙΟ ΧΑΜΙΛΤΟΝ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 2011
ΣΧΟΛΗ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ 32ης ΟΔΟΥ 2009
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΕΝΕΣΑΝΣ 2013
ΛΥΚΕΙΟ ΒΕΝΙΣ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 1970
ΛΥΚΕΙΟ ΧΑΜΙΛΤΟΝ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 1997
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΧΕΪΛ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗ 2030
ΛΥΚΕΙΟ ΓΚΡΑΝΤ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 1966
ΚΕΝ ΜΠΕΡΤΖΕΤ Ο ΧΟΡΔΙΣΤΗΣ ΠΙΑΝΩΝ
ΒΙΝΣΕΝΤ ΓΟΥΟΜΑΚ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΗΣ Δ.Ε.Λ.Α. ΑΠΟ ΤΟ 1987
Υποτιτλισμός: Άννα Καρβούνη