Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ο ΜΑΓΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΦΑΝΤΙΝΑ
Ταχύτητα, θάρρος
κι ένα πολύ μεγάλο ψάρι, τα τρία εργαλεία ενός ήρωα!
Για μισό λεπτό. Αυτό δεν βγάζει…
Ταχύτητα, θάρρος κι ένα μεγάλο… Ας μην προτρέχω.
Για να πω την ιστορία…
πρέπει να σας πω τι συμβαίνει.
Λοιπόν, ήταν κάποτε μια πόλη, το Μπαλτίζ.
Να το βλέπατε!
Δηλαδή, το βλέπετε τώρα, άρα… ωραία.
Ήταν από τα μέρη όπου τα πάντα φαίνονταν δυνατά
ή και μαγικά, όπως η κυρία που κάνει παρδαλό το σιντριβάνι.
Για κοίτα!
Ή αυτά τα παιδιά που κάνουν περίπλοκα, μαγικά…
Απρεπή…
Τέλος πάντων, άλλαξαν οι καιροί, όπως πάντα.
Και, σας το λέω, δεν ήταν για καλό.
Έγινε ο Πόλεμος στα Ξένα, και μετά
οι άνθρωποι στο Μπαλτίζ σταμάτησαν να πιστεύουν.
Τίποτα δεν το ένιωθαν δυνατό ή μαγικό,
και τότε ήρθαν τα σύννεφα.
Παράξενα σύννεφα που δεν ανοίγουν ούτε κινούνται ούτε χιονίζουν.
Η πόλη έχει κολλήσει, αλλά όπου να 'ναι όλα θα ξεκολλήσουν.
Αλλιώς γιατί να πω την ιστορία; Βαρετό θα ήταν.
Ο Πίτερ είναι ορφανός και τον μεγαλώνει ένας γέρος στρατιώτης.
Ο στρατιώτης ξέρει από μάχη, κακουχίες και κινδύνους
και εκπαιδεύει το αγόρι για τέτοια ζωή.
Το αγόρι, όμως, θέλει κάτι περισσότερο.
Πίτερ, άλλα παιδιά έχουν οικογένεια, αλλά η ορφάνια σού δίνει ένα προνόμιο.
Μπορείς να αφοσιωθείς στη στρατιωτική ζωή.
Προσοχή.
Τα λεφτά για σήμερα.
Πήγαινε να πάρεις ψάρι και ψωμί πριν αρχίσεις τον βηματισμό.
Όσο πιο ξερό το ψωμί τόσο καλύτερα, να κάνει τα δόντια… γερά.
Και μικρό ψάρι, να συνηθίζεις την πείνα.
-Γιατί τι είμαστε; -Στρατιώτες.
-Και αυτό τι είναι; -Ο κόσμος.
Και τι είναι ο κόσμος;
Σκληρός.
-Καλημέρα, κυρία Τέιλορ. -Καλημέρα, Πίτερ.
Θα πάτε στην όπερα απόψε;
Βεβαίως. Είναι το μόνο που απολαμβάνω εδώ.
Καλημέρα.
Πίτερ, σήμερα σου κράτησα ένα πανέμορφο. Δεν θα το αρνηθείς.
-Αφού τον ξέρετε τον Βίλνα. -Ναι, ξέρω.
Ξερό ψωμί και μικρό ψάρι.
Πρόσεχε!
Όχι!
Πίτερ, σου βρήκα το πιο απογοητευτικό ψάρι.
Όχι!
Προσοχή.
Τι;
"Τα πιο βαθιά και δύσκολα ερωτήματα
που μπορεί να θέσει η ανθρώπινη καρδιά ή ο νους
απαντιούνται με τίμημα ένα νόμισμα".
Ένα νόμισμα.
Πρέπει να μάθω.
Ο κηδεμόνας σου ο Βίλνα Λατς θα θέλει το φαγητό.
Πού βρέθηκες εσύ;
-Πού το ξέρεις αυτό; -Αναρωτήσου, όμως.
Μία μέρα χωρίς φαγητό ή μια ολόκληρη ζωή χωρίς να ξέρεις;
Ζει.
Τι;
-Πώς… -Ένα νόμισμα, μία ερώτηση.
Πρόσεχε.
Η οικογένειά μου πέθανε στον πόλεμο όταν ήμουν τριών. Σε μια…
Σε μια μάχη,
ο Βίλνα Λατς σε έσωσε και σε μεγαλώνει ως στρατιώτη.
-Τι; -Το ξέρω.
-Όταν πέθανε ο πατέρας μου, η μητέρα μου… -Ήταν έγκυος. Ξέρω.
Ο λοχίας Λατς είπε πως στη γέννα, εκείνη και το μωρό πέθαναν…
Αλλά θυμάσαι;
Την κράτησα αγκαλιά. Είμαι σίγουρος.
Την αδερφή σου;
Την αδερφή μου.
Ήταν μια σταλιά και…
Ζούσε. Ναι.
-Γιατί είπε ο Βίλνα… -Όχι.
Μία ερώτηση έχεις, πρόσεχε.
-Θα τη δω… -Μη!
Σταμάτα και σκέψου.
Σκέψου τη σωστή ερώτηση, Πίτερ.
Πώς θα τη βρω;
Ναι. Ωραία. Πολύ ωραία.
Η απάντηση είναι…
Ακολούθα την ελεφαντίνα.
-Αστειεύεσαι. -Έχεις την απάντηση.
Ελεφαντίνα; Σου έδωσα το μόνο μας νόμισμα.
Το επέλεξες. Έκανες μια ερώτηση.
Κι εσύ με ξεγέλασες.
-Ακολούθα την ελεφαντίνα και θα τη βρεις. -Δεν έχει ελέφαντες εδώ!
Ό,τι πεις.
Δεν θα φάμε απόψε εξαιτίας της μάντισσας;
Ναι. Αλλά ήξερε πολλά για μένα! Για σας!
Πώς ήξερε για μένα; Ούτε εγώ δεν ξέρω για μένα.
Είπε ότι η αδερφή μου ζει.
-Και να βρω μια ελεφαντίνα. -Ελεφαντίνα; Η αδερφή σου;
Ξέρω. Τόσα χρόνια μου λέτε πως η αδερφή μου…
Όχι πάλι αυτά.
Η καημένη η μητέρα σου, η αδερφή σου, πέθαναν και οι δύο.
Εγώ έσωσα εσένα, μόνο αυτό μπορούσα να κάνω!
Μα…
Επάνω ράφι. Στο ντουλάπι.
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
Παραμύθια; Ποιος είναι ο Ρόμαν ντε…
Φέρ' το! Ο Ρόμαν ντε Σμεντ με τρέλαινε.
Νεαρός στρατιώτης. Καλό παιδί.
Διάβαζε αυτό το βιβλίο το βράδυ, του θύμιζε το σπίτι του,
τη μητέρα, τη ζεστασιά.
Έπρεπε να τον γιατρέψω.
Έκλεψα το βιβλίο του.
Τι;
Και έπιασε.
Χωρίς το βιβλίο, έγινε ο πιο τρομερός στρατιώτης.
-Γιατί μου τα λέτε αυτά; -Η ζεστασιά φέρνει αθωότητα.
Και με την αθωότητα
δεν γίνεται κανείς στρατιώτης.
Πίτερ, σήμερα
σου είπαν… ένα παραμύθι.
Ψεύτικο σαν αυτά μέσα στο βιβλίο!
Δεν υπάρχουν ελέφαντες.
Αν υπήρχαν ελέφαντες,
θα τους έβρισκα αμέσως!
Το άκουσες αυτό;
Κάποια αναστάτωση.
-Δώσ' μου το κιάλι. -Γάτες είναι.
Το κιάλι, Πίτερ.
Το κιάλι! Πίτερ!
Φοβερό.
Πολύ έξυπνο.
Είναι έξυπνη στρατηγική.
Μακάρι να έβρισκα σταθερή κίνηση.
Πίτερ, ώρα για βάδην.
Εμπρός. Βηματισμός.
Ψάρια μικρά, μπαγιάτικο ψωμί
Παραμύθι δεν είναι η ζωή
Ψάρια μικρά, μπαγιάτικο ψωμί Παραμύθι δεν είναι η ζωή
Ψάρια μικρά, μπαγιάτικο ψωμί
Τριχωτά πατούσια.
Νύχια κοφτερά σαν ξυράφι.
Ψάρια μικρά, μπαγιάτικο ψωμί Παραμύθι δεν είναι η ζωή
Ψάρια μικρά, μπαγιάτικο ψωμί
Τι έβαλες εδώ;
Κουρκουμά.
Μα, την ώρα του φαγητού;
Πάω εγώ.
Συγγνώμη. Πίτερ;
Κανονικά γλιτώνουμε το βάδην την ώρα του φαγητού.
Μάλιστα. Το κάνω επειδή έδωσα τα χρήματά μας σε μια μάντισσα.
Και τι σου είπε;
Να ακολουθήσω μια ελεφαντίνα… που δεν υπάρχει.
Ναι.
Αν υπήρχε, όμως;
Λίο Ματιέν!
Η γυναίκα μου έχει βαρεθεί να κάνω υποθέσεις.
Θα με πήγαινε στην αδερφή μου.
Πίτερ! Βάδην! Τώρα!
Δεν είναι ζωή αυτή για ένα παιδί, όλο βάδην.
Δεν μας αφορά, Λίο.
Ακριβώς την ίδια στιγμή, στην άλλη άκρη της πόλης,
γινόταν παράσταση με…
Όχι, όχι αυτόν!
Την παράσταση ανοίγει ένας μάγος.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Δεν πάει καλά.
Μυστήριο και δέος!
-Άσος καρό! -Όχι.
Τα Στεφάνια του Ντελίριου!
Όχι!
Έχω ένα τελευταίο κόλπο.
Εξαιρετικά!
Θα χρειαστώ έναν εθελοντή.
Κυρία μου, σας παρακαλώ.
Σας παρακαλώ.
Καθίστε, κυρία μου.
Να τελειώνουμε, παρακαλώ;
Ο μάγος δεν ξέρει πολύ καλά μαγικά,
αλλά ακόμα κι αν ήξερε, ξέρει ότι δεν θα ένοιαζε το κοινό.
Και πεισμώνει.
Προσπαθεί να κάνει ένα ισχυρό ξόρκι
για να αναβιώσει όλο το Μπαλτίζ.
Μια χαριτωμένη, αόρατη στιγμή βαθιάς αλλαγής.
Τώρα!
Όπως είπα, δεν ξέρει καλά μαγικά.
Να σας εξηγήσω!
Έχεις όνομα;
Τι; Μα τι…
-Πού πήγε η σκηνή της μάντισσας; -Δεν είχε σκηνή εκεί.
Είχε κάποτε. Ίσως ήταν απλωμένα ρούχα.
Ή καπέλο. Ωραία τα καπέλα.
Ξέρετε πού πήγε η σκηνή; Η μάντισσα!
Είδατε μια σκηνή;
-…ελεφαντίνα. -Ελεφαντίνα; Τι;
Στάσου! Μια στιγμή!
Ελεφαντίνα, είπες; Πού είναι;
Την έκλεισαν φυλακή. Και τον μάγο.
Όπως είπε εκείνη.
Ποια; Τι;
Ήρθε η ελεφαντίνα.
Αυτό σημαίνει… πως η αδερφή μου ζει!
Ζει!
Ζει, κυρία Τέιλορ!
Εξαιρετικά!
Η ελεφαντίνα είναι εδώ!
Η ελεφαντίνα ήρθε!
ΕΛΕΦΑΝΤΙΝΑ!
Ελεφαντίνα;
Ήρθε η ελεφαντίνα!
-Ελεφαντίνα… -Ελεφαντίνα!
-Ναι, ελεφαντίνα!
Το 'ξερα πως θα ερχόταν!
-Το 'ξερα. -Αλήθεια;
Όχι, αλλά είχα έντονες και αβάσιμες ελπίδες.
Και καμιά φορά αυτό αρκεί.
Είναι κλεισμένη κάπου, αλλά πρέπει να τη βρω.
Θα κάνω παζάρια, θα μπω κρυφά, θα παλέψω για να πάω να τη δω.
Ναι.
Όμως… θα με αφήσεις να βοηθήσω;
Μα πώς;
Θα μιλήσω στην κόμισσα.
Και εσύ κι εγώ… θα βρούμε μαζί την άκρη.
Αλήθεια;
Αλήθεια.
Λοχία Λατς;
Κύριε!
Λοχία Λατς!
Κύριε!
Ελεφαντίνες; Παραμύθια; Ψεύτικες ελπίδες!
Όχι.
-Τι; -Όχι, κύριε.
Ήρθε μια ελεφαντίνα!
-Μια ελεφαντίνα! -Είναι άχρηστη!
Τότε, θα είναι αλήθεια! Η αδερφή μου ζει!
Τη θυμάμαι.
Αδύνατον! Πέθανε στη γέννα.
Όχι! Το θυμάμαι.
Κύριε,
μου έχετε πει ψέματα;
Τι εννοείς;
Ότι η αδερφή μου ζει και θα τη βρω.
Ναι.
Λοιπόν.
Και… άνοιξε!
Μα τι…
Και, απελευθέρωση!
Καθόλου δεν βοηθάει αυτό.
Εσείς! Γιατί μου το κάνατε αυτό;
-Δεν το έκανα! -Το κάνατε!
-Με φέρατε στη σκηνή! -Ήταν ατύχημα.
Κουραφέξαλα! Ρίξατε μια ελεφαντίνα πάνω μου!
Όχι! Ήταν… Έπρεπε να ήταν…
Κρίνοι. Ναι, αυτό, ένα μπουκέτο κρίνοι.
-Τι γίνεται εδώ; -Δεν ξέρω. Εξωφρενικό.
-Πάρτε τα από δω. -Κάνε πίσω, μάγε!
Διασκεδαστής είμαι!
Εγώ δεν διασκεδάζω.
-Ταχυδακτυλουργικά κάνω. -Επίθεση.
Πώς να εμφανίσω επίτηδες ελέφαντα; Ούτε να δραπετεύσω δεν μπορώ.
Δείτε. Ελευθερία!
Φασόλια λίμα, το όσπριο που δεν συμπαθώ.
Είσαι στη φυλακή, όπου ανήκετε.
Και θα φροντίσω να μείνετε εκεί.
Ψηλά το στήθος, πίσω οι ώμοι. Αναπνοές.
Ευθύς αλλά ευγενικός. Επίμονος αλλά με σεβασμό.
Ιδρωμένος και με ζαλάδα.
Η κόμισσα είναι δίκαιη και σοφή.
Κανείς δεν τη θυμάται να γελάει.
-Τραγουδάει! -Τραγουδάει;
Ναι, λοχαγέ Ματιέν;
Σας ευχαριστώ. Θέλω να μάθω πού είναι η ελεφαντίνα.
-Ποιος σε έστειλε; -Κάποια ξένη δύναμη;
Όχι. Ως αρχηγός της φρουράς, πρέπει να ξέρω.
Είναι επικίνδυνη. Δεν ξέρουμε από πού ήρθε.
Η ελεφαντίνα αντιμετωπίζεται ως εγκληματίας.
Εγκληματίας;
-Ίσως έτσι ξεκινάει η μάχη. -Τι;
Θα μας εκτοξευτούν κι άλλα θηρία!
Καμήλες! Κασουάριοι! Κροκόδειλοι!
Διατάξαμε τον μάγο να την εξαφανίσει. Δεν μπορεί, λέει!
Οπότε, θα την εξολοθρεύσουμε!
Δεν το έκρινα αυτό.
Αν ένα αγόρι πετάξει πέτρα σε τζάμι, φταίει η πέτρα;
Για ελεφαντίνες μιλάμε.
-Για φόνο μιλάτε. -Η ελεφαντίνα έκανε έγκλημα!
Δεν φταίει! Ελεφαντίνα είναι!
Θα σκέφτομαι το θέμα μέχρι αύριο.
Θα πω το εξής, λοχαγέ.
Παίρνω πολύ σοβαρά την ασφάλεια της πόλης μας.
Μπορεί να χρειαστεί να την ξεφορτωθούμε.
-Ακριβώς. -Σύμφωνοι!
Η μόνη λογική λύση.
Πράγματι.
Ο Λίο Ματιέν βλέπει κι άλλο τρόπο να ζήσει η ελεφαντίνα.
Ο βασιλιάς.
ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ
Δύο πράγματα ξέρει.
Πρώτον, ο βασιλιάς δεν έχει πάει στο Μπαλτίζ.
…πάνω από το τείχος και θα πέσω ασφαλής στην τάφρο.
Είναι αδύνατον! Τέλειο!
Δεύτερον, θέλει να τον διασκεδάζουν.
Θέλει μόνο να διασκεδάζει
και ποτέ να μη διασκεδάζει.
Σας αγαπάω εσάς!
Θέλει κανείς αμυγδαλωτό; Εσύ;
Κι έναν γιατρό. Θα το ξανακάνουν. Καταπληκτικό.
"Έπεσε μια ελεφαντίνα απ' το ταβάνι πάνω σε μια ηλικιωμένη".
Πλάκα μου κάνεις; Πάμε!
Ο βασιλιάς!
Ο μεγαλειότατος θέλει να δει την ελεφαντίνα!
-Ο βασιλιάς; -Θα έρθει;
-Για την ελεφαντίνα; -Έκτακτα!
Να ετοιμαστούμε!
Και τα λοιπά!
-Πίτερ, τι κάνεις; -Κύριε Ματιέν;
Ερχόμουν να σε πάρω. Θα σε βοηθούσα με την ελεφαντίνα.
Μάλλον…
δεν το έχω συνηθίσει.
Τη βοήθεια.
Έλα.
Εδώ δουλεύετε;
Για την ελεφαντίνα;
Λοχαγέ, όλα έτοιμα;
Ναι!
Ακριβώς! Είμαι ο βασιλιάς!
Για δες, όλοι ήρθαν!
Έχει και φαγητό!
Αυτό είναι ό,τι καλύτερο, έτσι;
Μα ναι!
Μακάρι να ήμουν εκεί.
Να σου πω, αυτή είναι.
Προσοχή.
Και τώρα, η ελεφαντίνα!
Είσαι εδώ.
Τι λες!
Το μέγεθός της!
Για δες εδώ.
Το παραδέχομαι, είναι εξαίσιο πλάσμα.
Πράγματι, είναι.
Φαίνεται ταραγμένη.
Κάτι τρέχει.
Το μάτι της.
Την κρατάνε οι αλυσίδες;
Φυλάξτε τους!
Πυροβολήστε την!
Όχι!
Κάτω τα τουφέκια! Πίτερ.
-Πίτερ! -Εντάξει είμαι.
Μην ανησυχείς.
Έλα.
Έλα, ηρέμησε.
Νεαρέ.
Πίτερ, κυρία.
Πίτερ, είμαι ευγνώμων.
Μείνε να φροντίζεις την ελεφαντίνα.
Θα μείνει εδώ;
Όχι, ευχαριστώ.
Έχει κότσια ο μικρός! Τέλειο!
Η ελεφαντίνα θα με πάει στη χαμένη αδερφή μου. Είναι γραφτό.
"Γραφτό".
Σας ζητώ να μου τη δώσετε.
Η ελεφαντίνα είναι επικίνδυνη. Αδύνατον.
Κι εμένα μου αρέσει κάθε τι αδύνατον.
Αν σας πρότεινα να κάνει ο Πίτερ τρία αδύνατα πράγματα
για να κερδίσει ένα;
Θα μείνω τρεις μέρες. Κάθε μέρα θα του αναθέτω κάτι αδύνατον.
Αν κάνει και τα τρία και φανεί γενναίος, δυνατός,
θα πάρει την ελεφαντίνα.
Αλλιώς, θα την πάρω εγώ.
Ξέρετε, δεν είμαι σίγουρη…
Έκλεισε! Είσαι φοβερή, κόμισσα.
Πολύ μου αρέσει εδώ, όπου κι αν είμαστε.
Λοιπόν, η πρώτη αδύνατη αποστολή είναι…
μια μάχη!
-Μάχη; -Μα βέβαια!
Σε ποιον δεν αρέσει η μάχη; Και αδύνατη, ακόμα καλύτερα.
-Λογικό ακούγεται. -Θέλει! Το 'ξερα!
Του 'χει κολλήσει μια ιδέα περί γραφτού…
Τέλειο! Αύριο μεσημέρι, θα τα βάλει με τον πιο σκληρό στρατιώτη μου.
Όχι.
Πιστόλια ή ξίφη;
Ξίφη! Τέλειος ο μικρός. Το ξίφος μου, Ανρί.
Όλο δικό σου.
Εκτός αν σκοτωθείς. Τότε θα το πάρω πίσω.
Πίτερ, έχεις εκπαιδευτεί με ξίφος;
Όχι. Με σκουπόξυλο, λίγο.
Έλα στο κατάστημα, αν θες. Θα σου μάθω.
Αύριο. Το μεσημέρι.
Κου ντ' αρέ!
Ντερομπεμάν!
Ναι!
Αν γκαρντ!
Όρμα!
Ανταπόκρουση!
Ναι!
-Βελτιώνομαι. -Σίγουρα.
Παράλογο. Πώς θα νικήσει;
-Κι αν νικήσει; -"Κι αν".
Κάνε υποθέσεις και χαθήκαμε, Λίο Ματιέν.
Με συγχωρείτε. Πώς είναι τόσο επικίνδυνες δύο μικρές λεξούλες;
Στα χέρια του Λίο Ματιέν, είναι.
"Κι αν εκτρέφαμε πυγμαίες κατσίκες;"
Ιδανικό κατοικίδιο.
Αν γινόταν να μάθουν να μην τρώνε το πάτωμα.
"Κι αν εισαγάγουμε αγαθά από την Άπω Ανατολή;"
-Θα έπιανε. -Αν δεν τα έτρωγαν όλα οι κατσίκες.
-Δεν έφαγαν το μετάξι. -Ναι, το μετάξι.
Μ' εκείνο το ρολό ήθελε να σκοτωθεί.
Αλεξίπτωτο λέγεται, και μπορεί να πιάσει.
-Έπιασε ποτέ; -Όχι.
Όντως, είχε άσχημα αποτελέσματα. Αν ήμουν ο πρώτος, όμως;
Θα εξασκηθώ με τις κούκλες.
Καλό παιδί.
Ακούραστο, ευγενικό.
-Λίο… -Χωρίς κάποιον να το αγαπάει.
Μην το πεις.
Κι εμείς οι δυο στον κάτω όροφο, μόνοι μας.
Όχι. Προσπαθήσαμε κι αποτύχαμε.
Ο Θεός δεν θέλει να έχουμε παιδιά, Λίο Ματιέν.
Εμείς θα πούμε τι θέλει ο Θεός;
Σε παρακαλώ.
Έχω πονέσει πολλές φορές. Δεν αντέχω ανόητες ερωτήσεις.
Πώς, όμως, θα αλλάξει ο κόσμος αν δεν τον αμφισβητούμε;
Ο κόσμος δεν αλλάζει.
Είναι όπως είναι, όπως ήταν πάντα.
Όχι.
Δεν το πιστεύω αυτό.
Γιατί να ο Πίτερ, μπροστά μας,
μας ζητάει να αλλάξουμε τον κόσμο.
Όρμα.
Κου ντ' αρέ.
ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ
Αντέλ, καλή μου!
-Είσαι καλά; -Ονειρεύτηκα μια ελεφαντίνα.
Τι υπέροχο.
Τα όνειρα με ελέφαντες είναι γεμάτα νόημα,
αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι εγώ δεν έχω ονειρευτεί ελέφαντα.
Ήταν σαν να ήρθε για να με πάει κάπου.
Μα η θέση σου είναι εδώ, παιδί μου, όπου είσαι ασφαλής.
Ασφαλής από τι, αδελφή;
Από τον κόσμο.
Πήγα να δω τον κόσμο, Αντέλ, και ήταν σκληρός.
Έτσι, σε έφερα στο ορφανοτροφείο,
μακριά από τα πάντα.
Σε ονόμασα Αντέλ από τη μητέρα σου,
που είναι στον ουρανό με τον αδερφό σου.
Να έχουν όνομα οι ελέφαντες;
Βέβαια. Όλα τα πλάσματα έχουν όνομα.
Μέχρι το τελευταίο.
Και η ελεφαντίνα βλέπει όνειρα.
Είναι με την οικογένειά της…
και ακούει να λένε το όνομά της.
Κάπου την ξέρουν, κάπου την αγαπάνε.
Η θέση της δεν είναι εδώ.
Φαίνεται αδύνατο όλο αυτό.
Γεια σου.
Έλα, μην ανησυχείς.
Όλα εντάξει.
Γνωριστήκαμε πιο πριν, με το νερό.
Εγώ ήμουν.
Ίσως δεν το ξέρεις, αλλά είσαι εδώ για να βρω την αδερφή μου.
Δεν ξέρω πού είναι.
Θα παλέψω με τον πιο σκληρό στρατιώτη του βασιλιά για σένα.
Αλλά σκέφτηκα, αντί γι' αυτό,
να δείξεις πολύ απλά στον χάρτη
πού είναι η αδερφή μου.
Στον χάρτη.
Δείξε μου στον χάρτη πού είναι.
Εντάξει;
Εντάξει.
Αρκεί μόνο να δείξεις…
Να δείξεις πού είναι η αδερφή μου.
Μήπως είσαι ελέφαντας που μιλάει;
Θα μου πεις πού είναι;
Μιλάς; Μίλα. Πες το.
Πες το.
Μπορείς να το πεις;
Έλα!
Καλά.
Μάλλον θα παλέψω αύριο.
Ας συνεχίσω την προπόνηση.
Σ' ευχαριστώ.
Τι συμβαίνει;
Ένα αγόρι θα παλέψει για την ελεφαντίνα.
Ήρθε η ώρα.
Ζει.
Πίτερ!
Πόστα μπρέβε και μετά μουλινέ. Να θυμάσαι, γυριστά!
Και τώρα, ο αντίπαλός σου.
Ωχ, όχι.
Καταπληκτικά!
Αυτός είναι ο λοχίας Ντε Σμεντ!
Ντε Σμεντ;
Κυνηγητό!
Ακόμα καλύτερα!
Τι να κάνω; Σκέψου!
Ντε Σμεντ, βρήκες το αγόρι;
Ντε Σμεντ;
Ρόμαν ντε Σμεντ. Νεαρός στρατιώτης, υπηρετήσαμε μαζί.
Το βιβλίο του!
Όχι!
Το μεγαλύτερο ψάρι που έχετε.
Πίτερ;
-Τι κάνεις; -Σας πληρώνω με αυτό.
-Μπακαλιάρος! Τον φτιάχνεις όπως θες! -Σας παρακαλώ!
Όχι!
Ευχαριστώ!
Ναι!
Μάλλον με έχασε.
Σίγουρα δεν με έχασε!
Μπακαλιάρος!
Τον φτιάχνετε όπως θέλετε.
Μα τα καντήλια.
Η κατάσταση κλιμακώθηκε.
Υπάρχει ξεκάθαρη ιεραρχία.
Πρέπει κάπως να μπω ανάμεσά τους.
Να τος!
Λοχία Ντε Σμεντ!
Εδώ είμαι, λοχία!
Λοχία ντε Σμεντ!
Ο Ντε Σμεντ.
Λοχία, εδώ είμαι!
Τι συμβαίνει;
Πίτερ, είσαι στρατιώτης!
Θυμήσου την εκπαίδευση!
Το βιβλίο! Δες!
Το βιβλίο!
Το βιβλίο μου.
Με μια μεγάλη ριπή μαγικών,
ο δράκος ελευθερώθηκε απ' το ξόρκι
και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Αυτά γι' απόψε, καροτάκι μου.
Μαμά, σε παρακαλώ, ένα ακόμα.
Εντάξει, καροτάκι. Ένα μικρούλι.
Τι συμβαίνει εκεί πέρα;
Έχω κάνει πράγματα.
Στη μάχη, εννοώ.
Πιστεύεις ότι αλλάζει ο άνθρωπος;
Μόλις σε νίκησα στη μάχη, λοχία.
Όλα γίνονται.
Ναι, Πίτερ!
Ζήτω!
Ναι! Πίτερ!
Ναι!
Δεν το πιστεύω ότι έπιασε.
Ούτε εγώ.
Έκανες την πρώτη αποστολή.
Επίσης έχασες το πολύτιμο ξίφος μου
και χάλασες έναν μια χαρά φονιά.
"Γεια", είπε το γουρούνι. "Γεια", είπε ο κόκορας.
Είσαι αναπάντεχα περίεργος και επικίνδυνος νεαρός.
Μ' αρέσει αυτό.
Σας ευχαριστώ.
Λοιπόν, αύριο, για τη δεύτερη αδύνατη αποστολή…
Θα πετάξεις!
Τι; Να πετάξω; Μα…
-Πώς; -Αφού πρέπει να είναι αδύνατον!
Νίκησε τον Γολιάθ. Να του βάλω εύκολα;
Άσε που κάποιοι σχεδόν πέταξαν.
Τι; Μα…
Σωστά; Σχεδόν.
Ωραία, υπέροχα.
Αύριο το μεσημέρι, στην πλατεία, θα πετάξει.
Ή θα συντριβεί. Ή και τα δύο. Αυτό θα έχει πλάκα.
Να πάρει φόρα, να το κάνει, και μπαμ!
Όχι. Όχι βέβαια.
Οπότε, μέχρι τότε…
Θα σου φέρω νερό και μετά θα μάθω να πετάω
και μετά θα σε πάρω από δω.
Για να βρούμε την αδερφή μου.
Η ελεφαντίνα δεν καταλαβαίνει τα λόγια,
αλλά, απ' το πρόσωπο, αναγνωρίζει τη φιλία.
Δεν νιώθει καλά,
αλλά νιώθει επιτέλους κάτι. Ελπίδα.
Και η ελπίδα είναι μεταδοτική.
-Έτρεχε σαν αστραπή! -Ναι! Το είδα με τα μάτια μου.
Μου έδωσε αυτό το ξίφος για έναν μπακαλιάρο.
-Ανυπομονώ να δω τι θα κάνει μετά! -Θα πιάσω θέση νωρίς.
Σήκωσε το βιβλίο σαν βιβλιοθηκάριος-τιμωρός!
-Τι θα κάνει μετά; -Ποιος ξέρει.
Μια ελεφαντίνα!
Αδελφή! Μια ελεφαντίνα!
Στις ορτανσίες;
Στην πόλη!
Εμφανίστηκε μυστηριωδώς μια ελεφαντίνα.
Να πάμε!
Όχι! Δεν πάμε στην πόλη.
Μπορεί να πάθεις κακό.
Μα… το όνειρό μου. Είναι σημάδι.
Δεν πιστεύω στα σημάδια.
Πιστεύετε.
Ναι. Πράγματι, πιστεύω στα σημάδια.
Πολύ καλά.
Ίσως δεν καταλάβατε.
Τα πόδια μου πλακώθηκαν!
Από μια ελεφαντίνα!
Ναι, έρχεται κάθε μέρα.
Κάθε μέρα.
Δες ποιος γύρισε.
Προδότη.
-Τα πόδια μου πλακώθηκαν. -Φέρε βοήθεια.
-Τα πλάκωσε μια ελεφαντίνα! -Ναι!
Μια ελεφαντίνα πλάκωσε τα πόδια σας!
Αλλά, τελευταία φορά,
εγώ ήθελα ένα μπουκέτο κρίνους.
Παραδεχτείτε ότι πλακώσατε τα πόδια μου.
Ήταν ατύχημα. Ήθελα ένα μπουκέτο κρίνους.
Κρίνοι!
Σταματήστε τα όλα αυτά! Σταματήστε!
Πίτερ…
Πίτερ, σταμάτα.
Σταμάτα αμέσως!
-Κύριε… -Οι στρατιώτες δεν πετάνε! Το απαγορεύω!
-Κύριε… -Όχι!
Άκου καλά!
Με τον Ντε Σμεντ ήσουν τυχερός, αλλά αυτό…
Το να πετάξεις…
Είναι αδύνατον.
Νίκησα τον Ντε Σμεντ. Πιστεύω ότι θα πετάξω!
Εγώ πιστεύω ότι θα γίνεις πίτα. Νεκρός.
Νεκρός, σαν την αδερφή σου!
Δείτε με!
Πίτερ, τι συμβαίνει;
Πρέπει να πετάξω αύριο, αλλά δεν ξέρω πώς να το κάνω.
Ο Βίλνα λέει πως θα πεθάνω. Λες και δεν το ξέρω!
Λες και δεν το ξέρω ήδη!
Πρέπει να πετάξω αύριο. Πρέπει.
Έλα μέσα. Πρέπει να φας.
Θα μιλήσουμε.
Έλα, φάε.
Πώς το λένε αυτό;
Βραστό, καλέ μου.
Που λες, Πίτερ, για να πετάξεις.
Μείνε κοντά μου, καλή μου.
Γεια σου.
Μόλις δεις την ελεφαντίνα, θα γυρίσουμε στο ορφανοτροφείο.
Να βοηθήσω με την αποσκευή;
Γρήγορα, καλή μου.
Να γιατί δεν πηγαίνουμε στην πόλη, Αντέλ.
Έχει παντού κινδύνους.
Πίτερ.
Πίτερ, πού είσαι;
Ναι;
Μακάρι να κρατούσα το αγόρι.
Υποχωρούμε στο φρούριο.
Ανασύνταξη στο φρούριο!
Εμπρός!
Τρέξτε!
Υποχώρηση!
Υποχωρήστε!
Ναι;
Πρέπει να φύγετε από δω.
Υποχωρούμε στο φρούριο.
Η μητέρα τους έχει…
Πάρτε τα παιδιά. Θα σας βρω εκεί.
Στρατιώτης είμαι. Δεν ξέρω να φροντίζω νεογέννητα.
Φυσικά. Το αγόρι, τότε.
-Σας παρακαλώ. Δεν μπορώ μόνη. -Εντάξει. Αλλά να φύγετε τώρα.
Θα μαζέψω πράγματα και θα έρθω στο φρούριο. Πηγαίνετε!
Έπρεπε να τα πάρω και τα δύο.
Λυπάμαι πολύ, νεαρέ.
Αλλά θα σε έχω ασφαλή. Είμαι στρατιώτης.
Πίτερ.
Το αγόρι μαζί μου.
Το φρούριο!
Έχει μείνει κανείς;
Δεν επέζησαν άλλοι.
Δεν είστε ασφαλής εδώ! Έρχεται ο εχθρός!
Μακάρι να κρατούσα το αγόρι.
Νέα μέρα.
Γεια σου, κόσμε! Γεια σας!
Μια νέα αδύνατη αποστολή.
Και ο ίδιος απίθανος βασιλιάς.
Υπέροχη μέρα να δούμε τον μικρό να πετάει. Ούτε σύννεφο…
Άσ' το.
Είναι κρίμα,
γιατί, ξέρεις, μαυρισμένος,
γίνομαι ακαταμάχητος.
Είμαι ακόμα βασιλιάς, ε; Δεν έγινε κάνα πραξικόπημα;
Γελάει ποτέ;
Ποτέ;
Δηλαδή, ποτέ ποτέ;
Απ' τον θάνατο του αδερφού της στον πόλεμο.
Αμάν.
Ναι!
Είπαν ότι θα είναι εδώ η ελεφαντίνα. Τη βλέπετε;
Μείνε κοντά μου.
Όχι, μείνε μαζί μου!
Πώς είστε;
Ναι, εγώ είμαι!
Ωραία. Ας δούμε κάτι αδύνατον. Πού είναι ο μικρός;
Εκεί πάνω!
Δεν φαίνεται έξυπνο αυτό.
-Δεν θα πάθει τίποτα. -Ναι.
Όχι.
Όχι!
-Τι είναι; -Το αγόρι γλίστρησε.
Όχι!
Κρατήσου!
Και τώρα, θα πετάξω!
Θα πηδήξει!
Ήταν φανταστική ιδέα!
Θα τη βρω.
Τώρα!
Το 'ξερα!
Το 'ξερα ότι θα πετούσε!
Ναι!
Γίνεται!
Πετάς, Πίτερ!
Πετάς!
Τι γίνεται; Γίνεται!
Γίνεται! Πίτερ!
Πετάει!
Πίτερ!
Συγγνώμη! Με συγχωρείτε!
Φοβερό, Πίτερ!
Ναι! Μπράβο σου!
Πίτερ!
Ναι!
Λοιπόν, πέταξα. Τι άλλο;
Έκανες τη δεύτερη αποστολή.
Ένα βήμα ακόμη και θα σου ανήκει μια ελεφαντίνα!
Δεν ακούγεται καλό. Θα θέλει πολύ καθάρισμα.
Τεράστια… Τέλος πάντων. Ναι!
Λοιπόν, η τρίτη αδύνατη αποστολή…
Δεν ξέρω ακόμα.
Μπα, είμαι αυθόρμητος βασιλιάς.
Μου 'ρχονται πράγματα από μόνα τους.
Πάντα πετάνε οι ιδέες.
Πλάκα έκανα. Ήμαρτον, αστειάκι.
Όχι. Συγγνώμη. Ανάπαυση.
Κάνω έτσι όταν πρόκειται να πω κάτι απίστευτο.
Μικρέ, έτοιμος;
Η τρίτη αποστολή σου…
Θα κάνεις την κόμισσα να γελάσει.
Τι;
Όλο αυτό κάνουν.
Είπαμε, αδύνατον, τι δεν καταλαβαίνετε;
Το "α" σημαίνει "όχι". Το "δυν" είναι στη μέση.
Δεν ξέρω. Αλλά σημαίνει
αδύνατον!
Κι ο μικρός σκίζει.
Όποιος λέει ότι είναι καλύτερος, να πηδήξει απ' τη σκεπή.
Να το θυμάστε. Αφήστε τον μικρό και σκεφτείτε ποιος θα μου φέρει παγωτό.
Βούτυρο πεκάν.
Κανείς; Τι καθόμαστε εδώ;
Αντέλ!
Θεέ μου!
Γεια σου.
Εγώ είμαι. Από το όνειρο. Με θυμάσαι;
Ήρθα. Μπορείς να μου πεις γιατί;
Αυτό μπορεί να είναι όντως αδύνατον.
Δηλαδή, εκείνη δεν γελάει ποτέ.
Ποτέ ποτέ.
Ίσως δεχτούν να πηδήξω ξανά απ' τη στέγη.
Μπορώ να σου γράψω αστείο.
Συγγνώμη;
Δεν θα είσαι αστείος.
Ναι, ενώ εσύ είσαι ξεκαρδιστική.
Συγγνώμη, δεσποινίς. Δεν συνηθίζω να προσβάλλω έτσι.
Εγώ δεν έχω χτυπήσει ποτέ κανέναν. Συγγνώμη.
-Μα… -Σε βρήκα!
Έψαχνα παντού.
Είσαι εντάξει;
Ναι, αδελφή.
Λοιπόν, τώρα που είδες την ελεφαντίνα…
Γεια σας, κυρία μου.
Σου είπε τίποτα;
Όχι.
Έξοχα, καλή μου!
-Πάμε σπίτι τώρα. -Μα…
Θα κοιμηθούμε και θα γυρίσουμε εκεί που ανήκουμε.
Θολώνω μερικές φορές, Πίτερ.
Δεν βλέπω πολύ καθαρά.
Θέλω να ξέρεις
πως μου είναι πολύ ξεκάθαρο
αυτό που θέλω να πω τώρα.
Έχεις δίκιο.
Ζούσε.
Το κοριτσάκι ζούσε.
Μπορούσα να τη σώσω.
Την άφησα στη νοσοκόμα.
Θα συναντιόμασταν στο φρούριο,
αλλά έγινε έκρηξη.
Δεν πίστευα πως μπορούσα να σας φροντίσω και τους δύο.
Στρατιώτης είμαι, Πίτερ.
Τι ξέρω εγώ από βρέφη;
Παίρνουμε τέτοιες αποφάσεις
στον πόλεμο, στη ζωή.
Έχουμε μόνο μια στιγμή.
Μπορούσα να σας σώσω μαζί.
Δεν το έκανα.
Και είπα ψέματα
επειδή δεν ήθελα να σε κάνω να πονάς κι άλλο.
Σου ζητώ συγγνώμη.
Κύριε…
την είδατε νεκρή;
Την αδερφή μου;
Όχι.
Τότε, όλα είναι πιθανά.
Κοίτα…
Είπες για ελέφαντες, που ήταν αδύνατον,
και είχες δίκιο.
Κύριε;
Αντιμετώπισες αντίπαλο, που δεν γινόταν,
και νίκησες.
Και σήμερα,
σε είδα να πετάς!
Εσύ, αγόρι μου.
Εσύ.
Εσύ είσαι ό,τι είναι δυνατόν.
Άλλη αποστολή αύριο.
Λοιπόν, πες μου ένα αστείο.
Ένα άλογο μπήκε σ' ένα μπαρ. Δεν χωράει να μπει.
Όχι! Δεν είναι αστείο αυτό.
Όχι.
Ναι.
Ναι!
Ναι, είναι αστείο!
Μαντάμ Λαβόν,
σας είπα ψέματα.
Επιτέλους, μια παραδοχή.
Όχι, δεν σας έκανα κακό ούτε εμφάνισα την ελεφαντίνα σκόπιμα,
αλλά δεν ήθελα να φέρω κρίνους.
Όταν στάθηκα στη σκηνή, μπροστά σε όλους,
η δυσπιστία σας…
μου… μου ράγισε την καρδιά.
Ακόμα και τώρα, βλέπετε μαγεία,
πράγματα να εμφανίζονται.
Ναι, ελαττωματική μαγεία, πρόχειρη, ακούσια, αλλά
μαγεία.
Και απαντάτε "Σταμάτα", λες και είναι μικροενόχληση.
Τι σας έχει συμβεί;
Εκείνη τη νύχτα προσπάθησα να κάνω ξόρκι σ' εσάς και σε όλους
για να πιστέψετε ξανά, να νοιαστείτε για τη μαγεία,
γιατί καταπληκτικά πράγματα είναι δυνατά.
Αν πιστεύεις!
Αλλά δεν έπρεπε να δοκιμάσω τόσο ισχυρό ξόρκι,
γιατί δεν είμαι καλός μάγος.
Ήθελα μυστήριο και δέος.
Έφερε την καταστροφή.
Ξέρω.
Ανησυχείς μήπως δεν γελάσει η κόμισσα, αλλά βρήκα καλό αστείο.
Το έχω υπό έλεγχο. Εμπιστέψου με.
Δεν με παίρνεις στα σοβαρά. Είμαι επικίνδυνος.
Νίκησα γίγαντα, πήδηξα από κτίριο.
Καλά. Θα έχουμε πολύ χρόνο για παιχνίδια μετά.
Να συγκεντρωθούμε στην αποστολή…
Ανυπομονώ να σε πάρω από δω.
Θα περάσουμε υπέροχα, με περιπέτειες…
για να βρούμε την αδερφή μου.
Η οικογένειά σου είναι;
Πίτερ!
Πίτερ.
Έλα, ξύπνα. Ήρθε η ώρα.
Έχουν έρθει όλοι. Για την τρίτη αποστολή.
Ενδιαφέρον θα έχει.
Θα σου λείπουν. Νόμιζα πως θα με πήγαινες στην οικογένειά μου.
Πρέπει να σε πάω στη δική σου.
Ώρα για την τρίτη αδύνατη αποστολή!
Θα κερδίσει την ελεφαντίνα ο μικρός;
Θα την κερδίσω.
Αν κάποια στιγμή ακούσω την κόμισσα να γελάει,
θα πάρεις την ελεφαντίνα.
Ακούμε.
Λοιπόν, είναι ένας αγρότης κι ένας ψαράς.
-Είναι σε χωράφι μαζί. -Κλασική αρχή.
Ακούνε έναν θόρυβο σαν κρώξιμο.
Κοιτάνε στη λίμνη και βλέπουν μια κλώσα.
Η κλώσα έχει έναν σπάγκο
και τον περνάει μέσα κι έξω από το στόμα ενός βατράχου.
Πάνω κάτω τον περνάει στο στόμα του.
Ο ψαράς λέει "Γιατί να το κάνει αυτό η κλώσα;"
Ο αγρότης γυρνάει και του λέει
"Είναι ένα πολύ σπάνιο πράγμα.
Ένας σπαγκοραμμένος βάτραχος".
Τέλειο! Πολύ αστείο, Πίτερ!
Το κατάλαβα. Σπαγκοραμμένος, επειδή του έραβε…
Για μισό λεπτό.
Δεν είναι αληθινό γέλιο!
Αν δεν το πάρεις στα σοβαρά, κόμισσα, τι νόημα έχει;
Μικρέ, απέτυχες.
Πίτερ.
-Όχι. -Ορίστε; Όχι;
Αφήστε με να την πάρω,
όχι για μένα, για εκείνη.
Ήθελα να την κερδίσω για να βρω την οικογένειά μου,
αλλά έχει κι εκείνη οικογένεια και την έχασε.
Πίτερ, η αδερφή σου;
Θα έχει και η ελεφαντίνα αδερφή. Η δική μου μετράει πιο πολύ;
Το ξέρω ότι το αστείο δεν έπιασε,
αλλά, σας παρακαλώ. Η ελεφαντίνα δεν ζήτησε να έρθει εδώ.
Πρέπει να τη στείλουμε πίσω.
Όχι.
Κόντεψες να με πείσεις.
Αλλά όχι.
Είχες να κάνεις ένα πράγμα ακόμη, και δεν τη βλέπω να γελάει.
Πάρτε την ελεφαντίνα, πάμε.
Όχι!
Εντάξει, το ξέρω. Είναι αδύνατον.
Αν, όμως, δεν ήταν;
Σκεφτείτε το λίγο.
Σκεφτείτε τα αδύνατα πράγματα που κάνατε,
και θα έχετε κάνει πολλά.
Έχετε κάνει κανένα απ' αυτά μόνοι;
Όχι βέβαια. Θα ήταν παράλογο.
Ο Πίτερ πάλεψε, πέταξε, αψήφησε έναν βασιλιά
και μπορεί να νιώθει μόνος.
Αλλά δεν είναι. Κανείς δεν είναι. Να το θυμάστε.
Όχι.
Μπράβο, μικρέ. Τα κατάφερες.
Τι; Αλήθεια;
Η ελεφαντίνα το έκανε.
Γελάει, δεν γελάει; Αυτό ήθελα.
Τα πράγματα είναι αδύνατα μέχρι που δεν είναι.
Η ελεφαντίνα είναι δική σου.
Τι…
Λαμπρή νίκη! Ζήτω!
Ναι!
Τα καταφέραμε!
-Πώς θα την πάμε πίσω; -Με καράβι!
-Με ζέπελιν; -Να την κουβαλήσουν άλλοι ελέφαντες!
Μου φάνηκε καλό πριν το πω.
Ο μάγος!
Ελάτε, ξυπνήστε.
Το αγόρι λέει πως η ελεφαντίνα πρέπει να επιστρέψει. Εξαφανίστε την.
Έχετε δει τι κάνω μ' αυτό το ξόρκι.
Καλά που δεν πήγε χειρότερα.
Η ελεφαντίνα αξίζει να πάει στην οικογένειά της.
Ναι, είναι υπέροχη ιδέα.
Αλλά δες. Η μαγεία μου είναι αποτυχία!
-Αποτυχία; -Δεν μπορώ!
Ανοησίες!
Ρίξατε ελεφαντίνα από το ταβάνι.
Δεν καταλαβαίνετε πως ξεκίνησε κάτι;
Αυτό που ευχηθήκατε.
Κύριε μάγε! Ας στείλουμε σπίτι της την κυρία!
Πιστεύω ότι μπορείτε να κάνετε τα μαγικά.
Ότι μόνο εσείς θα το διορθώσετε.
Αδελφή!
Αδελφή, σας παρακαλώ.
Στο όνειρο έπρεπε να την ακολουθήσω.
Δεν πιστεύω στα όνειρα.
Πιστεύετε.
Ναι, πράγματι, πιστεύω στα όνειρα.
Καλώς.
Υπάρχουν εξελίξεις.
Πρέπει να συμμετέχω στη μάχη.
Έλα, μη φοβάσαι.
Όλα εντάξει.
Λένε πως παλιά ήταν διαφορετικά εδώ.
Πως υπήρχε φως, ζωή, ελπίδα.
Πως ήταν ιδανική πόλη για να εξαφανιστεί μια ελεφαντίνα.
Εδώ είναι το σπίτι μου,
αλλά όχι το δικό της.
Είναι δύσκολο να χάνεις φίλο.
Πρέπει ν' αποχαιρετιστούμε.
Ο μάγος την έφερε εδώ,
και πιστεύω ότι μπορεί να τη στείλει σπίτι της!
Πιστεύετε;
Έτσι θα επιτευχθεί αυτό.
Σας παρακαλώ.
Η πίστη είναι σπουδαίο και αόρατο πράγμα.
Μας κυριεύει σαν τον ύπνο.
Παλεύουμε μόνοι μας, αντιστεκόμαστε για λόγους άγνωστους…
ώσπου, όπως με τον ύπνο,
χανόμαστε.
Σταματάμε… και επαναφερόμαστε.
Η ελεφαντίνα χάθηκε!
Δεν το πιστεύω, είδα μαγεία!
Τι συμβαίνει;
Δείτε τα σύννεφα!
-Μαγεία. -Φεύγουν!
Τι είναι αυτό;
Ο ήλιος, αγάπη μου.
Είναι καλό.
Πανέμορφο!
Λιακάδα!
Έπρεπε να την ακολουθήσεις στο πεπρωμένο σου.
Αυτό ήταν πιο σημαντικό.
Έλα, Αντέλ. Ώρα να γυρίσουμε.
Κύριε, βγήκατε έξω!
Ναι.
Ο στρατιώτης;
-Είχες πεθάνει. -Εσύ είχες πεθάνει!
Δηλαδή…
Θες να πεις…
Το αγόρι!
Πίτερ.
Αυτή είναι… η αδερφή μου.
-Εσύ… -Να…
-Καταρχάς… Να πω… -Ζεις! Είσαι εδώ!
Είσαι οικογένεια!
Πίτερ!
Ωραία, ωραία.
Ναι!
Τη βρήκε!
-Τι ήταν αυτό; -Μην ξαναπηδήξεις από κτίριο!
Έπιασαν τα μαγικά!
Συγγνώμη για το κακό που σας προκάλεσα.
Σας ζητώ συγγνώμη.
Κρίνοι.
Σ' ευχαριστώ, φίλε μου.
Δείτε πώς είναι τώρα το μέρος.
Έχει επαναφερθεί η πόλη. Το βλέπετε;
-Κράτησε καιρό η επίσκεψή σας. -Το ξέρω.
Αλλά, όποτε πάω να φύγω, φαίνεται… αδύνατον.
Και τότε ξύπνησε το μαγικό κοράλλι.
Κυνήγησε τα στρείδια φωνάζοντας…
"Φύγετε, κακοποιά μαλάκια!
Δρόμο!"
Ήταν πολύ τρομακτικό.
Ευχαριστώ.
Μια οικογένεια δημιουργήθηκε.
Πώς βρίσκεις εξωτικό μαλλί;
Έχω τα μυστικά μου. Είμαι γυναίκα της πόλης.
Πάλι έφτιαξες πιτζάμες στην κατσίκα; Όλο τις τρώει.
Του αρέσουν οι πιτζάμες.
Ελάτε όσο είναι ζεστό!
Και η ελεφαντίνα
ζει πολύ καιρό,
τόσο που δοκιμάζει ακόμα και τη μνήμη ελέφαντα.
Βέβαια, όμως, δεν ξεχνά ποτέ τον Πίτερ.
Πώς να τον ξεχάσει;
Υποτιτλισμός: Σύλβια Τσάτσαρη