Downloaded from YTS.MX
LOS ANGELES DISYEMBRE 2022
- Kumusta? - Paano kayo nakarating dito?
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Nag-Uber kami. - Uber, mahal.
At napakabait niya.
Oo, at tingin niya nakakatawa kami, kasi totoo naman.
- Kumusta ka? - Maayos ang pakiramdam ko.
Sabik na akong makita ang kaibahan ng pangalawang palabas ko.
Paumanhin, hindi ako nakarating sa una.
Nasa eskwelahan ka, ayos lang. Libre ka na?
Oo, libre na ako.
Parang huling palabas ang pakiramdam ng nakapusod.
- Madalas kang nagpu-pusod. - Oo nga, alam ko.
- Ang tirintas mo sa Kimmel kanina? - Nakita mo?
- Ang cute. - Talaga?
- Oo. - Salamat! Masaya ako na gusto ninyo.
- Oo. - Oo, gusto namin.
- Na-miss ko kayo. - Na-miss ka namin!
Pero may dalawang linggo tayo para totoong magkasama.
'Di ako hihingi ng higit pa.
Sinasabi na namin iyan.
Kaya lang magkahiwalay mo kaming tinawagan.
Parang, "Bakit siya tumatawag? Parang hindi kami lagi magkasama maghapunan
para maubusan ng pagkukwentuhan."
Tatlo at kalahating oras sa sasakyan.
Grabe!
Puwede naman akong lumipad papuntang Chicago.
Totoo. Puwede ka agad bumalik sa Chicago.
Puwede ako bumalik sa Chicago, nakakamangha.
- Kaya tayo ay... - Kumusta.
- Maligayang pagdating. - Ito si Rita...
- ang ating stage manager... - Kumusta, Rita.
- ...magdadala sa'tin kahit saan. - Kumusta.
- Panghuling palabas na ito. - Alam ko.
- Ayos na s'ya. Gusto mo ito dito? - Sige.
Magaling.
Handa na ba kayo makita si Michelle Obama? Mag-ingay!
Halina kayo! Heto na tayo!
Huling gabi!
- Gawin nating maayos 'to. - Sa LA.
- Magiging sobrang liwanag. - Sa huling gabi.
Dalawa, tatlo!
Ako ay nagiging!
NAGIGING
Apat na taon noong nilabas ko ang aking memoir na Becoming.
Naglakbay ako sa buong bansa at sa buong mundo,
nakilala ang mga kahanga-hangang tao, kabilang ang ilan sa inyo.
Ang byahe ay isa sa pinakamagagandang karanasan ko sa buhay.
Pero, sa isang iglap, lahat ay nagbago.
NAHINTO ANG LAHAT NG KAGANAPAN
Nagsarado ang mundo at hindi nagpapasok .
Nahiwalay tayo sa isa't isa.
Sa parehong panahon, hinarap natin ang iba pang personal na hamon.
Isang mahabang nakaraan na dapat pagtuosan sa lahi sa Amerika.
Naiwan tayong takot at galit ng lahat ng ito,
malungkot at hindi napapansin,
at baka higit sa lahat, mag-isa.
Paano tayo nakarating dito?
Paano tayo nagbago?
At higit sa lahat, paano tayo makakabawi ng kaunting katatagan?
Ito ang mga katanungang pinag-iisipan ko
sa aking bagong libro at podcast.
At siguradong kayo rin.
Kaya narito tayo ngayon, magkakasama muli.
Dahil kahit madilim ang pakiramdam ng mundo,
Sinusubukan nating protektahan, sindihan, at ibahagi ang liwanag.
Maniwala kayo, wala sa'kin ang mga kasagutan.
Malayo dito. Pero may kuwento ako.
At ikaw rin.
At para tulungan tayong tahiin ang mga kuwentong ito nang magkasama,
Masaya akong narito ang kaibigan ko para liwanagan ang daan pasulong.
Bigyan ng mainit na pagtanggap ang nag-iisa at walang katulad na si
Oprah Winfrey!
Kumusta, LA!
Kumusta!
Kumusta, LA!
Kumusta, LA sa itaas!
Kumusta sa inyo, LA!
Masaya akong makita kayo, LA!
Grabe!
O, Diyos ko.
Nakakatuwang nandito kayo
sa gabi ng Martes?
Para sa huling gabi ng The Light We Carry!
Tingnan mo ikaw!
Alam kong lahat kayo, sa isang punto ng buhay ninyo,
ay pumunta sa isang event kung saan ang host
ay nakatayo sa harap ninyo at sinasabing,
"May bisita tayo na hindi na kailangan ipakilala,"
pagkatapos gagamitin nila ang susunod na 20 minuto...
para sabihin ang lahat ng nagawa ng taong ito simula kapanganakan.
Hindi ko gagawin iyon.
Hindi ko iyon gagawin.
Kasi alam kong alam n'yo na kung sino ang nandito.
Alam ko kasi dinaanan ninyo ang 101 at ang 405 at ang 5...
at ang 10...
Bumaba ako sa 101, tumagal nang tatlo at kalahating oras.
Nandito ako para sa kaparehong dahilan ninyo.
Para makakuha din ng liwanag na taglay niya!
Kaya ang ginang na hindi na kailangan ng pagpapakilala, sa totoo.
Ang ating Unang Ginang magpakainlanman,
Michelle Obama!
Oprah Winfrey!
- Tingnan n'yo. - Tingnan nyo!
YouTube Theater!
Panghuling gabi!
O, Diyos ko!
LA!
Ito ang paraan tapusin ang tour.
- Ito ay... - Sa tingin ko ito iyon.
Gusto kong sabihin, gabi ng Martes ngayon...
- Martes ng gabi! - Hindi man lang...
Wala pa sa kalagitnaan ng linggo at dumating ang mga tao
- makita ka. - Diyos ko.
Mabuti...
Sa tingin ko ito ay isang malaking dagdag na bonus
na nandito rin si Miss Oprah Winfrey.
Gusto ko lang sabihin ito, bawat ibang tagapayo
ay masaya na hindi ka nila sinusundan.
- Kaya... - Mabuti...
Nakakatuwa, kasi...
napapanood kita sa Instagram at
dinadalhan ako ng mga tao ng, "hay naku,
tingnan mo ang ginawa ni Conan, ni Tracee Ellis Ross,
ni Gayle. Nakita mo si Tyler? Nakita mo si Ellen?"
Kaya pakiramdam ko ay parang, "O, Diyos ko..."
Pinasok ba ng takot isipan mo?
- Ang takot ko'ng isipan! - Tingnan n'yo? Kahit si Oprah
- ay takot. - Takot na isipan!
- Alam mo? - Ganito...
Alam mo nangyari? Akala ko.
"Okay, gagamitin ko ang kakayahan ko..."
Eksakto. Alam mo kung paano gawin ito.
-"Alam ko kung paano mag-interview." - Alam ko kung paano mag-interview!
- Hindi ako takot sa mga tao. - Tama!
- Kaya nandito tayo. - Oo. At salamat na nandito ka,
- aking mahal na kaibigan. - Salamat. Mahal kita talaga.
- Mahal din kita. - Sobrang pinapahalagahan kita.
- Ako rin. - Kung ano ang paninindigan mo.
Ito ang huling gabi ng paglilibot sa anim na lungsod,
na nagbago mula sa isang lockdown.
- Oo, tama. - Nalampasan mo ang mga pagsubok
at dinala sa amin angThe Light We Carry.
Pero bago mo malampasan ang lahat,
gusto ko malaman kung nasaan ka at ang mga nangyari
noong una mo'ng mapagtanto na ito ay seryoso na,
- at wala tayong pupuntahan? - Oo, oo.
Alam mo, nakakatuwa talaga, nasa kalsada ako.
Kakatapos lang ng paglilibot namin, nagpahinga kami, at nasa byahe ako
Nakipag-ugnayan ako sa pagsasalita.
At nasa Las Vegas ako kasi sinabay ko ang mga ugnayan na iyon
sa selebrasyon ko kasama ang grupo ko para
pasalamatan sila sa sikap na nagawa sa aming paglilibot.
- Marso 2020 ito. - Marso ito.
At maingay pa noon ang tungkol sa COVID, pero,
alam mo, pabalik-balik, "Ano ba ito?" Nasa Las Vegas kami,
at doon nagkaroon ng unti-unting paglitaw ng mga kanselasyon.
Naalala mo ang naging epekto? Kasi 'di natin alam ang gagawin.
- Tama. - Gumagawa ang mga kumpanya
ng mga hating desisyon at naipit kami sa Vegas,
pinapanood ang mundo na unti-unting nawawala. Ganoon ang pakiramdam.
'di ba? Nakansela ang mga palabas. At nasa Vegas kami.
Dahan-dahan, nawalan ng tao ang mga casino.
Nagsimulang mawalan ng tao ang mga kalsada ng Las Vegas.
Para kaming nasa lugar ng mga multo.
- Naisip mo na kailangan mong umuwi? - Oo, oo.
Naging responsable kami, at hintayin makansela ang huling palabas.
- Tama. - Tapos sa wakas, kinansela nila ito,
sumakay sa eroplano, uwi sa bahay.
Nakakakilabot iyon, na naglalakbay sa kalsada
nang dahan-dahan, tumigil ang mundo.
- 'Di talaga tayo sigurado. - Hindi sigurado sa nangyayari.
- Lahat gumagamit ng hand sanitizer. - Tama.
ang mga pinamili nila. -Oo.
- Nilinis ang mga pinamili. - may sabon.
Iyon ang yugto noon.
Pagkatapos, nag-alala ako dahil nasa eskuwelahan ang mga bata
at naisip ko, nasa labas ang mga anak ko, nakalantad sa COVID!
At umasa ako na magiging responsable ang mga unibersidad.
At sa wakas, nakapagdesisyon na uuwi ang mga bata,
pero naisip ko rin, "O, Diyos ko, pupunta sila sa bahay ko?"
Naisip ko, "Dadaan sila sa airport at uupo sa mga eroplano,"
kaya sinabi namin ni Barack na magsuot ng mga mask.
At, nang makauwi na sila,
sa garahe ko sila pinatuloy
at binuksan ang lahat ng gamit nila.
Doon ko muna sila patutuluyin.
Sabi namin hubarin ang nagamit sa byahe.
"'Hindi alam ang nangyayari.
Naisip na asawa ko na hindi tama ang ginawa ko,
pero ako ay parang, "Sinusubukan..." Hindi namin alam!
Tama ka doon. Si Stedman ay 14 na araw na nasa guesthouse.
Naalala ko iyon!
Iyon ay sa loob ng 14 na araw.
Tingnan ninyo, Malia at Sasha, buti pinatuloy ko kayo sa bahay.
Pero naghahanda kaming gumawa ng komunidad na ligtas sa COVID,
at dahil nagbyahe sila, medyo nag-iingat kami,
nanigurado na wala silang dalang sakit.
Hindi namin alam kung gaano katagal ng paglabas ng sakit.
Natakot ba kayong magkaroon ng COVID noong unang taon
- bago ang vaccine? - Interesante ito.
Sa tingin ko, nakatulong na nakatira kami kasama ang dating presidente...
- maaaring makatulong. - ...na...
'Di lang basta presidente, pero isang nagbabasa at naniniwala sa siyensiya.
Na...
pinamunuan ang bansa na malampasan ang iba't ibang pandemia.
Naalala n'yo ang Ebola?
Sa tingin ko isang kaso ang naiulat sa U.S.
Asawa ko iyon.
Ibinalik tayo mula sa bingit ng pagkalumo,
nakakalimutan ng lahat na, pangit ang sitwasyon noon.
Kaya naninirahan kami kasama ng tinatawag naming "fact guy."
Sapat ang ideya niya para malaman kung ano ito.
Kaya nakakatakot, pero may kaalaman kami.
- Ang nakakatakot... - Kaya komportable kayong takot.
Komportableng takot. Ang nakakatakot...
Tulad ng sinabi mo sa libro, ang kampanteng takot.
- Sobrang takot ako. - Oo, pero ang ikinatakot ko, Oprah,
ay ang napanood ang pagkalito...
- Oo. - ...sa mundo.
Ang halo-halong mensahe, ang pagbabagu-bago,
mahina na pamumuno, ang kawalan ng plano,
ang panonood sa mga tao na hindi ito sineseryoso.
Ang tingin ng tao sa pandemia ay isang mahabang bakasyon.
Nag-aaway sa pagsuot ng mga mask,
panonood sa mga batang nagsasaya sa tabing dagat ng California.
- Naalala mo? Oo. - Nakakatakot iyon
kasi iniisip ko na uuwi ang mga bata sa bahay nila
sa kanilang lolo at lola o kakilala na may ibang sakit,
at magiging sakuna ito.
Iyon ang bagay na ikinatakot ko. Panonood ng maling impormasyon.
Nakakatakot iyon.
Nakikita ang galit ng tao sa mga siyentipiko at eksperto.
Iyon ang parte na nakakatakot para sa akin.
Makita ang mundo na hindi ito maayos nang mabuti.
Makinig ka, buong pandemia lagi akong kumakain.
- Mayroon kaming Taco tuwing Martes... - May Taco kami tuwing Martes!
- Gustong gusto namin iyon. - Gustong gusto namin iyon.
- Pero ang bilis dumating ng Martes. - Tama, alam mo?
-"Martes na naman?" - Ganoon din ba sa bahay ninyo
- kung saan, "Martes na naman?" - Na naman?
O, hay naku. Kailangang mag-Taco tayo kada ika dalawang linggo ng Martes.
Kasi ang bilis na ng oras, at dadaan ang mga araw na parang,
"May nagawa ba ako? May natapos ba ako kahit ano?"
At nang malampasan mo ang pandemia, nakapagsulat ka na ng libro.
Nakabuo ka ng libro.
Pero hindi ka ganoon noong una, tama?
Hindi mo sinabing, "Kukunin ko na lahat ng personal na problema
na nagkaroon ako, Barack,
at kukunin ko ang lakas nito
at hahayaan ko itong maging parola para sa mga ilaw
na taglay nating lahat."
- 'Di ganyan ang nangyari. - 'Di ganyan ang nangyari.
Lumabas ang libro dahil, parang ikaw... humihingi ang mga tao
ng payo palagi. Alam mo?
Lagi nila akong tinatanong kung paano ko nagawa.
"Paano mo narating ito? lampasan ang takot?"
Ang makita ang boses mo? Malaman na nakikita ka,
kapag pinalaki kang hindi nakikita ang sarili mo sa mundo?"
Kaya, nakikipaglaban na ako sa mga tanong na ito, iniisip,
"Kapag nakaroon ako ng tsansa na makausap ang mga bata,"
na ginagawa ko kung minsan, kinakausap ko ang mga bata,
Hinahanap ko ang kasagutan,
naisip ko na hindi ko maaabot lahat ng bata,
"Naghahanap sila ng gabay, naghahanap sila ng boses."
Kaya sinimulan kong iplano ang libro bago pa man ang pandemia,
pero natuklasan ko ring bumubulusok ako pababa sa depresyon,
alam mo iyon, paulit ulit sa utak ko,
ang takot kong isipan nakikita ang pagguho ng mundo,
at kailangan kong hanapin ang aking pag-asa.
Pakiramdam ko ay nawawala na ang taglay ko'ng ilaw.
Kinailangan kong magisip ng diskarte
paraan para malampasan at masagot ko iyong mga katanungan
at magpatuloy na magserbisyo dahil
'pag dumating ka sa mga lugar na nakakalungkot,
mahirap makita ang liwanag.
Mahirap isipin na mahalaga ba na ibahagi ito.
Tinitingnan mo ba ang mundo sa paraang katulad ng sa amin?
Mula sa lugar na puno ng takot? Dahil sobrang dami ng nangyayari
- at maraming tayong nakitang... - Oo.
- ...kasinungalingang itinanggi... - Oo.
...ng mga taong akala natin ay dapat na naging makatarungan,
na tingin ko lahat tayo ay napaisip,
"Hindi na mahalaga. Alam mo, ang Charlottesville,
mabubuting tao sa magkabilang panig." Na walang magbabago.
Pagkatapos ay nakita nating ginagawa nang armas ang takot.
At kapag nakita mong ginagawang armas ang takot
ng dating presidente, hindi ang asawa mo...
...natakot ka ba doon o nagalit ka?
Pareho.
Natakot ako. Nagalit ako. Nakakadismaya.
Nakakadismaya na, alam mo, pagkatapos nating gawin ang lahat
para maitakda ang napakataas na estado, sinubukang mabuti na maitama ang lahat,
na mamuno nang may pag-asa, isulong ang kabutihan at pakikiramay,
na...
pinili nang tao ang sumangayon...
pinili nila ito o wala silang pakialam at hindi bumoto.
Na mas masakit, dahil ang mga taong hindi bumoto,
karamihan sa mga iyon ay ang mga taong bumoto sa amin.
Kaya, parang, pakiramdam ko ay inabanduna kami, alam mo 'yon?
Parang, "Mahalaga pa ba ang ginawa namin? Mahalaga pa ba?"
Alam mo iyon? At iyon ang madilim na bahagi ng panahong iyon.
Pero... hindi, ako... at...
Noon iyon, alam n'yo?
Ibinabahagi ko kasi lahat tayo'y dumadaan sa mahirap na sitwasyon.
Dahil, hindi lahat ng oras magiging ilaw tayo ng pag-asa.
At mas wala akong tiwala kaysa sa aking asawa
na mayroong liwanag na palaging umaasa.
At napakasuwerte ko na nakatira ako sa bahay kasama siya
dahil pinapanatili niya akong nakatutok sa katotohanan.
Pero tama, napakasamang bagay ang paggamit sa takot bilang armas.
Alam mo 'yon, nakikita mo ang kalupitan na nangyari
sa takbo ng kasaysayan ng tao,
pang-aalipin, Holocaust, mga digmaan,
anumang galit sa mga babae, krimeng dala ng galit, o homophobia,
batay ito lahat sa takot, kasakiman, at paghahangad ng kapangyarihan.
Kaya naman, isa itong masamang bagay.
Mapanganib na bagay para panoorin
kung paano nahaluan ng takot na iyon ang buhay.
Tinutukoy nito kung sino ang makakakuha ng edukasyon,
ang makakakuha ng hustisya, alam mo?
Madalas, ito ang kaibahan ng hampas sa kamay
at tuhod sa leeg.
Isa dapat ito sa mga bagay na inaalala natin
at matuklasan natin para sa ating sarili
para hindi magamit ng mga nakakataas ang ating takot laban sa atin.
Isa itong delikadong proposisyon.
Isa itong, tulad ng alam mo, Oprah, bilang isang may malaking plataporma,
dala ko ng mahabang panahon,
alam mo kung gaano kadali kung piliin mong
gamitin ang plataporma sa negatibong paraan.
Pero bakit hindi?
Lumipas ang maraming taon, nagka-palabas ka sa TV,
kaya mong mahamak ang mga tao sa napakaraming bagay,
pero pinili mong hindi gawin. Bakit, sabihin mo?
Oo, at kapag nakita mo ang ibang tao na sinasamantala ito
para makapanira,
nakakapanlumo, sa tingin ko marami ang nanlumo at namanhid dito.
At sabi mo na noong bumili ka ng karayom na pang-ganchilyo online,
- ay napakababa ng disposisyon mo. - Oo, oo.
Ibig kong sabihin, ewan ko kung may matutulong ang pag-gaganchilyo,
- pero sige. - Alam ko.
Metapora lang ang pag-gaganchilyo.
Pero natuto ako nito.
Di ba ipinag-ganchilyo kita?
- Nag... Si Gayle iyon. - Hindi, ikaw iyon... Si Gayle iyon.
Apo ni Gayle.
- Nag-ganchilyo ka ng magandang... - Oo... Alam mo, ako...
Ako ang gumawa niyan!
- Ginawa ko 'yan! - Panglamig.
- Ikaw ang gumawa niyan! - Nakakagiliw si Luca.
Oo. Si Luca.
Ang natutunan ko sa pag-gaganchilyo,
mas nakapagnilay-nilay ako,
nagsilbi ito para mapakalma ang isip ko
sa paraang kailangan ko, sa ganoong paraan.
Iyon ang nagagawa ng pananalig sa iyo.
Alam mo? Sinasara nito ang iyong isipan.
Masyado nating iniisip kung paano makakatakas.
At ang isip natin, wala tayong tamang kontrol dito.
Kaya isusuko mo ito, alam mo 'yon?
Kailangan mo isuko sa bagay na mas malakas sa iyo.
Pero ang natutunan ko doon, ang nagawa kong tuklasin,
ay parang, kapag nasa ganito tayong sitwasyon na napakalaki ng problema
at mahirap lutasin,
kailangang talaga nating tutukan ang kaya nating kontrolin.
Iyon lang talaga ang magagawa natin, asikasuhin ang problema natin.
At hulaan mo? Sapat na iyon.
Nasa mundo tayo kung saan ang mas malaki ay mas mahusay,
na lagi tayong may ginagawa.
Lagi nating hinaharap lahat sa malaking paraan.
Nararanasan ng mga anak natin.
Kapag may sulat para sa akin, sinusubukan nila, sa edad 15,
"Ililigtas ko ang mundo. Aayusin ko ang lugar ko."
At ang totoo sa akin, wala ka pang lakas o tatag para gawin iyan.
Kailangan mong tutukan ang simula,
at kapag edad 12 o 15 ka, gawaing bahay mo ito,
Magtapos ng pag-aaral.
At ang aral na natutunan ko mula roon ay ang,
magsimula sa maliit na bagay na kaya mong kontrolin.
- Tama iyan. - Kontrolin ang kaya mo.
Tama iyan.
Ang isang tema
na umaangat mula sa mga pahina ngThe Light We Carry para sa akin
ay na pinalaki ka nang maayos.
- Sinuwerte ako. - Pinalaki ka nang maayos.
- Pinagpala ako. - Diyos ko, meron kang kahanga-hangang
- bituin, mabubuting magulang. - Oo.
Oo. Na nag-alaga sa iyo at may bukas na pag-iisip.
At sa tingin ko, ang maganda talaga doon ay
nag-alay ka ng... isang buong seksyon, kabanata para "Kilalanin ang ina ko,"
at ilan sa napakahusay na aral sa pagpapalaki ng anak,
isa sa paborito ko, "Maging magulang sa anak na meron ka."
- Oo, totoo. - Ang husay noon.
Pero ang naiwan sa akin, ang pakiramdam na,
grabe, sana lahat kami nakilala namin ang ama mo.
Oo.
Sana nakilala namin siyang lahat
kasi ang mensaheng ibinigay niya sa iyo bilang isang batang babae,
"Walang sinuman ang makakapagparamdam sa iyo nang masama sa sarili mo,
kung maganda ang pakiramdam mo sa sarili mo..."
- ...ang pinagbatayang tema ng libro. - Oo.
- Oo.
Sa pagtatapos ng araw natin,
hindi natin hawak ang iniisip, sinasabi, o ginagawa ng tao.
Hindi natin hawak.
Hindi puwedeng nakadepende sa iba ang ating liwanag, tama?
Dahil baka wala sila nito para ibigay.
Isang buhay na aral ng buhay ang ama ko para sa sakin,
dahil isa siyang Black na lalaki, uring manggagawa,
mahirap siguro, kahit hindi namin naramdamang mahirap kami,
alam mo 'yon, na may MS
at naghirap sa kapansanan buong buhay niya.
At nasaksihan namin ang paghina ng katawan niya,
at inumpisahan ko ang kuwento sa tungkod niya kasi mahalaga iyon.
Alam mo 'yon? Imbes na sumuko sa buhay,
puwede namang kalimutan ang lahat at mangolekta ng benepisyo sa kapansanan
hindi magtrabaho buong buhay niya.
Pero pinili niyang gamitin anumang mayroon siya.
Una, iyong tungkod, at noong hindi na ito gumagana,
pinalitan ang mga ito ng dalawang saklay.
At noong mga iyon naman ang hindi na gumagana,
kinailangan niya ng gabay.
Pinalitan niya iyon ng panglakad.
Kalaunan, gumamit na ng motor na upuan.
Buong buhay namin. Pero hindi siya kailanman tumigil.
Hindi niya sinisi ang sinuman,
hindi niya hinayaan ang... pagkabigo na siguro... siguro nakadama siya ng,
hindi kailanman sumuko.
Hindi siya nabago nito, alam mo?
May mga oras na babagsak sya,
'Di ko alam kung natumba siya patungo sa trabaho,
pero tumutumba siya sa bahay, natatapilok sa basahan.
At ang makita ang iyong ama na natutumba,
inilantad nito lahat ng mga kahinaan namin.
Nakakatakot ito,
pero ginawa niya ang lahat para tumayo agad at tumawa na lang
dahil magandang tulong din ang pagtawa.
Pero ang natutunan ko sa kanya, at sinasabi ko sa libro ko,
"Madadapa ka, tatayo ka, patuloy kang kikilos."
Kaya kung nakahanap siya ng liwanag sa lahat ng pinagdaanan niya,
at kaya niyang maging ilaw para sa iba,
dahil para siyang ama ng maraming wala noon,
sa pamilya ko, sa komunidad.
Nakita niya ang sarili niyang liwanag at tinuro niya na trabaho ko iyon,
na makita ang sarili kong liwanag.
Oo. Kaya gusto ko iyon bilang nangungunang tema ng libro,
"Walang magpapabagsak sayo 'pag masaya mo iyong kalooban"
At ang sinasabi mo saThe Light We Carry
ay trabaho mong gawin ang dapat para gumanda ang pakiramdam mo sa sarili.
- Responsibilidad mo iyon. - Tama iyan.
Palagi nitong pinagagaan pakiramdam ko.
Parang ipinapakita sa akin ng ama ko na may kontrol ako sa buhay ko.
- Oo. - Na-kontrol ko ang nararamdaman ko.
Hindi ko kailangang umasa sa pagiging mabait ng isang tao sa akin,
maging patas sila sa akin.
Hindi patas ang buhay.
Kaya kapag naiisip ko ang ama ko, 'pag nakakadama ako ng awa sa sarili,
naaawa ako sa sarili ko, pakiramdam ko kasalanan ito ng iba,
Iniisip ko ang ama ko, at nananatili akong naka-focus, at matuwid,
at malinaw ang pag-iisip, at may pagpapasalamat,
sa mga paraang ako lang, ito... ito ay isang regalo.
Puwede mo bang tapusin ito? "Naririnig ko pa rin ang boses ng ama ko 'pag..."
Kahit kailan.
Ibig kong sabihin, kasing lalim ito ng, kahit kailan.
Naririnig ko ang boses n'ya sa isip ko.
Kasama ko ang boses niya sa unang araw ko sa Princeton,
isinasaayos ang sarili ko dito sa balwarte ng elitismo.
Alam mo 'yon? Kasama ko siya sa unang araw ko sa law firm.
At kahit noong nawala siya,
kasama ko pa rin siyang naglakad sa altar
dahil tinulungan niyang makita ang taong para sa akin.
Kaya nakita ko si Barack.
Nagawa ko siyang makita, nang higit sa panlabas na itsura,
at maganda ang panlabas na itsura, mga kaibigan, pero...
pero nakita ko kung ano ang mahalagang mahanap sa isang lalaki.
Alam mo? Kasama ko siya ngayon, kasama ko siya sa entabladong ito.
Siya ang tinatawag ko kapag nagsasalita ako ng katotohanan sa tao
ang ipinapakita ko ang pagging totoo at kahinaan ko.
Nandito s'ya kahit kailan.
Gustong ko na sinabi mong natulungan ka niya sa maraming bagay
para makita mo ang dapat mong makita kay Barack Obama.
Pag-usapan natin si Barack?
- O, oo, sige. Oo, sige. - Okay.
Sinubukan ng mga tao na makuha ang kuwento ng pag-ibig ninyo.
- O, ayan na siya. - Sinubukang makuha ang kuwento n'yo.
Gumawa sila ng pelikula, drama, gumawa sila ng serye sa Unang Ginang.
Gumawa sila... sinubukan, pero hindi nila kaya!
- Hindi. - Hindi nila kaya.
Pero naibuod mo ito ng buo sa isang pangungusap lang
napakalakas na noong nabasa ko ito,
napatigil ako at napaluha ako nito.
Naalala mo kung anong parte iyon?
Hindi, ano iyon?
Hindi ko alam kung anong parte ang napaiyak ka.
Okay, ang pangungusap...
Sinabi mo tumira kayo sa maraming lugar.
- At... "At si Barack ang tahanan ko!" - O, at si Barack ang tahanan ko.
- Oo. -"Ang tahanan ko."
- Ang tahanan ko. -"Ang tahanan ko."
Oo, siya.
Umuwi ka at tingnan mo kung kaya mong itanong sa sarili mo iyan.
Tungkol sa taong mahal mo.
Nakakatuwa ka.
Sila ba ang tahanan mo?
At mahalaga sa akin kung paano mo ito ipinaliwanag sa amin,
iyong unang trip sa Hawaii.
Dahil nung una kang dumating sa Hawaii, hinahanap mo...
at naiintindihan ko, masipag ka
'di pa nakita ang Hawaii,
hinahanap mo ito saHawaii Five-O
Sa may alam ng palabas.
- Mai Tais at paglubog ng araw. - Mai Tai at pulutgata...
...honeymoon suites.
Pero sa halip...
Na naging byahe pauwi para bisitahin ang pamilya niya.
Taga doon siya.
Hindi siya bumalik para magbakasyon,
bumalik siya para sa mga kababayaan n'ya.
Pero bata pa ako noon at... malamig noon sa Chicago
naisip ko, "Pupunta ako sa Hawaii.
Magiging romantiko ito."
Lumapag kami at dumiretso sa apartment nila Toot at Gramps.
Walang karagatan.
Isang mataas na gusali, nasa ika-10 palapag sila,
alam mo 'yon, pumasok sa loob. Parang bahay ng mga lolo at lola ko.
Parang nasa timog bahagi ng Chicago, na nakakatuwa.
- 'Di ba? - Oo.
Ang malaman na pamilyar ako sa pamilya niya, tama?
Naglambingan kami. Ano ang nasa TV?
60 Minutes.
At, alam mo, naglabas sila ng ilang TV tray
at kumain kami ng tuna sandwich at matamis na atsara.
Para akong, "Oo, gusto ko ito."
Minsan, sa dagat ang punta.
Gusto ko ang sinabi niya,
-"Okay, tara na." -"Balik na tayo'."
-"sa bahay." - At, "Aww," alam mo.
Bata ako at walang alam at nakaramdaman na,
"Hindi ko alam kung gusto ko ito. 'Di ito kasing romantiko ng inisip ko."
Hindi ko pinakita iyon.
Alam ng nanay ko na hindi ako kumilos ng hindi tama.
- Napaka... - Iniisip mo,
-"Nasaan ang Hawaii sa palabas?" - Saan...
Tama. Eksakto.
Pero tatapusin ko ang kuwento sa pagsasabing,
ang pinapakita sa akin ni Barack ay ang totoong siya.
At minsan, bilang taong hinahanap ang kabiyak,
Akala natin mais tai at dapit-hapon ang ating hanap,
ang kailangan natin ay may respeto at mahal ang pamilya
- at nandiyan para sa kanila... - Nakikita mo.
- ...palagi. - At pinapakita niya sayo.
At pinahalagahan ni Barack ang oras kasama ang pamilya niya.
Masarap sa dagat,
pero ang makasama ang kanyang ina, kanyang lola, kanyang kapatid,
tulungan sila sa kanilang gawain, siya ang lakas ng pamilya nila.
At sasabihin ko sa inyo, palagi siyang nandiyan
para sa akin at sa mga bata sa parehong paraan.
Nandiyan siya kapag kailangan namin siya.
At iyong ang pinakita niya sa sa Hawaii
noong nagpunta ako sa dagat.
Sa tingin ko, ang pinapahalagan din namin
saBecoming at saThe Light We Carry
ay napaka-totoo mo tungkol sa inyong relasyon,
tungkol sa buhay ninyo, na hindi lahat perpekto.
Sabi mo, natagalan at maraming pagsasanay
para pagtulungan ninyo ang hindi pagkakaunawaan.
- Kaya, ano ang istilo mo at istilo n'ya? - Oo.
Alam mo, sinabi ko ito sa kanya, at sinabi ko na ito noon,
isa sa mga iba kung paano kami magpakita ng pagibig
ay dahil malayo ang pamilya niya at madalas s'ya magbyahe,
kinailangan niyang matutong magmahal nang malayo, alam mo?
At ibig sabihin noon, mas maraming palitan ng salita at pagmamahal,
mas pisikal, alam mo...
- Ang "mahal kita" at. - Oo, "mahal kita."
-"Mahal din kita." Alam mo? - Oo.
Lumaki ako kung saan lahat, ay,
magkakalapit sa isa't isa, alam mo,
lahat ng mga tiya at tiyo, at dakilang tiyuhin at pinsan
at, alam mo, lahat nagdiwang ng kaarawan.
Kaya magkasama kami tuwing huling linggo,
dalawang beses, at, "Maligayang kaarawan sa iyo."
Palagi kaming magkasama, kaya, "Paalam.
Wala na ng mahal kita kasi makikita kita ulit, tama?"
Kaya ang pagmamahal para sa akin ay ang laging nariyan, parang,
"Oo, oo, tigilan mo ang kakahalik sa akin, maglaba ka na."
At magkaiba rin kami ng pag-uugali. Alam mo?
Hulaan mo ako? Medyo mainitin ang ulo, alam mo?
Madaldal, mabilis magalit.
Parang, "Ano?!" Gusto ni Barack ng makatwirang usapan.
Ako ay parang, "Makatwiran? Hindi ko maintindihan.
Galit ako.
'Wag mo dalhin sa'kin ang listahan mo.
Mabuti pa ay umalis ka at hayaan akong kumalma."
Ayokong marinig ang anumang dahilan mo.
Gaano katagal... Ano ang yugto ng pagpapalamig sayo?
Siguradong, parang, ang akala niya ay parang,
"Limang minuto na. Handa ka na bang maipag-usap?"
Parang, "Hindi 'yon sapat!"
Tapos na.
Inaabot ito ng oras.
Minsan puwedeng ilang araw na hindi...
Ayaw ko lang makipagusap sa'yo ngayon.
Pero kailangan...
Kailangan namin matuto pa'no makompormiso.
Kailangan kong matuto na hindi sumabog sa kanya, 'di ba?
At, kailangan niya rin akong bigyan ng espasyo para kumalma.
Iyan ay isang aral.
Nagsasanay pa din kami noon, pero binabahagi ko ito
kasi ang dami kong nakikitang mga batang magasawa
na hindi alam kung ano ang totoong pag-aasawa.
Alam mo?
Mas marami silang ginugugol
na oras sa pagpili ng ikatlong damit para sa kasal at resepsyon
at sa wish board ng mga bulaklak na gusto nila,
at pagpaplano ng ikatlong bachelorette.
Sobrang laki ng ginagastos ninyo sa mga kasal.
Sobrang laki.
Oo, gusto n'yo ng bonggang anibersayo.
Gusto ninyo ng malaki, sobrang bonggang anibersaryo, tama?
Pero kailangan nating maging totoo sa mga tao,
Naniniwala ako, marami sa atin ang dapat maging tapat
sa gawain para makabuo ng buhay kasama ang ibang tao.
Para sa akin, parang hindi... kontrobersyal iyon, alam mo?
Ang kontrobersyal ay isang tao
tulad ng katayuan mo sa buhay na hindi totoo tungkol dito.
Tumpak iyan.
Parang, "hashtag relationship goals,"
at ako, "Nagalit ako sa kanya sa larawang iyan."
At saka...
Sinabi mo kay Gayle habang naglilibot sa Philadelphia,
noong nakaraang ilang linggo,
na sa 30 taon ng pagsasama,
ang 10 doon, ay hindi maganda.
- Eksakto. - At alam mo...
ang mga tao naman ay, "Diyos ko!"
Oo. Nagkagulo ang internet, parang...
- At ako, "30 taon na." - Si Michelle, nagpapakatotoo.
- Nagpapakatotoo. - Eksakto.
Dahil ang social media ay malayo sa totoo, alam mo?
Hindi alam ang totoo sa social media kahit nasa harap na nila.
Bakit sa tingin mo, tila, tinamaan sila doon?
- Tulad ng sinabi mong 30 taon... - Dahil 'di maisip ng mga kabataan
ang maging malungkot saglit, ano pa kaya ang 10 taon.
"Hindi ko kaya... Karapatan ko ang maging masaya."
At parang, "Sino ang nagsabi niyan? Saan mo nakuha 'yan?"
Hindi ako pinalaki na ang kasiyahan, ang aking kasiyahan,
at ang damdamin ko sa tahanan. Ganito iyon, "Maupo ka muna.
Wala akong pake sa sinasabi mo."
Pero, alam mo, ang punto ay dadaan ka sa mahihirap na pagsubok.
Dahil kung kasal ka ng 30 taon, at may 10 na hindi masaya,
Kukunin ko ang mga posibilidad na iyon, alam mo?
Nagkataong kasabay ang mga ito ng kapanganakan ng mga bata.
Iyong dalawang iyon, sinira nila ang lahat ng pag-ibig.
Hinigop nila palabas ng bahay.
Dumating silang magaganda at nangangailangan kumain palagi
at hindi makapagsalita at hindi ka puwedeng magalit sa kanila.
Ang ganda nila. Mga anak mo sila.
Kaya sino sa tahanan ang puwede kong, "O, ikaw!
Kasalanan mo ito, Barack Obama."
Pagkatapos, alam mo, lumalaki sila at aalis sa tahanan ninyo
at parang, "O, andyan ka pala,
iyan ang mahal ko. Naaalala kita."
Sampung taon iyon, alam mo?
- Kaya, tingnan mo... - Kaya, ano ang romantiko para sayo?
- Ano sayo ang romantiko? - Ito ay...
Gusto ko kapag nagpaplano ang asawa ko, tama?
Kasi... mahirap magplano
kapag ikaw ang presidente o dating presidente,
Kaya kung kaya niya magsorpresa...
At sobrang saya niya sa sarili niya kapag nagtagumpay siya, tama?
At ang ika-30 anibersaryo namin ang pinakabagong romantikong ginawa niya
dahil inulit n'ya ang pulutgata namin,
kung saan nagmaneho kami sa baybayin ng Pasipiko noong kinasal kami.
Nagsimula kami sa San Francisco, umupa ng kotse, nagmaneho sa Big Sur,
tumigil, at nakita ang Redwoods, at dumaan sa Santa Barbara,
at tumigil sa LA, at kami lang dalawa noon.
Ginawa niya iyon.
Ngayon, 'di lang kaming dalawa, may kasama kami,
at kasama ang mga ahente namin, at tatlong kotse sa likod.
Sa larawang iyan, may 12 tao sa likod, sinusubukang magtago.
Nagbago na, pero sobrang sabik ang lahat.
Sinabi ng mga ahente niya, "Kayo... lalakad na tayo sa susunod."
At parang... sinusubukan nilang... sinubukan nilang kumalma,
at mga tulong.
Nagbabyahe kami ng marami, alam mo?
- Planado n'ya iyon. - Romantiko iyon.
Napakaromantiko niyon. Napakatamis.
At hindi siya nag-golf, kahit isang beses.
Okay. Kaya saBecoming, marami kang sinabi sa amin tungkol
sa mga taon na wala siya,
at ang mga panahong iyon,
Tingin ko, noong hindi maganda ang pakiramdam mo sa pagsasama ninyo.
Nagbago na ba ngayong nasa bahay na siya?
Lahat ng mga asawang babae ay parang, "Mmm."
Nagbago ba?
- Yeah. - Ibang asawa na ba siya ngayon
kaysa noong mga taong puno ng tensyon?
Alam mo?
Hindi, tingin ko hindi siya nagbabago, alam mo?
Nag-grow na ako, nag-iba na ako.
Natutunan ko na sa mga taong ito, alam mo 'yon,
kailangang pasayahin ang sarili.
Babalik ito sa mga aral mula sa aking ama.
Hindi niya hawak ang kasiyahan ko.
Mahal niya ako, nagaalala siya,
pero karamihan sa lungkot ko ay dahil sa mga pinili kong gawin,
tulad ng maging perpektong ina.
Kailangan lahat ng tama.
Kailangan ng trabaho siguraduhing...
hawak ko ang sarili ko sa pamantayan na nakakapagod para sa akin.
- At imposible rin. - At talagang napakaimposible.
Dahil kaya mong makuha,
siguro, pero hindi lahat...
nang sabay.
Sabihin natin iyan ulit.
Ikaw ang magsabi.
Puwede mong makuha lahat, pero hindi sa iisang panahon.
Hindi mo talaga kaya.
Alam mo, iyang buong...
Hindi, imposible iyan,
lalo na kung gusto mong maging mabuti,
ibigay lahat ng oras sa mga anak.
Napakahirap nitong balansehin.
Natutuwa talaga ako saThe Light We Carry
noong nagkuwento ka kung paano ninyo natanggap ni Barack
na hindi lahat kaya para sa isa't isa,
at iyan ang dahilan bakit mahalaga ang ng mga kaibigan ninyo,
at sabi mo, nakatulong alisin ang tensyon sa pagsasama ninyo.
- Oo. Tamang tama. - Anong kwento ng hapag kainan?.
Alam mo... sige.
Ikukuwento ko noong nakita mo ang hapag kainan ko.
- Sabihin mo, sige. - Ikukwento ko?
Wala iyon sa libro, pero...
Mabait na nag-host si Oprah ng ika-50 kaarawan ko.
- Ika-50 iyon? - Oo, tama.
'Di lang iyon... hindi ko dapat ikuwento.
- Puwede ko pala ikuwento. - Oo.
Nag-oo ka bago mo malaman iyon?
Hindi, alam ko... Gusto ko magkuwento ka...
Kanina lang...
sabihin nating si Barack Obama, Presidente ng Estados Unidos,
ay tumawag sa akin para tanungin ako kung puwede akong mag-host...
At bago matapos ang usapan,
sabi niya, "Tandaan mong mabuti na ako ang tumawag sa iyo.
Ako ang nagsabi sa iyong ayusin ang lahat ng ito.
Ako ang tumawag. Hindi katulong ang pinatawag ko."
Noong kinukuwento mo iyan,
- kaya pala sinabi niya iyon. - kaya sinabi n'ya.
-"Ako ang tumatawag." - Tama.
Dadalaw kami sa inyo, magiliw ka na nagho-host sa amin,
sabi mo, "Isama mo mga kaibigan mo," at parang, "Okay."
At s'ya naman, "Ilang tao?" Sabi ko, "Parang 12."
- Labing-dalawa. - At...
Anong sabi mo? "Wala kang 12 na maayos kaibigan."
- Oo. - Ako naman, "Mayroon ako.
- Hindi ko ini-stack ang date!" - Sinong maraming kaibigan?
Ako.
At si Oprah ay, "May Gayle ako."
- Ang sabi ko... - Ang tanging taong
may 12 na mabuting kaibigan ay si Hesus at mga disipulo.
Siya lang ang meron.
- Pero nakilala mo... - At pinagtaksilan siya ng isa.
Okay?
- Pero nakita mo ang hapag kainan ko. - Oo.
Nakita mo na kinokolekta at pinapanatili ko ang mga kaibigan ko.
May roommate ako mula sa kolehiyo,
may matalik na kaibigan ako mula sa law school,
may mga nanay na tumulong sa akin sa Chicago,
para kaming yunit, sabay namin pinalaki ang mga bata.
Narito ang ilan sa mga batang iyon.
- Para ko na silang mga anak. - Oo.
May buong grupo ako ng mga kaibigang nanay at mga babae
sa Washington, D.C.
na naiintindihan ang ganoong buhay,
isang pares ay kasal sa mga tao sa administrasyon ni Barack.
At kapag nasa ganoon kang mundo,
kailangan mo ng iintindi sa iyo, iyong pinagdaanan.
Gagawin ko lahat para sa kanila.
Kaya hilig kong kumilala ng tao sa buong buhay at panatilihin sila.
Dahil nagdadala ng iba't ibang bagay ang iba't ibang tao sa buhay ko.
Pero ang huling punto, tinatawag ko silang hapag kainan
dahil ang hapag kainan sa aming bahay ay palaging ang lugar
na ligtas ang pakiramdam namin.
Dadating kaming parang mga bata na may hinanakit sa palaruan
at iyong mga bigayan ng mag-kapitbahay
at reklamo tungkol sa guro o hindi makatarungan
at puwede mong iiyak lahat ng iyon sa hapag kainan.
Dama mo na ligtas ka.
Ito siguro ang unang lamesa na nadama kong nakikita ako ng mga magulang ko
na nagustuhan ang mga kuwento at boses namin.
Pero lagi kang nababago sa lamesa na iyon.
Puwede mong ilabas lahat ng insulto at pangmamata
at sumigaw at tumili at ilabas ang lahat lahat
para maayos mo ang iyong sarili
at magpakita sa lahat na parang bumalik sa katinuan.
Kaya ganoon ang hapag kainan ko para sa akin.
Napakaraming aspeto sa buhay ko, alam mo iyon?
Napakarami ko nang naging papel, mula sa pagiging ina at propesyonal,
at marami pang iba,
na ang lamesang iyon ay lumaki nang lumaki.
Tanong ito na naisip ko ngayon.
Lahat ba ng mga kaibigan... Nakilala ko silang 12, hapag kainan...
Nanatili ba ang lahat ng kaibigan mo noong pumunta ka na sa White House?
Hindi.
- Hindi. - Alam mo kung bakit?
Naalala ko na nagusap tayo,
at nag-uusap tayo tungkol sa... sabi mo, "Nawalan ng hangin,"
- Oo. hindi. - Nawalan ng hangin, hindi makaakyat."
At nagkukuwento ako tungkol sa pagkakabigan dahil tayo...
Pakirmdam ko ay...
Sinasabi sa pag-aaral na mas kaunti na ang mga kaibigan ng tao,
at nag-uulat tayo ng seryosong bilang ng kalungkutan.
Lungkot, oo.
Tingin ko, nawala na ang nakagawian natin.
Tingin ko ang kabataan, dahil sa pandemia,
akala nila may kaibigan sila sa social media.
Naalala ko ang unang account ni Sasha noong bata pa siya,
at hinayaan siyang... anumang tawag doon,
Tapos ay lumabas siya pero...
Kasi sinusundan namin siya sa lahat, mga agent, staff.
Para akong, kung magkakaroon ka nito,
Makikita ng lahat.
Tapos may bumalik at,
"Alam mo, libo ang kaibigan si Sasha,"
ako naman, "Munting bata,
hindi mo kilala ang mga tao na iyan." alam mo 'yon?
Ganoon ang kabataan... Maaga.
Akala mo libo ang kaibigan mo, sampung taon ka lang?
Tapos na tayo sa ganyan.
Pero kailangan natin sila.
Kailangan natin ng totoong ugnayan.
Kailangan natin ng koneksyon para mapanatili tayong nakatayo at matatag.
Kaya para sa mga hindi napili
- o kaya... nawalan ng hangin... - Balik tayo sa...
- Oo. - ...hindi napili.
Sa mga kaibigang hindi napili
kailangan mo ba talagang sabihin sa kanila na, "Paumanhin,"?
May iba't ibang paraan para sa ibat' ibang tao, tama?
Depende sa kung ano ang isyu ninyo.
Pero ito ang isang natutunan ko.
Manatiling bukas sa kaibigan, maging bukas din sa mga bago.
Gusto ko ito sa mga anak ko
Ayoko silang mabuhay sa mundo na takot magsalita
at makipagkaibigan, alam mo?
Dahil ramdam mo, kaya mo magtiwala,
kapag ang tao, kung gaano... puwedeng dalhin,
pero 'pag nakilala mo talaga sila, kailangang...
- paniwalaan sila. Maniwala ka. - Kailangang maniwala, at magpatuloy.
Ang ibang kaibigan, may kahinaan na okey lang sa regular na kaibigan.
Pero sa sandaling... nasa White House na,
parang, "O, ikaw... o, hindi puwedeng ganyan kang tao...
- dito sa loob. - ...dito sa loob, alam mo 'yon?.
Parang, "Marami kaming kailangang baguhin."
- Tumpak. - Alam mo?
At hindi puwedeng sila ang sisira.
Posibleng si Barack may ilang matira...
noong nanunungkulan pa s'ya.
Kung mga kaibigan ko ang hindi kumilos ng tama?
Para iyong, "mabagal na paglisan."
Alam mo iyon?"
Kung saan hindi mo agad sila aalisin sa buhay mo,
pero hindi ka na palaging nandiyan para sa kanila?
- Mabagal na pagalis. Okay. - Mabagal na pagalis.
Maganda talaga kung paanong saBecoming tinalakay mo ang tungkol,
at ginamit mo ang salitang ito, ang mabilis na pagbabago ng mga bagay
noong ikaw ay nasa White House.
At saThe Light We Carry,
kinuwento ang pagiging kakaiba nito.
- Oo. - May parte kung saan sasabihin mo,
"Kailangan natin ng kahon ng lapis para kay Sasha at damit sa akin,
at lalagyan ng toothbrush at tulong pang ekonomiya.
- Oo. - Na ang mga araw ko ay naging halong
kainipan at ang ekstraordinaryo," sinabi mo yan.
Gusto ko din ang sinabi mo tungkol
sa panonood kay Sasha sa unang pagkakataon na may kalaro
at nang nakahinga ka ng maluwag nang maayos ang lahat.
Tapos ay sinundo na ang kalaro niya,
sabi ng drayber, "Bawal lumabas dito."
Oo.
At naging isa sa mga espesyal na kaibigan ang nanay na iyon.
Tumpak.
Mas nag-alala ako sa pagalis ng mga bata
at may normal na buhay na,
at walang mas nonormal pa sa pakikipaglaro sa loob ng bahay,
kahit pa nasa White House.
Ang pagkakaroon ng toong kaibigan at pakiramdam ng regular na magulang.
Pagpunta sa mga pagpupulong sa paaralan
at, alam mo, si Barack ang taga sanay ng Vipers sa ikaapat na baitang,
liga ng basketball sa mga bata.
Siya ang taga sanay.
Hindi ko alam kung naikuwento ko na iyan noon.
Isinulat niya iyon sa libro niya,
pero siya ang tagasanay ng grupo sa ikaapat na baitang ni Sasha.
Nagkagulo ba ang tao?
"Di sila makapaniwala,
malamang lalo na sa lahat ng tao gym,
pero unti-unti siyang nakampante, dahil parent coach team ito,
bilang isang napakahilig sa basketball, labis siyang balisa
na hindi nakasintas ang mga bata
at hindi sila seryoso sa laro.
Pakiramdam niya ay sinasayang nila ang mga kakayahan nila,
at 'di lang si Sasha ang nasa grupo,
nandoon din si Maisy Biden, na pinakabatang apo ni Joe.
Matalik na magkaibigan.
Pero napakagaling na atleta ni Maisy
at alam ni Barack ay kaya nilang maging kampeon.
Kaya dahan-dahan niyang inalis ang pagiging tagasanay nya
at sinimulang magensayo sa labas para sa mga bata tuwing walang pasok.
Natuto sila ng laro, ang isa ay ang "kahon"
parang... iyon lang ang nakaya nila, dalawang laro.
Pero ang magensayo sa gym sa kahit aling Linggo kapag naglalaro sila...
lahat kami ay pumunta kasi lahat kami ay kasali na.
Kaya isipin mo ang isang munting gym sa komunidad kapag Linggo
kasama ang Presidente, Unang Ginang, Bise President, Pangalawang Ginang,
Lola, si Malia, at lahat ng mga bata,
at lahat ng mga ahente nila bumaba dito sa isang gym na ito,
tapos nariyan ang mga tao sa kabilang panig, tama?
At hindi naman parang nagpipigil si Joe o si Barack.
Para silang, "I-shoot mo ang bola! Nakawin mo! Talunin mo siya!"
- At kailangan kong sabihin na, "Joe." - Ikaapat na baitang ang bata.
At ikaw ang Bise Presidente.
Okay.
At ang mga batang ito ay parang, "Sinisigawan ba niya ako?"
Pero ang pakiramdam noon...
Ay parang... pakiramdam namin noong panahong iyon ay buhay kami,
at hindi lang trabaho ng bansa ang ginagawa namin,
pero hindi namin pinapabayaan ang mga anak namin.
Responsibilidad namin bilang magulang na siguraduhing hindi sila mapariwara.
Kahit kami ay nagtatrabaho sa health care
at tumutulong sa edukasyon ng mga bata.
Sino tayo kung hindi natin...
- Mahusay. - ...aalagaan ang atin,
ang ating mga anak.
Ang nakakagulat saThe Light We Carry
ay namulat ka sa iyong mga kahinaan.
Ibig kong sabihin, naikwento mo lahat sa libro,
na nagparamdam sa amin na mas napalapit kami sa iyo,
dahil pinakita mo sa amin na talagang totoo ka.
Kaya, gusto kong malaman kung hirap ka pa din maging komportable,
O, Diyos ko, oo.
Iyong isip na puno ng takot ay nandiyan pa rin.
Sinusubukan ko pa ring kontrolin siya.
Pero, oo, sa tingin ko, nakatatak na sa DNA ko iyan bilang Black woman.
Nadito ako ngayon,
pero maraming nangyari sa akin na hindi maganda.
Hindi ko alam kung naaalala mo kung paano sa'min
noong una kaming dumating sa White House,
noong hinahamon ng mga tao ang birth certificate ng asawa ko
at tinatawag akong galit at masamang Black woman
at inaakusahan kaming hindi nagmamahal sa bansa,
hindi "pagiging Amerikano," "isa sa kanila."
Kasama iyon sa laro ng "pagbubukod" sa amin, sabi ko nga,
"Gawin silang iba, hindi tulad namin,
at pagkatapos ay matatakot kayo sa kanila."
Hindi mo pakakawalan ang pangangailan na palaging patunayan ang sarili mo
dahil napakababa ng pamantayan ng mga tao para sa iyo.
Alam ko na marami sa nanonood dito ngayon
ang nakaranas ng mga taong patuloy na
- minamaliit sila. - Tama. Tama.
Na pinagsasalitaan ka, na mababa ang tingin sa iyo, na hinuhusgahan ka
dahil sa... kaibahan mo, anuman iyon.
Muli, malawak ang ibig kong sabihin sa pagiging iba.
Dala-dala mo iyon.
Pero pinagtrabahuhan ko na subukang gamitin ang enerhiyang iyon
at palakasin ang aking liwanag at huwag hayaang padilimin ng iba.
Sinubukan kong ipakita ang ugali na, "Ipapakita ko sa iyo.
Akala n'yo hindi ko kaya?
Akala n'yo hindi ako magiging magaling na Unang Ginang?
Paghihirapan ko itong mabuti."
Kaya ang pagtatrabaho nang mabuti, para sa'kin, ang paraan para lumaban.
Pagtatrabahuhan ko ang daan para makita ng tao.
Sa tingin ko sinumang tao wala sa kulay ng balat
ay maiintindihan ng lubusan ang sinasabi mo saThe Light We Carry
na sa walong taon bilang Unang Ginang, sabi mo,
"Naging listo ako at maingat at alam kong si Barack at ako,
at ang mga anak namin, nakatutok ang mga mata ng buong bansa,
at bilang isang Black sa isang makasaysayang White House,
- hindi kami puwedeng pumalpak. - Oo.
At hindi nga.
Hindi talaga!
Hindi kahit isang beses!
Kahit isang beses!
Kahit isang beses ay hindi ka pumalpak!
Nandiyan ang kulay balat na damit.
Pero nariyan ang kulay balat na damit.
Pero, gusto kong sabihin... alam ko.
Alam mo ba kung gaano ka-pambihira 'yon?
Hindi lang sa hindi sila pumalpak,
wala sa pamilya ang pumalpak.
Walang pasaway sa pamilya.
Pero sasabihin ko lang ang palaging sinasabi ni Marian Robinson,
na pinapanatili tayong mapagkumbaba at nakatutok.
Kinakatawan natin ang katotohanan ng kung sino tayo simula pa noon.
Marami sa atin ang nariyan, mga taong pakiramdam ay iba sila,
na pinapatunayan ang kanilang kahalagahan at hindi nagawa ng mali.
Kaya naman, tulad ng laging sinasabi ng tatay ko,
dapat paulit-ulit kong ipaalala sa sarili ko,
"Hindi ko kayang patunayan ang sarili ko sa salamin ng iba
kung tinitingnan nila ako sa ibang paraan.
Ayoko ituon ang sarili ko d'yan, hindi magiging akin ang lason nila.
At iyan ang mensahe ko sa lahat dito, lalo na sa ating mga kabataan
na nagsisimulang makaramdam ng hirap at sakit ng pagiging iba,
ng mga limitasyon na itinatakda ng iba sa kanila.
Kailangan nating masanay maging mabuti sa ating sarili
at galak na batiin ang ating sarili
at palakasin ang sariling liwanag at pamahalaan ang sariling mga takot
dahil ang ibang tao diyan, hindi nila tayo kailanman makikita.
Hindi ito magiging sapat,
at nilalabanan ko iyan sa pamamagitan ng paggamit ng pakikiramay
at pagpapaala sa sarili
na kung ang isang tao ay nakakulong sa kanyang pagiging maliit,
naghihirap sila sa pagdududa sa kanilang sarili.
Nahihirapan sila sa antas ng pagiging hindi sapat,
at kailangan kong makita iyan
ang makahanap ng awa para doon,
at patuloy na mabuhay na kasing tunay,
kasing hina, kasing totoo ko,
at huwag hayaang pigilan ako nito.
Iyan ay dahil palagi kang pataas , kaya naman.
Oo. Pag-uusapan natin iyan mamaya.
- Ayan ka na naman. - Ayan ka,going high.
Okay. Ano ang pakiramdam ngayon na nakalaya na
mula sa pagmamasid at panghuhusga
sa isang bagay na kasing simple ng
ano ang pinipili mong isuot sa iyong katawan?
Kasi, naalala ninyo noong si Michelle at Barack at ang pamilya
ay pumunta sa Grand Canyon, ang nag-shorts si Michelle?
Sinubukan nilang gawin iyong isang malaking eskandalo.
At naisip ko noong isang araw nang nakita kita sa Atlanta
na naka leather pants...
Sabi ko, "Magpapatawag ng pagdinig sa senado si Mitch McConnell."
Tama iyan.
Kung nakita ka niya sa itim na leather na pantalon...
magkakaroon ng special session para talakayin...
"Ano'ng pinaparating n'ya sa pantalon na 'yon?
- Ano'ng gusto niya sabihin?" - Anong kademonyohan ang plano niya?
"Rebolusyon."
Puwede ba nating pag-usapan ang nagbabago mong istilo, funky...
Anong nangyayari sa lahat ng...
- Alam mo, sa tingin ko... - Ano ang nangyayari?
Oprah, sa tingin ko... nakaka-relate tayo sa '50s, '60s.
Isa pa, kapag matagal ka nang nabuhay
balewalain ang iisipin ng iba... Ibig sabihin ko...
alam mo, ebolusyon lang ito at nagbabago lang
at mapagtanto lang na, "Hayaan mo akong mabuhay,
hayaan mong yakapin ko kung sino ako,"
at iyon ang isang bagay tungkol sa mga gamit, alam mo,
na pinapaalala ko sa kabataan na nakakaramdam na,
"Di ako ganyan mag-isip. 'Di ko pa 'yan naiintindihan."
Ang unang sinasabi ko sa libro para sa kabataang nagbabasa nito
ay maging pasensyoso sa iyong sarili.
Alam mo, gugugol kayo ng oras para mahanap ng boses mo.
Isa itong proseso. Isang ebolusyon.
Hindi ka magiging kabuuan ng kung sino ka man, hanggang
sa makarating ka sa edad namin
at nabuhay ka na ng medyo matagal, nakaranas ng mga pagsubok...
Gusto ko ang librong ito para sa kabataan.
- Bumili ako ng 24 na kopya. - Napakahusay.
Oo.
Nagbayad ako. Hindi ako humingi ng libre.
- Bumili ako ng 24... - Tama 'yan.
Totoo. Bumili ako ng 24 na kopya.
Kailangang mong doblehin iyan.
Para sa...
Tingnan ninyo? Hindi pa makuntento si Oprah.
Pinadala ko...
- Pinadala ko lahat sa mga anak ko. - Oo.
At ang ginawa ko, nilinyahan ko ang iba't ibang bahagi,
tulad ng pahina, 68, pahina 157...
-"Para sa iyo ito!" -"Para sa iyo ito!"
Pagkatapos ay sinulat ko sa umpisa, "Nagmamahal, Mama O at Michelle."
- Masaya akong ginawa mo. - Oo.
- Alam mong mahal ko ang mga anak mo. - Oo.
Para sa'kin, isa itong mahalagang gamit... Mabibili sa bilihan ng magagandang libro.
Sa tingin ko, mahalagang bagay ito para sa kabataan, lalo na,
- maganda ring regalo. - Oo.
At sana ay ito ang simula ng maraming pag-uusap
dahil ang librong ito ay pagbahagi ng aking mga aral.
Ito ang gumana, hindi gumana para sa'kin, pero meron tayo nito,
at kailangan nating maging mahina sa isa't isa.
Naiisip mo bang lahat ng bagay na hindi natin pinag-uusapan?
Oo. Oo, tulad ng Malaking M?
- Tulad ng Malaking M? - Oo.
- Naisip ko... - Ang mga kababaihan ay, "Ano iyon?"
Kumusta ang Malaking M? Kumusta ang buhay may menopause?
Alam mo, maayos ang lahat. Maayos naman ang lahat.
Sa tingin ko, okay naman ako.
Sa tingin ko ang ganda mo!
Pero isa itong byahe.
Alam mo, nangyari ito sa akin bandang 52, 53,
at akala ko mamamatay na ako.
Akala ko talaga... Nagkaroon ka ba ng mga pag-iinit?
Nagsimula ako ng hormone theraphy. Oo.
Kaya wala akong alam doon.
At iyan ang hindi natin alam
- dahil... - 'Di 'yan pinag-uusapan.
At ito pa ang isang bagay. 'Di tayo sinasaliksilk bilang babae.
Bakit hindi natin alam ang lahat ng tungkol dito?
Tapos ay sinasabi nila sa'tin kung anong dapat gawin
sa matres natin at...
Ito ang sinasabi ko sa mga lalaki sa buhay ko.
"Hindi mo ako kilala, alam mo, hindi ka dapat nagkokomento sa akin."
Hindi ka dapat magkaroon ng opinyon sa'kin, sa aking buhok,
kung ano ang nangyayari sa loob ng katawan ko, labas ka dito."
- Labas kana doon. - Gustong gusto ko iyan.
Kaya ikaw... Oo, gumamit din ako ng hormone therapy,
pero wala akong alam tungkol doon noong una.
Kaya wala akong hot flash, mayroon lang...
Noong tinanong ko ang nanay ko, sabi n'ya, "Hindi ko maalala."
'Yan din ang sabi ng nanay ko.
- 'Di ko maalala. - 'Di ko maalala.
Parang, "Inay, wala kang maalala. Anong maitutulong mo?"
Kaya meron akong... Wala akong hot flash,
- pero grabe ang heart palpitation ko. - O, oo.
Pumunta ako sa napakaraming doktor, at walang nagsabi na,
"O, alam mo ba? Posibleng ito ay..."
'Yan ay dahil walang nagtutuon ng oras para sa isyung ito.
Tingin ko babaguhin ito ng ating henerasyon...
- Tama. - ...dahil ayaw natin pagdaanan 'yan
ng ating mga anak. Kaya pag-usapan natin.
Sabi sa akin noon ni Maya Angelou, "Anak, ang ikalimampu mo ang lahat
- ng gusto mong maging. - Oo.
Ang ikalimampu ang lahat ng gusto mong maging."
Nakakamangha ito!
Nararamdaman mo ba 'yon?
Ito ang pinakamagandang panahon na damang-dama ko na ako ay ako.
At iyon ang... Dito ko nararamdaman ang talino ko.
At sa tingin ko, parang, "Social media ulit ito."
Parang ang lahat... Gusto nating makinig sa kabataan
kasi akala natin, mahalaga ang pagiging bata.
Hindi n'yo alam.
Parang, kung gusto kong makinig tungkol sa pagiging ina,
gusto ko itong marinig mula sa taong naranasan na ito, alam mo?
Gusto kong makita kung ano ang kinalabasan ng iyo
bago ako magdesisyon kung susundin ko ang payo mo.
Kaya gusto kong kausapin ang nanay ko tungkol sa pagiging ina,
hindi ako makikipag-usap
sa isang tao sa 'Gram or anuman.
Na nagpapalaki na ngayon ng mga anak.
Pero iyan ang isang bagay tungkol sa babae at kaalaman.
Tumatanda tayo at wari nilalabas tayo ng lipunan para magpastol.
Tumatanda ang lalaki at pinupuri, ang puting buhok nila ay, "O, sexy!"
Kailangan nating magmukha na tulad noong 20 lang tayo.
Kung hindi, talunan tayo.
Napakatalino natin ngayon.
Napakaraming matalino sa mga babae sa edad natin at higit pa.
Ang sinasabi ko lang sa mga babae ay palawakin mo ang kainan mo.
Siguraduhin mo na hindi lang puro mga babae na kaedad mo.
At ganoon rin ang ginagawa ko.
May mga kabataan sa kainan ko, pero may mga matatanda rin.
Napakarami nating matutunan sa pagiging babae lang, pagiging tao.
Pero kailangan natin maging bukas sa katotohanang maalam ang mga babae.
At kailangan nating maging bukas doon.
Inabot tayo ng ganito katagal
para lingunin ang ating mga ninuno at angkinin ang tagumpay.
Sinasabi ng mga lalaki... Sila ay 20. Na, "Ako ang lalaki,"
at parang, "Wala ka rin namang alam."
Pero kailangan nating magpalaki ng bata, maging matagumpay,
at ngayon, puwede akong lumingon
at sabihing, "May alam ko. Tama ako. Madiskarte ako.
Ako ay... Magaling ako dito."
Hindi natin pinupuri ang ating sarili bilang babae hanggang ngayon.
At tinulungan mo ako diyan sa pamamagitan nito.
Pero lahat tayo ay mayroon nito. Nasa loob nating lahat.
Bilang isang magulang, madalas ay hindi mo alam
kung naiintindihan ba nila ang mga aral mo.
- Oo. - Tama?
Pagkatapos mo ikuwento saThe Light We Carry ang tungkol
sa pagbisita n'yo ni Barack sa mga bata.
- Oo. - At nasa bago nila silang apartment.
At may sandali ng pagtanto sa coaster.
- Ikuwento mo 'yon. - Oo.
Inimbitahan nila kami na uminom bago mag-hapunan.
Ito ang unang beses na nakita namin...
Nakatira sila nang magkasama, at tumatanda na sila.
At napaka-sayang panuorin.
May gamit sila at sinubukan nilang gawan kami ng walang tapang na martini.
Alam mo.
May charcuterie board sila,
kahit nagreklamo si Malia sa presyo ng keso.
Sabi n'ya, "Hindi ko alam na ganito pala ito kamahal."
Sabi ko, "Ngayon nagbibilang ka ng pera kapag keso mo."
Tahimik s'ya na tumabi sa charcuterie board,
inubos lahat bago dumating ang mga bisita.
Sabi ko, "bigyan mo ng respeto ang presyo ng charcuterie."
Uminom kami nang kaunti
at inilagay namin ang inumin sa lamesa, at whoop!
Naglabas sila ng ilang coaster.
Sabi ko, "Ngayon may pakialam kayo sa mumurahin ninyong lamesa."
Sabi ko, "Hindi ko kayo nakitang naglabas ng coaster
sa White House sa 100 taong gulang na lamesa,"
alam mo?
Pero magandang makita na nakikinig sila.
At ang pagmasdan sila mula sa likod
na matuklasan ang alikabok, alam mo?
Nahalina si Malia dito.
"Alam mo, nagtanggal ako ng alikabok tapos ilang araw lang, andyan ulit."
- Para akong, "Oo. - Ganoon talaga.
Kaya kailangan palaging maglinis."
Sa tingin ko ang ipinapahayag mong pangarap para sa mga anak mo
ay napakatindi saThe Light We Carry.
Para itong isang manifesto, para sa babae ng ika-21 siglo.
Sabi mo, "Hindi ko gustong makita nila ang pag-aasawa
bilang isang trophy na huhulihin at mapapanalunan."
Oo.
Puwede mo bang ikuwento sa amin ang tungkol sa pangarap mo para sa...
Oo. Gusto kong matutong pumili ang mga anak ko.
batay sa kung sino sila at hindi sa kung ano ang gusto ng lipunan.
Dahil napakakipot ng depinisyon natin ng pagiging masaya.
At hindi ito bagay sa lahat, at sa tingin ko lahat ng depresyon
at pagkabalisa sa parehong bata o matandang babae at lalaki, ay dahil sa
katotohanan na pinagkakasya natin ang ating buhay
sa makipot na mga depinisyon.
Puwede ka lang maging masaya 'pag natagpuan mo ang pag-ibig
ng buhay mo at nagpakasal, tama?
Ang ibang tao ay hindi nabuhay para sa magpakasal.
Puwedeng hindi nila matagpuan ang taong mahal nila,
pero may kasiyahan sa kabilang dako.
Alam kong naranasan mo ito.
Ilang tao na ba ang lumapit at nagtanong,
-"Mag-aanak ka ba?" - Oo.
Mayroon kang nangungunang palabas sa TV,
isa kang kabilyonarya, at halos para bang...
ang mga tao ay,
"Pero hindi ka isang ina. Naaawa ako sayo."
- Oo. -"Hindi, masaya si Oprah."
- Tama. - Nakita ko siya.
- Masaya talaga siya." - Maayos naman ako.
Oo.
Pero gusto kong ang mga anak ko at iba pang batang babae
ay magkaroon ng opsyon ng panahon para ma-diskubre
kung sino sila at pagdesisyunan kung ano ang gusto nilang maging.
Sa tingin ko ganito rin sa mga batang lalaki.
May napakakipot na depinisyon sa ibig sabihin ng pagiging lalaki.
Paano kung 'di mo gustong magnegosyo? Paano kung 'di ka natural na lider?
Pa'no kung gusto mong magtrabaho gamit ang mga kamay mo?
Paano kung gusto mo manatili sa bahay at maging stay-at-home na ama?
Isipin mo ang lahat ng mga CEO...
Sa tingin ko, ang dahilan kung bakit maraming 'di masaya at galit na lalaki
at kumukuha sila ng kapangyarihan ay dahil hindi sila nabubuhay sa katotohanan.
- Sang-ayon ako. - Nabubuhay sila sa bersyon
na sa tingin nila ay kung ano dapat ang isang lalaki.
- Kung ano ang gusto ng lipunan. - Tumpak.
Gusto kong hayaan nating magulang na ipakita ating mga anak kung sino sila
bago natin simulang ipataw ang mga ito,
ang mga layunin natin sa kanila
para makahanap sila ng kasiyahan.
Gusto ko kung paano mo tinapos ang libro
kung saan nagkukuwento ka tungkol kay Malia at Sasha.
Tinapos mo ang buong seksyon na sinasabing,
-"Sana mahanap nila ang tahanan. - Oo.
Sana mahanap nila ang tahanan."
Alam mo, sa tuwing may talakayan tungkol sa politika,
kung sino dapat ang tumakbong presidente, lumalabas ang pangalan mo.
Bakit mo iyan sinasabi dito?
Bakit mo iyan sinasabi dito ngayon? Ano'ng ginagawa mo?
Ito ang dahilan. Nasa brunch ako noong Linggo
at pinag-uusapan ito ng ilang tao, at sabi nila,
"Siguro dapat niyang pag-isipan ito.
Sa tingin mo pag-iisipan niya ito?" Sabi ko, "Siguradong hindi."
Puwede mo bang sabihin sa mga tao kung bakit hindi mo ito maiisipan?
Ang pagtakbo bilang presidente.
Una sa lahat, hindi ko pinahayag kailanman
ang interes sa politika.
Kailanman.
Pumayag akong suportahan ang aking asawa.
Gusto niyang gawin ito at naging... magaling siya dito.
Pero walang punto na sinabi kong,
"Sa tingin ko gusto kong tumakbo."
Kailanman. Kaya nagtataka ako,
may kinalaman ba ang gusto ko sa anumang bagay?
- Maganda iyan. - May kinalaman ba dito
kung ano ang gusto kong maging?
Mahirap ang politika, at ito...
At ang mga taong pumapasok dito...
Tulad ng pagpapakasal, tulad ng mga bata, dapat gusto nila!
Dapat nasa puso mo ito dahil napakahalaga nito.
Wala ito sa puso ko.
Nasa puso ko ang serbisyo,
nasa puso ko ang pagtulong, pagtatrabaho sa mga bata, iyan ang...
Ilalaan ko ang buhay ko para iparamdam sa mga bata na nakikita sila
at mahanap ang liwanag nila.
Iyan ang gagawin ko.
Hindi ko kailangan ng opisina para gawin 'yan.
Ang totoo, sa tingin ko, mas epektibo ako sa labas ng politika
dahil ang nakakalungkot, hiwalay na masyado ang politika.
Sa oras na magdeklara ka ng partido,
ihiniwalay mo na ang kalahati ng bansa, alam mo?
Ngayon, siguro ang mga taong hindi sang-ayon sa akin sa politika,
puwede pa ring makakuha ng bagay na makakatulong sa kanila.
Siguro puwede akong tumulong sa isang bata na republikan, tama?
Dahil baka makinig sila sa akin. Nilimitahan tayo ng politika.
Ngayon, kailangang alisin natin ang ating sarili mula doon.
Kailangan nating ayusin ang ating mga sarili
kung paano natin tingnan sa labas ng linya ng partido ang bawat isa
dahil iisang bansa pa rin tayo.
Kailangan nating suportahan ang isa't isa sa lahat ng oras.
Hindi natin kayang maghiwalay at masakop.
Pero hindi ako iyan.
Hindi ako ang gagawa niyan sa politikal na paraan.
At sa tingin ko hindi mo rin puwedeng suotin ang black leather pants mo.
Hindi talaga puwede! Kaya ayon.
Bago ko binasa angThe Light We Carry,
pakiramdam ko, at alam ko marami rin sa inyo,
dahil lahat tayo ay napag-usapan kung gaano kalala ang sitwasyon
- kasama ang mga kaibigan. - Oo.
Marami sa amin ang nakakaramdam ng naramdaman mo bago mo ito sinulat,
na napakaraming malalaking problema,
na napakaraming bagay ang kailangang malampasan,
at pakiramdam mo ay may sabwatan ng kaguluhan na nangyayari.
Paano kami makakabalik sa pagtitiwala?
Oo.
Pagtitiwala sa gobyerno, pagtitiwala sa isa't isa...
- Oo. - ...sa isang paraan
hindi natin nararamdamang manhid at pagod tayo palagi dahil dito.
Oo. Sa tingin ko, hindi natin puwedeng maliitin
ang ginawa ng quarantine para mas palalain iyon
dahil pisikal tayong nakahiwalay mula sa isa't isa.
Habang, sa iba, maganda iyon sa pakiramdam.
Parang, "Hay, pagod na pagod na ako sa tao," tama?
Sa tingin ko, kailangan nating makasama ang isa't isa.
Tama.
Tingin ko, 'pag nagsasama-sama tayo
at paghaluin ang ating pagsasama-sama,
umaayos ang pakiramdam natin. Maayos ang pakiramdam...
'Di ba maganda sa pakiramdam makasama kami ngayong gabi?
- Hindi maganda ang pakiramdam ninyo? - At hindi natin iyan nagawa.
Palagi kong sinasabi na mas mahirap magalit nang harapan.
At napahiwalay tayo sa isa't isa.
Nakakarinig lang tayo sa isa't isa mula sa balita at mga balita natin.
At ang karanasan ko sa bansang ito
ay isa itong pagbaluktot ng katotohanan ng kung sino tayo.
Naikot ko na ang buong bansang ito,
sa mga komunidad ng iba't ibang lahi,
at mga socioeconomic background, at mga kaakibat sa pulitika,
at ang mga tao ay...
sa buong board, naging mabait at disente sa akin,
sa aking pamilya, kapag nakilala na nila kami.
Puwedeng hindi sila sumang-ayon, pero 'di tayo ang mga taong nasa TV,
at gusto ko lang na maalala natin iyan.
Na hindi tayo dapat matakot sa isa't isa.
Lahat... Nariyan ang mga outlier ng tao na naghihirap nang labis,
pero karamihan ng mga tao ay tulad ni Toot at Gramps, Inay at Itay.
Sila ay masisipag, tapat, at disenteng tao
na hindi puno ng pribililehiyo,
may utang na loob, taas-noong Amerikano,
handang magtrabaho ng maigi, nagsasabi ng totoo.
Iyan ang bansa natin, at...
Pero kailangan natin ng mga lider...
na pareho ang ginagawa.
Alam mo?
Delikado kapag iba ang sinasabi ng ating pinuno.
Gusto ko ang simula ng libro.
Mayroon ka ritong tula ni Alberto Rios na nagsasabing,
"Kung ang isa sa pamilya ninyo ay masama,
at isang daan ay hindi.
Hindi mananalo ang masama.
Hindi sa wakas.
Gaano man sila kaingay.
Wala tayo rito ngayon kung ganoon."
Ito ang simpleng katotohanan.
So dinadala tayo nito sa kasabihan na katumbas na ng iyong pangalan,
"When they go low, we go high.
We go high."
At sinasabi mo na anggoing high
ay madalas na may sangkot na paghinto
bago ka sumagot sa anuman. Tama?
- Tumpak. - Okay.
Kaya ang nangyari kamakailan sa iyong buhay o sa bansa
na kailangan mong umatras at sabihin, "Huminto at subukang maging mabuti"?
Marami sa mundo ang nakaka-galit sa'kin.
- Sandali. Puwede ko bang itanong? - Oo.
Mabilis ka bang mag-go high?
- Hindi. Hindi. - Okay.
Para iyan sa hapag kainan, naalala mo?
Uupo ako sa hapag kainan at magkakaroon kami ng "go low session."
Alam mo?
Ibubuhos namin lahat. Pupulutin namin ang mga sarili namin sa sahig.
- Okay. - Ginagawa ko ito kasama ang staff ko
sa White House kung saan bago ako mag-talumpati
o gumawa ng panayam,
sasagutin namin ang mga katanungan
kasi alam nilang kailangan kong ilabas ang hindi magandang pakiramdam.
Hindi ba mas maganda sa pakiramdam na malaman iyan?
Gagawin ko lang ang tinatawag kong
"Panghuling Pahayag ng Pagkapangulo" na magagawa ko.
Parang, "Alam mo ba?
Puwede tayong umuwi na kung sabihin kong 'burr'", tama?
At titingin ang team ko
at sasabihing, "Huwag mong gagawin iyan."
Pero minsan, alam mo...
hindi ibig sabihin nggoing high ay hindi ka makakaramdam ng galit.
Hindi ibig sabihin na dapat wala kang maramdaman.
Hindi ibig sabihin na pabaya ka
sa hindi pagiging patas at hindi pagkakapantay-pantay.
Hindi ibig sabihin na wala kang gagawin.
Ito lang ay pagpili ng paraan kung paano mo ito haharapin.
At isang pagpipilian ang pag-go high.
Sa tingin ko, ito ang pinaka-mature na pagpipilian.
Isa itong pangmatagalan na pagpipilian.
At hindi lang ito pagpapakalunod sa kutob
ng nararamdaman mo...
sa sandaling iyon, pagpapasaya lang iyan sa sarili.
At kapag ikaw ay isang lider na may plataporma,
hindi puwedeng magpakasaya sa pinakakatago mong kapangitan.
May responsibilidad tayong mag-go high dahil nabubuhay tayo...
Nabuhay tayo sa pamumuno na bumababa
at walang masaya dito.
Hindi ito humahantong sa solusyon. Hindi ito gumagana.
Kaya sa libro, sa pagsagot ko sa katanungan
na tinatanong ng lahat sa akin,
"Naggo-go high ka pa ba, Michelle? Ngayon? Iyong totoo?"
At ang sagot ko ay, "Oo, oo naman.
Palagi.Go high tayo,
pero kumikilos tayo."
At iyan ang gusto kong malaman ng mga kabataan,
ang liwanag na taglay natin ay nasa ating lahat,
kailangan muna nating matutunan paano ito bubuuin sa ating sarili.
Hindi tayo puwedeng umasa sa iba na buuin ito para sa'tin
dahil minsan, wala sila nito.
At kapag nabuo natin, kailangan itong protektahan.
Gamit ang magandang hapag kainan, nagpapanatili ng tao,
pero nagpapalaya rin ng tao kapag hindi na sila nakakabuti.
- Kapag nawawalan na sila ng hangin. - Kapag nawawalan na sila ng hangin.
Kailangan protektahan ang sarili sa mga lason sa labas.
Kailangan lumabas mula sa salamin ng ibang tao.
At kapag naitukod at naiayos na ang sarili,
responsibilidad nating ibahagi ang liwanag na iyon.
Iyon ang bahagi nagoing high.
Kaya habang iniisip ang pakikipag-ugnayan,
pagsasalita, pagte-text, paggamit ng social media,
isipin mo ang taglay mong liwanag.
Mamuno gamit ang liwanag
dahil liwanag ang dulot ng liwanag, pag-asa ang dulot ng pag-asa.
At anggoing high ay nagdudulot ng higit pa.
Kaya natin ito ginagawa.
Salamat sa pagpapaala ng taglay naming liwanag. Michelle Obama!
- Salamat, Oprah Winfrey! - Ang YouTube Theater!
- Salamat, LA! Magpakabuti! - Salamat, LA!
SALAMAT, LOS ANGELES!
Magandang gabi sa lahat!
Tagapagsalin ng Subtitle: Joni Gee