Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MAGICZNA SŁONICA
Szybkość, odwaga
i bardzo duża ryba. To trzy rekwizyty bohatera!
Chwilunia. To brzmi bez sen…
Szybkość, odwaga i bardzo duża…? Wyprzedzam fakty.
Jeśli mam snuć tę opowieść… muszę was w nią wprowadzić.
Dawno, dawno temu było sobie miasteczko, Baltese.
Szkoda, żeście go nie widzieli. Choć właśnie je oglądacie.
Tu wszystko wydawało się możliwe.
Wręcz magiczne. Jak ta pani i jej tańcząca fontanna.
Zobacz!
Czy te dzieci i ich wyszukane, magiczne…
niestosowne sztuczki…
Ale czasy się zmieniły, jak to mają w zwyczaju.
Uwierzcie, że nie było to dobre.
Po Wielkiej Wojnie Obcych
ludzie w Baltese przestali wierzyć.
Nic już nie było możliwe czy magiczne.
Wtedy nadciągnęły chmury.
Dziwne chmury, nieruchome, bez opadów deszczu czy śniegu.
Miasto stanęło, ale niebawem znów ruszy z miejsca.
Po coś w końcu ta opowieść. Nie jestem nudziarą.
Peter jest sierotą. Wychowuje go stary żołnierz.
Wiarus zna się na walce, znojach i niebezpieczeństwie.
Szykuje chłopca do takiego życia, ale młodzieniec chce czegoś więcej.
Peterze, inne dzieci mają rodziny.
Bycie sierotą to wielka okazja.
Możesz poświęcić swe życie żołnierce.
Uwaga.
Oto moneta na dziś.
Przynieś nam rybę i chleb.
Potem pomaszerujesz.
Im starszy chleb, tym lepiej. Na wzmocnienie zębów.
Oraz małe rybki, abyś nawykł do głodu.
- Bo kim jesteśmy? - Żołnierzami!
- A co to jest? - Świat.
A jaki jest świat?
Surowy.
- Dzień dobry, pani Taylor. - Dzień dobry.
Idzie pani dziś do opery?
A owszem. Jedyna dobra rozrywka w tym mieście.
Dzień dobry.
Peter! Zachowałem dla ciebie piękny okaz. Tym razem nie odmówisz.
- No nie. Zna pan Vilnę. - Wiem. Czerstwy chleb i małe rybki.
- Ostrożnie! - Nie!
Najnędzniejsza ryba idealna dla ciebie.
Nie!
Uważaj!
Co?
„Uzyskaj odpowiedź
na najbardziej doniosłe i trudne pytania
za cenę jednej monety”.
Jednej monety.
Muszę wiedzieć.
Rety.
Vilna Lutz zezłości się, gdy wrócisz bez obiadu.
Jak się pani pojawiła? Skąd pani wie?
Ale zadaj sobie pytanie:
jeden dzień bez żywności czy reszta życia bez odpowiedzi?
Ona żyje.
Co?
- Skąd pani wie…? - Jedna moneta, jedno pytanie.
Ostrożnie.
Rodzice zginęli podczas wojny. Miałem trzy lata. Toczyła się…
Bitwa.
Vilna Lutz cię uratował i wychowuje na żołnierza.
- Co? - Wiem.
Po śmierci ojca matka…
Spodziewała się dziecka. To też wiem.
Sierżant Lutz mówił, że ona i dziecko umarły podczas porodu…
- Ale pamiętasz… - Trzymałem ją. Pamiętam to.
Swoją siostrę?
Moją siostrę.
Była malutka i…
Żywa. Zgadza się.
- Dlaczego Vilna Lutz powiedział…? - Nie. Jedno pytanie, więc ostrożnie.
- Czy kiedyś ją spotkam…? - Przestań i przemyśl to.
Aby zadać właściwe pytanie.
Jak ją odnaleźć?
Dobrze. Bardzo dobrze.
A odpowiedź brzmi…
podążaj za słonicą.
- To jakiś żart? - Oto odpowiedź.
Za słonicą? Dałem pani naszą monetę na dziś.
Dokonałeś wyboru. Zadałeś pytanie.
Pani mnie oszukała.
Idź za słonicą i ją znajdziesz.
Ale nie ma tu żadnych słoni!
Jest jak mówisz.
Przez wróżkę nie mamy dziś kolacji?
Tak, sir, ale tyle o mnie wiedziała. O tobie…
Skąd niby? Sam siebie nie znam.
Mówiła, że moja siostra żyje i żeby podążać za słonicą.
Za słonicą? Siostra?
Wiem, sir. Przez tyle lat mówiłeś mi, że ona…
Nie znowu.
Twoja biedna matka i siostra… Obie zmarły.
Uratowałem ciebie. Tylko tyle mogłem zrobić!
Ale ja…
Górna półka. Szafka kuchenna.
KSIĘGA BAŚNI
Baśnie? Romain De Smedt?
MARCHEWECZCE – MAMA
Dawaj! Oszaleję przez De Smedta!
Służyłem z nim. Dobry chłopak.
Wieczorami czytał tę książkę i przypominała mu o domu,
matce, wygodzie. Musiałem go z tego wyleczyć!
Dlatego ukradłem mu książkę.
Co?
I udało się.
Bez baśni zamienił się w najgroźniejszego wojaka w armii.
- Czemu mi to mówisz? - Wygoda rodzi niewinność.
A z niewinności
nie wyłoni się żołnierz.
Peterze, opowiedziano ci dziś bajkę.
Równie kłamliwą jak wszystko w tej książce!
Nie ma żadnych słoni.
Gdyby były tu gdzieś słonie,
od razu bym je zauważył!
Słyszysz?
Jakieś zamieszanie.
Podaj mi lunetę.
To tylko koty.
Luneta, Peterze.
Luneta! Peterze!
Niezwykłe. Bardzo sprytne.
Błyskotliwa strategia.
Gdybym tylko ustalił wzór. Peterze, pora na marsz.
Idź, maszeruj.
Chleb jest czerstwy, ryby małe
Życie nie jest bajkowe
Chleb jest czerstwy, ryby małe Życie nie jest bajkowe
- Chleb jest czerstwy, ryby małe… - Puszyste łapki.
Ostre jak brzytwa szpony.
…bajkowe
Chleb jest czerstwy, ryby małe Życie nie jest bajkowe
Chleb jest czerstwy, ryby małe…
Co tu dałeś?
Kurkumę.
Serio? W porze kolacji?
Zajmę się tym.
Przepraszam. Peterze?
Zwykle w porze kolacji nie musimy znosić marszu.
Tak jest.
To ekstra marsz, bo wydałem pieniądze na wróżkę.
Co wywróżyła?
Mam podążać za nieistniejącą słonicą.
No tak.
A gdyby istniała?
Leo Matienne!
Żonę męczą już te moje „a gdyby”.
- Słoń zaprowadzi mnie do siostry. - Maszeruj! I to już!
Dziecko nie powinno w kółko maszerować.
To nie nasza sprawa, Leo.
W tym samym czasie po drugiej stronie miasta
odbywał się występ z udziałem… Nie chodzi o niego!
Pokaz otwiera magik.
Bardzo dziękuję.
Słabo mu idzie.
Tajemnica i dziwy!
- As karo! - Nie.
Obręcze delirium!
Nie!
Teraz ostatnia sztuczka.
Cudowne wieści!
Potrzebuję ochotnika.
Może pani?
Proszę.
Proszę usiąść.
Możemy to już mieć za nami?
SŁYNNY MAGIK
Magik nie ma daru muzycznego,
ale nawet gdyby miał, wie, że widowni by to nie obeszło.
Dlatego się pokusił.
Postanowił użyć potężnego zaklęcia,
które pozwoli Baltese się odrodzić.
Wystarczy jedna wyszukana, niewidzialna głęboka przemiana.
Teraz!
Jak mówiłam, nie ma magicznego daru.
Wyjaśnię to.
Masz już imię?
Co jest…?
Gdzie jest namiot wróżki, który stał tam wczoraj?
Nie było namiotu.
Kiedyś stał. Może to była pralnia?
- Albo kapelusze. - Super.
Kto wie, gdzie jest namiot? I wróżka? Widział pan może?
- …słonica. - Słonica? Co? Chwila!
Jaka słonica? Gdzie jest?
Zamknęli ją. Magika też.
- Jest tak, jak mówiła. - Kto taki? O czym mówisz?
Słonica przybyła.
Czyli moja siostra żyje!
Żyje! Ona żyje, pani Taylor!
Jak cudownie.
Słonica przybyła!
SŁONICA!
Słonica?
Słonica przybyła!
- Słonica… - Słonica!
- Tak! Wiedziałem, że przybędzie.
- Wiedziałem. - Tak?
Nie. Miałem głęboką, nieuzasadnioną nadzieję.
Czasami to wystarczy.
Zamknięto ją, ale muszę ją uwolnić, sir.
Handlem, przemytem czy walką. Jakkolwiek.
Tak.
A może pozwolisz mi pomóc?
- Ale jak? - Pogadam z hrabiną, jej doradcami…
Potem razem coś wykombinujemy.
Naprawdę?
Naprawdę.
Sierżancie Lutz?
Sir!
Sierżancie Lutz!
Sir!
Słonie? Bajki? Płonne nadzieje!
Nie.
Co?
Nie, sir. Słonica się zjawiła.
- Słonica! - Nijak ci nie pomoże.
To musi być prawda, że moja siostra żyje!
- Pamiętam ją. - Niemożliwe! Zmarła przy porodzie.
Nie! Pamiętam ją.
Sir.
Czy pan mnie okłamał?
- Co ty sugerujesz? - Mówię, że żyje i zamierzam ją odnaleźć.
Tak.
No dobra.
Otwórzcie się!
Co jest?
Zatem wolność!
Mało to pomocne.
- Czemu pan mi to zrobił? - Błagam.
- Nie zrobiłem! - Zaprosił mnie pan na scenę.
- To wypadek. - Banialuki!
Celowo zmiażdżył mi pan nogę słonicą!
Nie, to miały być…
- Lilie. Tak, bukiet lilii. - Co to ma znaczyć?
Nie wiem! Absurd. Natychmiast to usuńcie.
Odsuń się, czarodzieju!
- Zapewniam tylko rozrywkę! - Mnie pan nie bawi.
- To są sztuczki. - Napaść.
Miałbym celowo wyczarować słonia, choć nie potrafię uciec z celi?
Zobacz. Wolność!
Fasola lima, znienawidzona roślina strączkowa.
Twoje miejsce jest za kratkami.
Dopilnuję, aby pan tam został.
Głowa prosto, ramiona do tyłu. Oddychać.
Bezpośredni, ale uprzejmy. Stanowczy, ale pełen szacunku.
Spocony i omdlewający.
Hrabina jest sprawiedliwa i mądra, ale nikt nie pamięta już jej śmiechu.
- Potrafi śpiewać! - Potrafi?
Kapitanie Matienne?
Dziękuję, hrabino. Chciałem zapytać o los słonicy.
Kto cię wysłał?
Masz kontakt z obcym mocarstwem?
Muszę wiedzieć jako kapitan gwardii pałacowej.
Słonica jest groźna. Nie wiemy, skąd się wzięła.
Uznajemy ją za przestępczynię.
Bez przesady.
- To może być pierwsza salwa. - Co?
Atak innych bestii jest możliwy!
Baktrianów! Kazuarów! Krokodyli!
Kazaliśmy magikowi usunąć słonicę. Twierdzi, że nie umie!
Dlatego planujemy ją zniszczyć.
- Nie. - Jeszcze nie postanowiłam.
Jeśli chłopiec rzuci kamykiem, czy to wina kamienia?
Ale mowa tu o słoniach.
- Chcesz ją zabić! - Popełniła przestępstwo!
Jest winna tylko bycia słoniem!
Rozważę to do jutra.
Powiem tylko, kapitanie Matienne,
że bardzo poważnie traktuję bezpieczeństwo miasta.
Być może trzeba się jej pozbyć.
- Mądrze prawi! - Tak!
- Jedyne rozsądne wyjście. - Owszem.
Leo Matienne widzi inny sposób, aby słoń mógł przeżyć.
Król.
Wie dwie rzeczy.
Raz, król nigdy nie był w Baltese.
…przez mury pałacu i wyląduję bezpiecznie w fosie.
Niemożliwe! Coś cudownego!
Dwa, król lubi rozrywkę.
Domaga się rozrywki
i nie znosi jej braku.
Jest pan wspaniały! Kto ma ochotę na nugat? Może pan?
Daj też lekarza. Będzie drugie podejście. Boskie.
„Słonica spadła przez sufit i przygniotła staruszkę”.
No co ty? Jedziemy!
Król!
Jego Wysokość chce… zobaczyć słonicę!
- Król? - Tutaj?
- Zobaczy słonia? - Niebywałe!
Szykujmy się!
I tak dalej!
- Peterze, co robisz? - Pan Matienne?
Szukałem ciebie. Miałem pomóc ci zobaczyć słonicę.
Chyba po prostu…
Nie przywykłem do tego.
Do pomocy.
Chodź.
Rety, pracujesz tu?
- To dla słonicy? - Kapitanie, wszystko gotowe?
Tak!
Zgadza się! Jestem królem!
Wszyscy tu są!
Są przekąski!
Coś cudownego, prawda?
Wiem! Szkoda, że mnie tam nie było.
Hej, to ona.
Uwaga!
A teraz słonica.
Jesteś tutaj!
Rany!
Wielkie nieba!
Cóż za potężne stworzenie!
Dech zapiera.
Przyznaję, że to niezwykły stwór.
W rzeczy samej.
Jest poddenerwowana.
Coś tu nie gra.
Jej oko.
Łańcuchy ją utrzymają?
Chronić ich!
Zastrzelić ją!
Nie!
Opuścić karabiny! Peterze.
- Peterze! - Nic mi nie jest.
Już dobrze.
Chodź.
Wszystko dobrze.
Hej.
Młodzieńcze.
Peter, proszę pani.
Peterze, jestem wdzięczna.
Chcę, abyś dbał o moją słonicę.
Słoń tu zostaje?
Nie, dziękuję.
Dzieciak ma ikrę. Bosko!
Zaprowadzi mnie do zaginionej siostry. To moje przeznaczenie.
„Przeznaczenie”.
Proszę oddać mi ją pod opiekę.
Jest bardzo niebezpieczna. To niemożliwe.
Akurat lubię rzeczy niemożliwe.
A gdyby Peter zrobił trzy niemożliwe rzeczy
w zamian za jedną? Spędzimy tu trzy dni.
Dam jedno niemożliwe zadanie dziennie.
Jeśli je wykona, udowodni swe męstwo, siłę, bla, bla, bla,
i dostanie słonicę.
Jeśli nie, wezmę ją sobie.
- Nie wiem… - Umowa stoi! Jesteś niesamowita, hrabino.
Coraz bardziej mi się tu podoba. Gdziekolwiek jestem.
Pierwsze niemożliwe zadanie to…
walka!
Co?
- Walka? - No jasne!
Kto nie lubi walki! I to takiej niemożliwej do wygrania.
- Brzmi rozsądnie. - Młody się zgadza!
Ma wizję dotyczącą słonia i przeznaczenia…
Bosko! Jutro w południe zawalczy z moim najhardszym żołnierzem.
O nie.
Pistolety czy szable?
Zatem szable! Boski dzieciak! Daj mu moją, Henri.
Jest twoja.
Chyba że zginiesz. Wtedy ją sobie odbiorę.
Trenowałeś w ogóle z szablą?
Nie, sir. Trochę z miotłami.
Przyjdź do sklepu. Spróbuję cię nauczyć.
Zatem jutro w południe.
Aret!
Kawacja!
Tak!
En garde!
Wypad!
Kontrriposta!
Tak!
- Jest lepiej? - Pewnie.
Obłęd. Jak chłopak ma wygrać?
- A gdyby dał radę? - A gdyby?
To gdybanie nas wykończy.
Proszę wybaczyć. Jak dwa słówka mogą być tak groźne?
Są w ustach Leo Matienne’a.
A gdyby zainwestować w hodowlę miniaturowych kóz?
Idealne do domu.
Gdyby tylko nie jadły podłóg i ścian.
A gdyby importować rzadki towar z Dalekiego Wschodu?
Udałoby się.
Gdyby dostawy nie pożarły kózki.
- Jedwabiu nie zjadły. - No tak, jedwab.
Widzisz to? Mój mąż chciał się tym zabić.
To spadochron. Są dowody, że mogą działać.
- A zadziałały? - Nie.
Wyniki bywały makabryczne. A gdybym to ja był pierwszy?
Potrenuję na manekinach.
Dobry chłopak.
- Niestrudzony i dobroduszny. - Leo…
Brakuje mu miłości.
Nie mów tak.
A my dwoje mieszkamy sami pod nim.
Próbowaliśmy i zawiedliśmy.
Bóg nie przewidział dla nas potomstwa.
Kimże jesteśmy, by to wiedzieć?
Błagam. Zbyt wiele razy złamano mi serce.
Nie zdzierżę głupich pytań.
Ale jak mamy zmienić świat, jeśli nie będziemy go kwestionować?
Nie da się go zmienić.
Jest jaki jest. I takim pozostanie.
Nie. Nie wierzę w to.
Mamy obok nas Petera.
Prosi nas, abyśmy coś zmienili.
Wypad.
Aret.
DZIEWCZĘCY SIEROCINIEC
Moja droga Adele!
- Dobrze się czujesz? - Śnił mi się słoń.
Jak cudownie.
Uważam sny o słoniach za wzruszające i znaczące.
Aczkolwiek muszę powiedzieć, że mnie samej nigdy nie śnił się słoń.
Słonica chciała mnie dokądś zabrać.
Ale tu jest twoje miejsce, moje dziecko. Tu cię chronimy.
Chronicie przed czym?
Przed światem.
Zwiedzałam ów świat, Adele.
Był okrutny. Dlatego przyprowadziłam cię do sierocińca.
Z dala od tego wszystkiego.
Nadałam ci imię Adele po matce, która jest w niebie wraz z twoim bratem.
A słonie mają imiona?
Och tak. Każde zwierzę ma imię, skarbie.
Co do jednego.
Słonica też potrafi śnić.
Żyje wśród rodziny…
i słyszy swoje imię.
Gdzieś daleko stąd znają ją i kochają.
To nie jest miejsce dla niej. Cała sytuacja wydaje się niemożliwa.
Hej.
Już dobrze, spokojnie.
Spokojnie.
Poznaliśmy się już. Miałem wodę.
To byłem ja. Możesz o tym nie wiedzieć,
ale twoim celem jest znaleźć moją siostrę. Nie wiem, gdzie jest.
Aby cię zdobyć, muszę pokonać najhardszego wojaka króla.
Zamiast tego wystarczy,
że pokażesz na mapie,
gdzie jest moja siostra.
Na mapie.
Pokaż mi na mapie, gdzie ona jest.
Dobrze?
No dobra.
Musisz tylko wskazać, gdzie…
Wskaż, gdzie jest moja siostra.
Jesteś magicznym, gadającym słoniem? Powiesz mi, gdzie jest?
Potrafisz mówić? To powiedz.
Powiedz.
Możesz powiedzieć?
Hej!
Cóż…
To czeka mnie jutro walka.
Wrócę lepiej do trenowania.
Dziękuję.
- Co się dzieje? - Jakiś chłopak walczy o słonicę.
Już czas.
Ona żyje.
Peterze!
Posta breve, a potem wymach. Pamiętaj o obrocie.
A teraz twój przeciwnik.
O nie.
Ależ genialne!
Oto sierżant De Smedt!
De Smedt?
Pościg!
Nawet lepiej!
Co mam robić? Pomyśl!
De Smedt, masz już chłopca?
De Smedt?
Romain De Smedt. Służyłem z nim.
Potrzebuję książki.
O nie.
- Poproszę największą rybę. - Peter?
- Co ty…? - Zapłacę tym.
- Dorsz! Pyszny i uniwersalny! - Błagam.
O nie.
Dzięki!
Tak!
Chyba go zgubiłem.
Ewidentnie nie!
Dorsz.
Pyszny i uniwersalny.
A niech mnie dźgną sztychem. Sytuacja eskalowała.
Mają wyraźną strukturę dowodzenia. Muszę je zinfiltrować.
Tam jest!
Sierżancie De Smedt!
Tu jestem, sierżancie!
Sierżancie De Smedt!
De Smedt.
Sierżancie, tu jestem!
Co to ma znaczyć?
Peterze, jesteś żołnierzem! Pamiętaj o swoim wyszkoleniu.
Książka! Zobacz! Książka!
Moja książka.
Jedno wielkie tchnienie magii
uwolniło smoka ze złego zaklęcia,
po czym wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
To wszystko na dziś, marcheweczko.
Mamo, proszę. Jeszcze jedna.
Zgoda, marcheweczko. Taka krótka.
Co tam się dzieje?
Robiłem różne rzeczy.
W walce.
Wierzysz, że można się zmienić?
Pokonałem cię w walce, sierżancie.
Wszystko jest możliwe.
Brawo, Peterze!
Hura!
Hurra! Peterze!
Tak!
- Jestem zdumiony, że to zadziałało. - Ja też.
Wykonałeś pierwsze zadanie.
Straciłeś też moją bezcenną szablę
i popsułeś idealną maszynę do zabijania.
„Witaj”, rzekł pan Świnia. „Witaj”, rzekł pan Kogut.
Jesteś zaskakująco dziwacznym, choć groźnym młodzieńcem.
Lubię to!
Dziękuję, sir.
Jutro. Drugie niemożliwe zadanie…
Będziesz latać!
- Co? Latać? Ale… - Latać?
- Jak? - No co? To ma być niemożliwe.
Pokonał Goliata. Ma łowić jabłka ustami?
No i parę osób prawie latało…
Co? Ale…
Prawie, co?
Bosko. Jutro w południe spotkamy się na placu i dzieciak poleci.
Albo się rozbije. To i to brzmi nieźle.
Ostro się wzniesie, ale wtedy trach!
No wiadomo, że nie.
Zatem do jutra.
Przyniosę ci wodę, a potem nauczę się latać.
Po czym wyciągnę cię stąd
i znajdziemy moją siostrę.
Słonica nie rozumie ludzkiej mowy,
ale rozpoznaje w twarzy życzliwość.
Źle jej tutaj,
ale w końcu poczuła coś na kształt nadziei.
A nadzieja jest zaraźliwa.
- Pobiegł jak błyskawica! - Wiem! Sam to widziałem.
Dał mi miecz w zamian za jednego dorsza.
- Ciekawe, co teraz. - Przyjdę rano zająć dobre miejsce.
Podniósł książkę niczym bibliotekarz mściciel!
- Niebywałe! Co wymyśli? - Kto to wie?
Słoń!
Siostro! To słoń!
W hortensjach?
W mieście!
Wskutek cudu słonica pojawiła się w mieście.
Pojedźmy!
Nie! Nie odwiedzamy miasta.
Może cię tam spotkać krzywda.
Ale co z moim snem? To znak.
Nie wierzę w znaki.
Ależ wierzysz!
No tak. Rzeczywiście wierzę.
Zgoda.
Być może nie rozumiesz.
Mam zmiażdżone nogi!
Przez słonia!
Tak, przybywa tu codziennie.
Codziennie.
Teraz wracasz?
Zdrajca.
- Zmiażdżono mi nogi! - Idź po ratunek.
- Zmiażdżyła je słonica! - Wiem. Słonica zmiażdżyła pani nogi.
Po raz ostatni…
chciałem przywołać bukiet lilii.
Przyznaj, że zmiażdżył je pan czarami.
To był wypadek. Celowałem w bukiet lilii.
Lilie!
Przestań już! Dość tego!
Peterze…
Peterze, przestań! W tej chwili!
- Sir… - Żołnierze nie latają! Zakazuję tego!
- Sir… - Nie! Masz mnie posłuchać.
Poszczęściło ci się z De Smedtem, ale jeśli chodzi o to latanie…
To jest niemożliwe.
Pokonałem De Smedta i wierzę, że polecę!
A ja, że zostanie z ciebie placek.
Będziesz martwy jak twoja siostra!
No to patrz!
Co się stało?
Mam jutro polecieć, ale nie mam pojęcia, jak to zrobić.
Vilna mówi, że zginę. Też mi nowina!
Przecież dobrze o tym wiem!
Muszę jutro polecieć. Muszę!
Wejdź. Zjedz coś.
I pogadamy.
Jedz.
Jak to się nazywa?
Potrawka, słonko.
Peterze, a co do latania.
Trzymaj się mnie.
Cześć.
Zobaczysz słonia i wracamy do sierocińca, gdzie jest bezpiecznie.
Pomóc siostrze z bagażem?
Szybko, skarbie.
Już wiesz, czemu nie odwiedzamy miasta. Zagrożenia czyhają za każdym rogiem.
Peterze.
Peterze, gdzie jesteś?
Halo?
Gdybym tylko zatrzymała chłopca.
Wracamy do garnizonu.
Przegrupować się w garnizonie!
Naprzód!
Biegiem!
Odwrót!
Wycofać się!
Halo?
Musicie stąd uciekać. Wycofujemy się do garnizonu.
Ich matka. Czy ona…?
Weź dzieci. Spotkamy się tam.
Jestem żołnierzem. Nie zaopiekuję się noworodkiem.
Oczywiście. Weź chłopca.
Proszę, sama nie dam rady.
Dobrze, ale pośpiesz się.
Wezmę rzeczy dla niemowlaka i spotkamy się w garnizonie. Idź!
Należało wziąć ich oboje.
Przykro mi, chłopcze.
Ale ciebie ochronię. Jestem żołnierzem.
Peterze.
Wziąć chłopaka ze mną…
Garnizon! Czy ktoś jeszcze przeżył?
Nie ma więcej ocalałych!
Nie jest bezpiecznie, siostro. Wróg nadciąga!
Gdybym tylko zatrzymała chłopca.
Nowy dzień.
Cześć wszystkim! Cześć!
Nowe niemożliwe zadanie.
I ten sam niemożliwy król.
Świetny dzień, aby oglądać, jak chłopak lata. Ani chmurki na…
Nieważne.
Wielka szkoda,
bo z opalenizną
nie sposób mi się oprzeć.
Nadal jestem królem? Nie przegapiłem zamachu stanu?
Czasem się śmieje?
Nigdy?
- Nigdy przenigdy? - Nie, odkąd jej brat zginął na wojnie.
Ojejku.
Tak!
Słonica ma tu być. Widzisz ją, siostro?
Nie oddalaj się.
Nie, zostań ze mną.
Jak leci?
Tak, to ja!
Dobra, zobaczmy coś niemożliwego. Gdzie jest dzieciak?
Tam na górze!
Mało to mądre.
- Nic mu nie będzie. - Jasne.
Nie.
- Nie! - O co chodzi?
- Chłopak się poślizgnął. - Nie!
Trzymaj się!
A teraz polecę!
Skoczy!
Ależ miałem cudowny pomysł!
Znajdę ją.
Teraz!
Rany.
Tak jest! Wiedziałem, że młody umie latać!
Tak!
To jest możliwe!
Latasz, Peterze!
Latasz!
Co jest możliwe? To jest możliwe!
To jest możliwe, Peterze!
On leci!
Peterze!
Przepraszam. Proszę wybaczyć.
Niesamowite, Peterze!
Brawo, Peterze! Świetna robota!
Peter!
O tak!
Tak!
Dobra, poleciałem! Co teraz?
Wykonałeś drugie niemożliwe zadanie, więc jesteś o krok od posiadania słonicy!
Nie brzmi to zachęcająco. Sporo sprzątania.
Wielkie łajno. No dobrze…
Jeśli chodzi o trzecie niemożliwe zadanie…
Jeszcze nie wiem.
Jestem impulsywnym typem króla.
Wymyślam rzeczy w locie, wiesz?
To mi dodaje skrzydeł.
To był żart. Taka niewinna błazenada…
Wybacz. Spokojnie, synu.
Staję tak, gdy mam powiedzieć coś niesamowitego.
Młody, gotowy?
Trzecie niemożliwe zadanie…
to rozśmieszyć hrabinę.
Co?
Te same reakcje…
Czego nie rozumiecie w słowie „niemożliwe”?
Nie, można… To środek… Nie, coś…
Olać, ale niemożliwe
znaczy niemożliwe!
A młody wymiata. Jeśli ktoś uważa, że jest lepszy,
skoczy z katedry w namiocie. Miejcie to na uwadze.
Nie martwcie się o niego i pomyślcie, skąd wziąć mi lody.
Najlepiej pekanowe.
Ktoś? Coś? Dlaczego tu stoimy?
Adele!
O rajuśku!
Cześć.
To ja. Ze snu. Pamiętasz mnie?
Jestem tutaj. Powiesz mi dlaczego?
To zadanie może naprawdę być niemożliwe.
Nigdy się nie śmieje.
Nigdy przenigdy. Może pozwolą mi znów zeskoczyć z katedry?
Mogę napisać żart.
Słucham?
Pewnie nie jesteś zabawny.
Z tobą to pewnie można boki zrywać.
Niech panienka wybaczy. To do mnie niepodobne obrażać kogoś.
W życiu nikogo nie uderzyłam. Przepraszam.
- Ale… - Ach, tu jesteś! Wszędzie cię szukałam.
Wszystko dobrze?
Tak, siostro.
Skoro już zobaczyłaś słonicę…
Witam panią.
Powiedziała ci coś?
Nie.
Znakomicie, skarbie!
Wracamy do domu.
Siostro…
Porządnie się wyśpimy i wrócimy do siebie.
Czasem wszystko mi się miesza.
Robi mi się mętlik w głowie.
Wiedz tylko,
że to, co teraz powiem,
mówię z pełną świadomością.
Masz rację.
Ona żyła.
Dziewczynka żyła.
Mogłem ją uratować. Zostawiłem ją z położną.
Umówiliśmy się w garnizonie,
ale nastąpił wybuch.
Nie sądziłem, że dam radę zaopiekować się dwójką.
Jestem żołnierzem.
Co ja wiem o niemowlakach?
Podejmuje się różne decyzje.
Na wojnie, w życiu.
Mamy na nie tylko chwilę.
Mogłem ocalić was oboje.
Ale nie zrobiłem tego. I skłamałem,
bo nie chciałem ci sprawić więcej bólu.
Przepraszam.
Sir…
Czy widziałeś ją martwą?
Moją siostrę?
Nie.
To wszystko jest możliwe.
Cóż…
Opowiadałeś o niemożliwych słoniach…
i miałeś rację.
Sir?
Stałeś przed niemożliwym przeciwnikiem
i wyszedłeś z tego zwycięsko.
A dzisiaj…
widziałem, jak latasz!
To ty, chłopcze.
Ty.
Ty czynisz to możliwym.
Jutro ostatnie zadanie.
No to opowiedz mi kawał.
Koń wszedł do baru. A może nie potrafi wejść?
Nie! To nie jest śmieszne.
Nie!
O tak.
Tak!
To jest zabawne!
Pani LaVaughn, okłamałem panią.
Nareszcie się przyznaje!
Nie chciałem panią skrzywdzić ani przywołać słonicę,
ale nie celowałem też w lilie.
Stojąc na scenie przed wami i waszym niedowierzaniem…
czułem, jak pęka mi serce.
Nawet teraz widzicie przed sobą magię,
rzeczy wyczarowane z nicości.
A owszem, magia felerna, niedbała i przypadkowa, ale…
to wciąż magia.
A wy wołaliście „przestań”, jakby to było uciążliwe.
Co tu się stało?
Tamtej nocy chciałem rzucić na panią i widownię zaklęcie,
które sprawi, że znów uwierzycie i magia was zauroczy.
Bo rzeczy niezwykłe są możliwe.
O ile się wierzy!
Ale nie miałem prawa rzucać tak potężnego zaklęcia,
bo mierny ze mnie magik.
Celowałem w tajemnicę i dziwy.
Sprowadziłem katastrofę.
Wiem.
Martwisz się o śmiech hrabiny,
ale mam świetny żart.
Mam to pod kontrolą. Zaufaj mi.
Hej!
Nie traktujesz mnie poważnie. Pokonałem giganta, zeskoczyłem z budynku.
No dobrze. Później będzie mnóstwo czasu na rozróbę.
Musimy się skupić na zadaniu, ale…
Chciałbym cię już stąd wyciągnąć.
Czeka nas tyle zabawy i przygód, gdy będziemy…
szukać mojej siostry.
Rety!
To twoja rodzina?
Peterze!
Peterze.
Obudź się. Już czas.
Wszyscy przybyli na trzecie zadanie.
Powinno być ciekawie.
Musisz tęsknić. Myliłem się, nie odnajdziesz mi rodziny.
Ja muszę zwrócić ci twoją.
Czas na trzecie niemożliwe zadanie!
Czy młody w końcu zdobędzie słonicę?
Tak jest.
Jeśli usłyszę śmiech hrabiny,
słonica jest twoja.
Zaczynaj.
Był sobie rolnik i rybak.
- Szli polem. - Niezły początek. Klasyczny.
Nagle usłyszeli dziwny rechot.
Spojrzeli i nad stawem zobaczyli kurę.
Kura trzymała w ręku język.
Wsuwała i wysuwała go z ust żaby.
Ciągnie jak szalona za ten żabi język.
Rybak pyta: „Jak myślisz, dlaczego kura tak robi?”.
Rolnik odpowiada rybakowi:
„To chyba oczywiste. To kura poliglotka.
Ćwiczy języki”.
W punkt! Zabawne, Peterze! Zabawne!
Rozumiem.
Jest poliglotką…? Bo ćwiczy…
Chwilunia. To nie był prawdziwy śmiech.
Albo robimy to na poważnie, albo jaki to ma sens?
Wybacz. Poległeś.
Och, Peterze.
Nie.
Co? Nie?
Pozwól mi ją wziąć.
Nie ze względu na mnie, ale dla niej.
Próbowałem wygrać słonia, aby znaleźć rodzinę,
ale ją też oderwano od bliskich.
A co z twoją siostrą?
Słonica też może mieć siostrę. Moja jest ważniejsza?
Wiem, że dowcip nie zadziałał,
ale błagam. Słonica nie chciała tu trafić.
Musimy odesłać ją do domu.
Nie.
Prawie ci się udało.
Ale nie.
Miałeś ostatnie zadanie i nie widzę, żeby się śmiała.
Bierzcie słonicę i w drogę.
Nie!
Dobrze, wiem. To jest niemożliwe.
A gdyby jednak było możliwe?
Pomyślcie chwilę.
O niemożliwych rzeczach, które dokonaliście,
a pewnie było ich co niemiara.
Udało wam się któreś zrobić samemu? Nie! To byłoby absurdalne.
Peter walczył, latał, postawił się królowi i myśli, że jest sam.
Ale tak nie jest. Nigdy tak nie jest.
O nie.
Młody, udało ci się.
Co? Naprawdę?
Ale to sprawka słonicy.
Śmieje się, nie? Tylko o to mi chodziło.
Wszystko jest niemożliwe, dopóki już nie jest.
Słonica jest twoja.
Co?
Chwalebne zwycięstwo! Wiwat!
O tak!
Tak!
Udało się nam!
Jak wróci do rodziny?
- Barką! - Sterowcem?
Większe słonie przeniosą ją przez góry! Brzmiało lepiej w głowie.
Magik!
Wstawaj. Chłopak mówi, że słonica musi wrócić do domu.
Pan sprawi, aby zniknęła.
Pani wie, jak kończą się te zaklęcia.
Mogło być o wiele gorzej.
Słonica zasługuje na to, by być z rodziną.
Brzmi szlachetnie, ale rozejrzyj się. Moja magia to pasmo porażek!
- Porażek? - Nie umiem!
Bajdurzenia!
Sprowadził pan słonicę przez dach.
Nie rozumie pan nawet, jakie zmiany wprawił w ruch?
O tym pan właśnie marzył.
Gościu od magii! Odeślijmy wielką damę do domu.
Wierzę, że tylko pan może rzucić to zaklęcie
i przywrócić równowagę.
Siostro!
Siostro, proszę. We śnie przeznaczone mi było za nią iść.
Nie wierzę w sny.
Właśnie że wierzysz.
Tak, rzeczywiście w nie wierzę.
Och, niech ci będzie.
Akcja się zagęszcza.
Trzeba przyłączyć się do bitwy.
Już spokojnie.
Spokojnie.
Słyszałem, że kiedyś było inaczej.
Pełno tu było światła, życia, nadziei.
Idealne miasto, aby sprawić, że słoń zniknie.
To jest mój dom,
ale nie jej.
Strata przyjaciela jest trudna.
Musimy się pożegnać.
Magik ją tu sprowadził
i wierzę, że potrafi też odesłać.
Czy wierzycie?
W ten sposób tego dokonamy.
Proszę cię.
Wiara to potężna i niewidzialna moc.
Opanowuje nas niczym sen.
Tkwimy na jej obrzeżach, bezwiednie się z nią szarpiąc…
Aż nagle, tak jak ze snem,
zatracamy się w niej.
Przystajemy i wracamy odnowieni.
Słonica zniknęła!
Nie wierzę. Zobaczyłam magię!
Co się dzieje?
Spójrzcie na chmury!
To magia.
Przejaśnia się!
Co to jest?
To słońce, skarbie. To coś dobrego.
Jak ślicznie!
Promienie słoneczne.
Miałeś z nią odszukać przeznaczenie.
To było ważniejsze.
Chodź, Adele. Czas wracać do domu.
Sir, wyszedłeś!
Tak jest.
- Żołnierz? - Ty byłaś martwa.
To ty byłeś martwy.
Czy ty…?
Czy to znaczy…?
Chłopiec!
Peterze.
To moja siostra.
- Ty… - Cóż…
- Powiem tylko… - Ty żyjesz! I jesteś tutaj!
Jesteś moją rodziną!
Peterze!
I o to chodzi!
Tak!
Odnalazł ją!
Za co to było?
Koniec skakania z budynków!
Magia zadziałała!
Przepraszam za wyrządzoną pani krzywdę. Błagam o wybaczenie.
Lilie!
Dziękuję, przyjacielu.
Spójrzcie tylko na to miejsce.
Miasto ożyło. Widzicie to?
Całkiem długa ta wizyta.
Wiem, ale gdy tylko chcę wyjechać,
zadanie wydaje się… niemożliwe.
Wtem magiczny koralowiec wybudził się i przegonił ostrygi, krzycząc…
„A kysz, złowrogie mięczaki!
Precz stąd!”.
- Coś przerażającego. - Dziękuję.
Stworzono całą rodzinę.
Skąd ta egzotyczna włóczka?
Ma się tajemnice. Jak to miastowa babka.
Znów zrobiliście kózce piżamy? Tylko je zjada.
Wcina je ze smakiem.
Zapraszam, jest ciepłe.
A jeśli chodzi o słonicę, żyła bardzo długo.
Tak długo, że wystawiła słoniową pamięć na próbę.
Ale o Peterze, rzecz jasna, nigdy nie zapomniała.
Bo jakże mogła zapomnieć?
Napisy: Przemysław Stępień