Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Velocidade, coraxe
e un peixe enorme, as tres ferramentas dun heroe!
Agardade. Iso non ten…
Velocidade, coraxe e un…?
Estoume a adiantar.
Contar esta historia…
require que vos sitúe.
Pois érase unha vez unha vila, Baltese.
Tiñades que vela!
Vaia, xa a estades a ver. Perfecto.
Un deses lugares onde todo semellaba posible
e ata máxico.
Rapazas facendo danzar fontes.
Mira!
Ou cativos facendo… trucos de maxia sofisticados…
e imprudentes.
En fin, os tempos mudaron, como fan sempre.
E xa vos digo que non mudaron para ben.
Trala Gran Guerra do Estranxeiro,
a xente de Baltese deixou de ter fe.
Xa nada semellaba posible nin máxico
e o ceo cubriuse de nubeiros.
Nubes estrañas e inmóbiles que non descargaban auga nin neve.
A vila quedou atoada, pero as cousas están a piques de se desatoar.
Se non, por que contar esta historia? Sería aburrida.
Peter é orfo. Estao criando un ancián que foi soldado.
O soldado só coñeceu loitas, penalidades e perigos,
e adestra o rapaz para esa vida.
Pero Peter sabe que hai máis.
Peter, hai nenos que teñen familias,
pero ser orfo ten unha vantaxe.
Podes consagrarte á vida militar.
Atende.
A moeda de hoxe.
Vai xa polo peixe e o pan.
Logo toca marchar.
Canto máis reseso o pan, mellor. Fortalece… os dentes.
E o peixe, pequeno, para afacerte á fame.
Que somos?
Soldados, señor.
- Isto que é? - O mundo.
E como é o mundo?
Duro.
Boas, Sra. Taylor.
Bo día, Peter.
Vai á ópera esta noite?
Claro. Élle o único que me gusta desta vila.
Bo día.
Peter, vas quedar pampo coa fermosa peza que che reservei!
Xa coñece a Vilna.
Xa o sei, ho.
Pan reseso e peixe pequeno.
Coidado!
Non!
Mira, Peter! O peixe perfecto para ti.
Non!
Coidado.
Que?
"As preguntas máis complexas
que corazón e mente poidan albergar
atoparán resposta por unha moeda."
Unha moeda.
Preciso sabelo.
Mimá!
Vilna Lutz anoxarase se volves sen a cea.
De onde saíches?
Como sabes iso?
Pero faite esta pregunta:
un día sen cear ou o resto da vida sen saber?
Está viva.
Que?
- Como…? - Unha moeda, unha pregunta.
Pensa ben.
A miña familia morreu na guerra, eu tiña tres anos. Foi…
Foi nun combate.
Vilna Lutz rescatoute e adéstrate como soldado.
- Que? - Seino.
Papá morreu e mamá…
Estaba embarazada. Tamén o sei.
Segundo o sarxento Lutz, a bebé e ela morreron no parto, pero…
Ti lémbrala.
Tívena no colo. Seino.
A túa irmá?
A miña irmá.
Era moi pequeniña e estaba…
Viva. Si.
- Por que Vilna…? - Non.
Só podes facer unha pregunta, pénsaa con tino.
Volvereina ver…?
Para! Para e reflexiona.
Fai a pregunta axeitada, Peter.
Como a atopo?
Si, iso. Moi ben.
E a resposta é:
sigue a elefanta.
- Riste de min. - É a resposta.
Que siga a elefanta? Deiche a moeda que tiña.
Foi decisión túa facer a pregunta.
E ti enganáchesme.
Sigue a elefanta e atoparala.
Se aquí non hai elefantes!
Se ti o dis…
Que non ceamos por causa dunha adiviña?
Si, señor. É que sabía moito de min! E de vostede…
Que raio ía saber de min? Non o sei nin eu.
Di que miña irmá está viva e que siga unha elefanta.
Unha que? Túa irmá?
Xa o sei. Leva anos dicíndome que miña irmá…
Deixa esa teima.
As coitadas da túa nai e túa irmá
morreron.
Salveite a ti, que era o único que podía facer!
Pero é que…
Última balda.
Nesa lacena.
Contos? Quen é Romain De Smedt?
Dámo! Romain De Smedt toleábame a cabeza.
Un compañeiro soldado. Bo rapaz.
Pero, de noite, lía este libro. Facíao pensar no fogar,
na nai, na calma.
Vinme na obriga de curalo.
Así que roubeille o libro.
Que?
E resultou.
Sen o libro, volveuse o soldado máis témero do exército.
Por que mo conta?
Quen ten calma, ten inocencia.
Quen ten inocencia,
nunca poderá ser un soldado.
Peter, hoxe,
contáronche… un conto.
Un tan falso coma os que hai neste libro!
Non hai elefante ningún.
De haber elefantes,
detectaríaos en canto aparecesen!
Escoitas iso?
Algo pasa.
Dáme o anteollo.
Só son os gatos.
Achégamo, Peter.
O anteollo! Peter!
Abraiante.
Que listos.
Unha estratexia enxeñosa.
Que pauta seguirán?
Peter, a marchar.
Bule. Desfilando.
Pan reseso, peixe pequeniño.
A vida é un arduo camiño.
Pan reseso, peixe pequeniño.
A vida é un arduo camiño.
Pan reseso, peixe pequeniño.
- A vida é un arduo… - Farpiñas.
Peludas. E gadoupas afiadas.
…arduo camiño.
Pan reseso, peixe pequeniño. A vida é un arduo camiño.
Pan reseso, peixe pequeniño…
Que leva isto?
Cúrcuma.
Señor! Á hora da cea?
Déixamo a min.
Perdón. Peter?
Quedaramos en que non se marchaba á hora da cea.
Xa, señor.
Tócame por gastar a moeda da cea nunha adiviña.
E que che dixo?
Que seguise unha elefanta… que non existe.
Xa.
Pero e se existe?
Leo Matienne!
A miña muller está farta das miñas conxecturas.
A elefanta levarame a miña irmá.
Peter! A marchar! Veña!
Un neno non debería vivir marcha que marcha.
Non é asunto noso, Leo.
Ben. Nese intre, na outra punta da vila,
hai un evento con…
Non, con ese tipo non.
O primeiro en actuar é un mago.
Moitas grazas.
Non o fai moi ben.
Misterio e abraio!
- Ás de diamantes! - Non.
O Aro do Delirio!
Non! Raio!
Teño un derradeiro truco.
Non era sen tempo!
Preciso un voluntario.
Señora, se fai o favor…
Por favor.
Sente, por favor.
A ver se non enredamos moito.
O mago non é moi bo no seu,
pero decátase de que o público estaría igual se o fose.
Entón ocórreselle algo.
Vai probar un truco poderoso,
capaz de devolver Baltese á vida.
Un momento elegante e invisible de cambio profundo.
Xa!
A ver, xa dixen que non é moi bo mago.
Podo explicalo!
Tes nome?
Que? Pero se…
Ola. E o telderete da adiviña que estaba onte aí?
Que telderete?
Houbo un hai tempo. Vendían trapos?
- Igual sombreiros. - Mimá.
Alguén viu o telderete da adiviña?
- Vermello. - …a elefanta.
Unha elefanta? Que? Un momento!
Dixo "elefanta"? Onde está?
Prendérona. E o mago tamén.
Tal como dixo ela!
Quen? O que?
Chegou a elefanta.
E iso significa que miña irmá está viva!
Está viva! Está viva, señora Taylor!
Que ben!
A elefanta está aquí!
UNHA ELEFANTA!
Unha elefanta?
A elefanta está aquí!
- Unha elefanta… - Si!
- Unha elefanta! - Unha elefanta!
Sabía que viría!
- Sabía que viría. - Sabía?
Non, pero tiña esperanzas sen fundamento.
Ás veces iso é dabondo.
Téñena encerrada, pero teño que ir buscala.
Coareime dalgún xeito, así teña que subornar alguén ou pelexar.
Si. Claro.
Pero déixasme axudarche?
Como?
Falarei coa condesa
e, entre os dous… malo será que non argallemos algo.
De verdade?
De verdade.
Sarxento Lutz?
Señor!
Sarxento Lutz!
Señor!
Elefantas? Contos? Falsas esperanzas!
Non.
Que?
Non, señor. Apareceu unha elefanta aquí!
- Unha elefanta! - Tanto ten!
Ten que ser verdade! Miña irmá está viva!
Eu lémbrome dela.
Imposible! Morreu no parto.
Non! Lémbroa.
Señor,
mentiume algunha vez?
Que dis?
Digo que está viva e que a vou atopar.
Ben.
A ver.
E… ábrete!
Será…!
Veña, liberdade!
Isto non me serve.
- Por que me fixo isto? - Non…
- Eu non fun! - Pois claro!
- Fíxome subir! - Foi un accidente.
Non! Rompeume a perna adrede cunha elefanta!
Non. Quería facer aparecer…
azucenas. Si, un ramo de azucenas.
Que pasa aquí?
Non lle sei. É intolerable! Mellor abra.
Arreda, feiticeiro!
Dedícome a entreter!
A min non me entretén.
- Son truquiños. - Agresións.
Como ía traer unha elefanta adrede se nin dou escapado dunha cela?
Mire. Liberdade!
Fabas verdes, as que máis aborrezo!
Merece estar na cadea.
E asegurareime de que non saia.
Peito fóra, ombros atrás. Respira.
Directo, pero educado. Firme, pero respectuoso.
Suorento e mareado.
A condesa é xusta e sabia,
e ninguén lembra vela rir.
- Canta ben! - Que vai cantar!
Fale, Matienne.
Grazas, condesa.
É polo paradoiro da elefanta.
Quen te manda?
Unha potencia estranxeira?
Preciso sabelo como capitán da garda.
É perigosa! Non sabemos nin de onde saíu.
É unha criminal e tratámola como tal.
Unha criminal?
- Podería ser a avanzada! - Que?
Vannos lanzar máis bestas!
Camelos! Casuarios! Crocodilos!
O mago di que non sabe como facela desaparecer.
Polo tanto, o plan é destruíla!
Inda non o decidín.
Se un cativo lanza unha pedra, a culpa tena a pedra?
Falamos de elefantes!
- Falan de asasinato! - Cometeu un delito!
Só é culpable de ser unha elefanta!
Valorareino e mañá falamos.
Pero saiba, capitán Matienne,
que a seguridade da vila é primordial.
Se cadra temos… que desfacernos dela.
- Iso! - Claro que si!
É o máis sensato.
Ten razón.
Leo Matienne pensa nun xeito de que a elefanta viva.
O rei.
TELEGRAMA
El sabe dúas cousas:
que o rei nunca estivo en Baltese.
…por riba da muralla do palacio e aterrarei san e salvo no foso.
É imposible! Bárbaro!
E que lle gusta estar entretido.
Só estar entretido
e nunca estar aburrido.
Cacho crack!
Queredes turrón? Gústavos?
E chama un médico. Logo repíteno. Bárbaro!
"Unha elefanta atravesou o teito e caeu sobre unha anciá."
É broma? Alá imos!
O rei!
A súa maxestade quere… ver a elefanta!
- O rei? - Vai vir?
Ver a elefanta?
Fabuloso!
A preparar todo!
Veña!
- Peter, a que andas? - Señor Matienne?
Íate ir buscar.
Dixen que che axudaría.
É que…
non lle estou afeito.
Á axuda.
Veña.
Mimá! Vostede traballa aquí?
É para a elefanta?
Capitán Matienne, listo?
Si! Moi ben!
Seino, si. Son o rei!
Vaia, non falta ninguén!
E hai petiscos!
Que festaza, non si?
Xa! Brutal! Quen me dera ter estado.
Mimá, que é ela.
Atención.
E velaquí… a elefanta!
Aquí estás!
Ala!
Miña nai querida!
Que tamaño ten!
Coiro! Que espectáculo.
Recoñezo que é unha criatura magnífica.
Abofé que si.
Semella nerviosa.
Algo vai mal.
É o ollo.
A cadea aguantará?
Protexédeos!
Disparádelle!
Non!
Baixade os rifles! Peter.
- Peter! - Estou ben.
Acouga.
Ven.
Tranquila. Acouga.
Eh.
Rapaz.
Son Peter, señora.
Peter, moitas grazas.
Queda aquí a coidar da elefanta.
A elefanta vai quedar aquí?
Non, grazas.
Tenche valor o rapaz! Bárbaro!
A elefanta levarame xunta miña irmá. É o meu destino.
"Destino".
Débolle pedir que ma entregue.
A elefanta é moi perigosa, Peter. É imposible.
Pois a min fascínanme as cousas imposibles.
A ver. E se Peter fai tres cousas imposibles
a cambio de levala?
Quedo tres días.
Pensarei nunha cousa imposible por día.
Se é quen de facelas e demostra valor, forza e iso,
queda coa elefanta.
Se non, lévoa eu comigo.
A ver… Non o vexo claro…
Feito! Es bárbara, condesa!
Canto me gusta este sitio, onde queira que estea.
Vale, a primeira tarefa imposible será…
unha loita!
- Unha loita? - Claro!
Gústanlle a todo o mundo!
E as imposibles inda máis, non é?
- Sen dúbida. - O rapaz apúntase. Ve?
Ten esa teima da elefanta e o destino e…
Bárbaro! Mañá ó mediodía loitará contra o meu mellor soldado.
Ai, Deus.
Pistola ou sabre?
Sabre logo! Adóroo! Dálle o meu sabre, Henri.
É todo teu.
Agás se morres. Nese caso, recuperareino.
Peter, adestraches algo con sabres?
Non, señor. Máis con vasoiras.
Pásate pola tenda. Ensinareiche.
Mañá, a mediodía.
Coup d'arrêt!
Derobement!
Iso!
En garde!
Fondo!
Contra!
Ben!
- Vou mellorando. - Si.
Que tolos. Como vai gañar?
E se gaña?
"E se".
Os teus "e se" acabarán connosco.
Desculpe. Que mal poden facer dúas palabriñas de nada?
Na boca de Leo Matienne, moito.
E se investimos os aforros en cabras ananas?
A mascota ideal.
Se non comesen os chans e as paredes.
E se importamos produtos exóticos de Asia?
Ideaza!
Se as cabras non os comesen todos.
Agás a seda.
Ai, si! A seda.
Vela? O meu marido quíxose matar con ela.
Chámase paracaídas e disque funciona.
- Funcionou? - Non.
A proba saíu regular. Pero e se chego a ser o primeiro?
Vou practicar cos manequíns.
É bo rapaz.
Tenaz e amable.
- Leo. - E ninguén lle dá amor.
Non o digas.
E nós no andar de abaixo, soíños.
Non. Xa o intentamos e non saíu ben.
Non está de Deus que teñamos fillos, Leo.
Sabemos nós o que está de Deus?
Por favor.
Xa sufrín de máis. Non me amoles con esas cuestións.
Pero como vai mudar o mundo se non o cuestionamos?
O mundo non vai mudar.
O mundo é o que é e o que sempre foi.
Non.
Négome a crelo.
Porque velaquí temos a Peter,
pedíndonos que o mudemos.
Fondo! Parada de contra!
ORFANATO FEMININO
Adele, rula!
- Estás ben? - Soñei cunha elefanta.
Ai, que cousa máis bonita!
Os soños con elefantes son tenros e reveladores,
inda que debo recoñecer que eu nunca soñei con eles.
Parecía que quería levarme a algures.
Se o teu sitio está aquí, miña pequechiña, a salvo.
A salvo de que, irmá?
Do mundo.
Eu saín ver o mundo, Adele, e había moita crueldade.
Por iso te trouxen ó orfanato,
para afastarte de todo.
E chameite Adele pola túa nai,
que está no ceo co teu irmán.
Terán nomes os elefantes?
Abofé. Todas as criaturas teñen nome, rula.
Todas todiñas.
A elefanta tamén soña.
Está coa súa familia…
e chámana polo seu nome.
Hai un lugar onde a coñecen e a queren.
Este non é o seu fogar.
Todo semella… imposible.
Ola.
Acouga, non pasa nada.
Tranquila.
Coñecémonos antes. O da auga.
Era eu.
Non o saberás, pero…
ti vas atopar a miña irmá.
Non sei onde está.
Para terte, debo loitar co soldado máis fero.
Pero ocorréuseme algo.
É mellor que me sinales neste mapa
onde está miña irmá.
No… No mapiña.
Amósame onde está neste mapa.
Vale?
A ver.
Só tes que sinalar o sitio…
Sinala onde está miña irmá.
Es unha elefanta máxica que fala?
Pódesme dicir onde está?
Sabes falar? Veña, fala. Dimo.
Dálle.
Pódesmo dicir?
Eh!
Pois nada…
Terei que loitar mañá.
Mellor sigo practicando.
Grazas.
Que pasa?
Un rapaz loitará pola elefanta.
Tócalle.
Está viva.
Peter!
Peter, posta breve e moulinet! Lembra, o do xiro!
Velaquí… o teu opoñente!
Mimá!
Fabuloso!
Velaquí o sarxento De Smedt!
De Smedt?
Persecución!
Moito mellor!
Que fago? Pensa!
De Smedt, xa ten o rapaz?
De Smedt?
Romain De Smedt, un compañeiro soldado.
O seu libro!
Non!
Déame o peixe máis grande.
Peter?
- Que fas…? - Págollo con isto.
- Bacallau! Espléndido e versátil! - Por favor.
Ai, non!
Grazas.
Téñote!
Debino despistar.
Vai ser que non!
Bacallau!
Espléndido e versátil.
Arre demo.
A situación empeora.
Teñen unha xerarquía.
Debo infiltrarme nas súas tropas.
Velaí o está!
Sarxento De Smedt!
Aquí, sarxento De Smedt!
Sarxento De Smedt!
De Smedt.
Sarxento De Smedt, aquí!
Que pasa aquí?
Peter, es un soldado.
Lembra o adestramento.
O libro! Mire! O libro!
O meu libro.
Un zunido máxico
liberou o dragón do malvado feitizo
e foron felices e comeron perdices.
Veña, abonda por hoxe, meu cenoriño.
Anda, mamá. Un máis.
Vale, cenoriño, pero un curtiño.
Que raio pasa aí?
Fixen cousas malas.
Combatendo, digo.
Cres que as persoas poden cambiar?
Acabo de vencelo, sarxento.
Xa ve, todo é posible.
Ben, Peter!
Hurra!
Ben! Peter!
Toma!
Estou que non mo creo.
Normal.
Primeira cousa imposible, feita.
Malia perder o meu sabre familiar e deixarme sen máquina de matar.
- "Ola", dixo o señor Porco. - "Ola", dixo o señor Galo.
Es un mozo sorprendentemente raro e perigoso,
e iso gústame.
Grazas, señor.
Ben. A tarefa imposible de mañá…
Tes que voar!
- Voar? Pero se… - Voar?
- Como? - Home! Ten que ser imposible.
Venceu a Goliat. Póñoo a cazar grilos?
E temos xente que case voou.
Que…?
Non si? Case case.
Pois xenial.
Mañá a mediodía, na praza,
verémolo voar.
Ou caer ou ambas cousas. Iso estaría moi ben.
En plan, parece que vai ben e logo, zas!
Non, por suposto. Non.
Pois nada, ata mañá…
Vou ir por auga e despois aprenderei a voar
e logo sacareite de aquí.
E poderemos atopar a miña irmá.
A elefanta non entende o que di,
pero sabe recoñecer a amizade na súa cara.
Non se atopa ben,
pero ó fin sente algo semellante… á esperanza.
E a esperanza pode ser contaxiosa.
- Escapou coma un lóstrego! - Xa! Eu tamén o vin.
Deume esta espada a cambio dun bacallau.
A ver que lle toca mañá!
Vou ir cedo, coller sitio.
- Cun libro. - Un libreiro anoxado!
- Mimá! Que será o próximo? - A saber!
Unha elefanta!
Irmá! Hai unha elefanta!
Nas hortensias?
Na vila!
Apareceu unha elefanta milagrosamente.
Temos que ir!
Non! Nós non imos á vila.
É perigosa. Poderíache pasar algo.
E o meu soño? É un sinal.
Eu non che creo en sinais.
Claro que cre.
Si. É verdade, si que creo nos sinais.
Está ben.
A ver se me explico.
Rompeume as pernas!
Unha elefanta!
Si, vén tódolos días.
Tódolos días.
Mira ti quen volveu!
Traidora.
- Rompeume as pernas! - Busca axuda.
Unha elefanta!
Xa o sei. Unha elefanta rompeulle as pernas.
Pero, por última vez:
quería que aparecese un ramo de azucenas!
Recoñeza que me partiu as pernas cun truco.
Foi sen querer. Pensei que sería un ramo de azucenas.
Azucenas!
Pare dunha vez! Déixese de lerias!
Peter…
Peter, para. Para xa!
- Pero… - Os soldados non voan! Prohíbocho!
- Señor… - Non!
Escóitame ben.
O de De Smedt foi sorte,
pero isto, o de voar,
é imposible.
Vencín a De Smedt, e creo que voarei!
Eu creo que te vas esnafrar. E morrer.
Morrer coma túa irmá!
Xa verá!
Peter, que foi?
Mañá teño que voar,
pero non sei como facelo.
Vilna di que vou morrer. Coma se eu non o soubese!
Vaia novidade!
Mañá teño que voar. Non me queda outra.
Entra. Precisas comer.
E falamos.
Anda, come.
Isto como se chama?
Guiso, meu rei.
Vale, Peter, falemos do asunto de voar.
Non te afastes, rula.
Ola, mico.
En canto vexas a elefanta, volvémonos á seguridade do orfanato.
Axúdolle coa maleta?
Bule, nena. Apura.
Xa ves por que non vimos á vila, Adele.
Hai perigos en cada curruncho.
Peter.
Peter, onde estás?
Ola?
Non debín separarme do rapaz.
Retirada ó campamento.
Reagrupádevos alí!
Veña! Bulide!
Correde!
Retirada!
Retrocedede!
Ola?
Escoite. Teñen que marchar.
Volvemos á fortaleza.
A nai está…?
Leve os nenos. Vémonos alí.
Son soldado. Non sei coidar dun bebé.
Xa. Pois logo leve o rapaz.
Por favor. Eu soa non podo.
Vale. Pero lisquen axiña.
Collo as cousas da nena e imos para a fortaleza. Marche!
Debín sacalas de aí.
Síntoo moito, mociño.
Pero protexereite.
Son soldado.
Peter.
O neno, comigo.
A fortaleza!
Queda alguén?
Somos os únicos.
Isto é perigoso! Achégase o inimigo!
Non me debín separar do rapaz.
Un novo día.
Boas, xentiña! Ola!
Unha nova tarefa imposible.
E o mesmo rei imposible.
Un día bárbaro para ver o rapaz voar, eh? Ceo despexado…
Retiro o dito.
É unha mágoa, ho,
porque cando me bronceo,
estou irresistible.
Sigo sendo o rei, non? Non darían un golpe?
Ri algunha vez?
Nunca?
Pero xamais?
Dende que o irmán morreu na guerra.
Vaites.
Ben!
Disque a elefanta está aquí. Vostede vea?
Pegadiña a min.
Non te separes de min! Quieta!
Que tal estamos?
Si, son eu!
Ben. Vexamos algo imposible. Onde vai o rapaz?
Alá arriba!
Non semella unha boa idea.
- Non lle pasará nada. - Xa.
Non.
Non!
- Que foi? - O rapaz esvarou.
Non!
Aguanta!
E agora… vou voar!
Vai saltar!
Que boa idea tiven!
Vouna atopar.
Xa, Peter!
Mimá!
É que o sabía!
Sabía que o rapaz voaría!
Si!
É posible!
Estás voando, Peter!
Estás voando!
É posible? Moi posible!
É posible! Peter!
Está voando!
Peter!
Perdón! Desculpade!
Incrible, Peter!
Ben, Peter! Así se fai!
Peter!
Si!
Moi ben, voei. Que toca agora?
Segunda cousa imposible, feita.
Estás a un pasiño de ter unha elefanta!
Non soa estupendo. Dará un choio que non vexas.
É enorme. En fin. Vale.
A ver, a terceira tarefa imposible…
non sei cal é.
Sonvos un rei espontáneo, sabedes?
Vou argallando as ideas sobre a marcha, basicamente.
Eu penso voando.
Era un chiste. Ou sexa, unha ocorrencia…
Non. Perdoa. Acouga.
Póñome así cando vou dicir algo incrible.
Vale, mozo. Listo?
A última tarefa imposible…
será facer rir a condesa.
Que?
E dálle!
Que parte de "imposible" non entendedes?
"Im" é non. "Pos", o do medio… "Im"… Algo!
Eu que sei! Pero significa
que é imposible!
Se é un figura.
Crédesvos mellores ca el?
Saltade dun tellado cunha lona.
Lembrádeo.
Deixade de preocuparvos polo rapaz e traédeme un xeado.
De noces, mellor.
Quen mo trae? Quedamos aquí?
Adele!
Mi madriña!
Ola.
Son eu, a do soño. Lémbraste?
Aquí estou. Pódesme explicar o soño?
Esta si que vai ser imposible.
É que non ri nunca.
Xamais.
Se cadra válelle que volva voar.
Queres un chiste?
Que?
Igual non es moi gracioso.
Xa, e ti has de ser chistosísima.
Perdoa.
Non adoito faltar ó respecto.
Eu nunca lle pegara a ninguén.
Síntoo moito.
- Creo… - Aí estás!
Andábate buscando.
Estás ben?
Si, irmá.
Pois agora que xa viches a elefanta…
Ola, señora.
Díxoche algo?
Non.
Moi ben, ruliña!
Imos para a casa.
Irmá…
Durmiremos aquí e logo volveremos ó noso fogar.
Ás veces atrapállome, Peter.
Embróllanseme as ideas.
Pero ten claro
que son moi consciente
do que teño que dicir agora.
Tes razón.
Estaba viva.
A meniña estaba viva.
Puiden salvala.
Quedou coa enfermeira.
Quedamos en vernos na fortaleza,
pero houbo unha explosión.
Crin… Crin que non ía ser quen de coidar dos dous.
Son soldado, Peter.
Que sei eu de bebés?
Tomamos decisións
na guerra, na vida.
É cuestión dun intre.
Podía salvarvos ós dous.
Non o fixen.
E mentinche,
porque non quería causarche máis dor.
Canto o sinto.
Señor…
vostede viuna morta?
A miña irmá?
Non.
Entón, todo é posible.
En fin…
Falaches de elefantes imposibles
e tiñas razón.
Señor?
Enfrontácheste a un opoñente imposible
e saíches vitorioso.
E hoxe…
vinte voar!
Es ti, meu neno.
Ti.
Ti es o que é posible.
Unha tarefa máis.
Veña, cóntame un chiste.
Un cabalo entrou nunha tasca. Se cadra non podía entrar…
Non. Iso non ten graza.
Non.
Si.
Si!
Si, iso ten graza!
Sra. LaVaughn,
mentinlle.
Por fin o admite.
Non. Non quería facerlle dano nin que aparecese unha elefanta,
pero tampouco unhas flores.
Mirei o público dende o escenario,
e a súa incredulidade…
partiume o corazón.
Mírese. Está vendo cousas máxicas
que apareceron do nada.
Vale, é unha maxia chafalleira, mal feita e sen moito xeito,
pero é maxia.
E vostede anóxase coma se non fose algo incrible.
Que lles pasou aquí?
Aquela noite quixen enfeitizala a vostede e os demais
para que recuperasen a fe.
A fe na maxia,
porque o extraordinario é posible.
Se se ten fe.
Pero non debín tentar facer ese conxuro
porque non son un mago moi bo.
Buscaba misterio e abraio.
E armei unha desfeita.
Xa o sei.
Preocúpache que a condesa non ría,
pero o chiste é moi bo.
Está todo controlado. Faime caso.
Eh!
Non me tomas en serio. Son un tipo perigoso.
Vencín un mangallón, voei.
Vale. Xa teremos tempo para divertirnos.
Agora toca concentrarse na tarefa, pero…
Devezo por sacarte de aquí.
Pasarémolo de marabilla e viviremos unha chea de aventuras…
buscando a miña irmá.
Ala!
Esta é a túa familia?
Peter!
Peter.
Esperta. Chegou o momento.
Están todos aquí. A terceira tarefa.
Vai estar interesante.
Débelos botar de menos. Íasme levar coa miña familia,
pero debo levarte coa túa.
Chegou o momento da terceira tarefa imposible!
Farase o rapaz coa elefanta ó fin?
Abofé que si.
Ben. Se a condesa ri nalgún momento,
a elefanta é túa.
Adiante.
Pois isto son un labrego e un mariñeiro
- que están nunha leira. - Ben. Clásico.
De súpeto, senten algo grallar.
Víranse e ven unha galiña nunha poza.
A galiña ten un anaco de fío
e turra por el. Méteo e sácao da boca dunha ra da poza.
Arriba e abaixo, co fío na boca da ra.
E o mariñeiro vai e di: "Por que fará iso a galiña?"
E o labrego respóndelle:
"Pois éche a mesma pregunta de sempre, non si?
Por que a galiña turrou para nada?"
Brutal! Boísimo, Peter! Moi bo!
Ai, xa o pillo.
Por que a galiña…? Porque soa igual que…
A ver. Un momentiño.
Esa risa é falsa!
Condesa, se non tomas isto en serio, perdemos o tempo.
Síntoo. Perdiches.
Ai, Peter.
Non.
Como que non?
Ten que entregarma,
pero non por min, senón por ela.
Quería que fose miña para dar coa miña familia,
pero a ela arrebatárona da súa.
Peter, que pasa con túa irmá?
Ela tamén terá unha irmá.
Importa máis a miña?
Sei que o chiste non tiña graza,
pero a elefanta non pediu vir aquí.
Hai que levala á súa casa.
Diso nada. Non.
Por pouco me convences.
Pero non.
Tiñas que facer unha última tarefa, e non a vexo rir.
Collede a elefanta. Imos.
Non!
Vale, ben o sei. Isto é imposible.
Pero e se non o fose?
Pensádeo un intre.
Cantas cousas imposibles fixestes?
Seguro que unha chea.
E fostes quen de facelas vós sós?
Claro que non. Vaia parvada.
Peter loitou, voou e desafiou un rei,
e, se cadra, séntese só.
Pero non o está.
Ninguén o está. Lembrádeo.
Non.
Moi ben. Conseguíchelo.
Que? De verdade?
Pero… foi a elefanta.
Está rindo, non é? Iso é o que eu quería.
O imposible é imposible ata que deixa de selo.
A elefanta é túa, Peter.
Que?
Tremenda vitoria! Hurra!
Ben!
Viva!
Conseguímolo!
Como a devolvemos?
Nunha barcaza.
- Nun dirixible? - Sobre elefantes meirandes!
Na miña testa soaba mellor.
O mago!
Arriba.
O neno quere mandar a elefanta á casa.
Fágaa desaparecer.
Viu o que pasa se fago ese conxuro.
Inda puido ser peor.
A elefanta merece estar coa súa familia.
Si, a idea está moi ben, pero mira ó teu redor.
Non dou unha!
- Como? - Non son quen.
Parvadas!
Fixo caer unha elefanta do ceo,
e non se dá de conta do cambio que provocou aquí?
Xusto o que pretendía.
Veña, mago! Mandemos esta dama para a casa!
Creo que é quen de facer o truco.
Creo que só vostede pode logralo.
Irmá!
Irmá, por favor.
No soño tiña que seguila.
Eu non creo nos soños.
Abofé que cre.
Si, tes razón. A verdade é que creo nos soños.
Veña, vale.
Van pasar cousas.
Debo unirme á batalla.
Veña, acouga.
Tranquila.
Disque antes isto era distinto.
Aquí había luz, vida e esperanza.
O lugar ideal para facer desaparecer unha elefanta.
Este é o meu fogar,
pero non o dela.
É duro perder un amigo.
Toca despedírmonos.
O mago tróuxoa aquí,
e eu creo que a pode devolver ó seu fogar!
Vós crédelo?
Só así o lograremos.
Por favor, señor.
A fe é invisible e fascinante.
Apodérase de nós coma o sono.
Tentamos resistirnos a ela sen saber ben por que…
ata que, coma co sono,
nos deixamos levar.
Detémonos… e revivimos.
Desapareceu!
É incrible! Por arte de maxia!
Que pasa?
Mirade as nubes!
É maxia.
Disípanse!
Que é iso?
É o Sol, ruliña.
É bo.
Que preciosidade.
Saíu o sol!
O teu destino era seguila.
Importaba máis isto.
Veña, Adele. Imos para a casa.
Señor, saíu á rúa!
Si.
O soldado?
Vostede morreu.
Morreu vostede.
Non será…?
Ou sexa…
O neno!
Peter.
Ela é… É a miña irmá.
- Es… - Eu…
- Non sei nin que… - Vives! E estás aquí.
E es a miña familia!
Peter!
Bárbaro.
Si!
Atopouna!
Iso a que vén?
Non saltes dende tellados!
Por arte de maxia!
Sinto o mal que lle causei.
Pídolle perdón.
Azucenas!
Grazas, amigo.
Mirade o cambio deste lugar!
Volve ser a vila de antes. Védela?
Xa leva ben tempo aquí.
Xa. Cada vez que tento marchar,
resúltame… imposible.
Nese intre, o coral máxico espertou
e axotou as ostras a berros:
"Fóra, moluscos do demo!
Liscade!"
Que medo me meteu!
Graciñas.
Xurdiu unha nova familia.
Onde atopas este fío?
Teño os meus segredos. Sonche unha urbanita.
Non lle farías outro pixama á cabra? Vai fartar.
Xa, é que lle saben.
Veña, que arrefría.
Canto á elefanta,
o tempo que lle queda é tanto
que porá a proba
Pero, dende logo, sempre lembrará a Peter.
É que… como o vai esquecer?
Subtítulos: Marina do Albardeiro