Downloaded from YTS.MX
LOS ANGELES GRUDZIEŃ 2022
- Cześć, co tam? - Jak się tu dostałyście?
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Uberem. - Uberem, mamusiu.
Kierowca był bardzo miły.
Rozbawiłyśmy go, takie jesteśmy zabawne.
- Jak samopoczucie? - Dobrze.
To drugi występ, który oglądam na żywo. Nie mogę się doczekać.
Wybacz, że nie mogłam być na innych.
Uczysz się, nie ma sprawy. Masz teraz wolne?
Tak.
Twój kucyk jest akurat na ostatni występ.
- Ostatnio nosisz same kucyki. - Racja.
- A twój warkocz u Kimmela? - Oglądałaś?
- Przeuroczy. - Tak?
- Tak. - Dzięki. Dobrze, że wam się podobał.
- Podobał się. - Tak.
- Tęsknię za wami. - My też tęskniłyśmy!
Ale spędzimy teraz razem całe dwa tygodnie.
I tyle mi wystarczy.
- W sensie... - Rozmawiałyśmy o tym.
Ale tylko dlatego, że dzwoniłaś do nas oddzielnie.
Zastanawiałyśmy się, po co dzwonisz, bo nie wystarczy nam obiadów
na opowiedzenie wszystkiego.
Trzy i pół godziny w samochodzie.
Mogłam przylecieć z Chicago.
I mogłabyś tam szybko wrócić.
Mogłam wrócić do Chicago, niemożliwe.
- Będziemy... - Dzień dobry.
- To Rita.
- Kierowniczka planu. - Cześć, Rita.
- Pokieruje nami. - Rozumiem. Cześć.
- Ostatni występ. - Wiem.
- Wygląda dobrze. Chcesz takie? - No dobrze.
Dobra robota.
Gotowi na Michelle Obamę? Zróbcie hałas!
I zaczynamy!
Ostatni raz!
- Ostatni. Będzie dobrze. - W LA.
- Będzie blask. - I to ostatni raz.
Dwa, trzy!
I am becoming! Moja historia!
Cztery lata temu z okazji wydania autobiografii
jeździłam po całym kraju i świecie.
Spotkałam wtedy wielu niesamowitych ludzi, w tym część z was.
Ta trasa była jednym z najlepszych moich przeżyć.
Ale nagle wszystko się zmieniło.
ZMIANA TERMINU WYDARZEŃ
Świat zamknął się w domach.
Oddzielono nas od siebie.
W międzyczasie mierzyliśmy się z innymi, bardzo osobistymi wyzwaniami.
O wiele za późno rozliczaliśmy się w Ameryce z kwestiami rasowymi.
Byliśmy wstrząśnięci i źli.
Czuliśmy się przybici, pominięci
i może przede wszystkim samotni.
Jak to się stało?
Jak się zmieniliśmy?
A co najważniejsze: jak odzyskać poczucie stabilności?
Na te pytania starałam się odpowiedzieć
w swojej nowej książce i w podcaście.
Na pewno wielu z was również.
Dlatego znowu się tu spotykamy.
Ponieważ nawet gdy świat zdaje się mroczny,
próbujemy chronić, rozpalać i przekazywać obecne w nas światło.
ŚWIATŁO, KTÓRE NIESIEMY
Nie mam odpowiedzi na wszystko, uwierzcie.
Daleko mi do tego. Ale mam swoją historię.
I wy też.
Gdy będziemy próbowali spleść swoje opowieści,
drogę rozświetli nam moja droga przyjaciółka.
Powitajcie jedyną w swoją rodzaju
Oprah Winfrey!
Witaj, LA!
Cześć!
Witaj, LA!
I wy tam na górze!
I tam!
Tak dobrze was widzieć!
O mój Boże.
To przewspaniale, że jesteście tu
w ten wtorkowy wieczór.
Na ostatnim spotkaniu na trasie The Light We Carry!
Spójrzcie na siebie!
Wiem, że wszyscy byliście kiedyś w takiej sytuacji, że usłyszeliście
od osoby prowadzącej jakieś wydarzenie,
że oto przychodzi gość,
którego nie trzeba przedstawiać.
A potem przez 20 minut...
Słuchaliście o wszystkich dokonaniach tego gościa.
Ja tego nie zrobię.
Bo już wiecie, kto tu z nami jest.
Bo przyjechaliście tu trasą numer 101, 405, 5...
i 10...
Ja zjechałam na 101. Podróż trwała trzy i pół godziny.
I jestem tu z tego samego powodu, co wy.
By uszczknąć trochę z jej światła!
Jej naprawdę nie trzeba przedstawiać.
Nasza pierwsza dama już na zawsze,
Michelle Obama!
Oprah Winfrey!
- Patrzcie tylko! - Oto i LA!
Teatr YouTube!
Ostatni wieczór!
O Boże!
LA!
Tak się kończy trasę z przytupem.
- To... - To jest to...
Mamy wtorkowy wieczór...
- Wtorkowy wieczór! - To nawet nie...
To nawet nie jest połowa tygodnia, a oni przyjechali,
- by cię zobaczyć. - Rety.
Cóż...
A ja myślę, że to całkiem spora wartość dodana,
że mamy tu też panią Oprah Winfrey.
Inni prowadzący
byli przeszczęśliwi, że jesteś ostatnia.
- Tak że... - Cóż.
To ciekawe, bo...
Obserwuję cię na Instagramie.
Dostawałam wiadomości w stylu: „O Boziu,
zobacz, co zrobił Conan, obejrzyj Tracee Ellis Ross.
Obczaj Gayle'a. A widziałaś Tylera? A Ellen?”.
Byłam trochę przytłoczona.
Twoje lęki brały górę?
- Moje lęki? - Widzicie? Nawet Oprah Winfrey
- ma swoje lęki. - Lęki!
W zasadzie...
I wiesz co? Pomyślałam sobie,
że wrócę do swoich narzędzi.
No właśnie. Wiesz, jak to się robi.
- „Umiem przeprowadzać wywiad”. - Umiem przeprowadzać wywiad.
- Nie cykam się z ludźmi. - Właśnie!
- I jesteśmy. - Tak. Dziękuję, że przyjechałaś.
- Moja kochana. - Dziękuję. Bardzo cię kocham.
- Ja ciebie też. - Podziwiam.
- I ja ciebie. - Twoje wartości.
To ostatnie spotkanie z całej trasy po sześciu miastach,
która miała swój początek w lockdownie.
- Tak. - Przeciwstawiłaś się.
I wydałaś The Light We Carry.
Ale zanim się temu przeciwstawiłaś,
czym się zajmowałaś i co działo się w twoim życiu,
gdy zdałaś sobie sprawę, że sytuacja jest poważna?
- Że nigdzie nie wychodzimy. - Tak.
Co ciekawe, byłam wtedy w rozjazdach.
Trasa się skończyła, odpoczęliśmy, a ja wyjeżdżałam
wygłaszać przemowy.
Byłam w Las Vegas, gdzie połączyłam te przemowy
ze świętowaniem ze swoim zespołem.
Chciałam podziękować im za ciężką pracę w trasie.
- I to dzieje się w marcu 2020 roku. - Tak.
Na temat covid wciąż krążyły tylko domysły.
Ludzie zastanawiali się, co to jest. My byliśmy wtedy w Las Vegas.
I wszystko zaczęło się powoli odwoływać.
To zadziałało jak efekt domina. Ludzie nie wiedzieli, co robić.
- Racja. - Firmy podejmowały
trudne decyzje, a my utknęliśmy w Vegas i obserwowaliśmy,
jak świat powoli pogrążał się w letargu. Tak to wyglądało.
Zaczęto odwoływać wydarzenia.
Kasyna w Vegas pustoszały.
Ulice Las Vegas zaczęły gasnąć.
Czuliśmy się jak w mieście duchów.
- Chciałaś wracać do domu? - O tak.
Chcieliśmy odpowiedzialnie zaczekać na odwołanie ostatniego wydarzenia.
- Racja. - I gdy to się już stało,
wsiedliśmy do samolotu do domu.
Przebywanie na zewnątrz, gdy cały świat się powoli wyłączał,
było jakieś upiorne.
- Nie wiedzieliśmy, z czym się mierzymy. - Nic nie wiedzieliśmy.
- Wszyscy tylko dezynfekowali dłonie. - Racja.
- Myli zakupy. - Tak.
- No właśnie. - Mydłem.
To był ten moment.
Zaczęłam martwić się o dziewczynki, bo dalej chodziły na zajęcia.
Bałam się, że gdzieś tam są moje dzieci z covidem.
Liczyłam na to, że uczelnie zachowają się odpowiedzialnie.
W końcu kazali im wrócić do domu.
I wtedy pomyślałam sobie: „I co, one teraz przyjdą do mnie?”.
Siedziały na lotniskach i w samolotach,
więc kazaliśmy im z Barackiem zakładać maseczki.
Gdy już wróciły,
kazałam im poczekać w garażu.
Przetrzepałam im rzeczy,
a one czekały.
Kazałam im zdjąć ubrania, w których leciały.
Nie wiedzieliśmy, co się dzieje.
Zachowywaliśmy się z mężem trochę irracjonalnie,
ale my tylko próbowaliśmy... Nic nie wiedzieliśmy!
To nie jest irracjonalne. Stedman siedział w pensjonacie przez 14 dni.
Pamiętam!
To właśnie w ciągu tych dwóch tygodni.
Widzicie, dziewczynki, wy przynajmniej mogłyście wejść do domu.
Ale w tym czasie chcieliśmy zabezpieczać się przed covidem.
A ponieważ one podróżowały, wstrzymywaliśmy oddech.
Nie wiedzieliśmy, czy nie przywiozły wirusa.
Nie wiedzieliśmy, jak długi jest okres inkubacji.
Baliście się, że złapiecie covid już w pierwszym roku i przed wprowadzeniem
- szczepionek? - Ciekawe pytanie.
Mieszkanie z byłym prezydentem pomogło.
- To może pomóc. - Który...
Nie jakimś tam prezydentem, ale takim, który wierzy w potęgę nauki.
Który...
Przeprowadził kraj przez kilka pandemii.
Pamiętacie ebolę?
Jeden potwierdzony przypadek w Stanach.
Zajmował się tym mój mąż.
Nikt nie pamięta, jak byliśmy wtedy
na krawędzi kryzysu, a on nas z tego wyciągnął.
Mieszkaliśmy więc z człowiekiem faktu, jak to mówimy.
Wiedział wystarczająco dużo, by to rozpoznać.
Było strasznie, ale co nieco wiedzieliśmy.
- To, czego się baliśmy... - Czyli mogliście się komfortowo bać.
Tak. I to, czego się baliśmy...
Tak mówisz o tym w swojej książce.
- Ja w tym czasie trzęsłam portkami. - Ale to, czego się bałam,
to całe to zamieszanie...
- Tak. - ...na świecie.
Sprzeczne komunikaty, brak spójności,
brak odpowiedniego przywództwa, planu.
To, że ludzie nie brali tego na poważnie.
Że traktowali pandemię jak przedłużone wakacje.
To, że sprzeczali się o maseczki.
To, że dzieciaki imprezowały na plażach na Florydzie.
- Pamiętam to. - I tego się bałam.
Bo myślałam sobie, że te dzieciaki wrócą do domu,
do babci, dziadka albo kogoś z chorobą autoimmunologiczną
i będzie z tego katastrofa.
I tego się bałam. Tej dezinformacji.
To dopiero straszne.
To, że ludzie naskakują na naukowców i ekspertów.
Dla mnie właśnie to było przerażające.
Że świat nie radził sobie z tym tak, jak trzeba.
Słuchaj, ja pandemię przejadłam.
- I w taco wtorki... - My też mieliśmy taco wtorki!
- Kochaliśmy je. - Kochaliśmy.
- Ale za szybko przychodziły. - No wiesz?
- „Znowu wtorek”? - U ciebie w domu
- tak jest? - Znowu wtorek...
O rety. Czułam, że pora na taco wtorki co drugi wtorek.
Bo to wszystko działo się tak szybko, a dni tak gnały,
że zastanawiałam się, czy czegokolwiek przez ten czas dokonałam.
Ale wtedy ty się temu przeciwstawiłaś, napisałaś książkę.
Napisałaś książkę.
Ale na początku tak się nie czułaś, prawda?
Przecież nie powiedziałaś: „Wiesz co, Baracku?
Teraz wykorzystam wszystkie swoje osobiste problemy
i całą swoją energię,
by skupić i naprowadzić całe światło,
które wszyscy w sobie mamy”.
- Nie, nie powiedziałam tak. - No właśnie.
Książka wzięła się stąd,
że ludzie szukają porady.
Zawsze pytają, jak to wszystko osiągnęłam.
Jak to się stało? Jak przezwyciężyłam strach?
Jak się odnaleźć? Jak poczuć się zauważoną,
jeśli uczą cię, by się nie wychylać.
Już wcześniej zastanawiałam się nad odpowiedzią na te pytania.
Rozmawiając z dziećmi,
a czasem to jeszcze robię, sporo rozmawiam z dziećmi,
próbuję na to odpowiedzieć,
ale spotykam ograniczoną liczbę dzieci.
Każde z nich szuka drogowskazu, szuka siebie.
Tak że pracę nad książką zaczęłam jeszcze przed pandemią,
ale zauważyłam, że sama powoli spadam w otchłań depresji.
W głowie miałam zapętlone myśli.
Z obawą patrzyłam na to, jak świat się kończy,
i potrzebowałam jakiejś nadziei dla samej siebie.
Czułam, że tracę cząstkę własnego światła.
Musiałam przyjrzeć się temu, czym sama dysponuję,
by móc z tego wyjść i odpowiedzieć na te pytania.
By nadal służyć, dlatego że
gdy jest się w emocjonalnym dołku,
trudno znaleźć własne światło.
Dzielenie się nim nie ma wtedy nawet znaczenia.
Czy postrzegałaś wtedy świat tak jak my wszyscy?
Przez pryzmat lęku? Tak wiele się działo.
- Tyle kłamstw... - Racja.
- Których się wypierano... - Tak.
Ludzie, którzy mieli zachowywać się racjonalnie...
Że wielu ludzi zaczęło zakładać,
że to bez znaczenia. Charlottesville?
Przecież po obu stronach są dobrzy ludzie. Założyli, że nic się nie zmieni.
- Strach dostał broń. - Tak.
Gdy zobaczyłaś, że tę broń dostarcza były prezydent...
- Nie twój mąż. - Tak.
Bałaś się wtedy czy byłaś zła?
I to, i to.
Bałam się. Byłam zła. Rozczarowana.
Byłam rozczarowana, ponieważ po naszych staraniach,
żeby wysoko postawić poprzeczkę i wszystko naprawić,
by rządzić z nadzieją, szerzyć uprzejmość i współczucie,
świat...
albo się na to zgodził...
Albo wyborcy nie głosowali wcale, bo byli zadowoleni.
A to być może zabolało nawet bardziej, bo wielu z tych,
którzy nie głosowali, wcześniej postawili na nas.
Więc czułam się w pewnym sensie opuszczona.
Zastanawiałam się, czy to, co zrobiliśmy, miało w ogóle znaczenie.
To jest ta mroczna część.
Nie, w porządku...
Tak się wtedy działo.
Mówię o tym, bo wszyscy mamy takie chwile.
Nie da się cały czas dawać innym nadziei.
Jestem bardziej cyniczna od męża,
który zawsze ma w sobie pełne nadziei światło.
Jestem szczęściarą, że z nim mieszkam,
bo dzięki niemu skupiam się na prawdzie.
Jednak robi się bardzo niebezpiecznie, gdy zbroi się strach.
Wszystkie okropności, które kiedykolwiek się wydarzyły,
miały swój początek
w strachu, chciwości i żądzy władzy.
Niewolnictwo, holocaust, wojny, mizoginia,
zbrodnie z nienawiści, homofobia.
To niebezpieczne.
Ten strach niebezpiecznie wpływa
na życie.
To on decyduje, kto może się uczyć
i kto może oczekiwać sprawiedliwości.
To nieraz kwestia różnicy między łagodną reprymendą
a odebraniem komuś tchu kolanem.
Dlatego musimy zdawać sobie z tego sprawę.
Uczyć się poznawać i rozpoznawać,
żeby rządzący nie mogli wykorzystywać strachu, by nas sobie przeciwstawić.
To niebezpieczna wizja.
Jako ktoś o tak dużym wpływie
od tak długiego czasu
zdajesz sobie sprawę, jak łatwo byłoby
wykorzystać go w złych zamiarach.
A czemu tego nie robisz?
Po tych wszystkich latach i własnym programie telewizyjnym
mogłabyś nakręcić ludzi w tak wielu kwestiach,
ale nie zrobiłaś tego. Czemu tak? Wyjaw.
To przygnębiające, gdy inni wykorzystują to,
by działać na czyjąś niekorzyść.
Myślę, że wielu ludzi to przygnębia i paraliżuje.
A ty ponoć czułaś się najgorzej, gdy zamawiałaś druty do dziergania.
- Wtedy sięgnęłaś dna. - Racja.
Nie wiem, jak robienie na drutach miałoby cię z tego wyciągnąć.
- Ale w porządku. - No wiem.
Te druty to taka metafora.
Ale nauczyłam się dziergać.
Nie wydziergałam nic dla ciebie?
- Dla Gayle'a. - Tak. Gayle.
Dla jego wnuczka.
- Wydziergałaś piękny... - No cóż...
To mój sweterek!
- Ja go zrobiłam. - Sweterek.
- Ty go zrobiłaś. - Słodki bobas.
Tak. Luca.
Te robótki ręczne
miały funkcję medytacyjną.
Mogłam się wyciszyć
tak, jak tego potrzebowałam.
Na podobnej zasadzie działa wiara.
Wyłącza umysł.
Tak dużo myślimy.
I nie mamy zbytniej kontroli nad swoim umysłem.
Dlatego ją oddajemy.
Ale trzeba ją przekierować na coś większego niż my sami.
Ale dzięki temu odkryłam,
że gdy problemy wydają się tak ogromne i tak bardzo
nie do rozwiązania,
trzeba skupić się na tym, nad czym mamy kontrolę.
Tylko tyle możemy zrobić. Zacząć sobie dziergać na kolanach.
I wiecie co? To wystarczy.
Żyjemy w świecie, w którym „więcej” zawsze oznacza „lepiej”,
a każdy jest zajęty.
Próbujemy robić wszystko tak, by było efektownie.
Nasze dzieci tym przesiąkają.
Piszą do mnie młodzi ludzie, 15-latkowie.
Chcą uratować świat, odbudować sąsiedztwo.
Chodzi mi o to, że póki co brak ci jeszcze takiej siły lub możliwości.
Skup się na swoim dzierganiu.
W wieku 12 albo 15 lat tym dzierganiem jest praca domowa,
ukończenie szkoły.
Nauczyłam się z tej książki,
że trzeba zacząć od tego, na co mamy wpływ.
- Właśnie. - Kontroluj to, co możesz.
Zgadza się.
Moim zdaniem przez tę książkę
przewija się taki motyw,
że dobrze cię wychowano.
- Miałam szczęście. - Dobrze cię wychowano.
- Poszczęściło mi się. - Boże. Ale miałaś rodziców.
- Niesamowici, doskonali, silni. - Tak, to prawda.
Tak. Dbali o ciebie i mieli otwarty umysł.
I moim zdaniem naprawdę cudowne jest to,
że napisałaś cały rozdział pod tytułem „Poznajcie moją mamę”.
Wspominałaś o jej kilku perełkach na temat wychowania.
Moja ulubiona porada to: „Bądź rodzicem dla swojego dziecka”.
- Zgadza się. - Jest świetna.
Ale pozostało we mnie takie uczucie,
że szkoda, że nie poznaliśmy twojego taty.
Tak.
Wszyscy chcielibyśmy go poznać,
ponieważ ten przekaz, który zaszczepił ci jako małej dziewczynce...
„Nikt nie sprawi, że będziesz się ze sobą źle czuć,
- jeśli będziesz się sama lubić”. - Zgadza się.
- To taki ukryty motyw tej książki. - Tak.
- Zgadza się. - Tak.
I tak w ostateczności
nie możemy kontrolować tego, co myślą, mówią i robią inni.
Po prostu nie możemy.
Nasze wewnętrzne światło nie może zależeć od kogoś innego.
Bo ta osoba może nie mieć się czym podzielić.
Mój ojciec był dla mnie chodzącą szkołą życia.
Był czarnym mężczyzną z klasy pracującej,
najpewniej określanym jako biedny, chociaż nie czuliśmy się biedni.
Cierpiał na stwardnienie rozsiane
i całe życie musiał radzić sobie z niepełnosprawnością.
Widzieliśmy, jak jego stan się pogarszał.
Zaczęłam od historii jego laski, bo to był ważny przedmiot.
Mógł się poddać,
mógł rzucić to wszystko, poddać się niepełnosprawności
i nigdy nie pracować.
Ale wolał korzystać z narzędzi, których potrzebował.
Najpierw używał laski, a gdy ta przestała wystarczać,
przerzucił się na dwie kule.
Później, gdy i one nie wystarczyły,
potrzebował więcej podparcia.
Wymienił kule na chodzik.
W końcu potrzebował wózka.
Przez całe nasze życie. Ale nigdy się nie zatrzymał.
Nigdy nikogo nie winił.
Nigdy nie pozwolił, by to rozczarowanie, które z pewnością odczuwał,
go wypaliło.
Nie zrobił się zgorzkniały.
Upadał.
Nie wiem, czy upadał w drodze do pracy,
ale na pewno działo się to w domu.
A gdy widzi się, jak ojciec się przewraca,
wychodzą na wierzch wszelkie słabości.
To było przerażające,
ale ojciec robił wszystko, by szybko i ze śmiechem się podnieść.
Śmiech też był jego narzędziem.
Ale zgodnie z tym, co opisuję w książce, nauczyłam się od niego,
by po upadku wstać i iść dalej.
Potrafił odnaleźć jasność w tym, przez co przechodził,
i potrafił być źródłem światła dla innych,
ponieważ był jak ojciec dla wielu ludzi, którzy go
w mojej rodzinie i społeczności nie mieli.
Dostrzegł swoje własne światło i nauczył mnie, że moim zadaniem
jest odnalezienie mojego.
Dlatego tak bardzo podoba mi się to jako główny motyw.
„Nikt nie sprawi, że będziesz się ze sobą źle czuć, jeśli będziesz się sama lubić”.
Dlatego książka mówi o tym,
że to naszym zadaniem jest siebie polubić.
- To nasza odpowiedzialność. - Zgadza się.
To zawsze poprawiało mi humor.
Ojciec mi tak jakby pokazywał, że mam kontrolę nad własnym życiem.
- Tak. - Nad uczuciami.
Nie musiałam liczyć na to, że ktoś będzie dla mnie miły,
że mnie sprawiedliwie potraktuje.
Życie nie jest sprawiedliwe.
Za każdym razem, gdy jest mi siebie żal, zadręczam się
i mam wrażenie, że to wina kogoś innego,
myślę o ojcu, a to pomaga mi zachować koncentrację, trzeźwość umysłu,
opanowanie i wdzięczność.
Bo to jest dar.
Jak uzupełniłabyś to zdanie: „Nadal myślę o ojcu, gdy...”.
Zawsze.
To tak głęboko sięga. Zawsze.
Jego głos pobrzmiewa w mojej głowie.
Ten głos był ze mną pierwszego dnia w Princeton,
gdy próbowałam przebić się przez ten elitarny bastion.
Był ze mną, gdy pierwszy raz przyszłam do swojej kancelarii.
I po swojej śmierci
i tak odprowadził mnie do ołtarza,
bo to on pomógł mi określić, z jakim mężczyzną powinnam być.
Dzięki temu dostrzegłam Baracka.
Mogłam przejrzeć go na wskroś, przeniknąć przez to, co było na zewnątrz,
a wyglądało to naprawdę nieźle, ale...
Ale wiedziałam, co jest najważniejsze w mężczyźnie.
Ojciec jest ze mną teraz na tej scenie.
To właśnie jego mądrości próbuję przekazać, mówiąc ludziom prawdę,
pokazując, jaka jestem, odkrywając swoją słabość.
Zawsze jest przy mnie.
Bardzo podoba mi się to, że powiedziałaś, że pomógł ci
dostrzec w Baracku Obamie to, co powinnaś dostrzec.
Porozmawiamy o nim przez chwilę?
- Oczywiście, proszę. - Dobrze.
Zawsze próbowano jakoś ukazać historię waszej miłości.
- Oto i on. - Próbowano jakoś opisać historię miłości.
Powstał film i dramat, i serial o pierwszej damie.
Były próby, ale nie da się tego uchwycić.
- Nie. - Nie da się.
Ale ty w pełni podsumowałaś to jednym zdaniem,
które miało tak ogromną moc,
że się zatrzymałam i zaszkliły mi się oczy.
Pamiętasz to zdanie?
Nie. Co to było?
Nie wiem, przez które zdanie się rozkleiłaś.
No dobrze.
Opowiadałaś o mieszkaniu w różnych miejscach.
I... „Moją ostoją jest Barack”.
- Tak. - „Moją ostoją jest Barack”.
Tak jest.
A teraz idźcie do domu i zadajcie sobie to samo pytanie.
O osobie, z którą mieszkacie.
Głuptas.
Jest waszą ostoją?
Podobało mi się, jak opisałaś
wasz pierwszy wyjazd na Hawaje.
To zupełnie zrozumiałe, że jako kobieta pracująca,
która nigdy nie była na w Hawajach,
spodziewałaś się
zobaczyć Hawaii Five-O.
Ktoś pamięta ten program?
- Drinki i zachody słońca na plaży. - I apartamenty
dla nowożenców.
Ale zamiast tego...
Tak, zamiast tego pojechaliśmy odwiedzić jego rodzinę.
Pochodził stamtąd.
Nie pojechał na jakąś wakacyjną wyspę,
tylko odwiedził swoją rodzinę.
Ale jako że byłam młoda, a w Chicago było zimno, myślałam:
„Jadę z mężem na Hawaje.
Ale będzie romantycznie”.
Wylądowaliśmy i poszliśmy prosto do Toot i Grampsa.
Zero oceanu.
To był wysoki blok, dziesiąte piętro.
My po schodach. Jak w domu moich dziadków.
Zupełnie jak na południu Chicago. I to było cudowne.
- Prawda? - Tak.
To, że miałam takie bliskie relacje z jego rodziną.
Przytuliliśmy się. Co leciało w TV?
60 Minut.
Postawili stoliki telewizyjne,
a na nich chyba kanapki z tuńczykiem i ogórkiem kiszonym.
Podobało mi się to.
Ale chodziliście też na plażę.
Podobało mi się, gdy mówił,
- że musicie już iść. - Wracać do dziadków.
- Wracamy do domu. - No nie.
Byłam młoda i głupiutka i zaczęłam się zastanawiać,
czy mi się to naprawdę podoba. W sumie nie było aż tak romantycznie.
Ale tak nie mówiłam.
Mamo, wiedz, że nie zachowywałam się jak ktoś rozpuszczony.
- Byłam... - Nadal szukałaś
tych Hawajów z Hawaii-Five-O?
Zgadza się. Właśnie tak.
Ale konkluzja jest taka,
że Barack pokazywał mi prawdziwego siebie.
Czasem, rozglądając się za drugą połówką,
szukamy czegoś, co mamy za te nasze drinki i zachody słońca,
a potrzebujemy kogoś, kto szanuje i kocha swoją rodzinę.
- Kto jest przy niej. - I to okazuje.
- Cały czas. - Okazuje to nam.
Barack cenił czas spędzony z rodziną.
Fajnie było na plaży,
ale liczyło się przebywanie z mamą, babcią, małą siostrzyczką,
pomaganie im. Był podporą tej rodziny.
I powiem wam, że robi to samo
dla mnie i dziewczynek.
Jest przy nas, gdy go potrzebujemy.
I właśnie to pokazywał mi na Hawajach,
gdy chciałam iść na plażę.
Myślę, że zarówno w Becoming: Moja historia,
jak i w The Light We Carry
warto docenić to, jak szczerze opowiadasz o tej relacji,
o swoim życiu, o tym, że nie wszystko jest idealnie.
To zajęło trochę czasu i wymagało sporo praktyki,
by przepracować swoje różnice.
- Na czym one polegają? - Tak.
Już mu to mówiłam i ogólnie mówiłam o tym wcześniej,
że jedną z różnic w sposobie okazywania miłości było to,
że jego rodzina mieszkała daleko i sporo podróżowała,
więc musiał nauczyć się miłości na odległość.
A to oznacza więcej wypowiedzianych słów, więcej okazywania uczuć
i w bardziej fizyczny sposób.
- „Kocham cię” i tak dalej. - Tak.
- „Ja ciebie też”, takie tam. - Tak.
Moja rodzina z kolei
mieszkała w obrębie ośmiu ulic.
Ciocie, wujkowie, cioteczni dziadkowie, kuzyni, kuzynki
obchodzili urodziny.
W każdy weekend albo dwa razy w tygodniu
spotykaliśmy się i śpiewaliśmy „Happy Birthday”.
Zawsze byliśmy razem, więc sobie darowaliśmy.
„Przecież widzimy się w sobotę, co będę mówić”.
Więc dla mnie miłość była po prostu obecnością.
Daj spokój z całowaniem, wstaw pranie.
Różnią się też nasze temperamenty.
Jaka jestem ja? Trochę w gorącej wodzie kąpana.
Gaduła, łatwo się denerwuję.
„Że niby jak?!”. A Barack chce rozmawiać spokojnie.
U mnie to nie przejdzie,
gdy jestem zła.
Daj spokój z tym swoim wypunktowaniem.
Lepiej wyjdź i daj mi ochłonąć.
Nie chcę już słuchać o tym całym rozsądku.
A ile czasu potrzebujesz, by ochłonąć?
On myślał, że to można jakoś odliczyć.
„Dobra, minęło pięć minut. Rozmawiamy?”.
„Za krótko!”.
Trochę to zajmuje.
Może kilka godzin.
Czasami i całymi dniami
mogę nie chcieć rozmawiać.
Ale musieliśmy
nauczyć się sztuki kompromisu.
Muszę się nauczyć, że nie mogę się na nim wyładowywać.
On musi dać mi przestrzeń na uspokojenie się.
To nasza praca domowa.
Nadal próbujemy, ale dzielę się tym,
bo wielu młodych ludzi nie wie,
czym jest prawdziwe małżeństwo.
Rozumiecie?
Najwięcej czasu spędzają
na wybieraniu trzeciej sukni ślubnej, organizowaniu przyjęcia
dobieraniu kwiatów,
planowaniu trzeciego wieczoru panieńskiego.
Za dużo pieniędzy wydajecie na wesela.
Dużo za dużo.
- I... - A tu chodzi o huczne rocznice.
- Huczne rocznice, zgadza się? - Tak.
Ale musimy szczerze o tym mówić,
że zorganizowanie życia z drugą osobą
wymaga sporo pracy.
Dla mnie to nie jest aż tak kontrowersyjne.
Byłoby kontrowersyjnie,
gdybyś była nieszczera w tym temacie.
No właśnie.
Tagujemy sobie zdjęcia, że mamy swoje cele w związku,
a myślimy: „Na tej fotce byłam na niego zła”.
A poza tym...
Podczas trasy w Filadelfii, czyli kilka tygodni temu,
powiedziałaś Gayle'owi,
że z 30 lat małżeństwa
nie mogłaś znieść męża przez 10.
- Właśnie. - I nagle...
Ludzie są w szoku.
Media społecznościowe wariują.
- Przecież minęło 30 lat. - Oto prawdziwa Michelle Obama.
- Prawdziwa. - Właśnie.
Media społecznościowe są zaprzeczeniem prawdy.
Gdyby ludziom splunęły w twarz, to by powiedzieli, że deszcz pada.
Ale czemu to wzbudziło tyle emocji?
- Gdy powiedziałaś o 30 latach... - Młodzi ludzie nie wyobrażają sobie,
jak można być smutnym przez minutę, a co dopiero 10 lat.
Sądzą, że zasługują na szczęście w związku.
A kto tak powiedział? Skąd ten pomysł?
Mnie w domu rodzinnym nie wpajano obowiązku bycia szczęśliwą
i podkreślania swoich uczuć. Mówiono mi: „Weź usiądź.
Nie obchodzi mnie, co tam sobie gadasz”.
Chodzi o to, że czasem w życiu będzie ciężko.
Bo jeśli w 30-letnim małżeństwie przez 10 lat nie wychodzi,
to i tak ryzykuję.
Wspominałam też, że te złe lata akurat przypadały na narodziny dzieci.
Te dwie zniszczyły całą tę miłość.
Po prostu ją wyssały.
Wtarabaniły się ze swoją słodyczą, koniecznością ciągłego jedzenia
i nieumiejętnością komunikowania się. I nie dało się na nie złościć.
Są urocze. To moje dzieci.
Więc na kogo innego w domu mam zrzucać winę,
jak nie na Baracka Obamę.
Potem dorosły i wyfrunęły z gniazda.
I się zaczęło. „To przecież on.
Mój misiaczek. Pamiętam cię”.
Tak minęło dziesięć lat.
- Słuchajcie... - Czym dla ciebie jest teraz romantyzm?
Co dla ciebie jest romantyczne?
Uwielbiam, gdy mój mąż coś planuje.
Ponieważ trudno jest coś zaplanować,
gdy jest się prezydentem albo byłym prezydentem.
Więc gdy może mnie czymś zaskoczyć,
jest z siebie bardzo zadowolony.
Nasza 30. rocznica była chyba ostatnim romantycznym wydarzeniem.
Odtworzył nasz miesiąc miodowy,
jak jechaliśmy wzdłuż wybrzeża.
Wyruszyliśmy z San Francisco, wynajęliśmy auto, pojechaliśmy do Big Sur,
by zobaczyć sekwoje, przejechaliśmy przez Santa Barbara
i zakończyliśmy podróż w LA. Byliśmy sami.
On to zorganizował.
Tak naprawdę byli jeszcze ochroniarze na motorach,
agenci i trzy samochody za nami.
Na tym zdjęciu z tyłu jest jakieś 12 chowających się osób.
Życie się zmieniło, ale wszyscy byli zadowoleni.
Jego agenci mówili: „Wy... my pójdziemy teraz na spacerek”.
Cała ta nasza ekipa wsparcia starała się
wyluzować.
Podróżujemy z całym tłumem.
- Ale zaplanował to. - I to było romantyczne.
Bardzo. Bardzo, Bardzo słodkie.
- I ani razu nie grał w golfa. - Wcale?
W książce Becoming: Moja historia sporo opowiadałaś o tych latach,
w których był daleko,
o wszystkich latach,
w których źle się czułaś w tym związku i małżeństwie.
Czy to się zmieniło, gdy wrócił do domu?
Wszystkie żony robią teraz tak.
Czy to się zmieniło?
- Tak. - Jest teraz innym mężem
od tego, którym był, żyjąc w ciągłym napięciu?
Wiesz co?
Sądzę, że jest dość stały.
To ja dojrzałam i ja się zmieniłam.
Przez te lata odkryłam, że to ja muszę być
dla siebie źródłem szczęścia.
To ma swój początek w mądrościach mojego ojca.
Moje szczęście nie leży w obowiązkach Baracka.
Kocha mnie, dba o mnie.
Ale mój smutek miał związek z decyzjami, które ja podjęłam.
Że chciałam być matką idealną.
Musiałam wszystko robić idealnie.
Musiałam mieć każde zadanie pod kontrolą.
Narzucałam sobie stresująco wysokie standardy.
- I niemożliwe do spełnienia. - Totalnie niemożliwe.
Możesz mieć wszystko,
ale nie w tym samym...
W tym samym czasie.
Powtórzmy to.
Powiedz to.
Możesz mieć wszystko, ale nie w tym samym czasie.
Naprawdę się nie da.
Cały ten...
To niemożliwe.
Zwłaszcza jeśli chcesz być dobrym rodzicem
i spędzać czas z dziećmi.
To trudna sztuka balansowania.
W The Light We Carry bardzo podobało mi się to,
jak pisałaś o tym, że z Barackiem zdaliście sobie sprawę,
że nie możecie być dla siebie wszystkim,
dlatego tak ważna jest grupa przyjaciół z tak zwanego „kuchennego stołu”,
która pomogła zdjąć trochę ten ciężar w waszym małżeństwie.
- Właśnie tak. - Opowiedz nam o tym stole.
No wiesz... Dobrze.
Opowiem o tym, jak ich poznałaś.
- Jasne. - Mogę?
Nie pisałam o tym w książce, ale...
Oprah wyprawiała moje 50. urodziny.
- Dobrze mówię? - Tak, 50.
Nie tylko urodziny. Miałam nie opowiadać.
Nie wiedziałam, że mogę.
Zgodziłaś się, zanim cokolwiek wiedziałaś.
Powiedz o tym, co miałam...
Chwilę wcześniej
Barack Obama, prezydent Stanów Zjednoczonych,
- poprosił mnie, żebym wyprawiła... - Tak.
Na koniec rozmowy powiedział:
„Zwróć uwagę, że to ja dzwonię.
To ja poprosiłem cię o zorganizowanie przyjęcia.
Nie żaden asystent. To ja zadzwoniłem”.
Gdy to opowiadałaś, pomyślałam,
- że to dlatego tak powiedział. - Właśnie dlatego.
- „To ja dzwonię”. - Tak.
Więc jedziemy do ciebie, żeby się ugościć,
a ty mówisz: „Przyprowadź przyjaciół”. Zgodziłam się.
Spytałaś, ile osób. Ja na to: „Jakieś 12”.
- Dwanaście. - A ty tak...
Co wtedy powiedziałaś? „Nie masz 12 przyjaciół”.
- To prawda. - Powiedziałam, że właśnie, że mam.
- Nie chcę robić tłumu! - Kto ma 12 przyjaciół?
Ja.
A Oprah wtedy: „Ja mam Gayle'a”.
- Powiedziałam... - Jedyną osobą,
która miała 12 przyjaciół, był Jezus z apostołami.
Tylko jego znam.
- Ale poznałaś... - Jeden z nich go zdradził.
Jasne?
- Ale potem poznałaś ludzi ze „stołu”. - Tak.
I zobaczyłaś, że nawiązuję i pielęgnuję przyjaźnie przez całe życie.
Mam współlokatorkę ze studiów,
przyjaciółkę z wydziału prawa,
mamusie, które pomogły mi w Chicago.
Byłyśmy jak drużyna. Razem wychowywałyśmy dzieci.
Niektóre z nich są tutaj dzisiaj.
- Są jak moje dzieci. - Tak.
W Waszyngtonie pojawiły się nowe
matki, przyjaciółki i kobiety,
które rozumiały to życie,
żony pracowników administracji Baracka.
Gdy wpada się w taki świat,
potrzebny jest ktoś, kto rozumie te trudy.
Zawsze mogłam na nich polegać.
Wolę więc trzymać przyjaciół przy sobie przez całe życie.
Ponieważ każda osoba daje mi od siebie coś innego.
Chodzi o to, że nazywam ich przyjaciółmi znad „kuchennego stołu”,
ponieważ w naszym domu stół w kuchni był zawsze takim
bezpiecznym miejscem.
Za dzieciaka wracało się po trudach na placu zabaw,
dyskutowało się z sąsiadami,
narzekało na szkołę albo jakąś niesprawiedliwość...
I wszystko to działo się przy kuchennym stole.
To był taki azyl.
To był chyba pierwszy stół, przy którym czułam się zauważona.
Mama i tata uwielbiali słuchać naszych historii.
Przy tym stole zawsze można się było ożywić.
Można było się obrażać, wyzywać,
krzyczeć, wrzeszczeć i dawać upust emocjom,
żeby potem wziąć się w garść
i zająć się sprawami na chłodno.
Tak że mój stół w kuchni jest dla mnie takim miejscem.
Moje życie jest składową tak wielu czynników.
Mam tak wiele obliczy samej siebie. W życiu rodzinnym, zawodowym
i tak dalej, i tak dalej,
że ten stół robi się coraz większy.
Właśnie wpadło mi do głowy pytanie.
Czy wszystkich 12 przyjaciół znad stołu kuchennego
spełniło twoje oczekiwania, gdy wprowadziłaś się do Białego Domu?
Nie.
- Nie wszyscy. - Wiesz, czemu pytam?
Pamiętam, jak o tym rozmawiałyśmy,
a ty powiedziałaś: „bez tlenu nie mogą się wspiąć”.
- Racja. - „Bez tlenu nie mogą się wspiąć”.
Opowiadam historię swoich przyjaźni, ponieważ
mam wrażenie, że...
Badania wykazują, że w dzisiejszych czasach mamy mniej przyjaciół,
co przekłada się na wysoki współczynnik samotności.
Zgadza się.
Media społecznościowe oduczyły nas spotkań.
Myślę, że ze względu na pandemię młodzi ludzie
właśnie tam znajdują przyjaciół.
Pamiętam, jak Sasha miała swoje pierwsze konto, gdy była malutka.
Pozwoliliśmy jej coś tam założyć.
I przyszła do nas...
Chodzi o to, że cały czas ktoś za nią chodził, agenci czy personel.
Wszyscy musieli
ją obserwować.
Ktoś nam wtedy powiedział,
że ona ma tysiąc znajomych.
Powiedziałam: „Dziewczyneczko.
Ty nawet nie znasz tysiąca osób”.
Ale właśnie tak to się dzieje.
Myślisz, że masz tysiąc znajomych w wieku dziesięciu lat?
Odzwyczailiśmy się od spotkań.
Ale potrzebujemy ludzi.
Potrzebujemy prawdziwego kontaktu z nimi.
Potrzebujemy więzi, by zachować stabilizację.
Więc jeśli chodzi o tych przyjaciół,
- którzy stracili ten tlen... - Tak, wróćmy do tego.
- Tak. - Którzy nie podołali.
Chciałam tylko wiedzieć,
czy się z nimi pożegnałaś, czy ktoś zrobił to za ciebie?
Dla różnych osób były różne wersje.
W zależności od sprawy.
Ale nauczyłam się jednego.
Zachowaj otwartość na nowe przyjaźnie.
Chcę, by moje dziewczynki
takie były, nie chcę, by bały się otwierać
i zawierać nowe przyjaźnie.
Mają swój rozum i wiedzą,
jak bliską relację mogą z kimś nawiązać,
ale gdy ktoś pokazuje im swoje prawdziwe „ja”...
- Muszą im wierzyć. - Uwierzyć i iść dalej.
Niektórzy przyjaciele mieli słabostki, które zazwyczaj nikomu nie przeszkadzają.
Ale gdy zamieszkaliśmy w Białym Domu,
okazało się, że nie mogą tacy być...
- W takiej pozycji. - ...w takiej sytuacji.
Stawka była zbyt wysoka.
- Zdecydowanie. - Wiesz co?
I to nie moi przyjaciele zawinili.
Barack może chcieć zostać przy kilkorgu.
Ale to była jego prezydentura.
Ale gdyby moi przyjaciele zawinili?
Trzeba byłoby to wygasić.
Wiecie, jak to się robi.
Nie odcinasz ich tak nagle,
ale po prostu masz mniej czasu.
- Wygaszanie. Rozumiem. - Wygaszanie.
Bardzo podobało mi się to, jak w Becoming: Moja historia
opowiadałaś o tym, z jaką prędkością wszystko się działo,
gdy byłaś w Białym Domu.
W The Light We Carry
opisujesz to jako surrealistyczne przeżycie.
- Tak. - W którymś miejscu napisałaś,
że potrzebowaliście piórnika dla Sashy, sukni balowej dla ciebie,
uchwytu na szczoteczkę i planu odbudowy gospodarki.
- Tak. - „Dni zlały się w absurdalny miszmasz
spraw nudnych i niezwykłych” – to twoje słowa.
Podobało mi się, jak podeszłaś do tematu
ujrzenia Sashy po raz pierwszy w towarzystwie chłopaka.
Jaką ulgę odczułaś, że im się udaje.
A gdy przyjechała po nią jego mama,
agenci zabronili jej wysiąść z samochodu.
Tak.
Jego mama stała się jedną z twoich przyjaciółek znad kuchennego stołu.
Zdecydowanie.
Przejmowałam się tym, jak dziewczynki się odnajdą,
chcąc normalnie żyć.
Akurat zaproszenie chłopaka do domu to najzwyklejsza rzecz na świecie.
Nawet jeśli to jest Biały Dom.
Prawdziwi przyjaciele, poczucie, że jest się prawdziwym rodzicem.
Wywiadówki w szkole
i to, że Barack trenował drużynę koszykówki dziewcząt
z czwartej klasy.
Był prawdziwym trenerem.
Nie wiem, czy kiedyś o tym opowiadałam.
Pisał o tym w swojej książce.
Był trenerem-rodzicem drużyny czwartoklasistek.
Ludzie się go bali?
To było nie z tego świata,
pewnie jeszcze bardziej dla ludzi na hali.
Ale zaczął trochę spuszczać z tonu, bo w końcu to była tylko drużyna rodziców,
a on miał bzika na punkcie koszykówki i nie mógł znieść,
że małe dziewczynki nie wiążą sobie butów
ani nie podają piłki.
Miał poczucie, że marnują swoje umiejętności,
a w zespole była nie tylko Sasha,
ale też Maisy Biden, najmłodsza wnuczka Joego.
Są najlepszymi przyjaciółkami.
Ale Maisy miała świetną kondycję
i Barack czuł, że mogą sięgnąć po mistrzostwo.
Więc powoli pozbywał się reszty trenerów
i zaczął organizować treningi także w tygodniu.
Nauczyły się dwóch gier. Jedną z nich było „pudło”.
Udało im się nauczyć całych dwóch gier.
Ale chodziliśmy na halę w każdą niedzielę, gdy grały,
bo wszyscy byliśmy w to poniekąd zaangażowani.
Wyobraźcie sobie małą, osiedlową halę w niedzielę,
do której zmierzają prezydent, pierwsza dama, wiceprezydent, druga dama,
babcia, Malia, dzieciaki
i wszyscy agenci.
I byli też ci, którzy obserwowali.
Joe i Barack nie brali jeńców.
Krzyczeli: „Rzucaj! Zabierz jej! Na nią! Na nią!”.
- Mówiłam spokojnie: „Joe...”. - Czwarta klasa.
Jesteś wiceprezydentem.
Rozumiem.
A te małe dziewczynki się dziwiły: „On na mnie tak krzyczy?”.
Ale czuliśmy...
Czuliśmy wtedy, że żyjemy,
że robimy coś nie tylko dla kraju,
ale też że nie zaniedbujemy swoich dzieci.
Mieliśmy obowiązek zagwarantować, że nie będą skrzywione.
Nawet opracowując system opieki zdrowotnej
czy zapewniając im wykształcenie.
Kim byśmy byli, gdybyśmy...
- Świetna robota. - ...nie dziergali,
gdzie robótką były córki.
W książce The Light We Carry zaskakuje to,
jak otwierasz się na własne słabości.
Po prostu wszystkie je pokazujesz.
Dzięki temu czytelnik jeszcze bardziej się do ciebie zbliża,
bo pokazałaś nam, jak prawdziwa jesteś.
Zastanawiam się, czy nadal masz takie rozterki dotyczące samoświadomości.
Boże, tak.
Wciąż mam swoje lęki.
Wciąż próbuję nad nimi zapanować.
Ale myślę, że mam je we krwi jako czarna kobieta.
Co prawda teraz jestem tutaj,
ale też miałam swoje trudności w życiu.
Nie wiem, czy pamiętacie, jak to wyglądało,
gdy przybyliśmy do Białego Domu
i ludzie podawali w wątpliwość akt urodzenia mojego męża,
a mnie nazywali wściekłą, gorzką czarną kobietą.
Oskarżali nas, że nie kochamy swojego kraju,
że nie jesteśmy Amerykanami „takimi jak oni”.
To było częścią strategii wykluczania nas.
Żebyśmy byli inni,
żeby się nas bali.
Cały czas ma się potrzebę udowadniania swojej wartości,
gdy oczekiwania innych są zbyt niskie.
Wiem, że sporo osób na widowni
spotkało w swoim życiu ludzi, którzy stale ich
- nie doceniali. - Racja.
Traktowali protekcjonalnie, z góry, mylnie oceniali.
Wszystko przez inność, jakkolwiek by się ona nie objawiała.
Moja definicja inności jest dość szeroka.
Człowiek ma ją w sobie.
Ale włożyłam wysiłek w to, by spożytkować tę energię
i rozpalić to swoje światło, nie pozwalając go nikomu zgasić.
Próbuję przyjąć dumną postawę.
Myślisz, że nie potrafię?
Że nie będę dobrą pierwszą damą?
Będę harować jak wół.
Więc dla mnie ciężka praca to sposób na przezwyciężenie tej pogardy.
Będę widoczna dzięki swojej pracy.
Myślę, że tylko osoby rasy innej niż biała
mogą w pełni zrozumieć to, co napisałaś
na temat tych ośmiu lat, które przeżyłaś jako pierwsza dama:
„Ostrożnie i z pełną świadomością podchodziłam do faktu,
że oczy całego narodu skierowane są na mnie, Baracka i nasze córki,
i że jako czarni obywatele w Białym Domu
- nie mogliśmy pozwolić sobie na porażkę”. - Tak.
I nie zrobiliście tego.
Nie zrobiliście!
Ani razu!
Nie ponieśliście ani jednej porażki!
Był beżowy garniak.
Oprócz beżowego garniaka.
Chociaż chciałam powiedzieć... Wiem.
Wiesz, jakie to niezwykłe?
Nie tylko oni nie ponieśli porażki.
Nikt w całej rodzinie tego nie zrobił.
Nikt nie chował żadnych członków rodziny.
Powtórzę tylko słowa Marian Robinson,
które zawsze każą nam zachować pokorę i czujność.
Pokazujemy to, jacy zawsze naprawdę byliśmy.
Jest jeszcze wielu ludzi, którzy czują się inni,
udowadniają swoją wartość i po drodze się nie mylą.
I właśnie dlatego, zgodnie z tym, co mówił mój tata,
muszę sobie samej stale przypominać,
że nie mogę niczego udowodnić w oczach innych,
jeśli i tak patrzą na mnie w odmienny sposób.
Nie mogę się na tym skupiać, nie mogę dać się skazić ich trucizną.
I to jest przekaz do wszystkich tu zebranych, szczególnie młodych ludzi,
którzy zaczynają odczuwać na swoich barkach trudy inności
i ograniczenia nakładane im przez innych.
Musimy ćwiczyć uprzejmość w stosunku do samych siebie,
patrzenie na siebie z zadowoleniem,
rozpalanie swojego własnego światła i przejmowanie swoich lęków,
bo niektórzy ludzie i tak nigdy nas nie dostrzegą.
Zawsze będzie im mało.
Walczę z tym siłą swojej empatii
i przypominam sobie,
że jeśli ktoś jest tak zamknięty w tej swojej maleńkości,
to wątpi sam w siebie.
Taka osoba jest dla siebie do pewnego stopnia niewystarczająca,
a ja muszę umieć to dostrzec,
odnaleźć w sobie współczucie
i żyć dalej tak prawdziwie,
wrażliwie i uczciwie, jak tylko potrafię,
nie stając przez takie coś w miejscu.
To dlatego, że zawsze się wznosisz.
O tym sobie porozmawiamy za chwilę.
- A ty znowu swoje. - Proszę bardzo, wznosisz się.
Jakie to uczucie być w końcu wolną
od analizy i oceny
rzeczy tak przyziemnych
- jak ubranie? - Tak.
Pamiętacie, jak Michelle, Barack i cała rodzina
pojechali zobaczyć Wielki Kanion, a Michelle założyła szorty?
Próbowano zrobić z tego wielki skandal.
A gdy któregoś dnia zobaczyłam cię w Atlancie
w skórzanych spodenkach...
Powiedziałam do siebie: „Mitch McConnell zwoła posiedzenie Senatu”.
Zgadza się.
Gdyby cię tak zobaczył w tych czarnych, skórzanych spodniach...
zwołałby specjalne posiedzenie, by ocenić...
Co próbuję tym przekazać.
- Co chce przekazać? - Co ona knuje?
Rewolucję.
O co chodzi z tym twoim zmieniającym się, fantastycznym...
Odjechanym...
- Ja tam sądzę... - O co tu chodzi?
To inspiracja latami 50. czy 60.
A poza tym gdybyś ty przez większą część życia
nie interesowała się zdaniem innych...
To kwestia zmieniania się, dojrzewania,
zdania sobie sprawy z tego, że trzeba żyć własnym życiem
i cieszyć się tym, kim się jest.
O to chodziło z tymi narzędziami w książce.
Próbuję to przekazać młodym ludziom,
którzy jeszcze do tego nie doszli.
W książce moim pierwszym przesłaniem do młodych ludzi
jest to, by byli cierpliwi.
Odnalezienie siebie wymaga czasu.
To cały proces. Ewolucja.
Ukształtujesz się,
będąc w naszym wieku,
gdy już trochę przeżyjesz i przebrniesz przez trudności.
To świetna książka dla młodzieży.
- Kupiłam 24 egzemplarze. - Wspaniale.
Tak.
Sama za nie zapłaciłam, o nic za darmo nie prosiłam.
- Kupiłam 24... - No raczej.
No nie. Kupiłam 24 egzemplarze.
Trzeba było podwoić tę liczbę.
Dla...
Widzicie? Jej się nigdy nie dogodzi.
Przesłałam je...
- Do wszystkich dziewczyn w rodzinie. - Tak.
Podkreśliłam różne fragmenty
na przykład na stronie 68 albo 157...
- „To coś dla ciebie”! - „To coś dla ciebie”!
Na początku napisałam: „Prezent od serca, mama O. i Michelle”.
- Cieszę się. - No.
- Wiem, że kochasz te dziewczynki. - Tak.
Sądzę, że to przydatne narzędzie...
Dostępne w dobrych księgarniach.
To przydatne narzędzie szczególnie dla młodych ludzi.
- I świetny prezent. - Tak.
Mam nadzieję, że da początek wielu rozmowom,
ponieważ w tej książce dzielę się swoimi narzędziami,
tym, co się akurat u mnie sprawdziło, ale wszyscy mamy swoje sposoby.
Musimy tylko pamiętać, by się przed sobą otwierać.
Myślisz na przykład o tym, o czym się nie rozmawia?
Tak. Na przykład klimaks?
- Na przykład. - Tak.
- Myślę... - Dziewczyny: „A co to?”.
Jak to jest? Jak się czujesz podczas menopauzy?
W porządku.
Wydaje mi się, że dobrze.
Wyglądasz dobrze!
Ale to jak podróż.
U mnie się zaczęło w wieku 52 czy 53 lat
i myślałam, że umieram.
Naprawdę. Miałaś uderzenia gorąca?
Zaczęłam kurację hormonalną.
Ja o tym nic nie wiedziałam.
O to właśnie chodzi.
- Badania... - O tym się nie mówi.
O to chodzi. Kobiet się nie analizuje naukowo.
Czemu nie wiemy o tym wszystkiego, co trzeba?
I jeszcze chcą nam mówić, co mamy robić z macicami,
a my nawet...
Zawsze tak mówię mężczyznom.
„Nie znasz mnie, więc nie wypowiadaj się na mój temat.
Nie wygłaszaj swoich opinii na mój temat, na temat moich włosów,
tego, co dzieje się w moim ciele, po prostu trzymaj się z daleka”.
- Trzymaj się z daleka. - Świetnie powiedziane.
Ja też mam kurację hormonalną,
ale wcześniej nic o niej nie wiedziałam.
Więc nie miałam uderzeń gorąca,
a gdy spytałam o to mamę, powiedziała, że nie pamięta.
Moja też.
„Nie pamiętam”.
Ja na to: „Mama, ty nic nie pamiętasz. Co z ciebie za pożytek?”.
Więc nigdy nie miałam uderzeń gorąca.
- Ale waliło mi serce. - A, no tak.
Chodziłam po lekarzach i żaden mi nigdy nie powiedział:
„Wie pani co? To może być właśnie to”.
Bo nikt nie poświęca temu czasu.
Wydaje mi się, że nasze pokolenie to zmieni.
- Na pewno. - Nie chcemy, by dziewczynki
przez to przechodziły, więc mówimy o tym.
Maya Angelou mówiła mi kiedyś: „Skarbie, po 50. jesteś osobą,
- którą miałaś być”. - O tak.
„Po 50. jesteś osobą,
- którą miałaś być”. - Cudowne.
Czujesz się tak?
To mój najlepszy czas i teraz najbardziej czuję się sobą.
Teraz czuję się najmądrzejsza.
Znów wspomnę tu o mediach społecznościowych.
Lubimy słuchać młodych ludzi,
ponieważ nadajemy młodości jakąś wartość.
Ale wy nic nie wiecie.
Chodzi o to, że jeśli chce się posłuchać o macierzyństwie,
to raczej od kogoś, kto ma je za sobą.
Trzeba zobaczyć, jak to się komuś udało,
by ewentualnie przyjąć jakąś radę.
Więc porozmawiałabym o tym z moją mamą,
a nie z kimś
z Instagrama czy skądś.
Kto teraz wychowuje dzieci.
Ale o to chodzi w kobiecości i mądrości.
Starzejemy się i społeczeństwo przestaje nas zauważać.
Starsi mężczyźni są poważani, a ich siwiznę uważa się za seksowną.
A my mamy wyglądać na dwudziestki.
Albo wypadamy z gry.
Teraz jesteśmy najmądrzejsze.
Kobiety w naszym wieku i starsze są bardzo mądre.
Dlatego mówię młodym dziewczynom, by zawierały sporo przyjaźni.
Niech to nie będzie tylko kilkoro równolatków.
I ja robię to samo.
Przy stole kuchennym mam i młodych, i starszych ludzi.
Możemy się tyle nauczyć na temat bycia po prostu kobietą, człowiekiem.
Ale musimy otwarcie podchodzić do tego, że kobiety wiedzą dużo.
Musimy być na to otwarte.
To zajmuje sporo czasu,
by przyjrzeć się swoim sukcesom i ogłosić zwycięstwo.
Dwudziestoletni faceci mają się za prawdziwych samców,
ale też nic nie wiedzą.
Gdy odchowamy dzieci, odbębnimy 50 milionów sukcesów,
możemy się sobie przyjrzeć i rzec:
„Coś tam wiem. Miałam rację. Mam swoją strategię.
Jestem w tym dobra”.
Nie dajemy sobie takiego przyzwolenia aż do tego wieku.
Tak. A ty nam dzięki temu w tym pomagasz.
Ale wszyscy to w sobie mamy.
Rodzice często nie wiedzą,
czy ich dzieci zapamiętały ich lekcje.
- O tak. - Zgadza się?
A w książce The Light We Carry
opowiadasz, jak odwiedziliście z Barackiem córki.
- Tak. - W nowym mieszkaniu.
I przy podkładce pod kubek dokonaliście odkrycia.
- Opowiedz o tym. - Tak.
Zaprosiły nas na drinki przed obiadem.
Wtedy pierwszy raz tam byliśmy.
Mieszkały razem i wiodły dorosłe życie.
Fajnie się na to patrzyło.
Miały meble i w ogóle. Zrobiły nam jakieś słabe drinki z martini.
No wiecie.
Była deska z przystawkami,
chociaż Malia narzekała na ceny sera.
Ponoć nie wiedziała, że jest taki drogi.
Ja na to: „Teraz patrzysz na wydatki, bo to twój ser”.
Zawsze się zakradała do naszej deski
i czyściła ją przed przybyciem gości.
Mówiłam jej: „Może trochę szacunku do tej deski, trochę kosztowała”.
Popijaliśmy więc drinki,
chcieliśmy je postawić na stole i nagle... Bach.
Wyskoczyły z podkładkami.
Ja na to: „A, teraz to stoliczek się liczy.
W Białym Domu nie szarżowałaś tak podkładkami
na stuletnim stoliku do kawy”.
Wiecie, o co chodzi.
Ale dobrze jest widzieć, że nas słuchały.
W międzyczasie
odkryły, czym jest kurz.
Malia była nim zafascynowana.
„Wycieram, a za kilka dni pojawia się znowu”.
- No tak. - To tak działa.
„Dlatego trzeba wycierać regularnie”.
To, o czym marzyłaś dla swoich córek,
było w The Light We Carry bardzo wzruszające.
To swego rodzaju manifest kobiety XXI wieku.
Piszesz, że nie chcesz, by traktowały małżeństwo
jak jakieś trofeum, o które się walczy i które się zdobywa.
Tak.
Czy możesz opowiedzieć nam więcej o tym marzeniu?
Tak. Chcę, by moje córki dokonywały wyborów
na podstawie tego, kim są, a nie tego, co nakazuje im społeczeństwo.
Ponieważ nasza definicja ludzkiego szczęścia jest bardzo wąska.
Nie u każdego się to sprawdza i myślę, że wiele przypadków
depresji i lęków zarówno wśród ludzi młodych, jak i starszych,
ma związek właśnie z tym, że próbujemy wcisnąć się
w te wąskie ramy.
Szczęście można osiągnąć, tylko znajdując miłość życia
i biorąc ślub.
Niektórzy ludzie nie są do tego stworzeni.
Niektórzy mogą nigdy nie znaleźć ukochanej osoby,
a i tak są szczęśliwe.
Wiem, że ty tak masz.
Tylu ludzi pyta cię,
czy będziesz miała dziecko.
Masz najpopularniejszy program telewizyjny,
jesteś grubą rybą, multimilionerką,
a ludzie i tak swoje.
No tak, ale nie jesteś matką. Tak mi przykro.
- Tak. - Ale Oprah jest szczęśliwa.
- Bardzo. - Widziałam ją.
- Naprawdę szczęśliwa. - Dobrze mi się wiedzie.
Tak.
Chcę, by moje dziewczynki i wszystkie młode dziewczyny
miały czas na to, by odkryć,
kim są, i zdecydować, kim chcą być.
Tak samo u młodych chłopaków.
Definicja mężczyzny jest tak wąska.
A co, jeśli ktoś nie chce mieć firmy? A może ktoś nie jest liderem z natury?
Co, jeśli ktoś lubi robótki ręczne?
Co, jeśli ktoś chce zostać w domu z dziećmi?
Wyobraźcie sobie tych prezesów...
Wielu mężczyzn nie żyje w zgodzie ze sobą i sądzę,
że to jest powód ich smutku i złości, tego, że sięgają po władzę.
- Zgadzam się. - Żyją według jakiegoś obrazu.
Tego, jaki powinien być mężczyzna.
- Co mówi społeczeństwo. - Właśnie.
Chcę, by rodzice obserwowali, jakie są ich dzieci,
zanim zaczną im coś narzucać.
- Swoje cele i tak dalej. - Tak.
Żeby mogły być szczęśliwe.
Bardzo mi się podoba, jak zakończyłaś ten fragment
o Malii i Sashy.
Zamknęłaś to tak:
- „Liczę, że odnajdą swój dom”. - Tak.
Za każdym razem, gdy mówi się o polityce, i o tym, kto powinien
kandydować na prezydenta, pojawia się twoje imię.
Czemu o tym wspominasz?
Czemu podnosisz ten temat teraz? Co knujesz?
Posłuchaj. Byłam w niedzielę na drugim śniadaniu.
Kilka osób o tym rozmawiało,
że może weźmiesz to pod uwagę.
Pytali mnie o to. Powiedziałam, że nie ma takiej opcji.
Powiesz nam, czemu nie bierzesz tego nawet pod uwagę?
Kandydowania.
Po pierwsze nigdy nie przejawiałam
zainteresowania polityką.
Nigdy.
Zgodziłam się wspierać męża.
Chciał to zrobić i był w tym świetny.
Ale nigdy nie pomyślałam sobie,
że chcę startować.
Nigdy. Więc zastanawiam się,
czy to, czego ja chcę, ma jakiekolwiek znaczenie?
- Nieźle. - To, kim ja chcę być?
Ma jakieś znaczenie?
Polityka to twardy orzech.
Dla ludzi, którzy w to wchodzą,
to jak małżeństwo albo dzieci – tego trzeba chcieć.
To trzeba mieć we krwi, bo to bardzo ważne.
Ja nie mam tego we krwi.
Ja mam we krwi służbę,
pomaganie ludziom, pracę z dziećmi.
Całe życie poświęcę na to, by dzieci czuły się zauważane,
by odnalazły swoje światło.
I tym się zajmę.
- Nie potrzebuję do tego prezydentury. - Tak.
Tak naprawdę sądzę, że więcej zdziałam poza polityką,
ponieważ niestety polityka jest bardzo podzielona.
Gdy dołączasz do jakiejś partii,
automatycznie odrzucasz połowę społeczeństwa.
Może teraz ludzie, którzy się ze mną politycznie nie zgadzają,
mogą i tak coś dla siebie z tej książki wyciągnąć.
Może mogę pomóc jakiemuś dziecku po stronie republikańskiej?
Bo może mnie wysłucha. A niestety polityka nas ograniczyła.
Musimy się z tego wyrwać.
Musimy się zebrać
i patrzeć na siebie ponad partyjnymi podziałami,
bo wciąż jesteśmy jednym krajem.
Musimy się nawzajem wspierać przez cały czas.
Nie stać nas na „dziel i rządź”.
Ale to nie będę ja.
Nie będę się tym zajmować w sensie politycznym.
I nie mogłabyś nosić tych czarnych, skórzanych spodni.
Z pewnością! To o to chodzi.
Wiem, że przed lekturą The Light We Carry
wielu z nas łączyło jedno poczucie.
W gronie przyjaciół rozmawia się w końcu o złym stanie rzeczy
- na świecie. - Tak.
I wiem, że wielu z nas czuło się tak jak ty, zanim napisałaś tę książkę.
Że jest tyle ogromnych problemów,
że tyle trzeba przezwyciężyć,
że dzieje się jakieś prawdziwe szaleństwo.
Więc jak ponownie zaufać?
Tak.
Jak zaufać władzom, sobie nawzajem.
- Tak. - W taki sposób,
by nie doświadczać przez cały czas znieczulicy i zmęczenia.
Myślę, że nie należy pomijać wpływu
kwarantanny na pogorszenie sytuacji.
Byliśmy od siebie fizycznie oddzieleni.
Dla niektórych to była dobra sposobność.
Odetchnęli ci zmęczeni ludźmi.
Myślę, że musimy ze sobą przebywać.
Naprawdę.
Gdy się spotykamy,
przebywamy ze sobą,
czujemy się lepiej.
Lepiej, bo...
Nie czujecie się tutaj lepiej?
- We wtorkowy wieczór? - Wtedy nie mogliśmy tego robić.
Zawsze mówię, że w bliskości trudniej o nienawiść.
A my byliśmy od siebie odizolowani.
Dowiadywaliśmy się wszystkiego z telewizji i z postów w mediach społecznościowych.
Z mojego doświadczenia w tym kraju wynika,
że to zniekształcony obraz tego, jacy naprawdę jesteśmy.
Podróżuję po całym kraju,
spotykam się ze społecznościami różnych ras,
o różnym statusie społecznym, upodobaniach politycznych
i niezależnie od nich
ludzie byli dla mnie i dla mojej rodziny
mili i uprzejmi, gdy tylko nas poznali.
Mogą się z nami nie zgadzać, ale nie jesteśmy ludźmi z telewizora.
Chcę tylko, byśmy to zapamiętali.
Że nie powinniśmy się siebie bać.
Są ludzie, którzy się wyłamują i szamoczą,
ale większość z nas jest jak Toot i Gramps, mama i tata.
To ludzie ciężko pracujący, uczciwi, porządni,
nie wywyższający się,
wdzięczni, dumni Amerykanie,
którzy pragną ciężko pracować, którzy są prawdomówni.
Oto nasz kraj.
Ale musimy mieć przywódców,
którzy odzwierciedlają te cechy.
Rozumiecie.
Robi się niebezpiecznie, gdy przywódca pokazuje coś innego.
Uwielbiam początek tej książki.
Zacytowałaś wiersz Alberto Ríosa:
„Na sto osób na drzewie genealogicznym
jedna jest utrapieniem.
Źli nie wygrywają.
W ostatecznym rozrachunku.
Nieważne, jak głośno krzyczą.
Inaczej by nas tu nie było”.
Sama prawda.
To prowadzi nas do wyrażenia, które stało się wręcz tożsame z tobą:
„Kiedy oni sięgają dna, my kroczmy wyprostowani.
Kroczmy wyprostowani”.
Według ciebie wzniesienie
zazwyczaj wymaga przystanięcia,
zanim się na cokolwiek zareaguje. Zgadza się?
- Zdecydowanie. - Dobrze.
Więc co wydarzyło się ostatnio w twoim życiu lub w kraju,
co nakazało ci się cofnąć, przystanąć i spróbować wznieść się ponad to?
Wiele rzeczy mnie na tym świecie złości.
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Wznosisz się od razu?
- Nie, absolutnie. - Dobrze.
Po to mam stół kuchenny.
Siadamy przy nim i mamy swoją „sesję staczania się”.
No wiecie.
Staczamy się. Podnosimy z podłogi.
- Dobra. - Robiłam tak z pracownikami
w Białym Domu przed przemówieniem
albo wywiadem.
Ćwiczyliśmy odpowiadanie na pytania,
bo tak mogłam wyrzucić z siebie to, przez co się staczam.
- Więc... - Nie lepiej nam z tą wiedzą?
O tak. Ćwiczyłam sobie tak zwane
„prezydenckie oświadczenia końcowe”.
Mówiłam: „Wiecie co?
Odeślą nas do domu, jak powiem to, czego nie chcę”.
Mój zespół patrzył tylko po sobie.
„Lepiej tego nie rób”.
Ale czasem...
Wznoszenie się nie oznacza braku złości.
Nie oznacza, że nie można czuć.
Nie oznacza zadowolenia
z braku sprawiedliwości i równości.
Nie oznacza, że nie wykonujesz swojej pracy.
To po prostu wybór podejścia do tego.
Wzniesienie się jest takim wyborem.
Dla mnie najbardziej dojrzałym.
Wyborem na długo.
Nie chodzi o poddanie się instynktowi
i swoim odczuciom
w danej chwili, bo to byłoby folgowaniem sobie.
Gdy jest się przywódcą, który ma swoich odbiorców,
nie można poddawać się swojej najgorszej stronie.
Mamy obowiązek się wznosić,
gdyż przeżyliśmy już przywództwo, które się stacza.
Nikt się z nim dobrze nie czuje.
Ono nie daje rozwiązań. Po prostu nie działa.
Więc w książce odpowiadam na pytanie,
które cały czas mi zadawano:
„Wciąż chcesz się wznosić, Michelle? W tych czasach?”.
Oczywiście, że tak.
Wznośmy się zawsze. Wznośmy się...
Ale róbmy przy tym swoje.
Chcę, by młodzi ludzie wiedzieli,
że to światło jest w każdym z nas
i że najpierw musimy ukształtować samych siebie.
Nie możemy polegać w tym procesie na innych,
bo mogą nie mieć nic do zaoferowania.
A gdy już się ukształtujemy, musimy to chronić.
Starannie dobierając ludzi do naszego stołu i zatrzymując ich,
ale także żegnając się z tymi, którzy nas już nie wspierają.
- Gdy tracą tlen. - Właśnie.
Musicie się chronić przed trucizną tego świata.
Nie poddawać się temu, jak was widzą.
A gdy już się zahartujecie i umocnicie,
będziecie mieli odpowiedzialność dzielić się swoim światłem.
I to właśnie nazywam wznoszeniem.
Więc podczas interakcji z innymi,
wygłaszając przemowy, pisząc SMS-y, korzystając z mediów społecznościowych,
myślcie o waszym wewnętrznym świetle.
Niech będzie waszą pochodnią.
Bo światło rodzi światło, a nadzieja nadzieję.
Wznoszenie się przynosi większe rezultaty.
Dlatego to robimy.
Dziękujemy, że przypomniałaś nam o naszym świetle. Michelle Obama!
- Dziękuję, Oprah Winfrey! - Teatr YouTube!
- Dziękuję, LA! Bądźcie grzeczni! - Dziękujemy, LA!
DZIĘKUJEMY, LOS ANGELES!
Dobranoc wszystkim!
Napisy: Gabriela Wasilewska