Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kemanı çok seviyorum.
Hayatımdaki en zor şey muhtemelen ailemin sağlığı.
Herkes arka arkaya hasta oluyor.
"Onlar için hastaneye gitmeliyiz" falan diyorlar.
"Bekle, birazdan dinlerim.
Önce onlara ilaç getireyim."
Yani anlayabiliyorum ama "Tamam" diyorum.
Yani…
"Kendi kendime çalarım ben de."
Okulun verdiği kemanım olmasa
muhtemelen ben… Ne yapardım, bilmiyorum.
Aman nazar değdirmeyelim.
Los Angeles dünyanın müzik kayıt başkentidir.
Okul bölgesi öğrencilere ücretsiz onarılmış müzik aletleri veriyor,
bunu yapan son şehirlerden biri.
Şehrin merkezinde
bir grup Los Angeles'lı, 80.000 öğrenci enstrümanının bakımını sağlıyor,
bu hizmet 1959'dan beri devam ediyor.
LİSELER
Bakalım.
Dört bölüm var.
Bakır nefesli çalgılar onarımı, yaylı çalgılar onarımı,
tahta nefesli çalgılar onarımı
ve piyano atölyesi.
Yaylılarda…
Tamam, bazı yazılar doktor yazısı gibi o yüzden…
"Keman, kırık akort vidası.
Lütfen gereğince onarılsın."
Bu durumda eski akort vidası çıkarılacak,
yenisi takılacak…
DANA yaylılar
…sıkıştırılacak
ve enstrüman tekrar öğrenciye gidecek.
Tahta kırıldığında benzersiz bir şekilde kırılır.
Bir çatlağı açık bırakırsanız da enstrüman uğuldar.
Çok sinir bozucu olabilir.
Çelloda uğuldayan o son yeri bulmak çok zordur.
Bulunca da şöyle dersiniz: "Güzel. Geçti."
Çocuk olmak gerçekten çok zor.
Bazıları sevgi ve destek gördükleri bir yerden geliyor.
Diğerleriyse büyük bir düzensizlikten.
Duygusal çöküntüler
ve ruhsal çöküntüler daha zordur.
Onları tutkalla yapıştıramazsınız.
Bu zaman alır.
Ve özen gerektirir.
Şey, 27 yaşımdayken cinsel tercihimi açıklama sürecime girmiştim.
1975 yılıydı.
O zamanlar farklı bir dönemdi, unutmayalım.
Gey olmak kabul görmüyordu.
LEZBİYEN VE GEYLERE YAPILAN SALDIRILAR BİTSİN
İnsanlar sokakta dayak yiyordu.
Saldırıya uğruyor, öldürülüyorlardı.
Ben de 13 yaşımdan itibaren olmamak için elimden geleni yaptım.
Kurtulmaya çalıştım.
Yavaş yavaş değişmeye çalıştım ama olmuyordu.
Sorunlu olduğumu düşündüm.
Çellodaki o uğultu.
Olmadığım bir şey olmaya çalışmak da beni çok mutsuz eder oldu,
kendim olup dışlanmak, alay edilmek ve dayak yemek de.
Ya da kendimi öldürecektim işte.
Kriz geçirme noktasına geliyordum.
Annem de, babam da müzisyendi.
Annem bana müziğin yüzmek gibi olduğunu öğretmişti.
Ritim sürekli olarak anın içindedir
ve durursanız müzik olmaz.
Ne yaparsanız yapın, durmayın.
Devam edin.
Ne kadar kötü olursa olsun, devam edin.
Bırakmayın yani. Pes etmeyin.
Israrcı olun.
Öyle işte.
Yani buna karar vermedim. Kabul etmem gerektiğini fark ettim.
Ben sorunlu değildim.
Düzeltilmem gerekmiyordu.
Bunu kabullenmeye karar verdim.
Kocamla tanıştım. Baba olduk.
Yaklaşık 23 yıldır çiftiz.
Ve hâlâ buradayım.
Yaşıyorum.
Nazik, sevgi dolu ve hakiki olmakta özgürüm.
Yani…
Çocuk olmak kolay değil.
Ama biz en azından
enstrüman çalma kısmının olabildiğince iyi olmasına çalışıyoruz.
Bana beş yıl önce…
…suzafon çalacağımı söyleseniz,
"Hadi canım" derdim.
"Bence yalan söylüyorsun çünkü bu gerçekçi değil.
Ben bir şey çalmayı bilmiyorum."
Çünkü o yaşta o kadar pahalı bir enstrümanım olamazdı.
Bizim evde, mahallemde buna paramız yetmezdi bence.
Annemle babama bana bir tane almaları için yalvarırdım.
Ve bana hep aynı şeyi söylerlerdi.
Anlamı şu: "Evde ya tuba ya da sen."
Ben de şöyle derdim: "Şey…
Galiba bu söz konusu değil."
Ama neyse ki evde okulun verdiği bir suzafon vardı.
Yaşım 13'tü… On üç, 14.
İnsan duygulanıyor çünkü düşündüğünüz zaman
şu an yaşım 18, liseyi yeni bitirdim.
Üniversiteye gideceğim. Hayata yeni başlıyorum
ve müziği kariyerim, tutkum, geçim kaymağım yapmanın
bir şekilde yolunu bulacağım.
Okuldaki tubalar, suzafonlar olmasa…
Ne olurdu, bilinmez açıkçası.
Mesela "Bakır nefesli çalgılar bölümü, euphonium.
Sızdırıyor. Yeniden lehimlensin.
Ultrasonik temizleme yapılsın.
Hassas muamele gerektirir."
PATY bakır nefesli çalgılar
Çoğu zaman merak ediyorum
benden önce hangi küçük eller bu enstrümanları tuttu diye.
Kocaman bir kavanozum var.
Ona hazine kavanozu diyorum.
İçinde de enstrümanlarda bulduğum şeyler var.
Piller, bilyeler, çikolatalar.
Kalemler, silgiler.
Bu küçük oyuncak.
Minik, bu büyüklükte ve saçları var.
Çocukla benim aramda gizli bir iletişim var gibi.
Enstrüman benimle konuşabilse bana ne gibi
bir hikâye anlatırdı?
Benimki büyük bir macera hikâyesiydi.
Büyük, korkutucu bir macera.
Meksika'da, Morelia adında bir kasabada doğdum.
Annem şöyle derdi: "Hayatta ne istersen yapabilirsin.
Zekisin. Güçlüsün.
İstediğin şey için mücadele et."
Küçüklüğümden beri Amerikan rüyasını istiyordum.
O yüzden Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmeye karar verdim.
İnsan bir şeyi kafasına koyunca yapıyor.
Bütün gece yol gitmiştik.
O binaları ışıl ışıl görünce…
…ağzım açık kalmıştı.
"Vay canına. Gerçeği hayal ettiğimden de iyi" demiştim.
İki küçük çocuklu, bekâr bir anneydim.
Kızım üç, oğlum altı yaşındaydı.
Bir çaresini bulmanız gerek.
Thousand Oaks'ta bir müzik mağazasında çalışmaya başladım.
ONARIM KİRALAMA
Sahibi şöyle dedi: "Tamam. Sana bir hafta şans tanıyacağım.
Bir hafta."
Onun için
kutuları temizleyip enstrümanları tamire hazırlayacaktım.
Bir hafta sonra şöyle dedi: "Bak ne diyeceğim.
Galiba biraz daha bizimle olacaksın."
O mağazada yedi yıl çalıştım.
Oğlum, "Anne, klarnet çalmayı denemek istiyorum" dedi.
Aylık kirası 20 dolardı.
Benim için çok fazlaydı.
Unutmayın, bekâr bir anneydim.
Ve… Param buna yetmiyordu.
Çok fakirdik.
Bazen yemeğimiz bile olmuyordu.
Noel'de bile bazen bir şeyimiz olmuyordu.
Bu ülkeye şu düşünceyle gelmiştim: "Evet, Amerikan rüyası bu."
Ve çocuklarıma yemek bile bulamayınca şöyle düşündüm:
"Amerikan rüyası bu değil."
Birkaç yıl sonra…
…teknisyenlerden biri olan Mark Comeau beni aradı.
Los Angeles Birleşik Okul Bölgesi'nde bir pozisyon açılmıştı.
İki bakır nefesli çalgılar teknisyeni işe alacaklardı.
"Oraya gitmelisin.
O sınava girmelisin."
Müzik Enstrümanları Onarımı
Teste girmeye gittiğimde…
Kati Surette Kimse Giremez
SADECE ATÖLYE ÇALIŞANLARI
…12 erkek, bir de ben vardım.
Korkuyordum!
Kalbim göğsümden fırlayacaktı.
Kendi kendime "Hiç şansım yok" dedim.
Ama annemi hatırladım.
"Hayatta ne istersen yapabilirsin.
Zekisin. Güçlüsün.
İstediğin şey için mücadele et."
Bir gece önce çocuklarımla konuştum.
Şöyle dedim: "Bakın. Bir teste gireceğim.
Her şey yolunda giderse
bambaşka bir hayatımız olacak." İşte…
Test çok zor bir tecrübeydi.
Bir sürü küçük parça temizlenecekti.
Pistonların inip kalkması lazım.
Çubuk ve piston biraz yönlendirmeyle içeride birbirine geçmeli.
Cuk diye oturmalılar.
Küçük bir göçükte, çizikte, hatta pis bile olsa…
…alet çalmaz.
Teste girdim…
…ve eve gittim.
Üzgündüm ve hayal kırıklığına uğramıştım çünkü şansım olmadığını düşünüyordum.
Diğerleri daha iyidir diye düşünüyordum.
Hatta bana sonuçların bildirilmesini bile beklemedim
çünkü işi alamayacağımdan neredeyse emindim.
Özellikle de atölyede sadece erkekler çalıştığı için.
Bunu aklımdan çıkardım.
Şöyle düşündüm: "Bunu arkamda bırakayım, hiç heyecanlanmayayım
çünkü bu gerçekleşmeyecek."
Evet.
Sonra bir telefon geldi.
Nasıl hissettim, bilemezsiniz.
Ben…
Çığlıklar atıyor, hopluyordum…
…o gece çocuklarımı gördüğümde.
Şöyle dedik: "Evet, başardık.
Evet."
Burada çalışmaya 26 Ocak 2004'te başladım.
Bana tezgâhımı verdiler. Bunca yıldır burada çalışıyorum…
…tezgâhım aynı. Hiç değiştirmedim.
Müzik kesinlikle hayatımı değiştirdi. Kesinlikle değiştirdi.
Dokuz yaşında başladım.
Okulum bana saksafon verdi. Kutusunu verdi.
İhtiyacım olan her şeyi verdi.
Bu çok güzel.
Genelde evde vakit geçirirdim.
Çok enerjiktim, her şeyi atar,
ortalığı hep dağıtırdım.
Saksafon bir açıdan daha disiplinli olmama yardımcı oldu.
Çünkü müzik için dakik olmalı, pratik yapmalıyım. Güzel görünmeliyim.
Yıkanmalıyım.
Dişlerimi fırçalamalıyım.
Daha çok odaklanmama yardım etti.
Gergin, üzgün ya da öfkeli olduğum zaman
saksafon…
…beni sakinleştiriyor.
L.A. BİRLEŞİK OKUL BÖLGESİ
Ama sol diyez tuşu hep takılıyor.
Tahta nefeslilerde bir saksafon var.
"Vidası eksik, alt kısımda, sol el serçe parmağının Fa tuşu."
Falan filan. "Sol diyez tuşu tamamen düştü.
Tamamen elden geçirilmeli."
Bu durumda değerlendirme yapmamız gerek.
DUANE tahta nefesli çalgılar
Bir bakalım.
Muhteşem tahta nefesli çalgılar bölümü.
Tuşlar, vidalar, çubuklar ve yaylar.
Bunlar bükülür ya da paslanırsa enstrüman sızıntı yapar.
Yapboz gibi. Sızıntı bulunca tamir edeceksiniz.
Sıradakine bakıp sızdırıyorsa tamir edeceksiniz.
Bir keçeyi düzgünce yerleştirmek için bütün aleti sökmeniz gerekebilir.
Ne gerekiyorsa yapacaksınız
çünkü enstrüman çalmak isteyen küçük bir çocuğun
o enstrüman bütün hayatını değiştirebilir.
Kalbiniz zayıfsa
şimdi çıksanız iyi olur
çünkü
Enstrümana çalmayı öğrenmeyi isteme sebebim…
"FRANKENSTEIN'IN GELİNİ"
…eski Frankenstein filmiydi.
Frankenstein ormandaydı
ve kasabalılar küreklerle onun peşine düşmüştü.
O da ormanda kaçmaya çalışıyordu.
Bu aklımda yer etti çünkü küçükken benimle çok uğraşırlardı.
Ne düşünüyorlardı, bilmiyorum. Ben kendi hâlinde biriydim.
Hatta kimi tuhaf bile diyebilir.
Evet.
O filmdeki yeri gördüğümde,
yaşlı, kör adamın ormanda yaşadığı yeri,
evinde ateşin yanında oturmuştu ve keman çalıyordu.
Ve Frankenstein bunu duyduğunda
gözlerinden neredeyse yaşlar akıyor
ve sesi takip ediyor.
Tabii ki kör adam kapıda biri olduğunu duyuyor.
"Girsenize" diyor, ona çay falan veriyor.
Şöyle düşündüm: "Vay canına, yay tellere değdi
ve canavarı ağlatıp rahatlattı."
Bu beni çok etkilemişti.
Aradan yıllar geçti, bitpazarındaydım.
Birinin satılığa çıkardığı kemanı gördüm.
Bir anda dank etti. "Yapmak istediğim bu.
Keman çalmak istiyorum."
Kemana baktım, adam 20 dolar istiyordu.
Galiba sadece beş dolarım vardı.
Eve kadar otostopla gittim.
Sonra anneme yalvardım.
"Bana 20 dolar borç verip arabayla da oraya götürür müsün?" dedim.
Oraya gittim. Aralardan koşarak geçtim.
Arıyor ama kemanı bulamıyordum.
Meğer yanlış yerdeymişim.
Diğer tarafa girdim ve oradaydı.
İçinde çok güzel, misket limonu yeşili keçesi vardı.
Ve o andan itibaren keman delisi oldum.
Bazen yemek arası bile vermedim.
Sadece çalmak ve öğrenmek istiyordum.
Lisede alabildiğim her müzik dersini aldım.
Diğer tüm dersler işkenceydi.
Lisedeki arkadaşımın banjo'su vardı.
Sonra Bluegrass müziği çalmaya başladık.
Keman ve banjo.
En yakın arkadaşımız Chuck da rock and roll gitar çalıyordu.
Bam. Adımızı Bodie Ghost Town'dan aldık.
The Bodie Mountain Express.
Müzik markete girdik, grup olduğumuzu,
çalacak yer aradığımızı söyledik, tüyo aldık.
"Çalıyor musunuz?
Çalgıları çıkarıp çalın" dediler.
Country tarzı saçma grup rutinlerimiz vardı.
Shaker ve kaşıklarımız vardı. Birkaç şey çaldık, ufak bir konser verdik.
Banjo çalgıcısı gözleriyle o komik şeyi yaptı.
Adam telefonu aldı, numarayı çevirdi,
konuşmaya başladı, telefonu kapattı.
Sonra bir baktık, mağazanın önüne bir Cadillac yanaştı.
İçinden bir adam çıktı.
Albay Tom Parker, Elvis Presley'nin menajeri.
Ve tabii ki Albay Parker, Liberace ve Frank Sinatra'nın arkadaşıydı.
Bir baktık, Frank'in evine gidiyoruz
ve ona küçük bir konser vereceğiz.
Liberace'nin evine gidip ona küçük bir konser vereceğiz.
Pat diye.
1975 yılıydı. Yeni Yıl arifesi…
ELVIS CANLI
…Pontiac Dome Stadı'nda. Albay bizi Elvis konserine çıkardı.
Bay Duane Michaels olacak.
73.000 kişi vardı.
İlk biz sahne aldık.
Hepimizin üstünde tulum vardı
ve Elvis'i bekleyen herkes "Bu taşralılar kim?" der gibi bakıyordu.
Ama bu, Elvis'in verdiği en çok hasılat getiren tek gecelik konserdi.
Birkaç yıl sonra Knott's Berry Farm'da çalmak için tutulduk.
Orada çaldık. Karımla o sayede tanıştım.
Beni Knott's Berry Farm'da çalarken izlemiş.
Sahnede keman çaldığım için gördüğü en harika şey olduğumu düşünmüş.
Sonra bir baktık, Disneyland yetenek avcısı yollamış
ve bizi orada işe aldılar.
"Yalnız Florida'da, Disney World'de olmanız gerek."
"Tabii ki!"
Albay'la yakın bir ilişkimiz vardı.
Evet. Albay Parker oğlumun vaftiz babasıydı.
Uyduruyormuşum gibi geliyor ama uydurmuyorum.
Bitpazarında bulduğum 20 dolarlık o keman beni dünyanın her yerine götürdü.
O 20 dolarlık keman beni her yere götürdü.
Çok teşekkür ederim.
Biz, Bodie Mountain Express'iz.
Birazdan beraberiz…
Böylelikle şu an bulunduğum noktaya geldim.
Harika bir amaç için bu enstrümanların kolayca çalınmasını sağlıyorum.
Bu çocukların, paralarının yetmediği bir enstrümanı çalma şansı var.
O enstrüman…
…bütün hayatlarını değiştirebilir.
Bir açıdan geleceğin GRAMMY ödüllü bir müzisyeninin enstrümanını
tamir ediyor gibi hissedebilirsiniz,
hayal kurmak isterseniz yani.
Üç yaşımdayken babam bana piyanoda
"Twinkle, Twinkle, Little Star"ı öğretti.
Hatta net olarak hatırlıyorum.
Dokuz yıldır piyano çalıyorum.
Onunla bir bağım var.
Duygusallaştım.
Epeydir çalıyorum. Uzun zamandır çalıyorum.
Akıl sağlığıyla başa çıkmak bazen çok zor oluyor.
Özellikle hayatınızda birçok şey olurken,
okulu ve ne olmak istediğinizi düşünürken.
Bazen çok stresli oluyor.
Başarısızlıktan korkuyorum galiba.
Hayatta bir amaç bulamamaktan korkuyorum.
Ama sahneye çıktığımda tüm o gerilim gidiyor.
Sahnedeyken baskın bir duruşunuz oluyor
ve seyirci de bir şekilde
buna ilgi duyuyor.
Herkes sizi izliyor.
Ve siz de… Belli bir güç hissediyorsunuz.
Bunun gibi bir şey.
Piyanolar.
Bakalım burada ilginç bir şey…
…bulabilecek miyiz.
Sorumlusu olarak da tüm enstrümanların
vaktinde onarılmasını sağlamam gerekiyor.
Atölye güvenlik yönetmeliğine uygun ve tüm çalışanlar da mutlu
çünkü biz burada bir aileyiz.
Buranın sorumlusuyum…
…ama işe piyano teknisyeni olarak başladım.
STEVE piyanolar
İlk kez piyano gördüğüm zamanı hep hatırlarım.
Küçük bir Ermeni çocuktum, Bakü'de yaşıyordum,
eski Sovyetler Birliği'nde, Azerbaycan Cumhuriyeti'nde.
Müzik dersinin ortasında piyano akortçusu gelir
ve piyanoyu parçalarına ayırırdı.
Her bir telin sesini kapatır ve bir diğerine geçerdi,
sırayla bir diğerine.
Ben en ön sırada oturuyordum.
Şöyle düşünüyordum: "Tanrım, ne çok tel var.
Ve her biriyle tek tek ilgilenmesi gerekti.
Çok parça var. Bunu nasıl yapıyor?
Vay canına."
1960'ların sonu, 1970'lerin başında benden 10 yaş büyük abim
gitar almıştı.
Ona ellemememi söylemişti.
O bir gün okuldayken gitarı aldım.
Eve geldi. "Gitarımı kim elledi? Elleme demiştim" dedi.
"Birazcık çaldım" dedim.
"Gitar mı çalıyorsun yani?" dedi. "Evet" dedim.
Abim gitarı sadece ellemediğimi,
çalmaya çalıştığımı fark etti.
Ve gitarı bana verdi.
Amerika Birleşik Devletleri'ne taşınana kadar o gitar durdu. Evet.
Annemle babam kötü bir şey olabileceğini hiç düşünmedi
çünkü arkadaşlarımız vardı,
yıllardır yan yana yaşadığımız komşularımız vardı
ve o yüzden de kimse savaş çıkacağını düşünmedi.
1987 yılıydı,
1986 veya 1987, Bakü şehri.
Bütün Ermenileri göndermeye başladılar.
Günden güne zorlaşıyordu.
Sokakta, apartmanlarımızın önünde toplanır
ve ateş yakarak bütün gece evlerimizi korumaya çalışırdık.
Ama günden güne giderek yanımızda daha az insan olmaya başladı
çünkü insanlar taşınıyordu.
Kalmaya korkuyorlardı.
Babam iyimserdi çünkü "Steve, ben hiçbir yere taşınmıyorum.
Ben kimseye zarar vermedim, kötü bir şey yapmadım.
Sovyetler Birliği'ndeyiz.
Devletimiz böyle bir şey olmasına asla izin vermez" diyordu.
Yani, babam çok bilge bir adamdı…
…ama büyük bir hata yaptı.
Hiç dinlemedi.
İş yerinde biri arkasından gelip onu öldürdü.
Bilmiyorum.
Kusura bakmayın.
Samson.
Oğlumun adı bu.
Yirmi yaşımdaydım.
Annemi alıp orayı terk etmek zorunda kaldım.
Yani resmen kapıları kilitledik.
Her şeyimizi bıraktık. Aile albümlerini.
Ve tabii ki abimin hediyesini.
Gitarı.
Havaalanına ulaşmak bile kolay değildi çünkü hâlâ Ermeni'ye benziyorduk.
Ve sokakta insanlar sizi durdurup size zarar verebilirdi.
Azerbaycanlı arkadaşlarım sağ olsun,
bizi havaalanına götürdüler.
Ve havaalanından geçmemiz için
resmen bir etten koridor oluşturdular.
Amerika Birleşik Devletleri'ne varınca bir sponsor buldular, Ken ve Veronica.
Belki bir "merhaba" demeyi biliyordum.
Küçük bir Rusça-İngilizce sözlüğüm vardı.
Bir şey söylemek istersem, kelimeyi bulup
Ken'e gösteriyordum.
Ne iş yaptığını sorduğumda
bana sözlük aracılığıyla söylemeye çalıştı ama doğru kelimeleri bulamadı.
Ama bir resim vardı,
piyanosunun üstünde, duvarda çok güzel bir tablo vardı.
Ressamın adı Norman Rockwell.
O resmi işaret etti.
Okuldayken sınıfta, o piyano akortçusunu
izlediğim aklıma geldi.
"Tanrım. Acaba piyano mu akort ediyor?" diye düşündüm.
Sonra tabii dank etti. "Akort mu ediyorsun?" dedim, "Evet" dedi.
Gülmeye başladık,
şöyle dedi, "Piyano atölyesinde bana yardım etmek ister misin?"
Pizza kuryeliği yapıyor, kar kürüyor,
mobilya taşıyor, ne olursa yapıyordum.
"Tabii ki. Elbette" dedim.
"Yarın başlıyorsun.
Saati 4,25 dolar."
"Olur" dedim.
Sonra tabii Ken beni Yamaha okullarına,
Baldwin okullarına, Steinway okuluna yolladı.
Geçmişte olanlardan sonra müziğin peşinden gitme, müziğin içinde olma,
müzikle kalma hevesimi kaybetmiştim.
Ama hayat beni tekrar kavuşturdu.
Sonunda piyano akortçusu oldum.
Hayat nasıl bir şey, bakar mısınız?
Kemanı çok seviyorum.
Bence pek çok kişi bozuk bir şey görünce
bozulmuş diye düşünüyor.
Herhangi bir şey olabilir.
Belki devlet okulları.
Belki de Amerika Birleşik Devletleri ya da dünyanın herhangi başka bir yeri.
Belki de sadece bitpazarında bulduğunuz 20 dolarlık bir keman.
Ama bozuk bir şey gördüğümüzde
şöyle düşünüyoruz: "Şuraya bir şey, buraya bir şey yapar
ve bozuk kısmı tamir eder, toparlarız."
Zor bir iş.
Ama ne olursa olsun…
Gerekeni yaparsınız çünkü…
İnsanların yaptığı en iyi şeylerden biri bu.
O yüzden burası sadece bir enstrüman onarım atölyesi değil.
Bir enstrüman bozulduğunda bir öğrenci enstrümansız kalıyor.
Hayır. Bizim şehrimizde kalamaz.
Bunların hayatlarını değiştirebileceğini biliyoruz.
Onlar beni tanımasa bile…
…ben onun bir parçasıyım.
ROOSEVELT LİSESİ 2025 MEZUNLARI
PALMS ORTAOKULU 2028 MEZUNLARI
HAMILTON LİSESİ 2011 MEZUNLARI
32. CADDE USC PERFORMANS SANATLARI 2009 MEZUNLARI
RENAISSANCE SANAT AKADEMİSİ 2013 MEZUNLARI
VENICE LİSESİ 1970 MEZUNLARI
HAMILTON LİSESİ 1997 MEZUNLARI
HALE CHARTER AKADEMİSİ 2030 MEZUNLARI
GRANT LİSESİ 1966 MEZUNLARI
KEN BURGET PİYANO AKORTÇUSU
VINCENT WOMACK 1987'DEN BERİ L.A.U.S.D. MÜZİK ÖĞRETMENİ
Alt yazı çevirmeni: Seda Cevher