Downloaded from YTS.MX
ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ, 2022
-Γεια σας, πώς είστε; -Πώς ήρθατε;
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Πήραμε uber. -Με Uber.
Και ήταν πολύ καλοσυνάτος.
Ναι, μας θεωρούσε αστείες, γιατί είμαστε.
-Πώς αισθάνεσαι; -Είμαι καλά.
Θα δω τη δεύτερη εμφάνισή μου για να δω πώς διαφέρει.
Συγγνώμη που δεν ήρθα στην πρώτη.
Έχεις τη σχολή. Είσαι ελεύθερη;
Ναι, είμαι ελεύθερη.
Ναι, η αλογοουρά θυμίζει τελευταίο σόου.
-Έκανες αλογοουρά; -Το έκανες, το ξέρω.
-Η πλεξούδα σου στον Κίμελ... -Το είδες αυτό;
-Χαριτωμένη. -Ναι;
-Ναι. -Ευχαριστώ! Χαίρομαι που εγκρίνετε.
-Όντως. -Εγκρίνουμε.
-Μου λείπετε. -Το ξέρω. Μας έλειψες!
Αλλά έχουμε δύο ολόκληρες βδομάδες μαζί.
Δεν θα ζητήσω περισσότερα.
-Θα έλεγα... -Αυτό λέγαμε.
Μόνο επειδή μας κάλεσες και τις δύο ξεχωριστά.
Και είπαμε "Γιατί μας παίρνει; Δεν είναι ότι βρισκόμαστε τόσο συχνά
για να μην έχουμε τι να πούμε".
Τρεισήμισι ώρες στο αυτοκίνητο.
Θα μπορούσα να πετάξω στο Σικάγο.
Θα μπορούσες να επιστρέψεις στο Σικάγο κάποια στιγμή.
Θα μπορούσες να έχεις πάει στο Σικάγο.
-Εμείς θα... -Γεια σας.
-Καλώς ήρθατε. -Αυτή είναι η Ρίτα.
-Θα είναι η επικεφαλής τεχνικός... -Γεια σου.
-θα μας πηγαίνει παντού. -Επικεφαλής τεχνικός.
-Είναι το τελευταίο σόου. -Το ξέρω.
-Είναι καλή. Θέλεις αυτά εδώ; -Εντάξει.
Μπράβο.
Έτοιμοι να δείτε τη Μισέλ Ομπάμα; Κάντε θόρυβο!
Ελάτε! Πάμε!
Τελευταίο βράδυ!
-Τελευταία νύχτα. -Στο Λος Άντζελες.
-Θα είναι φωτεινά. -Την τελευταία βραδιά.
Δύο, τρία!
Είμαι και εγώ becoming!
Πριν 4 χρόνια κυκλοφόρησα τα απομνημονεύματά μου,
και ταξίδεψα σε όλη τη χώρα, στον κόσμο,
συναντώντας απίστευτους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων μερικών από εσάς.
Αυτή η περιοδεία ήταν μία από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου.
Αλλά μετά, σχεδόν αμέσως, όλα άλλαξαν.
ΑΝΑΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Ο κόσμος μπήκε σε καραντίνα και κλείστηκε μέσα.
Απομακρυνθήκαμε ο ένας από τον άλλον.
Ταυτόχρονα, αντιμετωπίζαμε και άλλες βαθιά προσωπικές προκλήσεις.
Το καθυστερημένο ξεκαθάρισμα του ζητήματος της φυλής στην Αμερική.
Όλα αυτά μας έχουν ταρακουνήσει και μας έχουν θυμώσει,
νιώθουμε απελπισμένοι και αόρατοι,
και ίσως πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, νιώθουμε μόνοι μας.
Πώς φτάσαμε εδώ;
Πώς έχουμε αλλάξει;
Και το πιο σημαντικό, πώς θα ανακτήσουμε κάποια σταθερότητα;
Αυτά τα ερωτήματα με απασχολούν
στο νέο μου βιβλίο και podcast.
Σίγουρα απασχολούν και εσάς.
Γι' αυτό βρισκόμαστε εδώ απόψε, μαζί ξανά.
Γιατί ακόμα και αν ο κόσμος μας φαίνεται σκοτεινός,
ας προστατεύσουμε, αναζωπυρώσουμε, και μοιραστούμε το φως που κουβαλάμε.
ΤΟ ΦΩΣ ΜΈΣΑ ΜΑΣ
Πιστέψτε με, δεν έχω όλες τις απαντήσεις.
Κάθε άλλο. Αλλά έχω την ιστορία μου.
Και εσείς το ίδιο.
Και για να μας βοηθήσει στο να πλέξουμε αυτές τις ιστορίες μαζί,
έχω εδώ την αγαπημένη μου φίλη να μας φωτίσει τον δρόμο.
Παρακαλώ, υποδεχθείτε θερμά τη μία και μοναδική
Όπρα Γουίνφρεϊ!
Γεια σου, Λος Άντζελες!
Γεια σας!
Γεια σου, Λος Άντζελες!
Γεια σου, Λος Άντζελες εκεί πάνω!
Γεια σου, Λος Άντζελες εκεί κάτω!
Χαίρομαι που σε βλέπω, Λος Άντζελες!
Θεούλη μου.
Λοιπόν, πόσο φανταστικό που είστε εδώ
Τρίτη βράδυ;
Για την τελευταία νύχτα της περιοδείας του Το Φως Μέσα Μας!
Είστε φοβεροί!
Εντάξει. Ξέρω ότι όλοι κάποια στιγμή στη ζωή σας
ήσασταν σε μια εκδήλωση όπου ο οικοδεσπότης
στέκεται μπροστά σας και λέει
"Έχουμε έναν καλεσμένο που δεν χρειάζεται συστάσεις",
και μετά περνάει τα επόμενα 20 λεπτά
παρουσιάζοντας όλα όσα έκανε αυτό το άτομο από τότε που γεννήθηκε.
Δεν θα το κάνω αυτό.
Επειδή ξέρω ότι ήδη ξέρετε ποιος είναι εδώ.
Το ξέρω γιατί περάσατε από τον αυτοκινητόδρομο 101, τον 405 και τον 5
και τον 10...
Ήρθα από τον 101, μου πήρε τρεισήμισι ώρες.
Είμαι εδώ για τον ίδιο λόγο που είστε κι εσείς.
Να πάρω λίγο από αυτό το φως που κουβαλάει μέσα της!
Έτσι, η γυναίκα που όντως δεν χρειάζεται συστάσεις,
η παντοτινή Πρώτη Κυρία,
Μισέλ Ομπάμα!
Όπρα Γουίνφρεϊ!
-Κοίτα. -Κοίτα το Λος Άντζελες!
YouTube Theater!
Τελευταία βραδιά!
Θεούλη μου!
Λος Άντζελες!
Ωραίος τρόπος να τελειώσεις περιοδεία.
-Αυτός... -Νομίζω ότι αυτός είναι.
Πρέπει να το πω, είναι Τρίτη βράδυ...
-Είναι Τρίτη βράδυ! -Δεν είναι καν...
Δεν είναι καν μέσα της εβδομάδας και ο κόσμος ήρθε
για να σε δει.
Λοιπόν...
Νομίζω ότι ήταν ένα πολύ σημαντικό μπόνους
ότι έχουμε και τη δεσποινίδα Όπρα Γουίνφρεϊ εδώ.
Πρέπει να το πω, ότι όλοι οι άλλοι παρουσιαστές
χαίρονταν που δεν θα εμφανίζονταν μετά από σένα.
-Επομένως... -Λοιπόν,
είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί
σε παρακολουθώ στο Instagram
και μου στέλνουν διάφοροι "Θεέ μου,
που να 'βλεπες τι έκανε ο Κόναν, η Τρέισι Έλις Ρος,
αυτό που έκανε η Γκέιλ. Είδες τον Τάιλερ; Την Έλεν;"
Και ήμουν λίγο "Θεέ μου..."
Πήρε μπρος το φοβισμένο μυαλό σου;
-Το φοβισμένο μυαλό! -Βλέπετε; Ακόμα και η Όπρα έχει
ένα φοβισμένο μυαλό.
Στην πραγματικότητα,
ξέρεις τι έγινε; Σκέφτηκα
"Θα πάω πίσω στην εργαλειοθήκη..."
Ακριβώς. Ξέρεις πώς να το κάνεις.
-"Ξέρω πώς να πάρω μια συνέντευξη". -Ξέρω πώς να πάρω μια συνέντευξη!
-Δεν φοβούμαι τους ανθρώπους. -Σωστά!
-Και να 'μαστε. -Ναι. Σ' ευχαριστώ που είσαι εδώ,
-αγαπημένη μου φίλη. -Ευχαριστώ. Σ' αγαπώ τόσο πολύ.
-Κι εγώ σ' αγαπώ. -Σε εκτιμώ πάρα πολύ.
-Κι εγώ. -Όλα αυτά που αντιπροσωπεύεις.
Είναι η τελευταία βραδιά μιας περιοδείας έξι πόλεων
που προέκυψε από την καραντίνα.
-Ναι. -Λοιπόν, το ξεπέρασες
και μας έφερες Το Φως Μέσα Μας. Προασπίστηκες Το Φως Μέσα Μας.
Αλλά πριν ξεπεράσεις τα προβλήματα,
θέλω να μάθω πού ήσουν και τι συνέβαινε
όταν κατάλαβες ότι αυτό που συμβαίνει είναι σοβαρό,
-και δεν πάμε πουθενά; -Ναι.
Ξέρεις, βασικά, ήμουν στον δρόμο.
Η περιοδεία είχε μόλις τελειώσει, και κάναμε ένα διάλειμμα.
Είχα προγραμματίσει λίγες ομιλίες.
Και ήμουν στο Λας Βέγκας επειδή συνδύασα αυτές τις ομιλίες
με μια γιορτή για την ομάδα μου
να τους ευχαριστήσω για τη δουλειά τους στην περιοδεία.
-Μιλάμε για τον Μάρτιο του 2020. -Ναι.
Και γινόταν ντόρος για τον COVID, αλλά
ήμασταν λίγο "Τι είναι αυτό;" Οπότε είμαστε στο Λας Βέγκας,
και τότε ξεκίνησε ένα αργό κύμα ακυρώσεων.
Θυμάστε αυτό το φαινόμενο; Οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι να κάνουν.
-Σωστά. -Οι εταιρείες έπαιρναν
αποφάσεις της στιγμής κι εμείς ήμασταν στο Λας Βέγκας
να κοιτάμε τον κόσμο να σβήνει σιγά σιγά. Έτσι ένιωθα.
Εκδηλώσεις άρχισαν να ακυρώνονται. Μιλάμε για το Λας Βέγκας.
Σιγά σιγά, τα καζίνο άρχισαν να αδειάζουν.
Οι δρόμοι στο Λας Βέγκας άρχισαν να αδειάζουν.
Ήταν σαν να βρισκόμασταν σε πόλη-φάντασμα.
-Ένιωθες ότι έπρεπε να πας σπίτι; -Ναι.
Θέλαμε να είμαστε υπεύθυνοι, να ακυρωθεί πρώτα κι η τελευταία εκδήλωση.
-Σωστά. -Και τελικά την ακύρωσαν,
και γυρίσαμε σπίτι.
Ήταν απόκοσμη αίσθηση, να είμαστε εκεί έξω
ενώ σιγά σιγά ο κόσμος έσβηνε.
-Δεν ήμασταν ακριβώς σίγουροι. -Δεν ήμασταν, για τίποτα.
-Όλοι απλά χρησιμοποιούσαν απολυμαντικό. -Ακριβώς.
-Έπλεναν τα ψώνια τους. -Ναι.
-Πλέναμε των ψώνια, ναι. -Με σαπούνι.
Ήταν αυτή η φάση, ναι.
Και μετά, ανησυχούσα για τα κορίτσια γιατί ήταν
ακόμα στο σχολείο, και σκεφτόμουν "Τα μωρά μου είναι εκεί έξω με τον COVID!"
Και ήλπιζα ότι τα πανεπιστήμια θα ήταν υπεύθυνα.
Και τελικά, η απόφαση ελήφθη ότι θα επέστρεφαν στο σπίτι,
αλλά μετά σκεφτόμουν "Θεέ μου, έρχονται στο σπίτι μου;"
Σκεφτόμουν "Πάνε σε αεροδρόμια και κάθονται σε αεροπλάνα",
έτσι ο Μπαράκ κι εγώ τις βάλαμε να φορέσουν μάσκες.
Και όταν έφτασαν στο σπίτι,
τις ανάγκασα να μείνουν στο γκαράζ
και να ανοίξουν όλα τα πράγματά τους.
Θα τις έβαζα να μείνουν εκεί.
Να βγάλουν τα ρούχα του ταξιδιού.
Δεν ξέραμε τι συνέβαινε.
Ο σύζυγός μου νόμιζε ότι ήμουν λίγο παράλογη,
αλλά εγώ έλεγα "Προσπαθούμε να..." Δεν ξέραμε!
Αυτό δεν είναι παράλογο. Ο Στέντμαν ήταν στον ξενώνα για 14 ημέρες.
Το θυμάμαι αυτό!
Τότε με τις καραντίνες των 14 ημερών.
Βλέπετε, Μαλία και Σάσα, τουλάχιστον σας άφησα να μπείτε στο σπίτι.
Αλλά ετοιμαζόμασταν να δημιουργήσουμε μια κοινότητα χωρίς COVID,
και αφού είχαν ταξιδέψει, είχαμε αγωνία
μήπως έφεραν κανέναν ιό στο σπίτι.
Δεν ξέραμε πόσο να περιμένουμε, την περίοδο επώασης.
Φοβόσουν όντως μην κολλήσεις COVID εκείνο τον χρόνο πριν βγουν
-τα εμβόλια; -Είναι ενδιαφέρον.
Νομίζω ότι βοήθησε το γεγονός ότι ζούσαμε με έναν πρώην πρόεδρο...
-Ακούγεται χρήσιμο. - ...ο οποίος...
Όχι οποιονδήποτε πρόεδρο, αλλά έναν που διαβάζει και πιστεύει στην επιστήμη.
Ο οποίος είχε
κουμαντάρει τη χώρα κατά τη διάρκεια αρκετών πανδημιών.
Θυμάστε τον Έμπολα;
Νομίζω ότι καταγράφηκε ένα μόνο περιστατικό στις ΗΠΑ.
Αυτός ήταν ο άντρας μου.
Μας έφερε πίσω από το χείλος του γκρεμού με την ύφεση.
Όλοι ξεχνάνε σε τι άσχημη κατάσταση ήμασταν.
Έτσι ζούσαμε με έναν άνθρωπο που αγαπάει τα δεδομένα.
Ήξερε αρκετά για να ξέρει τι ήταν αυτό.
Ήταν τρομακτικό, αλλά είχαμε πληροφορίες.
-Αυτό που ήταν τρομακτικό... -Άρα φοβόσουν εκ του ασφαλούς.
Φοβόμασταν εκ του ασφαλούς. Αυτό που με τρόμαζε...
Όπως το λες στο βιβλίο, το να φοβάσαι εκ του ασφαλούς.
-Εγώ ήμουν παντελώς τρομοκρατημένη. -Ναι, αλλά αυτό που με τρόμαξε, Όπρα,
ήταν ότι έβλεπα τη σύγχυση...
-Ναι. - ...στον κόσμο.
Τα μπερδεμένα μηνύματα, η ασυνέπεια,
η έλλειψη ηγεσίας, η έλλειψη σχεδίου,
ξέρεις, να βλέπω ανθρώπους να μην το παίρνουν στα σοβαρά.
Άνθρωποι που έβλεπαν την πανδημία σαν διακοπές.
Διαφωνούσαν για τις μάσκες,
να βλέπεις παιδιά να διασκεδάζουν στην παραλία της Φλόριντα.
-Το θυμάσαι; -Αυτό ήταν τρομακτικό
γιατί σκέφτομαι ότι αυτά τα παιδιά θα πάνε σπίτι
σε έναν παππού ή μια γιαγιά ή σε κάποιον με αυτοάνοσο,
και θα είναι καταστροφικό.
Αυτό ήταν που με τρόμαζε. Να βλέπω την παραπληροφόρηση.
Αυτό είναι τρομακτικό.
Να βλέπεις να επιτίθενται στους επιστήμονες, τους ειδικούς.
Αυτό ήταν το τρομακτικό κομμάτι για μένα.
Να βλέπω τον κόσμο να μην το αντιμετωπίζει αυτό σωστά.
Κοίτα, εγώ την έβγαλα τρώγοντας.
-Και είχαμε την Τάκος Τρίτη... -Και εμείς είχαμε Τάκος Τρίτη!
-Λατρεύαμε την Τάκος Τρίτη. -Λατρεύαμε την Τάκος Τρίτη,
-αλλά η Τρίτη ερχόταν τόσο γρήγορα. -Σωστά.
-"Πάλι Τρίτη είναι;" -Συμβαίνει και σε σας αυτό,
-όπου λες "Πάλι Τρίτη είναι;" -Πάλι;
Έλεγα ότι αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια Τάκος Τρίτη κάθε τόσο,
επειδή περνάει ο καιρός τόσο γρήγορα, περνούσαν μέρες που έλεγα
"Έκανα τίποτα; Κατάφερα τίποτα;"
Και μετά όταν όλα έχουν περάσει, εσύ έχεις γράψει ένα βιβλίο.
Έχεις γράψει βιβλίο.
Οπότε δεν ήσουν έτσι στην αρχή, σωστά;
Δεν είπες απλά "Τώρα θα πάρω όλα τα προσωπικά
προβλήματα που είχα, Μπαράκ,
και θα πάρω αυτήν την ενέργεια
και θα επιτρέψω να γίνει ένας φάρος για τα φώτα
που όλοι έχουμε μέσα μας".
-Δεν έγινε έτσι. -Δεν έγινε έτσι. Ναι.
Λοιπόν, το βιβλίο βγήκε απ' το ότι οι άνθρωποι ζητάνε
συμβουλές συνέχεια. Σωστά;
Πάντα με ρωτάνε πώς έκανα κάτι.
"Πώς βρέθηκες εδώ; Πώς ξεπερνάς τον φόβο σου;
Πώς βρίσκεις τη φωνή σου; Πώς αισθάνεσαι ορατή
όταν σε έχουν αναθρέψει να μη βλέπεις τον εαυτό σου στον κόσμο;"
Και έτσι, είχα ήδη παλέψει με αυτά τα ερωτήματα, σκεπτόμενη
"Όταν μου δίνεται η ευκαιρία να μιλήσω σε παιδιά",
το οποίο το κάνω, περνάω πολύ χρόνο μιλώντας σε παιδιά,
προσπαθώ να τα απαντάω αυτά,
αλλά με πόσα παιδιά θα μιλήσω πια, και σκεφτόμουν
"Ψάχνουν για καθοδήγηση, αναζητούν τη φωνή τους".
Έτσι, είχα αρχίσει να διαμορφώνω το βιβλίο ακόμη και πριν από την πανδημία,
αλλά διαπίστωσα επίσης ότι έπεφτα σε κατάθλιψη,
ξέρεις, να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια,
το φοβισμένο μου μυαλό να παρακολουθεί τον κόσμο να διαλύεται,
και έπρεπε να βρω τη δική μου ελπίδα.
Ένιωθα ότι έχανα λίγο από το δικό μου φως.
Και έπρεπε να ψάξω στη δική μου εργαλειοθήκη
για τρόπους να βγω από αυτό έτσι ώστε να μπορέσω να απαντήσω αυτές τις ερωτήσεις
και να συνεχίσω να είμαι χρήσιμη, γιατί
όταν πέφτεις ψυχολογικά
είναι δύσκολο να βρεις το φως σου.
Δεν φαντάζεσαι ότι το να το μοιραστείς θα έχει σημασία.
Έβλεπες τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που όλοι μας βλέπαμε τον κόσμο;
Από το ίδιο φοβισμένο μέρος; Επειδή συνέβαιναν τόσα πολλά
-και είχαμε δει τόσα πολλά ψέματα... -Ναι.
- ...που τα αρνούνταν... -Ναι.
...άνθρωποι που νομίζαμε ότι θα έπρεπε να είναι λογικοί,
που νομίζω ότι πολλοί από εμάς σκεφτόμασταν
"Λοιπόν, δεν έχει σημασία. Ξέρεις, όπως στο Σάρλοτσβιλ,
πολύ καλοί άνθρωποι και στις δύο πλευρές". Ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
-Μετά είδαμε τον φόβο να γίνεται όπλο. -Ναι.
Και όταν είδες τον φόβο να γίνεται όπλο
-από πρώην πρόεδρο, όχι τον σύζυγό σου... -Ναι.
...αυτό σε φόβισε ή σε έκανε να θυμώσεις;
Και τα δύο.
Με τρόμαξε. Με έκανε να θυμώσω. Με απογοήτευσε.
Ήταν απογοητευτικό ότι, ξέρεις, ενώ προσπαθήσαμε τόσο σκληρά
να θέσουμε έναν τόσο υψηλό πήχη, να τα κάνουμε όλα σωστά,
να ηγηθούμε με ελπίδα, να προωθήσουμε την καλοσύνη, συμπόνια, ενσυναίσθηση,
ότι...
ο κόσμος το επέλεξε είτε ενεργά
είτε ήταν εφησυχασμένοι και δεν ψήφισαν.
Το οποίο πόνεσε ακόμη περισσότερο, επειδή οι άνθρωποι που δεν ψήφισαν,
πολλοί από αυτούς ήταν οι άνθρωποι που μας ψήφισαν.
Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, ένιωσα λίγο εγκαταλελειμμένη.
Έλεγα "Μέτρησε αυτό που κάναμε; Είχε σημασία;"
Αυτό είναι το σκοτεινό σημείο εκείνης της εποχής.
Αλλά εγώ...
Αυτό ήταν τότε, εντάξει;
Και το μοιράζομαι γιατί όλοι περνάμε τέτοιες στιγμές, σωστά;
Δεν μπορούμε να είμαστε φάροι της ελπίδας όλη την ώρα.
Και είμαι περισσότερο κυνική από τον σύζυγό μου
που έχει ένα φως που είναι πάντα ελπιδοφόρο.
Και είμαι τόσο τυχερή που ζω μαζί του
γιατί με κρατάει συγκεντρωμένη στην αλήθεια.
Αλλά ναι, η οπλοποίηση του φόβου είναι ένα πολύ επικίνδυνο πράγμα.
Αν εξετάσεις κάθε φρικαλεότητα που έλαβε μέρος
στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας,
η δουλεία, το Ολοκαύτωμα, οποιοσδήποτε πόλεμος,
οποιοσδήποτε μισογυνισμός, οποιοδήποτε έγκλημα μίσους ή ομοφοβία,
όλα βασίζονται στον φόβο και την απληστία, και στην αναζήτηση της εξουσίας.
Και έτσι, είναι κάτι επικίνδυνο.
Είναι επικίνδυνο να παρακολουθείς
πώς η ζωή επηρεάζεται από αυτόν τον φόβο.
Καθορίζει ποιος θα λάβει εκπαίδευση,
ποιος θα λάβει δικαιοσύνη.
Συχνά, είναι η διαφορά μεταξύ ενός χτυπήματος στο χέρι
και του να σε πατήσουν στον λαιμό.
Οπότε πρέπει να είναι κάτι που έχουμε στο μυαλό μας
και που μαθαίνουμε να αποκωδικοποιούμε για τον εαυτό μας
ώστε οι ηγέτες μας να μην μπορούν να χρησιμοποιήσουν τον φόβο μας.
Είναι μια επικίνδυνη κατάσταση.
Και όπως ξέρεις, Όπρα, ως κάποια που έχει ένα τεράστιο κοινό,
εδώ και πολύ καιρό,
ξέρεις πόσο εύκολο θα ήταν αν επέλεγες
να το χρησιμοποιήσεις αυτό με αρνητικό τρόπο.
Αλλά γιατί δεν το κάνεις;
Γιατί; Μετά από τόσα χρόνια, είχες μια τηλεοπτική εκπομπή,
θα μπορούσες να είχες ξεσηκώσει τον κόσμο για ένα σωρό πράγματα,
αλλά επέλεξες να μην το κάνεις. Γιατί έγινε αυτό, παρακαλώ;
Ναι, και όταν βλέπεις άλλους ανθρώπους να το χρησιμοποιούν
για τέτοιο κακό,
είναι καταθλιπτικό, νομίζω ότι πολλούς τους έριξε, τους μούδιασε αυτό.
Και λες ότι μέχρι να παραγγείλεις εκείνες τις βελόνες πλεξίματος,
-ότι είχες πέσει αρκετά χαμηλά. -Ναι.
Εντάξει, δεν ξέρω πώς θα σε βοηθούσε το πλέξιμο,
-αλλά τέλος πάντων. -Το ξέρω.
Λοιπόν, το πλέξιμο είναι μια μεταφορά.
Αλλά έμαθα όντως να πλέκω.
Δεν σου έπλεξα κάτι;
-Όχι, ήταν για τον Γκέιλ. -Ναι, έπλεξες για τον Γκέιλ.
Τον εγγονό του.
-Έπλεξες ένα υπέροχο, όμορφο... -Ναι...
Έπλεξα το πουλόβερ!
-Εγώ το έπλεξα αυτό! -Πουλόβερ.
-Εσύ το έφτιαξες αυτό! -Να το χαριτωμένο μωράκι.
Ναι. Ο Λούκα.
Αυτό που μου χάρισε το πλέξιμο
ήταν περισσότερο διαλογιστικό,
χρησίμευσε για να ηρεμήσει το μυαλό μου
με έναν τρόπο που χρειαζόμουν.
Με τον ίδιο τρόπο που δουλεύει και η πίστη.
Σωστά; Σβήνει το μυαλό σου.
Προσπαθούμε να τη βγάλουμε με τη σκέψη.
Αλλά δεν μπορούμε να ελέγξουμε πολύ το μυαλό μας.
Γι' αυτό το αφήνουμε, σωστά;
Πρέπει να το παραδώσεις σε κάτι μεγαλύτερο από σένα.
Αλλά αυτό που έμαθα μέσα από αυτό, αυτό που μπόρεσα να ξεδιαλύνω,
είναι ότι όταν ζούμε σε τέτοιους καιρούς και το πρόβλημα φαίνεται μεγάλο
και αξεπέραστο,
πρέπει πραγματικά να επικεντρωθούμε σε αυτό που μπορούμε να ελέγξουμε.
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ασχολούμαστε με το πλέξιμο.
Και ξέρεις κάτι; Αυτό είναι αρκετό.
Εννοώ, ζούμε σε έναν κόσμο όπου το μεγαλύτερο είναι πάντα καλύτερο,
όπου είμαστε πάντα απασχολημένοι.
Προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε με έναν τρόπο υπερβολικό.
Τα παιδιά μας υπόκεινται σε αυτό.
Όταν παίρνω γράμματα από νέους ανθρώπους, προσπαθούν, στα 15 τους
"Πρέπει να σώσω τον κόσμο. Θα φτιάξω τη γειτονιά μου".
Και το όλο θέμα μου είναι ότι δεν έχεις τη δύναμη για κάτι τέτοιο ακόμα.
Πρέπει να επικεντρωθείς στο πλέξιμό σου,
και αν είσαι 12 ή 15 ετών, το πλέξιμό σου είναι τα μαθήματά σου,
να τελειώσεις το σχολείο.
Και το μάθημα που πήρα από αυτό για μένα είναι
να ξεκινάω με το μικρό πράγμα που μπορώ να ελέγξω.
-Ακριβώς. -Έλεγξε ό,τι μπορείς.
Σωστά.
Ξέρεις, το ένα θέμα
που βλέπω στις σελίδες του Το Φως Μέσα Μας
είναι ότι είχες σωστή ανατροφή.
-Ήμουν τυχερή. -Σε ανέθρεψαν σωστά.
-Ήμουν ευλογημένη. -Θεέ μου, είχες απίστευτους,
-εξαιρετικούς, ισχυρούς γονείς. -Ναι.
Ναι. Που νοιάζονταν για σένα και είχαν ανοιχτό μυαλό.
Και νομίζω αυτό που είναι πραγματικά υπέροχο είναι
ότι αφιερώνεις ένα ολόκληρο κεφάλαιο με το "Από δω η μαμά μου",
και μερικά από τα σπουδαιότερα λόγια της για την ανατροφή,
ένα από τα αγαπημένα μου, το οποίο είναι "Μεγάλωσε το παιδί που έχεις".
-Ναι. -Αυτό είναι υπέροχο.
Αλλά αυτό που μου έμεινε, είναι το συναίσθημα
ότι εύχομαι όλοι μας να είχαμε γνωρίσει τον πατέρα σου.
Ναι.
Μακάρι όλοι μας να τον είχαμε γνωρίσει
γιατί νομίζω ότι το μήνυμα που σου έδωσε ως νεαρό κορίτσι,
ότι "Κανείς δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άσχημα για τον εαυτό σου
-αν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου". -Ακριβώς.
-Είναι το βασικό θέμα αυτού του βιβλίου. -Ναι.
-Ναι.
Στο τέλος τέλος,
δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι σκέφτονται, λένε ή κάνουν οι άλλοι άνθρωποι.
Απλά δεν μπορούμε.
Το φως μας δεν μπορεί να εξαρτάται από κάποιον άλλο, σωστά;
Επειδή μπορεί να μην το έχουν για να το δώσουν.
Ο πατέρας μου ήταν απλά ένα μάθημα ζωής για μένα,
επειδή ήταν ένας μαύρος, της εργατικής τάξης,
μάλλον φτωχός, αν και δεν αισθανόμασταν φτωχοί,
που είχε πολλαπλή σκλήρυνση
και πάλεψε σε όλη του τη ζωή με την αναπηρία.
Και βλέπαμε το σώμα του να φθείρεται,
και ξεκίνησα το βιβλίο με το μπαστούνι του γιατί αυτό ήταν ένα σημαντικό εργαλείο.
Αντί να παραιτηθεί από τη ζωή,
θα μπορούσε να τα είχε κάνει όλα πέρα και να ζήσει με επιδόματα
και να μη δούλευε ούτε μέρα στη ζωή του.
Αλλά αντ' αυτού επέλεξε να χρησιμοποιήσει όποιο εργαλείο χρειαζόταν.
Πρώτα, ήταν ένα μπαστούνι, και όταν αυτό δεν πετύχαινε,
το αντικατέστησε με δύο πατερίτσες.
Και όταν αργότερα κι αυτό σταμάτησε να λειτουργεί,
χρειαζόταν παραπάνω βοήθεια.
Το αντικατέστησε με ένα πι.
Τελικά, χρειάστηκε ένα μηχανοκίνητο αμαξίδιο.
Σε όλη μας τη ζωή. Αλλά ποτέ δεν σταμάτησε.
Ποτέ δεν κατηγόρησε κανέναν,
ποτέ δεν άφησε την απογοήτευση που πρέπει να ένιωθε,
να τον καταστρέψει.
Δεν τον έκανε αρνητικό.
Έπεφτε γενικά,
δεν ξέρω αν έπεφτε όταν πήγαινε στη δουλειά του,
αλλά έπεφτε στο σπίτι, σκόνταφτε στο χαλί.
Και να βλέπεις τον πατέρα σου να πέφτει κάτω,
εξέθετε όλα τα τρωτά μας σημεία.
Ήταν τρομακτικό,
αλλά ο μπαμπάς μου έκανε ό,τι μπορούσε για να σηκωθεί, να το διασκεδάσει,
επειδή το γέλιο ήταν και αυτό ένα εργαλείο.
Αλλά αυτό που έμαθα από αυτόν, όπως λέω στο βιβλίο,
"Πέφτεις, σηκώνεσαι, συνεχίζεις να κινείσαι".
Έτσι, αν μπορούσε να βρει ένα φως σε όλα αυτά που περνούσε,
και μπορούσε να γίνει φως για τους άλλους,
επειδή ήταν σαν πατέρας πολλών που δεν είχαν,
στην οικογένειά μου, στην κοινότητά μου.
Είδε το ίδιο του το φως, και με δίδαξε ότι αυτή είναι η δουλειά μου,
να βλέπω το ίδιο μου το φως.
Ναι. Γι' αυτό μου αρέσει αυτό ως το κυρίαρχο θέμα του βιβλίου.
"Κανείς δεν μπορεί να σε κάνει να νιώσεις άσχημα, αν νιώθεις καλά".
Και αυτό που λες στο Το Φως Μέσα Μας
είναι ότι η δουλειά σου είναι να κάνεις τον εαυτό σου να νιώθει καλά.
-Είναι δική σου ευθύνη. -Σωστά.
Αυτό με έκανε πάντα να αισθάνομαι καλύτερα.
Ήταν σαν να μου έδειχνε ο πατέρας μου ότι είχα τον έλεγχο της ζωής μου.
-Ναι. -Είχα τον έλεγχο των συναισθημάτων μου.
Δεν χρειαζόταν να βασιστώ σε κάποιον άλλον να είναι καλός μαζί μου,
κάποιος να είναι δίκαιος μαζί μου.
Ξέραμε ότι η ζωή ήταν άδικη.
Έτσι, όταν σκέφτομαι τον πατέρα μου, κάθε φορά που νιώθω αυτολύπηση,
που λυπάμαι τον εαυτό μου, νιώθω ότι κάποιος άλλος φταίει,
σκέφτομαι τον πατέρα μου, και αυτό με κρατάει συγκεντρωμένη, σωστή,
με καθαρό μυαλό και ευγνωμοσύνη.
Είναι ένα δώρο.
Μπορείς να τελειώσεις αυτήν την πρόταση; "Ακόμα ακούω τη φωνή του πατέρα μου όταν..."
Οποτεδήποτε.
Είναι τόσο βαθύ, που θα πω "οποτεδήποτε".
Η φωνή του ηχεί στο κεφάλι μου.
Η φωνή του ήταν μαζί μου την πρώτη μου μέρα στο Πρίνστον,
σε αυτό το προπύργιο του ελιτισμού.
Ήταν μαζί μου την πρώτη μου μέρα στο δικηγορικό μου γραφείο.
Ακόμα και μετά το θάνατό του,
ήταν ακόμα εκεί, δίπλα μου, στον γάμο μου
επειδή ήταν το υπόδειγμα για τον άντρα που θα έπρεπε να έχω.
Έτσι κατάφερα να δω τον Μπαράκ.
Μπόρεσα να τον δω, να δω πέρα από όλα τα εξωτερικά πράγματα,
αν και τα εξωτερικά ήταν πολύ καλά, κυρίες μου, αλλά...
μπορούσα να δω τι ήταν σημαντικό να ψάξω σε έναν άνδρα.
Είναι μαζί μου τώρα, είναι μαζί μου σε αυτήν τη σκηνή.
Σε αυτόν ανατρέχω όταν προσπαθώ να πω κάποια αλήθεια στους ανθρώπους
και να δείξω την αυθεντικότητά μου και την αδυναμία μου.
Είναι εκεί οποτεδήποτε.
Μου αρέσει που είπες ότι σε βοήθησε με πολλούς τρόπους
για να μπορέσεις να δεις αυτό που έπρεπε να δεις στον Μπαράκ Ομπάμα.
Μπορούμε να μιλήσουμε για τον σύζυγό σου;
-Ναι, παρακαλώ. -Εντάξει.
Διάφοροι έχουν προσπαθήσει να απαθανατίσουν την ιστορία αγάπης σας.
-Ω, να τος. -Προσπάθησαν να την απαθανατίσουν.
Έφτιαξαν μια ταινία, μια δραματική ταινία, έκαναν τη σειρά για την Πρώτη Κυρία.
Προσπαθούν, αλλά δεν μπορούν να το καταφέρουν!
-Όχι. -Δεν το πιάνουν.
Αλλά το συνόψισες τόσο απόλυτα σε μία μόνο πρόταση
που ήταν τόσο έντονη που όταν τη διάβασα,
δεν μπορούσα να συνεχίσω, δάκρυσα.
Θυμάσαι ποια ήταν η πρόταση στο βιβλίο;
Όχι, ποια ήταν;
Δεν ξέρω ποια πρόταση σε έκανε να κλάψεις.
Η πρόταση...
Μιλούσες για το ότι έχεις ζήσει σε πολλά μέρη.
-Και... "Και ο Μπαράκ είναι το σπίτι μου!" -Ω, και ο Μπαράκ είναι το σπίτι μου.
-Ναι. -"Είναι το σπίτι μου".
Ο Μπαράκ είναι το σπίτι μου.
Ναι, είναι.
Πηγαίνετε σπίτι και δείτε αν μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας κάτι τέτοιο.
Για το άτομο που είστε μαζί.
Είσαι χαζούλα.
Είναι το σπίτι σας;
Και εκτιμώ το πώς μας το αναλύεις
εκείνο το πρώτο ταξίδι στη Χαβάη.
Γιατί όταν πρωτοήρθες στη Χαβάη, έψαχνες για...
σαν μια εργαζόμενη γυναίκα
που δεν είχε πάει ποτέ Χαβάη,
έτσι ψάχνεις για τη Χαβάη στο Χαβάη Πέντε-0.
Όσοι από εσάς θυμάστε τη σειρά.
-Μάι Τάι και ηλιοβασιλέματα στην παραλία. -Μάι Τάι και σουίτες
για νιόπαντρους.
Αλλά αντ' αυτού...
Αντ' αυτού, ήταν μια επίσκεψη στο σπίτι για να δούμε την οικογένειά του.
Από εκεί καταγόταν.
Δεν πήγαινε σε κάποιο νησί για διακοπές,
επέστρεφε για να είναι με τους ανθρώπους του.
Αλλά ήμουν νέα και έκανε κρύο στο Σικάγο
και σκεφτόμουν "Θα πάω Χαβάη με το αγόρι μου.
Θα είναι τόσο ρομαντικά".
Προσγειωθήκαμε και πήγαμε στο διαμέρισμα της γιαγιάς και του παππού του.
Θάλασσα ούτε καν.
Ήταν ένα πολυώροφο κτίριο, ανεβαίνουμε στον δέκατο όροφο,
μπαίνουμε μέσα. Μοιάζει με το σπίτι των παππούδων μου.
Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι στο νότιο Σικάγο, το οποίο είναι υπέροχο.
-Είδες; -Ναι.
Να ξέρω ότι η οικογένειά του μου είναι οικεία.
Μετά καθόμαστε μαζί. Τι έχει η τηλεόραση;
Ειδήσεις.
Και βγάζουν δίσκους με τσιμπολόγια,
νομίζω φάγαμε σάντουιτς τόνου με γλυκές πίκλες.
Έλεγα "Ναι, το τρώω αυτό".
Αλλά μετά πηγαίνατε παραλία.
Και λατρεύω τη στιγμή που λέει
-"Φεύγουμε". -"Πίσω στους παππούδες".
-"Πάμε πίσω σπίτι". -Λίγο ξενέρωμα.
Ήμουν νέα και ανόητη και άρχισα να σκέφτομαι
"Δεν ξέρω αν μου αρέσει αυτό. Δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο νόμιζα".
Αν και δεν έκανα έτσι.
Η μητέρα μου θα το επιβεβαιώσει, δεν έκανα σαν κάποιο κακομαθημένο.
-Ήμουν πολύ... -Αλλά σκέφτεσαι
"Πού είναι η Χαβάη από το Χαβάη Πέντε-0;"
Σωστά. Ακριβώς.
Αλλά κλείνω την ιστορία λέγοντας
ότι αυτό που μου έδειχνε ο Μπαράκ ήταν το πραγματικό του πρόσωπο.
Και μερικές φορές, όταν ψάχνουμε για συντρόφους,
ψάχνουμε τα μάι τάι και ηλιοβασιλέματα,
αλλά χρειαζόμαστε κάποιον που σέβεται, αγαπάει την οικογένειά του
-και είναι εκεί γι' αυτούς... -Και σου το δείχνει αυτό.
- ...ξανά και ξανά. -Αυτό είναι που σας δείχνουν.
Και ο Μπαράκ εκτιμούσε τον χρόνο που είχε με την οικογένειά του.
Ήταν ωραία στην παραλία,
αλλά να είναι εκεί για τη μητέρα του και τη γιαγιά του, τη μικρή του αδελφή,
βοηθώντας τους να ξεπεράσουν προβλήματα, ήταν ο βράχος της οικογένειάς τους.
Και επιτρέψτε μου να σας πω, πάντα είναι εκεί
για μένα και τα κορίτσια με τον ίδιο τρόπο.
Είναι παρών και είναι εκεί όταν τον χρειαζόμαστε.
Και αυτό είναι που μου έδειχνε στη Χαβάη
όταν εγώ προσπαθούσα να πάω παραλία.
Νομίζω ότι αυτό που επίσης εκτιμάμε
και στο Becoming και στο Το Φως Μέσα Μας,
είναι ότι είσαι τόσο ειλικρινής για τη σχέση σας,
για τη ζωή σας, και πώς δεν είναι όλα τέλεια.
Λες ότι πήρε λίγο χρόνο και πολλή εξάσκηση
για να δουλέψετε τις διαφωνίες σας.
-Ποιο το δικό σου στιλ, ποιο το δικό του; -Ναι.
Ξέρεις, το έχω ξαναπεί, ένα από τα πράγματα
που είναι αλλιώς στο πώς εκφράζουμε αγάπη είναι
ότι επειδή η οικογένειά του ζούσε μακριά και ταξίδευε πολύ,
έπρεπε να μάθει να αγαπάει από απόσταση.
Και αυτό σημαίνει ότι λέγονται περισσότερες λέξεις, περισσότερη αγάπη,
πιο σωματικά, ξέρεις...
-Το "σ' αγαπώ" κι όλα αυτά. -Ναι. "Σ' αγαπώ".
-"Κι εγώ σ' αγαπώ". -Ναι.
Μεγάλωσα κάπου, όπου όλοι
ήμασταν στην ίδια γειτονιά,
όλες οι θείες και οι θείοι μου, και οι παππούδες, τα ξαδέρφια
και όλοι γιόρταζαν γενέθλια μαζί.
Έτσι ήμασταν μαζί κάθε σαββατοκύριακο,
δύο φορές την εβδομάδα, "Να ζήσεις...". Αυτό κάναμε.
Ήμασταν πάντα μαζί, λέγαμε "Αντίο.
δεν χρειάζεται να σου πω σ' αγαπώ, θα σε δω το Σάββατο".
Έτσι, η αγάπη για μένα ήταν να είμαι απλά εκεί.
"Ναι, σταμάτα να με φιλάς, απλά πλύνε τα ρούχα".
Και διαφέραμε επίσης από άποψη ιδιοσυγκρασίας.
Μαντέψτε τι είμαι; Κάπως οξύθυμη.
Ομιλητική, θυμώνω εύκολα.
Είμαι λίγο "Τι!" Ο Μπαράκ θέλει να μιλήσει λογικά.
Κι εγώ λέω "Λογική; Μην έρχεσαι σε μένα με λογική.
Είμαι θυμωμένη.
Μην έρχεσαι σε μένα με λίστα επιχειρημάτων.
Καλύτερα να φύγεις από εδώ να ηρεμήσω".
Δεν θέλω να ακούσω καμία λογική.
Πόση ώρα σου παίρνει να ηρεμήσεις;
Ναι, αυτός νόμιζε
"Πέρασαν πέντε λεπτά. Έτοιμη τώρα;"
Και λέω "Δεν φτάνουν!"
Παίρνει χρόνο.
Μπορεί ώρες.
Μπορεί και μέρες,
που απλά δεν θέλω να σου μιλήσω.
Αλλά έπρεπε να μάθουμε,
να συμβιβαζόμαστε.
Πρέπει να μάθω ότι δεν μπορώ να ξεσπάω πάνω του, σωστά;
Και αυτός επίσης, πρέπει να μου δώσει χώρο για να ηρεμήσω.
Είναι ένα μάθημα.
Εξακολουθούμε να το δουλεύουμε αυτό, αλλά το μοιράζομαι
γιατί βλέπω τόσα πολλά νεαρά ζευγάρια
που δεν ξέρουν τι σημαίνει πραγματικός γάμος.
Σωστά;
Ξοδεύουν περισσότερο χρόνο
επιλέγοντας το τρίτο φόρεμα για τον γάμο και τη δεξίωση
και τον πίνακα επιθυμιών με τα λουλούδια που θέλουν,
και σχεδιάζοντας το τρίτο μπάτσελορ πάρτι.
Ξοδεύετε όλοι πάρα πολλά χρήματα για τους γάμους σας.
Υπερβολικά πολλά.
-Και... -Θες μεγαλοπρεπείς επετείους.
-Θέλεις τεράστιες επετείους. -Να είναι μεγαλοπρεπείς.
Αλλά πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τους ανθρώπους,
πιστεύω ότι πρέπει να γίνουμε πιο ειλικρινείς για τη δουλειά
που χρειάζεται για να χτιστεί μια ζωή με ένα άλλο άτομο.
Δεν νομίζω ότι είναι πολύ αμφιλεγόμενο.
-Εννοώ... -Αυτό που είναι αμφιλεγόμενο
είναι κάποιος με την προβολή σου να μην είναι ειλικρινής για αυτά.
Ακριβώς.
Όλοι γράφουν #ιδανική σχέση,
και εγώ λέω "Ήμουν θυμωμένη μαζί του σε αυτήν τη φωτογραφία".
Όχι μόνο αυτό.
Είπες στον Γκέιλ κατά τη διάρκεια της περιοδείας στη Φιλαδέλφεια,
που ήταν πριν από δύο εβδομάδες,
ότι σε 30 χρόνια γάμου,
τα 10 από αυτά δεν άντεχες τον άντρα σου.
-Ακριβώς. -Και μετά...
Όλοι κατευθείαν φωνάζουν "Ω, Θεέ μου!"
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τρελάθηκαν.
-Εγώ έλεγα "Έχουν περάσει 30 χρόνια". -Ειλικρίνεια η Μισέλ.
-Προσγειωμένη. -Ακριβώς.
Επειδή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι αληθινά.
Δεν θα ήξεραν τι είναι ειλικρίνεια και να τους το έλεγες.
Γιατί νομίζεις, όμως, ότι υπήρξε τέτοια αντίδραση;
-Όταν είπες 30 χρόνια... -Γιατί οι νέοι δεν μπορούν να φανταστούν
να είναι δυστυχισμένοι για ένα λεπτό, πόσω μάλλον για χρόνια.
Σαν αν λένε "Δεν μπορώ. Μου αξίζει να είμαι ευτυχισμένη".
Και εγώ λέω "Ποιος το είπε αυτό; Από πού το πήρες αυτό;"
Ποτέ δεν ανατράφηκα με αυτήν την προσωπική μου ευτυχία,
και τα συναισθήματά μου στο σπίτι μου. Μου λέγανε "Κάτσε κάτω.
Δεν με νοιάζει τι λες".
Το θέμα είναι ότι θα περάσετε δύσκολες στιγμές.
Αν είσαι παντρεμένος 30 χρόνια, και τα δέκα είναι άσχημα,
μ' αρέσει αυτή η αναλογία.
Αλλά είπα επίσης ότι τυχαίνει να συμπίπτουν με τη γέννηση των παιδιών.
Αυτές οι δύο κατέστρεψαν όλη την αγάπη.
Απλά την εξαφάνισαν απ' το σπίτι.
Ήρθαν με τη χαριτωμενιά τους και την ανάγκη τους να τρώνε συνέχεια
και την ανικανότητά τους να επικοινωνήσουν και δεν μπορείς να τους θυμώσεις.
Είναι χαριτωμένα. Είναι τα μωρά σου.
Ποιος άλλος είναι λοιπόν στο σπίτι που μπορώ να πω "Εσύ φταις!
Εσύ φταις, Μπαράκ Ομπάμα".
Και μετά μεγαλώνουν και φεύγουν από τη φωλιά
και λες "Α, να 'σαι,
να το γλυκάκι μου. Σε θυμάμαι".
Μας πήρε δέκα χρόνια.
-Κοίτα... -Τι βρίσκεις ρομαντικό τώρα;
-Τι θεωρείς ρομαντικό; -Ρομαντικό...
Μου αρέσει όταν ο σύζυγός μου σχεδιάζει κάτι.
Γιατί είναι δύσκολο να προγραμματίσεις κάτι
όταν είσαι ο πρόεδρος ή ο πρώην πρόεδρος.
Οπότε αν μπορεί να με εκπλήξει με...
Και είναι τόσο ευχαριστημένος με τον εαυτό του όταν το καταφέρνει.
Και η 30ή επέτειός μας ήταν μάλλον το πιο πρόσφατο ρομαντικό πράγμα που έκανε
γιατί αναδημιούργησε το ταξίδι του μέλιτος,
να οδηγήσουμε στον αυτοκινητόδρομο κατά μήκος του Ειρηνικού.
Ξεκινήσαμε από το Σαν Φρανσίσκο, νοικιάσαμε αμάξι, διασχίσαμε το Μπιγκ Σερ,
είδαμε το πάρκο Ρέντγουντ και περάσαμε από τη Σάντα Μπάρμπαρα,
και μετά καταλήξαμε στο Λος Άντζελες, οι δυο μας.
Αυτός το έκανε.
Δεν ήμασταν μόνο οι δυο μας, γιατί ήμασταν σε αυτοκινητοπομπή,
και είχαμε τους πράκτορές μας και τρία αυτοκίνητα από πίσω.
Σε αυτό το πλάνο, υπάρχουν 12 άτομα στο πίσω μέρος, προσπαθούν να κρυφτούν.
Πολλά έχουν αλλάξει, αλλά όλοι ήταν τόσο ενθουσιασμένοι.
Οι πράκτορες έλεγαν "Θα πάμε μια βόλτα μετά".
Προσπαθούσαν να χαλαρώσουν,
και οι βοηθοί μας.
Ταξιδεύουμε με πλήθος.
-Αλλά το προγραμμάτισε. -Ήταν ρομαντικό.
Ήταν πολύ ρομαντικό. Ήταν πολύ, πολύ γλυκό.
-Και δεν έπαιξε γκολφ, ούτε μία φορά. -Καθόλου;
Εντάξει. Οπότε στο Becoming, μας μίλησες πολύ
για τα χρόνια που έλειπε,
και εκείνα είναι τα χρόνια,
νομίζω, που ένιωθες άσχημα στη σχέση, στον γάμο.
Άλλαξε καθόλου αυτό τώρα που είναι σπίτι;
Όλες οι σύζυγοι σκέφτονται τώρα "Ναι, βέβαια".
Άλλαξε;
-Ναι. -Είναι διαφορετικός σύζυγος τώρα
από ό,τι ήταν όλα αυτά τα χρόνια, με όλη την πίεση;
Ξέρεις κάτι;
Όχι, νομίζω ότι έχει υπάρξει πολύ σταθερός.
Εγώ μεγάλωσα και άλλαξα.
Αυτό που έμαθα όλα αυτά τα χρόνια
είναι ότι εγώ θα με κάνω ευτυχισμένη.
Είναι ένα από τα μαθήματα του πατέρα μου.
Δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία μου.
Με αγαπάει, νοιάζεται για μένα,
αλλά το μεγαλύτερο μέρος της δυστυχίας μου είχε να κάνει με τις δικές μου επιλογές,
ότι έπρεπε να είμαι η τέλεια μητέρα.
Έπρεπε να τα κάνω όλα σωστά.
Έπρεπε να κρατήσω μια δουλειά, να σιγουρευτώ...
Είχα θέσει τον πήχη σε σημείο που ήταν αγχωτικό για μένα.
-Και επίσης αδύνατο. -Και απολύτως αδύνατο.
Επειδή μπορείς να τα έχεις όλα,
αλλά όχι
ταυτόχρονα.
Ας το ξαναπούμε αυτό.
Εσύ πες το.
Μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά όχι ταυτόχρονα.
Πραγματικά δεν μπορείς.
Όλο αυτό το...
Όχι, είναι αδύνατο,
ειδικά αν θες να είσαι καλός γονιός,
και να περνάς χρόνο με τα παιδιά σου.
Είναι δύσκολο να πετύχεις ισορροπία.
Πραγματικά εκτίμησα στο Το Φως Μέσα Μας
που μίλησες για το πώς εσύ και ο Μπαράκ αναγνωρίσατε
ότι δεν θα ήσασταν τα πάντα ο ένας για τον άλλον,
έτσι ο στενός κύκλος των φίλων είναι σημαντικός,
και όπως λες, βοηθάει να αποφορτιστεί ο γάμος σας.
-Ναι. Απολύτως. -Πες μας για αυτόν τον στενό κύκλο.
Λοιπόν, εντάξει.
Θα πω την ιστορία από όταν τις γνώρισες.
-Ναι. Πες την. -Μπορώ να την πω;
Δεν είναι στο βιβλίο.
Η Όπρα διοργάνωσε το πάρτι των 50ών γενεθλίων μου.
-Ήταν τα 50ά μου; -Ναι.
Όχι μόνο τα 50ά... Δεν σκόπευα να πω την ιστορία.
-Δεν ήξερα ότι μπορούσα. -Εντάξει.
Είπες ναι πριν καταλάβεις για τι μιλάω;
Ξέρω για τι θα πεις. Θέλω να την πεις.
Πήγα να πω λίγο πριν
ότι ο Μπαράκ Ομπάμα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ,
-με πήρε για να ρωτήσει αν θα φιλοξενήσω... -Ναι, σωστά.
Και στο τέλος της συζήτησης
λέει "Θέλω να τονίσω ότι εγώ είμαι αυτός που σε πήρα τηλέφωνο.
Εγώ είμαι αυτός που σου είπε να τα κανονίσεις όλα αυτά.
Εγώ είμαι αυτός που σε πήρε. Δεν έβαλα βοηθό".
Όταν έλεγες εκείνη την ιστορία, λέω
-"Γι' αυτό το είπε αυτό". -Γι' αυτό το είπε.
"Σε πήρα εγώ ο ίδιος".
Επομένως ερχόμαστε να μείνουμε μαζί σου, με τη μεγαλόψυχη φιλοξενία σου,
και μου λες "Φέρε τις φίλες σου", και είπα "Εντάξει".
Και με ρωτάει "Πόσες είναι;" "Είναι περίπου 12".
-Δώδεκα. -Και μου λες...
Τι είπες; "Αποκλείεται να έχεις 12 καλές φίλες".
-Το είπα. -Κι εγώ έλεγα "Έχω, έχω.
-Δεν προσπαθώ να υπερβάλω!" -Ποιος έχει 12 καλές φίλες;
Εγώ έχω.
Και η Όπρα λέει "Εγώ έχω τον Γκέιλ".
-Και της λέω... -Ο μόνος που ξέρω
που είχε 12 καλούς φίλους ήταν ο Ιησούς με τους μαθητές του.
Είναι ο μόνος που ξέρω.
-Αλλά μετά γνώρισες... -Και ένας από αυτούς τον πρόδωσε κιόλας.
Εντάξει;
-Αλλά μετά γνώρισες τις φίλες μου. -Ναι.
Και είδες ότι κρατάω τις φιλίες μου σε όλη μου τη ζωή.
Έτσι έχω τη συγκάτοικό μου από το πανεπιστήμιο,
έχω την κολλητή μου από τη Νομική σχολή,
έχω τις μαμάδες που με στήριξαν στο Σικάγο,
ήμασταν σαν μια μονάδα, μεγαλώσαμε τα παιδιά μας μαζί.
Μερικά από αυτά τα παιδιά είναι εδώ απόψε.
-Είναι σαν παιδιά μου. -Ναι.
Μια καινούρια ομάδα μαμάδων και γυναικών φίλων
στην Ουάσινγκτον,
που μπορούσαν να καταλάβουν εκείνη τη ζωή,
κάποιες από αυτές ήταν παντρεμένες με άτομα στην κυβέρνηση του Μπαράκ.
Και όταν είσαι σε εκείνον τον κόσμο,
χρειάζεσαι κάποιον που να καταλαβαίνει αυτό το δράμα που ζεις.
Ήταν οι κολλητές μου.
Συνηθίζω να μαζεύω και να κρατάω ανθρώπους κατά τη διάρκεια της ζωής μου.
Γιατί διαφορετικοί άνθρωποι φέρνουν διαφορετικά πράγματα στη ζωή μου.
Αλλά στο κάτω κάτω, τις θεωρώ κολλητές μου
επειδή καθόμασταν στο τραπέζι της κουζίνας των σπιτιών μας
και νιώθαμε ασφαλείς.
Όταν ήμασταν μικρά, επιστρέφαμε από τα βάσανα της παιδικής χαράς
και τα πάρε δώσε της γειτονιάς
και παραπονιόμασταν για έναν δάσκαλο ή για κάποια αδικία
και μπορούσες να τα βγάλεις όλα αυτά στο τραπέζι της κουζίνας.
Ήσουν ασφαλής, ορατή.
Ήταν το πρώτο τραπέζι όπου ένιωσα να με βλέπουν η μαμά και ο μπαμπάς μου
που τους άρεσε να ακούνε τις ιστορίες μας, τις φωνές μας.
Αλλά ήταν πάντα αναζωογονητικό εκείνο το τραπέζι.
Μπορούσες να μιλήσεις για τις προσβολές και τις αδικίες
και να φωνάξεις και να ουρλιάξεις και να το βγάλεις από μέσα σου
ώστε να μπορέσεις να συνέλθεις μετά
και να ξαναβγείς εκεί έξω σαν να έχεις μυαλό στο κεφάλι σου.
Έτσι, ο στενός μου κύκλος είναι ακριβώς αυτό για μένα.
Υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές πτυχές στη ζωή μου.
Είχα τόσες πολλές διαφορετικές πτυχές, από τη μητρότητα μέχρι τον επαγγελματισμό,
και πάει λέγοντας,
που αυτό το τραπέζι όλο και μεγάλωνε.
Έχω μια ερώτηση που μόλις μου ήρθε.
Γνώρισα αυτές τις 12 στενές φίλες...
Αλλά κράτησες όλες τις φιλίες σου όταν πήγες στον Λευκό Οίκο;
Όχι.
-Δεν τις κράτησα όλες. -Ξέρεις γιατί;
Θυμάμαι που είχαμε μια συζήτηση,
και είπες "Τους τελείωσε το οξυγόνο, δεν κατάφεραν να κάνουν την ανάβαση".
-Ναι. -"Τελείωσε το οξυγόνο για την ανάβαση".
Και λέω την ιστορία για τη φιλία επειδή...
Νιώθω ότι...
Οι μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι έχουν λιγότερους φίλους από ποτέ,
και έχουμε αυτά τα γελοία ποσοστά μοναξιάς.
Μοναξιά, ναι.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας ξεσυνήθισαν.
Νομίζω ότι οι νέοι μας, λόγω της πανδημίας,
νομίζουν ότι έχουν φίλους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Θυμάμαι τον πρώτο λογαριασμό της Σάσα όταν ήταν μικρή,
την αφήσαμε να φτιάξει σε αυτό, πώς λέγεται...
και μετά έρχεται και...
Επειδή βάλαμε να την ακολουθήσουν όλοι, πράκτορες, προσωπικό,
της είπαμε ότι αν είναι να το έχεις αυτό,
θα σε βλέπουν όλοι.
Και μετά κάποιος ήρθε και λέει
"Η Σάσα έχει χίλιους φίλους",
και λέω "Κοριτσάκι μου,
δεν ξέρεις χίλια άτομα".
Είναι πολύ νωρίς για τέτοια.
Νομίζεις ότι έχεις χίλιους φίλους και εσύ είσαι, πόσο, δέκα;
Ξεσυνηθίσαμε.
Αλλά χρειαζόμαστε ανθρώπους.
Χρειαζόμαστε ουσιαστική επαφή.
Χρειαζόμαστε σύνδεση για να μας κρατάει προσγειωμένους και σταθερούς.
Έτσι, για τις φίλες που δεν τα κατάφεραν
-που δεν τους έφτασε το οξυγόνο... -Ναι, θα επιστρέψουμε
στο ποιος δεν τα κατάφερε.
Για αυτούς που δεν τα κατάφεραν,
έπρεπε να τους πεις όντως "Συγγνώμη" ή τους το είπε κάποιος άλλος;
Για κάθε περίσταση ήταν άλλη εκδοχή.
Ανάλογα με το ποιο ήταν το πρόβλημα.
Αλλά να τι έμαθα.
Μείνετε ανοιχτοί σε φίλους, να είστε ανοιχτοί στο να κάνετε καινούργιους.
Θέλω τα κορίτσια μου να είναι έτσι γιατί δεν θέλω να φοβούνται να ανοιχτούν
και να κάνουν φίλους.
Έχεις λογική, μπορείς να εμπιστευτείς,
ξέρεις μέχρι πού φτάνουν οι άνθρωποι,
αλλά όταν σου δείχνουν το ποιοι είναι, οφείλεις...
-Να τους πιστέψεις. -Να τους πιστέψεις και να προχωρήσεις.
Και κάποιες φίλες είχαν μικρές αδυναμίες που ήταν μια χαρά για απλές φίλες.
Αλλά όταν μπαίνεις στον Λευκό Οίκο,
λες "Δεν μπορείς να είσαι αυτό το άτομο...
-Εδώ μέσα. - ...και να είσαι εδώ".
"Διακυβεύονται πάρα πολλά".
-Ακριβώς. -Έτσι δεν είναι;
Οι φίλες μου δεν θα τα θαλάσσωναν.
Ο Μπαράκ ας κρατούσε κάποιους φίλους που...
Αλλά ήταν δική του η προεδρεία.
Αν ήταν οι δικές μου φίλες που δεν συμπεριφέρονταν σωστά;
Εδώ μιλάμε για "σταδιακή αποχώρηση".
Το ξέρετε αυτό;
Όπου δεν κόβεις επαφές απευθείας,
αλλά απλά γίνεσαι όλο και λιγότερο διαθέσιμος;
-Σταδιακή αποχώρηση. Εντάξει. -Σταδιακή αποχώρηση.
Μου άρεσε το πώς στο Becoming μίλησες
για την ταχύτητα των πραγμάτων που έρχονταν καταπάνω σου
όταν ήσουν στον Λευκό Οίκο.
Και στο Το Φως Μέσα Μας,
μιλάς για το ότι είναι σουρεαλιστικό.
-Ναι. -Υπάρχει ένα σημείο που λες
"Χρειαζόμασταν μια μολυβοθήκη για τη Σάσα και μια τουαλέτα για μένα,
χρειαζόμασταν μια βάση για οδοντόβουρτσες, και ένα οικονομικό πακέτο διάσωσης.
-Ναι. -Οι μέρες, ένα σουρεαλιστικό συνονθύλευμα
του καθημερινού και του εξωπραγματικού", αυτό γράφεις.
Εκτίμησα τη στιγμή όπου μίλησες για το πώς
παρακολουθούσες τη Σάσα να παίζει με συμμαθήτρια για πρώτη φορά
και πόσο ανακουφισμένη ήσουν που πήγαινε μια χαρά.
Η μαμά της έρχεται να την πάρει,
και οι πράκτορες λένε "Μείνετε στο αμάξι".
Ναι.
Αυτή η μαμά κατέληξε να είναι μία από τις πιο στενές σου φίλες.
Ακριβώς.
Ανησυχούσα περισσότερο για τα κορίτσια πώς θα ενταχθούν
και θα έχουν φυσιολογική ζωή,
και δεν υπάρχει πιο φυσιολογικό απ' το να έρχονται παιδιά για παιχνίδι σπίτι σου
ακόμα και αν αυτό είναι ο Λευκός Οίκος.
Να έχεις αληθινούς φίλους και να νιώθεις ένας κανονικός γονιός.
Να πηγαίνεις στη συνάντηση γονέων-δασκάλων
και ο Μπαράκ προπονούσε τους Βάιπερς της τετάρτης δημοτικού,
ομάδα μπάσκετ μικρών κοριτσιών.
Ήταν ο προπονητής.
Το ξέρω. Δεν ξέρω αν έχω ξαναπεί αυτήν την ιστορία.
Έχει γράψει γι' αυτό στο βιβλίο του,
αλλά ήταν ο προπονητής της ομάδας της τετάρτης δημοτικού.
Ο κόσμος φρίκαρε;
Ήταν κάπως σουρεαλιστικό,
μάλλον πιο πολύ για όλους τους άλλους στο γυμναστήριο,
αλλά άρχιζε χαλαρά, επειδή ήταν σε ομάδα με γονείς προπονητές,
και αυτός ως κολλημένος με το μπάσκετ, τον ενοχλούσε πολύ το γεγονός
ότι τα κοριτσάκια δεν έδεναν τα παπούτσια τους
και δεν έκαναν οργανωμένες επιθέσεις.
Και ένιωθε ότι απλά χαράμιζαν τις ικανότητές τους,
και δεν ήταν μόνο η Σάσα στην ομάδα,
αλλά ήταν και η Μέιζι Μπάιντεν, που είναι η μικρότερη εγγονή του Τζο.
Είναι κολλητές φίλες.
Αλλά η Μέιζι ήταν εξαιρετική αθλήτρια
και ο Μπαράκ ένιωθε ότι μπορούν να γίνουν πρωταθλήτριες.
Έτσι, έβγαλε σιγά σιγά τους άλλους προπονητές από τη μέση
και έκανε προπονήσεις με τα κορίτσια έξω απ' το σχολείο, τα σαββατοκύριακα.
Έμαθαν δύο παιχνίδια, το ένα ήταν η επίθεση box,
και αυτό είναι όλο που μπόρεσαν να καταφέρουν, δύο επιθέσεις.
Αλλά να είσαι σε αυτό το γυμναστήριο τις Κυριακές που έπαιζαν...
Όλοι μας πηγαίναμε, γιατί τις υποστηρίζαμε.
Φανταστείτε λοιπόν ένα μικρό κοινοτικό γυμναστήριο μια Κυριακή
με τον πρόεδρο, την Πρώτη Κυρία, τον αντιπρόεδρο, τη Δεύτερη Κυρία,
τη γιαγιά, τη Μαλία, όλα τα παιδιά,
και όλους τους πράκτορές τους να εισβάλουν σε αυτό το γυμναστήριο,
και μετά έχεις τους ανθρώπους από την άλλη πλευρά, σωστά;
Και δεν είναι ότι ο Τζο και ο Μπαράκ συγκρατούνταν ακριβώς.
Φώναζαν "Σούταρε! Κλέψ' την! Πιάσ' την! Πιάσ' την!"
-Και έπρεπε να του πω "Τζο, Τζο"... -Είναι τετάρτη δημοτικού.
"Και είσαι ο αντιπρόεδρος".
Εντάξει.
Τα κοριτσάκια αναρωτιόντουσαν "Σε μένα φωνάζει;"
Αλλά εκείνες τις στιγμές...
Τότε είναι που νιώθαμε ζωντανοί και παθιασμένοι
και ότι δεν δουλεύαμε μόνο για τη χώρα,
αλλά και δεν παραμελούσαμε τα δικά μας παιδιά.
Είχαμε την ευθύνη ως γονείς να βεβαιωθούμε ότι δεν θα καταστρέφαμε τα παιδιά μας.
Ακόμα κι ενώ δουλεύαμε για την υγειονομική περίθαλψη,
την πρόσβαση των κοριτσιών στην εκπαίδευση.
Ποιοι θα ήμασταν...
-Φοβερή δουλειά. - ...αν δεν φροντίζαμε
τα κορίτσια μας.
Αυτό που με ξάφνιασε στο Το Φως Μέσα Μας
είναι ότι μας ανοίγεσαι για τα τρωτά σου σημεία.
Απλά μιλάς για όλα,
που μας κάνει να αισθανόμαστε όλο και πιο κοντά σου,
γιατί μας έδειξες ότι είσαι τόσο αληθινή.
Και έτσι, αναρωτιέμαι αν παλεύεις ακόμα με την εικόνα που έχουν οι άλλοι για σένα.
Θεέ μου, ναι.
Το φοβισμένο μυαλό είναι ακόμα εκεί μέσα.
Ακόμα προσπαθώ να το διαχειριστώ.
Νομίζω ότι είναι ενσωματωμένο στο DNA μου ως μαύρη γυναίκα.
Μπορεί να είμαι εδώ τώρα,
αλλά είχα τις δυσκολίες μου.
Δεν ξέρω αν θυμάστε πώς ήταν για μας
όταν πρωτοήρθαμε στον Λευκό Οίκο,
όταν οι άνθρωποι αμφισβητούσαν το πιστοποιητικό γέννησης του συζύγου μου
και έλεγαν ότι είμαι μια οργισμένη, πικρόχολη, μαύρη γυναίκα
και μας κατηγορούσαν ότι δεν αγαπάμε τη χώρα μας,
ότι δεν είμαστε Αμερικανοί, δεν είμαστε σαν αυτούς.
Αυτό ήταν μέρος του παιχνιδιού της "αλλοτρίωσής" μας, όπως το λέω,
"Κάντε τους 'άλλους', όχι σαν εμάς,
και τότε θα τους φοβάστε".
Δεν ξεφεύγεις από την ανάγκη να αποδεικνύεις συνεχώς τον εαυτό σου
επειδή ο πήχης του κόσμου για σένα είναι τόσο χαμηλά.
Υπάρχουν πολλοί σε αυτό το ακροατήριο
που έχουν συναναστραφεί ανθρώπους που συνεχώς
-τους υποτιμούν. -Σωστά.
Που σου μιλούν αφ' υψηλού, που σε υποτιμούν, που σε κρίνουν λάθος
εξαιτίας της διαφορετικότητάς σας, όποια κι αν είναι αυτή.
Και πάλι, ορίζω τη διαφορετικότητα ευρέως.
Το κουβαλάς αυτό.
Αλλά το έχω δουλέψει και προσπαθώ να χρησιμοποιήσω αυτήν την ενέργεια
να τροφοδοτεί το φως μου και να μην αφήνω κάποιον άλλον να το εξασθενεί.
Τώρα το σκέφτομαι κάπως "Θα σας δείξω.
Νομίζετε ότι δεν μπορώ;
Ότι δεν θα γίνω μια καλή Πρώτη Κυρία;
Θα δουλέψω σκληρά".
Έτσι, η σκληρή δουλειά για μένα είναι ο τρόπος να το καταπολεμήσω.
Θα δουλέψω για να γίνω ορατή.
Δεν νομίζω ότι κάποιος που δεν είναι έγχρωμος
μπορεί ποτέ να καταλάβει πλήρως τι εννοείς στο Το Φως Μέσα Μας
όταν λες ότι για οχτώ χρόνια ως Πρώτη Κυρία
"Ήμουν σε εγρήγορση και προσεκτική και με βαθιά επίγνωση ότι ο Μπαράκ και εγώ
και οι κόρες μας, είχαμε τα μάτια του έθνους στραμμένα πάνω μας,
και ότι ως μαύροι σε έναν ιστορικά λευκοκρατούμενο Λευκό Οίκο, δεν είχαμε
-την πολυτέλεια να τα θαλασσώσουμε". -Ναι.
Και δεν τα θαλασσώσατε.
Όχι!
Ούτε μια φορά!
Ούτε μία!
Ούτε μια φορά δεν τα θαλασσώσατε!
Εκτός απ' το μπεζ κοστούμι.
Ναι, ήταν κι αυτό.
Αλλά ήθελα να πω...
Ξέρετε πόσο ασυνήθιστο είναι αυτό;
Όχι μόνο δεν τα θαλάσσωσαν,
κανείς στην οικογένεια δεν τα θαλάσσωσε.
Κανένα παράπλευρο μέλος της οικογένειας.
Αλλά επιτρέψτε μου να πω αυτό που λέει πάντα η Μάριαν Ρόμπινσον,
που μας κρατάει ταπεινούς και συγκεντρωμένους.
Αντιπροσωπεύουμε την αλήθεια του ποιοι ήμασταν πάντα.
Υπάρχουν πολλοί από εμάς εκεί έξω που αισθάνονται διαφορετικοί,
οι οποίοι αποδεικνύουν ότι είναι σημαντικοί και δεν κάνουν λάθη.
Και αυτός είναι ο λόγος, όπως προσπαθούσε να πει ο πατέρας μου,
που πρέπει συνεχώς να υπενθυμίζω στον εαυτό μου
"Δεν μπορώ να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας
αν κάποιοι επιλέγουν να με δουν με άλλο τρόπο.
Δεν μπορώ να εστιάζω εκεί, το δηλητήριό τους δεν είναι δικό μου".
Και αυτό είναι το μήνυμα προς όλους εδώ, ειδικά για τους νέους μας
που αρχίζουν να νιώθουν στο πετσί τους τις δυσκολίες της διαφορετικότητας,
τα όρια που άλλοι προσπαθούν να θέσουν στον κόσμο τους.
Πρέπει να εξασκηθούμε στο να είμαστε ευγενικοί με τον εαυτό μας
και να υποδεχόμαστε τους εαυτούς μας με χαρά
και να τροφοδοτούμε το δικό μας φως και να διαχειριζόμαστε τους φόβους μας
επειδή κάποιοι άνθρωποι εκεί έξω δεν θα μας δουν ποτέ.
Τίποτα δεν θα τους είναι αρκετό,
και το αντιμετωπίζω αυτό χρησιμοποιώντας την ενσυναίσθηση
και υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου
αν κάποιος είναι τόσο κλειδωμένος στη μικροψυχία του,
τότε έχει θέματα με την αυτοεκτίμησή του, σωστά;
Παλεύουν με μια αίσθηση ότι δεν είναι αρκετοί,
και πρέπει να είμαι σε θέση να το δω αυτό
και να βρω συμπόνια γι' αυτό,
και μετά να συνεχίσω να ζω τη ζωή μου πραγματικά,
όσο πιο ευάλωτα, όσο πιο ειλικρινά μπορώ,
και να μην το αφήσω να με καταβάλλει.
Αυτό συμβαίνει επειδή είσαι πάντα συγκρατημένη, γι' αυτό.
Ναι, θα μιλήσουμε γι' αυτό σε λίγο.
-Άντε πάλι. -Συγκρατείσαι πάλι.
Πώς αισθάνεσαι τώρα που απελευθερώθηκες
από την προσοχή και την κρίση
σε κάτι τόσο απλό όσο
-το τι επιλέγεις να φορέσεις στο σώμα σου; -Ναι.
Γιατί, θυμάστε όταν η Μισέλ και ο Μπαράκ και η οικογένεια
πήγαν στο Γκραν Κάνιον, και η Μισέλ φόρεσε σορτσάκι;
Προσπάθησαν να το κάνουν το μεγαλύτερο σκάνδαλο.
Και σκεφτόμουν τις προάλλες όταν σε είδα στην Ατλάντα
με ένα δερμάτινο παντελόνι,
είπα "Ο Μιτς ΜακΚόνελ θα συγκαλούσε συνεδρίαση στη Γερουσία".
Ακριβώς.
Αν σε έβλεπε με αυτό το μαύρο, δερμάτινο παντελόνι...
θα γινόταν ειδική συνεδρίαση για να συζητηθεί...
"Τι προσπαθεί να πει με το παντελόνι;
-Τι προσπαθεί να πει;" -"Τι διαβολικό σχεδιάζει;
Μια επανάσταση".
Μπορούμε να μιλήσουμε για το υπέροχο, φάνκι στιλ σου...
Τι γίνεται με αυτό το τόσο κουλ...
-Ξέρεις, νομίζω... -Τι γίνεται;
Όπρα, νομίζω ότι μπορούμε να συσχετιστούμε με τη δεκαετία του '50, του '60.
Επιπλέον, όταν έχεις ζήσει αρκετά
για να μη σε νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι,
είναι απλά η εξέλιξη και ότι απλά μεγαλώνεις
και συνειδητοποιείς "Αφήστε με να ζήσω τη ζωή μου,
αφήστε με να αποδεχτώ αυτό που είμαι",
και αυτό είναι το όλο θέμα με τα εργαλεία
και γιατί προσπαθώ να πω στους νέους που αισθάνονται
"Δεν σκέφτομαι έτσι. Δεν το έχω κατανοήσει αυτό".
Το πρώτο πράγμα που λέω στο βιβλίο, στους νέους
είναι να είστε υπομονετικοί με τον εαυτό σας.
Ξέρεις, χρειάζεται μια ζωή για να βρεις τον εαυτό σου.
Είναι μια διαδικασία. Είναι μια εξέλιξη.
Δεν θα είσαι όλα όσα θα γίνεις
μέχρι να φτάσεις στην ηλικία μας
αφού έχεις ζήσει και έχεις περάσει σκαμπανεβάσματα και μπορείς να...
Είναι φοβερό βιβλίο για νέους.
-Αγόρασα 24 αντίτυπα. -Εξαιρετικά.
Ναι.
Πλήρωσα μόνη μου. Δεν ζήτησα τίποτα δωρεάν.
-Πήρα 24... -Όντως δεν ζήτησες.
Δεν ζήτησα. Αγόρασα 24 αντίτυπα.
Έπρεπε να πάρεις τα διπλά.
Για τους...
Βλέπετε; Η Όπρα δεν είναι ποτέ ικανοποιημένη.
Τα έστειλα...
-Τα έστειλα όλα στα κορίτσια μου. -Ναι.
Και αυτό που έκανα ήταν ότι υπογράμμισα διαφορετικά σημεία,
όπως η σελίδα 68, η σελίδα 157...
-"Αυτό είναι για σένα!" -"Αυτό είναι για σένα!"
Και μετά έγραψα στην πρώτη σελίδα "Με αγάπη, από τη Μάμα Ο και τη Μισέλ".
-Ναι, χαίρομαι που το έκανες. -Ναι.
-Ξέρεις ότι αγαπώ τα κορίτσια σου. -Ναι.
Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο...
Διατίθεται όπου πωλούνται ωραία βιβλία.
Νομίζω ότι είναι ένα πολύτιμο εργαλείο ειδικά για τους νέους,
-για να μην πω ένα υπέροχο δώρο. -Ναι.
Και ελπίζω να είναι η αρχή πολλών συζητήσεων
γιατί σε αυτό το βιβλίο μοιράζομαι τα εργαλεία μου.
Κάποια δούλεψαν για μένα, κάποια όχι, αλλά όλοι μας τα έχουμε,
και πρέπει να είμαστε ευάλωτοι μεταξύ μας, σωστά;
Έχεις συλλογιστεί όλα τα πράγματα για τα οποία δεν μιλάμε;
Ναι. Όπως το Μεγάλο Ε;
Το Μεγάλο Ε;
Οι νεαρές θα λένε "Τι είναι αυτό;"
Πώς πάει το Μεγάλο Ε; Πώς πάει η εμμηνόπαυση;
Πάει καλά.
Νομίζω ότι τα πάω καλά.
Νομίζω ότι φαίνεσαι μια χαρά!
Αλλά δεν είναι και εύκολο.
Μου συνέβη γύρω στα 52, 53,
και πίστευα ότι πεθαίνω.
Πραγματικά το πίστευα. Εσύ είχες εξάψεις;
Ξεκίνησα ορμονοθεραπεία. Ναι.
Εντάξει. Εγώ δεν ήξερα από αυτά.
Και αυτό είναι που δεν ξέραμε
επειδή οι μελέτες...
Και κάτι άλλο. Δεν μας ερευνούν ως γυναίκες.
Γιατί δεν τα ξέρουμε όλα αυτά;
Και μετά θέλουν να μας πουν τι να κάνουμε με τις μήτρες μας
και δεν... Μην...
Αυτό λέω στους άντρες της ζωής μου.
"Δεν με ξέρεις, οπότε δεν πρέπει να με σχολιάζεις.
Δεν θα έπρεπε να έχεις γνώμη για μένα, για το πώς είναι τα μαλλιά μου,
τι συμβαίνει μέσα στο σώμα μου, απλά μην ανακατεύεσαι".
-Μην ανακατεύεσαι. -Το λατρεύω.
Κάνω κι εγώ ορμονοθεραπεία,
αλλά στην αρχή δεν ήξερα ότι υπάρχει.
Οπότε δεν είχα εξάψεις, είχα μόνο...
Όταν ρώτησα τη μητέρα μου γι' αυτό, μου είπε "Δεν θυμάμαι".
Το ίδιο λέει και η μητέρα μου.
-"Δεν θυμάμαι". -"Δεν θυμάμαι".
Λες μετά "Μάνα, δεν θυμάσαι τίποτα. Σε τι χρησιμεύεις ακριβώς;"
Δεν είχα ποτέ εξάψεις,
-αλλά είχα απίστευτες ταχυκαρδίες. -Ναι.
Πήγαινα από γιατρό σε γιατρό, και κανείς δεν μου είπε
"Ξέρεις κάτι; Θα μπορούσε ίσως να είναι..."
Επειδή κανείς δεν αφιερώνει χρόνο σε αυτό το ζήτημα.
Νομίζω ότι η γενιά μας θα το αλλάξει αυτό...
-Ακριβώς. - ...γιατί δεν θέλουμε τα κορίτσια μας
να το περάσουν αυτό. Έτσι θα το συζητάμε.
Η Μάγια Αγγέλου μου έλεγε "'Μωρό μου, στα πενήντα σου είσαι τα πάντα
-που ήθελες να είσαι. -Ναι.
Στα πενήντα είσαι
αυτό που ήθελες να είσαι".
Το νιώθεις αυτό;
Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή. Αισθάνομαι καθαρά ο εαυτός μου.
Τώρα αισθάνομαι πιο σοφή.
Και νομίζω, είναι πάλι αυτό "Είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης".
Μας αρέσει να ακούμε τους νέους
γιατί πιστεύουμε ότι υπάρχει κάποια αξία στη νεολαία.
Δεν ξέρετε την τύφλα σας.
Αν θέλω να ακούσω για τη μητρότητα,
θέλω να το ακούσω από κάποιον που το έχει τερματίσει, σωστά;
Θέλω να δω τι έχει απογίνει το δικό σου
πριν αποφασίσω αν θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου.
Έτσι, μιλούσα στη μητέρα μου για τη μητρότητα,
και όχι με κάποιον
στο Instagram.
Που τώρα μεγαλώνει παιδιά.
Αλλά αυτό είναι το θέμα με τις γυναίκες και τη σοφία.
Μεγαλώνουμε και η κοινωνία μας βγάζει έξω στο περιθώριο.
Οι άνδρες μεγαλώνουν και ωριμάζουν, οι γκρίζες τρίχες τους είναι σέξι.
Εμείς πρέπει να μοιάζουμε σαν να είμαστε 20, σωστά;
Αλλιώς αποτυγχάνουμε.
Είμαστε πιο σοφές από ποτέ.
Υπάρχει τόση σοφία στις γυναίκες της ηλικίας μας και μεγαλύτερες.
Το μόνο που λέω στις νεαρές είναι να έχουν πολλά άτομα στον στενό τους κύκλο.
Βεβαιωθείτε ότι δεν είναι μόνο ένα μάτσο άτομα της ηλικίας σας.
Και εγώ κάνω το ίδιο πράγμα.
Έχω νέους ανθρώπους στον στενό μου κύκλο, αλλά έχω και μεγαλύτερους.
Έχουμε πολλά να μάθουμε για το να είσαι γυναίκα, να είσαι άνθρωπος.
Αλλά πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στο ότι οι γυναίκες γνωρίζουν πολλά.
Και πρέπει να είμαστε ανοιχτοί σε αυτό.
Μας παίρνει τόσο καιρό
να δούμε τις επιτυχές μας και να πούμε ότι νικήσαμε.
Οι άντρες στα 20 λένε "Είμαι ο ένας και μοναδικός",
και λέω "Ούτε εσύ ξέρεις κάτι".
Εμείς πρέπει να έχουμε μεγαλώσει παιδιά, πρέπει να έχουμε 50 εκατομμύρια επιτυχίες,
και μόνο τώρα λέω
"Κάτι ξέρω. Είχα δίκιο. Έχω στρατηγική.
Είμαι καλή σ' αυτό".
Δεν το αναγνωρίζαμε αυτό στον εαυτό μας μέχρι τώρα ως γυναίκες.
Ναι. Και μας βοηθάς να το κάνουμε αυτό μέσω αυτού.
Αλλά όλοι το έχουμε. Όλοι το έχουμε μέσα μας, οπότε...
Ως γονέας, συχνά δεν ξέρεις
πότε εισακούονται τα λόγια σου.
-Ναι. -Σωστά;
Και μετά λες την ιστορία στο Το Φως Μέσα Μας
για μια φορά που πήγατε να επισκεφτείτε τα κορίτσια.
-Ναι. -Και ήταν στο νέο τους διαμέρισμα.
Και είχες μια στιγμή συνειδητοποίησης με ένα σουβέρ.
-Πες μας για εκείνη τη στιγμή. -Ναι.
Μας κάλεσαν σπίτι για κοκτέιλ πριν το δείπνο.
Ήταν η πρώτη φορά που τις βλέπαμε έτσι.
Έμεναν μαζί και φέρονταν ενήλικα.
Ήταν πολύ ωραίο να το βλέπεις.
Είχαν έπιπλα και προσπάθησαν να μας φτιάξουν κάτι ελαφριά μαρτίνι.
Καταλαβαίνεις.
Είχαν μια πιατέλα με τυριά και αλλαντικά,
και η Μαλία παραπονέθηκε για την τιμή του τυριού.
"Δεν ήξερα ότι ήταν τόσο ακριβό".
"Τώρα μετράς τα λεφτά, τώρα που είναι δικό σου το τυρί".
Παλιά ερχόταν στη δική μας πιατέλα με τα τυριά,
και έτρωγε τα πάντα πριν φτάσουν οι καλεσμένοι.
Και της έλεγα "Σεβάσου το κόστος των τυριών".
Οπότε πίνουμε τα μικρά μας ποτά
και πάμε να βάλουμε τα ποτά μας στο τραπέζι, και όπα!
Βγάζουν μερικά σουβέρ.
Κι εγώ λέω "Ώστε τώρα σε νοιάζει για το φτηνό σου τραπέζι".
"Δεν σε είδα να βγάζεις σουβέρ στον Λευκό Οίκο
σε εκείνο το τραπεζάκι των 100 χρόνων",
σωστά;
Αλλά είναι ωραίο να βλέπεις ότι σε άκουγαν.
Και να τις παρακολουθώ στο παρασκήνιο
να ανακαλύπτουν τη σκόνη.
Τη Μαλία την έχει συνεπάρει η σκόνη.
"Ξέρεις, ξεσκονίζω, και μετά από μέρες, επιστρέφει".
-Της λέω "Ναι". -Έτσι πάει.
"Γι' αυτό πρέπει να συνεχίσεις να ξεσκονίζεις".
Νομίζω ότι το όνειρο που εκφράζεις για τις κόρες σου
ήταν τόσο καίριο στο Το Φως Μέσα Μας.
Είναι ένα είδος μανιφέστου, νομίζω, για τη γυναίκα του 21ου αιώνα.
Λες "Δεν θέλω να βλέπουν τον γάμο
ως κάποιο είδος τροπαίου που πρέπει να κυνηγήσουν και να κερδίσουν".
Ναι.
Μπορείς να μας πεις περισσότερα για αυτό το όνειρο;
Ναι. Θέλω τα κορίτσια μου να κάνουν επιλογές
με βάση το ποιες είναι και όχι αυτό που λέει η κοινωνία ότι πρέπει να είναι.
Επειδή έχουμε έναν πολύ στενό ορισμό για το τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος.
Και δεν ταιριάζει σε όλους, και νομίζω ότι η κατάθλιψη
και το άγχος και στους νέους και στους ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες
έχει να κάνει με το ότι προσπαθούμε να στριμώξουμε τις ζωές μας
σε αυτούς τους στενούς ορισμούς.
Μπορείς να είσαι ευτυχισμένος μόνο αν βρεις τον έρωτα της ζωής σου
και παντρευτείτε, σωστά;
Μερικοί άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για γάμο.
Μερικοί άνθρωποι μπορεί να μη βρουν ποτέ έναν σύντροφο που να αγαπούν,
αλλά υπάρχει ευτυχία και αλλού.
Ξέρω ότι το έχεις βιώσει αυτό.
Πόσοι έρχονται και σου λένε
-"Θα κάνεις παιδί;" -Ναι.
Ενώ έχεις ένα κορυφαίο τηλεοπτικό σόου,
είσαι πολυεκατομμυριούχος, και σχεδόν...
οι άλλοι ακόμα λένε
"Μα δεν είσαι μητέρα. Λυπάμαι πολύ για σένα".
Λέω "Όχι, η Όπρα είναι ευτυχισμένη".
-Πολύ. -"Την έχω δει.
-Είναι πραγματικά ευτυχισμένη". -Είμαι καλά. Μια χαρά.
Ναι.
Αλλά θέλω τα κορίτσια μου και όλα τα νεαρά κορίτσια
να έχουν τη δυνατότητα να αφιερώσουν χρόνο, να δουν
ποιες είναι και να αποφασίσουν ποιες θέλουν να είναι.
Νομίζω ότι αυτό είναι αλήθεια και για τους άνδρες.
Είναι τόσο στενός ο ορισμός για το τι σημαίνει να είσαι άντρας.
Τι κι αν δεν θέλεις να διευθύνεις; Τι κι αν δεν είσαι από τη φύση σου ηγέτης;
Κι αν σου αρέσει να δουλεύεις με τα χέρια σου;
Τι γίνεται αν θέλεις να μείνεις σπίτι και να μεγαλώσεις τα παιδιά σου;
Φανταστείτε όλους τους διευθύνοντες συμβούλους...
Γι' αυτό νομίζω ότι πολλοί άνδρες είναι δυστυχισμένοι και θυμωμένοι
και προσπαθούν να πάρουν την εξουσία, επειδή δεν ζουν την αλήθεια τους.
-Συμφωνώ. -Ζουν μια εκδοχή
του τι πιστεύουν ότι είναι ένας άνδρας.
-Του τι λέει η κοινωνία να είναι. -Ακριβώς.
Θέλω εμείς ως γονείς να αφήσουμε τα παιδιά μας να μας δείξουν ποιοι είναι
πριν αρχίσουμε να τους επιβάλλουμε
-τους στόχους μας πάνω τους... -Ναι.
Ώστε να μπορέσουν να βρουν λίγη ευτυχία.
Λατρεύω το πώς κλείνεις αυτό το κομμάτι
εκεί που μιλάς για τη Μαλία και τη Σάσα.
Έκλεισες όλο το κομμάτι λέγοντας
-"Ελπίζω να βρουν το σπίτι τους". -Ναι.
"Να βρουν το σπίτι τους".
Κάθε φορά που γίνεται συζήτηση για την πολιτική και για το ποιος
να κατέβει για πρόεδρος, αναφέρεται το όνομά σου.
Τότε γιατί το αναφέρεις;
Τότε γιατί το αναφέρεις τώρα, Όπρα; Τι προσπαθείς να κάνεις;
Αυτός είναι ο λόγος. Λοιπόν, ήμουν σε ένα κυριακάτικο μπραντς
και κάποιοι μιλούσαν γι' αυτό, και έλεγαν
"Λοιπόν, ίσως να το σκεφτεί.
Πιστεύεις ότι θα το σκεφτεί ποτέ;" Και λέω "Εγγυημένα, όχι".
Μπορείς να μας πεις γιατί δεν θα το σκεφτείς καν, ποτέ;
Να κατέβεις για πρόεδρος.
Πρώτα απ' όλα, δεν είχα εκφράσει ποτέ
κάποιο ενδιαφέρον για την πολιτική.
Ποτέ. Εννοώ, συμφώνησα να υποστηρίξω τον άντρα μου.
Ήθελε να το κάνει και ήταν πολύ καλός σε αυτό.
Αλλά ποτέ δεν είπα
"Νομίζω ότι θέλω να κατέβω στις εκλογές".
Ποτέ. Οπότε αναρωτιέμαι,
αυτό που θέλω, λαμβάνεται καθόλου υπόψη;
-Πολύ ωραίο αυτό. -Αυτό που επιλέγω να είμαι,
παίζει κάποιον ρόλο;
Η πολιτική είναι δύσκολη.
Οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτό...
Ακριβώς όπως με τον γάμο και τα παιδιά, πρέπει να το θέλεις!
Πρέπει να είναι στην ψυχή σου, γιατί είναι τόσο σημαντικό.
Δεν το 'χω μέσα μου.
Το να προσφέρω είναι στην ψυχή μου,
το να βοηθάω τους ανθρώπους είναι στην ψυχή μου, να δουλεύω με παιδιά.
Θα περάσω τη ζωή μου προσπαθώντας να κάνω τα παιδιά να νιώθουν ορατά
και να βρουν το φως τους.
Αυτό θα κάνω.
-Δεν χρειάζεται να γίνω πρόεδρος γι' αυτό. -Ναι.
Βασικά, νομίζω ότι είμαι πιο αποτελεσματική έξω από την πολιτική
γιατί δυστυχώς η πολιτική έχει γίνει τόσο διχασμένη.
Τη στιγμή που τάσσεσαι με ένα κόμμα,
έχεις αποξενώσει το άλλο μισό της χώρας.
Τώρα, ακόμα και οι άνθρωποι που δεν συμφωνούν μαζί μου πολιτικά
μπορούν να αποκτήσουν κάποια εργαλεία που θα τους βοηθήσουν.
Ίσως μπορώ να βοηθήσω ένα παιδί που είναι Ρεπουμπλικάνος.
Γιατί ίσως με ακούσουν. Νομίζω ότι η πολιτική μάς έχει περιορίσει.
Τώρα πρέπει να προσπαθήσουμε να βγούμε από αυτό.
Πρέπει λίγο να αναθεωρήσουμε
για το πώς βλέπουμε ο ένας τον άλλον πέρα από τα κόμματα,
γιατί είμαστε ακόμα μία χώρα.
Θα 'πρεπε συνέχεια να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον.
Δεν μας παίρνει να μας διασπάσουν, να μας κατακτήσουν.
Αλλά αυτή δεν θα είμαι εγώ.
Δεν θα είμαι εγώ αυτή που, πολιτικά, θα το κάνει αυτό.
Και δεν θα μπορούσες να φοράς εκείνο το δερμάτινο παντελόνι.
Σίγουρα! Ορίστε, λοιπόν. Αυτό ήταν.
Λοιπόν, πριν διαβάσω Το Φως Μέσα Μας,
αισθανόμουν, και ξέρω ότι πολλοί από εσάς το νιώθατε κι εσείς,
επειδή κάνουμε όλες αυτές τις συζητήσεις για το πόσο άσχημα είναι τα πράγματα
όταν είμαστε με τους φίλους μας.
Και νομίζω ότι πολλοί από εμάς αισθανόμασταν όπως εσύ πριν το γράψεις,
ότι υπάρχουν τόσα πολλά και τεράστια προβλήματα,
υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να ξεπεραστούν,
και νιώθω σαν να υπάρχει μια συνωμοσία τρέλας εκεί έξω.
Πώς επιστρέφουμε λοιπόν στην εμπιστοσύνη;
Ναι.
Πώς εμπιστευόμαστε την κυβέρνησή μας, πώς εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον...
-Ναι. - ...με έναν τρόπο
που δεν μας κάνει να αισθανόμαστε μουδιασμένοι και κουρασμένοι όλη την ώρα.
Ναι. Νομίζω ότι δεν πρέπει να υποτιμήσουμε
τον ρόλο της καραντίνας σε αυτό,
επειδή ήμασταν απομονωμένοι ο ένας από τον άλλον, σωματικά.
Και μπορεί σε κάποιους να άρεσε αυτό.
"Με κούρασαν οι άνθρωποι".
Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.
Πραγματικά.
Νομίζω ότι όταν μαζευόμαστε
και μοιραζόμαστε τη συντροφικότητά μας,
νιώθουμε καλύτερα.
Νιώθουμε καλύτερα...
Δεν είστε όλοι καλύτερα και μόνο που είστε εδώ;
-Δεν αισθάνεστε καλύτερα; Τρίτη βράδυ; -Και δεν μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό.
Πάντα λέω ότι είναι πιο δύσκολο να μισείς από κοντά.
Και είχαμε απομονωθεί ο ένας από τον άλλον.
Ακούμε ο ένας για τον άλλον από ειδήσεις και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και από την εμπειρία μου με αυτήν τη χώρα ξέρω
ότι είναι μια διαστρέβλωση της αλήθειας του ποιοι είμαστε.
Έχω ταξιδέψει σε όλη τη χώρα,
σε κοινότητες όλων των φυλών,
και κοινωνικοοικονομικών υπόβαθρων, και πολιτικών πεποιθήσεων,
και οι άνθρωποι ήταν
όλοι τους ευγενικοί και καλοί μαζί μου,
στην οικογένειά μου, αφού μας γνωρίσουν.
Μπορεί να μη συμφωνούν, αλλά δεν είμαστε οι άνθρωποι που βλέπουμε στην τηλεόραση,
και θέλω να το θυμόμαστε αυτό.
Ότι δεν πρέπει ποτέ να φοβόμαστε ο ένας τον άλλον.
Υπάρχουν οι ακραίες περιπτώσεις των ανθρώπων που έχουν βαθιά θέματα,
αλλά η συντριπτική πλειοψηφία είναι σαν τη γιαγιά, τον παππού, τη μαμά, τον μπαμπά
που είναι σκληρά εργαζόμενοι, τίμιοι, αξιοπρεπείς άνθρωποι
που δεν έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους,
που είναι ευγνώμονες, που είναι περήφανοι Αμερικανοί,
που είναι πρόθυμοι να εργαστούν σκληρά, που λένε την αλήθεια.
Αυτή είναι η χώρα μας.
Αλλά πρέπει να έχουμε ηγέτες,
που το αντανακλούν αυτό.
Σωστά;
Είναι επικίνδυνο όταν η ηγεσία μας λέει κάτι διαφορετικό.
Λατρεύω την αρχή του βιβλίου.
Έχεις αυτό το ποίημα του Αλμπέρτο Ρίος που λέει
"Αν κάποιος στο γενεαλογικό σας δέντρο ήταν μπελάς,
άλλοι εκατό δεν ήταν.
Οι κακοί δεν κερδίζουν.
Όχι στο τέλος.
Δεν έχει σημασία πόσο δυνατά ακούγονται.
Απλά δεν θα ήμασταν εδώ αν ήταν έτσι".
Είναι μια απλή αλήθεια.
Αυτό μας φέρνει στη φράση που έχει γίνει συνώνυμο του ονόματός σου,
"Όταν οι άλλοι πέφτουν χαμηλά, εμείς πάμε ψηλά.
Πάμε ψηλά".
Και λες ότι το να "πηγαίνεις ψηλά"
συνήθως συνεπάγεται μια παύση
πριν αντιδράσεις σε οτιδήποτε. Σωστά;
-Απολύτως. -Εντάξει.
Λοιπόν, τι συνέβη πρόσφατα στη ζωή σου ή στη χώρα
που έπρεπε να σταματήσεις και να πεις "Ας προσπαθήσω να πάω ψηλά";
Υπάρχουν πολλά στον κόσμο που με θυμώνουν.
-Μισό λεπτό. Να σε ρωτήσω κάτι; -Ναι.
Πας ψηλά κατευθείαν;
-Όχι, όχι. -Εντάξει.
Όχι, γι' αυτό είναι ο στενός κύκλος, θυμάσαι;
Κάθομαι με τις καλές μου φίλες και έχουμε μια συνεδρία χαμηλών τόνων.
Κατάλαβες;
Πέφτουμε χαμηλά. Μας μαζεύουν μετά από το πάτωμα.
-Εντάξει. -Συνήθιζα να το κάνω αυτό με το προσωπικό
στον Λευκό Οίκο, όπου πριν βγάλω λόγο
ή δώσω συνέντευξη,
θα έδινα ψεύτικες απαντήσεις,
γιατί ήξεραν ότι έπρεπε να βγάλω από μέσα μου τον "χαμηλό" μου εαυτό.
-Έτσι θα είχα... -Νιώθουμε καλύτερα τώρα που το ξέρουμε.
Ναι. Απλά έλεγα αυτό που ονόμαζα
"τελικές δηλώσεις του προέδρου" που θα μπορούσα να δώσω.
Έλεγα "Ξέρετε κάτι;
Θα τελειώναμε πολύ πιο γρήγορα αν έλεγα το 'μπιπ'", σωστά;
Και η ομάδα μου κοίταζε και έλεγε
"Ναι, μην το κάνεις".
Αλλά μερικές φορές,
το να πας ψηλά δεν σημαίνει ότι δεν νιώθεις τον θυμό, σωστά;
Δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αισθάνεσαι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι εφησυχασμένος
με την αδικία και την ανισότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κάνεις τη δουλειά.
Είναι απλώς η επιλογή της προσέγγισής σου.
Και το να πηγαίνεις ψηλά είναι μια επιλογή.
Είναι μια επιλογή που νομίζω ότι είναι πολύ ώριμη.
Είναι μια μακροπρόθεσμη επιλογή.
Δεν είσαι έρμαιο της ενστικτώδους αντίδρασής σου,
του τι νιώθεις εκείνη τη στιγμή,
αυτό είναι αυτάρεσκο.
Και όταν είσαι ηγέτης με κοινό,
δεν μπορείς απλά να ικανοποιείς την εσωτερική σου ασχήμια, σωστά;
Έχουμε την ευθύνη να πάμε ψηλά γιατί ζούμε...
Έχουμε ζήσει την ηγεσία που πέφτει χαμηλά
και κανείς δεν αισθάνεται καλά με αυτό.
Δεν οδηγεί σε λύσεις. Απλώς δεν λειτουργεί.
Έτσι, στο βιβλίο, απαντώ στην ερώτηση
που όλοι μου κάνουν
"Πας και τώρα ακόμα ψηλά, Μισέλ; Τώρα; Αλήθεια;"
Και η απάντησή μου είναι "Ναι, απολύτως.
Πάντα πηγαίνουμε ψηλά. Πηγαίνουμε ψηλά,
αλλά είμαστε και ενεργοί".
Και αυτό είναι που θέλω οι νέοι να γνωρίζουν,
ότι το φως που κουβαλάμε είναι σε όλους μας,
πρέπει να μάθουμε πώς να το χτίσουμε πρώτα μέσα μας.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε από άλλους για να μας το χτίσουν
γιατί μερικές φορές, δεν το έχουν μέσα τους.
Και μόλις το χτίσουμε, πρέπει να το προστατέψουμε.
Προστατέψτε το με έναν καλό στενό κύκλο κρατώντας τους ανθρώπους
κι αφήνοντάς τους να φύγουν όταν δεν είναι εκεί για σας με τον καλύτερο τρόπο.
-Όταν χάνουν οξυγόνο. -Όταν χάνουν οξυγόνο.
Προστατέψτε τον εαυτό σας από το δηλητήριο εκεί έξω.
Μη σας νοιάζει η εικόνα που έχουν οι άλλοι για σας.
Και μετά, αφού έχετε στηρίξει τον εαυτό σας και τα καταφέρνετε,
τότε είναι δική μας ευθύνη να μοιραστούμε αυτό το φως.
Αυτό εννοώ όταν λέω να πάμε ψηλά.
Όταν σκέφτεστε
να μιλήσετε, να στείλετε μηνύματα, να χρησιμοποιήσετε τα μέσα δικτύωσης,
σκεφτείτε το φως που έχετε μέσα σας.
Το φως αυτό να σας οδηγεί,
γιατί το φως γεννάει φως, η ελπίδα γεννά ελπίδα.
Το να πηγαίνεις ψηλά, το ίδιο.
Γι' αυτό το κάνουμε.
Σε ευχαριστούμε που μας θύμησες το φως μέσα μας. Η Μισέλ Ομπάμα!
-Σε ευχαριστώ, Όπρα Γουίνφρεϊ! -Το YouTube Theater!
-Λος Άντζελες! Να είστε καλά! -Σ' ευχαριστώ, Λος Άντζελες!
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Καληνύχτα σε όλους!
Υποτιτλισμός: Ιωάννα Λουκά