1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:06,006 --> 00:00:07,507
‎(ลอสแอนเจลิส ธันวาคม ปี 2022)

3
00:00:07,507 --> 00:00:09,718
‎- สวัสดีทุกคน สบายดีไหม
‎- พวกลูกๆ มาที่นี่ได้ไง

4
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

5
00:00:09,718 --> 00:00:11,386
‎- เรานั่งอูเบอร์มา
‎- มากับอูเบอร์จ้ะ

6
00:00:11,386 --> 00:00:13,805
‎แล้วคนขับก็ใจดีมาก

7
00:00:13,805 --> 00:00:17,058
‎ใช่ เขาคิดว่าเราตลก
‎เพราะเราก็ตลกจริงๆ

8
00:00:18,852 --> 00:00:21,062
‎- แม่รู้สึกยังไงบ้าง
‎- ก็รู้สึกดีนะ

9
00:00:21,062 --> 00:00:24,691
‎หนูตื่นเต้นที่จะได้ชมการแสดง
‎ครั้งที่สอง ดูสิว่ามันต่างกันยังไง

10
00:00:24,691 --> 00:00:27,026
‎หนูรู้ ขอโทษนะคะแม่
‎ที่หนูไปดูการแสดงครั้งแรกไม่ได้

11
00:00:27,026 --> 00:00:29,487
‎ก็ลูกต้องเรียน ไม่เป็นไรหอก
‎แล้วนี่ลูกว่างเหรอ

12
00:00:29,487 --> 00:00:31,114
‎ใช่ค่ะ หนูว่าง

13
00:00:31,114 --> 00:00:34,200
‎ใช่ ผมหางม้ารู้สึกเหมือน
‎เป็นการแสดงครั้งสุดท้าย

14
00:00:34,200 --> 00:00:36,786
‎- เธอเคยไว้ผมหางม้าด้วย
‎- จริงด้วย ฉันจําได้

15
00:00:36,786 --> 00:00:39,497
‎- แม่ถักเปียให้คิมเมลเช้านี้ใช่ไหม
‎- ลูกเห็นด้วยเหรอ

16
00:00:39,497 --> 00:00:40,582
‎- มันน่ารักมาก
‎- เหรอ

17
00:00:40,582 --> 00:00:43,460
‎- ใช่
‎- ขอบคุณ แม่ดีใจที่พวกลูกชอบ

18
00:00:43,460 --> 00:00:44,794
‎- เราชอบนะ
‎- ใช่ เราชอบ

19
00:00:44,794 --> 00:00:47,130
‎- แม่คิดถึงพวกลูกจัง
‎- หนูรู้ หนูก็คิดถึงแม่

20
00:00:47,130 --> 00:00:51,551
‎แต่เรามีเวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ
‎สองสัปดาห์เต็มๆ

21
00:00:51,551 --> 00:00:53,511
‎เห็นไหม แม่จะไม่ขออะไร
‎มากไปกว่านี้แล้ว

22
00:00:53,511 --> 00:00:55,555
‎- หนูจะบอกว่า...
‎- เราจะพูดอย่างนั้นพอดีเลย

23
00:00:55,555 --> 00:00:59,142
‎แค่เพราะแม่โทรหาเราทีละคน

24
00:00:59,142 --> 00:01:03,605
‎แล้วเราก็แบบว่า "แม่โทรมาทําไม
‎เราไม่ได้กินมื้อค่ําด้วยกันบ่อยๆ

25
00:01:03,605 --> 00:01:05,899
‎จนไม่เหลือเรื่องให้คุยแล้วเนี่ย"

26
00:01:05,899 --> 00:01:10,070
‎สามชั่วโมงครึ่งบนรถ

27
00:01:10,070 --> 00:01:11,446
‎โอ้โห

28
00:01:12,781 --> 00:01:14,908
‎พอๆ กับเวลาที่ฉันบินจากที่นี่
‎ไปชิคาโกเลย

29
00:01:14,908 --> 00:01:17,869
‎เรื่องจริงนะ
‎คุณบินกลับไปชิคาโกได้ทุกเมื่อ

30
00:01:17,869 --> 00:01:20,205
‎น่าจะกลับไปที่ชิคาโกนะ ไม่น่าเชื่อ

31
00:01:20,205 --> 00:01:21,831
‎- งั้นเราจะ...
‎- หวัดดีค่ะ

32
00:01:21,831 --> 00:01:23,875
‎- สวัสดี ยินดีต้อนรับ
‎- นี่ริต้า

33
00:01:23,875 --> 00:01:26,419
‎- เธอจะเป็นผู้กํากับเวทีของเรา...
‎- หวัดดี ริต้า

34
00:01:26,419 --> 00:01:28,671
‎- ซึ่งจะพาเราไปทุกที่
‎- ผู้กํากับเวที หวัดดีค่ะ

35
00:01:34,511 --> 00:01:36,805
‎- โชว์รอบสุดท้ายแล้วนะ
‎- ฉันรู้

36
00:01:37,347 --> 00:01:39,682
‎- สวยแล้ว ใส่นี่ด้วยไหม
‎- ได้สิ

37
00:01:40,225 --> 00:01:41,434
‎ดีมาก

38
00:01:43,269 --> 00:01:45,980
‎พร้อมจะพบกับมิเชลล์ โอบามา
‎หรือยัง ปรบมือดังๆ เลย

39
00:01:46,773 --> 00:01:48,566
‎มาเร็ว เริ่มเลยครับ

40
00:01:57,158 --> 00:01:58,118
‎คืนสุดท้าย

41
00:01:58,118 --> 00:02:00,662
‎- คืนสุดท้ายแล้ว เราจะทําให้ดีที่สุด
‎- ในแอลเอ

42
00:02:00,662 --> 00:02:03,873
‎- มันจะสดใสแบบสุดๆ
‎- ในคืนสุดท้าย

43
00:02:12,423 --> 00:02:14,300
‎สอง สาม

44
00:02:14,300 --> 00:02:16,886
‎เราคือชาวบีคัมมิ่ง

45
00:02:18,096 --> 00:02:19,597
‎(บีคัมมิ่ง)

46
00:02:19,597 --> 00:02:22,517
‎สี่ปีที่แล้ว เมื่อฉันวางขาย
‎หนังสืออัตชีวประวัติ บีคัมมิ่ง

47
00:02:22,517 --> 00:02:25,145
‎ฉันเดินทางไปทั่วประเทศและทั่วโลก

48
00:02:25,145 --> 00:02:29,482
‎พบปะผู้คนที่น่าทึ่งมากมาย
‎รวมถึงพวกคุณบางคนด้วย

49
00:02:29,482 --> 00:02:33,611
‎ทัวร์นี้เป็นหนึ่งในประสบการณ์
‎ที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน

50
00:02:33,611 --> 00:02:37,699
‎แต่แล้วทุกอย่าง
‎ก็เปลี่ยนไปแทบจะในทันที

51
00:02:37,699 --> 00:02:39,284
‎(กิจกรรมทั้งหมดถูกเลื่อนออกไป)

52
00:02:39,284 --> 00:02:42,120
‎ทั้งโลกต้องโดนล็อกดาวน์และปิดกั้น

53
00:02:42,120 --> 00:02:44,747
‎พวกเราถูกแยกจากกันและกัน

54
00:02:45,665 --> 00:02:50,461
{\an8}‎ในขณะเดียวกันเราต้องรับมือ
‎กับความท้าทายส่วนตัวที่หนักอึ้ง

55
00:02:50,461 --> 00:02:54,257
{\an8}‎ซึ่งเกินกําหนดการจัดการไปนานมาก
‎กับเรื่องการเหยียดสีผิวในอเมริกา

56
00:02:54,257 --> 00:02:57,969
‎ทั้งหมดนี้ทําให้เราหวั่นไหว
‎และโกรธจัด

57
00:02:57,969 --> 00:03:00,346
‎ทั้งยังท้อแท้ และถูกมองข้าม

58
00:03:00,346 --> 00:03:03,808
‎และมากกว่าสิ่งอื่นใด
‎คือต้องอยู่ตัวคนเดียว

59
00:03:03,808 --> 00:03:05,518
‎เรามาถึงที่นี่ได้ยังไง

60
00:03:05,518 --> 00:03:06,936
‎เราเปลี่ยนแปลงไปยังไง

61
00:03:06,936 --> 00:03:10,982
‎และที่สําคัญที่สุดคือ
‎เราจะฟื้นคืนสู่ความมั่นคงได้ยังไง

62
00:03:11,524 --> 00:03:13,860
‎นี่คือคําถามที่ฉันใคร่ครวญอย่างหนัก

63
00:03:13,860 --> 00:03:16,446
‎ในหนังสือเล่มใหม่และพอดแคสต์

64
00:03:16,446 --> 00:03:18,489
‎และฉันแน่ใจว่าพวกคุณหลายคน
‎ก็มีเช่นกัน

65
00:03:18,489 --> 00:03:21,242
‎และนั่นคือเหตุผลที่คืนนี้
‎เรามาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

66
00:03:21,784 --> 00:03:24,954
‎เพราะแม้ว่าโลกจะดูมืดมน

67
00:03:24,954 --> 00:03:30,001
‎เราพยายามที่จะปกป้อง กระตุ้นและแบ่งปัน
‎The Light We Carry

68
00:03:40,887 --> 00:03:43,640
‎เชื่อฉันเถอะ
‎ฉันไม่มีคําตอบทั้งหมดหรอกค่ะ

69
00:03:43,640 --> 00:03:46,559
‎ยังห่างไกลจากมันมาก
‎แต่ฉันมีเรื่องราวของฉันเอง

70
00:03:46,559 --> 00:03:48,353
‎และคุณเองก็เช่นกัน

71
00:03:49,062 --> 00:03:53,107
‎และเพื่อช่วยให้เราเริ่มถักทอ
‎เรื่องราวเหล่านั้นเข้าด้วยกัน

72
00:03:54,317 --> 00:03:59,489
‎ฉันตื่นเต้นกับการมีเพื่อนรักตรงนี้
‎เพื่อส่องแสงสว่างต่อไป

73
00:04:01,407 --> 00:04:05,662
{\an8}‎โปรดให้การต้อนรับอย่างอบอุ่น
‎แก่หนึ่งเดียวคนนี้

74
00:04:05,662 --> 00:04:08,206
{\an8}‎โอปราห์ วินฟรีย์

75
00:04:08,748 --> 00:04:10,583
‎สวัสดี แอลเอ

76
00:04:12,043 --> 00:04:14,545
‎สวัสดี

77
00:04:15,922 --> 00:04:18,091
‎สวัสดี แอลเอ

78
00:04:20,426 --> 00:04:22,512
‎สวัสดี แอลเอข้างบนนั้นด้วย

79
00:04:23,930 --> 00:04:26,557
‎สวัสดี แอลเอที่อยู่ด้านนอก

80
00:04:27,934 --> 00:04:32,313
‎ดีใจจังที่ได้เจอพวกคุณ แอลเอ

81
00:04:32,313 --> 00:04:34,107
‎โอ้โห

82
00:04:35,233 --> 00:04:36,526
‎คุณพระช่วย

83
00:04:36,526 --> 00:04:40,613
‎ยอดเยี่ยมจริงๆ
‎ที่พวกคุณมาอยู่กันที่นี่

84
00:04:40,613 --> 00:04:43,741
‎ในคืนวันอังคาร

85
00:04:46,911 --> 00:04:52,709
‎สําหรับคืนสุดท้ายของทัวร์
‎The Light We Carry

86
00:04:54,419 --> 00:04:55,795
‎ดูคุณสิ

87
00:04:57,255 --> 00:05:02,677
‎โอเค คืองี้ฉันรู้ว่า
‎พวกคุณทุกคนเคยอยู่

88
00:05:02,677 --> 00:05:06,139
‎ในเหตุการณ์ที่เจ้าของรายการ

89
00:05:06,139 --> 00:05:09,017
‎ยืนอยู่ต่อหน้าแล้วพูดว่า

90
00:05:09,017 --> 00:05:12,186
‎"เรามีแขกรับเชิญในค่ําคืนนี้
‎ที่ไม่ต้องมีคําแนะนํา"

91
00:05:12,186 --> 00:05:15,356
‎จากนั้นพวกเขาก็ใช้เวลาอีก 20 นาที

92
00:05:15,940 --> 00:05:19,861
‎เล่าทุกอย่างที่คนคนนั้นทํา
‎ตั้งแต่เกิดให้พวกคุณฟัง

93
00:05:20,611 --> 00:05:22,363
‎ฉันจะไม่ทําแบบนั้น

94
00:05:23,406 --> 00:05:25,158
‎ฉันจะไม่ทําแบบนั้น

95
00:05:25,158 --> 00:05:28,328
‎เพราะฉันรู้ว่า
‎พวกคุณรู้อยู่แล้วว่าใครจะมาที่นี่

96
00:05:31,372 --> 00:05:36,586
‎ฉันรู้เพราะคุณผ่าน
‎ถนนสาย 101 สาย 405 สาย 5...

97
00:05:37,670 --> 00:05:39,797
‎และสาย 10...

98
00:05:39,797 --> 00:05:44,260
‎ฉันมาจากถนนสาย 101
‎ซึ่งใช้เวลาสามชั่วโมงครึ่ง

99
00:05:45,303 --> 00:05:48,222
‎ฉันมาที่นี่ด้วยเหตุผล
‎เดียวกันกับพวกคุณ

100
00:05:48,931 --> 00:05:52,226
‎เพื่อมารับแสงสว่างที่เธอจะนํามาให้

101
00:05:56,522 --> 00:06:02,361
‎ดังนั้น สตรีที่ไม่ต้องการ
‎คําแนะนําตัว ตัวจริงเสียงจริง

102
00:06:02,361 --> 00:06:05,114
‎สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งตลอดกาลของเรา

103
00:06:05,114 --> 00:06:08,659
‎มิเชลล์ โอบามา

104
00:06:16,375 --> 00:06:17,835
‎มิเชลล์ โอบามา

105
00:06:17,835 --> 00:06:19,712
‎โอปราห์ วินฟรีย์

106
00:06:25,218 --> 00:06:26,886
‎- ดูนี่สิ
‎- ดูแอลเอสิ

107
00:06:26,886 --> 00:06:28,262
‎ยูทูบเธียเตอร์

108
00:06:30,014 --> 00:06:31,390
‎คืนสุดท้าย

109
00:06:34,310 --> 00:06:35,895
‎คุณพระช่วย

110
00:06:36,938 --> 00:06:38,231
‎แอลเอ

111
00:06:42,318 --> 00:06:44,529
‎นี่เป็นการจบทัวร์แบบสุดปัง

112
00:06:45,279 --> 00:06:47,365
‎- นี่คือ...
‎- ฉันคิดว่านี่แหละเด็ด

113
00:06:48,574 --> 00:06:51,494
‎ฉันต้องบอกว่านี่เป็นคืนวันอังคาร

114
00:06:51,494 --> 00:06:53,663
‎- คืนวันอังคาร
‎- มันไม่ได้เป็น...

115
00:06:53,663 --> 00:06:58,042
‎ไม่ใช่วันกลางสัปดาห์ด้วยซ้ํา
‎และผู้คนก็แห่กันมา

116
00:06:58,042 --> 00:06:59,502
‎- เพื่อเจอคุณ
‎- สุดยอดไปเลย

117
00:06:59,502 --> 00:07:00,878
‎ก็นะ...

118
00:07:03,131 --> 00:07:06,259
‎ฉันคิดว่ามันเป็น
‎ส่วนพิเศษที่เยี่ยมมาก

119
00:07:06,259 --> 00:07:09,762
‎ที่เราได้คุณโอปราห์ วินฟรีย์
‎มาอยู่ตรงนี้ด้วย

120
00:07:10,972 --> 00:07:13,808
‎ฉันต้องพูดแบบนี้นะว่า
‎ผู้ดําเนินรายการคนอื่นๆ ทุกคน

121
00:07:13,808 --> 00:07:16,978
‎ดีใจมากจริงๆ
‎ที่พวกเธอไม่ได้กดติดตามคุณ

122
00:07:16,978 --> 00:07:18,646
‎- คือ...
‎- เอาละ...

123
00:07:18,646 --> 00:07:20,481
‎มันน่าสนใจมากเพราะ...

124
00:07:20,481 --> 00:07:22,984
‎ฉันดูคุณบนอินสตาแกรม

125
00:07:22,984 --> 00:07:25,361
‎และก็มีคนส่งมาว่า "ตายแล้ว

126
00:07:25,361 --> 00:07:28,448
‎คุณควรดูสิ่งที่โคแนนทํา
‎ดูสิ่งที่เทรซี เอลลิส รอสทํา

127
00:07:28,448 --> 00:07:31,534
‎สิ่งที่เกลทํา คุณได้ดูไทเลอร์ไหม
‎ได้ดูเอลเลนไหม

128
00:07:31,534 --> 00:07:35,455
‎แล้วฉันก็รู้สึกแบบว่า "พระเจ้า..."

129
00:07:35,455 --> 00:07:37,290
‎จิตตกส่งผลกับคุณแล้วใช่ไหม

130
00:07:37,290 --> 00:07:40,585
‎- จิตตกไปแล้ว
‎- เห็นไหม แม้แต่โอปราห์ วินฟรีย์

131
00:07:40,585 --> 00:07:42,253
‎- ก็จิตตกกับเขาได้ด้วย
‎- จิตตกสิคะ

132
00:07:42,253 --> 00:07:43,588
‎- คุณรู้ไหม
‎- จริงๆ แล้ว...

133
00:07:43,588 --> 00:07:45,214
‎คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันคิดว่า

134
00:07:45,214 --> 00:07:47,675
‎"โอเค ฉันจะกลับไป
‎ที่กล่องเครื่องมือ..."

135
00:07:47,675 --> 00:07:50,178
‎แน่นอนเลย คุณทํางานเป็นอยู่แล้ว

136
00:07:50,178 --> 00:07:54,474
‎- "ฉันรู้วิธีการสัมภาษณ์นะ"
‎- ฉันรู้วิธีการสัมภาษณ์

137
00:07:54,474 --> 00:07:57,560
‎- ฉันไม่กลัวผู้ให้สัมภาษณ์
‎- ถูกต้อง

138
00:07:58,269 --> 00:08:01,272
‎- เราจึงมาอยู่กันตรงนี้
‎- ใช่ ขอบคุณที่มานะคะ

139
00:08:01,272 --> 00:08:04,400
‎- ที่รัก เพื่อนรักของฉัน
‎- ขอบคุณ ฉันรักคุณมาก

140
00:08:04,400 --> 00:08:07,153
‎- ฉันก็รักคุณ
‎- ฉันปลื้มคุณมาก

141
00:08:07,153 --> 00:08:09,530
‎- เช่นกันค่ะ ฉันก็ปลื้มคุณ
‎- ในสิ่งที่คุณยึดมั่น

142
00:08:09,530 --> 00:08:12,867
‎นี่เป็นคืนสุดท้ายของการทัวร์หกเมือง

143
00:08:12,867 --> 00:08:17,038
‎ที่ปรับเปลี่ยนมาจากการล็อกดาวน์

144
00:08:17,038 --> 00:08:20,625
‎- ใช่เลย
‎- คุณปรากฎตัวในอีกฝั่งหนึ่ง

145
00:08:20,625 --> 00:08:25,171
‎พร้อมสนับสนุน
‎The Light We Carry

146
00:08:25,171 --> 00:08:28,257
‎แต่ก่อนที่คุณจะไปถึงอีกฝั่ง

147
00:08:28,257 --> 00:08:31,260
‎ฉันอยากรู้ว่าคุณอยู่จุดไหน
‎และเกิดอะไรขึ้น

148
00:08:31,260 --> 00:08:34,722
‎ตอนแรกที่คุณรู้ว่า
‎นี่เป็นเรื่องจริงจัง

149
00:08:34,722 --> 00:08:37,266
‎- และเรายังไปไม่ถึงไหนเลย
‎- ใช่ๆ

150
00:08:37,266 --> 00:08:41,687
‎คุณรู้ไหม ก็น่าสนใจนะ ฉันออกเดินทาง

151
00:08:41,687 --> 00:08:47,193
‎ทัวร์เพิ่งจบไป
‎เราหยุดพักกันสักพัก และฉันก็เดินทาง

152
00:08:47,193 --> 00:08:49,362
‎เพื่อขึ้นไปพูด
‎ในงานสองสามแห่งที่รับมา

153
00:08:49,362 --> 00:08:54,951
‎และฉันอยู่ที่ลาสเวกัส
‎เพราะฉันต้องขึ้นพูดสองสามงาน

154
00:08:54,951 --> 00:08:57,745
‎พร้อมไปฉลองกับทีมของฉัน

155
00:08:57,745 --> 00:09:01,082
‎เพื่อขอบคุณพวกเขา
‎ที่ทํางานอย่างหนักในทัวร์นี้

156
00:09:01,082 --> 00:09:03,584
‎- นั่นคือตอนเดือนมีนาคม 2020
‎- คือเดือนมีนาคม

157
00:09:03,584 --> 00:09:08,339
‎แล้วยังมีข่าวเตือนการระบาด
‎เกี่ยวกับโควิด แต่...

158
00:09:08,339 --> 00:09:12,426
‎มันเหมือนข่าวกลับไปกลับมา
‎"นี่มันยังไง" เราอยู่ในลาสเวกัส

159
00:09:12,426 --> 00:09:16,556
‎และนั่นคือช่วงที่มีคลื่นของ
‎การยกเลิกงานเข้ามาอย่างช้าๆ

160
00:09:16,556 --> 00:09:20,351
‎คุณจําระลอกคลื่นนั้นได้ไหม
‎เพราะคนไม่รู้จะทํายังไง

161
00:09:20,351 --> 00:09:22,436
‎- ถูกต้อง
‎- หลายบริษัททําการตัดสินใจ

162
00:09:22,436 --> 00:09:25,773
‎แบบไม่ตรงกัน เราก็เลยติดอยู่ในเวกัส

163
00:09:25,773 --> 00:09:30,278
‎เฝ้าดูโลกค่อยๆ ปิดตัวลง
‎มันให้ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

164
00:09:30,278 --> 00:09:33,864
‎คุณรู้ไหม ทุกงานอีเวนต์
‎เริ่มถูกยกเลิก และเราอยู่ในเวกัส

165
00:09:33,864 --> 00:09:36,450
‎คาสิโนหลายแห่ง
‎เริ่มว่างเปล่าอย่างช้าๆ

166
00:09:36,450 --> 00:09:40,454
‎ท้องถนนในลาสเวกัสเริ่มว่างเปล่า

167
00:09:40,454 --> 00:09:43,416
‎มันให้ความรู้สึกเหมือน
‎เราอยู่ในเมืองร้าง

168
00:09:43,416 --> 00:09:46,085
‎- คุณคิดว่าคุณต้องกลับบ้านใช่ไหม
‎- ใช่ค่ะ

169
00:09:46,085 --> 00:09:50,089
‎เราพยายามที่จะรับผิดชอบ
‎และรอจนงานอีเวนต์สุดท้ายถูกยกเลิก

170
00:09:50,089 --> 00:09:53,050
‎- ใช่
‎- แล้วในที่สุด พวกเขาก็ยกเลิกงาน

171
00:09:53,050 --> 00:09:55,052
‎เราขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน

172
00:09:55,052 --> 00:09:58,848
‎นั่นทําให้รู้สึกขนลุกแบบน่ากลัวนะ
‎การที่ต้องอยู่บนท้องถนน

173
00:09:58,848 --> 00:10:01,100
‎ในขณะที่โลกปิดตัวลงอย่างช้าๆ

174
00:10:01,100 --> 00:10:04,520
‎- คือเราไม่แน่ใจเลย
‎- เราไม่แน่ใจกับทุกเรื่อง

175
00:10:04,520 --> 00:10:07,857
‎- ทุกคนพากันใช้เจลทําความสะอาดมือ
‎- ถูกต้อง

176
00:10:07,857 --> 00:10:10,026
‎- ล้างของชําที่ซื้อ
‎- ใช่

177
00:10:10,026 --> 00:10:12,361
‎- ล้างของชํา ใช่
‎- ด้วยสบู่ ใช่

178
00:10:12,361 --> 00:10:13,821
‎มันเป็นช่วงนั้นพอดี

179
00:10:13,821 --> 00:10:18,951
‎จากนั้นฉันก็เป็นห่วงลูกๆ
‎เพราะพวกเธออยู่ใน...

180
00:10:18,951 --> 00:10:23,581
‎ยังเรียนอยู่แล้วฉันคิดว่า
‎"ลูกฉันต้องอยู่ข้างนอกกับโควิด"

181
00:10:23,581 --> 00:10:27,043
‎และฉันหวังว่า
‎ทางมหาวิทยาลัยจะรับผิดชอบ

182
00:10:27,043 --> 00:10:30,671
‎และในที่สุดก็มีการตัดสินใจ
‎ว่าพวกเธอจะกลับบ้าน

183
00:10:30,671 --> 00:10:35,301
‎แต่แล้วฉันก็คิดว่า "ตายล่ะ
‎พวกเธอจะมาที่บ้านฉันเหรอ"

184
00:10:36,344 --> 00:10:40,806
‎ฉันคิดว่า "ลูกๆ จะเดินทาง
‎ไปสนามบินและนั่งอยู่บนเครื่องบิน"

185
00:10:40,806 --> 00:10:43,809
‎ฉันกับบารัคจึงเตือน
‎ให้ลูกๆ สวมหน้ากากอนามัย

186
00:10:43,809 --> 00:10:46,187
‎และเมื่อพวกเธอกลับถึงบ้าน

187
00:10:46,187 --> 00:10:49,774
‎ฉันบังคับให้ลูกๆ อยู่ในโรงรถ

188
00:10:51,067 --> 00:10:54,278
‎และเปิดข้าวของพวกเธอทุกชิ้น

189
00:10:54,278 --> 00:10:56,405
‎ฉันจะบังคับให้พวกเธออยู่ที่นั่น

190
00:10:56,405 --> 00:10:58,741
‎ฉันสั่งให้ลูกๆ ถอดชุดเดินทางออก

191
00:10:58,741 --> 00:11:00,493
‎เราไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

192
00:11:00,493 --> 00:11:03,245
‎สามีของฉันคิดว่า
‎ฉันเป็นคนไม่มีเหตุผลไปแล้ว

193
00:11:03,245 --> 00:11:06,457
‎แต่ฉันแบบว่า "เราพยายามที่จะ..."
‎เราไม่รู้อะไรเลย

194
00:11:06,457 --> 00:11:10,419
‎นั่นไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล ที่รัก
‎สเตดแมนอยู่ในเกสต์เฮ้าส์ตั้ง 14 วัน

195
00:11:10,419 --> 00:11:11,837
‎ฉันจําเรื่องนั้นได้

196
00:11:13,297 --> 00:11:15,716
‎นั่นคือการกักตัวเป็นเวลา 14 วัน

197
00:11:15,716 --> 00:11:19,887
‎ดูสิ มาเลียและซาช่า
‎อย่างน้อยแม่ก็ให้ลูกเข้าบ้าน

198
00:11:20,471 --> 00:11:25,810
‎แต่เราจะเตรียมสร้าง
‎ชุมชนที่ปลอดภัยจากโควิด

199
00:11:25,810 --> 00:11:29,230
‎และตั้งแต่พวกเธอเดินทาง
‎เราต่างก็ลุ้นกัน

200
00:11:29,230 --> 00:11:31,607
‎เพื่อให้แน่ใจว่า
‎ลูกๆ จะไม่เอาไวรัสมาแพร่ในบ้าน

201
00:11:31,607 --> 00:11:35,027
‎เราก็เลยไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหน
‎ระยะฟักตัวอยู่ที่เท่าไหร่

202
00:11:35,027 --> 00:11:40,783
‎คุณกลัวที่จะติดโควิดจริงๆ
‎ในปีแรกก่อนที่จะมีวัคซีน

203
00:11:40,783 --> 00:11:42,952
‎- ใช่ไหมคะ
‎- มันน่าสนใจนะ

204
00:11:42,952 --> 00:11:47,081
‎ฉันคิดว่ามันช่วยได้
‎ที่เราอยู่กับอดีตประธานาธิบดี...

205
00:11:47,081 --> 00:11:48,958
‎- นั่นคงช่วยได้บ้างแหละ
‎- ผู้ซึ่ง...

206
00:11:48,958 --> 00:11:54,255
‎ไม่ใช่แค่ปธน.นะ แต่เป็นผู้ที่อ่าน
‎และเชื่อในวิทยาศาสตร์

207
00:11:58,092 --> 00:11:59,844
‎ผู้ที่...

208
00:12:00,553 --> 00:12:04,140
‎นําประเทศให้รอดพ้นโรคระบาดหลายครั้ง

209
00:12:04,140 --> 00:12:06,267
‎จําอีโบลาได้ไหม

210
00:12:07,184 --> 00:12:10,688
‎ฉันคิดว่าเคสเดียว
‎ที่รายงานเรื่องนี้ในสหรัฐอเมริกา

211
00:12:12,231 --> 00:12:13,983
‎นั่นสามีฉันเองค่ะ

212
00:12:21,824 --> 00:12:24,618
‎นําเรากลับมาจากความหดหู่ใจ

213
00:12:24,618 --> 00:12:28,080
‎ทุกคนลืมไปแล้วว่า
‎เราเคยอยู่ในสภาพย่ําแย่ขนาดไหน

214
00:12:28,080 --> 00:12:31,709
‎เราจึงอยู่กับผู้ที่เราเรียกว่า
‎ชายผู้รู้ข้อเท็จจริง

215
00:12:31,709 --> 00:12:34,753
‎เขารู้พอที่จะรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร

216
00:12:34,753 --> 00:12:37,798
‎มันน่ากลัวมาก แต่เรามีข้อมูล

217
00:12:37,798 --> 00:12:41,844
‎- สิ่งที่น่ากลัว...
‎- คุณจึงกลัวได้อย่างสบายใจ

218
00:12:41,844 --> 00:12:44,180
‎เรากลัวได้อย่างสบายใจ
‎แต่สิ่งที่น่ากลัว...

219
00:12:44,180 --> 00:12:47,016
‎อย่างที่คุณเล่าในหนังสือ
‎ว่ากลัวอย่างสบายใจ

220
00:12:47,016 --> 00:12:51,103
‎- ส่วนฉันกลัวจนลนลานไปหมด
‎- ใช่ แต่สิ่งที่ฉันกลัว โอปราห์

221
00:12:51,103 --> 00:12:53,481
‎คือการมองดูความสับสนวุ่นวาย...

222
00:12:53,481 --> 00:12:54,648
‎- ใช่
‎- ในโลก

223
00:12:54,648 --> 00:12:57,485
‎ข้อความที่สื่อออกไปนั้นสับสน
‎การไม่ลงรอยกัน

224
00:12:57,485 --> 00:12:59,987
‎การขาดความเป็นผู้นํา ขาดการวางแผน

225
00:12:59,987 --> 00:13:03,449
‎การเห็นผู้คนไม่จริงจังกับเรื่องนี้

226
00:13:03,991 --> 00:13:07,369
‎ผู้คนที่ทําเหมือนโรคระบาดครั้งใหญ่
‎เป็นวันหยุดยาว

227
00:13:07,369 --> 00:13:09,413
‎ผู้คนที่ทะเลาะกันเรื่องสวมหน้ากาก

228
00:13:09,413 --> 00:13:13,459
‎ได้เห็นเด็กๆ ปาร์ตี้
‎บนชายหาดในฟลอริดา

229
00:13:13,459 --> 00:13:15,586
‎- จําได้ไหม ใช่
‎- นั่นสิที่น่ากลัวมาก

230
00:13:15,586 --> 00:13:18,547
‎เพราะฉันคิดว่าเด็กๆ ทั้งหมดนั่น
‎จะต้องกลับบ้าน

231
00:13:18,547 --> 00:13:21,884
‎ไปหาปู่ย่าตายาย
‎หรือคนที่เป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง

232
00:13:21,884 --> 00:13:24,887
‎ซึ่งมันจะเป็นหายนะครั้งใหญ่

233
00:13:24,887 --> 00:13:29,183
‎นั่นคือสิ่งที่ทําให้ฉันกลัว
‎การได้เห็นข้อมูลที่บิดเบือน

234
00:13:29,183 --> 00:13:30,726
‎นั่นต่างหากที่น่ากลัว

235
00:13:30,726 --> 00:13:34,188
‎การต้องดูผู้คนโจมตี
‎นักวิทยาศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญ

236
00:13:34,188 --> 00:13:37,399
‎นั่นคือส่วนที่น่ากลัวมากสําหรับฉัน

237
00:13:37,399 --> 00:13:40,778
‎การต้องดูทั้งโลก
‎รับมือกับเรื่องนี้ได้ไม่ดี

238
00:13:40,778 --> 00:13:43,614
‎ฟังนะ ฉันกินตลอดช่วงโรคระบาดเลย

239
00:13:43,614 --> 00:13:48,702
‎- และเราจะกินทาโก้วันอังคาร...
‎- เราก็กินทาโก้วันอังคาร

240
00:13:48,702 --> 00:13:52,414
‎- เราชอบกินทาโก้วันอังคาร
‎- เราชอบกินทาโก้วันอังคาร

241
00:13:52,414 --> 00:13:55,960
‎- แต่วันอังคารวนมาถึงเร็วมาก
‎- ใช่เลยล่ะ

242
00:13:55,960 --> 00:13:58,963
‎- "ถึงวันอังคารอีกแล้วเหรอ"
‎- บ้านคุณเป็นแบบนั้นไหม

243
00:13:58,963 --> 00:14:01,632
‎- แบบว่า "ถึงวันอังคารอีกแล้ว"
‎- อีกแล้วเหรอ

244
00:14:01,632 --> 00:14:06,845
‎ตายจริง ฉันแบบว่า เราต้องกิน
‎ทาโก้วันอังคารเว้นอังคารแล้วนะ

245
00:14:06,845 --> 00:14:10,933
‎เพราะมันเกิดขึ้นเร็วมาก
‎และวันเวลาผ่านไปแบบที่ฉันรู้สึกว่า

246
00:14:10,933 --> 00:14:15,521
‎"ฉันทําอะไรลงไปบ้าง
‎ฉันทําสําเร็จสักเรื่องไหม"

247
00:14:15,521 --> 00:14:19,984
‎แล้วคุณก็ปรากฎตัวในอีกฝั่งหนึ่ง
‎คุณเขียนหนังสือ

248
00:14:21,235 --> 00:14:22,486
‎คุณเขียนหนังสือ

249
00:14:22,486 --> 00:14:25,865
‎ตอนแรกคุณไม่ได้ทําแบบนั้นใช่ไหม

250
00:14:25,865 --> 00:14:30,536
‎คุณไม่ได้พูดว่า
‎"ตอนนี้ฉันจะเอาเรื่องส่วนตัวทั้งหมด

251
00:14:31,120 --> 00:14:34,790
‎ปัญหาที่ฉันมี บารัค

252
00:14:34,790 --> 00:14:37,042
‎และฉันจะนําพลังงานนั้นมาใช้

253
00:14:37,668 --> 00:14:42,172
‎และฉันจะทําให้มันกลายเป็น
‎ไฟนําทางให้แก่แสงสว่าง

254
00:14:42,882 --> 00:14:44,800
‎ที่เราทุกคนล้วนนํามา"

255
00:14:47,136 --> 00:14:49,972
‎- มันไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น
‎- มันไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น ใช่

256
00:14:51,056 --> 00:14:54,810
‎คือหนังสือออกมาเพราะ... เหมือนคุณ
‎เพราะมีคน

257
00:14:54,810 --> 00:14:57,104
‎มาขอคําแนะนําตลอดเวลา

258
00:14:57,104 --> 00:15:00,149
‎พวกเขาถามฉันเสมอว่า
‎ฉันทําเรื่องนี้ยังไง

259
00:15:00,149 --> 00:15:02,818
‎"คุณมาถึงจุดนั้นได้ยังไง คุณเอาชนะ
‎ความกลัวของคุณได้ยังไง

260
00:15:02,818 --> 00:15:05,696
‎คุณหาเสียงของตัวองเจอได้ยังไง
‎คุณรู้สึกว่ามีคนเห็นตัวตนของคุณ

261
00:15:05,696 --> 00:15:10,075
‎ทั้งที่คุณถูกเลี้ยงมา
‎แบบไม่ให้ทั้งโลกมองเห็นคุณได้ยังไง"

262
00:15:10,075 --> 00:15:13,579
‎เพราะแบบนั้น ฉันพยายามที่จะเข้าใจ
‎คําถามแบบนี้มาตลอด โดยคิดว่า

263
00:15:13,579 --> 00:15:16,999
‎"เอาละ เมื่อฉันได้โอกาส
‎พูดคุยกับเด็กๆ"

264
00:15:16,999 --> 00:15:20,461
‎ซึ่งฉันทําบางครั้ง ฉันยังคง
‎ใช้เวลาส่วนใหญ่พูดคุยกับเด็กๆ

265
00:15:20,461 --> 00:15:22,171
‎ฉันพยายามตอบคําถามเหล่านั้น

266
00:15:22,171 --> 00:15:24,757
‎แต่ฉันเชื่อมโยงกับเด็กๆ
‎ได้แค่จํานวนหนึ่ง ฉันเลยคิดว่า

267
00:15:24,757 --> 00:15:27,927
‎"พวกเขาอยากได้คําแนะนํา
‎พวกเขามองหาเสียงที่พูดแทนเขา"

268
00:15:27,927 --> 00:15:33,223
‎ฉันจึงเริ่มเขียนหนังสือ
‎ตั้งแต่ก่อนเกิดโรคระบาด

269
00:15:33,223 --> 00:15:38,938
‎แต่ฉันก็พบว่า
‎ตัวฉันจมดิ่งเข้าสู่ภาวะซึมเศร้า

270
00:15:38,938 --> 00:15:41,231
‎ด้วยความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว

271
00:15:41,231 --> 00:15:44,443
‎จิตใจที่หวั่นกลัวของฉัน
‎ที่ต้องดูโลกคลี่คลาย

272
00:15:44,443 --> 00:15:47,279
‎และฉันต้องหาความหวังของตัวเองให้พบ

273
00:15:47,279 --> 00:15:50,366
‎ฉันรู้สึกเหมือนกําลังสูญเสีย
‎แสงสว่างของตัวเองไปบ้าง

274
00:15:50,366 --> 00:15:53,619
‎และฉันต้องค้นหาตัวช่วยของฉันเอง

275
00:15:53,619 --> 00:15:57,539
‎เพื่อหาทางออกมาจากสิ่งนั้น
‎เพื่อให้ฉันตอบคําถามเหล่านั้นได้

276
00:15:57,539 --> 00:15:59,959
‎และพร้อมที่จะ
‎ทําประโยชน์ต่อไป เพราะว่า

277
00:15:59,959 --> 00:16:02,670
‎เมื่อคุณไปถึงจุดที่
‎สภาวะอารมณ์ดิ่งลงแบบนั้น

278
00:16:02,670 --> 00:16:04,546
‎มันยากที่จะพบแสงสว่างของตนเอง

279
00:16:04,546 --> 00:16:07,257
‎มันยากที่จะคิดว่า
‎การแบ่งปันจะสําคัญด้วยซ้ํา

280
00:16:07,257 --> 00:16:10,844
‎คุณมองโลกในแบบที่
‎เราทุกคนกําลังมองอยู่ไหม

281
00:16:10,844 --> 00:16:15,015
‎จากพื้นที่ที่น่ากลัวใช่ไหม
‎เพราะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย

282
00:16:15,015 --> 00:16:19,770
‎- และเราได้เห็นการโกหกสารพัด...
‎- ใช่

283
00:16:19,770 --> 00:16:22,106
‎- ที่ถูกปฏิเสธ...
‎- ใช่

284
00:16:22,106 --> 00:16:25,901
‎โดยผู้คนที่เราคิดว่าควรมีเหตุผล

285
00:16:25,901 --> 00:16:28,028
‎ซึ่งฉันคิดว่า เราหลายคนเริ่มคิดว่า

286
00:16:28,028 --> 00:16:31,073
‎"ช่างมันเถอะนะ
‎รู้ไหม ชาร์ลอตส์วิลล์

287
00:16:31,073 --> 00:16:34,952
‎เป็นคนดีมากทั้งสองฝั่ง"
‎ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปหรอก

288
00:16:34,952 --> 00:16:39,164
‎- เราเห็นความกลัวถูกใช้เป็นอาวุธ
‎- ใช่

289
00:16:39,164 --> 00:16:42,584
‎และเมื่อคุณเห็นความกลัว
‎ถูกใช้เป็นอาวุธ

290
00:16:42,584 --> 00:16:47,715
‎- โดยอดีตปธน. ไม่ใช่สามีคุณนะ...
‎- ค่ะ

291
00:16:48,966 --> 00:16:52,636
‎สิ่งนั้นทําให้คุณกลัว
‎หรือทําให้คุณโกรธกันแน่

292
00:16:52,636 --> 00:16:53,804
‎ทั้งสองอย่าง

293
00:16:53,804 --> 00:16:58,517
‎มันทําให้ฉันกลัว
‎มันทําให้ฉันโกรธ มันน่าผิดหวัง

294
00:16:58,517 --> 00:17:03,355
‎มันน่าผิดหวัง
‎ที่หลังจากเราพยายามอย่างหนัก

295
00:17:03,355 --> 00:17:08,861
‎เพื่อตั้งมาตรฐานให้สูง
‎ทุ่มเทเพื่อทําทุกอย่างให้ถูกต้อง

296
00:17:08,861 --> 00:17:14,491
‎เพื่อนําทางด้วยความหวัง
‎ส่งเสริมความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจ

297
00:17:14,491 --> 00:17:16,076
‎ซึ่ง...

298
00:17:16,076 --> 00:17:20,122
‎โลกกลับเลือก
‎ได้แค่อย่างใดอย่างหนึ่ง...

299
00:17:20,122 --> 00:17:24,209
‎พวกเขาเลือกมัน หรือชะล่าใจ
‎และไม่ออกเสียง

300
00:17:25,169 --> 00:17:28,714
‎ซึ่งน่าเจ็บใจยิ่งกว่า
‎เพราะคนที่ไม่ออกเสียงนั้น

301
00:17:28,714 --> 00:17:31,925
‎ส่วนมากคือคนพวกที่
‎เคยออกเสียงเลือกเรา

302
00:17:31,925 --> 00:17:36,013
‎ดังนั้น ในแง่หนึ่ง
‎ฉันรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งเหมือนกัน

303
00:17:36,013 --> 00:17:39,892
‎มันเหมือนว่า "มันมีความหมายอะไรไหม
‎สิ่งที่เราทําไป มีบ้างไหม"

304
00:17:39,892 --> 00:17:44,146
‎และนั่นคือส่วนที่มืดมิด
‎ในช่วงเวลานั้น

305
00:17:45,272 --> 00:17:47,566
‎แต่... ไม่ ฉัน... และ...

306
00:17:47,566 --> 00:17:49,526
‎นั่นเป็นช่วงเวลานั้นค่ะ

307
00:17:49,526 --> 00:17:53,489
‎และฉันเล่าถึงมัน เพราะเรา
‎ล้วนผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นกันมา

308
00:17:53,489 --> 00:17:57,117
‎มันราวกับว่า เราทุกคนไม่สามารถ
‎เป็นประทีปแห่งความหวังได้ตลอดเวลา

309
00:17:57,117 --> 00:18:00,704
‎และฉันถูกเยาะเย้ยมากกว่าสามีของฉัน

310
00:18:00,704 --> 00:18:04,625
‎ผู้เป็นแสงสว่าง
‎ที่มีความหวังอยู่เสมอ

311
00:18:04,625 --> 00:18:08,128
‎และฉันโชคดีมาก
‎ที่ได้อยู่ร่วมบ้านกับเขา

312
00:18:08,128 --> 00:18:12,257
‎เพราะเขาทําให้ฉันสนใจอยู่กับความจริง

313
00:18:12,257 --> 00:18:16,845
‎แต่ใช่ อาวุธแห่งความกลัว
‎เป็นสิ่งที่อันตรายมาก

314
00:18:16,845 --> 00:18:20,474
‎ดูความโหดร้ายใดๆ ที่เคยเกิดขึ้น

315
00:18:20,474 --> 00:18:22,643
‎ในช่วงอดีตที่ผ่านมาของมนุษย์สิ

316
00:18:22,643 --> 00:18:25,270
‎การเป็นทาส การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‎สงครามทุกประเภท

317
00:18:25,270 --> 00:18:28,982
‎การเกลียดผู้หญิง อาชญากรรม
‎จากความเกลียดหรือกลัวพวกรักร่วมเพศ

318
00:18:28,982 --> 00:18:34,446
‎ทุกอย่างล้วนมาจากความกลัว
‎ความโลภ และการแสวงหาอํานาจ

319
00:18:34,446 --> 00:18:37,825
‎ดังนั้น มันเป็นเรื่องอันตราย

320
00:18:37,825 --> 00:18:41,411
‎มันอันตรายที่ได้แต่มองดูว่า

321
00:18:41,411 --> 00:18:44,456
‎ความกลัวนั้นมีอิทธิพลต่อชีวิตยังไง

322
00:18:44,456 --> 00:18:48,043
‎มันกําหนดว่าใครควรได้เรียนหนังสือ

323
00:18:48,043 --> 00:18:50,379
‎ใครควรได้รับความยุติธรรม

324
00:18:50,379 --> 00:18:53,549
‎บ่อยครั้ง ที่มีความแตกต่าง
‎ระหว่างการตีมือเบาๆ

325
00:18:53,549 --> 00:18:55,509
‎และการเอาเข่ากดไปที่คอ

326
00:18:56,135 --> 00:18:59,304
‎มันจึงต้องเป็นสิ่งที่เราพึงระลึกไว้

327
00:18:59,304 --> 00:19:02,099
‎และต้องเรียนรู้วิธีถอดรหัส
‎เรื่องแบบนี้ด้วยตัวเราเอง

328
00:19:02,099 --> 00:19:08,063
‎เพื่อที่ผู้นําทั้งหลายจะใช้
‎ความกลัวของเราไปทําร้ายกันเองไม่ได้

329
00:19:09,189 --> 00:19:12,234
‎มันเป็นหัวข้อที่อันตราย

330
00:19:12,234 --> 00:19:17,072
‎และอย่างที่คุณรู้ค่ะ โอปราห์
‎ในฐานะผู้ที่มีเวทีขนาดใหญ่

331
00:19:17,072 --> 00:19:18,824
‎และมีมานานมากแล้ว

332
00:19:18,824 --> 00:19:22,911
‎คุณรู้ว่ามันจะง่ายแค่ไหนถ้าคุณเลือก

333
00:19:22,911 --> 00:19:25,622
‎ที่จะใช้เวทีของคุณในแง่ลบ

334
00:19:25,622 --> 00:19:26,999
‎แต่ทําไมคุณถึงไม่ใช้

335
00:19:26,999 --> 00:19:29,918
‎ทําไม หลังจากตลอดหลายปีมานี้
‎คุณมีรายการทีวี

336
00:19:29,918 --> 00:19:33,297
‎คุณสร้างกระแสทําให้คนดู
‎ปั่นป่วนได้มากมายหลายเริ่อง

337
00:19:33,297 --> 00:19:37,634
‎แต่คุณเลือกไม่ทํามัน ทําไมเป็นแบบนั้น
‎บอกให้เข้าใจทีสิคะ

338
00:19:42,431 --> 00:19:45,934
‎ใช่ และเมื่อคุณเห็นคนอื่นใช้มัน

339
00:19:45,934 --> 00:19:49,104
‎เพื่อฉวยโอกาส

340
00:19:50,856 --> 00:19:55,903
‎มันน่าสลดใจ ฉันคิดว่าผู้คนมากมาย
‎ล้วนหดหู่และอึ้งไปตามกัน

341
00:19:55,903 --> 00:20:00,699
‎และคุณเล่าว่า เมื่อคุณสั่งซื้อ
‎ไม้ถักนิตติ้งทางออนไลน์

342
00:20:00,699 --> 00:20:04,661
‎- บอกว่าคุณมาถึงจุดที่ตกต่ํามากจริงๆ
‎- ใช่ ใช่ค่ะ

343
00:20:04,661 --> 00:20:08,540
‎คือฉันไม่รู้ว่าการถักนิตติ้ง
‎จะนําคุณออกมาจากสิ่งนั้นได้ยังไง

344
00:20:08,540 --> 00:20:09,958
‎- แต่ก็โอเคนะ
‎- ฉันรู้ดีค่ะ

345
00:20:09,958 --> 00:20:12,169
‎การถักนิตติ้งเป็นคําอุปมา

346
00:20:12,586 --> 00:20:14,254
‎แต่ฉันได้เรียนรู้วิธีการถักจริงๆ

347
00:20:14,254 --> 00:20:16,048
‎ฉันไม่ได้ถักอะไรให้คุณเลยเหรอ

348
00:20:16,048 --> 00:20:19,426
‎- อ้อ ฉันถัก นั่นเกลค่ะ
‎- ไม่ คุณถัก นั่นเกล

349
00:20:19,426 --> 00:20:20,636
‎หลานชายของเกล

350
00:20:20,636 --> 00:20:23,889
‎- คุณถักนิตติ้งได้สวยน่ารัก...
‎- ใช่ คือฉัน...

351
00:20:24,139 --> 00:20:25,390
‎ฉันถักเสื้อสเวตเตอร์ตัวนั้นนะ

352
00:20:25,390 --> 00:20:27,643
‎- ฉันถักเสื้อสเวตเตอร์ตัวนั้นเอง
‎- เสื้อสเวตเตอร์

353
00:20:27,643 --> 00:20:30,479
‎- คุณถักเสื้อสเวตเตอร์ตัวนั้น
‎- เสื้อนั่นให้ทารกน้อยน่ารัก

354
00:20:30,479 --> 00:20:31,521
‎ใช่ ลูก้า

355
00:20:32,231 --> 00:20:35,359
‎สิ่งที่ฉันได้จากการถัก

356
00:20:35,359 --> 00:20:38,528
‎คือมีสมาธิมากขึ้น

357
00:20:38,528 --> 00:20:42,616
‎มันช่วยให้จิตใจของฉันสงบลง

358
00:20:42,616 --> 00:20:45,369
‎ในแบบที่ฉันต้องการ
‎แบบว่า ในแง่ที่เหมือน

359
00:20:45,369 --> 00:20:47,913
‎เวลาคุณมีศรัทธากับอะไรสักอย่าง

360
00:20:47,913 --> 00:20:50,290
‎มันทําให้สมองของคุณหยุดคิด

361
00:20:50,290 --> 00:20:53,126
‎คืองี้ เราพยายามคิดหาทางออกมากมาย

362
00:20:53,126 --> 00:20:56,213
‎และจิตใจของเรา
‎เราควบคุมมันได้ไม่มากนัก

363
00:20:56,213 --> 00:20:58,507
‎นั่นคือเหตุผลที่คุณถอดใจไงคะ

364
00:20:58,507 --> 00:21:01,760
‎คุณต้องยอมแพ้ให้กับ
‎สิ่งที่ใหญ่กว่าคุณ

365
00:21:02,427 --> 00:21:06,056
‎แต่สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากสิ่งนั้น
‎สิ่งที่ฉันคลี่คลายได้

366
00:21:06,056 --> 00:21:10,978
‎คือเมื่อเราอยู่ในยุค
‎ที่ปัญหาดูใหญ่โตมากมาย

367
00:21:10,978 --> 00:21:12,271
‎และยากจนจัดการไม่ได้

368
00:21:12,271 --> 00:21:15,816
‎เราต้องทุ่มไปยัง
‎สิ่งที่เราควบคุมได้จริงๆ

369
00:21:15,816 --> 00:21:20,153
‎ทั้งหมดที่เราทําได้จริงๆ ก็คือ
‎การถักไหมพรมที่อยู่บนตักเรา

370
00:21:20,153 --> 00:21:21,989
‎และรู้อะไรไหม นั่นก็เพียงพอแล้ว

371
00:21:21,989 --> 00:21:25,450
‎เราอยู่ในโลกที่คิดว่า
‎อะไรยิ่งใหญ่ก็ยิ่งดี

372
00:21:25,450 --> 00:21:27,286
‎ซึ่งเรายุ่งวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา

373
00:21:27,286 --> 00:21:30,080
‎เราพยายามที่จะจัดการทุกอย่าง
‎ในแบบใหญ่โต

374
00:21:30,080 --> 00:21:31,999
‎ลูกๆ ของเราก็ต้องทําแบบนั้น

375
00:21:31,999 --> 00:21:35,502
‎เมื่อฉันได้รับจดหมาย
‎จากคนหนุ่มสาวในวัย 15 ว่า

376
00:21:35,502 --> 00:21:38,588
‎"ฉันต้องกอบกู้โลก
‎ฉันจะทําให้ย่านที่ฉันอยู่ดีขึ้น"

377
00:21:38,588 --> 00:21:43,093
‎และประเด็นของฉันคือคุณไม่มีพลัง
‎หรืออํานาจที่จะทําแบบนั้น

378
00:21:43,093 --> 00:21:45,178
‎คุณต้องตั้งใจกับการถักนิตติ้ง

379
00:21:45,178 --> 00:21:48,432
‎และถ้าคุณอายุ 12 หรือ 15
‎การถักนิตติ้งก็เหมือนการบ้านจ้ะ

380
00:21:48,432 --> 00:21:49,850
‎มันคือการต้องเรียนให้จบ

381
00:21:49,850 --> 00:21:53,645
‎และเหตุผล... บทเรียนที่ได้จาก
‎หนังสือเล่มนี้สําหรับฉันก็คือ

382
00:21:53,645 --> 00:21:56,940
‎เริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ
‎ที่คุณควบคุมได้

383
00:21:56,940 --> 00:21:59,151
‎- ถูกต้องค่ะ
‎- ควบคุมสิ่งที่คุณทําได้

384
00:21:59,151 --> 00:22:00,444
‎ถูกต้องเลย

385
00:22:00,444 --> 00:22:02,070
‎คุณรู้ไหม สาระสําคัญเรื่องหนึ่ง

386
00:22:02,070 --> 00:22:06,199
‎ที่โดดเด่นออกจาก The Light We Carry
‎สําหรับฉัน

387
00:22:06,199 --> 00:22:10,078
‎คือคุณได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี

388
00:22:10,078 --> 00:22:13,206
‎- ฉันโชคดี
‎- คุณถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี

389
00:22:13,206 --> 00:22:16,460
‎- ฉันโชคดีค่ะ
‎- คุณพระช่วย คุณมีพ่อแม่

390
00:22:16,460 --> 00:22:21,381
‎- ที่ยอดเยี่ยมและทรงพลังเหลือเชื่อ
‎- ใช่ๆ

391
00:22:21,381 --> 00:22:25,594
‎ใช่ ผู้ที่ห่วงใยคุณ
‎และมีความคิดที่เปิดกว้าง

392
00:22:25,594 --> 00:22:28,388
‎และฉันคิดว่า
‎สิ่งที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ก็คือ

393
00:22:28,388 --> 00:22:32,976
‎คุณได้อุทิศส่วนหนึ่งในหนังสือ
‎ให้กับ "พบกับคุณแม่ฉัน"

394
00:22:33,393 --> 00:22:36,438
‎และคําสอนล้ําค่าบางข้อของเธอ
‎ในเรื่องการเลี้ยงลูก

395
00:22:36,438 --> 00:22:39,858
‎หนึ่งในประโยคที่ฉันชอบมากคือ
‎"เลี้ยงดูลูกในแบบที่แกเป็น"

396
00:22:39,858 --> 00:22:41,526
‎- ถูกต้องที่สุด
‎- นั่นเยี่ยมมากค่ะ

397
00:22:41,526 --> 00:22:44,154
‎แต่ฉันยังคงมีความรู้สึกว่า

398
00:22:44,154 --> 00:22:47,115
‎โอ้โห ฉันหวังว่าเราทุกคน
‎จะได้พบกับพ่อของคุณ

399
00:22:47,115 --> 00:22:48,283
‎ใช่ค่ะ

400
00:22:48,283 --> 00:22:50,243
‎ฉันหวังว่าเราทุกคนจะได้พบเขา

401
00:22:50,243 --> 00:22:54,456
‎เพราะฉันคิดว่าข้อความ
‎ที่เขาส่งถึงคุณตอนเป็นเด็กสาว

402
00:22:54,456 --> 00:22:59,711
‎"ไม่มีใครทําให้
‎ลูกรู้สึกแย่กับตัวเองได้

403
00:22:59,711 --> 00:23:02,798
‎- ถ้าลูกรู้สึกดีกับตัวเอง..."
‎- ถูกต้อง

404
00:23:02,798 --> 00:23:05,759
‎- เป็นประเด็นหลักของหนังสือเล่มนี้
‎- ใช่

405
00:23:05,759 --> 00:23:07,052
‎- ใช่เลย
‎- ใช่

406
00:23:07,052 --> 00:23:08,845
‎ท้ายที่สุดแล้ว

407
00:23:08,845 --> 00:23:12,557
‎เราไม่สามารถควบคุม
‎สิ่งที่คนอื่นคิด พูด หรือทํา

408
00:23:12,557 --> 00:23:14,184
‎เราควบคุมไม่ได้

409
00:23:14,184 --> 00:23:18,271
‎แสงสว่างของเราจะขึ้นอยู่กับ
‎แสงของคนอื่นไม่ได้

410
00:23:18,271 --> 00:23:21,316
‎เพราะพวกเขาอาจไม่มีให้

411
00:23:21,316 --> 00:23:25,529
‎พ่อเป็นเหมือน
‎บทเรียนมีชีวิตสําหรับฉัน

412
00:23:25,529 --> 00:23:28,782
‎เพราะพ่อเป็นคนผิวดํา ชนชั้นแรงงาน

413
00:23:28,782 --> 00:23:32,285
‎อาจยากจน
‎ถึงแม้เราจะไม่รู้สึกว่าเรายากจน

414
00:23:32,285 --> 00:23:34,579
‎พ่อป่วยเป็นโรคปลอกประสาทอักเสบ

415
00:23:34,579 --> 00:23:39,334
‎และต้องต่อสู้ตลอดชีวิต
‎เพราะความพิการ

416
00:23:39,334 --> 00:23:43,213
‎และเราได้เห็นร่างกายของพ่อ
‎ทรุดโทรมลง

417
00:23:43,213 --> 00:23:48,176
‎ฉันเปิดเรื่องด้วยไม้เท้าของพ่อ
‎เพราะนั่นเป็นเครื่องมือสําคัญ

418
00:23:48,176 --> 00:23:50,929
‎คือแทนที่จะยอมแพ้ต่อชีวิต...

419
00:23:50,929 --> 00:23:55,308
‎เขาอาจยอมทิ้งทุกอย่าง
‎รับเงินคนพิการ

420
00:23:55,308 --> 00:23:57,435
‎และไม่ต้องทํางานสักวันในชีวิตก็ได้

421
00:23:57,435 --> 00:24:00,772
‎แต่พ่อเลือกที่จะใช้เครื่องมือ
‎อะไรก็ตามที่ต้องใช้แทน

422
00:24:00,772 --> 00:24:03,900
‎อย่างแรกคือไม้เท้า
‎และเมื่อมันช่วยไม่ได้แล้ว

423
00:24:03,900 --> 00:24:06,444
‎พ่อก็เปลี่ยนมาใช้ไม้ค้ําสองอัน

424
00:24:06,444 --> 00:24:09,531
‎และพอตอนหลังที่ไม้ค้ําใช้ไม่ได้แล้ว

425
00:24:09,531 --> 00:24:11,158
‎พ่อต้องการตัวช่วยเพิ่มเติม

426
00:24:11,158 --> 00:24:13,368
‎พ่อก็เอาอุปกรณ์ช่วยเดินมาใช้แทน

427
00:24:13,368 --> 00:24:15,787
‎ในที่สุด เขาก็ต้องใช้
‎รถเข็นติดเครื่องยนต์

428
00:24:15,787 --> 00:24:19,457
‎ตลอดทั้งชีวิตของเรา
‎แต่พ่อไม่เคยหยุด

429
00:24:19,457 --> 00:24:22,335
‎พ่อไม่เคยโทษใคร

430
00:24:22,335 --> 00:24:26,673
‎พ่อไม่เคยปล่อยให้
‎ความผิดหวังที่เขาคงรู้สึก

431
00:24:26,673 --> 00:24:28,216
‎มันไม่เคยทําให้พ่อย่อท้อ

432
00:24:28,216 --> 00:24:30,886
‎มันไม่ได้ทําให้พ่อคิดลบเลย

433
00:24:30,886 --> 00:24:33,096
‎พ่ออาจหกล้ม

434
00:24:33,096 --> 00:24:36,057
‎ฉันไม่รู้ว่าพ่อล้ม
‎ตอนเดินทางไปทํางานไหม

435
00:24:36,057 --> 00:24:39,227
‎แต่พ่อจะล้มที่บ้าน
‎เพราะเท้าสะดุดพรมเข้า

436
00:24:39,227 --> 00:24:43,398
‎และการเห็นพ่อของคุณล้มลงกับพื้น

437
00:24:44,566 --> 00:24:47,152
‎มันเผยความอ่อนแอทั้งหมดของเรา

438
00:24:47,152 --> 00:24:48,612
‎มันน่ากลัวจริงๆ

439
00:24:48,612 --> 00:24:52,199
‎แต่พ่อของฉันพยายามสุดกําลัง
‎เพื่อลุกขึ้นโดยเร็วและหัวเราะให้มัน

440
00:24:52,199 --> 00:24:54,993
‎เพราะเสียงหัวเราะ
‎ก็เป็นเครื่องมือหนึ่งเช่นกัน

441
00:24:54,993 --> 00:24:58,747
‎แต่สิ่งที่ฉันเรียนรู้จากพ่อ
‎ตามที่ฉันว่าไว้ในหนังสือ

442
00:24:58,747 --> 00:25:02,125
‎"คุณล้ม คุณลุก และคุณก้าวต่อไป"

443
00:25:02,709 --> 00:25:07,756
‎ดังนั้น หากพ่อสามารถพบแสงสว่าง
‎ในทุกสิ่งที่พ่อประสบอยู่

444
00:25:07,756 --> 00:25:10,258
‎เขาก็ย่อมเป็นแสงสว่าง
‎ให้กับผู้อื่นได้

445
00:25:10,258 --> 00:25:13,803
‎เพราะพ่อเป็นเหมือนพ่อ
‎ของคนมากมายที่ไม่มีพ่อ

446
00:25:13,803 --> 00:25:16,139
‎ในครอบครัวของฉัน ในชุมชนของฉัน

447
00:25:16,139 --> 00:25:21,645
‎พ่อเห็นแสงสว่างในตัวเอง
‎และสอนฉันว่านั่นคือหน้าที่ของฉัน

448
00:25:21,645 --> 00:25:23,855
‎ที่จะมองเห็นแสงสว่างในตัวเอง

449
00:25:23,855 --> 00:25:27,567
‎ใช่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทําไมฉันถึงชอบ
‎ให้มันเป็นประเด็นหลักในหนังสือ

450
00:25:27,567 --> 00:25:31,404
‎"ไม่มีใครทําให้คุณรู้สึกแย่
‎กับตัวเองได้ ถ้าคุณรู้สึกดี"

451
00:25:31,404 --> 00:25:34,032
‎และสิ่งที่คุณกล่าวไว้ใน
‎The Light We Carry

452
00:25:34,032 --> 00:25:39,579
‎คือมันเป็นหน้าที่ของคุณ
‎ที่จะต้องทําให้ตัวเองรู้สึกดี

453
00:25:39,579 --> 00:25:42,540
‎- นั่นคือความรับผิดชอบของคุณ
‎- ถูกต้องค่ะ

454
00:25:42,540 --> 00:25:45,126
‎นั่นทําให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเสมอ

455
00:25:45,126 --> 00:25:49,839
‎มันราวกับพ่อของฉันแสดงให้ฉันเห็น
‎ว่าฉันควบคุมชีวิตของฉันได้

456
00:25:49,839 --> 00:25:52,801
‎- ค่ะ
‎- ฉันควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้

457
00:25:52,801 --> 00:25:56,846
‎ฉันไม่ต้องรอให้ใครมาทําดีกับฉัน

458
00:25:56,846 --> 00:25:58,682
‎รอให้ใครมาให้ความยุติธรรมกับฉัน

459
00:25:58,682 --> 00:26:00,433
‎เรารู้ว่าชีวิตไม่ยุติธรรม

460
00:26:00,433 --> 00:26:05,689
‎เมื่อฉันนึกถึงพ่อ
‎เมื่อไรก็ตามที่ฉันรู้สึกสมเพชตัวเอง

461
00:26:05,689 --> 00:26:11,278
‎สงสารตัวเอง หรือรู้สึก
‎เหมือนมันเป็นความผิดของคนอื่น

462
00:26:11,278 --> 00:26:16,324
‎ฉันจะคิดถึงพ่อ
‎และนั่นทําให้ฉันมุ่งมั่นและพุ่งตรงไป

463
00:26:16,324 --> 00:26:19,452
‎มีความคิดที่แจ่มใส และรู้สึกขอบคุณ

464
00:26:19,452 --> 00:26:23,873
‎ในแบบที่ฉัน คือมันเหมือนของขวัญ

465
00:26:23,873 --> 00:26:28,586
‎คุณต่อประโยคนี้ได้ไหม
‎"ฉันยังได้ยินเสียงพ่อ..."

466
00:26:29,421 --> 00:26:30,630
‎อยู่ทุกเมื่อ

467
00:26:30,630 --> 00:26:34,050
‎คือมันอยู่ลึกในใจไม่ว่าเมื่อไหร่

468
00:26:34,050 --> 00:26:36,553
‎เสียงของพ่อดังก้องอยู่ในหัวของฉัน

469
00:26:36,553 --> 00:26:42,309
‎เสียงของพ่ออยู่กับฉัน
‎ในวันแรกของฉันที่พรินซ์ตัน

470
00:26:42,309 --> 00:26:46,896
‎การปักหลักอยู่ในปราการ
‎แห่งชนชั้นสูงนี้

471
00:26:46,896 --> 00:26:51,568
‎และพ่ออยู่กับฉันในวันแรก
‎ที่สํานักงานกฎหมาย

472
00:26:51,568 --> 00:26:53,320
‎และแม้หลังจากที่พ่อเสียชีวิต

473
00:26:53,320 --> 00:26:55,905
‎พ่อก็ยังเดินนําฉันไปตามทางเดิน

474
00:26:55,905 --> 00:26:59,367
‎เพราะพ่อเป็นแบบอย่างให้ฉัน
‎เลือกคนที่ฉันควรได้

475
00:26:59,367 --> 00:27:01,745
‎ฉันจึงสามารถมองเห็นบารัค

476
00:27:01,745 --> 00:27:06,666
‎ฉันสามารถมองเห็นเขา
‎โดยมองข้ามสิ่งภายนอกทั้งหมด

477
00:27:06,666 --> 00:27:10,295
‎และสิ่งภายนอกที่ว่า
‎มันคือดีมากเลยค่ะสาวๆ แต่...

478
00:27:13,006 --> 00:27:18,595
‎แต่ฉันเห็นได้ว่าอะไรคือ
‎สิ่งสําคัญที่ต้องมองหาในตัวผู้ชาย

479
00:27:18,595 --> 00:27:23,558
‎ตอนนี้พ่ออยู่กับฉัน
‎พ่ออยู่กับฉันบนเวทีนี้

480
00:27:23,558 --> 00:27:29,439
‎พ่อเป็นสิ่งที่ฉันสัมผัสได้
‎เมื่อฉันพยายามพูดความจริงกับผู้คน

481
00:27:29,439 --> 00:27:32,609
‎และแสดงตัวตนที่แท้จริง
‎และความเปราะบางของฉันออกมา

482
00:27:32,609 --> 00:27:34,444
‎พ่ออยู่ที่นั่นทุกเวลา

483
00:27:35,111 --> 00:27:39,866
‎ฉันชอบที่คุณบอกว่า
‎ท่านช่วยคุณในหลายๆ ทาง

484
00:27:39,866 --> 00:27:44,621
‎ให้คุณสามารถเห็นสิ่งที่คุณต้องเห็น
‎ในตัวบารัค โอบามา

485
00:27:44,621 --> 00:27:46,581
‎เราขอพูดถึงสามีของคุณสักแป๊บได้ไหม

486
00:27:46,581 --> 00:27:49,876
‎- อ๋อ เชิญค่ะ ได้เลย
‎- โอเค

487
00:27:49,876 --> 00:27:55,965
‎ผู้คนพยายามจับเอา
‎เรื่องราวความรักของคุณ

488
00:27:55,965 --> 00:27:59,552
‎- นั่นไงล่ะ
‎- พวกเขาพยายามจับเรื่องราวความรัก

489
00:27:59,552 --> 00:28:05,642
‎เอามาสร้างหนัง ละคร
‎ทําซีรีส์เรื่องสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง

490
00:28:05,642 --> 00:28:08,395
‎พวกเขาทํา พยายามทําแล้ว
‎แต่ทําไม่สําเร็จ

491
00:28:08,395 --> 00:28:09,938
‎- จริง
‎- พวกเขาเข้าไม่ถึง

492
00:28:09,938 --> 00:28:14,818
‎แต่คุณสรุปได้ครบถ้วน
‎แค่ในประโยคเดียว

493
00:28:14,818 --> 00:28:17,195
‎ที่ทรงพลังมาก เมื่อฉันอ่าน

494
00:28:17,195 --> 00:28:19,906
‎มันทําให้ฉันหยุดอ่านและน้ําตาคลอ

495
00:28:19,906 --> 00:28:22,075
‎คุณจําได้ไหมว่าประโยคนั้น
‎ในหนังสือคืออะไร

496
00:28:22,075 --> 00:28:23,201
‎ไม่ มันคืออะไรคะ

497
00:28:23,201 --> 00:28:26,037
‎ฉันไม่รู้ว่าประโยคไหน
‎ที่ทําให้คุณร้องไห้

498
00:28:26,037 --> 00:28:28,873
‎โอเค ประโยค...

499
00:28:28,873 --> 00:28:31,334
‎คุณพูดถึงเรื่องที่คุณ
‎อาศัยในบ้านหลายหลัง

500
00:28:33,378 --> 00:28:39,300
‎- และ "และบารัคคือบ้านของฉัน"
‎- อ๋อ และบารัคคือบ้านของฉัน

501
00:28:39,300 --> 00:28:40,802
‎- ใช่
‎- "บารัคคือบ้านของฉัน"

502
00:28:40,802 --> 00:28:43,138
‎- บารัคคือบ้านของฉัน
‎- "บารัคคือบ้านของฉัน"

503
00:28:43,138 --> 00:28:44,305
‎ใช่ เขาเป็นบ้านของฉัน

504
00:28:44,305 --> 00:28:48,059
‎ตอนนี้กลับบ้านและดูว่าคุณ
‎ถามคําถามนั้นกับตัวเองได้หรือไม่

505
00:28:50,937 --> 00:28:52,480
‎กับคนที่คุณอยู่ด้วย

506
00:28:52,480 --> 00:28:53,815
‎คุณงี่เง่าน่า

507
00:28:55,400 --> 00:28:57,360
‎พวกเขาเป็นบ้านของคุณไหม

508
00:28:58,278 --> 00:29:02,449
‎และฉันขอบคุณมาก
‎ที่คุณเล่าให้เราฟังอย่างละเอียด

509
00:29:02,449 --> 00:29:05,118
‎ถึงการเดินทางไปฮาวายครั้งแรก

510
00:29:05,118 --> 00:29:08,329
‎เพราะเมื่อคุณมาถึงฮาวายครั้งแรก
‎คุณมองหา...

511
00:29:08,329 --> 00:29:10,457
‎และฉันเข้าใจว่าทําไม
‎คุณเป็นผู้หญิงทํางาน

512
00:29:10,457 --> 00:29:12,041
‎และไม่เคยไปฮาวายมาก่อน

513
00:29:12,041 --> 00:29:14,294
‎คุณจึงมองหาฮาวาย
‎ในแบบซีรีส์ฮาวายไฟฟ์-โอ

514
00:29:14,294 --> 00:29:15,837
‎ซึ่งพวกคุณที่จําซีรีส์เรื่องนั้นได้

515
00:29:15,837 --> 00:29:19,132
‎- ไหมไทยกับพระอาทิตย์ตกบนชายหาด
‎- ไหมไทยกับฮันนีมูน...

516
00:29:19,132 --> 00:29:20,383
‎และห้องฮันนีมูนสวีท

517
00:29:20,383 --> 00:29:21,926
‎แต่ว่า...

518
00:29:21,926 --> 00:29:25,138
‎ใช่ แต่มันเป็นการเดินทางกลับบ้าน
‎เพื่อเยี่ยมครอบครัวของเขาแทน

519
00:29:25,138 --> 00:29:26,514
‎นั่นคือบ้านของเขา

520
00:29:26,514 --> 00:29:29,100
‎เขาไม่ได้กลับไปพักผ่อนที่เกาะ

521
00:29:29,100 --> 00:29:31,519
‎เขาจะกลับไปอยู่กับครอบครัวของเขา

522
00:29:31,519 --> 00:29:35,440
‎แต่ฉันยังสาวอยํู่
‎และที่ชิคาโกอากาศหนาวมาก

523
00:29:35,440 --> 00:29:37,567
‎และฉันคิดว่า
‎"ฉันจะไปฮาวายกับสามีของฉัน

524
00:29:37,567 --> 00:29:39,152
‎มันจะต้องสุดแสนโรแมนติก"

525
00:29:41,613 --> 00:29:45,116
‎พอเครื่องลงจอด เราก็ตรงไปที่
‎อะพาร์ตเมนต์ของตากับยาย

526
00:29:45,116 --> 00:29:46,326
‎ไม่เจอมหาสมุทร

527
00:29:46,326 --> 00:29:49,245
‎มีแต่ตึกสูงลิบลิ่วขึ้นไปที่ชั้นสิบ

528
00:29:49,245 --> 00:29:53,249
‎เดินเข้าไป
‎ดูเหมือนบ้านปู่ย่าของฉันเลย

529
00:29:53,249 --> 00:29:56,795
‎เหมือนอยู่ทางใต้ของชิคาโกเลย
‎ซึ่งมันเยี่ยมมากเลยนะ

530
00:29:56,795 --> 00:29:57,754
‎- ถูกไหม
‎- ค่ะ

531
00:29:57,754 --> 00:30:02,133
‎การได้รู้ว่าฉันคุ้นเคย
‎กับครอบครัวของเขา ถูกไหม

532
00:30:02,133 --> 00:30:04,344
‎จากนั้นเราก็ซุกตัวกอดกัน
‎ทีวีฉายเรื่องอะไรนะ

533
00:30:04,344 --> 00:30:05,845
‎รายการ 60 นาที

534
00:30:05,845 --> 00:30:10,308
‎และคุณรู้ไหม พวกเขาดึงถาดทีวีออกมา

535
00:30:10,308 --> 00:30:13,561
‎และฉันคิดว่าเราน่าจะกิน
‎แซนด์วิชทูน่ากับผักดองหวาน

536
00:30:13,561 --> 00:30:15,480
‎ฉันแบบว่า "ใช่ ฉันชอบสิ่งนี้"

537
00:30:15,480 --> 00:30:17,273
‎แต่บางวันคุณก็ไปเที่ยวทะเล

538
00:30:17,273 --> 00:30:18,858
‎แล้วฉันก็ชอบช่วงเวลาที่เขาพูดว่า

539
00:30:18,858 --> 00:30:21,277
‎- "โอเค ไปกันเถอะ"
‎- "เราจะกลับไปหาตากับยาย"

540
00:30:21,277 --> 00:30:23,905
‎- "พวกเราจะกลับบ้านกัน"
‎- แบบว่า "แหม" แบบนั้นเลย

541
00:30:23,905 --> 00:30:25,615
‎ฉันยังเด็กและงี่เง่า
‎และเริ่มรู้สึกว่า

542
00:30:25,615 --> 00:30:30,119
‎"ฉันไม่รู้ว่าชอบสิ่งนี้ไหม
‎มันไม่โรแมนติกอย่างที่คิด"

543
00:30:30,119 --> 00:30:31,538
‎ฉันไม่ได้ทําท่าแบบนั้นหรอก

544
00:30:31,538 --> 00:30:34,958
‎แม่ฉันจะได้รู้ว่าฉันไม่ได้ทําตัว
‎เหมือนคนที่ถูกตามใจ

545
00:30:34,958 --> 00:30:36,459
‎- ฉันออกจะ...
‎- แต่คุณคิดว่า

546
00:30:36,459 --> 00:30:38,920
‎- "แล้วฮาวาย ไฟฟ์-โอมันอยู่ไหน"
‎- ใช่ อยู่ที่ไหน...

547
00:30:38,920 --> 00:30:40,588
‎ถูกต้องเลย

548
00:30:40,588 --> 00:30:43,550
‎แต่ฉันสรุปเรื่องราวโดยบอกว่า

549
00:30:43,550 --> 00:30:47,220
‎สิ่งที่บารัคแสดงให้ฉันเห็น
‎คือตัวตนที่แท้จริงของเขา

550
00:30:47,220 --> 00:30:50,306
‎และบางครั้งเวลาคนมองหาคู่ชีวิต

551
00:30:50,306 --> 00:30:53,476
‎เราจะมองหาสิ่งที่เราคิดว่าเป็น
‎ไหมไทยและพระอาทิตย์ตกดิน

552
00:30:53,476 --> 00:30:56,771
‎และสิ่งที่เราต้องการคือใครสักคน
‎ที่เคารพและรักครอบครัวของตน

553
00:30:56,771 --> 00:30:59,274
‎- และจะคอยช่วยเหลือ...
‎- และแสดงให้คุณเห็นสิ่งนั้น

554
00:30:59,274 --> 00:31:01,818
‎- ครั้งแล้วครั้งเล่า
‎- พวกเขาจะแสดงให้คุณเห็นสิ่งนั้น

555
00:31:01,818 --> 00:31:05,238
‎และบารัคเห็นคุณค่าของเวลา
‎ที่อยู่ร่วมกับครอบครัว

556
00:31:05,238 --> 00:31:06,573
‎มันดีนะที่ได้ไปเที่ยวทะเล

557
00:31:06,573 --> 00:31:10,702
‎แต่การไปที่นั่นเพื่อพบแม่ ยาย
‎และน้องสาวของเขา

558
00:31:10,702 --> 00:31:14,831
‎ช่วยพวกเขาผ่านปัญหาต่างๆ
‎เขาเป็นหลักของครอบครัว

559
00:31:14,831 --> 00:31:18,585
‎และขอฉันบอกคุณนะ เขาคอยช่วยเหลือ

560
00:31:18,585 --> 00:31:21,462
‎ฉันและลูกๆ แบบนั้นเสมอ

561
00:31:21,462 --> 00:31:25,091
‎เขาจะมาอยู่ที่นั่น
‎เมื่อเราต้องการเขา

562
00:31:25,091 --> 00:31:27,343
‎และนั่นคือสิ่งที่
‎เขาแสดงให้ฉันเห็นที่ฮาวาย

563
00:31:27,343 --> 00:31:29,345
‎ตอนที่ฉันพยายามจะไปชายหาด

564
00:31:30,179 --> 00:31:32,807
‎ฉันคิดว่าสิ่งที่เราชื่นชม

565
00:31:32,807 --> 00:31:36,644
‎ทั้งในหนังสือบีคัมมิ่งและใน
‎The Light We Carry

566
00:31:36,644 --> 00:31:41,566
‎คือการที่คุณเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา
‎เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคุณ

567
00:31:41,566 --> 00:31:44,485
‎เกี่ยวกับชีวิตคุณ
‎และการที่ทุกอย่างไม่ได้สมบูรณ์แบบ

568
00:31:44,485 --> 00:31:48,031
‎คุณบอกว่าต้องใช้เวลา
‎และการฝึกฝนอย่างมาก

569
00:31:48,031 --> 00:31:51,075
‎เพื่อให้คุณผ่านความขัดแย้ง
‎ของพวกคุณไปได้

570
00:31:51,075 --> 00:31:54,579
‎- แล้วสไตล์ของคุณกับเขาเป็นยังไง
‎- ค่ะ

571
00:31:54,579 --> 00:31:58,207
‎รู้ไหม ฉันเคยพูดเรื่องนี้กับเขา
‎ฉันเคยพูดเรื่องนี้มาก่อน

572
00:31:58,207 --> 00:32:01,336
‎สิ่งหนึ่งที่แตกต่าง
‎ในการแสดงความรักของเราก็คือ

573
00:32:01,336 --> 00:32:04,923
‎เพราะครอบครัวของเขาอยู่ไกล
‎และเดินทางบ่อย

574
00:32:04,923 --> 00:32:08,343
‎เขาจึงต้องรู้จักการรักทางไกล

575
00:32:08,343 --> 00:32:13,848
‎และนั่นหมายความว่าต้องพูดคุยกัน
‎มากขึ้น แสดงความรักมากขึ้น

576
00:32:13,848 --> 00:32:15,600
‎แตะเนื้อต้องตัวมากขึ้น คุณรู้ไหม...

577
00:32:15,600 --> 00:32:18,269
‎- "ฉันรักคุณ" อะไรแบบนั้น
‎- ใช่ "ผมรักคุณๆ"

578
00:32:18,269 --> 00:32:20,521
‎- "รักนะ รักเหมือนกัน" แบบนั้น
‎- ใช่

579
00:32:21,731 --> 00:32:23,733
‎ฉันโตมาในที่ที่ทุกคน

580
00:32:23,733 --> 00:32:26,277
‎อยู่ห่างกันไม่เกินแปดช่วงตึก

581
00:32:26,277 --> 00:32:29,906
‎ป้าและลุงของฉันทั้งหมด
‎ลุงใหญ่และลูกพี่ลูกน้อง

582
00:32:29,906 --> 00:32:32,533
‎และทุกคนฉลองวันเกิดกัน

583
00:32:32,533 --> 00:32:35,078
‎เราจึงอยู่ด้วยกันทุกสุดสัปดาห์

584
00:32:35,078 --> 00:32:37,997
‎สัปดาห์ละสองครั้ง
‎และ "สุขสันต์วันเกิด" เราทําแบบนั้น

585
00:32:37,997 --> 00:32:40,291
‎เราอยู่ด้วยกันเสมอ
‎มันจึงเหมือนกับว่า "บาย

586
00:32:40,291 --> 00:32:43,836
‎ฉันไม่ต้องบอกรักมั้ง
‎เพราะวันเสาร์ก็จะเจอกันอีกแล้ว"

587
00:32:45,505 --> 00:32:49,300
‎ดังนั้น สําหรับฉัน
‎ความรักคือการมาหา ประมาณว่า

588
00:32:49,300 --> 00:32:53,012
‎"เออๆ หยุดจูบฉันสักที
‎ไปซักผ้าไป"

589
00:32:54,138 --> 00:32:57,433
‎และเรายังแตกต่างกันทางอารมณ์

590
00:32:57,433 --> 00:33:00,520
‎เดาสิว่าฉันเป็นแบบไหน
‎ออกจะหัวร้อนนะคะ

591
00:33:01,312 --> 00:33:02,897
‎เป็นคนช่างพูด โกรธง่ายด้วย

592
00:33:02,897 --> 00:33:06,275
‎แบบว่า "ว่าไงนะ"
‎บารัคอยากคุยกันอย่างมีเหตุผล

593
00:33:06,275 --> 00:33:10,321
‎และฉันแบบว่า "มีเหตุผลเหรอ
‎เหตุผลไม่ได้ทําให้ฉันมีเหตุผลนะ

594
00:33:10,321 --> 00:33:11,656
‎ฉันโกรธอยู่

595
00:33:11,656 --> 00:33:13,866
‎อย่ามาหาฉันด้วย
‎แล้วพูดเหตุผลหนึ่ง สอง สาม

596
00:33:13,866 --> 00:33:16,411
‎คุณควรออกไปซะ
‎และปล่อยให้ฉันใจเย็นลง

597
00:33:18,079 --> 00:33:20,415
‎ฉันไม่อยากฟังเหตุผลนั้นเลยสักนิด

598
00:33:20,415 --> 00:33:23,835
‎โอเค แล้วระยะเวลาใจเย็น
‎สําหรับคุณคือแค่ไหน

599
00:33:23,835 --> 00:33:26,504
‎แน่นอนว่า สิ่งที่เขาคิดไว้คือ

600
00:33:26,504 --> 00:33:28,798
‎"โอเค นั่นห้านาทีแล้ว
‎คุณพร้อมที่จะคุยหรือยัง"

601
00:33:28,798 --> 00:33:30,341
‎มันแบบว่า "มันพอที่ไหนยะ"

602
00:33:32,176 --> 00:33:33,970
‎มันต้องใช้เวลา

603
00:33:33,970 --> 00:33:35,513
‎ต้องใช้เวลา อาจเป็นหลายชั่วโมง

604
00:33:35,513 --> 00:33:37,765
‎บางครั้งอาจเป็นหลายวัน
‎ที่ฉันแค่ไม่...

605
00:33:37,765 --> 00:33:39,726
‎ฉันแค่ไม่อยากคุยกับคุณตอนนี้

606
00:33:39,726 --> 00:33:41,060
‎แต่เราต้องเรียนรู้ ...

607
00:33:41,060 --> 00:33:43,980
‎แต่ประเด็นคือ
‎เราต้องเรียนรู้วิธีการประนีประนอม

608
00:33:43,980 --> 00:33:47,316
‎ฉันต้องเรียนรู้ว่า
‎ฉันจะอาละวาดเขาไม่ได้

609
00:33:47,316 --> 00:33:51,571
‎แต่เขาก็ต้องให้พื้นที่
‎ให้ฉันสงบสติอารมณ์ด้วย

610
00:33:51,571 --> 00:33:52,989
‎นั่นคือบทเรียน

611
00:33:52,989 --> 00:33:56,451
‎เรายังฝึกเรื่องนั้นกันอยู่
‎แต่ฉันเล่าเรื่องนี้

612
00:33:56,451 --> 00:33:59,996
‎เพราะฉันเห็นคู่หนุ่มสาวมากมาย

613
00:33:59,996 --> 00:34:03,416
‎ที่ไม่รู้ว่าการแต่งงาน
‎ที่แท้จริงคืออะไร

614
00:34:03,416 --> 00:34:04,375
‎รู้ไหมคะ

615
00:34:04,375 --> 00:34:06,335
‎พวกเขาใช้เวลามากขึ้น

616
00:34:06,335 --> 00:34:10,298
‎ในการเลือกชุดที่สาม
‎สําหรับงานแต่งงานและงานเลี้ยง

617
00:34:10,298 --> 00:34:13,468
‎และกระดานอวยพรประดับดอกไม้
‎ที่อยากได้

618
00:34:13,468 --> 00:34:16,596
‎และวางแผนงานฉลองสละโสดหนสาม

619
00:34:16,596 --> 00:34:19,974
‎คุณใช้เงินมากเกินไปกับงานแต่งงาน

620
00:34:20,808 --> 00:34:22,101
‎เกินไปมาก

621
00:34:22,101 --> 00:34:24,312
‎- และ...
‎- ใช่ วันครบรอบต่างหากที่ควรจัดใหญ่

622
00:34:24,312 --> 00:34:27,732
‎- งานครบรอบสิต้องจัดหนัก
‎- วันครบรอบนี่ต้องงานใหญ่

623
00:34:27,732 --> 00:34:30,943
‎แต่เราต้องซื่อสัตย์ต่อผู้คน

624
00:34:30,943 --> 00:34:34,197
‎ฉันเชื่อว่าพวกเราหลายคน
‎ต้องยอมรับว่าเราต้องทุ่มเท

625
00:34:34,197 --> 00:34:36,908
‎เป็นอย่างมากเพื่อสร้างชีวิต
‎ร่วมกันกับอีกคนหนึ่ง

626
00:34:36,908 --> 00:34:41,204
‎สําหรับฉัน มันก็ไม่ได้
‎ขัดแย้งกันเท่าไหร่นะ

627
00:34:41,204 --> 00:34:43,122
‎- ฉันหมายถึง...
‎- สิ่งที่ขัดแย้งคือ

628
00:34:43,122 --> 00:34:46,626
‎คนอย่างระดับคุณไม่ยอมรับ

629
00:34:46,626 --> 00:34:48,336
‎ถูกต้องที่สุด

630
00:34:48,336 --> 00:34:51,964
‎เหมือนกับว่า
‎"แฮชแท็กเป้าหมายความสัมพันธ์"

631
00:34:51,964 --> 00:34:54,967
‎และฉันก็แบบ
‎"ในรูปนั้นฉันโกรธเขาอยู่"

632
00:34:54,967 --> 00:34:55,968
‎ไม่เพียงแค่นั้น...

633
00:35:02,642 --> 00:35:06,062
‎คุณเลยบอกเกลช่วงทัวร์ที่ฟิลาเดลเฟีย

634
00:35:06,062 --> 00:35:08,064
‎ซึ่งแค่เมื่อสองสามสัปดาห์ก่อนเอง

635
00:35:08,064 --> 00:35:09,816
‎ว่าในชีวิตคู่ 30 ปี

636
00:35:09,816 --> 00:35:11,901
‎มีอยู่สิบปี ที่คุณทนสามีไม่ได้

637
00:35:11,901 --> 00:35:13,444
‎- แน่นอน
‎- แล้วจากนั้น...

638
00:35:13,444 --> 00:35:15,655
‎คุณรู้ไหม
‎และทุกคนพูดว่า "พระเจ้าช่วย"

639
00:35:15,655 --> 00:35:17,824
‎ใช่ โซเชียลมีเดียปั่นป่วนไปเลย
‎แบบว่า...

640
00:35:17,824 --> 00:35:21,035
‎- ฉันแบบ "มันตั้ง 30 ปีแล้วนะ"
‎- ดูมิเชลล์ โอบามาสิแฉหมดเปลือกเลย

641
00:35:21,035 --> 00:35:22,745
‎- จงใช้ชีวิตในความเป็นจริง
‎- แน่นอน

642
00:35:22,745 --> 00:35:25,373
‎นั่นเป็นเพราะโซเชียลมีเดีย
‎มีทุกอย่าง ยกเว้นความจริงไง

643
00:35:25,957 --> 00:35:29,752
‎พวกเขาไม่รู้จักโซเชียลมีเดียของจริง
‎ต่อให้มันเสยหน้าเข้าให้แล้วก็เหอะ

644
00:35:29,752 --> 00:35:32,672
‎แต่ทําไมคุณถึงได้ไม่พอใจแบบนั้น

645
00:35:32,672 --> 00:35:36,801
‎- ตอนคุณบอกว่า 30 ปี...
‎- ก็เพราะคนหนุ่มสาวนึกภาพไม่ออก

646
00:35:36,801 --> 00:35:39,929
‎กับการไม่มีความสุขเพียงนาทีเดียว
‎นับประสาอะไรกับสิบปี

647
00:35:39,929 --> 00:35:43,182
‎มันแบบ "ฉันไม่...
‎ฉันคู่ควรกับการมีความสุข"

648
00:35:43,182 --> 00:35:48,104
‎แล้วก็แบบว่า "ใครพูดแบบนั้น
‎คุณได้ยินมาจากไหน"

649
00:35:49,147 --> 00:35:52,733
‎ฉันไม่เคยถูกเลี้ยงดูมาแบบนั้น
‎ความสุขส่วนตัว

650
00:35:52,733 --> 00:35:56,487
‎และความรู้สึกในครอบครัวของฉัน
‎มันแบบว่า "คุณนั่งลงดีกว่า

651
00:35:56,487 --> 00:35:58,614
‎ฉันไม่สนใจสิ่งที่คุณพูดถึงหรอกนะ"

652
00:36:00,783 --> 00:36:06,706
‎แต่คุณรู้ไหม ประเด็นคือ
‎คุณจะต้องเจอช่วงเวลาที่ยากลําบาก

653
00:36:06,706 --> 00:36:10,168
‎เพราะถ้าคุณแต่งงานมา 30 ปี
‎และมีสิบปีที่ย่ําแย่

654
00:36:10,168 --> 00:36:12,962
‎ฉันรับความเสี่ยงนั้นได้นะ

655
00:36:12,962 --> 00:36:18,843
‎ฉันขอบอกว่าบังเอิญที่ช่วงเวลานั้น
‎มาพร้อมกับตอนที่เด็กๆ เกิดพอดี

656
00:36:21,095 --> 00:36:24,390
‎เด็กสองคนนั้นทําลายความรักจนหมด

657
00:36:24,390 --> 00:36:27,101
‎พวกเธอดูดมันออกจากบ้านไปเลย

658
00:36:27,852 --> 00:36:32,899
‎พวกเธอมาพร้อมความน่ารัก
‎และต้องกินตลอดเวลา

659
00:36:32,899 --> 00:36:37,528
‎และไม่สามารถสื่อสารได้เลย
‎แถมเราโกรธลูกก็ไม่ได้

660
00:36:37,528 --> 00:36:39,572
‎คือพวกแกน่ารักนะ พวกแกเป็นลูกของเรา

661
00:36:39,572 --> 00:36:44,452
‎แล้วจะมีใครในบ้านที่ฉันจะโทษได้
‎"อ้อ คุณนั่นแหละ

662
00:36:45,912 --> 00:36:48,664
‎มันเป็นความผิดของคุณ บารัค โอบามา"

663
00:36:51,334 --> 00:36:55,630
‎แล้วจากนั้น ลูกๆ ก็โตขึ้น
‎แล้วก็ออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น

664
00:36:55,630 --> 00:36:59,675
‎และมันก็แบบว่า "คุณอยู่นี่เอง

665
00:36:59,675 --> 00:37:02,345
‎ที่รักของฉัน ฉันจําคุณได้"

666
00:37:02,345 --> 00:37:04,472
‎นั่นคือประมาณสิบปีเลยค่ะ

667
00:37:05,181 --> 00:37:08,351
‎- คือฟังนะ...
‎- ตอนนี้เรื่องโรแมนติกคืออะไรคะ

668
00:37:08,351 --> 00:37:10,686
‎- อะไรที่คุณคิดว่าโรแมนติก
‎- โรแมนติกคือ...

669
00:37:10,686 --> 00:37:14,523
‎ฉันชอบเวลาที่สามีของฉัน
‎วางแผนบางอย่างค่ะ

670
00:37:14,523 --> 00:37:17,401
‎เพราะมันยากที่จะวางแผน

671
00:37:17,401 --> 00:37:20,071
‎เมื่อคุณเป็นประธานาธิบดี
‎หรืออดีตประธานาธิบดี ถูกไหม

672
00:37:20,071 --> 00:37:22,073
‎ถ้าเขาทําให้ฉันประหลาดใจด้วย...

673
00:37:22,073 --> 00:37:26,661
‎และเขาจะพอใจกับตัวเองมาก
‎เมื่อเขาทําเรื่องบางเรื่องสําเร็จ

674
00:37:26,661 --> 00:37:32,750
‎และวันครบรอบแต่งงาน 30 ปีของเรา
‎อาจเป็นเรื่องโรแมนติกล่าสุดที่เขาทํา

675
00:37:32,750 --> 00:37:35,628
‎เพราะเขาพาเราไปฮันนีมูนกันใหม่

676
00:37:35,628 --> 00:37:40,466
‎ซึ่งคือการขับรถไปตามชายฝั่งแปซิฟิก
‎เหมือนตอนเราแต่งงานกันครั้งแรก

677
00:37:40,466 --> 00:37:46,347
‎เราเริ่มต้นที่ซานฟรานซิสโก
‎เช่ารถแล้วขับผ่านบิ๊กเซอร์

678
00:37:46,347 --> 00:37:50,268
‎แวะชื่นชมเรดวูดส์
‎และขับผ่านซานตาบาร์บารา

679
00:37:50,268 --> 00:37:53,437
‎แล้วไปจบที่แอลเอ
‎และมันมีแค่เราสองคน

680
00:37:53,437 --> 00:37:54,605
‎และเขาทําแบบนั้น

681
00:37:54,605 --> 00:37:57,566
‎คืองี้มันไม่ใช่แค่เราสองคน
‎เพราะเราอยู่ในขบวนรถบุคคลสําคัญ

682
00:37:57,566 --> 00:38:01,279
‎และมีเจ้าหน้าที่
‎กับรถอีกสามคันตามหลังมา

683
00:38:01,279 --> 00:38:05,783
‎ในรูปนั้นมีคนประมาณ 12 คน
‎พยายามซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง

684
00:38:06,826 --> 00:38:09,453
‎มันเปลี่ยนไป แต่ทุกคนก็ตื่นเต้นมาก

685
00:38:09,453 --> 00:38:13,374
‎เจ้าหน้าที่ทั้งหมดของเขาแบบว่า
‎"ท่าน เราจะเดินกันต่อ"

686
00:38:13,374 --> 00:38:16,794
‎และพวกเขาพยายามที่จะหลบๆ

687
00:38:16,794 --> 00:38:18,087
‎พร้อมผู้ช่วยทั้งหมดของเรา

688
00:38:18,087 --> 00:38:20,047
‎เราไปเที่ยวกันเป็นกลุ่มใหญ่เลยค่ะ

689
00:38:20,047 --> 00:38:22,341
‎- แต่เขาวางแผนไว้นะ
‎- มันโรแมนติกดี

690
00:38:22,341 --> 00:38:26,429
‎มันโรแมนติกมาก มันน่ารักมากๆ

691
00:38:26,429 --> 00:38:29,307
‎- และเขาไม่ได้ตีกอล์ฟ แม้แต่หนเดียว
‎- โอเค ไม่ตีเลยเหรอ

692
00:38:29,974 --> 00:38:34,353
‎โอเค ดังนั้นในหนังสือบีคัมมิ่ง
‎คุณเล่าให้เราฟังเยอะมาก

693
00:38:34,353 --> 00:38:36,188
‎เกี่ยวกับช่วงหลายปีที่เขาไม่อยู่

694
00:38:36,188 --> 00:38:37,732
‎และหลายปีเหล่านั้น

695
00:38:37,732 --> 00:38:41,819
‎ฉันคิดว่าเมื่อคุณรู้สึกแย่
‎ในความสัมพันธ์ ในชีวิตคู่

696
00:38:41,819 --> 00:38:46,907
‎ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปไหม
‎เพราะเขาอยู่บ้านแล้ว

697
00:38:47,783 --> 00:38:51,495
‎แบบที่ภรรยาทุกคนคงพูดว่า "ก็นะ"

698
00:38:51,495 --> 00:38:53,289
‎มันเปลี่ยนไปไหม

699
00:38:53,289 --> 00:38:55,750
‎- ค่ะ
‎- ตอนนี้เขาเป็นสามีอีกแบบ

700
00:38:55,750 --> 00:38:58,502
‎ต่างจากที่เขาเป็นมาตลอดหลายปี
‎ที่ผ่านมาที่มีความกดดันไหม

701
00:38:58,502 --> 00:38:59,712
‎คุณรู้อะไรไหม

702
00:38:59,712 --> 00:39:03,466
‎ไม่ ฉันคิดว่าเขาคงเส้นคงวามาก

703
00:39:03,466 --> 00:39:06,135
‎ฉันโตขึ้น ฉันเปลี่ยนไป

704
00:39:07,136 --> 00:39:11,390
‎ฉันได้เรียนรู้ว่า
‎ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

705
00:39:11,390 --> 00:39:13,476
‎ฉันต้องทําให้ตัวฉันมีความสุข

706
00:39:13,476 --> 00:39:16,687
‎มันย้อนกลับไปที่
‎บทเรียนจากพ่อของฉัน

707
00:39:16,687 --> 00:39:19,315
‎เขาไม่ได้รับผิดชอบ
‎เรื่องความสุขของฉัน

708
00:39:19,315 --> 00:39:21,192
‎เขารักฉัน เขาเป็นห่วงฉัน

709
00:39:21,192 --> 00:39:25,488
‎แต่ความทุกข์ส่วนใหญ่ของฉัน
‎เกี่ยวข้องกับการเลือกของฉัน

710
00:39:25,488 --> 00:39:27,615
‎เช่น ฉันต้องเป็นแม่ที่สมบูรณ์แบบ

711
00:39:27,615 --> 00:39:29,408
‎ฉันต้องทําทุกอย่างให้ถูกต้อง

712
00:39:29,408 --> 00:39:31,577
‎ฉันต้องทํางานและทําให้แน่ใจว่า...

713
00:39:31,577 --> 00:39:36,540
‎ฉันตั้งมาตรฐานตัวเองไว้สูง
‎นั่นคือสิ่งที่ทําให้ฉันเครียดมาก

714
00:39:37,124 --> 00:39:41,504
‎- แถมทําไม่ได้ด้วย
‎- และเป็นไปไม่ได้แน่นอน

715
00:39:41,504 --> 00:39:43,172
‎เพราะคุณอาจจะได้ทุกอย่าง

716
00:39:43,172 --> 00:39:44,840
‎อาจจะ แต่คุณจะไม่ได้ทุกอย่าง...

717
00:39:44,840 --> 00:39:46,008
‎ในเวลาเดียวกัน

718
00:39:46,008 --> 00:39:47,510
‎ขอเราพูดอีกครั้งนะ

719
00:39:47,510 --> 00:39:48,928
‎คุณพูดเลย

720
00:39:48,928 --> 00:39:52,473
‎คุณมีทั้งหมดได้
‎แต่ไม่ใช่มีทุกอย่างพร้อมกัน

721
00:39:52,473 --> 00:39:53,808
‎คุณทําไม่ได้จริงๆ

722
00:39:53,808 --> 00:39:55,309
‎ทั้งหมดนั้น...

723
00:39:55,309 --> 00:39:57,144
‎ไม่ มันเป็นไปไม่ได้

724
00:39:57,144 --> 00:39:59,522
‎โดยเฉพาะถ้าคุณอยากเป็นพ่อแม่ที่ดี

725
00:39:59,522 --> 00:40:01,774
‎และใช้เวลาอยู่กับลูกๆ

726
00:40:01,774 --> 00:40:05,945
‎มันยากที่จะทําให้สมดุล

727
00:40:06,821 --> 00:40:09,824
‎ฉันขอบคุณมากจริงๆ ที่ใน
‎The Light We Carry

728
00:40:09,824 --> 00:40:14,954
‎ตอนคุณเล่าถึงการที่คุณคิดได้
‎และบารัคก็คิดได้

729
00:40:14,954 --> 00:40:17,415
‎ว่าคุณเป็นทุกอย่าง
‎ของกันและกันไม่ได้

730
00:40:17,415 --> 00:40:21,961
‎และนั่นคือเหตุผลกลุ่มเพื่อนที่นั่ง
‎ที่โต๊ะในครัวมีความสําคัญมาก

731
00:40:21,961 --> 00:40:26,382
‎และอย่างที่คุณว่า
‎มันช่วยลดความกดดันในชีวิตคู่ของคุณ

732
00:40:26,382 --> 00:40:29,844
‎- ใช่ แน่นอนเลย
‎- เล่าเรื่องโต๊ะในครัวตัวนั้นทีค่ะ

733
00:40:29,844 --> 00:40:32,179
‎โอเคค่ะ

734
00:40:32,179 --> 00:40:35,474
‎ฉันจะเล่าเรื่องราว
‎ตอนคุณพบโต๊ะในครัวของฉัน

735
00:40:35,474 --> 00:40:37,393
‎- ใช่ เล่าเลยค่ะ
‎- ฉันเล่าเรื่องนั้นได้ไหม

736
00:40:37,393 --> 00:40:39,437
‎ไม่มีในหนังสือนะ แต่...

737
00:40:39,437 --> 00:40:42,940
‎โอปราห์ใจดีมากที่
‎จัดงานวันเกิดครบรอบ 50 ปีของฉัน

738
00:40:42,940 --> 00:40:45,776
‎- ใช่วันเกิด 50 ปีของฉันไหม
‎- ไม่ใช่แค่เป็นวันเกิดครบ 50 ปี

739
00:40:45,776 --> 00:40:48,154
‎ไม่ใช่แค่คุณอายุ 50
‎อ้อ ฟังนะ ฉันไม่ได้จะเล่าเรื่องนั้น

740
00:40:48,154 --> 00:40:49,697
‎- ฉันไม่รู้ว่าจะเล่าได้ไหม
‎- โอเค

741
00:40:49,697 --> 00:40:51,657
‎คุณตอบว่าใช่
‎ก่อนจะรู้ว่าฉันพูดถึงมันใช่ไหม

742
00:40:51,657 --> 00:40:54,118
‎ไม่ ฉันรู้ว่าคุณจะ...
‎ฉันอยากให้คุณเล่าถึงสิ่งที่ฉันจะ...

743
00:40:54,118 --> 00:40:55,411
‎ฉันกําลังจะทําเมื่อครู่

744
00:40:55,578 --> 00:40:59,540
‎จะเล่าว่าบารัค โอบามา
‎ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา

745
00:40:59,540 --> 00:41:05,629
‎- โทรมาขอให้ฉันเป็นแม่งาน...
‎- ใช่ๆ

746
00:41:05,629 --> 00:41:07,298
‎และในตอนท้ายของการสนทนา

747
00:41:07,298 --> 00:41:10,801
‎เขาพูดว่า "อย่าลืมบอกนะ
‎ว่าผมเป็นคนโทรมา

748
00:41:13,762 --> 00:41:17,183
‎ว่าผมเป็นคนบอก
‎ให้คุณจัดงานทั้งหมดนี่

749
00:41:17,183 --> 00:41:20,352
‎ผมเป็นคนโทรหาคุณเอง
‎ผมไม่ได้ให้ผู้ช่วยโทรนะ"

750
00:41:20,352 --> 00:41:22,146
‎ตอนที่คุณเล่าเรื่องนั้น
‎ฉันแค่คิดว่า

751
00:41:22,146 --> 00:41:24,773
‎- อ้อ มิน่าเขาถึงพูดแบบนั้น
‎- มิน่าเขาถึงพูดแบบนั้น

752
00:41:24,773 --> 00:41:26,525
‎- "ผมเป็นคนโทรหาคุณเอง"
‎- ถูกต้อง

753
00:41:26,525 --> 00:41:30,321
‎ดังนั้นเราจะมาพักกับคุณ
‎ซึ่งเป็นเจ้าภาพที่ใจดีกับเรา

754
00:41:30,321 --> 00:41:33,616
‎คุณบอกว่า "พาเพื่อนมาด้วย"
‎และฉันก็แบบว่า "โอเค"

755
00:41:34,283 --> 00:41:37,244
‎และเธอถามว่า "มากันกี่คน"
‎และฉันก็พูดว่า "อืม สัก 12 คนได้"

756
00:41:37,244 --> 00:41:38,871
‎- สิบสอง
‎- และคุณก็แบบ...

757
00:41:39,413 --> 00:41:42,291
‎คุณพูดว่าไงนะ คุณว่า
‎"คุณไม่มีเพื่อนดีๆ 12 คน หรอก"

758
00:41:42,291 --> 00:41:45,544
‎- ฉันพูดแบบนั้น
‎- ฉันตอบว่า "ฉันมีจริงๆ

759
00:41:45,544 --> 00:41:49,173
‎- ฉันไม่ได้พยายามซ้อนวันนะ"
‎- ใครจะมีเพื่อนสนิทตั้ง 12 คน

760
00:41:49,173 --> 00:41:50,424
‎ฉันมี

761
00:41:50,424 --> 00:41:53,010
‎แล้วโอปราห์ก็พูดว่า "ฉันมีเกล"

762
00:41:54,303 --> 00:41:56,305
‎- และฉันก็พูดไปว่า...
‎- คนเดียวเอง

763
00:41:56,305 --> 00:41:59,391
‎ฉันรู้แค่ว่าเพื่อนดีๆ 12 คน
‎ก็มีแค่พระเยซูและลูกศิษย์เท่านั้น

764
00:42:01,977 --> 00:42:03,395
‎ฉันรู้จักอยู่แค่นั้น

765
00:42:03,395 --> 00:42:06,524
‎- แต่แล้วคุณก็ได้พบกับ...
‎- แถมหนึ่งในนั้นก็หักหลังพระองค์

766
00:42:08,108 --> 00:42:09,318
‎โอเคไหม

767
00:42:10,152 --> 00:42:12,696
‎- แล้วคุณก็พบกับโต๊ะในครัวของฉัน
‎- ใช่

768
00:42:12,696 --> 00:42:18,369
‎และคุณเห็นว่าฉันสะสมและรักษา
‎เพื่อนของฉันมาตลอดชีวิต

769
00:42:18,369 --> 00:42:21,956
‎ฉันจึงมีเพื่อนร่วมห้อง
‎จากมหาวิทยาลัย

770
00:42:21,956 --> 00:42:24,917
‎ฉันมีเพื่อนสนิทจากโรงเรียนกฎหมาย

771
00:42:24,917 --> 00:42:29,004
‎ฉันมีคุณแม่ที่ช่วยฉันในชิคาโก

772
00:42:29,004 --> 00:42:31,799
‎เราเหมือนเป็นหน่วยเดียวกัน
‎เราเลี้ยงลูกด้วยกัน

773
00:42:31,799 --> 00:42:33,926
‎เด็กๆ บางคนอยู่ที่นี่คืนนี้ด้วย

774
00:42:33,926 --> 00:42:36,595
‎- พวกเขาก็เหมือนลูกฉัน
‎- ใช่

775
00:42:36,595 --> 00:42:40,266
‎ฉันมีเพื่อนที่เป็นคุณแม่
‎และผู้หญิงกลุ่มใหม่

776
00:42:40,266 --> 00:42:41,976
‎ในกรุงวอชิงตัน

777
00:42:41,976 --> 00:42:44,770
‎ซึ่งเข้าใจชีวิตคู่แบบนั้น

778
00:42:44,770 --> 00:42:49,316
‎คู่สามีภรรยาที่แต่งงาน
‎กับคนในรัฐบาลของบารัค

779
00:42:49,316 --> 00:42:51,694
‎และเมื่อคุณอยู่ในโลกนั้น

780
00:42:51,694 --> 00:42:55,489
‎คุณต้องการใครสักคน
‎ที่เข้าใจสภาพเช่นนั้น

781
00:42:55,489 --> 00:42:57,616
‎พวกเขาคือมิตรแท้ของฉัน

782
00:42:57,616 --> 00:43:02,162
‎ดังนั้นฉันมักสะสม
‎เพื่อนมาทั้งชีวิตและรักษาพวกเขาไว้

783
00:43:02,913 --> 00:43:07,167
‎เพราะผู้คนต่างนําสิ่งต่างๆ
‎มาสู่ชีวิตของฉัน

784
00:43:07,167 --> 00:43:11,672
‎แต่สิ่งที่สําคัญที่สุดคือ
‎ฉันเรียกมันว่าโต๊ะในครัว

785
00:43:11,672 --> 00:43:16,385
‎เพราะโต๊ะในครัวในบ้านของเรามักเป็น

786
00:43:16,385 --> 00:43:18,596
‎ที่ที่เรารู้สึกปลอดภัย

787
00:43:18,596 --> 00:43:22,349
‎เราเข้ามาเหมือนเด็กตัวเล็กๆ
‎ที่มีปัญหาในสนามเด็กเล่น

788
00:43:22,349 --> 00:43:26,979
‎และการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
‎ของเพื่อนบ้าน

789
00:43:26,979 --> 00:43:29,773
‎และบ่นเรื่องครู
‎หรือความไม่ยุติธรรมบางอย่าง

790
00:43:29,773 --> 00:43:32,943
‎และคุณระบายมันออกมา
‎ที่โต๊ะในครัวได้เสมอ

791
00:43:32,943 --> 00:43:34,278
‎คุณรู้สึกปลอดภัยและมีตัวตน

792
00:43:34,278 --> 00:43:38,907
‎น่าจะเป็นโต๊ะแรกที่ฉันรู้สึก
‎ว่าพ่อกับแม่มองเห็นฉัน

793
00:43:38,907 --> 00:43:41,702
‎ท่านชอบฟังเรื่องราว
‎และความเห็นของเรา

794
00:43:41,702 --> 00:43:45,414
‎แต่คุณรู้สึกมีชีวิตใหม่เสมอ
‎ที่โต๊ะนั้น

795
00:43:45,414 --> 00:43:48,751
‎คุณอาจปล่อยคําเยาะเย้ยถากถางออกมา

796
00:43:48,751 --> 00:43:52,046
‎และตะโกน กรีดร้อง
‎และระบายสิ่งนั้นออกมา

797
00:43:52,046 --> 00:43:54,590
‎เพื่อให้คุณได้ตั้งหลักใหม่

798
00:43:54,590 --> 00:43:57,676
‎และกลับออกไปข้างนอก
‎เหมือนคุณได้สติแล้ว

799
00:43:57,676 --> 00:44:01,055
‎ดังนั้นโต๊ะในครัวของฉัน
‎ทําสิ่งนั้นให้ฉัน

800
00:44:01,055 --> 00:44:05,517
‎ชีวิตฉันมีแง่มุมมากมาย

801
00:44:05,517 --> 00:44:09,521
‎ฉันมีหลากหลายแง่มุมจากความเป็นแม่
‎ไปจนถึงความเป็นมืออาชีพ

802
00:44:09,521 --> 00:44:10,898
‎และเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

803
00:44:10,898 --> 00:44:13,817
‎ที่โต๊ะตัวนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

804
00:44:13,817 --> 00:44:15,986
‎นี่เป็นคําถามที่เพิ่งนึกได้

805
00:44:15,986 --> 00:44:20,574
‎เพื่อนๆ ทั้งหมดนั้น...
‎ฉันเคยเจอ 12 คนนั้น โต๊ะในครัว...

806
00:44:20,574 --> 00:44:25,079
‎แต่เพื่อนๆ ทุกคนเหลือรอด
‎ตอนคุณเข้าทําเนียบขาวไหม

807
00:44:25,079 --> 00:44:26,080
‎ไม่

808
00:44:27,247 --> 00:44:29,083
‎- ไม่ พวกเขาไม่ผ่าน
‎- เพราะ... รู้ไหม

809
00:44:29,083 --> 00:44:31,168
‎ฉันจําได้ว่าเคยคุยกับคุณ

810
00:44:31,168 --> 00:44:35,047
‎เราคุยกันเรื่อง... และคุณบอกว่า
‎"ขาดออกซิเจน ปีนขึ้นไปไม่ถึง"

811
00:44:35,047 --> 00:44:39,843
‎- ใช่ ไม่ถึง
‎- "ขาดออกซิเจน ปีนขึ้นไปไม่ถึง"

812
00:44:39,843 --> 00:44:43,847
‎และฉันเล่าเรื่องมิตรภาพ
‎เพราะเราแบบว่า...

813
00:44:43,847 --> 00:44:45,766
‎รู้สึกเหมือนเรา...

814
00:44:45,766 --> 00:44:49,520
‎งานวิจัยแสดงให้เห็นว่า
‎ผู้คนมีเพื่อนน้อยลงกว่าเดิม

815
00:44:49,520 --> 00:44:53,315
‎และเราพูดถึงความเหงาในอัตราสูงมาก

816
00:44:53,315 --> 00:44:54,274
‎ความเหงา ใช่

817
00:44:54,274 --> 00:44:56,777
‎ฉันคิดว่าโซเชียลมีเดีย
‎ทําให้เราเคยชินไปแล้ว

818
00:44:56,777 --> 00:44:59,279
‎ฉันคิดว่าเนื่องจากโรคระบาด
‎คนหนุ่มสาวของเรา

819
00:44:59,279 --> 00:45:01,990
‎คิดว่ามีเพื่อนบนโซเชียลมีเดีย

820
00:45:01,990 --> 00:45:06,620
‎ฉันจําได้ว่าบัญชีแรกของซาช่า
‎กับ... ตอนเธอยังเด็ก

821
00:45:06,620 --> 00:45:09,039
‎และเราปล่อยให้เธอมี...
‎อะไรของเธอนั่นแหละ

822
00:45:09,039 --> 00:45:11,125
‎แล้วเธอเดินมาหาแต่...

823
00:45:11,125 --> 00:45:14,753
‎เพราะเราให้ทุกคนกดติดตามเธอ
‎ทั้งเจ้าหน้าที่ พนักงาน

824
00:45:14,753 --> 00:45:17,714
‎มันเหมือนกับว่า ถ้าลูกจะมีสิ่งนี้

825
00:45:17,714 --> 00:45:18,882
‎ทุกคนก็จับตามองอยู่

826
00:45:18,882 --> 00:45:20,426
‎แล้วจากนั้นมีคนมาบอกว่า

827
00:45:20,426 --> 00:45:22,636
‎"ซาช่ามีเพื่อนเป็นพันคน"

828
00:45:22,636 --> 00:45:24,304
‎และฉันก็แบบว่า "ลูกแม่

829
00:45:25,097 --> 00:45:28,183
‎ลูกไม่ได้รู้จักคนพันคนแน่ๆ"

830
00:45:28,183 --> 00:45:30,310
‎แต่นั่นเป็นวิธีที่คนหนุ่มสาว...
‎คือมันเร็วมาก

831
00:45:30,310 --> 00:45:33,063
‎คุณคิดว่าคุณมีเพื่อนเป็นพัน
‎ทั้งที่คุณมีแค่สิบ

832
00:45:33,063 --> 00:45:34,982
‎เราเคยชินกับนิสัยแบบนั้น

833
00:45:34,982 --> 00:45:36,567
‎แต่เราต้องการคนจริงๆ

834
00:45:36,567 --> 00:45:39,069
‎เราต้องการการพูดคุยกันจริงๆ

835
00:45:39,069 --> 00:45:43,699
‎เราต้องการความผูกพัน
‎เพื่อให้เรามีเหตุผลและมั่นคง

836
00:45:43,699 --> 00:45:45,826
‎เผื่อเพื่อนๆ คนไหนที่ข้ามมาไม่ได้

837
00:45:45,826 --> 00:45:48,537
‎- หรือพวกคนที่ขาดออกซิเจน
‎- ใช่ๆ เราจะกลับไปหา...

838
00:45:48,537 --> 00:45:49,955
‎- ใช่
‎- คนที่ข้ามมาไม่ได้

839
00:45:49,955 --> 00:45:51,748
‎ฉันอยากรู้ว่า
‎สําหรับเพื่อนๆ ที่ไม่ผ่าน

840
00:45:51,748 --> 00:45:56,295
‎คุณต้องบอกพวกเขาไหมว่า
‎"ขอโทษ" หรือมีคนอื่นบอกให้แทน

841
00:45:56,295 --> 00:45:59,506
‎แต่ละคนก็มีรูปแบบต่างกันไป

842
00:45:59,506 --> 00:46:02,426
‎ขึ้นอยู่กับว่าปัญหาคืออะไร

843
00:46:02,426 --> 00:46:04,386
‎แต่นี่คือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้

844
00:46:04,386 --> 00:46:08,056
‎เปิดใจรับเพื่อนๆ
‎เปิดใจรับเพื่อนใหม่ๆ

845
00:46:08,056 --> 00:46:09,641
‎ฉันอยากให้ลูกๆ ของฉันเป็นแบบนี้

846
00:46:09,641 --> 00:46:12,519
‎เพราะฉันไม่อยากให้พวกเธอ
‎ต้องอยู่ในโลกที่กลัวการเปิดใจ

847
00:46:12,519 --> 00:46:14,313
‎และคบหาเพื่อนๆ ค่ะ

848
00:46:14,313 --> 00:46:16,356
‎เพราะคุณมีสัญชาตญาณที่เชื่อใจได้

849
00:46:16,356 --> 00:46:19,359
‎คุณรู้ว่าเมื่อไหร่ที่คน...
‎เราจะคบพวกเขาได้แค่ไหน

850
00:46:19,359 --> 00:46:22,196
‎แต่เมื่อพวกเขาแสดงให้คุณเห็น
‎ถึงตัวตนจริงๆ คุณต้อง...

851
00:46:22,196 --> 00:46:26,158
‎- เชื่อพวกเขา
‎- ต้องเชื่อพวกเขา แล้วปล่อยไป

852
00:46:26,158 --> 00:46:31,997
‎และเพื่อนบางคน
‎มีข้อเสียที่โอเคสําหรับเพื่อนทั่วไป

853
00:46:32,706 --> 00:46:35,209
‎แต่เมื่อเราเข้าไปในทําเนียบขาว

854
00:46:35,209 --> 00:46:39,755
‎มันแบบว่า "เธอเป็นคนแบบนั้นไม่ได้..."

855
00:46:39,755 --> 00:46:42,758
‎- ในนี้ไม่ได้
‎- "ในนี้ไม่ได้"

856
00:46:42,758 --> 00:46:45,302
‎เหมือนกับว่า "มันเสี่ยงเกินไป"

857
00:46:45,302 --> 00:46:46,637
‎- แน่นอน
‎- คุณรู้นะ

858
00:46:46,637 --> 00:46:48,889
‎และพวกเขาจะไม่เป็นเพื่อนของฉัน
‎ที่ทําเรื่องวุ่นวาย

859
00:46:48,889 --> 00:46:51,308
‎บารัคอาจอยากเก็บ
‎เพื่อนบางคนที่...

860
00:46:51,308 --> 00:46:53,352
‎แต่เพราะเขามีตําแหน่งประธานาธิบดี

861
00:46:53,352 --> 00:46:56,188
‎แต่ถ้าเพื่อนฉันทําตัวไม่ถูกต้อง

862
00:46:56,188 --> 00:46:58,732
‎ก็แบบว่า "ค่อยๆ หายหน้า"

863
00:46:58,732 --> 00:47:00,734
‎รู้จักไหม "ค่อยๆ หายหน้า"

864
00:47:00,734 --> 00:47:03,695
‎เวลาคุณไม่พูดตัดพวกเขาออกไปทันที

865
00:47:03,695 --> 00:47:07,366
‎แต่คุณเริ่มจะไม่ค่อยว่าง

866
00:47:08,200 --> 00:47:11,537
‎- ค่อยๆ หายหน้า โอเค
‎- ค่อยๆ หายหน้า

867
00:47:13,539 --> 00:47:18,335
‎ฉันชื่นชมมากที่ในหนังสือบีคัมมิ่ง
‎คุณพูดเอาไว้

868
00:47:18,335 --> 00:47:22,923
‎และคุณใช้คํานี้ ความเร็วของสิ่งต่างๆ
‎ที่พุ่งเข้าใส่คุณ

869
00:47:22,923 --> 00:47:24,967
‎เมื่อคุณอยู่ในทําเนียบขาว

870
00:47:24,967 --> 00:47:27,678
‎และใน The Light We Carry

871
00:47:27,678 --> 00:47:31,515
‎คุณพูดถึงว่ามันเหนือจริง

872
00:47:31,515 --> 00:47:33,809
‎- ใช่
‎- มีจุดหนึ่งที่คุณพูดว่า

873
00:47:33,809 --> 00:47:37,771
‎เราต้องการกล่องดินสอให้ซาช่า
‎และชุดราตรีสําหรับฉัน

874
00:47:37,771 --> 00:47:41,775
‎และเราต้องการที่ใส่แปรงสีฟัน
‎และชุดช่วยเหลือทางเศรษฐกิจ

875
00:47:41,775 --> 00:47:46,029
‎- ใช่
‎- วันของฉันเหมือนสิ่งเหนือจริง

876
00:47:46,029 --> 00:47:49,032
‎และสิ่งพิเศษหลายอย่างของโลก
‎มารวมกัน" คุณว่าไว้แบบนั้น

877
00:47:49,032 --> 00:47:51,326
‎ฉันชอบตอนที่คุณพูดถึง

878
00:47:51,326 --> 00:47:55,622
‎การดูซาช่าเล่นกับ
‎เพื่อนเล่นเป็นครั้งแรก

879
00:47:55,622 --> 00:47:59,376
‎และคุณรู้สึกโล่งใจแค่ไหน
‎ที่เห็นว่ามันออกมาดี

880
00:47:59,376 --> 00:48:01,545
‎แล้วแม่ของเพื่อนเล่นก็มารับลูกกลับ

881
00:48:01,545 --> 00:48:03,839
‎หน่วยอารักขาบอกว่า "ห้ามลงจากรถ"

882
00:48:03,839 --> 00:48:05,090
‎ใช่

883
00:48:05,090 --> 00:48:09,052
‎และแม่คนนั้นลงเอยด้วยการ
‎เป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมโต๊ะในครัวคุณ

884
00:48:09,052 --> 00:48:10,137
‎ใช่แล้วค่ะ

885
00:48:10,137 --> 00:48:12,931
‎ฉันกังวลมากเรื่องลูกๆ
‎จะปรับตัวได้ไหม

886
00:48:12,931 --> 00:48:14,558
‎และใช้ชีวิตแบบปกติได้ไหม

887
00:48:14,558 --> 00:48:19,313
‎และไม่มีอะไรจะปกติไปกว่า
‎การมีนัดเพื่อนมาเล่นในบ้านของคุณ

888
00:48:19,313 --> 00:48:21,273
‎ต่อให้เป็นทําเนียบขาวก็เถอะ

889
00:48:21,273 --> 00:48:26,403
‎การมีเพื่อนจริงๆ
‎และรู้สึกเหมือนพ่อแม่ธรรมดาๆ

890
00:48:26,403 --> 00:48:28,739
‎ได้ไปประชุมครูแและผู้ปกครอง

891
00:48:28,739 --> 00:48:32,909
‎และบารัคเป็นโค้ช
‎ให้ทีมไวเปอร์ของเด็กป.สี่

892
00:48:32,909 --> 00:48:34,995
‎ซึ่งเป็นลีกบาสเกตบอลเด็กหญิง

893
00:48:34,995 --> 00:48:36,830
‎เขาเป็นโค้ชนะ

894
00:48:36,830 --> 00:48:40,000
‎ฉันรู้ ฉันไม่รู้ว่า
‎เคยเล่าเรื่องนั้นมาก่อนไหม

895
00:48:40,000 --> 00:48:42,085
‎เขาเขียนเรื่องนี้ในหนังสือของเขา

896
00:48:42,085 --> 00:48:47,174
‎แต่เขาเป็นโค้ชผู้ปกครอง
‎ในทีมป.สี่ของเธอ

897
00:48:47,174 --> 00:48:48,592
‎คนอื่นตกใจไหมเนี่ย

898
00:48:48,592 --> 00:48:49,885
‎นั่นมันเหนือจริงมาก

899
00:48:49,885 --> 00:48:52,888
‎คนอื่นในยิมอาจรู้สึกแบบนั้นมากกว่า

900
00:48:52,888 --> 00:48:58,226
‎แต่เขาจะเริ่มผ่อนคลายลง
‎เพราะมันเป็นทีมโค้ชผู้ปกครอง

901
00:48:58,226 --> 00:49:01,938
‎และการที่เขาเป็นคนคลั่งไคล้
‎ในบาสเกตบอลมันน่าหวั่นใจมาก

902
00:49:01,938 --> 00:49:04,483
‎เพราะเด็กหญิงตัวเล็กๆ
‎ไม่ได้ผูกเชือกรองเท้า

903
00:49:04,483 --> 00:49:06,443
‎และพวกแกก็แค่วิ่งเล่น
‎แต่ไม่ได้ลงเล่น

904
00:49:07,152 --> 00:49:10,447
‎และเขารู้สึกว่าพวกแก
‎ใช้ทักษะแบบเปล่าประโยชน์

905
00:49:10,447 --> 00:49:13,367
‎และไม่ใช่มีแค่ซาช่าในทีม

906
00:49:13,367 --> 00:49:17,996
‎แต่ยังมีเมซี ไบเดน
‎ซึ่งเป็นหลานสาวคนสุดท้องของโจ

907
00:49:18,121 --> 00:49:19,623
‎พวกเธอเป็นเพื่อนรักกัน

908
00:49:19,623 --> 00:49:22,209
‎แต่เมซีเป็นนักกีฬาที่เก่งมากๆ

909
00:49:22,209 --> 00:49:25,087
‎และบารัค
‎รู้สึกว่าพวกเธอเป็นแชมป์ได้

910
00:49:25,087 --> 00:49:29,299
‎เขาจึงค่อยๆ
‎ย้ายโค้ชเหล่านั้นออกไปให้พ้นทาง

911
00:49:29,299 --> 00:49:34,680
‎และเริ่มซ้อมวิ่งให้เด็กผู้หญิง
‎ที่นอกบ้านทุกสุดสัปดาห์

912
00:49:34,680 --> 00:49:37,265
‎พวกเธอหัดเล่นสองแบบ
‎ฉันคิดว่าอันหนึ่งเป็น "กล่อง"

913
00:49:37,265 --> 00:49:40,644
‎และพวกเธอเล่นได้แค่นั้น
‎เล่นสองแบบ

914
00:49:41,603 --> 00:49:45,691
‎แต่การอยู่ในโรงยิมนั้น
‎ในวันอาทิตย์ที่พวกเธอลงเล่น...

915
00:49:45,691 --> 00:49:48,777
‎พวกเราทุกคนไป
‎เพราะเราต่างก็มีส่วนร่วม

916
00:49:48,777 --> 00:49:52,447
‎ลองนึกภาพคนกลุ่มเล็กๆ ในโรงยิม
‎ในวันอาทิตย์

917
00:49:52,447 --> 00:49:57,244
‎กับปธน.และสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง
‎รองปธน. กับสุภาพสตรีหมายเลขสอง

918
00:49:57,911 --> 00:50:01,665
‎คุณยาย มาเลีย เด็กๆ ทุกคน

919
00:50:01,665 --> 00:50:07,754
‎และเจ้าหน้าที่ของพวกเขา
‎พากันมาที่โรงยิมแห่งนี้

920
00:50:07,754 --> 00:50:11,383
‎แล้วคุณก็มีคนที่อยู่อีกทีม

921
00:50:13,468 --> 00:50:17,472
‎และไม่ใช่ว่า
‎โจหรือบารัคจะไม่จัดเต็มนะ

922
00:50:17,472 --> 00:50:21,685
‎พวกเขาแบบว่า "ชู้ตเลย แย่งลูกมา
‎แย่งมา จัดการเธอเลย เอาเลย"

923
00:50:21,685 --> 00:50:26,189
‎- ฉันต้องบอกว่า "โจ โจ" แบบว่า...
‎- นี่ป.สี่เองนะ

924
00:50:26,189 --> 00:50:28,108
‎และคุณเป็นรองประธานาธิบดีด้วย

925
00:50:28,108 --> 00:50:29,443
‎โอเค

926
00:50:29,443 --> 00:50:33,572
‎แล้วมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ กลุ่มนี้
‎พูดว่า "เขาตะโกนใส่หนูเหรอ"

927
00:50:35,198 --> 00:50:37,159
‎แต่ช่วงเวลานั้นรู้สึกว่า...

928
00:50:39,703 --> 00:50:43,415
‎รู้สึกเหมือน
‎นั่นคือช่วงที่เรามีชีวิตชีวา

929
00:50:43,415 --> 00:50:46,376
‎และเราไม่ได้ทําแต่งาน
‎ให้ประเทศชาติ

930
00:50:46,376 --> 00:50:50,672
‎แต่เราไม่ได้ทอดทิ้งลูกๆ ของเราเอง

931
00:50:50,672 --> 00:50:55,552
‎เรามีหน้าที่รับผิดชอบในฐานะพ่อแม่
‎ที่ทําให้แน่ใจว่าลูกๆ จะไม่เสียคน

932
00:50:55,552 --> 00:50:58,346
‎อย่างที่เราทราบกันดี
‎ว่าการทํางานเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพ

933
00:50:58,346 --> 00:51:00,432
‎และช่วยให้เด็กหญิงทั้งหลาย
‎ได้รับการศึกษา

934
00:51:00,432 --> 00:51:02,559
‎มันเหมือนกับว่าเราจะเป็นใครกัน
‎ถ้าเราไม่...

935
00:51:02,559 --> 00:51:04,561
‎- ทําได้ดีมาก
‎- ดูแลการถักนิตติ้งของเราเอง

936
00:51:04,561 --> 00:51:05,771
‎ซึ่งก็คือลูกๆ ของเราเอง

937
00:51:08,356 --> 00:51:11,026
‎สิ่งที่น่าประหลาดใจมากของ
‎The Light We Carry

938
00:51:11,026 --> 00:51:13,403
‎คือคุณเปิดประตู
‎สู่ความเปราะบางของตนเอง

939
00:51:13,403 --> 00:51:16,948
‎ฉันหมายถึงคุณเปิดหมดเลย

940
00:51:16,948 --> 00:51:21,828
‎ซึ่งทําให้เรารู้สึก
‎ใกล้ชิดคุณมากขึ้นกว่าเดิม

941
00:51:21,828 --> 00:51:25,874
‎เพราะคุณแสดงให้เราเห็นว่า
‎คุณเป็นคนจริงๆ

942
00:51:25,874 --> 00:51:30,670
‎ดังนั้นฉันสงสัยว่าคุณยังคงต่อสู้
‎กับการระแวดระวังตัวอยู่ไหม

943
00:51:30,670 --> 00:51:33,048
‎พระเจ้า ยังสู้อยู่สิ

944
00:51:33,048 --> 00:51:36,092
‎จิตใจที่หวั่นกลัวยังอยู่ในนั้นนะ

945
00:51:36,092 --> 00:51:38,428
‎ฉันยังพยายามที่จะจัดการเธออยู่

946
00:51:39,429 --> 00:51:45,185
‎แต่ใช่ ฉันคิดว่านั่นถูกฝังอยู่ใน
‎ดีเอ็นเอของฉันในฐานะผู้หญิงผิวดํา

947
00:51:46,144 --> 00:51:48,897
‎คุณรู้ไหม ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่

948
00:51:48,897 --> 00:51:51,900
‎แต่ฉันเจอความโหดร้าย
‎ของโชคชะตาไปแล้ว

949
00:51:51,900 --> 00:51:54,986
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณจําได้ไหม
‎ว่าเรารู้สึกยังไง

950
00:51:54,986 --> 00:51:56,822
‎เมื่อเรามาที่ทําเนียบขาวครั้งแรก

951
00:51:56,822 --> 00:52:00,742
‎ตอนที่มีคนท้าให้สามีของฉัน
‎แสดงใบสูติบัตร

952
00:52:00,742 --> 00:52:04,621
‎และเรียกฉันว่าผู้หญิงผิวดํา
‎ที่โกรธแค้นและขมขื่น

953
00:52:04,621 --> 00:52:07,332
‎และกล่าวหาว่าเราไม่รักประเทศของเรา

954
00:52:07,332 --> 00:52:10,210
‎ไม่ "เป็นคนอเมริกัน"
‎ไม่เป็น "พวกเดียวกับเขา"

955
00:52:10,210 --> 00:52:13,755
‎นั่นเป็นส่วนหนึ่งของเกมของการ
‎"กันเราเป็นคนนอก" อย่างที่ฉันพูด

956
00:52:13,755 --> 00:52:15,799
‎"ทําให้พวกเขาเป็นคนนอก ไม่ใช่พวกเรา

957
00:52:15,799 --> 00:52:19,010
‎แล้วคุณจะกลัวพวกเขา หวาดกลัวพวกเขา"

958
00:52:19,010 --> 00:52:23,348
‎รู้ไหม คุณไม่ละทิ้งความต้องการที่จะ
‎พิสูจน์ตัวเองอย่างต่อเนื่อง

959
00:52:23,348 --> 00:52:27,143
‎เพราะความคาดหวังของผู้คน
‎ที่มีต่อคุณนั้นต่ํามาก

960
00:52:27,143 --> 00:52:29,646
‎ฉันรู้ว่ามีผู้คนจํานวนมาก
‎ในกลุ่มผู้ชมนี้

961
00:52:29,646 --> 00:52:32,315
‎ที่มีประสบการณ์อย่างต่อเนื่อง
‎เกี่ยวกับผู้คน

962
00:52:32,315 --> 00:52:35,110
‎- ที่ประเมินพวกเขาต่ําไป
‎- ใช่ๆ

963
00:52:35,110 --> 00:52:39,322
‎คนที่พูดจาดูถูกคุณ คนที่ดูหมิ่นคุณ
‎คนที่ตัดสินคุณแบบผิดๆ

964
00:52:39,322 --> 00:52:43,410
‎เพราะความแตกต่างของคุณ
‎ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม

965
00:52:43,410 --> 00:52:46,204
‎และอีกครั้ง
‎ฉันนิยามความแตกต่างไว้อย่างกว้างๆ

966
00:52:46,204 --> 00:52:47,539
‎คุณนําสิ่งนั้นมาด้วย

967
00:52:47,539 --> 00:52:51,793
‎แต่ฉันทํางานตลอดเวลา
‎เพื่อพยายามใช้พลังงานนั้น

968
00:52:51,793 --> 00:52:56,423
‎และเติมเชื้อไฟให้แสงสว่างของฉัน
‎และไม่ให้ใครมาหรี่แสงมันลง

969
00:52:56,423 --> 00:53:00,677
‎ฉันพยายามที่จะใช้ทัศนคติของฉัน
‎"ฉันจะแสดงให้คุณเห็น

970
00:53:00,677 --> 00:53:02,304
‎คุณไม่คิดว่าฉันจะทําได้ใช่ไหม

971
00:53:02,304 --> 00:53:04,973
‎คุณไม่คิดว่าฉันจะเป็น
‎สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งที่ดีได้ใช่ไหม

972
00:53:04,973 --> 00:53:06,683
‎ฉันจะทําอย่างสุดชีวิตเลย"

973
00:53:06,683 --> 00:53:11,146
‎การทํางานอย่างหนักสําหรับฉัน
‎คือวิธีที่ฉันพยายามสู้กับสิ่งนั้น

974
00:53:11,146 --> 00:53:14,858
‎ฉันใช้การทํางานของฉัน
‎เป็นหนทางให้ฉันถูกมองเห็น

975
00:53:14,858 --> 00:53:19,779
‎ฉันไม่คิดว่าใครก็ตาม
‎ที่ไม่ใช่คนผิวสี

976
00:53:19,779 --> 00:53:24,075
‎จะเข้าใจอย่างถ่องแท้เมื่อคุณพูดใน
‎The Light We Carry

977
00:53:24,075 --> 00:53:27,704
‎ว่าแปดปีของการเป็น
‎สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง คุณพูดว่า

978
00:53:27,704 --> 00:53:32,459
‎"ฉันระวังตัวมาโดยตลอด
‎และตระหนักดีว่าฉันกับบารัค

979
00:53:32,459 --> 00:53:36,338
‎และลูกสาวของเรา
‎มีสายตาของคนทั้งประเทศจับจ้องอยู่

980
00:53:36,338 --> 00:53:40,175
‎และคนผิวดําในประวัติศาสตร์
‎ทําเนียบขาว

981
00:53:40,175 --> 00:53:44,220
‎- เราทําพลาดไม่ได้เด็ดขาด"
‎- ใช่

982
00:53:44,220 --> 00:53:47,307
‎และคุณไม่พลาดเลย

983
00:53:49,601 --> 00:53:51,269
‎ไม่พลาดเลย

984
00:53:52,854 --> 00:53:54,272
‎ไม่แม้แต่ครั้งเดียว

985
00:53:56,566 --> 00:53:58,026
‎ไม่แม้แต่ครั้งเดียว

986
00:54:00,111 --> 00:54:01,988
‎คุณไม่เคยพลาดสักครั้ง

987
00:54:07,369 --> 00:54:09,245
‎แต่ก็มีเรื่องชุดสูทสีเนื้อไง

988
00:54:09,245 --> 00:54:11,581
‎แต่มีเรื่องสูทสีเนื้อ

989
00:54:11,581 --> 00:54:14,417
‎แม้ว่าฉันจะบอกว่า ฉันรู้

990
00:54:15,460 --> 00:54:17,671
‎คุณรู้ไหมว่ามันพิเศษแค่ไหน

991
00:54:17,671 --> 00:54:20,048
‎ไม่เพียงแต่พวกเขาจะไม่ทําพลาด

992
00:54:20,048 --> 00:54:22,801
‎คนในครอบครัวก็ไม่มีใครทําพลาดด้วย

993
00:54:23,468 --> 00:54:25,679
‎ไม่มีสมาชิกคนไหนในครอบครัว
‎เป็นภาระเลย

994
00:54:25,679 --> 00:54:30,225
‎แต่ให้ฉันพูดสิ่งที่แมเรียน โรบินสัน
‎พูดเสมอ

995
00:54:30,225 --> 00:54:32,936
‎ซึ่งมันทําให้เราถ่อมตนและมุ่งมั่น

996
00:54:32,936 --> 00:54:37,899
‎เราเป็นตัวแทนของความจริง
‎ของตัวตนที่เราเป็นมาตลอด

997
00:54:37,899 --> 00:54:42,320
‎มีพวกเราอีกมากที่ยังรู้สึก
‎ว่าตัวเองแตกต่าง

998
00:54:42,320 --> 00:54:46,950
‎และกําลังพิสูจน์ว่าตัวเอง
‎มีความเกี่ยวข้องและไม่ได้ก้าวพลาด

999
00:54:46,950 --> 00:54:50,370
‎และนั่นคือเหตุผล
‎ที่พ่อของฉันพยายามพูดเอาไว้

1000
00:54:50,370 --> 00:54:52,956
‎ซึ่งฉันต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า

1001
00:54:52,956 --> 00:54:56,376
‎"ฉันไม่สามารถพิสูจน์ตัวตนของฉัน
‎จากมุมมองของผู้อื่นได้

1002
00:54:56,376 --> 00:54:58,920
‎หากพวกเขาเลือกที่จะมองฉัน
‎ในอีกแบบหนึ่ง

1003
00:54:58,920 --> 00:55:02,966
‎นั่นไม่ใช่จุดที่ฉันควรสนใจ
‎พิษร้ายของพวกเขาจะไม่มายุ่งกับฉัน"

1004
00:55:02,966 --> 00:55:07,262
‎และนั่นคือข้อความถึงทุกคนที่นี่
‎โดยเฉพาะคนหนุ่มสาวของเรา

1005
00:55:07,262 --> 00:55:11,016
‎ที่เริ่มรู้สึกถึง
‎ความโหดร้ายของโชคชะตา

1006
00:55:11,016 --> 00:55:13,852
‎ข้อจํากัดที่ผู้คนพยายามกําหนดขึ้น
‎ในโลกของพวกเขา

1007
00:55:13,852 --> 00:55:17,480
‎เราต้องฝึกให้เมตตาตัวเอง

1008
00:55:17,480 --> 00:55:19,816
‎และทักทายตัวเราด้วยความยินดี

1009
00:55:19,816 --> 00:55:24,404
‎และเติมแสงสว่างให้ตัวเราเอง
‎รวมถึงจัดการกับความกลัวของเรา

1010
00:55:24,404 --> 00:55:28,783
‎เพราะคนอื่นบางคน
‎จะไม่มีวันมองเห็นเรา

1011
00:55:28,783 --> 00:55:31,202
‎มันจะไม่มีวันเพียงพอ

1012
00:55:31,202 --> 00:55:36,166
‎และฉันต่อสู้กับสิ่งนั้น
‎โดยใช้ความเห็นอกเห็นใจ

1013
00:55:36,166 --> 00:55:37,834
‎และเตือนตัวเองว่า

1014
00:55:37,834 --> 00:55:42,380
‎ถ้าใครบางคนยึดติดอยู่กับ
‎ความใจแคบของตัวเอง

1015
00:55:42,380 --> 00:55:45,508
‎แปลว่าคนคนนั้นไม่มั่นใจในตัวเอง

1016
00:55:45,508 --> 00:55:48,803
‎คนคนนั้นไม่เห็นค่าของตัวเอง

1017
00:55:48,803 --> 00:55:51,014
‎และฉันต้องมองให้ออก

1018
00:55:51,014 --> 00:55:53,767
‎และพยายามเห็นใจ

1019
00:55:53,767 --> 00:55:56,478
‎แล้วใช้ชีวิตของฉันตามความเป็นจริง

1020
00:55:56,478 --> 00:55:59,397
‎ให้เปราะบาง
‎และซื่อตรงที่สุดเท่าที่จะทําได้

1021
00:55:59,397 --> 00:56:01,608
‎และไม่ปล่อยให้สิ่งนั้น
‎ทําให้ฉันท้อถอย

1022
00:56:02,275 --> 00:56:05,111
‎นั่นเพราะคุณเลือกทํา
‎สิ่งที่ถูกต้องเสมอ นั่นคือเหตุผล

1023
00:56:05,111 --> 00:56:07,197
‎ใช่ค่ะ
‎อีกเดี๋ยวเราจะคุยถึงเรื่องนี้กัน

1024
00:56:07,197 --> 00:56:10,408
‎- เอาอีกแล้ว
‎- ใช่เลย เลือกเดินทางสูง

1025
00:56:10,408 --> 00:56:14,579
‎โอเค แล้วมันรู้สึกยังไง
‎ที่ถูกปลดปล่อย

1026
00:56:14,579 --> 00:56:17,248
‎จากสายตาจับผิดและการตัดสิน

1027
00:56:17,248 --> 00:56:19,334
‎ในสิ่งที่ง่ายๆ เช่น

1028
00:56:19,334 --> 00:56:22,170
‎- ชุดที่คุณเลือกสวมใส่
‎- ใช่

1029
00:56:22,170 --> 00:56:25,715
‎เพราะจําได้ไหม
‎ตอนที่มิเชลล์ บารัค และครอบครัว

1030
00:56:25,715 --> 00:56:29,302
‎ไปแกรนด์แคนยอน
‎แล้วมิเชลล์ใส่กางเกงขาสั้น

1031
00:56:29,302 --> 00:56:32,972
‎พวกเขาพยายามทําให้
‎กลายเป็นเรื่องอื้อฉาวที่สุด

1032
00:56:32,972 --> 00:56:36,434
‎และวันก่อนฉันคิดว่า
‎ตอนฉันเห็นคุณในแอตแลนตา

1033
00:56:36,434 --> 00:56:37,936
‎ใส่กางเกงหนัง...

1034
00:56:40,438 --> 00:56:44,692
‎ฉันว่า "มิตช์ แมคคอนเนลล์
‎ต้องขอให้วุฒิสภาทําการไต่สวนแน่"

1035
00:56:45,485 --> 00:56:46,486
‎ถูกต้องเลย

1036
00:56:46,903 --> 00:56:51,574
‎ถ้าเขาเห็น
‎คุณใส่กางเกงหนังสีดําตัวนั้น...

1037
00:56:54,619 --> 00:56:57,497
‎จะต้องมีวาระหารือพิเศษ...

1038
00:56:57,497 --> 00:56:59,874
‎"เธอพยายามจะพูดอะไร
‎ด้วยการใส่กางเกงตัวนั้น"

1039
00:56:59,874 --> 00:57:03,378
‎- "เธอพยายามจะสื่ออะไร"
‎- เธอวางแผนร้ายอะไรอยู่

1040
00:57:04,170 --> 00:57:05,213
‎"การปฏิวัติ"

1041
00:57:05,213 --> 00:57:10,510
‎เราคุยเรื่องพัฒนาการ
‎สไตล์การแต่งตัวสุดเปรี้ยว...

1042
00:57:10,510 --> 00:57:13,012
‎เกิดอะไรขึ้นกับชุดสุดจ๊าบนั่น...

1043
00:57:13,012 --> 00:57:15,849
‎- คุณรู้ไหม ฉันคิดว่า...
‎- เกิดอะไรขึ้น

1044
00:57:15,849 --> 00:57:20,186
‎โอปราห์ ฉันคิดว่า
‎เราเข้าถึงยุค 50 และ 60 ได้

1045
00:57:20,186 --> 00:57:23,064
‎อีกอย่าง พอคนเราแก่ตัวลง

1046
00:57:23,064 --> 00:57:27,152
‎จนไม่สนว่าคนอื่นจะคิดยังไง
‎ฉันหมายความว่า...

1047
00:57:28,111 --> 00:57:33,491
‎มันก็แค่การพัฒนา
‎และมันเพิ่งเติบโตขึ้น

1048
00:57:33,491 --> 00:57:38,329
‎และเพิ่งตระหนักว่า
‎"ให้ฉันได้ใช้ชีวิตตามใจชอบเถอะ

1049
00:57:38,329 --> 00:57:41,666
‎ให้ฉันยอมรับตัวตนของฉันเอง"

1050
00:57:41,666 --> 00:57:45,503
‎และนั่นคือความสําคัญของเครื่องมือ

1051
00:57:45,503 --> 00:57:48,381
‎และสิ่งที่ฉันพยายาม
‎เตือนใจวัยรุ่นที่รู้สึกว่า

1052
00:57:48,381 --> 00:57:51,050
‎"ฉันไม่คิดแบบนั้น
‎ฉันยังหาทางออกไม่ได้"

1053
00:57:51,050 --> 00:57:53,887
‎สิ่งแรกที่ฉันพูดในหนังสือเล่มนั้น
‎กับคนหนุ่มสาวที่อ่านมัน

1054
00:57:53,887 --> 00:57:56,306
‎คือจงอดทนกับตนเอง

1055
00:57:56,306 --> 00:58:00,143
‎มันต้องใช้เวลาทั้งชีวิต
‎ในการค้นหาสิ่งที่คุณรัก

1056
00:58:00,143 --> 00:58:03,021
‎มันเป็นกระบวนการ มันเป็นวิวัฒนาการ

1057
00:58:03,897 --> 00:58:07,567
‎คุณจะไม่เป็นอย่างที่คุณจะได้เป็น

1058
00:58:07,567 --> 00:58:09,402
‎จนกว่าคุณจะมีอายุเท่าเรา

1059
00:58:09,402 --> 00:58:12,989
‎และคุณใช้ชีวิตมาสักพัก
‎และเจออุปสรรคมาบ้างแล้วและสามารถ...

1060
00:58:12,989 --> 00:58:14,991
‎- ฉันรักหนังสือเล่มนี้แทนคนหนุ่มสาว
‎- ใช่

1061
00:58:14,991 --> 00:58:17,702
‎- ฉันซื้อมา 24 เล่ม
‎- เยี่ยมเลย

1062
00:58:17,702 --> 00:58:18,703
‎ใช่

1063
00:58:19,496 --> 00:58:22,373
‎ฉันจ่ายเงินเอง ไม่ได้ขอฟรีๆ นะ

1064
00:58:23,374 --> 00:58:25,335
‎- ฉันซื้อ 24...
‎- คุณไม่ได้ขอจริงๆ

1065
00:58:25,335 --> 00:58:27,629
‎ไม่ได้ขอ ฉันซื้อมา 24 เล่ม

1066
00:58:27,629 --> 00:58:29,839
‎คุณควรซื้อเพิ่มสองเท่านะ

1067
00:58:31,633 --> 00:58:32,800
‎สําหรับ...

1068
00:58:32,800 --> 00:58:35,345
‎เห็นไหม โอปราห์ไม่เคยพอใจเลย

1069
00:58:35,345 --> 00:58:37,055
‎ฉันส่ง...

1070
00:58:37,055 --> 00:58:39,891
‎- ฉันส่งทุกเล่มให้เพื่อนสาวของฉัน
‎- ค่ะ

1071
00:58:39,891 --> 00:58:43,186
‎และสิ่งที่ฉันทําคือขีดเส้นใต้บทต่างๆ

1072
00:58:43,186 --> 00:58:46,022
‎เช่น หน้า 68 หน้า 157...

1073
00:58:46,022 --> 00:58:48,316
‎- "เธออ่านตรงนี้"
‎- "เธออ่านตรงนี้"

1074
00:58:49,359 --> 00:58:53,863
‎แล้วฉันก็เขียนตอนต้นว่า
‎"รักนะ จากแม่โอและมิเชลล์"

1075
00:58:53,863 --> 00:58:55,573
‎- ใช่ ฉันดีใจที่คุณทํานะ
‎- ใช่

1076
00:58:55,573 --> 00:58:58,117
‎- คุณรู้ว่าฉันรักเพื่อนๆ ของคุณ ใช่
‎- ใช่

1077
00:58:58,117 --> 00:59:01,079
‎ฉันเลยคิดว่า
‎นี่เป็นเครื่องมือที่มีค่า...

1078
00:59:01,829 --> 00:59:03,831
‎ที่มีวางขายในทุกร้าน
‎ที่มีหนังสือดีๆ ขาย

1079
00:59:03,831 --> 00:59:08,503
‎ฉันคิดว่ามันเป็นเครื่องมือที่มีค่า
‎โดยเฉพาะสําหรับคนหนุ่มสาว

1080
00:59:08,503 --> 00:59:10,672
‎- แถมเป็นของขวัญชั้นเยี่ยมด้วย
‎- ใช่

1081
00:59:10,672 --> 00:59:14,592
‎และฉันหวังว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้น
‎ของการสนทนาอีกมากมาย

1082
00:59:14,592 --> 00:59:17,762
‎เพราะหนังสือเล่มนี้
‎คือการแบ่งปันเครื่องมือของฉัน

1083
00:59:17,762 --> 00:59:21,516
‎นี่คือสิ่งที่ใช้ได้และใช้ไม่ได้
‎สําหรับฉัน แต่เรามีไว้แล้ว

1084
00:59:21,516 --> 00:59:24,978
‎และเราต้องยอมอ่อนแอ
‎ให้แก่กันและกัน รู้ไหม

1085
00:59:24,978 --> 00:59:27,981
‎ฉันหมายความว่าคุณคิดถึง
‎ทุกสิ่งที่เราไม่ได้พูดถึงใช่ไหม

1086
00:59:27,981 --> 00:59:30,608
‎ใช่ เช่น ช่วงวัยทองใช่ไหม

1087
00:59:30,608 --> 00:59:31,776
‎- ช่วงวัยทอง
‎- ใช่

1088
00:59:31,776 --> 00:59:33,945
‎- ฉันสงสัย...
‎- พวกสาวๆ พูดว่า "นั่นคืออะไร"

1089
00:59:33,945 --> 00:59:37,365
‎ช่วงวัยทองมันเป็นยังไง
‎มันทําให้คุณเป็นแบบไหน

1090
00:59:37,365 --> 00:59:40,702
‎คุณรู้ไหม มันจะผ่านไปด้วยดี
‎มันจะไม่เป็นไร

1091
00:59:40,702 --> 00:59:42,620
‎ฉันหมายความว่า
‎ฉันคิดว่าฉันทําได้ดีนะ

1092
00:59:42,620 --> 00:59:44,706
‎ฉันคิดว่าคุณดูดีเลยละ

1093
00:59:44,706 --> 00:59:47,000
‎แต่มันเป็นประสบการณ์ที่ระทึกมาก

1094
00:59:48,543 --> 00:59:54,257
‎คุณรู้ไหม มันเกิดขึ้นกับฉัน
‎ตอนอายุ 52 หรือ 53

1095
00:59:54,257 --> 00:59:57,802
‎และฉันนึกว่าฉันกําลังจะตาย

1096
00:59:59,220 --> 01:00:02,223
‎ฉันคิดยังงั้นจริงๆ
‎คุณมีอาการร้อนวูบวาบไหม

1097
01:00:02,223 --> 01:00:05,268
‎ฉันเริ่มการรักษาด้วยฮอร์โมน ใช่

1098
01:00:05,268 --> 01:00:07,312
‎โอเค ฉันไม่รู้เรื่องนั้นเลย

1099
01:00:07,312 --> 01:00:09,063
‎เห็นไหม และนั่นคือสิ่งที่เราไม่รู้

1100
01:00:09,063 --> 01:00:11,065
‎- เพราะการวิจัย...
‎- คนเขาไม่พูดเรื่องนี้กัน

1101
01:00:11,065 --> 01:00:14,736
‎และนี่แหละปัญหา
‎ผู้คนไม่วิจัยเราในฐานะผู้หญิง

1102
01:00:14,736 --> 01:00:18,573
‎ทําไมเราไม่รู้เรื่องพวกนี้ล่ะ

1103
01:00:18,573 --> 01:00:21,451
‎จากนั้นพวกเขาก็อยากบอกเรา
‎ว่าจะทํายังไงกับมดลูกของเรา

1104
01:00:21,451 --> 01:00:23,119
‎และคุณไม่แม้แต่จะ...

1105
01:00:23,119 --> 01:00:25,955
‎นี่คือสิ่งที่ฉันบอก
‎พวกผู้ชายในชีวิตของฉัน

1106
01:00:26,706 --> 01:00:30,668
‎"คุณไม่รู้จักฉัน ดังนั้นคุณก็ไม่ควร
‎แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับฉัน

1107
01:00:30,668 --> 01:00:34,255
‎ไม่ควรออกความเห็นเรื่องของฉัน
‎ว่าฉันต้องทําผมยังไง

1108
01:00:34,255 --> 01:00:38,676
‎ภายในร่างกายฉันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
‎ช่วยไม่มายุ่งนะ"

1109
01:00:42,138 --> 01:00:44,724
‎- อย่ามายุ่ง
‎- ฉันชอบนะ ฉันชอบมาก

1110
01:00:44,724 --> 01:00:48,728
‎ใช่ ฉันก็ใช้ฮอร์โมนบําบัด

1111
01:00:48,728 --> 01:00:51,397
‎แต่ตอนแรกก็ไม่รู้เรื่องนี้

1112
01:00:51,397 --> 01:00:54,025
‎ฉันไม่มีอาการร้อนวูบวาบ มีแต่อาการ...

1113
01:00:54,025 --> 01:00:57,362
‎พอฉันถามแม่เรื่องนี้
‎ท่านก็บอกว่า "จําไม่ค่อยได้นะ"

1114
01:00:57,362 --> 01:00:59,113
‎แม่ฉันก็พูดแบบเดียวกันเลย

1115
01:00:59,113 --> 01:01:00,740
‎- "ฉันจําไม่ได้"
‎- "ฉันจําไม่ได้"

1116
01:01:00,740 --> 01:01:04,202
‎ประมาณว่า "แม่จําอะไรไม่ได้เลย
‎แม่ช่วยอะไรหนูได้บ้างเนี่ย"

1117
01:01:04,202 --> 01:01:06,621
‎ฉันก็เลย
‎ฉันไม่เคยมีอาการร้อนวูบวาบเลยนะ

1118
01:01:06,621 --> 01:01:09,707
‎- แต่มีอาการใจสั่นอย่างรุนแรง
‎- โอ้ใช่

1119
01:01:09,707 --> 01:01:13,836
‎ฉันไปหาหมอตั้งหลายคน
‎และไม่มีใครเลยที่พูดว่า

1120
01:01:13,836 --> 01:01:16,297
‎"อ้อ คุณรู้อะไรไหม
‎อันนี้น่าจะเป็น..."

1121
01:01:16,297 --> 01:01:20,093
‎นั่นเป็นเพราะไม่มีใครสละเวลา
‎มาสนใจเรื่องนี้

1122
01:01:20,093 --> 01:01:22,804
‎ฉันคิดว่าคนรุ่นเรา
‎กําลังจะเปลี่ยนไป...

1123
01:01:22,804 --> 01:01:25,223
‎- ถูกต้องแล้ว แน่นอน
‎- เพราะเราไม่ต้องการให้ลูกๆ

1124
01:01:25,223 --> 01:01:27,558
‎ต้องผ่านเรื่องแบบนั้น
‎ดังนั้นเราจะพูดถึงเรื่องนี้กัน

1125
01:01:27,558 --> 01:01:31,938
‎มายา แอนเจลูเคยพูดกับฉันว่า
‎"แม่หนู ช่วงวัย 50 คือทุกสิ่ง

1126
01:01:31,938 --> 01:01:34,023
‎- ที่เราตั้งใจจะเป็น"
‎- ใช่เลย

1127
01:01:34,023 --> 01:01:35,525
‎"ช่วงวัยห้าสิบคือทุกอย่าง

1128
01:01:35,525 --> 01:01:37,151
‎- ที่เราตั้งใจจะเป็น"
‎- สุดยอด

1129
01:01:37,151 --> 01:01:38,444
‎คุณรู้สึกแบบนั้นไหม

1130
01:01:38,444 --> 01:01:42,532
‎นี่เป็นเวลาที่ดีที่สุด
‎ที่ฉันรู้สึกได้ชัดเจนที่สุด

1131
01:01:42,532 --> 01:01:46,911
‎และนั่นคือสิ่งที่...
‎นี่คือจุดที่ฉันรู้สึกฉลาดที่สุด

1132
01:01:46,911 --> 01:01:50,832
‎และฉันคิดว่า เป็นอีกครั้งนะ
‎"นี่แหละโซเชียลมีเดีย"

1133
01:01:50,832 --> 01:01:54,669
‎เหมือนกับว่าทุกคน...
‎เราอยากฟังคนหนุ่มสาว

1134
01:01:54,669 --> 01:01:57,380
‎เพราะเราคิดว่าคนหนุ่มสาวมีคุณค่า

1135
01:01:57,380 --> 01:01:58,965
‎พวกคุณจะไปรู้อะไร

1136
01:02:01,008 --> 01:02:04,303
‎เหมือนกับว่า
‎ถ้าฉันอยากฟังเรื่องการเป็นแม่

1137
01:02:04,303 --> 01:02:08,266
‎ฉันก็อยากฟังจาก
‎คนที่ทําหน้าที่ลุล่วงแล้ว

1138
01:02:08,266 --> 01:02:11,310
‎ฉันอยากเห็นว่า
‎ลูกของคุณโตมาเป็นยังไง

1139
01:02:11,310 --> 01:02:16,482
‎ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจว่า
‎ฉันจะรับคําแนะนําของคุณหรือไม่

1140
01:02:17,150 --> 01:02:20,319
‎ฉะนั้นฉันจะคุยกับแม่ตัวเอง
‎เรื่องการเป็นแม่คน

1141
01:02:20,319 --> 01:02:22,488
‎ฉันจะไม่คุยกับ

1142
01:02:22,488 --> 01:02:25,616
‎คนที่อยู่บนอินสตาแกรมหรืออะไร

1143
01:02:25,616 --> 01:02:28,369
‎ซึ่งกําลังเลี้ยงลูกอยู่ตอนนี้

1144
01:02:28,369 --> 01:02:31,914
‎แต่นั่นเป็นเรื่องของผู้หญิง
‎และภูมิปัญญา

1145
01:02:31,914 --> 01:02:36,878
‎เราแก่ตัวขึ้น
‎และสังคมก็ปล่อยปละละเลยเรา

1146
01:02:36,878 --> 01:02:42,467
‎พวกผู้ชายเมื่อสูงวัยขึ้นกลับโดดเด่น
‎ผมสีดอกเลานั่น "อุ๊ย เซ็กซี่จัง"

1147
01:02:42,467 --> 01:02:45,636
‎ส่วนเราควรจะดูเหมือนตอนอายุ 20

1148
01:02:45,636 --> 01:02:47,972
‎ไม่งั้นเราจะล้มเหลว ถูกไหม

1149
01:02:47,972 --> 01:02:49,515
‎เราอยู่ในช่วงที่ฉลาดอย่างที่สุด

1150
01:02:49,515 --> 01:02:53,770
‎มีความรู้มากมายในตัว
‎ผู้หญิงวัยเราและสูงวัยกว่า

1151
01:02:53,770 --> 01:02:59,192
‎และที่ฉันจะพูดกับเหล่าสาวน้อย
‎คือขยายโต๊ะในครัวของคุณกว้างไว้

1152
01:02:59,192 --> 01:03:02,570
‎ดูให้แน่ใจว่า
‎ไม่ใช่แค่กลุ่มคนอายุรุ่นคุณ

1153
01:03:02,570 --> 01:03:04,155
‎และฉันก็ทําสิ่งเดียวกัน

1154
01:03:04,155 --> 01:03:07,909
‎ฉันมีคนหนุ่มสาวอยู่ที่โต๊ะในครัว
‎แต่ฉันก็มีผู้สูงวัย

1155
01:03:07,909 --> 01:03:12,830
‎มีเรื่องราวมากมายที่เราเรียนรู้ได้
‎เกี่ยวกับการเป็นผู้หญิง เป็นมนุษย์

1156
01:03:12,830 --> 01:03:16,834
‎แต่เราต้องเปิดใจให้กว้าง
‎ว่าผู้หญิงมีความรู้มากมาย

1157
01:03:16,834 --> 01:03:18,795
‎และเราต้องเปิดใจรับสิ่งนั้น

1158
01:03:18,795 --> 01:03:21,047
‎มันเหมือนกับว่าเราต้องใช้เวลานานมาก

1159
01:03:21,047 --> 01:03:25,426
‎ในการตรวจสอบความสําเร็จ
‎ทั้งหมดของเราและเรียกร้องชัยชนะ

1160
01:03:25,426 --> 01:03:28,179
‎ผู้ชายเรียกร้องตอนพวกเขาอายุ 20
‎แบบว่า "ผมเป็นผู้ชายนะ"

1161
01:03:28,179 --> 01:03:31,265
‎แล้วก็แบบ "คุณก็ไม่รู้เรื่องอะไร
‎เหมือนกันนั่นแหละ"

1162
01:03:31,265 --> 01:03:35,603
‎แต่เราต้องเลี้ยงลูก เรามี
‎50 ล้านเรื่องที่ต้องทําให้สําเร็จ

1163
01:03:35,603 --> 01:03:37,563
‎และตอนนี้
‎ฉันสามารถเพ่งดูมันและพูดว่า

1164
01:03:37,563 --> 01:03:41,442
‎"ฉันรู้บางเรื่องแล้วนะ ฉันคิดถูก
‎ฉันใช้กลยุทธ์

1165
01:03:41,442 --> 01:03:43,528
‎ฉันเก่งเรื่องนี้"

1166
01:03:43,528 --> 01:03:46,823
‎เราไม่ได้ให้เครดิตตัวเอง
‎ในฐานะผู้หญิงจนถึงตอนนี้

1167
01:03:46,823 --> 01:03:49,325
‎ใช่ และคุณช่วยให้เราทําได้
‎ด้วยสิ่งนี้

1168
01:03:49,325 --> 01:03:52,829
‎แต่เราทุกคนมีมันอยู่
‎เราทุกคนมีมันอยู่ในตัวเรา

1169
01:03:52,829 --> 01:03:55,164
‎ในฐานะพ่อแม่ คุณมักไม่รู้ว่า

1170
01:03:55,164 --> 01:03:57,458
‎บทเรียนของคุณจะผ่านเข้ามาตอนไหน

1171
01:03:57,458 --> 01:03:59,669
‎- ใช่ค่ะ
‎- ถูกไหมล่ะ

1172
01:03:59,669 --> 01:04:02,964
‎แล้วคุณเล่าเรื่องราวใน
‎The Light We Carry

1173
01:04:02,964 --> 01:04:06,050
‎เกี่ยวกับช่วงเวลา
‎ที่คุณกับบารัคไปเยี่ยมลูกๆ

1174
01:04:06,050 --> 01:04:09,595
‎- ใช่
‎- และพวกเธออยู่ในอะพาร์ตเมนต์ใหม่

1175
01:04:09,595 --> 01:04:12,223
‎แล้วก็มีช่วงเวลาการค้นพบ
‎กับจานรองแก้ว

1176
01:04:12,223 --> 01:04:14,058
‎- เล่าเรื่องตอนนั้นให้ฟังหน่อย
‎- ใช่แล้ว

1177
01:04:14,058 --> 01:04:16,310
‎ลูกๆ เชิญเราไปดื่มค็อกเทล
‎ก่อนอาหารเย็น

1178
01:04:16,310 --> 01:04:18,604
‎และนี่เป็นครั้งแรกที่เราเห็น...

1179
01:04:18,604 --> 01:04:21,691
‎พวกเธออยู่บ้านเดียวกัน
‎และทําตัวเป็นผู้ใหญ่

1180
01:04:21,691 --> 01:04:23,442
‎และมันก็เยี่ยมมากที่ได้ดูนะ

1181
01:04:23,442 --> 01:04:28,030
‎พวกเธอมีเฟอร์นิเจอร์
‎และพยายามผสมมาร์ตินีอ่อนๆ ให้เรา

1182
01:04:28,030 --> 01:04:29,240
‎อะไรแบบนั้น

1183
01:04:30,283 --> 01:04:32,326
‎พวกเธอจัดถาดชาร์คูเตอรี

1184
01:04:32,326 --> 01:04:34,745
‎ถึงแม้มาเลียจะบ่น
‎เรื่องราคาชีสก็เถอะ

1185
01:04:34,745 --> 01:04:37,290
‎เธอว่า "หนูไม่รู้ว่ามันแพงขนาดนี้"

1186
01:04:37,290 --> 01:04:41,085
‎ฉันแบบว่า "อ้อ ตอนนี้ลูกนับเงินแล้ว
‎ตอนต้องซื้อชีสเอง ลูก..."

1187
01:04:41,085 --> 01:04:43,713
‎เธอจะเดินไปที่ถาดชาร์คูเตอรีของเรา

1188
01:04:43,713 --> 01:04:45,965
‎กินทุกอย่างบนนั้นก่อนพวกแขกจะมาถึง

1189
01:04:45,965 --> 01:04:50,219
‎ฉันพูดว่า "เคารพราคาแพงๆ
‎ของถาดชาร์คูเตอรีบ้างสิ"

1190
01:04:52,179 --> 01:04:54,140
‎เราดื่มกันเล็กน้อย

1191
01:04:54,140 --> 01:04:56,976
‎แล้วก็วางเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะ
‎และ อุ๊ย

1192
01:04:56,976 --> 01:04:58,853
‎พวกเธอรีบดึงที่รองแก้วออกมา

1193
01:04:59,687 --> 01:05:05,109
‎ฉันแบบ "ตอนนี้ลูกเริ่มดูแล
‎โต๊ะราคาถูกๆ ของลูกแล้วแฮะ"

1194
01:05:05,109 --> 01:05:08,654
‎ฉันแบบว่า "แม่ไม่เคยเห็นลูกใช้
‎ที่รองแก้วในทําเนียบขาวเลย

1195
01:05:08,654 --> 01:05:13,993
‎ทั้งที่นั่นเป็นโต๊ะข้างเตียง
‎อายุ 100 ปีเลยนะ"

1196
01:05:13,993 --> 01:05:15,202
‎รู้ไหมคะ

1197
01:05:15,620 --> 01:05:19,248
‎แต่เป็นเรื่องดีที่เห็นว่า
‎พวกเธอรับฟังนะ

1198
01:05:19,874 --> 01:05:22,126
‎และคอยดูลูกๆ อยู่ทางด้านหลัง

1199
01:05:22,126 --> 01:05:25,046
‎แล้วเจอฝุ่น

1200
01:05:25,046 --> 01:05:27,632
‎ฉันหมายถึง มาเลียทึ่งกับมันมาก

1201
01:05:27,632 --> 01:05:32,261
‎ประมาณว่า "หนูปัดฝุ่นแล้ว
‎ไม่กี่วันต่อมาฝุ่นก็มาอีก"

1202
01:05:33,429 --> 01:05:35,640
‎- ฉันพูดว่า "ใช่"
‎- มันเป็นแบบนั้น

1203
01:05:35,640 --> 01:05:38,643
‎"ลูกถึงต้องหมั่นปัดฝุ่นไงล่ะ"

1204
01:05:40,436 --> 01:05:44,315
‎ฉันคิดว่าความฝัน
‎ที่คุณกล่าวถึงลูกสาว

1205
01:05:44,315 --> 01:05:46,817
‎มันสะเทือนใจมากใน
‎The Light We Carry

1206
01:05:46,817 --> 01:05:50,738
‎ฉันคิดว่ามันเป็นการประกาศกร้าว
‎สําหรับผู้หญิงในศตวรรษที่ 21

1207
01:05:50,738 --> 01:05:54,367
‎คุณพูดว่า "ฉันไม่อยากให้ลูกๆ
‎มองว่าการแต่งงาน

1208
01:05:54,367 --> 01:05:58,621
‎เป็นถ้วยรางวัลที่ต้องตามล่า
‎และชิงมันมา"

1209
01:05:58,621 --> 01:05:59,622
‎ใช่

1210
01:06:00,706 --> 01:06:04,627
‎ช่วยเล่าให้เราฟังต่อ
‎เรื่องความฝันนั้นของคุณ...

1211
01:06:04,627 --> 01:06:07,838
‎ใช่ ฉันอยากให้ลูกๆ ตัดสินใจ

1212
01:06:07,838 --> 01:06:12,927
‎จากตัวตนของพวกแกจริงๆ
‎ไม่ใช่คนที่สังคมบอกว่าพวกแกควรเป็น

1213
01:06:12,927 --> 01:06:18,766
‎เพราะเรานิยามความหมาย
‎ของการเป็นคนที่มีความสุขไว้แคบมาก

1214
01:06:18,766 --> 01:06:22,478
‎และมันไม่ได้เหมาะกับทุกคน
‎และฉันคิดว่าความซึมเศร้า

1215
01:06:22,478 --> 01:06:27,775
‎และความวิตกกังวลของทั้งสองฝ่าย
‎ทั้งหนุ่มสาวและผู้ใหญ่ทั้งหลาย

1216
01:06:27,775 --> 01:06:30,820
‎เกี่ยวข้องกับความจริงที่ว่า
‎เราพยายามบีบชีวิตของเรา

1217
01:06:30,820 --> 01:06:32,530
‎ให้อยู่ในคําจํากัดความ
‎ที่คับแคบเหล่านี้

1218
01:06:32,530 --> 01:06:36,450
‎คุณจะมีความสุขได้ก็ต่อเมื่อ
‎คุณพบรักแท้ของคุณ

1219
01:06:36,450 --> 01:06:38,536
‎และได้แต่งงาน จริงไหม

1220
01:06:38,536 --> 01:06:40,913
‎บางคนไม่ได้เกิดมาเพื่อมีชีวิตคู่

1221
01:06:40,913 --> 01:06:44,500
‎บางคนอาจไม่เคยพบคู่ที่พวกเขารัก

1222
01:06:44,500 --> 01:06:46,919
‎แต่ยังมีความสุขอยู่ที่อีกด้านหนึ่ง

1223
01:06:46,919 --> 01:06:48,879
‎ฉันรู้ว่าคุณเคยมีประสบการณ์นี้

1224
01:06:48,879 --> 01:06:51,257
‎เหมือนที่หลายคนเดินเข้ามาถามว่า

1225
01:06:51,257 --> 01:06:53,050
‎- "คุณจะมีลูกไหม"
‎- ใช่

1226
01:06:53,050 --> 01:06:56,679
‎มันเหมือนกับว่า
‎คุณเป็นเจ้าของรายการทีวีอันดับหนึ่ง

1227
01:06:56,679 --> 01:06:59,432
‎คุณเป็นอภิมหาเศรษฐี
‎และมันก็เกือบเหมือนกับ...

1228
01:06:59,432 --> 01:07:00,808
‎ผู้คนยังคงพูดว่า

1229
01:07:00,808 --> 01:07:04,353
‎"อ้อ แต่คุณไม่ใช่แม่คน
‎ฉันเสียใจแทนคุณด้วยนะ"

1230
01:07:04,353 --> 01:07:06,355
‎- ใช่
‎- คือ "ไม่นะ โอปราห์มีความสุขดี"

1231
01:07:06,355 --> 01:07:08,566
‎- มากๆ ด้วย
‎- ฉันเคยเห็นเธอค่ะ

1232
01:07:08,566 --> 01:07:11,861
‎- เธอมีความสุขจริงๆ รู้ไหม
‎- ฉันสบายดีนะ สบายดี

1233
01:07:11,861 --> 01:07:12,903
‎ใช่

1234
01:07:13,487 --> 01:07:17,408
‎แต่ฉันอยากให้ลูกสาวของฉัน
‎และเด็กสาวทุกคน

1235
01:07:17,408 --> 01:07:20,786
‎มีทางเลือกในการใช้เวลาที่จะค้นพบ

1236
01:07:20,786 --> 01:07:23,706
‎ว่าพวกเธอเป็นใคร
‎และตัดสินใจว่าอยากเป็นคนแบบไหน

1237
01:07:23,706 --> 01:07:26,375
‎ฉันคิดว่านี่เป็นเรื่องจริง
‎สําหรับผู้ชายด้วยนะ หนุ่มๆ ทั้งหลาย

1238
01:07:26,375 --> 01:07:30,379
‎มีคําจํากัดความที่แคบมาก
‎ว่าต้องเป็นลูกผู้ชายแบบไหน

1239
01:07:30,379 --> 01:07:34,633
‎ถ้าหากคุณไม่อยากคุมบริษัทล่ะ
‎ถ้าหากคุณไม่ได้เกิดมาเป็นผู้นําล่ะ

1240
01:07:34,633 --> 01:07:37,136
‎ถ้าหากคุณชอบทํางานช่างล่ะ

1241
01:07:37,136 --> 01:07:42,058
‎ถ้าหากคุณอยากอยู่บ้าน
‎และเป็นพ่อบ้านดูแลบ้านล่ะ

1242
01:07:42,058 --> 01:07:44,351
‎ลองนึกภาพซีอีโอทุกคน...

1243
01:07:44,351 --> 01:07:47,563
‎นี่คือเหตุผลที่ฉันคิดว่าผู้ชาย
‎จํานวนมากไม่มีความสุขและโกรธ

1244
01:07:47,563 --> 01:07:51,525
‎และพยายามหาอํานาจ เพราะพวกเขา
‎ไม่ได้ใช้ชีวิตตามตัวตนที่แท้จริงไง

1245
01:07:51,525 --> 01:07:54,361
‎- ฉันเห็นด้วย
‎- พวกเขาใช้ชีวิตในอีกแบบ

1246
01:07:54,361 --> 01:07:56,489
‎ของสิ่งที่พวกเขาคิดว่า
‎ผู้ชายควรจะเป็น

1247
01:07:56,489 --> 01:07:58,991
‎- สิ่งที่สังคมบอกว่าคุณควรเป็น ใช่
‎- แน่นอน

1248
01:07:58,991 --> 01:08:03,079
‎ฉันอยากให้พวกเราในฐานะพ่อแม่
‎ยอมให้ลูกๆ ของเราได้แสดงตัวตนออกมา

1249
01:08:03,079 --> 01:08:06,082
‎ก่อนที่เราจะเริ่มยัดเยียด

1250
01:08:06,082 --> 01:08:08,959
‎- เป้าหมายของเราให้ลูก...
‎- ใช่

1251
01:08:08,959 --> 01:08:10,961
‎เพื่อให้พวกเขาได้พบกับความสุขบ้าง

1252
01:08:10,961 --> 01:08:13,881
‎ฉันชอบที่คุณจบบทความนั้น

1253
01:08:13,881 --> 01:08:16,675
‎ตรงที่คุณพูดถึงมาเลียและซาช่า

1254
01:08:16,675 --> 01:08:19,553
‎คุณจบบทนั้นทั้งหมดโดยพูดว่า

1255
01:08:19,553 --> 01:08:22,098
‎- ฉันหวังว่าพวกเธอจะพบกับบ้าน
‎- ใช่

1256
01:08:22,098 --> 01:08:23,641
‎ฉันหวังว่าพวกเธอจะพบกับบ้าน

1257
01:08:26,018 --> 01:08:29,897
‎รู้ไหม ทุกครั้ง
‎ที่มีการถกเรื่องการเมือง

1258
01:08:29,897 --> 01:08:33,025
‎และใครควรลงสมัครเลือกตั้งเป็นปธน.
‎ชื่อของคุณปรากฏขึ้นมา

1259
01:08:33,651 --> 01:08:35,236
‎ทําไมพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

1260
01:08:37,988 --> 01:08:41,033
‎ทําไมพูดเรื่องนี้ขึ้นมาตอนนี้ โอปราห์
‎พยายามจะทําอะไรคะ

1261
01:08:41,033 --> 01:08:44,537
‎เหตุผลเป็นแบบนี้ ฉันอยากให้คุณ...
‎คือฉันไปกินอาหารมื้อสายวันอาทิตย์

1262
01:08:44,537 --> 01:08:48,165
‎และมีบางคนพูดถึงเรื่องนี้
‎และพวกเขาก็แบบว่า

1263
01:08:48,165 --> 01:08:50,459
‎"เธอน่าจะพิจารณามันดูนะ

1264
01:08:50,459 --> 01:08:54,755
‎คุณคิดว่าเธอจะพิจารณาไหม"
‎ฉันว่า "รับประกันว่าไม่คิด"

1265
01:08:55,548 --> 01:09:00,010
‎คุณช่วยบอกผู้คนได้ไหม
‎ว่าทําไมคุณถึงไม่แม้แต่จะพิจารณา

1266
01:09:00,010 --> 01:09:01,387
‎ลงสมัครเป็นประธานาธิบดี

1267
01:09:01,387 --> 01:09:05,224
‎อย่างแรกเลยคือฉันไม่เคย

1268
01:09:05,224 --> 01:09:07,101
‎แสดงความสนใจเรื่องการเมืองเลยสักนิด

1269
01:09:07,101 --> 01:09:12,398
‎ไม่เคยเลยนะ
‎ฉันยินดีสนับสนุนสามีของฉัน

1270
01:09:12,398 --> 01:09:16,068
‎เขาอยากทําและเขาก็...
‎เขาทําได้ดีมาก

1271
01:09:16,068 --> 01:09:19,405
‎แต่ไม่มีตอนไหนเลยที่ฉันพูดว่า

1272
01:09:19,405 --> 01:09:21,824
‎"ฉันคิดว่าฉันอยากลงสมัคร
‎เลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี"

1273
01:09:21,824 --> 01:09:24,618
‎ไม่เคยเลย ฉันแค่สงสัยว่า

1274
01:09:24,618 --> 01:09:28,622
‎สิ่งที่ฉันต้องการ
‎เกี่ยวข้องกับอะไรไหม

1275
01:09:28,622 --> 01:09:32,042
‎- พูดได้ดี
‎- การที่ฉันเลือกที่จะเป็นใคร

1276
01:09:32,042 --> 01:09:33,752
‎มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไหม

1277
01:09:33,752 --> 01:09:35,671
‎การเมืองมันยากนะคะ และมัน...

1278
01:09:35,671 --> 01:09:37,631
‎แล้วคนที่เข้าไปคลุกคลีกับมัน...

1279
01:09:37,631 --> 01:09:41,468
‎ก็เหมือนชีวิตคู่ เหมือนการมีลูก
‎คุณต้องอยากมี

1280
01:09:41,468 --> 01:09:45,055
‎มันต้องอยู่ในจิตวิญญาณของคุณ
‎เพราะมันสําคัญมาก

1281
01:09:45,055 --> 01:09:47,558
‎มันไม่ได้อยู่ในจิตวิญญาณของฉันเลย

1282
01:09:47,558 --> 01:09:49,768
‎การให้การดูแลอยู่ในจิตวิญญาณของฉัน

1283
01:09:49,768 --> 01:09:53,939
‎การช่วยเหลือผู้คนอยู่ในจิตวิญญาณฉัน
‎การทํางานกับเด็กๆ นั่นคือ...

1284
01:09:54,773 --> 01:09:59,278
‎ฉันจะใช้เวลาทั้งชีวิตของฉัน
‎พยายามทําให้เด็กๆ รู้สึกถูกมองเห็น

1285
01:09:59,278 --> 01:10:00,863
‎และหาแสงสว่างของพวกเขาพบ

1286
01:10:00,863 --> 01:10:02,406
‎นั่นแหละที่ฉันจะทํา

1287
01:10:02,406 --> 01:10:04,867
‎- ฉันไม่ต้องมีตําแหน่งเพื่อทําสิ่งนี้
‎- ใช่

1288
01:10:04,867 --> 01:10:09,371
‎อันที่จริง ฉันคิดว่าฉันทําได้
‎ดีกว่าด้วย เมื่ออยู่นอกการเมือง

1289
01:10:09,371 --> 01:10:12,374
‎เพราะน่าเศร้านะ
‎ที่การเมืองแตกแยกกันมาก

1290
01:10:12,374 --> 01:10:14,418
‎ทันทีที่คุณประกาศเลือกพรรค

1291
01:10:14,418 --> 01:10:17,963
‎คุณทําให้คนอีกครึ่งประเทศ
‎กลายเป็นฝั่งตรงข้าม

1292
01:10:17,963 --> 01:10:22,218
‎ตอนนี้คนที่ไม่เห็นด้วยกับฉัน
‎ทางการเมือง

1293
01:10:22,218 --> 01:10:26,764
‎อาจได้รับเครื่องมือบางอย่าง
‎ที่ช่วยพวกเขาได้

1294
01:10:26,764 --> 01:10:30,809
‎ฉันอาจช่วยเด็ก
‎ที่เป็นพรรครีพับบลิกันได้ ถูกไหม

1295
01:10:30,809 --> 01:10:36,106
‎เพราะพวกเขาอาจยอมฟังฉัน
‎ฉันว่าน่าเศร้าที่การเมืองจํากัดเรา

1296
01:10:36,106 --> 01:10:38,692
‎ตอนนี้เราต้องผ่านเรื่องนั้นไปให้ได้

1297
01:10:38,692 --> 01:10:42,488
‎เราต้องตั้งสติให้ดี

1298
01:10:42,488 --> 01:10:46,450
‎ว่าเรามองกันเอง
‎จากทั่วทุกพรรคการเมืองเช่นไร

1299
01:10:46,450 --> 01:10:48,661
‎เพราะเรายังคงเป็นประเทศหนึ่งเดียว

1300
01:10:48,661 --> 01:10:52,206
‎เราต้องยืนหยัด
‎ให้กันและกันตลอดเวลา

1301
01:10:52,206 --> 01:10:55,084
‎เราถูกแบ่งแยกจากกัน
‎และถูกยึดไม่ได้ค่ะ

1302
01:10:55,084 --> 01:10:56,961
‎แต่นั่นจะไม่ใช่ฉัน

1303
01:10:56,961 --> 01:11:00,297
‎ฉันจะไม่เป็นคนที่ทําอย่างนั้น
‎ทางการเมือง

1304
01:11:00,297 --> 01:11:03,509
‎และฉันไม่คิดว่า
‎คุณจะใส่กางเกงหนังสีดําแบบนั้นด้วย

1305
01:11:03,509 --> 01:11:06,553
‎ฉันทําไม่ได้แน่ นั่นแหละ ตามนั้น

1306
01:11:07,471 --> 01:11:10,432
‎ดังนั้น ก่อนที่จะอ่าน
‎The Light We Carry

1307
01:11:10,432 --> 01:11:14,186
‎ฉันรู้สึก และฉันรู้ว่า
‎พวกคุณหลายคนก็รู้สึกเช่นกัน

1308
01:11:14,186 --> 01:11:17,982
‎เพราะเราล้วนเคยพูดคุยกันว่า
‎เรื่องมันเลวร้ายแค่ไหน

1309
01:11:17,982 --> 01:11:19,650
‎- ตอนเราอยู่กับเพื่อน
‎- ใช่

1310
01:11:19,650 --> 01:11:25,656
‎และฉันคิดว่าพวกเราหลายคนรู้สึก
‎เหมือนคุณรู้สึกก่อนที่จะเขียนมัน

1311
01:11:25,656 --> 01:11:28,492
‎ว่ามีปัญหาใหญ่โตมากมาย

1312
01:11:28,492 --> 01:11:31,078
‎มีหลายสิ่งหลายอย่าง
‎ที่ต้องผ่านไปให้ได้

1313
01:11:31,078 --> 01:11:37,001
‎และรู้สึกเหมือนมีการสมคบคิด
‎บ้าๆ บอๆ เกิดขึ้นด้วย

1314
01:11:37,001 --> 01:11:41,046
‎แล้วเราจะกลับมาเชื่อใจได้ยังไง

1315
01:11:41,046 --> 01:11:42,006
‎ใช่

1316
01:11:42,006 --> 01:11:45,968
‎เชื่อใจรัฐบาล เชื่อใจกันและกัน...

1317
01:11:45,968 --> 01:11:47,428
‎- ใช่
‎- ในแบบที่

1318
01:11:47,428 --> 01:11:51,807
‎ไม่ทําให้เรารู้สึกอึ้ง
‎และเหนื่อยล้าตลอดเวลา

1319
01:11:51,807 --> 01:11:55,853
‎ใช่ ฉันคิดว่าเราไม่สามารถ
‎ประเมินสิ่งที่รุนแรงขึ้น

1320
01:11:55,853 --> 01:11:59,898
‎จากการกักตัวต่ําเกินไป

1321
01:11:59,898 --> 01:12:04,361
‎เพราะเราถูกแยกจากกันทางร่างกาย

1322
01:12:04,361 --> 01:12:07,072
‎และในขณะที่บางคนก็รู้สึกดี

1323
01:12:07,072 --> 01:12:09,700
‎มันแบบว่า
‎"เฮ้อ ฉันล่ะเบื่อคนจังเลย" ถูกไหม

1324
01:12:11,243 --> 01:12:15,998
‎ฉันคิดว่าเราต้องอยู่ด้วยกันนะ

1325
01:12:15,998 --> 01:12:17,041
‎เราต้องอยู่ด้วยกัน

1326
01:12:17,041 --> 01:12:19,084
‎ฉันคิดว่าเมื่อเราอยู่รวมกัน

1327
01:12:19,084 --> 01:12:24,506
‎และรวมความเป็นหนึ่งเดียวกัน
‎เข้าด้วยกัน

1328
01:12:24,506 --> 01:12:28,260
‎เราจะรู้สึกดีขึ้น...

1329
01:12:28,260 --> 01:12:30,471
‎คืนนี้คุณรู้สึกดีขึ้นไหม
‎ที่ได้อยู่ที่นี่

1330
01:12:30,471 --> 01:12:34,600
‎- ไม่รู้สึกดีขึ้นเหรอ คืนวันอังคาร
‎- และที่ผ่านมาเราทําไม่ได้

1331
01:12:34,600 --> 01:12:38,228
‎ฉันมักจะพูดว่ามันยาก
‎ที่จะเกลียดชังเวลาอยู่ใกล้กัน

1332
01:12:38,228 --> 01:12:40,898
‎และเราถูกแยกออกจากกัน

1333
01:12:40,898 --> 01:12:45,527
‎เรารู้เรื่องของกันและกัน
‎จากข่าวและจากหน้าฟีดของเรา

1334
01:12:45,527 --> 01:12:48,364
‎และประสบการณ์ของฉันกับประเทศนี้

1335
01:12:48,364 --> 01:12:52,451
‎คือนั่นเป็นการบิดเบือน
‎ความจริงว่าเราเป็นใคร

1336
01:12:52,451 --> 01:12:55,621
‎ฉันเดินทางไปทั่วประเทศนี้

1337
01:12:55,621 --> 01:12:58,415
‎ในชุมชนของทุกเชื้อชาติ

1338
01:12:58,415 --> 01:13:02,294
‎และปูมหลังทางเศรษฐกิจและสังคม
‎ความผูกพันทางการเมือง

1339
01:13:02,294 --> 01:13:04,046
‎และผู้คน...

1340
01:13:05,255 --> 01:13:08,884
‎ไม่ว่าที่ไหน
‎พวกเขาใจดีและมีมารยาทกับฉัน

1341
01:13:08,884 --> 01:13:11,720
‎ต่อครอบครัวของฉัน
‎ทันทีที่พวกเขารู้จักเรา

1342
01:13:11,720 --> 01:13:16,767
‎พวกเขาอาจไม่เห็นด้วย
‎แต่เราไม่ใช่คนที่เราเห็นในทีวี

1343
01:13:16,767 --> 01:13:19,812
‎และฉันแค่อยากให้เราจําสิ่งนั้นไว้

1344
01:13:19,812 --> 01:13:22,940
‎ว่าเราไม่ควรกลัวกันเอง

1345
01:13:22,940 --> 01:13:28,195
‎ทุกคน มีคนชายขอบ
‎ผู้ที่ดิ้นรนอย่างหนัก

1346
01:13:28,195 --> 01:13:33,117
‎แต่มีคนกลุ่มใหญ่มาก
‎ที่เหมือนตาและยาย พ่อและแม่

1347
01:13:33,117 --> 01:13:37,037
‎พวกเขาทํางานหนัก ซื่อสัตย์ เป็นคนดี

1348
01:13:37,037 --> 01:13:39,248
‎คนที่ไม่มีตําแหน่งใดๆ

1349
01:13:39,248 --> 01:13:42,000
‎คนที่มีความกตัญญู
‎และภูมิใจที่เป็นคนอเมริกัน

1350
01:13:42,000 --> 01:13:44,962
‎ผู้ซึ่งเต็มใจทํางานหนัก
‎ผู้ซึ่งพูดความจริง

1351
01:13:44,962 --> 01:13:47,840
‎นั่นคือคนในประเทศของเรา

1352
01:13:47,840 --> 01:13:50,134
‎แต่เราต้องมีผู้นํา...

1353
01:13:51,802 --> 01:13:53,762
‎ที่สะท้อนสิ่งนั้นกลับมา

1354
01:13:54,471 --> 01:13:55,556
‎คุณรู้ไหม

1355
01:13:56,390 --> 01:14:00,144
‎มันอันตรายเมื่อผู้นําของเรา
‎พูดสิ่งที่แตกต่างออกไป

1356
01:14:01,103 --> 01:14:03,147
‎ฉันชอบตอนแรกของหนังสือ

1357
01:14:03,147 --> 01:14:06,483
‎คุณใส่บทกวี
‎ของอัลเบอร์โต ริโอสที่กล่าวไว้ว่า

1358
01:14:06,483 --> 01:14:09,862
‎"ถ้าคนในครอบครัวของคุณเป็นตัวปัญหา

1359
01:14:09,862 --> 01:14:11,822
‎ยังมีคนอีกร้อยคนที่ไม่เป็นตัวปัญหา"

1360
01:14:11,822 --> 01:14:14,450
‎คนไม่ดีจะไม่ชนะ

1361
01:14:14,450 --> 01:14:16,201
‎ในท้ายที่สุด ไม่มีทาง

1362
01:14:16,201 --> 01:14:18,745
‎ไม่ว่าพวกเขาจะเสียงดังแค่ไหน

1363
01:14:18,745 --> 01:14:24,042
‎เราแค่ไม่อยู่ตรงจุดนั้น
‎ถ้ามันเป็นเช่นนั้น"

1364
01:14:24,042 --> 01:14:26,086
‎มันเป็นความจริงที่เรียบง่าย

1365
01:14:26,086 --> 01:14:30,424
‎นั่นจึงนําเราไปสู่วลี
‎ที่กลายเป็นคําพ้องกับชื่อของคุณ

1366
01:14:30,424 --> 01:14:35,137
‎"เมื่อพวกเขาลงต่ํา เราจะทําตัวให้สูง

1367
01:14:35,762 --> 01:14:36,847
‎เราจะทําตัวให้สูง"

1368
01:14:36,847 --> 01:14:39,308
‎และคุณบอกว่าการทําตัวให้สูง

1369
01:14:39,308 --> 01:14:42,728
‎มักเกี่ยวกับการหยุดชั่วคราว

1370
01:14:42,728 --> 01:14:45,314
‎ก่อนที่คุณจะโต้ตอบอะไร ถูกไหม

1371
01:14:45,314 --> 01:14:46,815
‎- แน่นอน
‎- ตกลง

1372
01:14:46,815 --> 01:14:51,195
‎งั้นเมื่อเร็วๆ นี้เกิดอะไรขึ้น
‎ในชีวิตของคุณหรือในประเทศ

1373
01:14:51,195 --> 01:14:55,574
‎ที่คุณต้องถอยออกมาแล้วพูดว่า
‎"ขอฉันหยุดและพยายามขึ้นสูง"

1374
01:14:57,618 --> 01:15:00,245
‎มีหลายอย่างในโลกที่ทําให้ฉันโกรธ

1375
01:15:00,245 --> 01:15:02,206
‎- รอเดี๋ยว ฉันถามคุณเรื่องนี้ได้ไหม
‎- ได้

1376
01:15:02,206 --> 01:15:04,041
‎คุณจะทําตัวให้สูงทันทีไหม

1377
01:15:04,041 --> 01:15:08,212
‎- ไม่ ไม่เลย
‎- โอเค

1378
01:15:08,212 --> 01:15:10,672
‎ไม่ โต๊ะในครัวมีไว้เพื่อสิ่งนั้น
‎จําได้ไหม

1379
01:15:10,672 --> 01:15:14,218
‎ฉันไปนั่งที่โต๊ะในครัว
‎และเรามี "่ช่วงที่ลงต่ํา"

1380
01:15:15,219 --> 01:15:16,220
‎รู้ไหมคะ

1381
01:15:16,887 --> 01:15:21,099
‎เราแค่ลงต่ํา
‎และเราทุกคนยกตัวเองขึ้นจากพื้น

1382
01:15:21,099 --> 01:15:24,311
‎- โอเค
‎- ฉันเคยทําสิ่งนี้กับทีมงานของฉัน

1383
01:15:24,311 --> 01:15:26,772
‎ในทําเนียบขาว
‎ก่อนที่ฉันจะกล่าวสุนทรพจน์

1384
01:15:26,772 --> 01:15:28,440
‎หรือให้สัมภาษณ์

1385
01:15:28,440 --> 01:15:30,984
‎เราจะซ้อมตอบของคําถามต่างๆ

1386
01:15:30,984 --> 01:15:34,613
‎เพราะพวกเขารู้ว่าฉันต้อง
‎ระบายช่วงต่ํานั้นออกมาก่อน

1387
01:15:34,613 --> 01:15:37,324
‎- งั้นฉันคงต้อง...
‎- รู้สึกดีขึ้นเมื่อรู้เรื่องนั้นไหม

1388
01:15:37,324 --> 01:15:40,327
‎ใช่ ฉันจะแสดงสิ่งที่ฉันจะเรียกว่า

1389
01:15:40,327 --> 01:15:44,373
‎"ถ้อยแถลงตอนจบของประธานาธิบดี"
‎ที่ฉันทําได้

1390
01:15:44,373 --> 01:15:46,041
‎ฉันจะพูดว่า "พวกคุณรู้ไหม

1391
01:15:46,041 --> 01:15:49,878
‎เรากลับบ้านได้ถ้าฉันพูดว่า
‎'ไม่พูดแล้ว" ถูกไหม

1392
01:15:49,878 --> 01:15:52,089
‎และทีมของฉันจะมองและพูดว่า

1393
01:15:52,089 --> 01:15:55,801
‎"เอ่อ อย่าทําอย่างนั้น"

1394
01:15:55,801 --> 01:15:57,302
‎แต่บางครั้ง...

1395
01:15:57,302 --> 01:16:00,973
‎การทําตัวให้สูง
‎ไม่ได้แปลว่าคุณไม่รู้สึกโกรธ

1396
01:16:00,973 --> 01:16:04,434
‎ไม่ได้หมายความว่า
‎คุณไม่ควรที่จะมีความรู้สึก

1397
01:16:05,060 --> 01:16:08,105
‎ไม่ได้หมายความว่าคุณพอใจ

1398
01:16:08,105 --> 01:16:11,775
‎กับความอยุติธรรม
‎และความไม่เท่าเทียมกัน

1399
01:16:11,775 --> 01:16:14,319
‎ไม่ได้หมายความว่าคุณไม่ทํางาน

1400
01:16:14,319 --> 01:16:17,322
‎มันก็แค่วิธีที่คุณเลือกใช้

1401
01:16:18,532 --> 01:16:21,201
‎และการทําตัวให้สูงก็เป็นทางเลือก

1402
01:16:21,201 --> 01:16:24,913
‎มันเป็นทางเลือก
‎ที่ฉันคิดว่าเป็นผู้ใหญ่ที่สุด

1403
01:16:24,913 --> 01:16:27,749
‎มันเป็นทางเลือกระยะยาว

1404
01:16:27,749 --> 01:16:32,045
‎และไม่ใช่คุณแค่หมกมุ่น
‎อยู่กับการใช้ความรู้สึกของตัวเอง

1405
01:16:32,045 --> 01:16:33,922
‎ในสิ่งที่คุณรู้สึก...

1406
01:16:33,922 --> 01:16:36,466
‎อยู่ช่วงเวลานั้น
‎นั่นคือการตามใจตนเอง

1407
01:16:36,466 --> 01:16:39,469
‎และเมื่อคุณเป็นผู้นํา
‎ที่มีสื่ออยู่ในมือ

1408
01:16:39,469 --> 01:16:44,725
‎เราดื่มด่ํากับความอัปลักษณ์ที่สุด
‎ในใจเราไม่ได้ ถูกไหม

1409
01:16:44,725 --> 01:16:49,187
‎เรามีหน้าที่ที่จะต้อง
‎ทําตัวให้สูงเพราะเราใช้ชีวิต...

1410
01:16:49,187 --> 01:16:52,065
‎เราเคยใช้ชีวิตกับผู้นํา
‎ที่เลือกเดินทางต่ํา

1411
01:16:52,065 --> 01:16:54,109
‎และไม่มีใครรู้สึกดีเลย

1412
01:16:54,109 --> 01:16:57,487
‎มันไม่ได้นําไปสู่การแก้ปัญหา
‎มันไม่ได้ผลเลย

1413
01:16:57,487 --> 01:17:01,575
‎ฉันจึงตอบ... ในหนังสือโดยตอบคําถาม

1414
01:17:01,575 --> 01:17:03,702
‎ที่ทุกคนพากันถามฉันว่า

1415
01:17:03,702 --> 01:17:08,040
‎"ยังทําตัวให้สูงอยู่เหรอ มิเชลล์
‎ตอนนี้นะ จริงเหรอนี่"

1416
01:17:08,040 --> 01:17:11,335
‎และคําตอบของฉันคือ "ใช่ แน่นอนเลย"

1417
01:17:11,335 --> 01:17:14,713
‎เราทําตัวให้สูงมาตลอด
‎เราทําตัวให้สูงค่ะ

1418
01:17:16,340 --> 01:17:17,799
‎แต่เราทํางานนะ"

1419
01:17:18,425 --> 01:17:21,470
‎และนั่นคือสิ่งที่ฉัน
‎ต้องการให้คนหนุ่มสาวรู้ว่า

1420
01:17:21,470 --> 01:17:23,930
‎แสงสว่างที่เรานํามานั้น
‎อยู่ในตัวเราทุกคน

1421
01:17:23,930 --> 01:17:27,726
‎เราต้องเรียนรู้
‎วิธีสร้างมันขึ้นมาในตัวเราก่อน

1422
01:17:27,726 --> 01:17:30,687
‎เรามองหาให้คนอื่น
‎มาสร้างมันขึ้นมาในตัวเราไม่ได้

1423
01:17:30,687 --> 01:17:32,814
‎เพราะบางครั้ง
‎พวกเขาไม่มีมันอยู่ในตัวเอง

1424
01:17:32,814 --> 01:17:36,068
‎และเมื่อเราสร้างมันขึ้นมาแล้ว
‎เราก็ต้องปกป้องมัน

1425
01:17:36,068 --> 01:17:39,571
‎ปกป้องมันด้วยโต๊ะดีๆ ในครัว
‎คอยต้อนรับผู้คน

1426
01:17:39,571 --> 01:17:43,784
‎แต่ก็ปล่อยให้พวกเขาไป
‎ถ้าพวกเขาไม่เหมาะกับสิ่งที่คุณทํา

1427
01:17:43,784 --> 01:17:47,245
‎- เมื่อพวกเขาเสียออกซิเจน
‎- เมื่อพวกเขาเสียออกซิเจน

1428
01:17:47,245 --> 01:17:50,248
‎คุณต้องปกป้องตัวเอง
‎จากพิษที่อยู่ข้างนอก

1429
01:17:50,248 --> 01:17:52,876
‎คุณต้องมอง
‎จากมุมมองของผู้อื่น ถูกไหม

1430
01:17:52,876 --> 01:17:56,880
‎และทันทีที่คุณพยุงตัวเองได้
‎และเข้าใจมันดีแล้ว

1431
01:17:56,880 --> 01:18:00,676
‎ก็เป็นความรับผิดชอบของเรา
‎ที่จะต้องแบ่งปันแสงสว่างนั้น

1432
01:18:00,676 --> 01:18:02,678
‎นั่นคือการเลือกทําตัวให้สูงค่ะ

1433
01:18:02,678 --> 01:18:04,805
‎เมื่อคุณคิดถึงการมีปฏิสัมพันธ์

1434
01:18:04,805 --> 01:18:09,101
‎การพูดออกมา การส่งข้อความ
‎การใช้โซเชียลมีเดีย

1435
01:18:09,101 --> 01:18:11,520
‎นึกถึงแสงที่คุณพกติดตัว

1436
01:18:11,520 --> 01:18:13,355
‎นําทางด้วยแสงนั้น

1437
01:18:13,355 --> 01:18:17,776
‎เพราะแสงทําให้เกิดความสว่าง
‎ความหวังทําให้เกิดความหวัง

1438
01:18:17,776 --> 01:18:20,529
‎การเลือกวิธีที่สูง
‎ก็จะทําให้เกิดเรื่องที่ดีๆ ตามมา

1439
01:18:20,529 --> 01:18:22,072
‎นั่นคือเหตุผลที่เราทํามัน

1440
01:18:22,739 --> 01:18:26,993
‎ขอบคุณที่เตือนเราถึงแสงสว่าง
‎ที่เรานําติดตัวมา มิเชลล์ โอบามาค่ะ

1441
01:18:28,120 --> 01:18:32,249
‎- ขอบคุณ โอปราห์ วินฟรีย์
‎- โรงละครยูทูบ

1442
01:18:32,249 --> 01:18:36,086
‎- ขอบคุณ แอลเอ ขอให้ปลอดภัย
‎- ขอบคุณ แอลเอ

1443
01:18:44,886 --> 01:18:48,223
‎(ขอบคุณ ลอสแอนเจลิส)

1444
01:18:56,064 --> 01:18:57,691
‎ราตรีสวัสดิ์ค่ะ ทุกคน

1445
01:20:10,722 --> 01:20:12,724
{\an8}‎คําบรรยายโดย ผกามาศ อุดมเดชาณัติ