Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
GRENLANDIA, ROK 2022
Dziś oferujemy bogate menu. Niemal 22 dania.
Musimy to ogarnąć, bo nie możemy mieć zalanego lokalu.
- Mamy już dziesięciu gości. - W dziewięć minut?
Wody przybywa.
- Dania na ciepło idą? - Nie.
Zamykajcie drzwi. Jedzenie stygnie.
Przepraszam, że zawracam głowę, ale woda zalewa nam lokal.
Tak, tak.
- Tak. - Co było na jedenastce?
Tak, z odpływu!
Wody jest coraz więcej.
Naprawdę nie pomyślałem o najgorszym scenariuszu.
Sukces to jedyne wyjście.
Zachowuję optymizm.
Dlatego się tym zajmuję.
To słabość.
RESTAURACJA NA KOŃCU ŚWIATA
WYSPY OWCZE
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
SZEF KUCHNI W RESTAURACJI KOKS
Cześć.
Musiałem wpaść do restauracji KOKS.
Chwileczkę. Cześć!
- Szykujesz się do wyjazdu? - Tak.
- Smutna sprawa. - No tak, lipa.
Naprawdę szkoda. Fajnie było cię tu gościć.
No wiem.
Przenosimy restaurację KOKS na Grenlandię.
Musimy to zrobić szybko i sprawnie.
Te wahania temperatury naprawdę dają w kość.
Gdy tylko otwieram drzwi, od razu mam zatkany nos.
Jeśli myślisz o złych scenariuszach, to nigdy niczego nie załatwisz.
I nie przeniesiesz restauracji na Grenlandię.
Bo przecież wiele rzeczy może nie wypalić.
Co tu się dzieje?
I gotowe.
Dwie gwiazdki Michelin dla KOKS i Poula Andriasa Ziski!
Dwie gwiazdki Michelin wędrują na Wyspy Owcze!
To wielki sukces dla was i całych Wysp Owczych.
- Spodziewałeś się tego? - Ani trochę.
Brak mi słów. W ogóle się tego nie spodziewałem.
- Ile masz lat? - Dwadzieścia osiem.
Dwadzieścia osiem.
Chyba wszyscy zgadzamy się z tym, że nagroda dla młodego szefa kuchni,
wręczana w 2019 w ramach przewodnika dla Skandynawii powędruje do ciebie.
Oto nasz laureat, Poul Andrias Ziska!
Pierwszy ze Skandynawii.
Gwiazdki Michelin trzeba utrzymać każdego roku.
Dlatego liczę, że otrzymamy je także na Grenlandii.
Poul Andrias to wspaniały gość. Bez dwóch zdań.
Pod kątem zawodowym.
WŁAŚCICIEL KOKS
Jesteśmy z niego dumni. I to nie tylko w pracy.
Wszyscy na Wyspach Owczych doceniają taki talent.
Johannes to zarządca i główny właściciel KOKS.
Jest też właścicielem trzech hoteli
i około 15 restauracji.
Nie jeżdżę w trybie normalnym, tylko sportowym.
Skąd w ogóle taki pomysł?
Często mam szalone pomysły.
Na ten wpadłem, bo byłem wtedy na Grenlandii.
Wybraliśmy się na lot helikopterem.
Przelecieliśmy nad wioską Ilimanaq.
Zauważyłem tam 15 pięknych domków,
a także stare i czarne budynki wokół małej osady.
Przepiękne miejsce.
Od razu człowiek czuje, że jest praktycznie na końcu świata.
Uznałem, że to świetny pomysł, by otworzyć KOKS na Grenlandii.
Podróżując na Grenlandię, ląduje się w Ilulissat.
I stamtąd trzeba wypłynąć do naszej restauracji.
Uznałem, że każdy uzna to za świetną przygodę.
Oczywiście, że wierzę w sukces.
Ludzie mogą się z tym nie zgadzać, ale nie zamierzam ich słuchać.
Potem wrócił i powiedział nam o tym.
MENEDŻER RESTAURACJI
"Otwieramy KOKS na Grenlandii".
Pomyślałam sobie, że nie może mówić poważnie.
W końcu często lubi żartować.
W kwietniu będę dość zajęta, bo czeka mnie poród.
Ciężko jest też...
Byłoby o wiele łatwiej, gdybym nie miała terminu
tuż przed otwarciem lokalu na Grenlandii.
Dlatego...
Karl Aage, przynieś masę solną.
Poul Andrias, posłuchaj... Naprawdę to robimy?
Tak. Co? Naprawdę?
A jaki dziś mamy dzień? Jasne, będę się sprężał.
Mam coś przywieźć samochodem?
Słucham?
Dlaczego?
No tak. To na razie.
Moja dziewczyna ma dziś nockę. Ja pierdolę.
Pielęgniarka i kucharz. Niezbyt to kompatybilne.
- Nie wiedziałeś? - Myślałem, że ma ją w czwartek.
Jestem pewny, że tak mówiła.
Walić to. Będzie dobrze.
Totalnie krzywo.
Na Wyspach Owczych skupiamy się na rzeczach lokalnych.
Wszystko, co podajemy, pozyskujemy z okolicy.
Chcemy robić to jak najczęściej.
Korzystać z lokalnych dostawców i oferować wspaniałe jedzenie.
W ogóle nie znałem tego zawodu, gdy stawiałem w nim pierwsze kroki.
Na niczym się nie znałem.
Pracowałem wcześniej w pizzerii,
więc wydawało mi się, że poradzę sobie w kuchni.
Ale praca w prawdziwej kuchni to oczywiście coś zgoła innego.
Oczywiście pizzeria też takową ma, ale to jednak co innego.
W szkole byłem całkiem szczęśliwy. Miałem wielu kumpli.
Ale dalsze kształcenie niezbyt mnie pociągało.
Ojciec kumpla miał pizzerię, więc nawet się nie wahałem.
Wszystko dostarczano tam w mrożonkach albo puszkach.
Prosciutto czy świeża mozzarella? Zapomnijcie.
Do wyboru była pepperoni albo hawajska.
Ciasto wyrabialiśmy sami, ale ogólnie było to...
Rzadko kiedy już tam zachodzę.
Wiedziałem, że nie zanosi się, bym ukończył studia.
Wtedy przeczytałem artykuł w lokalnej gazecie o restauracji,
który mnie bardzo zaciekawił.
W sumie były to głównie zdjęcia, na których przedstawiano dania.
Zacząłem myśleć, że to praca, w której mógłbym się odnaleźć.
Jako kucharz mógłbym dać upust swojej kreatywności.
I dlatego wybrałem ten zawód.
I od początku moją pasją była gastronomia z wyższej półki.
KOKS KUCHNIA TESTOWA
EKSPERT KULINARNY
- Jeszcze nie otwieraj. - Dlaczego?
Żebyś zobaczył moją minę, gdy krzyknę: "Dobry Boże!".
Tworzymy zupełnie nowe menu dla lokalu na Grenlandii.
Robimy to pierwszy raz.
Nigdy nie musiałem stworzyć 22 nowych dań,
nie czerpiąc inspiracji ze starej restauracji.
Byłem w szoku, gdy powiedział mi, że trzeba zmienić całe menu.
To było wspaniałe, ale i przerażające.
To fajniejsze niż zwykłe modyfikowanie dań.
- Masz sporo fajnych rzeczy? - Trochę mam.
- Nieźle. - Grenlandzka pardwa.
Nie można się zawahać przy polowaniu na nie.
A to co?
Muktuk z narwala.
- A to? - Łosoś z pigmentem i bez.
- Nie, to halibut. - No spoko.
Wiemy, kiedy jest na nie sezon?
- Tak. - No to powiedz.
Nie.
Bo gdyby...
Nie możemy w pełni opierać się na sezonie na dane produkty.
Forsujemy pogląd, że Grenlandia to naturalna zamrażarka.
- Z odpowiednią narracją... - Bo inaczej niczego nie podamy.
Niech jeden z kucharzy odniesie pozostałe rzeczy.
Potem możemy to obgadać. Nie mam za wiele czasu.
Pappa P? Pomożesz?
Był też piżmowół arktyczny.
Chciałbym też mieć zupę krem z wędzonych buraków i krewetek.
Ziemisty smak, wędzone buraki. Ale na ciepło.
Albo na zimno.
- Jak mają się do tego krewetki? - Uznałem, że to fajne połączenie.
No nie wiem. A co zrobimy z narwalem?
- Mięso jest delikatne, prawda? - Odetnijmy kawałek.
Potem muszę spadać, bo jestem już spóźniony.
- Ale twarde! Sam spróbuj. - No wiem.
- Muszę już lecieć. - W porządku.
Inaczej moja dziewczyna się wkurzy. Wolę tego uniknąć.
Chodzi o grenlandzki projekt.
MIESIĄC PRZED WYJAZDEM
Przed spotkaniem musimy uzgodnić...
Cześć, Karin.
Jak się czujesz?
- Chyba dobrze. - Kurde, świeży dzieciak.
Tak, moje piersi są większe w porównaniu do...
- Do reszty ciała? - To tylko tkanka.
SPOTKANIE Z PARTNERAMI Z GRENLANDII
Urodziła o 13.30, a już o 17.01 wysłała mi maila.
Karl Aage zabrał mi telefon.
- Cudownie. - Dała radę.
Kuchnia czeka na rozpakowanie w doku w Ilulissat.
- Cudownie. - Super.
Obecna kuchnia jest zbyt mała.
Mieszczą się w niej dwie albo trzy osoby.
A łącznie jest nas 21.
Dlatego zdecydowaliśmy się na zewnętrzną kuchnię.
Mamy lekkie problemy z zasilaniem.
- Jakie problemy? - Potrzebujemy sporo mocy.
Na razie po włączeniu piekarnika siada prąd w całej osadzie.
To faktycznie problematyczne.
- Co z tym zrobimy? - Już to załatwił.
- Ale będzie dobrze. - Załatwił to.
Świetna robota.
- Na razie to wszystko. - Tak.
Mamy menu degustacyjne z około 19 dań.
Ciężko jest stworzyć takie menu,
które będzie równie dobre jak tutaj, ale oparte o grenlandzkie produkty.
Mamy już 1500 rezerwacji na Grenlandii.
To dziwne, że już są rezerwacje, a my dopiero tworzymy menu.
Menu nie jest gotowe, a ludzie już rezerwują stoliki.
Jest stresik.
To ogromne wyzwanie.
Nie będzie lekko.
Jeśli my w to nie uwierzymy, to nikt tego nie zrobi.
Muszę o tym pamiętać. Ale to i tak trudne.
Wygląda jak płatek śniegu. Albo soli.
Da się na tym ustać? Bo wygląda na wręcz przezroczystą.
Ale czad. Tata zostawi cię na krze.
Nieźle.
Ale nic z tego.
Lecimy o wiele dalej.
Widzę chatki.
- To nasza osada. - I miejsce pracy.
Obok tamtego czerwonego domku.
Kurwa, wygląda to super.
ILULISSAT GRENLANDIA ZACHODNIA
Jeszcze tylko szybki kurs łodzią i będziemy na miejscu.
Sprawdzę, czy dotarła maszyna do robienia krówek.
Do krówek na bazie czosnku.
Tak! Widzę.
Nagle zrobiło się bardzo zimno.
Idę po coś cieplejszego.
- Walniemy w kry. - Też o tym myślałem.
Co się dzieje?
To dlatego podróż trwa godzinę.
Spędzicie tu całe lato.
Niesamowite, prawda?
Jest tam szkoła i dzieci?
Jest szkoła i zeszłego lata było w niej ośmioro uczniów.
- Nieźle. - Od pierwszej do dziewiątej klasy.
No to super.
Ośmioro dzieci.
- To tutaj. Widzicie? - Mieszka tu zaledwie 50 osób.
Zajebisty widok.
Sporo się tu łowi ryb? Czy nie za bardzo?
- Widzę wędkarza. - Jak ma na imię?
- Ove. - Ove!
Chcielibyśmy zjeść w restauracji, ale nie wiem, kiedy to nastąpi.
Ilimanaq to jedna z najstarszych miejscowości na Grenlandii.
Żyjemy głównie z rybołówstwa.
Tu Ove.
Jestem rybakiem i przewodniczącym rady miejskiej.
Latem pracuję także w turystyce w Ilimanaq.
RYBAK PRZEWODNICZĄCY RADY MIEJSKIEJ
- Możesz mówić po grenlandzku. - Świetnie!
Restauracja to dobre wieści dla mieszkańców.
Fajnie by było, gdyby mogli brać udział w jej działalności.
Goście będą musieli się tędy wspiąć?
To chyba był najgłupszy pomysł na świecie.
- Racja. - Porąbana akcja.
Kurwa, ale obłęd.
Po co nam dźwig, co?
- Jak leci? - Podróż była udana?
- Tak, przepiękne widoki. - No to się cieszę.
- Chcecie zobaczyć wasze kwatery? - Ja widziałem już swój dom.
11 DNI DO OTWARCIA
- Oto nowa restauracja KOKS. - Kurwa, piękny budynek.
Ale tu zajebiście! Jest salon i ogólnie full wypas!
Kurwa, jest w pytę!
Zajebiście!
Dobra, idziemy. Chcę zacząć urzędować w kuchni!
Jest też miejsce na stoliki na zewnątrz.
Jeśli nie będzie zbyt wiele komarów, możemy tu obsługiwać gości.
Niesamowite!
Kurwa, nie wierzę.
Mam wziąć coś na uspokojenie przed zajrzeniem do kuchni?
- Czy brać to na klatę? - Raczej tak.
Sam fakt, że już tu jest...
To po prostu...
O jakiej kuchni mowa?
Wymiary kuchni to dziesięć metrów na cztery.
Kurwa, jak rozkręcić tu restaurację?
Mogą pojawić się pewne problemy.
No tak, widzę tu...
Sądziłem, że będzie nieco...
Na razie się nie martw.
Fajnie byłoby podpytać robotników, kiedy wszystko będzie gotowe.
Nie sądzę, by uwinęli się w trzy dni.
Ale jeśli tak, to byłby niezły wyczyn.
No ale...
Cześć.
Widoki są super.
Nie jest źle.
Nie za bardzo się przydadzą podczas dnia polarnego.
Wydaje mi się,
że kilka następnych dni będzie nieco chaotycznych.
Przygotowujemy zewnętrzną kuchnię.
Będziemy w niej przygotowywać dania.
Liczę, że będzie gotowa na 12., gdy zjawią się pierwsi goście.
Podróż do tego miejsca zajmuje naprawdę sporo czasu,
więc jeśli się tu zjawią i nie będą mogli zjeść,
to coś mi podpowiada, że będą nieco wkurzeni.
10 DNI DO OTWARCIA
Chyba w całej osadzie zamarzła woda w rurach.
- Poważnie? - Tak. Nie mamy wody.
U mnie jest, ale w domkach już nie. Jest zbyt zimno.
Gdy wczoraj się tu zjawiłem, kuchnia nie była gotowa.
A obiecano mi, że będzie.
Wiele rzeczy się wykoleiło. Może powinniśmy...
- Rozumiem. - Ogarniamy to na bieżąco. Na razie.
Ktoś widział mięso z piżmowołu?
- Przytrzymasz? - Pappa?
- Tak? - Pomóż mi poszukać piżmowołu.
Już teraz mam mnóstwo rzeczy na głowie.
Ale nie jestem pewny...
Nie, same zające.
Są tu świetne surowe produkty, które chętnie wykorzystamy.
Wiem, że możemy je pozyskiwać, ale jeszcze nie wiem jak.
Jak je zdobywać?
Cześć, Ove.
- Zajmujesz się też rybołówstwem? - Tak, zimą.
- Zimą? - Tak.
- Co to za boje? - To kotwice.
- Do czego? - Do łodzi.
No tak. Bo myślałem, że to może pułapki na ryby.
Nie, są do kotwiczenia łodzi.
- Nie ma tu małych kutrów? - Nie.
- Fajnie by się prezentowały. - Niby tak.
No spoko.
Fajnie by było kupić parę rzeczy do restauracji.
Tego lata wszystko jest opóźnione.
Nadal jest sporo śniegu.
No tak.
Cieszę się, że mnie odwiedziłeś.
- Jesteś tu mile widziany. - Dzięki. No to super.
W mordę.
Chyba będzie całkiem spora.
- Wszystko idzie dobrze? - Tak.
Kuchnia będzie całkiem spora. Kiedy będzie gotowa?
- Za parę dni? - Dziś po południu.
Dziś po południu?
- Może jutro. - Naprawdę?
- Tak. - No to jestem pod wrażeniem.
Wszystko idzie dobrze. Mówią, że jeszcze dwa dni.
- No to świetnie. - Tak. A przed nami sporo roboty.
Nowa kuchnia nadal powstaje, ale możemy zacząć gotować tutaj.
Zmieści się parę osób. Jest tu piekarnik.
Jasne. Żaden problem.
Przygotowaliśmy 18-daniowe menu.
Spróbujemy je teraz omówić.
Pierwsza pozycja to muktuk,
czyli wielorybia skóra.
Następnie mamy surowe krewetki w sosie z rumianku i kombuczy.
Przygotowaliśmy także krem z oleju z krewetek,
który umieszczamy w głowotułowiu.
Dalej mamy pardwę.
- Piękna. - To pardwa.
Konkretnie pardwa górska.
Podamy ją na jej własnych skrzydłach.
Ugotujemy i pokroimy pierś. Na talerzu znajdą się trzy kawałki.
Możesz je jeszcze trochę przypalić?
Dobra, widzę, że to robisz. Teraz trzeba jeszcze pociąć mięso.
Masz może parę kawałków...
- Za bardzo przypalone. - Za bardzo?
Tak. Ale nieznacznie.
Pomiędzy nimi znajdzie się tłuszcz z renifera.
A na górze znajdzie się krem.
- Co z nim robimy? - Pardwy przetrawiły te jagody.
Mieszamy je z salsą i polewamy na górze.
- Super. - Co nie?
Gdzie salsa i emulsja?
- Salsa. - Dzięki.
I dodajemy.
Spróbuję pomiędzy kawałkami.
Kolor mógłby być czerwony? Bo tak średnio to wygląda.
Jasne, może być bardziej czerwony.
Po prostu ten kolor mi...
Musimy nad tym zapanować.
Ich jedzenie jest dla nas zbyt drogie.
To kucharze nagradzani przez Michelin.
Dlatego pewnie dla nas będzie tam nieco za drogo.
Nie mogę się doczekać. Mógłbym już wejść na podest?
- Będzie spora. - Jeszcze dwie płyty.
W porządku.
Będą jutro? Super.
Sporo zrobione jak na jeden dzień.
Ale czad.
Niesamowite.
Niedługo fajrant.
Wszystko pod kontrolą.
9 DNI DO OTWARCIA
Toczone są tu ciężkie boje.
Dziwne, że nie pracują.
Myślałem, że już tu będą. Chyba nic z tego nie będzie.
Dziewięć dni to chyba za mało. Nie mamy nawet kuchni.
Nikt nie zastanowił się, jak wnieść do niej sprzęt.
Nie rozumiem.
Chyba montują tam drzwi.
W planach tego nie było.
Wino.
Jest i tata!
- Cześć. - Nie słyszę cię.
Tylko spójrz.
Na razie nie dotarło jeszcze nic, co wysłaliśmy z Wysp Owczych.
Było tego siedem palet i nikt nie może ich zlokalizować.
Co się stało?
Ma ciężki okres.
Bawimy się tutaj ogniem i chyba zaraz się sparzymy.
Dobra, pogadajmy innym razem.
W porządku, kochanie. Na razie.
Macie foki?
Tak? W porządku. To skąd mogę je pozyskać?
- W porządku. - Super.
I krewetek też nie?
Mówił, by pogadać z myśliwymi, którzy polują na foki.
Aby podpytać przy jednej z łodzi, które ciągle pływają.
Ale niczego nie mają.
Cześć, Samuel!
Każda pogoda jest dobra na foki.
- Wyczuwam je. - Spoko.
Mogę spróbować?
Jest naładowana? Po prostu pociągam za spust?
Idę na przód.
- Tam! - Gdzie?
- Tam! Strzelaj! - Nie widzę.
- Tam. - Gdzie?
Mały czarny punkt.
To foka?
- Odbezpiecz tutaj. - Możesz ty to zrobić?
Nie trafię.
- Na pewno znów się wyłoni. - Właśnie na to czekam.
- Wróci za pięć minut. - Co?
Za pięć minut znów się pojawi.
- A tam jest inna? - Nie, to kra.
Rozumiem.
Podobno odbyt foki ma orzechowy smak.
Wiele osób tak mówi, ale miejscowi potwierdzają,
że faktycznie tak smakuje, gdy odpowiednio się go przyrządzi.
Byłoby zajebiście, ale musimy dbać o cały biznes.
Zachować równowagę.
Choć moglibyśmy serwować focze odbyty.
Zajebista wizja.
- Trafiłeś? - Tak.
To spory kawałek od nas.
A nie, spudłowałem.
- Uciekła? - Tak.
Z następną się uda.
W mordę, Samuel.
Poul powiedział, że na bank nie wrócimy z foką.
Nie możemy pozwolić, by miał rację.
Nie chcę słuchać, jak się cieszy.
Mało brakowało.
6 DNI DO OTWARCIA
Chcemy włączyć do menu żeberka z foki.
Ale komuś nie udało się upolować żadnej foki.
Ale jakoś ogarniemy focze mięso przed niedzielnym otwarciem.
- Jest w pobliskim supermarkecie. - Zdobędziemy je.
Bez obaw.
Stało się wszystko, co mogło pójść nie tak.
A to, co nie mogło się nie udać, jednak się nie udało.
Mamy naszego pierwszego przybysza.
Wyściskajcie się.
Dzieciak skitrany jak młode u kangurzycy.
Musimy działać.
Wybrałem już sobie pokój, ale możemy się zamienić.
Łóżek tu nie zabraknie.
Wystarczy dodać nową warstwę i powinno być dobrze.
- Chcę jutro odebrać swoje rzeczy. - Jak my wszyscy.
Na razie jest sporo niewiadomych.
Nie ma podłogi, odpływów, wody i prądu.
Ani nawet dachu. Nie wiem, co mam z tym zrobić.
Super.
- Nie ma tu toalety? - Nie.
Cóż, ogólnie to jest, ale to pomieszczenie z wiadrem.
Jezu, jak mam tu...
Wrzuć te torby tutaj.
- Ta jest wodoodporna? - Chyba tak.
Mamy jedną torbę na trzy miesiące?
Jedynkę robię na zewnątrz, a dwójkę w restauracji.
Nie wiem, jak to będzie, Karin. Musiałabyś zapytać Ovego.
Dobra, wysikam się na zewnątrz. W sumie nieważne.
Nie mogę się doczekać Święta Narodowego.
Nie za bardzo zapoznaliśmy się z mieszkańcami.
Może dzięki temu trochę się zżyjemy.
I przestaną traktować nas jako będący tu przejazdem cyrk.
Ciężko na razie ocenić, co o nas myślą.
Nam też jest ciężko wyrobić sobie zdanie o nich.
Czas pokaże, co z tego będzie.
Gdzie moglibyśmy zostawić jedzenie?
Moglibyście...
- Może wszystko tutaj? - Jeśli chcecie.
Z chęcią.
- Nadal wydziwiacie. - Tak.
I chyba mnie szukacie?
Poczęstuje się pan?
Nieźle.
To danie ze skóry wieloryba.
Trochę ją porozcinaliśmy i dodaliśmy olej z liści porzeczki.
A poza tym wszystko jest surowe.
Możesz zacząć przygotowywać golca?
Proszę o ciszę.
Dziękujemy wszystkim za przybycie.
Witamy podczas naszego święta.
Jak zawsze obchodzimy je wspólnie.
Spotykamy się i dobrze bawimy.
- Jak zawsze. - Tak. Jak zawsze.
Prosimy kucharza o powstanie.
Wszyscy jesteśmy... Jógvan, wstawaj.
Bardzo dziękujemy.
Dziękujemy, że możemy wraz z wami obchodzić to święto.
Były wędzone? Wiecie, kto to robił?
- Chyba Ove. - Ove? No nieźle.
- Zna się na rzeczy. - Całkiem smaczne.
Próbowaliście może wędzonego golca od Ovego?
- Jeszcze nie. - Wędzi najlepiej w całym regionie.
- Jeszcze nie próbowałeś? - Nie.
To jak z wybornym domowym winem. Nie każdy może je zamówić.
- Trzeba sobie zasłużyć. - Właśnie.
Muszę się z nim zakumplować, żeby spróbować tego golca.
Smacznego.
5 DNI DO OTWARCIA
Gdzie są robotnicy? O której mieli się zjawić?
Może mają dziś wolne.
Serio?
Masakra.
Grenlandzki wieloryb czy rekin? Jednak wieloryb?
Nie brałem tego pod uwagę, ale...
To ogromne zwierzę, prawda?
Cholera. No nieźle.
- Ma taką warstwę tłuszczu. - Srogo.
To rzadkie mięso. W roku pozyskują ze dwie sztuki.
Musimy je dorwać.
- Robi wrażenie. - Piękne zwierzę.
Tutaj mogę kupić trochę mięsa?
- Jestem kapitanem. - Czołem. Sporo roboty, co?
- Kroimy go od dwóch dni. - Serio?
- Zazwyczaj zajmuje to trzy. - O w mordę. Naprawdę?
Które części są najlepsze?
- Wszystkie. - Wszystkie?
- Chcecie też skórę? - Tak, poprosimy.
Jest ogromny, więc nie mogę się doczekać,
by zobaczyć, jak wygląda mięso.
Mamy pozwolenie na dwie sztuki rocznie.
- To była pierwsza. - No to została jeszcze jedna.
Ale ta może być też ostatnia. To sporo pracy.
Sporo?
Rany, ile to waży.
Kurwa, jeszcze ciepłe.
Musimy wielokrotnie je ponamaczać.
I za jakiś czas metaliczny posmak w znacznym stopniu zniknie.
Odsączymy krew. Smak się poprawi.
Chryste!
Może i z niego skorzystamy, ale nie wiem, czy trafi to do menu.
- Jest taka możliwość. - Dzięki.
- Pasują? - Nie wiem.
Przybyło robotników.
Cała czwórka.
Przykro mi, że musicie pracować.
- To nic takiego. - Nie?
- Wystarczy, by trzymało ciepło. - Sam nie wiem.
Wiatr może wszystko zmieść.
- Nie no, wytrzyma? - Raczej tak.
No to super.
Za wolno to idzie.
- Wyobrażasz to sobie? - Ale co? Całość?
Tak.
Zaczynam wierzyć w powodzenie.
Cześć, Ove.
- Jak leci? - W porządku.
Może wpadłbyś wraz z żoną do mnie na kolację?
- Ja stawiam. Co ty na to? - Pewnie. Dziękuję.
Zaklepałem wam miejsce na 19.30.
- Dobrze? To na razie. - Dzięki.
Czujecie tę presję związaną z terminem?
Ja tak.
4 DNI DO OTWARCIA
Gotowe!
No, prawie.
- Mogę wejść? - Tak.
O kurde. Nieźle.
No to musimy ruszyć ze wstawianiem sprzętu.
Wygląda to super. Chyba zdążymy.
Zaczynam wierzyć, że zdążymy.
- I jak tam nastroje? - W miarę dobre.
O rety.
Wszystko idzie zgodnie z planem. Powinniśmy być jutro gotowi.
- Co? Jutro? - Tak.
- Macie już podłączoną wodę i prąd? - Nie, jeszcze nie.
- To najważniejsze. - Wiem.
Wiecie już, na ile możecie liczyć mocy?
Nie.
- Może warto zapytać? - Pewnie.
No tak.
To najważniejszy aspekt.
Wiem.
- No to super. - Dobra moc jest najważniejsza.
- Czyli zdążymy przed niedzielą? - Na to wygląda.
Super.
Większość ciężaru jest z tej strony.
Dobra, super.
- Wszystko w porządku? - Teraz schodzimy.
Wieszczę katastrofę.
2 DNI DO OTWARCIA
Kiedy kuchnia będzie w pełni gotowa?
Nie mamy wody ani prądu.
Nie zamówili nawet rozdzielnicy.
Zostały już tylko dwa dni.
- I tak to wygląda. - Tak.
Nie możemy obsłużyć gości, jeśli tego nie załatwimy, prawda?
Na pewno musimy mieć prąd.
Bez tego nie przyrządzimy nic na ciepło ani na zimno.
Wszystko będzie lekko ciepłe.
Gdy się tu zjawiliśmy, jeszcze nie zaczęli pracy.
Ani trochę.
W porządku, Asger. Wkrótce się zgadamy.
- Cześć. - Potrzebuje odpowiedzi.
Za godzinę wyślemy komunikat prasowy.
Poważnie?
Do mediów na Grenlandii i Wyspach Owczych.
Będzie tam mowa o tym, że można już rezerwować stoliki?
Tak.
Trochę głupio to publikować, gdy nie jesteśmy gotowi.
Wiem.
- Jak sytuacja? - Robotnicy mają przerwę na lunch.
Chyba spróbuję jeszcze raz zapytać ich
o konkretną datę ukończenia prac.
Potem porozmawiam z Karin i od razu oddzwonię do ciebie.
- Co tam? - Kiedy masz czas, by pogadać?
Gdy tylko Marius skończy jeść.
- To pogadamy, gdy skończy? - Jeść?
Tak. Może wtedy?
- Mogę też wziąć go na górę. - W porządku.
Mamy sporo do przemyślenia.
- Tak? - Jak tam sprawa z prądem?
Nie wiem. Nie chcą mi powiedzieć. Dadzą znać jutro.
- Kurwa, co? - No wiem.
- Nie wiem, co mam z tym zrobić. - Czekam na Karin.
- Obgadamy to. - W porządku.
Gdzie ona jest?
Nie wierzę im.
Musimy wkrótce dostać odpowiedź, bo publikujemy komunikat prasowy.
- To się nie uda, bo... - Mogę skończyć?
Musimy przejrzeć listę gości,
którzy zarezerwowali już stoliki.
Wiemy, kim w ogóle są?
Tu mam zarejestrowanych gości.
Możemy usiąść tutaj? Będzie lepsze oświetlenie.
Nie widzę za dużo opcji na zmiany w rezerwacjach.
Mamy gościa, który przylatuje tu z Hongkongu.
Dwie osoby, znów dwie, osiem, jedna, dwie i jedna.
I wszyscy chcą u nas zjeść.
Kurwa.
Kiedy będziemy coś wiedzieć?
Nie dadzą nam konkretnej odpowiedzi.
Ale pogadam z nimi.
Może zrób to teraz?
Jeśli chodzi o czas od zakończenia prac
do rozpoczęcia obsługiwania gości, to ile go potrzebujecie?
Będziemy w stanie coś podać, ale nie będzie to zbyt dobre.
Ale chyba nie będzie też dobrze...
Jeśli wszystko odwołamy?
Właśnie. Tak czy siak - mamy lipę. Po prostu mamy przesrane.
Trzeba liczyć na to, że nie będą się znać na jedzeniu.
To naprawdę dobre menu. No i masz świetny zespół.
Kiedy możemy liczyć na podłączenie wody?
- Sam się zastanawiam. - Tak?
Musi pogadać ze swoim szefem. Ja już próbowałem to ustalić.
Gdy skończą kopać, będziemy mogli ją podłączyć.
- Naprawdę? - Tak.
Kiedy to może nastąpić?
- Zapytam ich, bo sam nie wiem. - W porządku.
Problemem jest to, że mamy inne zaciski główkowe.
- Poprosiłem, by zadzwonił do szefa. - W porządku.
Bo nie wiem, czy to on zlecił te roboty.
Czyli możemy liczyć, że skończą jeszcze dzisiaj?
Taką mam nadzieję.
- Pracujecie nad wodociągiem? - Nie.
A kto pracuje?
Słyszałem, że trzeba go wykopać.
Nie nam tego nie zlecił.
Uznałem, że to robicie, go zobaczyłem koparkę.
- Na pewno robi to ktoś inny. - My tylko kładziemy kable.
Jestem tylko kucharzem.
Nic się nie stało.
Czyli tak to wygląda.
- Nie możemy uzyskać konkretów. - Po prostu świetnie.
- Johannes? - Odwołujemy niedzielne otwarcie?
- Bo niezależenie od prądu... - Naprawdę nie chciałabym odwoływać.
Dwie osoby świętują rocznicę ślubu.
"Nie możemy się doczekać. Poprosimy o flagę przy stoliku".
Wolałabym do nich nie dzwonić.
Źle mi z tym, że ktoś sporo wydaje i podróżuje z bardzo daleka.
A my mamy to odwołać. Może warto skrócić menu?
Może powinniśmy...
Może wrócimy do tego za godzinę?
- Poul Andrias? Jesteście tam? - Tak.
- No to tak zróbmy. - Dobrze.
- Na razie. - Pa.
Możemy wszyscy pogadać, gdy będziecie mieć chwilę?
- Za dziesięć minut? - W porządku.
Nie trzyma się. Kurwa.
Nie możemy skorzystać z bardziej świeżych rzeczy?
Sporo potrzeba, by osiągnąć odpowiednią kwasowość.
Myślałem, by przyrządzić mięso z wieloryba w sosie.
Jasne, możemy to zrobić. A mamy już sos?
Problem w tym, że oparliśmy go na polewie z małży.
- Co tu mamy? - Chyba...
Polewę na bazie małży ze zredukowanym burakiem.
- Nie mamy oryginalnego... - Co to ma być?
Sos na bazie małży i buraka.
Smakuje jak kapusta.
Myślę, że przypasuje do wieloryba.
Jeszcze trochę i damy radę.
- Mam usmażyć wieloryba? - Tak. To chyba dobry pomysł?
- Możemy to zrobić? - Tak.
Wygląda spoko. Prawie jak pieczony burak.
Prawie jak zgrillowany burak.
- Albo jak gówno. - To też.
- Wieloryb gotowy. - I jak?
Ostrożnie z rozgrzaną patelnią.
Wygląda zajebiście.
Jak bryła węgla.
Wygląda jak krwiste mięcho z wieloryba.
Zajebista sprawa. Mam gdzieś, jak to wygląda.
Mogę?
- Zajebiste. - Przepyszne.
- Ale trzeba je uwędzić. - Co nie?
- Jest dobrze, ale trzeba uwędzić. - Tak.
- Przepyszne. - Po uwędzeniu będzie idealne.
- Nasze topowe danie. - Fakt.
Ale to pyszne.
- Trzeba tylko uwędzić. - Zrobię to jutro.
Wtedy będzie gotowe.
Nie możemy odmówić ludziom, którzy spędzą całe dni w podróży
i wydadzą dziesięć tysięcy koron, aby móc u nas zjeść.
Nieważne czyja to wina. Gromy spadną na nas.
- Nie stać nas na taką wtopę. - Właśnie.
Szkoda, że nie możemy przeprowadzić próby generalnej.
Przydałyby się dwie albo trzy próbne kolacje.
Ale nie mamy już za dużego wyboru.
Nie możemy zawieść.
Bardzo dobre.
O wiele lepsze niż z foki.
Zajebiste.
- Nasza rozdzielnica? - Tak.
DZIEŃ OTWARCIA NOWEJ RESTAURACJI KOKS
Pieprzony cyrk.
Udało nam się wszystko przygotować.
Ale gdyby pierwszego dnia zjawili się tu ludzie od Michelin,
byłoby po wszystkim.
Możesz przytrzymać? Nie jest gorące.
Ale jestem roztrzęsiony.
Jakbym miał 12 lat i pierwszy raz zobaczył cycki.
Zobaczymy wszystkie dania i nadpływających gości.
To ważny dzień.
Potrzebujemy jeszcze trochę czasu, ale ja chcę już obsługiwać gości.
Byłby chaos, ale już byśmy działali.
Muszę to tylko sprawdzić.
Kurwa, czy proszę o wiele, gdy mówię, by zamykać drzwi?
Masakra.
Nadal brakuje nam paru rzeczy. No ale mamy prąd i wodę.
Możemy z tym działać.
A nie, przepraszam. Nie mamy wody.
Ogólnie mamy, ale nie dotarły baterie umywalkowe.
Prawie wszystko jest. Musimy improwizować.
Bo co nam pozostaje?
Zaczynamy o 17.30.
Jesteśmy w miarę gotowi, więc Poul chciałby coś powiedzieć.
Jesteśmy tu od 12 dni.
Wyszło trochę inaczej, niż się spodziewałem.
- A próbne otwarcie? - Tak, pominęliśmy wszystkie trzy.
Ale udało nam się to przezwyciężyć, więc bardzo wam za to dziękuję.
Mam nadzieję, że pod koniec będziemy bardzo dumni.
Goście będą za godzinę.
Nie chce zadziałać.
- Serio? - Straciliśmy jedną lampę.
Ładowałem ją przez pięć godzin!
Goście będą za 45 minut.
Nie!
Ale to wkurzające.
Ale nora.
Możemy poprosić Harry'ego, by zaniósł to na górę?
Znajdę go.
Przypominam dziś ludziom, by cieszyli się widokami za oknem.
Jesteśmy na końcu świata i tworzymy coś wspaniałego.
Chyba ich widzę.
Fałszywy alarm.
Goście już są!
To muszą być oni.
Spoko wyglądają. Jest dobrze.
Nie, nie.
Naprawisz to?
Daj mi inny.
Gotowe?
- Co to za wieloryb? - Wal grenlandzki.
- Nie. - Na pewno?
Nie, podajemy go później. Jak się nazywa ten wal?
Jak to było?
Chwileczkę. Nie chodzi o narwala.
Jak to nazwać?
Dobra, niech będzie "białucha".
To nie to.
Powinno być "wal biały".
Zacznę nakładać zaraz po podaniu muktuka.
Kolejna przystawka to tartaletka
na bazie krwi foki i wodorostów.
Miłej rocznicy.
- Co to był za wieloryb? - Wal biały.
Tak to miało wyglądać.
Mamy tu listę przygotowywanych dań.
I te dania...
Ile podajemy smażonych krewetek na porcję?
- Jedną. - Jedną? Spoko.
Ale to wolno idzie.
- Teraz Agnes. - Ma łososia i sos z wieloryba.
- Przyrządza je tam? - Tak.
Wszystkie sosy są gotowe?
Powinny być. Rozmawialiśmy o tym.
Czyli jedna osoba smaży i nakłada sześć różnych dań?
Pięć osób tutaj i jedna w kuchni na ciepłych daniach.
Nie ustaliliśmy, że będą tam dwie osoby?
Zgodziliśmy się co do tego jakieś 20 minut temu.
- Mamy już dziesięciu gości. - Wezmę jeden stolik.
- Może spróbuję... - W dziewięć minut?
Bądźcie w kontakcie ze sobą.
- Witamy! - Dziękuję. Pięknie tu.
- Prosimy z nami. - Zapraszamy na górę.
- Dobrze. Poul Andrias. - Czołem.
Mam słodycze.
Strasznie są tu drogie.
Będziesz bardzo popularny!
- Co robimy teraz? - Ja wieloryba, ty pardwę.
Dzięki.
- Zapraszam na górę. - Dziękujemy.
Mamy dziś bogate menu oparte o grenlandzkie składniki.
- Nie mogę się doczekać. - Jest też karta win i soków.
Wspaniale się łączą z 22 daniami, które dziś wam zaoferujemy.
Pomyślcie na spokojnie, a ja za chwilę wrócę.
Dwadzieścia dwa dania!
- Jesteśmy gotowi? - Tak.
Gdzie mają trafić? Są gotowe?
- To jak? - Tak, są. Dawaj.
To pardwa z tłuszczem z renifera.
Na górze mamy salsę z różnych owoców jagodowych,
które na ogół jedzą pardwy.
Co? A dokładnie?
- Są tam. - Pycha.
- Dania na ciepło idą? - Nie.
- Nic nie jest gotowe. - Jestem wzywany.
Co było na jedenastce? Mam gotowy rosół.
Agnes?
To musi być bardzo gorące przy wyciąganiu.
- Było? - Tak.
Tak bardzo, jak tylko było to możliwe.
Jest dobrze. Idźcie.
Kolejni goście i stoliki pod kontrolą?
- Kto ma sos? - Dzięki.
Jeśli włączy się alarm, nie będzie to moja wina.
Paul chce więcej dymu.
Poul? Jeszcze eskalopki na szóstce.
Możesz przejść do dwójki z czterema...
Przepraszam. Do czwórki z czterema halibutami?
Już zaniosłam im zamówienie. Dosłownie przed chwilą.
- Przepraszam. Do dwójki. - Dzięki.
- Zaczyna się bałagan. - Widzę.
Czwórka i dwójka do ogarnięcia.
- Dokąd zaniosłeś ptaki? - Do dwójki.
- A nie na górę? - Nie.
- Tam poszły piżmowoły. - Właśnie.
Powtórz, Agnes.
Nie wiem, jak się jej pozbyć.
Peter, musimy to ogarnąć, bo nie możemy mieć zalanego lokalu.
Wody przybywa. A pompa zwyczajnie nie działa.
Co to ma być?
Dam znać, gdy sos będzie gotowy.
- Próbowałeś tym? - Tu jest sucho.
Woda wypływa z tego otworu.
Wypływa ze zmywarki.
Cześć, Lotte. Wybacz, że zawracam głowę.
Mamy tu małą powódź.
Woda wypływa z...
Nie wiem, jak to opisać.
Zamykajcie drzwi. Jedzenie stygnie.
Tak, z odpływu!
- Za tobą. - Dobra.
- Tak. - Wody jest coraz więcej.
I przy mniejszym zlewie.
Możecie to przetkać, żeby nie wlała się do restauracji?
Rozumiem, ale są na miejscu?
Dobrze. Dziękuję.
Skupcie się na wodzie. Zaraz przyjedzie ktoś z osady.
Poproszę raz wieloryba.
- Jestem za bardzo ubrudzona. - Mówiłam przez krótkofalówkę.
Alleluja.
Goście z szóstki wracają dziś łodzią,
więc mamy niecałą godzinę, by wszystko u nich ogarnąć.
Byłoby super, gdybyście mogli ekspresowo przygotować piżmowoły.
Byle nie na zimno.
Ostatnim daniem będzie duszony piżmowół
w pieczonym sosie krabowym.
- Smacznego. - Może to pan powtórzyć?
- Ale co dokładnie? - Całość.
Duszony piżmowół ze zredukowaną solanką.
- Wygląda pięknie. - Coś wspaniałego.
Chyba poszła pompa.
- Gotowy na zimno. - Ja się tym zajmę. Wybaczcie.
- Kolejne dania gotowe. - Dobrze.
Poul?
- Ciśnienie jest zbyt niskie. - Rozumiem.
- Dlaczego tak się dzieje? - Musi być zatkana w innym miejscu.
No to świetnie. No nic, dzięki.
Kolejne zamówienie do podania.
A ja się dobrze bawię.
- Słucham? - Przednio się bawię.
Mamy trochę więcej oleju?
- Możecie to przypiec? - Jasne.
Coś atrakcyjnego. To masło?
- Tak. - Mogę zobaczyć?
Tak jest.
I to mi się podoba.
- W to mi graj. - Dzięki.
- Ciasteczka dotarły do ósemki? - Tak.
Możemy u nich finiszować? Muszą zdążyć na łódź.
Opalarka.
- Już. - Cholera.
Poszło osiem dań głównych.
- Dzięki. I ósemka. - Dzięki.
Krówka z karmelizowanej cebuli i sfermentowanego czosnku.
Smacznego.
Pierwszy raz jem czosnek na deser.
Ale dam mu szansę.
Ciekawe.
Wygląda jak karmel.
- Karmel o smaku cebuli. - Tak.
Nigdy nie próbowałem karmelu o takim smaku.
Deser jest delikatnie słony i słodki z lekką nutą lukrecji.
Karmel pasuje do kogoś urodzonego w 1962 roku.
- Przepyszne. - Zgadzam się.
Dobry Boże! Cebula była niesamowita!
- Aż tak smakowała? - To nie ma sensu.
- Dlaczego? - Bo to cebula!
Najlepsza cebula, jaką jadłam!
- Podamy wam ją jeszcze raz. - Boże.
- Właśnie szykuję. - Top moich ulubionych dań.
Coś cudownego.
I przygotowali wszystko na bazie grenlandzkich produktów.
Zawsze wyrzucamy skórkę łososia, ale okazuje się przepyszna.
To nie tylko najlepsza cebula, jaką jadłam, ale i najlepsze danie.
Bardzo miło mi to słyszeć. Prace nad nią trwały trzy tygodnie.
I świetnie wam wyszło. Była przepyszna.
O Boże.
Przygotowanie jest uproszczone.
Mięso jest z ogromnego wala grenlandzkiego.
Poul brał udział w pozyskiwaniu go.
Pod spodem jest sos ze zredukowanego buraka.
Wygląda, jakby przyjechało prosto z rzeźni.
Jest przepyszne.
Sos na bazie buraka i małży omułków.
- Smacznego. - Dziękujemy.
- A to drugie? - Małże omułki.
- Coś wspaniałego. - Są naprawdę przepyszne.
No proszę.
Spróbowałam wieloryba.
I był przepyszny.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Coś szczególnie zasmakowało? - Wszystko było dobre.
Dziękuję za miłe słowa, Ove. Cieszę się, że smakowało.
Wszystko było bardzo dobre.
- Wiedział, jak masz na imię. - Spotkaliśmy się parę razy.
- Cebula była niesamowita! - Wyślemy przepis.
Jestem pewna, że go nie odtworzę, ale i tak poproszę.
Udało się.
Sporo tu dymu.
Wszystko w domu działa?
Prysznic też? Bo widzę, że myłeś włosy.
Jasne. Prysznic jest tam.
I tak, wszystko gra.
- Dziękuję, Jógvan. - Nie ma sprawy. Dzięki za kolację.
Deser z lubczykiem był nieziemsko dobry.
- Niebo w gębie. - O tak.
Aż brak nam słów.
Nigdy nie miałem tak intensywnych kulinarnych doświadczeń.
Przeszliście samych siebie.
Dziękuję, przyjacielu.
Piękna pogoda.
Myślę, że ta restauracja
będzie miała pozytywny wpływ na całą osadę.
Jestem dumny z jej mieszkańców.
To miejsce stało się słynne ze względu na rozwój i turystykę.
Cudownie się tu żyje. A ja mam w tym swój udział.
- Cześć. - Pewnie stąd jest najlepszy widok.
- Tak. - Ależ cudowny i spokojny wieczór.
Mam coś dla ciebie.
Chciałbym, żebyś to przyjął.
- Sam zrobiłeś? - Tak.
Coś pięknego.
Bardzo dziękuję.
- Naprawdę to doceniam. - Nie ma sprawy.
Fajna pamiątka, którą mogę zabrać do domu.
- Może powinienem go nosić w lokalu. - Pewnie.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Tak będzie źle.
Tak też nie.
Gdy w 2022 roku
wyszedł nowy Przewodnik Michelin,
restauracja utrzymała dwie gwiazdki.
W 2023 roku zespół KOKS powróci na Grenlandię.
Napisy: Krzysiek Igielski plint.com