Downloaded from YTS.MX
‎(ลอสแอนเจลิส ธันวาคม ปี 2022)
‎- สวัสดีทุกคน สบายดีไหม ‎- พวกลูกๆ มาที่นี่ได้ไง
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎- เรานั่งอูเบอร์มา ‎- มากับอูเบอร์จ้ะ
‎แล้วคนขับก็ใจดีมาก
‎ใช่ เขาคิดว่าเราตลก ‎เพราะเราก็ตลกจริงๆ
‎- แม่รู้สึกยังไงบ้าง ‎- ก็รู้สึกดีนะ
‎หนูตื่นเต้นที่จะได้ชมการแสดง ‎ครั้งที่สอง ดูสิว่ามันต่างกันยังไง
‎หนูรู้ ขอโทษนะคะแม่ ‎ที่หนูไปดูการแสดงครั้งแรกไม่ได้
‎ก็ลูกต้องเรียน ไม่เป็นไรหอก ‎แล้วนี่ลูกว่างเหรอ
‎ใช่ค่ะ หนูว่าง
‎ใช่ ผมหางม้ารู้สึกเหมือน ‎เป็นการแสดงครั้งสุดท้าย
‎- เธอเคยไว้ผมหางม้าด้วย ‎- จริงด้วย ฉันจําได้
‎- แม่ถักเปียให้คิมเมลเช้านี้ใช่ไหม ‎- ลูกเห็นด้วยเหรอ
‎- มันน่ารักมาก ‎- เหรอ
‎- ใช่ ‎- ขอบคุณ แม่ดีใจที่พวกลูกชอบ
‎- เราชอบนะ ‎- ใช่ เราชอบ
‎- แม่คิดถึงพวกลูกจัง ‎- หนูรู้ หนูก็คิดถึงแม่
‎แต่เรามีเวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ ‎สองสัปดาห์เต็มๆ
‎เห็นไหม แม่จะไม่ขออะไร ‎มากไปกว่านี้แล้ว
‎- หนูจะบอกว่า... ‎- เราจะพูดอย่างนั้นพอดีเลย
‎แค่เพราะแม่โทรหาเราทีละคน
‎แล้วเราก็แบบว่า "แม่โทรมาทําไม ‎เราไม่ได้กินมื้อค่ําด้วยกันบ่อยๆ
‎จนไม่เหลือเรื่องให้คุยแล้วเนี่ย"
‎สามชั่วโมงครึ่งบนรถ
‎โอ้โห
‎พอๆ กับเวลาที่ฉันบินจากที่นี่ ‎ไปชิคาโกเลย
‎เรื่องจริงนะ ‎คุณบินกลับไปชิคาโกได้ทุกเมื่อ
‎น่าจะกลับไปที่ชิคาโกนะ ไม่น่าเชื่อ
‎- งั้นเราจะ... ‎- หวัดดีค่ะ
‎- สวัสดี ยินดีต้อนรับ ‎- นี่ริต้า
‎- เธอจะเป็นผู้กํากับเวทีของเรา... ‎- หวัดดี ริต้า
‎- ซึ่งจะพาเราไปทุกที่ ‎- ผู้กํากับเวที หวัดดีค่ะ
‎- โชว์รอบสุดท้ายแล้วนะ ‎- ฉันรู้
‎- สวยแล้ว ใส่นี่ด้วยไหม ‎- ได้สิ
‎ดีมาก
‎พร้อมจะพบกับมิเชลล์ โอบามา ‎หรือยัง ปรบมือดังๆ เลย
‎มาเร็ว เริ่มเลยครับ
‎คืนสุดท้าย
‎- คืนสุดท้ายแล้ว เราจะทําให้ดีที่สุด ‎- ในแอลเอ
‎- มันจะสดใสแบบสุดๆ ‎- ในคืนสุดท้าย
‎สอง สาม
‎เราคือชาวบีคัมมิ่ง
‎(บีคัมมิ่ง)
‎สี่ปีที่แล้ว เมื่อฉันวางขาย ‎หนังสืออัตชีวประวัติ บีคัมมิ่ง
‎ฉันเดินทางไปทั่วประเทศและทั่วโลก
‎พบปะผู้คนที่น่าทึ่งมากมาย ‎รวมถึงพวกคุณบางคนด้วย
‎ทัวร์นี้เป็นหนึ่งในประสบการณ์ ‎ที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน
‎แต่แล้วทุกอย่าง ‎ก็เปลี่ยนไปแทบจะในทันที
‎(กิจกรรมทั้งหมดถูกเลื่อนออกไป)
‎ทั้งโลกต้องโดนล็อกดาวน์และปิดกั้น
‎พวกเราถูกแยกจากกันและกัน
‎ในขณะเดียวกันเราต้องรับมือ ‎กับความท้าทายส่วนตัวที่หนักอึ้ง
‎ซึ่งเกินกําหนดการจัดการไปนานมาก ‎กับเรื่องการเหยียดสีผิวในอเมริกา
‎ทั้งหมดนี้ทําให้เราหวั่นไหว ‎และโกรธจัด
‎ทั้งยังท้อแท้ และถูกมองข้าม
‎และมากกว่าสิ่งอื่นใด ‎คือต้องอยู่ตัวคนเดียว
‎เรามาถึงที่นี่ได้ยังไง
‎เราเปลี่ยนแปลงไปยังไง
‎และที่สําคัญที่สุดคือ ‎เราจะฟื้นคืนสู่ความมั่นคงได้ยังไง
‎นี่คือคําถามที่ฉันใคร่ครวญอย่างหนัก
‎ในหนังสือเล่มใหม่และพอดแคสต์
‎และฉันแน่ใจว่าพวกคุณหลายคน ‎ก็มีเช่นกัน
‎และนั่นคือเหตุผลที่คืนนี้ ‎เรามาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‎เพราะแม้ว่าโลกจะดูมืดมน
‎เราพยายามที่จะปกป้อง กระตุ้นและแบ่งปัน ‎The Light We Carry
‎เชื่อฉันเถอะ ‎ฉันไม่มีคําตอบทั้งหมดหรอกค่ะ
‎ยังห่างไกลจากมันมาก ‎แต่ฉันมีเรื่องราวของฉันเอง
‎และคุณเองก็เช่นกัน
‎และเพื่อช่วยให้เราเริ่มถักทอ ‎เรื่องราวเหล่านั้นเข้าด้วยกัน
‎ฉันตื่นเต้นกับการมีเพื่อนรักตรงนี้ ‎เพื่อส่องแสงสว่างต่อไป
‎โปรดให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น ‎แก่หนึ่งเดียวคนนี้
‎โอปราห์ วินฟรีย์
‎สวัสดี แอลเอ
‎สวัสดี
‎สวัสดี แอลเอ
‎สวัสดี แอลเอข้างบนนั้นด้วย
‎สวัสดี แอลเอที่อยู่ด้านนอก
‎ดีใจจังที่ได้เจอพวกคุณ แอลเอ
‎โอ้โห
‎คุณพระช่วย
‎ยอดเยี่ยมจริงๆ ‎ที่พวกคุณมาอยู่กันที่นี่
‎ในคืนวันอังคาร
‎สําหรับคืนสุดท้ายของทัวร์ ‎The Light We Carry
‎ดูคุณสิ
‎โอเค คืองี้ฉันรู้ว่า ‎พวกคุณทุกคนเคยอยู่
‎ในเหตุการณ์ที่เจ้าของรายการ
‎ยืนอยู่ต่อหน้าแล้วพูดว่า
‎"เรามีแขกรับเชิญในค่ําคืนนี้ ‎ที่ไม่ต้องมีคําแนะนํา"
‎จากนั้นพวกเขาก็ใช้เวลาอีก 20 นาที
‎เล่าทุกอย่างที่คนคนนั้นทํา ‎ตั้งแต่เกิดให้พวกคุณฟัง
‎ฉันจะไม่ทําแบบนั้น
‎เพราะฉันรู้ว่า ‎พวกคุณรู้อยู่แล้วว่าใครจะมาที่นี่
‎ฉันรู้เพราะคุณผ่าน ‎ถนนสาย 101 สาย 405 สาย 5...
‎และสาย 10...
‎ฉันมาจากถนนสาย 101 ‎ซึ่งใช้เวลาสามชั่วโมงครึ่ง
‎ฉันมาที่นี่ด้วยเหตุผล ‎เดียวกันกับพวกคุณ
‎เพื่อมารับแสงสว่างที่เธอจะนํามาให้
‎ดังนั้น สตรีที่ไม่ต้องการ ‎คําแนะนําตัว ตัวจริงเสียงจริง
‎สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งตลอดกาลของเรา
‎มิเชลล์ โอบามา
‎โอปราห์ วินฟรีย์
‎- ดูนี่สิ ‎- ดูแอลเอสิ
‎ยูทูบเธียเตอร์
‎คืนสุดท้าย
‎คุณพระช่วย
‎แอลเอ
‎นี่เป็นการจบทัวร์แบบสุดปัง
‎- นี่คือ... ‎- ฉันคิดว่านี่แหละเด็ด
‎ฉันต้องบอกว่านี่เป็นคืนวันอังคาร
‎- คืนวันอังคาร ‎- มันไม่ได้เป็น...
‎ไม่ใช่วันกลางสัปดาห์ด้วยซ้ํา ‎และผู้คนก็แห่กันมา
‎- เพื่อเจอคุณ ‎- สุดยอดไปเลย
‎ก็นะ...
‎ฉันคิดว่ามันเป็น ‎ส่วนพิเศษที่เยี่ยมมาก
‎ที่เราได้คุณโอปราห์ วินฟรีย์ ‎มาอยู่ตรงนี้ด้วย
‎ฉันต้องพูดแบบนี้นะว่า ‎ผู้ดําเนินรายการคนอื่นๆ ทุกคน
‎ดีใจมากจริงๆ ‎ที่พวกเธอไม่ได้กดติดตามคุณ
‎- คือ... ‎- เอาละ...
‎มันน่าสนใจมากเพราะ...
‎ฉันดูคุณบนอินสตาแกรม
‎และก็มีคนส่งมาว่า "ตายแล้ว
‎คุณควรดูสิ่งที่โคแนนทํา ‎ดูสิ่งที่เทรซี เอลลิส รอสทํา
‎สิ่งที่เกลทํา คุณได้ดูไทเลอร์ไหม ‎ได้ดูเอลเลนไหม
‎แล้วฉันก็รู้สึกแบบว่า "พระเจ้า..."
‎จิตตกส่งผลกับคุณแล้วใช่ไหม
‎- จิตตกไปแล้ว ‎- เห็นไหม แม้แต่โอปราห์ วินฟรีย์
‎- ก็จิตตกกับเขาได้ด้วย ‎- จิตตกสิคะ
‎- คุณรู้ไหม ‎- จริงๆ แล้ว...
‎คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันคิดว่า
‎"โอเค ฉันจะกลับไป ‎ที่กล่องเครื่องมือ..."
‎แน่นอนเลย คุณทํางานเป็นอยู่แล้ว
‎- "ฉันรู้วิธีการสัมภาษณ์นะ" ‎- ฉันรู้วิธีการสัมภาษณ์
‎- ฉันไม่กลัวผู้ให้สัมภาษณ์ ‎- ถูกต้อง
‎- เราจึงมาอยู่กันตรงนี้ ‎- ใช่ ขอบคุณที่มานะคะ
‎- ที่รัก เพื่อนรักของฉัน ‎- ขอบคุณ ฉันรักคุณมาก
‎- ฉันก็รักคุณ ‎- ฉันปลื้มคุณมาก
‎- เช่นกันค่ะ ฉันก็ปลื้มคุณ ‎- ในสิ่งที่คุณยึดมั่น
‎นี่เป็นคืนสุดท้ายของการทัวร์หกเมือง
‎ที่ปรับเปลี่ยนมาจากการล็อกดาวน์
‎- ใช่เลย ‎- คุณปรากฎตัวในอีกฝั่งหนึ่ง
‎พร้อมสนับสนุน ‎The Light We Carry
‎แต่ก่อนที่คุณจะไปถึงอีกฝั่ง
‎ฉันอยากรู้ว่าคุณอยู่จุดไหน ‎และเกิดอะไรขึ้น
‎ตอนแรกที่คุณรู้ว่า ‎นี่เป็นเรื่องจริงจัง
‎- และเรายังไปไม่ถึงไหนเลย ‎- ใช่ๆ
‎คุณรู้ไหม ก็น่าสนใจนะ ฉันออกเดินทาง
‎ทัวร์เพิ่งจบไป ‎เราหยุดพักกันสักพัก และฉันก็เดินทาง
‎เพื่อขึ้นไปพูด ‎ในงานสองสามแห่งที่รับมา
‎และฉันอยู่ที่ลาสเวกัส ‎เพราะฉันต้องขึ้นพูดสองสามงาน
‎พร้อมไปฉลองกับทีมของฉัน
‎เพื่อขอบคุณพวกเขา ‎ที่ทํางานอย่างหนักในทัวร์นี้
‎- นั่นคือตอนเดือนมีนาคม 2020 ‎- คือเดือนมีนาคม
‎แล้วยังมีข่าวเตือนการระบาด ‎เกี่ยวกับโควิด แต่...
‎มันเหมือนข่าวกลับไปกลับมา ‎"นี่มันยังไง" เราอยู่ในลาสเวกัส
‎และนั่นคือช่วงที่มีคลื่นของ ‎การยกเลิกงานเข้ามาอย่างช้าๆ
‎คุณจําระลอกคลื่นนั้นได้ไหม ‎เพราะคนไม่รู้จะทํายังไง
‎- ถูกต้อง ‎- หลายบริษัททําการตัดสินใจ
‎แบบไม่ตรงกัน เราก็เลยติดอยู่ในเวกัส
‎เฝ้าดูโลกค่อยๆ ปิดตัวลง ‎มันให้ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
‎คุณรู้ไหม ทุกงานอีเวนต์ ‎เริ่มถูกยกเลิก และเราอยู่ในเวกัส
‎คาสิโนหลายแห่ง ‎เริ่มว่างเปล่าอย่างช้าๆ
‎ท้องถนนในลาสเวกัสเริ่มว่างเปล่า
‎มันให้ความรู้สึกเหมือน ‎เราอยู่ในเมืองร้าง
‎- คุณคิดว่าคุณต้องกลับบ้านใช่ไหม ‎- ใช่ค่ะ
‎เราพยายามที่จะรับผิดชอบ ‎และรอจนงานอีเวนต์สุดท้ายถูกยกเลิก
‎- ใช่ ‎- แล้วในที่สุด พวกเขาก็ยกเลิกงาน
‎เราขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน
‎นั่นทําให้รู้สึกขนลุกแบบน่ากลัวนะ ‎การที่ต้องอยู่บนท้องถนน
‎ในขณะที่โลกปิดตัวลงอย่างช้าๆ
‎- คือเราไม่แน่ใจเลย ‎- เราไม่แน่ใจกับทุกเรื่อง
‎- ทุกคนพากันใช้เจลทําความสะอาดมือ ‎- ถูกต้อง
‎- ล้างของชําที่ซื้อ ‎- ใช่
‎- ล้างของชํา ใช่ ‎- ด้วยสบู่ ใช่
‎มันเป็นช่วงนั้นพอดี
‎จากนั้นฉันก็เป็นห่วงลูกๆ ‎เพราะพวกเธออยู่ใน...
‎ยังเรียนอยู่แล้วฉันคิดว่า ‎"ลูกฉันต้องอยู่ข้างนอกกับโควิด"
‎และฉันหวังว่า ‎ทางมหาวิทยาลัยจะรับผิดชอบ
‎และในที่สุดก็มีการตัดสินใจ ‎ว่าพวกเธอจะกลับบ้าน
‎แต่แล้วฉันก็คิดว่า "ตายล่ะ ‎พวกเธอจะมาที่บ้านฉันเหรอ"
‎ฉันคิดว่า "ลูกๆ จะเดินทาง ‎ไปสนามบินและนั่งอยู่บนเครื่องบิน"
‎ฉันกับบารัคจึงเตือน ‎ให้ลูกๆ สวมหน้ากากอนามัย
‎และเมื่อพวกเธอกลับถึงบ้าน
‎ฉันบังคับให้ลูกๆ อยู่ในโรงรถ
‎และเปิดข้าวของพวกเธอทุกชิ้น
‎ฉันจะบังคับให้พวกเธออยู่ที่นั่น
‎ฉันสั่งให้ลูกๆ ถอดชุดเดินทางออก
‎เราไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‎สามีของฉันคิดว่า ‎ฉันเป็นคนไม่มีเหตุผลไปแล้ว
‎แต่ฉันแบบว่า "เราพยายามที่จะ..." ‎เราไม่รู้อะไรเลย
‎นั่นไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล ที่รัก ‎สเตดแมนอยู่ในเกสต์เฮ้าส์ตั้ง 14 วัน
‎ฉันจําเรื่องนั้นได้
‎นั่นคือการกักตัวเป็นเวลา 14 วัน
‎ดูสิ มาเลียและซาช่า ‎อย่างน้อยแม่ก็ให้ลูกเข้าบ้าน
‎แต่เราจะเตรียมสร้าง ‎ชุมชนที่ปลอดภัยจากโควิด
‎และตั้งแต่พวกเธอเดินทาง ‎เราต่างก็ลุ้นกัน
‎เพื่อให้แน่ใจว่า ‎ลูกๆ จะไม่เอาไวรัสมาแพร่ในบ้าน
‎เราก็เลยไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหน ‎ระยะฟักตัวอยู่ที่เท่าไหร่
‎คุณกลัวที่จะติดโควิดจริงๆ ‎ในปีแรกก่อนที่จะมีวัคซีน
‎- ใช่ไหมคะ ‎- มันน่าสนใจนะ
‎ฉันคิดว่ามันช่วยได้ ‎ที่เราอยู่กับอดีตประธานาธิบดี...
‎- นั่นคงช่วยได้บ้างแหละ ‎- ผู้ซึ่ง...
‎ไม่ใช่แค่ปธน.นะ แต่เป็นผู้ที่อ่าน ‎และเชื่อในวิทยาศาสตร์
‎ผู้ที่...
‎นําประเทศให้รอดพ้นโรคระบาดหลายครั้ง
‎จําอีโบลาได้ไหม
‎ฉันคิดว่าเคสเดียว ‎ที่รายงานเรื่องนี้ในสหรัฐอเมริกา
‎นั่นสามีฉันเองค่ะ
‎นําเรากลับมาจากความหดหู่ใจ
‎ทุกคนลืมไปแล้วว่า ‎เราเคยอยู่ในสภาพย่ําแย่ขนาดไหน
‎เราจึงอยู่กับผู้ที่เราเรียกว่า ‎ชายผู้รู้ข้อเท็จจริง
‎เขารู้พอที่จะรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร
‎มันน่ากลัวมาก แต่เรามีข้อมูล
‎- สิ่งที่น่ากลัว... ‎- คุณจึงกลัวได้อย่างสบายใจ
‎เรากลัวได้อย่างสบายใจ ‎แต่สิ่งที่น่ากลัว...
‎อย่างที่คุณเล่าในหนังสือ ‎ว่ากลัวอย่างสบายใจ
‎- ส่วนฉันกลัวจนลนลานไปหมด ‎- ใช่ แต่สิ่งที่ฉันกลัว โอปราห์
‎คือการมองดูความสับสนวุ่นวาย...
‎- ใช่ ‎- ในโลก
‎ข้อความที่สื่อออกไปนั้นสับสน ‎การไม่ลงรอยกัน
‎การขาดความเป็นผู้นํา ขาดการวางแผน
‎การเห็นผู้คนไม่จริงจังกับเรื่องนี้
‎ผู้คนที่ทําเหมือนโรคระบาดครั้งใหญ่ ‎เป็นวันหยุดยาว
‎ผู้คนที่ทะเลาะกันเรื่องสวมหน้ากาก
‎ได้เห็นเด็กๆ ปาร์ตี้ ‎บนชายหาดในฟลอริดา
‎- จําได้ไหม ใช่ ‎- นั่นสิที่น่ากลัวมาก
‎เพราะฉันคิดว่าเด็กๆ ทั้งหมดนั่น ‎จะต้องกลับบ้าน
‎ไปหาปู่ย่าตายาย ‎หรือคนที่เป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง
‎ซึ่งมันจะเป็นหายนะครั้งใหญ่
‎นั่นคือสิ่งที่ทําให้ฉันกลัว ‎การได้เห็นข้อมูลที่บิดเบือน
‎นั่นต่างหากที่น่ากลัว
‎การต้องดูผู้คนโจมตี ‎นักวิทยาศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญ
‎นั่นคือส่วนที่น่ากลัวมากสําหรับฉัน
‎การต้องดูทั้งโลก ‎รับมือกับเรื่องนี้ได้ไม่ดี
‎ฟังนะ ฉันกินตลอดช่วงโรคระบาดเลย
‎- และเราจะกินทาโก้วันอังคาร... ‎- เราก็กินทาโก้วันอังคาร
‎- เราชอบกินทาโก้วันอังคาร ‎- เราชอบกินทาโก้วันอังคาร
‎- แต่วันอังคารวนมาถึงเร็วมาก ‎- ใช่เลยล่ะ
‎- "ถึงวันอังคารอีกแล้วเหรอ" ‎- บ้านคุณเป็นแบบนั้นไหม
‎- แบบว่า "ถึงวันอังคารอีกแล้ว" ‎- อีกแล้วเหรอ
‎ตายจริง ฉันแบบว่า เราต้องกิน ‎ทาโก้วันอังคารเว้นอังคารแล้วนะ
‎เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก ‎และวันเวลาผ่านไปแบบที่ฉันรู้สึกว่า
‎"ฉันทําอะไรลงไปบ้าง ‎ฉันทําสําเร็จสักเรื่องไหม"
‎แล้วคุณก็ปรากฎตัวในอีกฝั่งหนึ่ง ‎คุณเขียนหนังสือ
‎ตอนแรกคุณไม่ได้ทําแบบนั้นใช่ไหม
‎คุณไม่ได้พูดว่า ‎"ตอนนี้ฉันจะเอาเรื่องส่วนตัวทั้งหมด
‎ปัญหาที่ฉันมี บารัค
‎และฉันจะนําพลังงานนั้นมาใช้
‎และฉันจะทําให้มันกลายเป็น ‎ไฟนําทางให้แก่แสงสว่าง
‎ที่เราทุกคนล้วนนํามา"
‎- มันไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น ‎- มันไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น ใช่
‎คือหนังสือออกมาเพราะ... เหมือนคุณ ‎เพราะมีคน
‎มาขอคําแนะนําตลอดเวลา
‎พวกเขาถามฉันเสมอว่า ‎ฉันทําเรื่องนี้ยังไง
‎"คุณมาถึงจุดนั้นได้ยังไง คุณเอาชนะ ‎ความกลัวของคุณได้ยังไง
‎คุณหาเสียงของตัวองเจอได้ยังไง ‎คุณรู้สึกว่ามีคนเห็นตัวตนของคุณ
‎ทั้งที่คุณถูกเลี้ยงมา ‎แบบไม่ให้ทั้งโลกมองเห็นคุณได้ยังไง"
‎เพราะแบบนั้น ฉันพยายามที่จะเข้าใจ ‎คําถามแบบนี้มาตลอด โดยคิดว่า
‎"เอาละ เมื่อฉันได้โอกาส ‎พูดคุยกับเด็กๆ"
‎ซึ่งฉันทําบางครั้ง ฉันยังคง ‎ใช้เวลาส่วนใหญ่พูดคุยกับเด็กๆ
‎ฉันพยายามตอบคําถามเหล่านั้น
‎แต่ฉันเชื่อมโยงกับเด็กๆ ‎ได้แค่จํานวนหนึ่ง ฉันเลยคิดว่า
‎"พวกเขาอยากได้คําแนะนํา ‎พวกเขามองหาเสียงที่พูดแทนเขา"
‎ฉันจึงเริ่มเขียนหนังสือ ‎ตั้งแต่ก่อนเกิดโรคระบาด
‎แต่ฉันก็พบว่า ‎ตัวฉันจมดิ่งเข้าสู่ภาวะซึมเศร้า
‎ด้วยความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว
‎จิตใจที่หวั่นกลัวของฉัน ‎ที่ต้องดูโลกคลี่คลาย
‎และฉันต้องหาความหวังของตัวเองให้พบ
‎ฉันรู้สึกเหมือนกําลังสูญเสีย ‎แสงสว่างของตัวเองไปบ้าง
‎และฉันต้องค้นหาตัวช่วยของฉันเอง
‎เพื่อหาทางออกมาจากสิ่งนั้น ‎เพื่อให้ฉันตอบคําถามเหล่านั้นได้
‎และพร้อมที่จะ ‎ทําประโยชน์ต่อไป เพราะว่า
‎เมื่อคุณไปถึงจุดที่ ‎สภาวะอารมณ์ดิ่งลงแบบนั้น
‎มันยากที่จะพบแสงสว่างของตนเอง
‎มันยากที่จะคิดว่า ‎การแบ่งปันจะสําคัญด้วยซ้ํา
‎คุณมองโลกในแบบที่ ‎เราทุกคนกําลังมองอยู่ไหม
‎จากพื้นที่ที่น่ากลัวใช่ไหม ‎เพราะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
‎- และเราได้เห็นการโกหกสารพัด... ‎- ใช่
‎- ที่ถูกปฏิเสธ... ‎- ใช่
‎โดยผู้คนที่เราคิดว่าควรมีเหตุผล
‎ซึ่งฉันคิดว่า เราหลายคนเริ่มคิดว่า
‎"ช่างมันเถอะนะ ‎รู้ไหม ชาร์ลอตส์วิลล์
‎เป็นคนดีมากทั้งสองฝั่ง" ‎ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก
‎- เราเห็นความกลัวถูกใช้เป็นอาวุธ ‎- ใช่
‎และเมื่อคุณเห็นความกลัว ‎ถูกใช้เป็นอาวุธ
‎- โดยอดีตปธน. ไม่ใช่สามีคุณนะ... ‎- ค่ะ
‎สิ่งนั้นทําให้คุณกลัว ‎หรือทําให้คุณโกรธกันแน่
‎ทั้งสองอย่าง
‎มันทําให้ฉันกลัว ‎มันทําให้ฉันโกรธ มันน่าผิดหวัง
‎มันน่าผิดหวัง ‎ที่หลังจากเราพยายามอย่างหนัก
‎เพื่อตั้งมาตรฐานให้สูง ‎ทุ่มเทเพื่อทําทุกอย่างให้ถูกต้อง
‎เพื่อนําทางด้วยความหวัง ‎ส่งเสริมความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจ
‎ซึ่ง...
‎โลกกลับเลือก ‎ได้แค่อย่างใดอย่างหนึ่ง...
‎พวกเขาเลือกมัน หรือชะล่าใจ ‎และไม่ออกเสียง
‎ซึ่งน่าเจ็บใจยิ่งกว่า ‎เพราะคนที่ไม่ออกเสียงนั้น
‎ส่วนมากคือคนพวกที่ ‎เคยออกเสียงเลือกเรา
‎ดังนั้น ในแง่หนึ่ง ‎ฉันรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งเหมือนกัน
‎มันเหมือนว่า "มันมีความหมายอะไรไหม ‎สิ่งที่เราทําไป มีบ้างไหม"
‎และนั่นคือส่วนที่มืดมิด ‎ในช่วงเวลานั้น
‎แต่... ไม่ ฉัน... และ...
‎นั่นเป็นช่วงเวลานั้นค่ะ
‎และฉันเล่าถึงมัน เพราะเรา ‎ล้วนผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นกันมา
‎มันราวกับว่า เราทุกคนไม่สามารถ ‎เป็นประทีปแห่งความหวังได้ตลอดเวลา
‎และฉันถูกเยาะเย้ยมากกว่าสามีของฉัน
‎ผู้เป็นแสงสว่าง ‎ที่มีความหวังอยู่เสมอ
‎และฉันโชคดีมาก ‎ที่ได้อยู่ร่วมบ้านกับเขา
‎เพราะเขาทําให้ฉันสนใจอยู่กับความจริง
‎แต่ใช่ อาวุธแห่งความกลัว ‎เป็นสิ่งที่อันตรายมาก
‎ดูความโหดร้ายใดๆ ที่เคยเกิดขึ้น
‎ในช่วงอดีตที่ผ่านมาของมนุษย์สิ
‎การเป็นทาส การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ‎สงครามทุกประเภท
‎การเกลียดผู้หญิง อาชญากรรม ‎จากความเกลียดหรือกลัวพวกรักร่วมเพศ
‎ทุกอย่างล้วนมาจากความกลัว ‎ความโลภ และการแสวงหาอํานาจ
‎ดังนั้น มันเป็นเรื่องอันตราย
‎มันอันตรายที่ได้แต่มองดูว่า
‎ความกลัวนั้นมีอิทธิพลต่อชีวิตยังไง
‎มันกําหนดว่าใครควรได้เรียนหนังสือ
‎ใครควรได้รับความยุติธรรม
‎บ่อยครั้ง ที่มีความแตกต่าง ‎ระหว่างการตีมือเบาๆ
‎และการเอาเข่ากดไปที่คอ
‎มันจึงต้องเป็นสิ่งที่เราพึงระลึกไว้
‎และต้องเรียนรู้วิธีถอดรหัส ‎เรื่องแบบนี้ด้วยตัวเราเอง
‎เพื่อที่ผู้นําทั้งหลายจะใช้ ‎ความกลัวของเราไปทําร้ายกันเองไม่ได้
‎มันเป็นหัวข้อที่อันตราย
‎และอย่างที่คุณรู้ค่ะ โอปราห์ ‎ในฐานะผู้ที่มีเวทีขนาดใหญ่
‎และมีมานานมากแล้ว
‎คุณรู้ว่ามันจะง่ายแค่ไหนถ้าคุณเลือก
‎ที่จะใช้เวทีของคุณในแง่ลบ
‎แต่ทําไมคุณถึงไม่ใช้
‎ทําไม หลังจากตลอดหลายปีมานี้ ‎คุณมีรายการทีวี
‎คุณสร้างกระแสทําให้คนดู ‎ปั่นป่วนได้มากมายหลายเริ่อง
‎แต่คุณเลือกไม่ทํามัน ทําไมเป็นแบบนั้น ‎บอกให้เข้าใจทีสิคะ
‎ใช่ และเมื่อคุณเห็นคนอื่นใช้มัน
‎เพื่อฉวยโอกาส
‎มันน่าสลดใจ ฉันคิดว่าผู้คนมากมาย ‎ล้วนหดหู่และอึ้งไปตามกัน
‎และคุณเล่าว่า เมื่อคุณสั่งซื้อ ‎ไม้ถักนิตติ้งทางออนไลน์
‎- บอกว่าคุณมาถึงจุดที่ตกต่ํามากจริงๆ ‎- ใช่ ใช่ค่ะ
‎คือฉันไม่รู้ว่าการถักนิตติ้ง ‎จะนําคุณออกมาจากสิ่งนั้นได้ยังไง
‎- แต่ก็โอเคนะ ‎- ฉันรู้ดีค่ะ
‎การถักนิตติ้งเป็นคําอุปมา
‎แต่ฉันได้เรียนรู้วิธีการถักจริงๆ
‎ฉันไม่ได้ถักอะไรให้คุณเลยเหรอ
‎- อ้อ ฉันถัก นั่นเกลค่ะ ‎- ไม่ คุณถัก นั่นเกล
‎หลานชายของเกล
‎- คุณถักนิตติ้งได้สวยน่ารัก... ‎- ใช่ คือฉัน...
‎ฉันถักเสื้อสเวตเตอร์ตัวนั้นนะ
‎- ฉันถักเสื้อสเวตเตอร์ตัวนั้นเอง ‎- เสื้อสเวตเตอร์
‎- คุณถักเสื้อสเวตเตอร์ตัวนั้น ‎- เสื้อนั่นให้ทารกน้อยน่ารัก
‎ใช่ ลูก้า
‎สิ่งที่ฉันได้จากการถัก
‎คือมีสมาธิมากขึ้น
‎มันช่วยให้จิตใจของฉันสงบลง
‎ในแบบที่ฉันต้องการ ‎แบบว่า ในแง่ที่เหมือน
‎เวลาคุณมีศรัทธากับอะไรสักอย่าง
‎มันทําให้สมองของคุณหยุดคิด
‎คืองี้ เราพยายามคิดหาทางออกมากมาย
‎และจิตใจของเรา ‎เราควบคุมมันได้ไม่มากนัก
‎นั่นคือเหตุผลที่คุณถอดใจไงคะ
‎คุณต้องยอมแพ้ให้กับ ‎สิ่งที่ใหญ่กว่าคุณ
‎แต่สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากสิ่งนั้น ‎สิ่งที่ฉันคลี่คลายได้
‎คือเมื่อเราอยู่ในยุค ‎ที่ปัญหาดูใหญ่โตมากมาย
‎และยากจนจัดการไม่ได้
‎เราต้องทุ่มไปยัง ‎สิ่งที่เราควบคุมได้จริงๆ
‎ทั้งหมดที่เราทําได้จริงๆ ก็คือ ‎การถักไหมพรมที่อยู่บนตักเรา
‎และรู้อะไรไหม นั่นก็เพียงพอแล้ว
‎เราอยู่ในโลกที่คิดว่า ‎อะไรยิ่งใหญ่ก็ยิ่งดี
‎ซึ่งเรายุ่งวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา
‎เราพยายามที่จะจัดการทุกอย่าง ‎ในแบบใหญ่โต
‎ลูกๆ ของเราก็ต้องทําแบบนั้น
‎เมื่อฉันได้รับจดหมาย ‎จากคนหนุ่มสาวในวัย 15 ว่า
‎"ฉันต้องกอบกู้โลก ‎ฉันจะทําให้ย่านที่ฉันอยู่ดีขึ้น"
‎และประเด็นของฉันคือคุณไม่มีพลัง ‎หรืออํานาจที่จะทําแบบนั้น
‎คุณต้องตั้งใจกับการถักนิตติ้ง
‎และถ้าคุณอายุ 12 หรือ 15 ‎การถักนิตติ้งก็เหมือนการบ้านจ้ะ
‎มันคือการต้องเรียนให้จบ
‎และเหตุผล... บทเรียนที่ได้จาก ‎หนังสือเล่มนี้สําหรับฉันก็คือ
‎เริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ ‎ที่คุณควบคุมได้
‎- ถูกต้องค่ะ ‎- ควบคุมสิ่งที่คุณทําได้
‎ถูกต้องเลย
‎คุณรู้ไหม สาระสําคัญเรื่องหนึ่ง
‎ที่โดดเด่นออกจาก The Light We Carry ‎สําหรับฉัน
‎คือคุณได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี
‎- ฉันโชคดี ‎- คุณถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี
‎- ฉันโชคดีค่ะ ‎- คุณพระช่วย คุณมีพ่อแม่
‎- ที่ยอดเยี่ยมและทรงพลังเหลือเชื่อ ‎- ใช่ๆ
‎ใช่ ผู้ที่ห่วงใยคุณ ‎และมีความคิดที่เปิดกว้าง
‎และฉันคิดว่า ‎สิ่งที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ก็คือ
‎คุณได้อุทิศส่วนหนึ่งในหนังสือ ‎ให้กับ "พบกับคุณแม่ฉัน"
‎และคําสอนล้ําค่าบางข้อของเธอ ‎ในเรื่องการเลี้ยงลูก
‎หนึ่งในประโยคที่ฉันชอบมากคือ ‎"เลี้ยงดูลูกในแบบที่แกเป็น"
‎- ถูกต้องที่สุด ‎- นั่นเยี่ยมมากค่ะ
‎แต่ฉันยังคงมีความรู้สึกว่า
‎โอ้โห ฉันหวังว่าเราทุกคน ‎จะได้พบกับพ่อของคุณ
‎ใช่ค่ะ
‎ฉันหวังว่าเราทุกคนจะได้พบเขา
‎เพราะฉันคิดว่าข้อความ ‎ที่เขาส่งถึงคุณตอนเป็นเด็กสาว
‎"ไม่มีใครทําให้ ‎ลูกรู้สึกแย่กับตัวเองได้
‎- ถ้าลูกรู้สึกดีกับตัวเอง..." ‎- ถูกต้อง
‎- เป็นประเด็นหลักของหนังสือเล่มนี้ ‎- ใช่
‎- ใช่เลย ‎- ใช่
‎ท้ายที่สุดแล้ว
‎เราไม่สามารถควบคุม ‎สิ่งที่คนอื่นคิด พูด หรือทํา
‎เราควบคุมไม่ได้
‎แสงสว่างของเราจะขึ้นอยู่กับ ‎แสงของคนอื่นไม่ได้
‎เพราะพวกเขาอาจไม่มีให้
‎พ่อเป็นเหมือน ‎บทเรียนมีชีวิตสําหรับฉัน
‎เพราะพ่อเป็นคนผิวดํา ชนชั้นแรงงาน
‎อาจยากจน ‎ถึงแม้เราจะไม่รู้สึกว่าเรายากจน
‎พ่อป่วยเป็นโรคปลอกประสาทอักเสบ
‎และต้องต่อสู้ตลอดชีวิต ‎เพราะความพิการ
‎และเราได้เห็นร่างกายของพ่อ ‎ทรุดโทรมลง
‎ฉันเปิดเรื่องด้วยไม้เท้าของพ่อ ‎เพราะนั่นเป็นเครื่องมือสําคัญ
‎คือแทนที่จะยอมแพ้ต่อชีวิต...
‎เขาอาจยอมทิ้งทุกอย่าง ‎รับเงินคนพิการ
‎และไม่ต้องทํางานสักวันในชีวิตก็ได้
‎แต่พ่อเลือกที่จะใช้เครื่องมือ ‎อะไรก็ตามที่ต้องใช้แทน
‎อย่างแรกคือไม้เท้า ‎และเมื่อมันช่วยไม่ได้แล้ว
‎พ่อก็เปลี่ยนมาใช้ไม้ค้ําสองอัน
‎และพอตอนหลังที่ไม้ค้ําใช้ไม่ได้แล้ว
‎พ่อต้องการตัวช่วยเพิ่มเติม
‎พ่อก็เอาอุปกรณ์ช่วยเดินมาใช้แทน
‎ในที่สุด เขาก็ต้องใช้ ‎รถเข็นติดเครื่องยนต์
‎ตลอดทั้งชีวิตของเรา ‎แต่พ่อไม่เคยหยุด
‎พ่อไม่เคยโทษใคร
‎พ่อไม่เคยปล่อยให้ ‎ความผิดหวังที่เขาคงรู้สึก
‎มันไม่เคยทําให้พ่อย่อท้อ
‎มันไม่ได้ทําให้พ่อคิดลบเลย
‎พ่ออาจหกล้ม
‎ฉันไม่รู้ว่าพ่อล้ม ‎ตอนเดินทางไปทํางานไหม
‎แต่พ่อจะล้มที่บ้าน ‎เพราะเท้าสะดุดพรมเข้า
‎และการเห็นพ่อของคุณล้มลงกับพื้น
‎มันเผยความอ่อนแอทั้งหมดของเรา
‎มันน่ากลัวจริงๆ
‎แต่พ่อของฉันพยายามสุดกําลัง ‎เพื่อลุกขึ้นโดยเร็วและหัวเราะให้มัน
‎เพราะเสียงหัวเราะ ‎ก็เป็นเครื่องมือหนึ่งเช่นกัน
‎แต่สิ่งที่ฉันเรียนรู้จากพ่อ ‎ตามที่ฉันว่าไว้ในหนังสือ
‎"คุณล้ม คุณลุก และคุณก้าวต่อไป"
‎ดังนั้น หากพ่อสามารถพบแสงสว่าง ‎ในทุกสิ่งที่พ่อประสบอยู่
‎เขาก็ย่อมเป็นแสงสว่าง ‎ให้กับผู้อื่นได้
‎เพราะพ่อเป็นเหมือนพ่อ ‎ของคนมากมายที่ไม่มีพ่อ
‎ในครอบครัวของฉัน ในชุมชนของฉัน
‎พ่อเห็นแสงสว่างในตัวเอง ‎และสอนฉันว่านั่นคือหน้าที่ของฉัน
‎ที่จะมองเห็นแสงสว่างในตัวเอง
‎ใช่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทําไมฉันถึงชอบ ‎ให้มันเป็นประเด็นหลักในหนังสือ
‎"ไม่มีใครทําให้คุณรู้สึกแย่ ‎กับตัวเองได้ ถ้าคุณรู้สึกดี"
‎และสิ่งที่คุณกล่าวไว้ใน ‎The Light We Carry
‎คือมันเป็นหน้าที่ของคุณ ‎ที่จะต้องทําให้ตัวเองรู้สึกดี
‎- นั่นคือความรับผิดชอบของคุณ ‎- ถูกต้องค่ะ
‎นั่นทําให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเสมอ
‎มันราวกับพ่อของฉันแสดงให้ฉันเห็น ‎ว่าฉันควบคุมชีวิตของฉันได้
‎- ค่ะ ‎- ฉันควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้
‎ฉันไม่ต้องรอให้ใครมาทําดีกับฉัน
‎รอให้ใครมาให้ความยุติธรรมกับฉัน
‎เรารู้ว่าชีวิตไม่ยุติธรรม
‎เมื่อฉันนึกถึงพ่อ ‎เมื่อไรก็ตามที่ฉันรู้สึกสมเพชตัวเอง
‎สงสารตัวเอง หรือรู้สึก ‎เหมือนมันเป็นความผิดของคนอื่น
‎ฉันจะคิดถึงพ่อ ‎และนั่นทําให้ฉันมุ่งมั่นและพุ่งตรงไป
‎มีความคิดที่แจ่มใส และรู้สึกขอบคุณ
‎ในแบบที่ฉัน คือมันเหมือนของขวัญ
‎คุณต่อประโยคนี้ได้ไหม ‎"ฉันยังได้ยินเสียงพ่อ..."
‎อยู่ทุกเมื่อ
‎คือมันอยู่ลึกในใจไม่ว่าเมื่อไหร่
‎เสียงของพ่อดังก้องอยู่ในหัวของฉัน
‎เสียงของพ่ออยู่กับฉัน ‎ในวันแรกของฉันที่พรินซ์ตัน
‎การปักหลักอยู่ในปราการ ‎แห่งชนชั้นสูงนี้
‎และพ่ออยู่กับฉันในวันแรก ‎ที่สํานักงานกฎหมาย
‎และแม้หลังจากที่พ่อเสียชีวิต
‎พ่อก็ยังเดินนําฉันไปตามทางเดิน
‎เพราะพ่อเป็นแบบอย่างให้ฉัน ‎เลือกคนที่ฉันควรได้
‎ฉันจึงสามารถมองเห็นบารัค
‎ฉันสามารถมองเห็นเขา ‎โดยมองข้ามสิ่งภายนอกทั้งหมด
‎และสิ่งภายนอกที่ว่า ‎มันคือดีมากเลยค่ะสาวๆ แต่...
‎แต่ฉันเห็นได้ว่าอะไรคือ ‎สิ่งสําคัญที่ต้องมองหาในตัวผู้ชาย
‎ตอนนี้พ่ออยู่กับฉัน ‎พ่ออยู่กับฉันบนเวทีนี้
‎พ่อเป็นสิ่งที่ฉันสัมผัสได้ ‎เมื่อฉันพยายามพูดความจริงกับผู้คน
‎และแสดงตัวตนที่แท้จริง ‎และความเปราะบางของฉันออกมา
‎พ่ออยู่ที่นั่นทุกเวลา
‎ฉันชอบที่คุณบอกว่า ‎ท่านช่วยคุณในหลายๆ ทาง
‎ให้คุณสามารถเห็นสิ่งที่คุณต้องเห็น ‎ในตัวบารัค โอบามา
‎เราขอพูดถึงสามีของคุณสักแป๊บได้ไหม
‎- อ๋อ เชิญค่ะ ได้เลย ‎- โอเค
‎ผู้คนพยายามจับเอา ‎เรื่องราวความรักของคุณ
‎- นั่นไงล่ะ ‎- พวกเขาพยายามจับเรื่องราวความรัก
‎เอามาสร้างหนัง ละคร ‎ทําซีรีส์เรื่องสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
‎พวกเขาทํา พยายามทําแล้ว ‎แต่ทําไม่สําเร็จ
‎- จริง ‎- พวกเขาเข้าไม่ถึง
‎แต่คุณสรุปได้ครบถ้วน ‎แค่ในประโยคเดียว
‎ที่ทรงพลังมาก เมื่อฉันอ่าน
‎มันทําให้ฉันหยุดอ่านและน้ําตาคลอ
‎คุณจําได้ไหมว่าประโยคนั้น ‎ในหนังสือคืออะไร
‎ไม่ มันคืออะไรคะ
‎ฉันไม่รู้ว่าประโยคไหน ‎ที่ทําให้คุณร้องไห้
‎โอเค ประโยค...
‎คุณพูดถึงเรื่องที่คุณ ‎อาศัยในบ้านหลายหลัง
‎- และ "และบารัคคือบ้านของฉัน" ‎- อ๋อ และบารัคคือบ้านของฉัน
‎- ใช่ ‎- "บารัคคือบ้านของฉัน"
‎- บารัคคือบ้านของฉัน ‎- "บารัคคือบ้านของฉัน"
‎ใช่ เขาเป็นบ้านของฉัน
‎ตอนนี้กลับบ้านและดูว่าคุณ ‎ถามคําถามนั้นกับตัวเองได้หรือไม่
‎กับคนที่คุณอยู่ด้วย
‎คุณงี่เง่าน่า
‎พวกเขาเป็นบ้านของคุณไหม
‎และฉันขอบคุณมาก ‎ที่คุณเล่าให้เราฟังอย่างละเอียด
‎ถึงการเดินทางไปฮาวายครั้งแรก
‎เพราะเมื่อคุณมาถึงฮาวายครั้งแรก ‎คุณมองหา...
‎และฉันเข้าใจว่าทําไม ‎คุณเป็นผู้หญิงทํางาน
‎และไม่เคยไปฮาวายมาก่อน
‎คุณจึงมองหาฮาวาย ‎ในแบบซีรีส์ฮาวายไฟฟ์-โอ
‎ซึ่งพวกคุณที่จําซีรีส์เรื่องนั้นได้
‎- ไหมไทยกับพระอาทิตย์ตกบนชายหาด ‎- ไหมไทยกับฮันนีมูน...
‎และห้องฮันนีมูนสวีท
‎แต่ว่า...
‎ใช่ แต่มันเป็นการเดินทางกลับบ้าน ‎เพื่อเยี่ยมครอบครัวของเขาแทน
‎นั่นคือบ้านของเขา
‎เขาไม่ได้กลับไปพักผ่อนที่เกาะ
‎เขาจะกลับไปอยู่กับครอบครัวของเขา
‎แต่ฉันยังสาวอยํู่ ‎และที่ชิคาโกอากาศหนาวมาก
‎และฉันคิดว่า ‎"ฉันจะไปฮาวายกับสามีของฉัน
‎มันจะต้องสุดแสนโรแมนติก"
‎พอเครื่องลงจอด เราก็ตรงไปที่ ‎อะพาร์ตเมนต์ของตากับยาย
‎ไม่เจอมหาสมุทร
‎มีแต่ตึกสูงลิบลิ่วขึ้นไปที่ชั้นสิบ
‎เดินเข้าไป ‎ดูเหมือนบ้านปู่ย่าของฉันเลย
‎เหมือนอยู่ทางใต้ของชิคาโกเลย ‎ซึ่งมันเยี่ยมมากเลยนะ
‎- ถูกไหม ‎- ค่ะ
‎การได้รู้ว่าฉันคุ้นเคย ‎กับครอบครัวของเขา ถูกไหม
‎จากนั้นเราก็ซุกตัวกอดกัน ‎ทีวีฉายเรื่องอะไรนะ
‎รายการ 60 นาที
‎และคุณรู้ไหม พวกเขาดึงถาดทีวีออกมา
‎และฉันคิดว่าเราน่าจะกิน ‎แซนด์วิชทูน่ากับผักดองหวาน
‎ฉันแบบว่า "ใช่ ฉันชอบสิ่งนี้"
‎แต่บางวันคุณก็ไปเที่ยวทะเล
‎แล้วฉันก็ชอบช่วงเวลาที่เขาพูดว่า
‎- "โอเค ไปกันเถอะ" ‎- "เราจะกลับไปหาตากับยาย"
‎- "พวกเราจะกลับบ้านกัน" ‎- แบบว่า "แหม" แบบนั้นเลย
‎ฉันยังเด็กและงี่เง่า ‎และเริ่มรู้สึกว่า
‎"ฉันไม่รู้ว่าชอบสิ่งนี้ไหม ‎มันไม่โรแมนติกอย่างที่คิด"
‎ฉันไม่ได้ทําท่าแบบนั้นหรอก
‎แม่ฉันจะได้รู้ว่าฉันไม่ได้ทําตัว ‎เหมือนคนที่ถูกตามใจ
‎- ฉันออกจะ... ‎- แต่คุณคิดว่า
‎- "แล้วฮาวาย ไฟฟ์-โอมันอยู่ไหน" ‎- ใช่ อยู่ที่ไหน...
‎ถูกต้องเลย
‎แต่ฉันสรุปเรื่องราวโดยบอกว่า
‎สิ่งที่บารัคแสดงให้ฉันเห็น ‎คือตัวตนที่แท้จริงของเขา
‎และบางครั้งเวลาคนมองหาคู่ชีวิต
‎เราจะมองหาสิ่งที่เราคิดว่าเป็น ‎ไหมไทยและพระอาทิตย์ตกดิน
‎และสิ่งที่เราต้องการคือใครสักคน ‎ที่เคารพและรักครอบครัวของตน
‎- และจะคอยช่วยเหลือ... ‎- และแสดงให้คุณเห็นสิ่งนั้น
‎- ครั้งแล้วครั้งเล่า ‎- พวกเขาจะแสดงให้คุณเห็นสิ่งนั้น
‎และบารัคเห็นคุณค่าของเวลา ‎ที่อยู่ร่วมกับครอบครัว
‎มันดีนะที่ได้ไปเที่ยวทะเล
‎แต่การไปที่นั่นเพื่อพบแม่ ยาย ‎และน้องสาวของเขา
‎ช่วยพวกเขาผ่านปัญหาต่างๆ ‎เขาเป็นหลักของครอบครัว
‎และขอฉันบอกคุณนะ เขาคอยช่วยเหลือ
‎ฉันและลูกๆ แบบนั้นเสมอ
‎เขาจะมาอยู่ที่นั่น ‎เมื่อเราต้องการเขา
‎และนั่นคือสิ่งที่ ‎เขาแสดงให้ฉันเห็นที่ฮาวาย
‎ตอนที่ฉันพยายามจะไปชายหาด
‎ฉันคิดว่าสิ่งที่เราชื่นชม
‎ทั้งในหนังสือบีคัมมิ่งและใน ‎The Light We Carry
‎คือการที่คุณเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา ‎เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณ
‎เกี่ยวกับชีวิตคุณ ‎และการที่ทุกอย่างไม่ได้สมบูรณ์แบบ
‎คุณบอกว่าต้องใช้เวลา ‎และการฝึกฝนอย่างมาก
‎เพื่อให้คุณผ่านความขัดแย้ง ‎ของพวกคุณไปได้
‎- แล้วสไตล์ของคุณกับเขาเป็นยังไง ‎- ค่ะ
‎รู้ไหม ฉันเคยพูดเรื่องนี้กับเขา ‎ฉันเคยพูดเรื่องนี้มาก่อน
‎สิ่งหนึ่งที่แตกต่าง ‎ในการแสดงความรักของเราก็คือ
‎เพราะครอบครัวของเขาอยู่ไกล ‎และเดินทางบ่อย
‎เขาจึงต้องรู้จักการรักทางไกล
‎และนั่นหมายความว่าต้องพูดคุยกัน ‎มากขึ้น แสดงความรักมากขึ้น
‎แตะเนื้อต้องตัวมากขึ้น คุณรู้ไหม...
‎- "ฉันรักคุณ" อะไรแบบนั้น ‎- ใช่ "ผมรักคุณๆ"
‎- "รักนะ รักเหมือนกัน" แบบนั้น ‎- ใช่
‎ฉันโตมาในที่ที่ทุกคน
‎อยู่ห่างกันไม่เกินแปดช่วงตึก
‎ป้าและลุงของฉันทั้งหมด ‎ลุงใหญ่และลูกพี่ลูกน้อง
‎และทุกคนฉลองวันเกิดกัน
‎เราจึงอยู่ด้วยกันทุกสุดสัปดาห์
‎สัปดาห์ละสองครั้ง ‎และ "สุขสันต์วันเกิด" เราทําแบบนั้น
‎เราอยู่ด้วยกันเสมอ ‎มันจึงเหมือนกับว่า "บาย
‎ฉันไม่ต้องบอกรักมั้ง ‎เพราะวันเสาร์ก็จะเจอกันอีกแล้ว"
‎ดังนั้น สําหรับฉัน ‎ความรักคือการมาหา ประมาณว่า
‎"เออๆ หยุดจูบฉันสักที ‎ไปซักผ้าไป"
‎และเรายังแตกต่างกันทางอารมณ์
‎เดาสิว่าฉันเป็นแบบไหน ‎ออกจะหัวร้อนนะคะ
‎เป็นคนช่างพูด โกรธง่ายด้วย
‎แบบว่า "ว่าไงนะ" ‎บารัคอยากคุยกันอย่างมีเหตุผล
‎และฉันแบบว่า "มีเหตุผลเหรอ ‎เหตุผลไม่ได้ทําให้ฉันมีเหตุผลนะ
‎ฉันโกรธอยู่
‎อย่ามาหาฉันด้วย ‎แล้วพูดเหตุผลหนึ่ง สอง สาม
‎คุณควรออกไปซะ ‎และปล่อยให้ฉันใจเย็นลง
‎ฉันไม่อยากฟังเหตุผลนั้นเลยสักนิด
‎โอเค แล้วระยะเวลาใจเย็น ‎สําหรับคุณคือแค่ไหน
‎แน่นอนว่า สิ่งที่เขาคิดไว้คือ
‎"โอเค นั่นห้านาทีแล้ว ‎คุณพร้อมที่จะคุยหรือยัง"
‎มันแบบว่า "มันพอที่ไหนยะ"
‎มันต้องใช้เวลา
‎ต้องใช้เวลา อาจเป็นหลายชั่วโมง
‎บางครั้งอาจเป็นหลายวัน ‎ที่ฉันแค่ไม่...
‎ฉันแค่ไม่อยากคุยกับคุณตอนนี้
‎แต่เราต้องเรียนรู้ ...
‎แต่ประเด็นคือ ‎เราต้องเรียนรู้วิธีการประนีประนอม
‎ฉันต้องเรียนรู้ว่า ‎ฉันจะอาละวาดเขาไม่ได้
‎แต่เขาก็ต้องให้พื้นที่ ‎ให้ฉันสงบสติอารมณ์ด้วย
‎นั่นคือบทเรียน
‎เรายังฝึกเรื่องนั้นกันอยู่ ‎แต่ฉันเล่าเรื่องนี้
‎เพราะฉันเห็นคู่หนุ่มสาวมากมาย
‎ที่ไม่รู้ว่าการแต่งงาน ‎ที่แท้จริงคืออะไร
‎รู้ไหมคะ
‎พวกเขาใช้เวลามากขึ้น
‎ในการเลือกชุดที่สาม ‎สําหรับงานแต่งงานและงานเลี้ยง
‎และกระดานอวยพรประดับดอกไม้ ‎ที่อยากได้
‎และวางแผนงานฉลองสละโสดหนสาม
‎คุณใช้เงินมากเกินไปกับงานแต่งงาน
‎เกินไปมาก
‎- และ... ‎- ใช่ วันครบรอบต่างหากที่ควรจัดใหญ่
‎- งานครบรอบสิต้องจัดหนัก ‎- วันครบรอบนี่ต้องงานใหญ่
‎แต่เราต้องซื่อสัตย์ต่อผู้คน
‎ฉันเชื่อว่าพวกเราหลายคน ‎ต้องยอมรับว่าเราต้องทุ่มเท
‎เป็นอย่างมากเพื่อสร้างชีวิต ‎ร่วมกันกับอีกคนหนึ่ง
‎สําหรับฉัน มันก็ไม่ได้ ‎ขัดแย้งกันเท่าไหร่นะ
‎- ฉันหมายถึง... ‎- สิ่งที่ขัดแย้งคือ
‎คนอย่างระดับคุณไม่ยอมรับ
‎ถูกต้องที่สุด
‎เหมือนกับว่า ‎"แฮชแท็กเป้าหมายความสัมพันธ์"
‎และฉันก็แบบ ‎"ในรูปนั้นฉันโกรธเขาอยู่"
‎ไม่เพียงแค่นั้น...
‎คุณเลยบอกเกลช่วงทัวร์ที่ฟิลาเดลเฟีย
‎ซึ่งแค่เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อนเอง
‎ว่าในชีวิตคู่ 30 ปี
‎มีอยู่สิบปี ที่คุณทนสามีไม่ได้
‎- แน่นอน ‎- แล้วจากนั้น...
‎คุณรู้ไหม ‎และทุกคนพูดว่า "พระเจ้าช่วย"
‎ใช่ โซเชียลมีเดียปั่นป่วนไปเลย ‎แบบว่า...
‎- ฉันแบบ "มันตั้ง 30 ปีแล้วนะ" ‎- ดูมิเชลล์ โอบามาสิแฉหมดเปลือกเลย
‎- จงใช้ชีวิตในความเป็นจริง ‎- แน่นอน
‎นั่นเป็นเพราะโซเชียลมีเดีย ‎มีทุกอย่าง ยกเว้นความจริงไง
‎พวกเขาไม่รู้จักโซเชียลมีเดียของจริง ‎ต่อให้มันเสยหน้าเข้าให้แล้วก็เหอะ
‎แต่ทําไมคุณถึงได้ไม่พอใจแบบนั้น
‎- ตอนคุณบอกว่า 30 ปี... ‎- ก็เพราะคนหนุ่มสาวนึกภาพไม่ออก
‎กับการไม่มีความสุขเพียงนาทีเดียว ‎นับประสาอะไรกับสิบปี
‎มันแบบ "ฉันไม่... ‎ฉันคู่ควรกับการมีความสุข"
‎แล้วก็แบบว่า "ใครพูดแบบนั้น ‎คุณได้ยินมาจากไหน"
‎ฉันไม่เคยถูกเลี้ยงดูมาแบบนั้น ‎ความสุขส่วนตัว
‎และความรู้สึกในครอบครัวของฉัน ‎มันแบบว่า "คุณนั่งลงดีกว่า
‎ฉันไม่สนใจสิ่งที่คุณพูดถึงหรอกนะ"
‎แต่คุณรู้ไหม ประเด็นคือ ‎คุณจะต้องเจอช่วงเวลาที่ยากลําบาก
‎เพราะถ้าคุณแต่งงานมา 30 ปี ‎และมีสิบปีที่ย่ําแย่
‎ฉันรับความเสี่ยงนั้นได้นะ
‎ฉันขอบอกว่าบังเอิญที่ช่วงเวลานั้น ‎มาพร้อมกับตอนที่เด็กๆ เกิดพอดี
‎เด็กสองคนนั้นทําลายความรักจนหมด
‎พวกเธอดูดมันออกจากบ้านไปเลย
‎พวกเธอมาพร้อมความน่ารัก ‎และต้องกินตลอดเวลา
‎และไม่สามารถสื่อสารได้เลย ‎แถมเราโกรธลูกก็ไม่ได้
‎คือพวกแกน่ารักนะ พวกแกเป็นลูกของเรา
‎แล้วจะมีใครในบ้านที่ฉันจะโทษได้ ‎"อ้อ คุณนั่นแหละ
‎มันเป็นความผิดของคุณ บารัค โอบามา"
‎แล้วจากนั้น ลูกๆ ก็โตขึ้น ‎แล้วก็ออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น
‎และมันก็แบบว่า "คุณอยู่นี่เอง
‎ที่รักของฉัน ฉันจําคุณได้"
‎นั่นคือประมาณสิบปีเลยค่ะ
‎- คือฟังนะ... ‎- ตอนนี้เรื่องโรแมนติกคืออะไรคะ
‎- อะไรที่คุณคิดว่าโรแมนติก ‎- โรแมนติกคือ...
‎ฉันชอบเวลาที่สามีของฉัน ‎วางแผนบางอย่างค่ะ
‎เพราะมันยากที่จะวางแผน
‎เมื่อคุณเป็นประธานาธิบดี ‎หรืออดีตประธานาธิบดี ถูกไหม
‎ถ้าเขาทําให้ฉันประหลาดใจด้วย...
‎และเขาจะพอใจกับตัวเองมาก ‎เมื่อเขาทําเรื่องบางเรื่องสําเร็จ
‎และวันครบรอบแต่งงาน 30 ปีของเรา ‎อาจเป็นเรื่องโรแมนติกล่าสุดที่เขาทํา
‎เพราะเขาพาเราไปฮันนีมูนกันใหม่
‎ซึ่งคือการขับรถไปตามชายฝั่งแปซิฟิก ‎เหมือนตอนเราแต่งงานกันครั้งแรก
‎เราเริ่มต้นที่ซานฟรานซิสโก ‎เช่ารถแล้วขับผ่านบิ๊กเซอร์
‎แวะชื่นชมเรดวูดส์ ‎และขับผ่านซานตาบาร์บารา
‎แล้วไปจบที่แอลเอ ‎และมันมีแค่เราสองคน
‎และเขาทําแบบนั้น
‎คืองี้มันไม่ใช่แค่เราสองคน ‎เพราะเราอยู่ในขบวนรถบุคคลสําคัญ
‎และมีเจ้าหน้าที่ ‎กับรถอีกสามคันตามหลังมา
‎ในรูปนั้นมีคนประมาณ 12 คน ‎พยายามซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง
‎มันเปลี่ยนไป แต่ทุกคนก็ตื่นเต้นมาก
‎เจ้าหน้าที่ทั้งหมดของเขาแบบว่า ‎"ท่าน เราจะเดินกันต่อ"
‎และพวกเขาพยายามที่จะหลบๆ
‎พร้อมผู้ช่วยทั้งหมดของเรา
‎เราไปเที่ยวกันเป็นกลุ่มใหญ่เลยค่ะ
‎- แต่เขาวางแผนไว้นะ ‎- มันโรแมนติกดี
‎มันโรแมนติกมาก มันน่ารักมากๆ
‎- และเขาไม่ได้ตีกอล์ฟ แม้แต่หนเดียว ‎- โอเค ไม่ตีเลยเหรอ
‎โอเค ดังนั้นในหนังสือบีคัมมิ่ง ‎คุณเล่าให้เราฟังเยอะมาก
‎เกี่ยวกับช่วงหลายปีที่เขาไม่อยู่
‎และหลายปีเหล่านั้น
‎ฉันคิดว่าเมื่อคุณรู้สึกแย่ ‎ในความสัมพันธ์ ในชีวิตคู่
‎ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปไหม ‎เพราะเขาอยู่บ้านแล้ว
‎แบบที่ภรรยาทุกคนคงพูดว่า "ก็นะ"
‎มันเปลี่ยนไปไหม
‎- ค่ะ ‎- ตอนนี้เขาเป็นสามีอีกแบบ
‎ต่างจากที่เขาเป็นมาตลอดหลายปี ‎ที่ผ่านมาที่มีความกดดันไหม
‎คุณรู้อะไรไหม
‎ไม่ ฉันคิดว่าเขาคงเส้นคงวามาก
‎ฉันโตขึ้น ฉันเปลี่ยนไป
‎ฉันได้เรียนรู้ว่า ‎ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
‎ฉันต้องทําให้ตัวฉันมีความสุข
‎มันย้อนกลับไปที่ ‎บทเรียนจากพ่อของฉัน
‎เขาไม่ได้รับผิดชอบ ‎เรื่องความสุขของฉัน
‎เขารักฉัน เขาเป็นห่วงฉัน
‎แต่ความทุกข์ส่วนใหญ่ของฉัน ‎เกี่ยวข้องกับการเลือกของฉัน
‎เช่น ฉันต้องเป็นแม่ที่สมบูรณ์แบบ
‎ฉันต้องทําทุกอย่างให้ถูกต้อง
‎ฉันต้องทํางานและทําให้แน่ใจว่า...
‎ฉันตั้งมาตรฐานตัวเองไว้สูง ‎นั่นคือสิ่งที่ทําให้ฉันเครียดมาก
‎- แถมทําไม่ได้ด้วย ‎- และเป็นไปไม่ได้แน่นอน
‎เพราะคุณอาจจะได้ทุกอย่าง
‎อาจจะ แต่คุณจะไม่ได้ทุกอย่าง...
‎ในเวลาเดียวกัน
‎ขอเราพูดอีกครั้งนะ
‎คุณพูดเลย
‎คุณมีทั้งหมดได้ ‎แต่ไม่ใช่มีทุกอย่างพร้อมกัน
‎คุณทําไม่ได้จริงๆ
‎ทั้งหมดนั้น...
‎ไม่ มันเป็นไปไม่ได้
‎โดยเฉพาะถ้าคุณอยากเป็นพ่อแม่ที่ดี
‎และใช้เวลาอยู่กับลูกๆ
‎มันยากที่จะทําให้สมดุล
‎ฉันขอบคุณมากจริงๆ ที่ใน ‎The Light We Carry
‎ตอนคุณเล่าถึงการที่คุณคิดได้ ‎และบารัคก็คิดได้
‎ว่าคุณเป็นทุกอย่าง ‎ของกันและกันไม่ได้
‎และนั่นคือเหตุผลกลุ่มเพื่อนที่นั่ง ‎ที่โต๊ะในครัวมีความสําคัญมาก
‎และอย่างที่คุณว่า ‎มันช่วยลดความกดดันในชีวิตคู่ของคุณ
‎- ใช่ แน่นอนเลย ‎- เล่าเรื่องโต๊ะในครัวตัวนั้นทีค่ะ
‎โอเคค่ะ
‎ฉันจะเล่าเรื่องราว ‎ตอนคุณพบโต๊ะในครัวของฉัน
‎- ใช่ เล่าเลยค่ะ ‎- ฉันเล่าเรื่องนั้นได้ไหม
‎ไม่มีในหนังสือนะ แต่...
‎โอปราห์ใจดีมากที่ ‎จัดงานวันเกิดครบรอบ 50 ปีของฉัน
‎- ใช่วันเกิด 50 ปีของฉันไหม ‎- ไม่ใช่แค่เป็นวันเกิดครบ 50 ปี
‎ไม่ใช่แค่คุณอายุ 50 ‎อ้อ ฟังนะ ฉันไม่ได้จะเล่าเรื่องนั้น
‎- ฉันไม่รู้ว่าจะเล่าได้ไหม ‎- โอเค
‎คุณตอบว่าใช่ ‎ก่อนจะรู้ว่าฉันพูดถึงมันใช่ไหม
‎ไม่ ฉันรู้ว่าคุณจะ... ‎ฉันอยากให้คุณเล่าถึงสิ่งที่ฉันจะ...
‎ฉันกําลังจะทําเมื่อครู่
‎จะเล่าว่าบารัค โอบามา ‎ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา
‎- โทรมาขอให้ฉันเป็นแม่งาน... ‎- ใช่ๆ
‎และในตอนท้ายของการสนทนา
‎เขาพูดว่า "อย่าลืมบอกนะ ‎ว่าผมเป็นคนโทรมา
‎ว่าผมเป็นคนบอก ‎ให้คุณจัดงานทั้งหมดนี่
‎ผมเป็นคนโทรหาคุณเอง ‎ผมไม่ได้ให้ผู้ช่วยโทรนะ"
‎ตอนที่คุณเล่าเรื่องนั้น ‎ฉันแค่คิดว่า
‎- อ้อ มิน่าเขาถึงพูดแบบนั้น ‎- มิน่าเขาถึงพูดแบบนั้น
‎- "ผมเป็นคนโทรหาคุณเอง" ‎- ถูกต้อง
‎ดังนั้นเราจะมาพักกับคุณ ‎ซึ่งเป็นเจ้าภาพที่ใจดีกับเรา
‎คุณบอกว่า "พาเพื่อนมาด้วย" ‎และฉันก็แบบว่า "โอเค"
‎และเธอถามว่า "มากันกี่คน" ‎และฉันก็พูดว่า "อืม สัก 12 คนได้"
‎- สิบสอง ‎- และคุณก็แบบ...
‎คุณพูดว่าไงนะ คุณว่า ‎"คุณไม่มีเพื่อนดีๆ 12 คน หรอก"
‎- ฉันพูดแบบนั้น ‎- ฉันตอบว่า "ฉันมีจริงๆ
‎- ฉันไม่ได้พยายามซ้อนวันนะ" ‎- ใครจะมีเพื่อนสนิทตั้ง 12 คน
‎ฉันมี
‎แล้วโอปราห์ก็พูดว่า "ฉันมีเกล"
‎- และฉันก็พูดไปว่า... ‎- คนเดียวเอง
‎ฉันรู้แค่ว่าเพื่อนดีๆ 12 คน ‎ก็มีแค่พระเยซูและลูกศิษย์เท่านั้น
‎ฉันรู้จักอยู่แค่นั้น
‎- แต่แล้วคุณก็ได้พบกับ... ‎- แถมหนึ่งในนั้นก็หักหลังพระองค์
‎โอเคไหม
‎- แล้วคุณก็พบกับโต๊ะในครัวของฉัน ‎- ใช่
‎และคุณเห็นว่าฉันสะสมและรักษา ‎เพื่อนของฉันมาตลอดชีวิต
‎ฉันจึงมีเพื่อนร่วมห้อง ‎จากมหาวิทยาลัย
‎ฉันมีเพื่อนสนิทจากโรงเรียนกฎหมาย
‎ฉันมีคุณแม่ที่ช่วยฉันในชิคาโก
‎เราเหมือนเป็นหน่วยเดียวกัน ‎เราเลี้ยงลูกด้วยกัน
‎เด็กๆ บางคนอยู่ที่นี่คืนนี้ด้วย
‎- พวกเขาก็เหมือนลูกฉัน ‎- ใช่
‎ฉันมีเพื่อนที่เป็นคุณแม่ ‎และผู้หญิงกลุ่มใหม่
‎ในกรุงวอชิงตัน
‎ซึ่งเข้าใจชีวิตคู่แบบนั้น
‎คู่สามีภรรยาที่แต่งงาน ‎กับคนในรัฐบาลของบารัค
‎และเมื่อคุณอยู่ในโลกนั้น
‎คุณต้องการใครสักคน ‎ที่เข้าใจสภาพเช่นนั้น
‎พวกเขาคือมิตรแท้ของฉัน
‎ดังนั้นฉันมักสะสม ‎เพื่อนมาทั้งชีวิตและรักษาพวกเขาไว้
‎เพราะผู้คนต่างนําสิ่งต่างๆ ‎มาสู่ชีวิตของฉัน
‎แต่สิ่งที่สําคัญที่สุดคือ ‎ฉันเรียกมันว่าโต๊ะในครัว
‎เพราะโต๊ะในครัวในบ้านของเรามักเป็น
‎ที่ที่เรารู้สึกปลอดภัย
‎เราเข้ามาเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ‎ที่มีปัญหาในสนามเด็กเล่น
‎และการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ‎ของเพื่อนบ้าน
‎และบ่นเรื่องครู ‎หรือความไม่ยุติธรรมบางอย่าง
‎และคุณระบายมันออกมา ‎ที่โต๊ะในครัวได้เสมอ
‎คุณรู้สึกปลอดภัยและมีตัวตน
‎น่าจะเป็นโต๊ะแรกที่ฉันรู้สึก ‎ว่าพ่อกับแม่มองเห็นฉัน
‎ท่านชอบฟังเรื่องราว ‎และความเห็นของเรา
‎แต่คุณรู้สึกมีชีวิตใหม่เสมอ ‎ที่โต๊ะนั้น
‎คุณอาจปล่อยคําเยาะเย้ยถากถางออกมา
‎และตะโกน กรีดร้อง ‎และระบายสิ่งนั้นออกมา
‎เพื่อให้คุณได้ตั้งหลักใหม่
‎และกลับออกไปข้างนอก ‎เหมือนคุณได้สติแล้ว
‎ดังนั้นโต๊ะในครัวของฉัน ‎ทําสิ่งนั้นให้ฉัน
‎ชีวิตฉันมีแง่มุมมากมาย
‎ฉันมีหลากหลายแง่มุมจากความเป็นแม่ ‎ไปจนถึงความเป็นมืออาชีพ
‎และเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ที่โต๊ะตัวนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
‎นี่เป็นคําถามที่เพิ่งนึกได้
‎เพื่อนๆ ทั้งหมดนั้น... ‎ฉันเคยเจอ 12 คนนั้น โต๊ะในครัว...
‎แต่เพื่อนๆ ทุกคนเหลือรอด ‎ตอนคุณเข้าทําเนียบขาวไหม
‎ไม่
‎- ไม่ พวกเขาไม่ผ่าน ‎- เพราะ... รู้ไหม
‎ฉันจําได้ว่าเคยคุยกับคุณ
‎เราคุยกันเรื่อง... และคุณบอกว่า ‎"ขาดออกซิเจน ปีนขึ้นไปไม่ถึง"
‎- ใช่ ไม่ถึง ‎- "ขาดออกซิเจน ปีนขึ้นไปไม่ถึง"
‎และฉันเล่าเรื่องมิตรภาพ ‎เพราะเราแบบว่า...
‎รู้สึกเหมือนเรา...
‎งานวิจัยแสดงให้เห็นว่า ‎ผู้คนมีเพื่อนน้อยลงกว่าเดิม
‎และเราพูดถึงความเหงาในอัตราสูงมาก
‎ความเหงา ใช่
‎ฉันคิดว่าโซเชียลมีเดีย ‎ทําให้เราเคยชินไปแล้ว
‎ฉันคิดว่าเนื่องจากโรคระบาด ‎คนหนุ่มสาวของเรา
‎คิดว่ามีเพื่อนบนโซเชียลมีเดีย
‎ฉันจําได้ว่าบัญชีแรกของซาช่า ‎กับ... ตอนเธอยังเด็ก
‎และเราปล่อยให้เธอมี... ‎อะไรของเธอนั่นแหละ
‎แล้วเธอเดินมาหาแต่...
‎เพราะเราให้ทุกคนกดติดตามเธอ ‎ทั้งเจ้าหน้าที่ พนักงาน
‎มันเหมือนกับว่า ถ้าลูกจะมีสิ่งนี้
‎ทุกคนก็จับตามองอยู่
‎แล้วจากนั้นมีคนมาบอกว่า
‎"ซาช่ามีเพื่อนเป็นพันคน"
‎และฉันก็แบบว่า "ลูกแม่
‎ลูกไม่ได้รู้จักคนพันคนแน่ๆ"
‎แต่นั่นเป็นวิธีที่คนหนุ่มสาว... ‎คือมันเร็วมาก
‎คุณคิดว่าคุณมีเพื่อนเป็นพัน ‎ทั้งที่คุณมีแค่สิบ
‎เราเคยชินกับนิสัยแบบนั้น
‎แต่เราต้องการคนจริงๆ
‎เราต้องการการพูดคุยกันจริงๆ
‎เราต้องการความผูกพัน ‎เพื่อให้เรามีเหตุผลและมั่นคง
‎เผื่อเพื่อนๆ คนไหนที่ข้ามมาไม่ได้
‎- หรือพวกคนที่ขาดออกซิเจน ‎- ใช่ๆ เราจะกลับไปหา...
‎- ใช่ ‎- คนที่ข้ามมาไม่ได้
‎ฉันอยากรู้ว่า ‎สําหรับเพื่อนๆ ที่ไม่ผ่าน
‎คุณต้องบอกพวกเขาไหมว่า ‎"ขอโทษ" หรือมีคนอื่นบอกให้แทน
‎แต่ละคนก็มีรูปแบบต่างกันไป
‎ขึ้นอยู่กับว่าปัญหาคืออะไร
‎แต่นี่คือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้
‎เปิดใจรับเพื่อนๆ ‎เปิดใจรับเพื่อนใหม่ๆ
‎ฉันอยากให้ลูกๆ ของฉันเป็นแบบนี้
‎เพราะฉันไม่อยากให้พวกเธอ ‎ต้องอยู่ในโลกที่กลัวการเปิดใจ
‎และคบหาเพื่อนๆ ค่ะ
‎เพราะคุณมีสัญชาตญาณที่เชื่อใจได้
‎คุณรู้ว่าเมื่อไหร่ที่คน... ‎เราจะคบพวกเขาได้แค่ไหน
‎แต่เมื่อพวกเขาแสดงให้คุณเห็น ‎ถึงตัวตนจริงๆ คุณต้อง...
‎- เชื่อพวกเขา ‎- ต้องเชื่อพวกเขา แล้วปล่อยไป
‎และเพื่อนบางคน ‎มีข้อเสียที่โอเคสําหรับเพื่อนทั่วไป
‎แต่เมื่อเราเข้าไปในทําเนียบขาว
‎มันแบบว่า "เธอเป็นคนแบบนั้นไม่ได้..."
‎- ในนี้ไม่ได้ ‎- "ในนี้ไม่ได้"
‎เหมือนกับว่า "มันเสี่ยงเกินไป"
‎- แน่นอน ‎- คุณรู้นะ
‎และพวกเขาจะไม่เป็นเพื่อนของฉัน ‎ที่ทําเรื่องวุ่นวาย
‎บารัคอาจอยากเก็บ ‎เพื่อนบางคนที่...
‎แต่เพราะเขามีตําแหน่งประธานาธิบดี
‎แต่ถ้าเพื่อนฉันทําตัวไม่ถูกต้อง
‎ก็แบบว่า "ค่อยๆ หายหน้า"
‎รู้จักไหม "ค่อยๆ หายหน้า"
‎เวลาคุณไม่พูดตัดพวกเขาออกไปทันที
‎แต่คุณเริ่มจะไม่ค่อยว่าง
‎- ค่อยๆ หายหน้า โอเค ‎- ค่อยๆ หายหน้า
‎ฉันชื่นชมมากที่ในหนังสือบีคัมมิ่ง ‎คุณพูดเอาไว้
‎และคุณใช้คํานี้ ความเร็วของสิ่งต่างๆ ‎ที่พุ่งเข้าใส่คุณ
‎เมื่อคุณอยู่ในทําเนียบขาว
‎และใน The Light We Carry
‎คุณพูดถึงว่ามันเหนือจริง
‎- ใช่ ‎- มีจุดหนึ่งที่คุณพูดว่า
‎เราต้องการกล่องดินสอให้ซาช่า ‎และชุดราตรีสําหรับฉัน
‎และเราต้องการที่ใส่แปรงสีฟัน ‎และชุดช่วยเหลือทางเศรษฐกิจ
‎- ใช่ ‎- วันของฉันเหมือนสิ่งเหนือจริง
‎และสิ่งพิเศษหลายอย่างของโลก ‎มารวมกัน" คุณว่าไว้แบบนั้น
‎ฉันชอบตอนที่คุณพูดถึง
‎การดูซาช่าเล่นกับ ‎เพื่อนเล่นเป็นครั้งแรก
‎และคุณรู้สึกโล่งใจแค่ไหน ‎ที่เห็นว่ามันออกมาดี
‎แล้วแม่ของเพื่อนเล่นก็มารับลูกกลับ
‎หน่วยอารักขาบอกว่า "ห้ามลงจากรถ"
‎ใช่
‎และแม่คนนั้นลงเอยด้วยการ ‎เป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมโต๊ะในครัวคุณ
‎ใช่แล้วค่ะ
‎ฉันกังวลมากเรื่องลูกๆ ‎จะปรับตัวได้ไหม
‎และใช้ชีวิตแบบปกติได้ไหม
‎และไม่มีอะไรจะปกติไปกว่า ‎การมีนัดเพื่อนมาเล่นในบ้านของคุณ
‎ต่อให้เป็นทําเนียบขาวก็เถอะ
‎การมีเพื่อนจริงๆ ‎และรู้สึกเหมือนพ่อแม่ธรรมดาๆ
‎ได้ไปประชุมครูแและผู้ปกครอง
‎และบารัคเป็นโค้ช ‎ให้ทีมไวเปอร์ของเด็กป.สี่
‎ซึ่งเป็นลีกบาสเกตบอลเด็กหญิง
‎เขาเป็นโค้ชนะ
‎ฉันรู้ ฉันไม่รู้ว่า ‎เคยเล่าเรื่องนั้นมาก่อนไหม
‎เขาเขียนเรื่องนี้ในหนังสือของเขา
‎แต่เขาเป็นโค้ชผู้ปกครอง ‎ในทีมป.สี่ของเธอ
‎คนอื่นตกใจไหมเนี่ย
‎นั่นมันเหนือจริงมาก
‎คนอื่นในยิมอาจรู้สึกแบบนั้นมากกว่า
‎แต่เขาจะเริ่มผ่อนคลายลง ‎เพราะมันเป็นทีมโค้ชผู้ปกครอง
‎และการที่เขาเป็นคนคลั่งไคล้ ‎ในบาสเกตบอลมันน่าหวั่นใจมาก
‎เพราะเด็กหญิงตัวเล็กๆ ‎ไม่ได้ผูกเชือกรองเท้า
‎และพวกแกก็แค่วิ่งเล่น ‎แต่ไม่ได้ลงเล่น
‎และเขารู้สึกว่าพวกแก ‎ใช้ทักษะแบบเปล่าประโยชน์
‎และไม่ใช่มีแค่ซาช่าในทีม
‎แต่ยังมีเมซี ไบเดน ‎ซึ่งเป็นหลานสาวคนสุดท้องของโจ
‎พวกเธอเป็นเพื่อนรักกัน
‎แต่เมซีเป็นนักกีฬาที่เก่งมากๆ
‎และบารัค ‎รู้สึกว่าพวกเธอเป็นแชมป์ได้
‎เขาจึงค่อยๆ ‎ย้ายโค้ชเหล่านั้นออกไปให้พ้นทาง
‎และเริ่มซ้อมวิ่งให้เด็กผู้หญิง ‎ที่นอกบ้านทุกสุดสัปดาห์
‎พวกเธอหัดเล่นสองแบบ ‎ฉันคิดว่าอันหนึ่งเป็น "กล่อง"
‎และพวกเธอเล่นได้แค่นั้น ‎เล่นสองแบบ
‎แต่การอยู่ในโรงยิมนั้น ‎ในวันอาทิตย์ที่พวกเธอลงเล่น...
‎พวกเราทุกคนไป ‎เพราะเราต่างก็มีส่วนร่วม
‎ลองนึกภาพคนกลุ่มเล็กๆ ในโรงยิม ‎ในวันอาทิตย์
‎กับปธน.และสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ‎รองปธน. กับสุภาพสตรีหมายเลขสอง
‎คุณยาย มาเลีย เด็กๆ ทุกคน
‎และเจ้าหน้าที่ของพวกเขา ‎พากันมาที่โรงยิมแห่งนี้
‎แล้วคุณก็มีคนที่อยู่อีกทีม
‎และไม่ใช่ว่า ‎โจหรือบารัคจะไม่จัดเต็มนะ
‎พวกเขาแบบว่า "ชู้ตเลย แย่งลูกมา ‎แย่งมา จัดการเธอเลย เอาเลย"
‎- ฉันต้องบอกว่า "โจ โจ" แบบว่า... ‎- นี่ป.สี่เองนะ
‎และคุณเป็นรองประธานาธิบดีด้วย
‎โอเค
‎แล้วมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ กลุ่มนี้ ‎พูดว่า "เขาตะโกนใส่หนูเหรอ"
‎แต่ช่วงเวลานั้นรู้สึกว่า...
‎รู้สึกเหมือน ‎นั่นคือช่วงที่เรามีชีวิตชีวา
‎และเราไม่ได้ทําแต่งาน ‎ให้ประเทศชาติ
‎แต่เราไม่ได้ทอดทิ้งลูกๆ ของเราเอง
‎เรามีหน้าที่รับผิดชอบในฐานะพ่อแม่ ‎ที่ทําให้แน่ใจว่าลูกๆ จะไม่เสียคน
‎อย่างที่เราทราบกันดี ‎ว่าการทํางานเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ
‎และช่วยให้เด็กหญิงทั้งหลาย ‎ได้รับการศึกษา
‎มันเหมือนกับว่าเราจะเป็นใครกัน ‎ถ้าเราไม่...
‎- ทําได้ดีมาก ‎- ดูแลการถักนิตติ้งของเราเอง
‎ซึ่งก็คือลูกๆ ของเราเอง
‎สิ่งที่น่าประหลาดใจมากของ ‎The Light We Carry
‎คือคุณเปิดประตู ‎สู่ความเปราะบางของตนเอง
‎ฉันหมายถึงคุณเปิดหมดเลย
‎ซึ่งทําให้เรารู้สึก ‎ใกล้ชิดคุณมากขึ้นกว่าเดิม
‎เพราะคุณแสดงให้เราเห็นว่า ‎คุณเป็นคนจริงๆ
‎ดังนั้นฉันสงสัยว่าคุณยังคงต่อสู้ ‎กับการระแวดระวังตัวอยู่ไหม
‎พระเจ้า ยังสู้อยู่สิ
‎จิตใจที่หวั่นกลัวยังอยู่ในนั้นนะ
‎ฉันยังพยายามที่จะจัดการเธออยู่
‎แต่ใช่ ฉันคิดว่านั่นถูกฝังอยู่ใน ‎ดีเอ็นเอของฉันในฐานะผู้หญิงผิวดํา
‎คุณรู้ไหม ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่
‎แต่ฉันเจอความโหดร้าย ‎ของโชคชะตาไปแล้ว
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณจําได้ไหม ‎ว่าเรารู้สึกยังไง
‎เมื่อเรามาที่ทําเนียบขาวครั้งแรก
‎ตอนที่มีคนท้าให้สามีของฉัน ‎แสดงใบสูติบัตร
‎และเรียกฉันว่าผู้หญิงผิวดํา ‎ที่โกรธแค้นและขมขื่น
‎และกล่าวหาว่าเราไม่รักประเทศของเรา
‎ไม่ "เป็นคนอเมริกัน" ‎ไม่เป็น "พวกเดียวกับเขา"
‎นั่นเป็นส่วนหนึ่งของเกมของการ ‎"กันเราเป็นคนนอก" อย่างที่ฉันพูด
‎"ทําให้พวกเขาเป็นคนนอก ไม่ใช่พวกเรา
‎แล้วคุณจะกลัวพวกเขา หวาดกลัวพวกเขา"
‎รู้ไหม คุณไม่ละทิ้งความต้องการที่จะ ‎พิสูจน์ตัวเองอย่างต่อเนื่อง
‎เพราะความคาดหวังของผู้คน ‎ที่มีต่อคุณนั้นต่ํามาก
‎ฉันรู้ว่ามีผู้คนจํานวนมาก ‎ในกลุ่มผู้ชมนี้
‎ที่มีประสบการณ์อย่างต่อเนื่อง ‎เกี่ยวกับผู้คน
‎- ที่ประเมินพวกเขาต่ําไป ‎- ใช่ๆ
‎คนที่พูดจาดูถูกคุณ คนที่ดูหมิ่นคุณ ‎คนที่ตัดสินคุณแบบผิดๆ
‎เพราะความแตกต่างของคุณ ‎ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม
‎และอีกครั้ง ‎ฉันนิยามความแตกต่างไว้อย่างกว้างๆ
‎คุณนําสิ่งนั้นมาด้วย
‎แต่ฉันทํางานตลอดเวลา ‎เพื่อพยายามใช้พลังงานนั้น
‎และเติมเชื้อไฟให้แสงสว่างของฉัน ‎และไม่ให้ใครมาหรี่แสงมันลง
‎ฉันพยายามที่จะใช้ทัศนคติของฉัน ‎"ฉันจะแสดงให้คุณเห็น
‎คุณไม่คิดว่าฉันจะทําได้ใช่ไหม
‎คุณไม่คิดว่าฉันจะเป็น ‎สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งที่ดีได้ใช่ไหม
‎ฉันจะทําอย่างสุดชีวิตเลย"
‎การทํางานอย่างหนักสําหรับฉัน ‎คือวิธีที่ฉันพยายามสู้กับสิ่งนั้น
‎ฉันใช้การทํางานของฉัน ‎เป็นหนทางให้ฉันถูกมองเห็น
‎ฉันไม่คิดว่าใครก็ตาม ‎ที่ไม่ใช่คนผิวสี
‎จะเข้าใจอย่างถ่องแท้เมื่อคุณพูดใน ‎The Light We Carry
‎ว่าแปดปีของการเป็น ‎สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง คุณพูดว่า
‎"ฉันระวังตัวมาโดยตลอด ‎และตระหนักดีว่าฉันกับบารัค
‎และลูกสาวของเรา ‎มีสายตาของคนทั้งประเทศจับจ้องอยู่
‎และคนผิวดําในประวัติศาสตร์ ‎ทําเนียบขาว
‎- เราทําพลาดไม่ได้เด็ดขาด" ‎- ใช่
‎และคุณไม่พลาดเลย
‎ไม่พลาดเลย
‎ไม่แม้แต่ครั้งเดียว
‎คุณไม่เคยพลาดสักครั้ง
‎แต่ก็มีเรื่องชุดสูทสีเนื้อไง
‎แต่มีเรื่องสูทสีเนื้อ
‎แม้ว่าฉันจะบอกว่า ฉันรู้
‎คุณรู้ไหมว่ามันพิเศษแค่ไหน
‎ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่ทําพลาด
‎คนในครอบครัวก็ไม่มีใครทําพลาดด้วย
‎ไม่มีสมาชิกคนไหนในครอบครัว ‎เป็นภาระเลย
‎แต่ให้ฉันพูดสิ่งที่แมเรียน โรบินสัน ‎พูดเสมอ
‎ซึ่งมันทําให้เราถ่อมตนและมุ่งมั่น
‎เราเป็นตัวแทนของความจริง ‎ของตัวตนที่เราเป็นมาตลอด
‎มีพวกเราอีกมากที่ยังรู้สึก ‎ว่าตัวเองแตกต่าง
‎และกําลังพิสูจน์ว่าตัวเอง ‎มีความเกี่ยวข้องและไม่ได้ก้าวพลาด
‎และนั่นคือเหตุผล ‎ที่พ่อของฉันพยายามพูดเอาไว้
‎ซึ่งฉันต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า
‎"ฉันไม่สามารถพิสูจน์ตัวตนของฉัน ‎จากมุมมองของผู้อื่นได้
‎หากพวกเขาเลือกที่จะมองฉัน ‎ในอีกแบบหนึ่ง
‎นั่นไม่ใช่จุดที่ฉันควรสนใจ ‎พิษร้ายของพวกเขาจะไม่มายุ่งกับฉัน"
‎และนั่นคือข้อความถึงทุกคนที่นี่ ‎โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวของเรา
‎ที่เริ่มรู้สึกถึง ‎ความโหดร้ายของโชคชะตา
‎ข้อจํากัดที่ผู้คนพยายามกําหนดขึ้น ‎ในโลกของพวกเขา
‎เราต้องฝึกให้เมตตาตัวเอง
‎และทักทายตัวเราด้วยความยินดี
‎และเติมแสงสว่างให้ตัวเราเอง ‎รวมถึงจัดการกับความกลัวของเรา
‎เพราะคนอื่นบางคน ‎จะไม่มีวันมองเห็นเรา
‎มันจะไม่มีวันเพียงพอ
‎และฉันต่อสู้กับสิ่งนั้น ‎โดยใช้ความเห็นอกเห็นใจ
‎และเตือนตัวเองว่า
‎ถ้าใครบางคนยึดติดอยู่กับ ‎ความใจแคบของตัวเอง
‎แปลว่าคนคนนั้นไม่มั่นใจในตัวเอง
‎คนคนนั้นไม่เห็นค่าของตัวเอง
‎และฉันต้องมองให้ออก
‎และพยายามเห็นใจ
‎แล้วใช้ชีวิตของฉันตามความเป็นจริง
‎ให้เปราะบาง ‎และซื่อตรงที่สุดเท่าที่จะทําได้
‎และไม่ปล่อยให้สิ่งนั้น ‎ทําให้ฉันท้อถอย
‎นั่นเพราะคุณเลือกทํา ‎สิ่งที่ถูกต้องเสมอ นั่นคือเหตุผล
‎ใช่ค่ะ ‎อีกเดี๋ยวเราจะคุยถึงเรื่องนี้กัน
‎- เอาอีกแล้ว ‎- ใช่เลย เลือกเดินทางสูง
‎โอเค แล้วมันรู้สึกยังไง ‎ที่ถูกปลดปล่อย
‎จากสายตาจับผิดและการตัดสิน
‎ในสิ่งที่ง่ายๆ เช่น
‎- ชุดที่คุณเลือกสวมใส่ ‎- ใช่
‎เพราะจําได้ไหม ‎ตอนที่มิเชลล์ บารัค และครอบครัว
‎ไปแกรนด์แคนยอน ‎แล้วมิเชลล์ใส่กางเกงขาสั้น
‎พวกเขาพยายามทําให้ ‎กลายเป็นเรื่องอื้อฉาวที่สุด
‎และวันก่อนฉันคิดว่า ‎ตอนฉันเห็นคุณในแอตแลนตา
‎ใส่กางเกงหนัง...
‎ฉันว่า "มิตช์ แมคคอนเนลล์ ‎ต้องขอให้วุฒิสภาทําการไต่สวนแน่"
‎ถูกต้องเลย
‎ถ้าเขาเห็น ‎คุณใส่กางเกงหนังสีดําตัวนั้น...
‎จะต้องมีวาระหารือพิเศษ...
‎"เธอพยายามจะพูดอะไร ‎ด้วยการใส่กางเกงตัวนั้น"
‎- "เธอพยายามจะสื่ออะไร" ‎- เธอวางแผนร้ายอะไรอยู่
‎"การปฏิวัติ"
‎เราคุยเรื่องพัฒนาการ ‎สไตล์การแต่งตัวสุดเปรี้ยว...
‎เกิดอะไรขึ้นกับชุดสุดจ๊าบนั่น...
‎- คุณรู้ไหม ฉันคิดว่า... ‎- เกิดอะไรขึ้น
‎โอปราห์ ฉันคิดว่า ‎เราเข้าถึงยุค 50 และ 60 ได้
‎อีกอย่าง พอคนเราแก่ตัวลง
‎จนไม่สนว่าคนอื่นจะคิดยังไง ‎ฉันหมายความว่า...
‎มันก็แค่การพัฒนา ‎และมันเพิ่งเติบโตขึ้น
‎และเพิ่งตระหนักว่า ‎"ให้ฉันได้ใช้ชีวิตตามใจชอบเถอะ
‎ให้ฉันยอมรับตัวตนของฉันเอง"
‎และนั่นคือความสําคัญของเครื่องมือ
‎และสิ่งที่ฉันพยายาม ‎เตือนใจวัยรุ่นที่รู้สึกว่า
‎"ฉันไม่คิดแบบนั้น ‎ฉันยังหาทางออกไม่ได้"
‎สิ่งแรกที่ฉันพูดในหนังสือเล่มนั้น ‎กับคนหนุ่มสาวที่อ่านมัน
‎คือจงอดทนกับตนเอง
‎มันต้องใช้เวลาทั้งชีวิต ‎ในการค้นหาสิ่งที่คุณรัก
‎มันเป็นกระบวนการ มันเป็นวิวัฒนาการ
‎คุณจะไม่เป็นอย่างที่คุณจะได้เป็น
‎จนกว่าคุณจะมีอายุเท่าเรา
‎และคุณใช้ชีวิตมาสักพัก ‎และเจออุปสรรคมาบ้างแล้วและสามารถ...
‎- ฉันรักหนังสือเล่มนี้แทนคนหนุ่มสาว ‎- ใช่
‎- ฉันซื้อมา 24 เล่ม ‎- เยี่ยมเลย
‎ใช่
‎ฉันจ่ายเงินเอง ไม่ได้ขอฟรีๆ นะ
‎- ฉันซื้อ 24... ‎- คุณไม่ได้ขอจริงๆ
‎ไม่ได้ขอ ฉันซื้อมา 24 เล่ม
‎คุณควรซื้อเพิ่มสองเท่านะ
‎สําหรับ...
‎เห็นไหม โอปราห์ไม่เคยพอใจเลย
‎ฉันส่ง...
‎- ฉันส่งทุกเล่มให้เพื่อนสาวของฉัน ‎- ค่ะ
‎และสิ่งที่ฉันทําคือขีดเส้นใต้บทต่างๆ
‎เช่น หน้า 68 หน้า 157...
‎- "เธออ่านตรงนี้" ‎- "เธออ่านตรงนี้"
‎แล้วฉันก็เขียนตอนต้นว่า ‎"รักนะ จากแม่โอและมิเชลล์"
‎- ใช่ ฉันดีใจที่คุณทํานะ ‎- ใช่
‎- คุณรู้ว่าฉันรักเพื่อนๆ ของคุณ ใช่ ‎- ใช่
‎ฉันเลยคิดว่า ‎นี่เป็นเครื่องมือที่มีค่า...
‎ที่มีวางขายในทุกร้าน ‎ที่มีหนังสือดีๆ ขาย
‎ฉันคิดว่ามันเป็นเครื่องมือที่มีค่า ‎โดยเฉพาะสําหรับคนหนุ่มสาว
‎- แถมเป็นของขวัญชั้นเยี่ยมด้วย ‎- ใช่
‎และฉันหวังว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้น ‎ของการสนทนาอีกมากมาย
‎เพราะหนังสือเล่มนี้ ‎คือการแบ่งปันเครื่องมือของฉัน
‎นี่คือสิ่งที่ใช้ได้และใช้ไม่ได้ ‎สําหรับฉัน แต่เรามีไว้แล้ว
‎และเราต้องยอมอ่อนแอ ‎ให้แก่กันและกัน รู้ไหม
‎ฉันหมายความว่าคุณคิดถึง ‎ทุกสิ่งที่เราไม่ได้พูดถึงใช่ไหม
‎ใช่ เช่น ช่วงวัยทองใช่ไหม
‎- ช่วงวัยทอง ‎- ใช่
‎- ฉันสงสัย... ‎- พวกสาวๆ พูดว่า "นั่นคืออะไร"
‎ช่วงวัยทองมันเป็นยังไง ‎มันทําให้คุณเป็นแบบไหน
‎คุณรู้ไหม มันจะผ่านไปด้วยดี ‎มันจะไม่เป็นไร
‎ฉันหมายความว่า ‎ฉันคิดว่าฉันทําได้ดีนะ
‎ฉันคิดว่าคุณดูดีเลยละ
‎แต่มันเป็นประสบการณ์ที่ระทึกมาก
‎คุณรู้ไหม มันเกิดขึ้นกับฉัน ‎ตอนอายุ 52 หรือ 53
‎และฉันนึกว่าฉันกําลังจะตาย
‎ฉันคิดยังงั้นจริงๆ ‎คุณมีอาการร้อนวูบวาบไหม
‎ฉันเริ่มการรักษาด้วยฮอร์โมน ใช่
‎โอเค ฉันไม่รู้เรื่องนั้นเลย
‎เห็นไหม และนั่นคือสิ่งที่เราไม่รู้
‎- เพราะการวิจัย... ‎- คนเขาไม่พูดเรื่องนี้กัน
‎และนี่แหละปัญหา ‎ผู้คนไม่วิจัยเราในฐานะผู้หญิง
‎ทําไมเราไม่รู้เรื่องพวกนี้ล่ะ
‎จากนั้นพวกเขาก็อยากบอกเรา ‎ว่าจะทํายังไงกับมดลูกของเรา
‎และคุณไม่แม้แต่จะ...
‎นี่คือสิ่งที่ฉันบอก ‎พวกผู้ชายในชีวิตของฉัน
‎"คุณไม่รู้จักฉัน ดังนั้นคุณก็ไม่ควร ‎แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับฉัน
‎ไม่ควรออกความเห็นเรื่องของฉัน ‎ว่าฉันต้องทําผมยังไง
‎ภายในร่างกายฉันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ‎ช่วยไม่มายุ่งนะ"
‎- อย่ามายุ่ง ‎- ฉันชอบนะ ฉันชอบมาก
‎ใช่ ฉันก็ใช้ฮอร์โมนบําบัด
‎แต่ตอนแรกก็ไม่รู้เรื่องนี้
‎ฉันไม่มีอาการร้อนวูบวาบ มีแต่อาการ...
‎พอฉันถามแม่เรื่องนี้ ‎ท่านก็บอกว่า "จําไม่ค่อยได้นะ"
‎แม่ฉันก็พูดแบบเดียวกันเลย
‎- "ฉันจําไม่ได้" ‎- "ฉันจําไม่ได้"
‎ประมาณว่า "แม่จําอะไรไม่ได้เลย ‎แม่ช่วยอะไรหนูได้บ้างเนี่ย"
‎ฉันก็เลย ‎ฉันไม่เคยมีอาการร้อนวูบวาบเลยนะ
‎- แต่มีอาการใจสั่นอย่างรุนแรง ‎- โอ้ใช่
‎ฉันไปหาหมอตั้งหลายคน ‎และไม่มีใครเลยที่พูดว่า
‎"อ้อ คุณรู้อะไรไหม ‎อันนี้น่าจะเป็น..."
‎นั่นเป็นเพราะไม่มีใครสละเวลา ‎มาสนใจเรื่องนี้
‎ฉันคิดว่าคนรุ่นเรา ‎กําลังจะเปลี่ยนไป...
‎- ถูกต้องแล้ว แน่นอน ‎- เพราะเราไม่ต้องการให้ลูกๆ
‎ต้องผ่านเรื่องแบบนั้น ‎ดังนั้นเราจะพูดถึงเรื่องนี้กัน
‎มายา แอนเจลูเคยพูดกับฉันว่า ‎"แม่หนู ช่วงวัย 50 คือทุกสิ่ง
‎- ที่เราตั้งใจจะเป็น" ‎- ใช่เลย
‎"ช่วงวัยห้าสิบคือทุกอย่าง
‎- ที่เราตั้งใจจะเป็น" ‎- สุดยอด
‎คุณรู้สึกแบบนั้นไหม
‎นี่เป็นเวลาที่ดีที่สุด ‎ที่ฉันรู้สึกได้ชัดเจนที่สุด
‎และนั่นคือสิ่งที่... ‎นี่คือจุดที่ฉันรู้สึกฉลาดที่สุด
‎และฉันคิดว่า เป็นอีกครั้งนะ ‎"นี่แหละโซเชียลมีเดีย"
‎เหมือนกับว่าทุกคน... ‎เราอยากฟังคนหนุ่มสาว
‎เพราะเราคิดว่าคนหนุ่มสาวมีคุณค่า
‎พวกคุณจะไปรู้อะไร
‎เหมือนกับว่า ‎ถ้าฉันอยากฟังเรื่องการเป็นแม่
‎ฉันก็อยากฟังจาก ‎คนที่ทําหน้าที่ลุล่วงแล้ว
‎ฉันอยากเห็นว่า ‎ลูกของคุณโตมาเป็นยังไง
‎ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจว่า ‎ฉันจะรับคําแนะนําของคุณหรือไม่
‎ฉะนั้นฉันจะคุยกับแม่ตัวเอง ‎เรื่องการเป็นแม่คน
‎ฉันจะไม่คุยกับ
‎คนที่อยู่บนอินสตาแกรมหรืออะไร
‎ซึ่งกําลังเลี้ยงลูกอยู่ตอนนี้
‎แต่นั่นเป็นเรื่องของผู้หญิง ‎และภูมิปัญญา
‎เราแก่ตัวขึ้น ‎และสังคมก็ปล่อยปละละเลยเรา
‎พวกผู้ชายเมื่อสูงวัยขึ้นกลับโดดเด่น ‎ผมสีดอกเลานั่น "อุ๊ย เซ็กซี่จัง"
‎ส่วนเราควรจะดูเหมือนตอนอายุ 20
‎ไม่งั้นเราจะล้มเหลว ถูกไหม
‎เราอยู่ในช่วงที่ฉลาดอย่างที่สุด
‎มีความรู้มากมายในตัว ‎ผู้หญิงวัยเราและสูงวัยกว่า
‎และที่ฉันจะพูดกับเหล่าสาวน้อย ‎คือขยายโต๊ะในครัวของคุณกว้างไว้
‎ดูให้แน่ใจว่า ‎ไม่ใช่แค่กลุ่มคนอายุรุ่นคุณ
‎และฉันก็ทําสิ่งเดียวกัน
‎ฉันมีคนหนุ่มสาวอยู่ที่โต๊ะในครัว ‎แต่ฉันก็มีผู้สูงวัย
‎มีเรื่องราวมากมายที่เราเรียนรู้ได้ ‎เกี่ยวกับการเป็นผู้หญิง เป็นมนุษย์
‎แต่เราต้องเปิดใจให้กว้าง ‎ว่าผู้หญิงมีความรู้มากมาย
‎และเราต้องเปิดใจรับสิ่งนั้น
‎มันเหมือนกับว่าเราต้องใช้เวลานานมาก
‎ในการตรวจสอบความสําเร็จ ‎ทั้งหมดของเราและเรียกร้องชัยชนะ
‎ผู้ชายเรียกร้องตอนพวกเขาอายุ 20 ‎แบบว่า "ผมเป็นผู้ชายนะ"
‎แล้วก็แบบ "คุณก็ไม่รู้เรื่องอะไร ‎เหมือนกันนั่นแหละ"
‎แต่เราต้องเลี้ยงลูก เรามี ‎50 ล้านเรื่องที่ต้องทําให้สําเร็จ
‎และตอนนี้ ‎ฉันสามารถเพ่งดูมันและพูดว่า
‎"ฉันรู้บางเรื่องแล้วนะ ฉันคิดถูก ‎ฉันใช้กลยุทธ์
‎ฉันเก่งเรื่องนี้"
‎เราไม่ได้ให้เครดิตตัวเอง ‎ในฐานะผู้หญิงจนถึงตอนนี้
‎ใช่ และคุณช่วยให้เราทําได้ ‎ด้วยสิ่งนี้
‎แต่เราทุกคนมีมันอยู่ ‎เราทุกคนมีมันอยู่ในตัวเรา
‎ในฐานะพ่อแม่ คุณมักไม่รู้ว่า
‎บทเรียนของคุณจะผ่านเข้ามาตอนไหน
‎- ใช่ค่ะ ‎- ถูกไหมล่ะ
‎แล้วคุณเล่าเรื่องราวใน ‎The Light We Carry
‎เกี่ยวกับช่วงเวลา ‎ที่คุณกับบารัคไปเยี่ยมลูกๆ
‎- ใช่ ‎- และพวกเธออยู่ในอะพาร์ตเมนต์ใหม่
‎แล้วก็มีช่วงเวลาการค้นพบ ‎กับจานรองแก้ว
‎- เล่าเรื่องตอนนั้นให้ฟังหน่อย ‎- ใช่แล้ว
‎ลูกๆ เชิญเราไปดื่มค็อกเทล ‎ก่อนอาหารเย็น
‎และนี่เป็นครั้งแรกที่เราเห็น...
‎พวกเธออยู่บ้านเดียวกัน ‎และทําตัวเป็นผู้ใหญ่
‎และมันก็เยี่ยมมากที่ได้ดูนะ
‎พวกเธอมีเฟอร์นิเจอร์ ‎และพยายามผสมมาร์ตินีอ่อนๆ ให้เรา
‎อะไรแบบนั้น
‎พวกเธอจัดถาดชาร์คูเตอรี
‎ถึงแม้มาเลียจะบ่น ‎เรื่องราคาชีสก็เถอะ
‎เธอว่า "หนูไม่รู้ว่ามันแพงขนาดนี้"
‎ฉันแบบว่า "อ้อ ตอนนี้ลูกนับเงินแล้ว ‎ตอนต้องซื้อชีสเอง ลูก..."
‎เธอจะเดินไปที่ถาดชาร์คูเตอรีของเรา
‎กินทุกอย่างบนนั้นก่อนพวกแขกจะมาถึง
‎ฉันพูดว่า "เคารพราคาแพงๆ ‎ของถาดชาร์คูเตอรีบ้างสิ"
‎เราดื่มกันเล็กน้อย
‎แล้วก็วางเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะ ‎และ อุ๊ย
‎พวกเธอรีบดึงที่รองแก้วออกมา
‎ฉันแบบ "ตอนนี้ลูกเริ่มดูแล ‎โต๊ะราคาถูกๆ ของลูกแล้วแฮะ"
‎ฉันแบบว่า "แม่ไม่เคยเห็นลูกใช้ ‎ที่รองแก้วในทําเนียบขาวเลย
‎ทั้งที่นั่นเป็นโต๊ะข้างเตียง ‎อายุ 100 ปีเลยนะ"
‎รู้ไหมคะ
‎แต่เป็นเรื่องดีที่เห็นว่า ‎พวกเธอรับฟังนะ
‎และคอยดูลูกๆ อยู่ทางด้านหลัง
‎แล้วเจอฝุ่น
‎ฉันหมายถึง มาเลียทึ่งกับมันมาก
‎ประมาณว่า "หนูปัดฝุ่นแล้ว ‎ไม่กี่วันต่อมาฝุ่นก็มาอีก"
‎- ฉันพูดว่า "ใช่" ‎- มันเป็นแบบนั้น
‎"ลูกถึงต้องหมั่นปัดฝุ่นไงล่ะ"
‎ฉันคิดว่าความฝัน ‎ที่คุณกล่าวถึงลูกสาว
‎มันสะเทือนใจมากใน ‎The Light We Carry
‎ฉันคิดว่ามันเป็นการประกาศกร้าว ‎สําหรับผู้หญิงในศตวรรษที่ 21
‎คุณพูดว่า "ฉันไม่อยากให้ลูกๆ ‎มองว่าการแต่งงาน
‎เป็นถ้วยรางวัลที่ต้องตามล่า ‎และชิงมันมา"
‎ใช่
‎ช่วยเล่าให้เราฟังต่อ ‎เรื่องความฝันนั้นของคุณ...
‎ใช่ ฉันอยากให้ลูกๆ ตัดสินใจ
‎จากตัวตนของพวกแกจริงๆ ‎ไม่ใช่คนที่สังคมบอกว่าพวกแกควรเป็น
‎เพราะเรานิยามความหมาย ‎ของการเป็นคนที่มีความสุขไว้แคบมาก
‎และมันไม่ได้เหมาะกับทุกคน ‎และฉันคิดว่าความซึมเศร้า
‎และความวิตกกังวลของทั้งสองฝ่าย ‎ทั้งหนุ่มสาวและผู้ใหญ่ทั้งหลาย
‎เกี่ยวข้องกับความจริงที่ว่า ‎เราพยายามบีบชีวิตของเรา
‎ให้อยู่ในคําจํากัดความ ‎ที่คับแคบเหล่านี้
‎คุณจะมีความสุขได้ก็ต่อเมื่อ ‎คุณพบรักแท้ของคุณ
‎และได้แต่งงาน จริงไหม
‎บางคนไม่ได้เกิดมาเพื่อมีชีวิตคู่
‎บางคนอาจไม่เคยพบคู่ที่พวกเขารัก
‎แต่ยังมีความสุขอยู่ที่อีกด้านหนึ่ง
‎ฉันรู้ว่าคุณเคยมีประสบการณ์นี้
‎เหมือนที่หลายคนเดินเข้ามาถามว่า
‎- "คุณจะมีลูกไหม" ‎- ใช่
‎มันเหมือนกับว่า ‎คุณเป็นเจ้าของรายการทีวีอันดับหนึ่ง
‎คุณเป็นอภิมหาเศรษฐี ‎และมันก็เกือบเหมือนกับ...
‎ผู้คนยังคงพูดว่า
‎"อ้อ แต่คุณไม่ใช่แม่คน ‎ฉันเสียใจแทนคุณด้วยนะ"
‎- ใช่ ‎- คือ "ไม่นะ โอปราห์มีความสุขดี"
‎- มากๆ ด้วย ‎- ฉันเคยเห็นเธอค่ะ
‎- เธอมีความสุขจริงๆ รู้ไหม ‎- ฉันสบายดีนะ สบายดี
‎ใช่
‎แต่ฉันอยากให้ลูกสาวของฉัน ‎และเด็กสาวทุกคน
‎มีทางเลือกในการใช้เวลาที่จะค้นพบ
‎ว่าพวกเธอเป็นใคร ‎และตัดสินใจว่าอยากเป็นคนแบบไหน
‎ฉันคิดว่านี่เป็นเรื่องจริง ‎สําหรับผู้ชายด้วยนะ หนุ่มๆ ทั้งหลาย
‎มีคําจํากัดความที่แคบมาก ‎ว่าต้องเป็นลูกผู้ชายแบบไหน
‎ถ้าหากคุณไม่อยากคุมบริษัทล่ะ ‎ถ้าหากคุณไม่ได้เกิดมาเป็นผู้นําล่ะ
‎ถ้าหากคุณชอบทํางานช่างล่ะ
‎ถ้าหากคุณอยากอยู่บ้าน ‎และเป็นพ่อบ้านดูแลบ้านล่ะ
‎ลองนึกภาพซีอีโอทุกคน...
‎นี่คือเหตุผลที่ฉันคิดว่าผู้ชาย ‎จํานวนมากไม่มีความสุขและโกรธ
‎และพยายามหาอํานาจ เพราะพวกเขา ‎ไม่ได้ใช้ชีวิตตามตัวตนที่แท้จริงไง
‎- ฉันเห็นด้วย ‎- พวกเขาใช้ชีวิตในอีกแบบ
‎ของสิ่งที่พวกเขาคิดว่า ‎ผู้ชายควรจะเป็น
‎- สิ่งที่สังคมบอกว่าคุณควรเป็น ใช่ ‎- แน่นอน
‎ฉันอยากให้พวกเราในฐานะพ่อแม่ ‎ยอมให้ลูกๆ ของเราได้แสดงตัวตนออกมา
‎ก่อนที่เราจะเริ่มยัดเยียด
‎- เป้าหมายของเราให้ลูก... ‎- ใช่
‎เพื่อให้พวกเขาได้พบกับความสุขบ้าง
‎ฉันชอบที่คุณจบบทความนั้น
‎ตรงที่คุณพูดถึงมาเลียและซาช่า
‎คุณจบบทนั้นทั้งหมดโดยพูดว่า
‎- ฉันหวังว่าพวกเธอจะพบกับบ้าน ‎- ใช่
‎ฉันหวังว่าพวกเธอจะพบกับบ้าน
‎รู้ไหม ทุกครั้ง ‎ที่มีการถกเรื่องการเมือง
‎และใครควรลงสมัครเลือกตั้งเป็นปธน. ‎ชื่อของคุณปรากฏขึ้นมา
‎ทําไมพูดเรื่องนี้ขึ้นมา
‎ทําไมพูดเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้ โอปราห์ ‎พยายามจะทําอะไรคะ
‎เหตุผลเป็นแบบนี้ ฉันอยากให้คุณ... ‎คือฉันไปกินอาหารมื้อสายวันอาทิตย์
‎และมีบางคนพูดถึงเรื่องนี้ ‎และพวกเขาก็แบบว่า
‎"เธอน่าจะพิจารณามันดูนะ
‎คุณคิดว่าเธอจะพิจารณาไหม" ‎ฉันว่า "รับประกันว่าไม่คิด"
‎คุณช่วยบอกผู้คนได้ไหม ‎ว่าทําไมคุณถึงไม่แม้แต่จะพิจารณา
‎ลงสมัครเป็นประธานาธิบดี
‎อย่างแรกเลยคือฉันไม่เคย
‎แสดงความสนใจเรื่องการเมืองเลยสักนิด
‎ไม่เคยเลยนะ ‎ฉันยินดีสนับสนุนสามีของฉัน
‎เขาอยากทําและเขาก็... ‎เขาทําได้ดีมาก
‎แต่ไม่มีตอนไหนเลยที่ฉันพูดว่า
‎"ฉันคิดว่าฉันอยากลงสมัคร ‎เลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี"
‎ไม่เคยเลย ฉันแค่สงสัยว่า
‎สิ่งที่ฉันต้องการ ‎เกี่ยวข้องกับอะไรไหม
‎- พูดได้ดี ‎- การที่ฉันเลือกที่จะเป็นใคร
‎มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไหม
‎การเมืองมันยากนะคะ และมัน...
‎แล้วคนที่เข้าไปคลุกคลีกับมัน...
‎ก็เหมือนชีวิตคู่ เหมือนการมีลูก ‎คุณต้องอยากมี
‎มันต้องอยู่ในจิตวิญญาณของคุณ ‎เพราะมันสําคัญมาก
‎มันไม่ได้อยู่ในจิตวิญญาณของฉันเลย
‎การให้การดูแลอยู่ในจิตวิญญาณของฉัน
‎การช่วยเหลือผู้คนอยู่ในจิตวิญญาณฉัน ‎การทํางานกับเด็กๆ นั่นคือ...
‎ฉันจะใช้เวลาทั้งชีวิตของฉัน ‎พยายามทําให้เด็กๆ รู้สึกถูกมองเห็น
‎และหาแสงสว่างของพวกเขาพบ
‎นั่นแหละที่ฉันจะทํา
‎- ฉันไม่ต้องมีตําแหน่งเพื่อทําสิ่งนี้ ‎- ใช่
‎อันที่จริง ฉันคิดว่าฉันทําได้ ‎ดีกว่าด้วย เมื่ออยู่นอกการเมือง
‎เพราะน่าเศร้านะ ‎ที่การเมืองแตกแยกกันมาก
‎ทันทีที่คุณประกาศเลือกพรรค
‎คุณทําให้คนอีกครึ่งประเทศ ‎กลายเป็นฝั่งตรงข้าม
‎ตอนนี้คนที่ไม่เห็นด้วยกับฉัน ‎ทางการเมือง
‎อาจได้รับเครื่องมือบางอย่าง ‎ที่ช่วยพวกเขาได้
‎ฉันอาจช่วยเด็ก ‎ที่เป็นพรรครีพับบลิกันได้ ถูกไหม
‎เพราะพวกเขาอาจยอมฟังฉัน ‎ฉันว่าน่าเศร้าที่การเมืองจํากัดเรา
‎ตอนนี้เราต้องผ่านเรื่องนั้นไปให้ได้
‎เราต้องตั้งสติให้ดี
‎ว่าเรามองกันเอง ‎จากทั่วทุกพรรคการเมืองเช่นไร
‎เพราะเรายังคงเป็นประเทศหนึ่งเดียว
‎เราต้องยืนหยัด ‎ให้กันและกันตลอดเวลา
‎เราถูกแบ่งแยกจากกัน ‎และถูกยึดไม่ได้ค่ะ
‎แต่นั่นจะไม่ใช่ฉัน
‎ฉันจะไม่เป็นคนที่ทําอย่างนั้น ‎ทางการเมือง
‎และฉันไม่คิดว่า ‎คุณจะใส่กางเกงหนังสีดําแบบนั้นด้วย
‎ฉันทําไม่ได้แน่ นั่นแหละ ตามนั้น
‎ดังนั้น ก่อนที่จะอ่าน ‎The Light We Carry
‎ฉันรู้สึก และฉันรู้ว่า ‎พวกคุณหลายคนก็รู้สึกเช่นกัน
‎เพราะเราล้วนเคยพูดคุยกันว่า ‎เรื่องมันเลวร้ายแค่ไหน
‎- ตอนเราอยู่กับเพื่อน ‎- ใช่
‎และฉันคิดว่าพวกเราหลายคนรู้สึก ‎เหมือนคุณรู้สึกก่อนที่จะเขียนมัน
‎ว่ามีปัญหาใหญ่โตมากมาย
‎มีหลายสิ่งหลายอย่าง ‎ที่ต้องผ่านไปให้ได้
‎และรู้สึกเหมือนมีการสมคบคิด ‎บ้าๆ บอๆ เกิดขึ้นด้วย
‎แล้วเราจะกลับมาเชื่อใจได้ยังไง
‎ใช่
‎เชื่อใจรัฐบาล เชื่อใจกันและกัน...
‎- ใช่ ‎- ในแบบที่
‎ไม่ทําให้เรารู้สึกอึ้ง ‎และเหนื่อยล้าตลอดเวลา
‎ใช่ ฉันคิดว่าเราไม่สามารถ ‎ประเมินสิ่งที่รุนแรงขึ้น
‎จากการกักตัวต่ําเกินไป
‎เพราะเราถูกแยกจากกันทางร่างกาย
‎และในขณะที่บางคนก็รู้สึกดี
‎มันแบบว่า ‎"เฮ้อ ฉันล่ะเบื่อคนจังเลย" ถูกไหม
‎ฉันคิดว่าเราต้องอยู่ด้วยกันนะ
‎เราต้องอยู่ด้วยกัน
‎ฉันคิดว่าเมื่อเราอยู่รวมกัน
‎และรวมความเป็นหนึ่งเดียวกัน ‎เข้าด้วยกัน
‎เราจะรู้สึกดีขึ้น...
‎คืนนี้คุณรู้สึกดีขึ้นไหม ‎ที่ได้อยู่ที่นี่
‎- ไม่รู้สึกดีขึ้นเหรอ คืนวันอังคาร ‎- และที่ผ่านมาเราทําไม่ได้
‎ฉันมักจะพูดว่ามันยาก ‎ที่จะเกลียดชังเวลาอยู่ใกล้กัน
‎และเราถูกแยกออกจากกัน
‎เรารู้เรื่องของกันและกัน ‎จากข่าวและจากหน้าฟีดของเรา
‎และประสบการณ์ของฉันกับประเทศนี้
‎คือนั่นเป็นการบิดเบือน ‎ความจริงว่าเราเป็นใคร
‎ฉันเดินทางไปทั่วประเทศนี้
‎ในชุมชนของทุกเชื้อชาติ
‎และปูมหลังทางเศรษฐกิจและสังคม ‎ความผูกพันทางการเมือง
‎และผู้คน...
‎ไม่ว่าที่ไหน ‎พวกเขาใจดีและมีมารยาทกับฉัน
‎ต่อครอบครัวของฉัน ‎ทันทีที่พวกเขารู้จักเรา
‎พวกเขาอาจไม่เห็นด้วย ‎แต่เราไม่ใช่คนที่เราเห็นในทีวี
‎และฉันแค่อยากให้เราจําสิ่งนั้นไว้
‎ว่าเราไม่ควรกลัวกันเอง
‎ทุกคน มีคนชายขอบ ‎ผู้ที่ดิ้นรนอย่างหนัก
‎แต่มีคนกลุ่มใหญ่มาก ‎ที่เหมือนตาและยาย พ่อและแม่
‎พวกเขาทํางานหนัก ซื่อสัตย์ เป็นคนดี
‎คนที่ไม่มีตําแหน่งใดๆ
‎คนที่มีความกตัญญู ‎และภูมิใจที่เป็นคนอเมริกัน
‎ผู้ซึ่งเต็มใจทํางานหนัก ‎ผู้ซึ่งพูดความจริง
‎นั่นคือคนในประเทศของเรา
‎แต่เราต้องมีผู้นํา...
‎ที่สะท้อนสิ่งนั้นกลับมา
‎คุณรู้ไหม
‎มันอันตรายเมื่อผู้นําของเรา ‎พูดสิ่งที่แตกต่างออกไป
‎ฉันชอบตอนแรกของหนังสือ
‎คุณใส่บทกวี ‎ของอัลเบอร์โต ริโอสที่กล่าวไว้ว่า
‎"ถ้าคนในครอบครัวของคุณเป็นตัวปัญหา
‎ยังมีคนอีกร้อยคนที่ไม่เป็นตัวปัญหา"
‎คนไม่ดีจะไม่ชนะ
‎ในท้ายที่สุด ไม่มีทาง
‎ไม่ว่าพวกเขาจะเสียงดังแค่ไหน
‎เราแค่ไม่อยู่ตรงจุดนั้น ‎ถ้ามันเป็นเช่นนั้น"
‎มันเป็นความจริงที่เรียบง่าย
‎นั่นจึงนําเราไปสู่วลี ‎ที่กลายเป็นคําพ้องกับชื่อของคุณ
‎"เมื่อพวกเขาลงต่ํา เราจะทําตัวให้สูง
‎เราจะทําตัวให้สูง"
‎และคุณบอกว่าการทําตัวให้สูง
‎มักเกี่ยวกับการหยุดชั่วคราว
‎ก่อนที่คุณจะโต้ตอบอะไร ถูกไหม
‎- แน่นอน ‎- ตกลง
‎งั้นเมื่อเร็วๆ นี้เกิดอะไรขึ้น ‎ในชีวิตของคุณหรือในประเทศ
‎ที่คุณต้องถอยออกมาแล้วพูดว่า ‎"ขอฉันหยุดและพยายามขึ้นสูง"
‎มีหลายอย่างในโลกที่ทําให้ฉันโกรธ
‎- รอเดี๋ยว ฉันถามคุณเรื่องนี้ได้ไหม ‎- ได้
‎คุณจะทําตัวให้สูงทันทีไหม
‎- ไม่ ไม่เลย ‎- โอเค
‎ไม่ โต๊ะในครัวมีไว้เพื่อสิ่งนั้น ‎จําได้ไหม
‎ฉันไปนั่งที่โต๊ะในครัว ‎และเรามี "่ช่วงที่ลงต่ํา"
‎รู้ไหมคะ
‎เราแค่ลงต่ํา ‎และเราทุกคนยกตัวเองขึ้นจากพื้น
‎- โอเค ‎- ฉันเคยทําสิ่งนี้กับทีมงานของฉัน
‎ในทําเนียบขาว ‎ก่อนที่ฉันจะกล่าวสุนทรพจน์
‎หรือให้สัมภาษณ์
‎เราจะซ้อมตอบของคําถามต่างๆ
‎เพราะพวกเขารู้ว่าฉันต้อง ‎ระบายช่วงต่ํานั้นออกมาก่อน
‎- งั้นฉันคงต้อง... ‎- รู้สึกดีขึ้นเมื่อรู้เรื่องนั้นไหม
‎ใช่ ฉันจะแสดงสิ่งที่ฉันจะเรียกว่า
‎"ถ้อยแถลงตอนจบของประธานาธิบดี" ‎ที่ฉันทําได้
‎ฉันจะพูดว่า "พวกคุณรู้ไหม
‎เรากลับบ้านได้ถ้าฉันพูดว่า ‎'ไม่พูดแล้ว" ถูกไหม
‎และทีมของฉันจะมองและพูดว่า
‎"เอ่อ อย่าทําอย่างนั้น"
‎แต่บางครั้ง...
‎การทําตัวให้สูง ‎ไม่ได้แปลว่าคุณไม่รู้สึกโกรธ
‎ไม่ได้หมายความว่า ‎คุณไม่ควรที่จะมีความรู้สึก
‎ไม่ได้หมายความว่าคุณพอใจ
‎กับความอยุติธรรม ‎และความไม่เท่าเทียมกัน
‎ไม่ได้หมายความว่าคุณไม่ทํางาน
‎มันก็แค่วิธีที่คุณเลือกใช้
‎และการทําตัวให้สูงก็เป็นทางเลือก
‎มันเป็นทางเลือก ‎ที่ฉันคิดว่าเป็นผู้ใหญ่ที่สุด
‎มันเป็นทางเลือกระยะยาว
‎และไม่ใช่คุณแค่หมกมุ่น ‎อยู่กับการใช้ความรู้สึกของตัวเอง
‎ในสิ่งที่คุณรู้สึก...
‎อยู่ช่วงเวลานั้น ‎นั่นคือการตามใจตนเอง
‎และเมื่อคุณเป็นผู้นํา ‎ที่มีสื่ออยู่ในมือ
‎เราดื่มด่ํากับความอัปลักษณ์ที่สุด ‎ในใจเราไม่ได้ ถูกไหม
‎เรามีหน้าที่ที่จะต้อง ‎ทําตัวให้สูงเพราะเราใช้ชีวิต...
‎เราเคยใช้ชีวิตกับผู้นํา ‎ที่เลือกเดินทางต่ํา
‎และไม่มีใครรู้สึกดีเลย
‎มันไม่ได้นําไปสู่การแก้ปัญหา ‎มันไม่ได้ผลเลย
‎ฉันจึงตอบ... ในหนังสือโดยตอบคําถาม
‎ที่ทุกคนพากันถามฉันว่า
‎"ยังทําตัวให้สูงอยู่เหรอ มิเชลล์ ‎ตอนนี้นะ จริงเหรอนี่"
‎และคําตอบของฉันคือ "ใช่ แน่นอนเลย"
‎เราทําตัวให้สูงมาตลอด ‎เราทําตัวให้สูงค่ะ
‎แต่เราทํางานนะ"
‎และนั่นคือสิ่งที่ฉัน ‎ต้องการให้คนหนุ่มสาวรู้ว่า
‎แสงสว่างที่เรานํามานั้น ‎อยู่ในตัวเราทุกคน
‎เราต้องเรียนรู้ ‎วิธีสร้างมันขึ้นมาในตัวเราก่อน
‎เรามองหาให้คนอื่น ‎มาสร้างมันขึ้นมาในตัวเราไม่ได้
‎เพราะบางครั้ง ‎พวกเขาไม่มีมันอยู่ในตัวเอง
‎และเมื่อเราสร้างมันขึ้นมาแล้ว ‎เราก็ต้องปกป้องมัน
‎ปกป้องมันด้วยโต๊ะดีๆ ในครัว ‎คอยต้อนรับผู้คน
‎แต่ก็ปล่อยให้พวกเขาไป ‎ถ้าพวกเขาไม่เหมาะกับสิ่งที่คุณทํา
‎- เมื่อพวกเขาเสียออกซิเจน ‎- เมื่อพวกเขาเสียออกซิเจน
‎คุณต้องปกป้องตัวเอง ‎จากพิษที่อยู่ข้างนอก
‎คุณต้องมอง ‎จากมุมมองของผู้อื่น ถูกไหม
‎และทันทีที่คุณพยุงตัวเองได้ ‎และเข้าใจมันดีแล้ว
‎ก็เป็นความรับผิดชอบของเรา ‎ที่จะต้องแบ่งปันแสงสว่างนั้น
‎นั่นคือการเลือกทําตัวให้สูงค่ะ
‎เมื่อคุณคิดถึงการมีปฏิสัมพันธ์
‎การพูดออกมา การส่งข้อความ ‎การใช้โซเชียลมีเดีย
‎นึกถึงแสงที่คุณพกติดตัว
‎นําทางด้วยแสงนั้น
‎เพราะแสงทําให้เกิดความสว่าง ‎ความหวังทําให้เกิดความหวัง
‎การเลือกวิธีที่สูง ‎ก็จะทําให้เกิดเรื่องที่ดีๆ ตามมา
‎นั่นคือเหตุผลที่เราทํามัน
‎ขอบคุณที่เตือนเราถึงแสงสว่าง ‎ที่เรานําติดตัวมา มิเชลล์ โอบามาค่ะ
‎- ขอบคุณ โอปราห์ วินฟรีย์ ‎- โรงละครยูทูบ
‎- ขอบคุณ แอลเอ ขอให้ปลอดภัย ‎- ขอบคุณ แอลเอ
‎(ขอบคุณ ลอสแอนเจลิส)
‎ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ทุกคน
‎คําบรรยายโดย ผกามาศ อุดมเดชาณัติ