Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Aí vén a noiva
toda...
Escaleira.
...fermosa.
Sigue o son da miña voz. Por aquí. Para aí.
Vale, abre os ollos.
É un modelo a escala coa distribución dos asentos.
Os bonecos reflicten a personalidade
ou o aspecto do convidado.
- Meu rei, isto é incríbel. - Gústache?
Gústame, si. Encántame.
Quen é He-Man?
Como que quen é He-Man?
Míralle as cachas e logo mira as miñas.
- Non che son cuspidiñas? - Si, xa o vexo.
Que che parece? A noiva ten a última palabra.
Eses son os teus pais? Podemos pór dúas persoas máis nesa mesa?
Os meus pais acaban de confirmar que veñen.
- Estás de broma? Como? - Xa ves.
Meu Deus! Mi madriña, Parker.
Si! Por fin vou coñecer os teus pais.
Vale.
Vou casar con este.
Mimá! Tes que estar emocionadísima, non?
Estás emocionada? Non o estás. Non estás nada emocionada?
- Nin un chisquiño? - Si, non, é que...
É xenial. É só que...
Xa cho dixen. Ás veces son algo...
Algo especialiños.
Pero ti coñeciches os meus pais?
Só escollín a Skeletor e Medusa
porque non fan figuras de Stalin e Lizzie Borden.
Xa, habíame arrepentir se non viñesen á voda.
Pois claro. Sobreviviremos a isto.
Non hai nada que He-Man e o Power Ranger rosa
non dean superado.
Agás se aparece Hordak pola voda.
Iso é unha referencia superfina a He-Man?
Pois é.
Ai, como te quero.
Eu tamén te quero.
A túa tía Linda é alérxica ao níquel. Os cubertos teñen níquel?
Non o sei, mamá.
Os barateiros van chapados en níquel. Vas escatimar nos cubertos?
Poremos cubertos de alta calidade e sen níquel.
- Si? - Ben.
Pero non chamei por iso. Teño novas.
Os pais de Parker van vir á voda.
Ola? Sei que estades aí. Oio o asubío do nariz de papá.
Que clase de pais pasan da voda da súa filla?
Ese é o tema, que non van pasar!
Por favor.
Estaban coa tribo yanomami no Amazonas.
Élles algo difícil viaxar.
Así Parker se meteu a stripper.
Non é stripper! Téñocho dito mil veces.
Ten un estudio de ioga. E vaille moi ben.
Ah, non o sabía.
Como non? Convideite a unha clase.
- Querías subir a túa nai a unha barra? - Que barra? É un estudio de ioga.
- Halle ir xenial o negocio. - Non como ti pensas.
- É un dicir. - Por favor.
Só por unha vez, podedes non actuar tan raro?
- Raro? - Nós non estamos raros. Raro estás ti.
Aínda falei hai pouco diso co teu pai.
Estás ben raro, Owen.
É verdade!
Nunca te comportaras así antes de coñeceres esa stripper!
BANCO SUNRIDGE
RESERVADO: OWEN T. BROWNING
OWEN T. BROWNING XERENTE
Entón aínda non coñeces os seus pais?
Non é tan raro. Levan desconectados desde que estamos xuntos.
É a hostia de raro, meu.
Que non che pareza mal,
pero pensabamos que Parker era un invento teu.
Algo mal paréceme.
Pero non debería, porque eu nunca te vin con ninguén,
por iso pensei que non existía, que sería un manequín ou unha boneca.
E mira ti, érache real.
Cando a vin, dixen: "Estás viva!"
O cabrón fixo que o conto se volvese real.
Eu non che cría unha merda, eh?
Xa non me pode parecer peor.
O que queremos dicir é que o feitizo ou a poción usases
para conquistar esa muller non vai funcionar cos seus pais.
Preocúpache que non lles caia ben?
Os únicos que me queren máis cós pais son os avós.
Ti séntame ao lado dunha avoa e verás como saltan as chispas.
Ai, o cueiro. Fíxoo de novo. Eh!
Por que fago isto? Isto é traballo de Gary.
Onde anda Gary?
A ver, xa abonda de encerrar a Gary "sen querer" na cámara. Vai en serio.
É polo sistema que deseñaches.
- É supercomplicado. - Como debe ser. É unha cámara.
É tecnoloxía de vangarda. Aquí non entra ninguén.
É o mesmo que ten Phoebe King?
- É. - Quen é Phoebe King?
A xerente do Atlas Reserve, o mellor banco do estado.
Non tal. Non hai ningunha clasificación oficial nin nada.
Si tal. Até lles escribiron un artigo. É o mellor.
É un bo banco. Decente. Son legais.
Na última conferencia, Phoebe King díxolle a Owen
que até un pavo daría entrado na nosa cámara.
Eu non o lembro así exactamente.
E chamouche troll sen pelotas. Arre demo!
Tentei aguantar a risa, pero foi a hostia de gracioso.
Imaxínate sen pelotas.
Sen nada, só cunha superficie plana, sen xenitais nin nada.
Troll sen pelotas... Non é moi profesional.
Pero mexas da risa.
E xa me gustaría ver un pavo intentando entrar aquí.
Deixoume rosas diante da porta.
Ola, Gary.
Menos mal que tiña uns caramelos. Puiden morrer de fame aquí.
Por quincuaxésima vez,
hai un pasador de emerxencia na porta.
Todas o teñen.
Como xa che dixen,
non sei onde está!
Xesús, Gary.
Parker,
dixéronme que os teus pais decidiron facer o correcto
e van vir á voda.
Que ben, non?
- Si. Grazas, mamá. - Si, é estupendo.
Leva moito tempo sen ver os seus pais.
Xa o sei.
- E como é que non viñeron? - Viven nunha cova na xungla.
- Como Bin Laden? - Si, exacto.
- Iso... Iso non é así. - Non pasa nada.
- Xa. - Ensínasme as tatuaxes?
Agora non. Á túa tía Margie non lle gustan moito...
Di que levas máis propinas por eles.
- Repito: non son stripper. - O meu mozo vai facer unha tatuaxe.
- De que? - O meu nome na parte baixa das costas.
- Curmanciño! - Mimá! Ola.
Non...
Como non me convidaches á despedida?
- Sabes que xa son técnico de emerxencias? - Non... Si, xa o sei.
Cando queiras lévote de paseo na ambulancia.
- Poñemos a sirena e a correr. - Que divertido.
Igual te deixo en parada. Así ves como é o outro lado,
pregúntaslle ao avó Seymour como foi morrer...
- Por que fas iso? - Para, xa abonda.
- E iso? - Foi só un rumor. Para xa.
Se o pillou ela! Púxose ben triste ao atopalo.
Vaia lenda. Morreu cascándoa.
Chámanme. Que sorte, non o planeara.
Pura coincidencia. Ola, rapaces do almacén!
Grazas por chamar.
- Son Owen Browning de novo. - Que cona queres?
Vou casar a semana que vén,
así que quero facer unha pequena montaxe fotográfica,
pero hai un problema: non teño fotos da familia da miña prometida.
Disque teñen unha unidade nas vosas instalacións.
Debería estar a nome de McDermott. Tedes a consigna?
- Ai, meu Deus! - Que me queimo!
Emerxencias!
Merda.
- Apágao! Non! - Salsa de soia!
Mamá! Iso non é auga!
Acaban de preguntar pola consigna dos McDermott.
A consigna dos McDermott?
Entendo. Tes un nome?
Owen Browning.
Que noxo de diamantes.
Que pasa?
Nada, una parvada. Pensei que o botón
abría unha trampa con tiburóns ou algo así.
Unha trampa? Non, so quería que viñese alguén limpar esta esterqueira.
- Que esterqueira? - Ti.
Tiburóns.
Chama ao acuario!
O teu pai sempre leva unha camisa de reposto no coche?
Non é a primeira vez que se queima nun restaurante.
E cando a túa sobriña me di
se me abanea o pescozo cando monto en bicicleta?
Grazas por non te ofenderes.
Están todos trastornados.
Mimá. Agora vas ter que coñecer a miña familia.
- Preocúpache que non lles guste? - Para nada. E a ti?
Non.
Odiarte a ti e como odiar o capuchino.
Al Ca... puchino.
- Cando é que viñan? - A noite antes da voda.
Oh! Teño tempo de sobra, logo.
Si? Para que?
- Teño algo especial planeado. - Ai, si?
Encántame.
Ai, asustáchesme.
Vale. Fai iso que tanto che gusta.
- Si? - Si.
NUNCA DEIXES DE CREAR
Mimá, compraches a papelería enteira.
Son regalichos para os pais de Parker.
Poderías parar de dicir "regalichos"?
O que fas son manualidades, meu. Es artesán.
A min paréceme sexy que un home teña paixón por algo.
- Aí, Marisol. - Non esta mariconada.
Cala a puta boca, Gary. Xesús.
Grazas por ires mercar. A min dábame ansiedade.
Non hai problema.
Comprei o tofu que che gusta. Sei que prefires o extrafirme.
Si, gústame o tofu igual que os homes:
ben duro.
Oh, vaia.
Esta conversa faime pensar que lle imos dar ao tema hoxe á noite.
Pensaches ben.
Vou espremerte coma a unha laranxa e zugarche todo o zume.
Vale, eu por probar que non sexa. Supoño que debería empezar a estirar.
Moi ben, meu amor. Quérote!
Eu tamén!
Vale!
Oh, Parker miña,
chegou o momento.
Imos darlle ao tema até o amencer.
Xuro
que me importas.
Patacas frixidas con cogombriño.
Galletas salgadas Ritz.
Porque hoxe á noite imos fochicar...
Ola, Owen.
Diso nada!
- Carallo! Décheslle ben. - Merda.
- Síntoo moito, meu rei. - Estás ben, Owen?
Deu clases de defensa persoal. Un bo investimento.
Non me mates.
- Levantemos este papán. - Si, veña. Arriba.
Aí está. Non te imos matar. Somos os pais de Parker.
- Ah! Vale. - Si.
Vale, si!
Señor e señora McDermott, é un honor...
Quita! Ven aquí!
Déixate de formalidades. Que "señor" nin que carallo?
Chámame Billy.
Moi ben, Billy.
Tes que ser o pai de Parker, porque bicades igual.
- Eu son Lilly. - Ola.
Mellor así.
- Vale. - Mamá?
- Mira quen veu! - Ruliña!
- Papá? Que? - Meu Deus.
Viñestes! Que facedes aquí?
O voo adiantouse e... Oe, ti estabas cantando
unha cancionciña sobre fochicar coa nosa filla.
- En serio? - Si.
Xa, era unha cancionciña que cantaba en privado.
Non sabía que estaban aquí os meus futuros sogros.
- Como entrastes? - A porta estaba aberta.
Que raro. Nunca esquezo botar a chave.
Estala chamando mentireira?
Chámaslle mentireira á miña muller? Si?
Entro aquí e vas ti e acúsala de mentir?
Queres que che revente a cara?
Estabas de broma. Era unha broma!
Era unha broma. Vale!
Entón gústanvos os regalichos?
Lévoo posto, non?
Contámoslles como nos coñecemos? Foi moi romántico.
Vaivos encantar.
Algo que debedes saber de min é que a miña familia padece da cadeira.
Eu quería ser previsor, así que fun á médica.
Díxome se probara co ioga.
Conseguín un cupón, fun á miña primeira clase...
Era a miña clase. A profesora era eu!
- Que casualidade, non? - De tolos.
Incríbel.
No medio da clase, reparei en Owen, que estaba na postura do neno.
Si. Vale, atentos.
Estou na postura do neno
e, mentres estou nesa postura, desmáiome, pero ninguén se dá conta.
Mirade. Se quedo inconsciente así, nin o notades.
- A que si? - Si.
Entón marcha todo o mundo, acaba a clase,
e vexo que Owen segue nesa postura.
Entón penso:
"Merda, este morreu. Está morto. Non hai que lle facer."
- Pero non morrera. - Non.
Entón, cando Parker me desdobrou e acordei,
vin ese sorriso tan grande e fermoso
e pensei: "Esta é a muller coa que vou pasar o resto da miña vida."
E tiñas razón.
Tiña, si.
- E logo pedícheslle saír. - Pois non.
Fun ás clases un ano e medio e ao final pediumo ela.
Melón verde, melón verde, melón verde,
melón verde, melón verde, melón verde.
Non me poden cubrir. Vou ter que ir dar clase.
Coida dos meus pais.
Ti vai traballar tranquila.
Acumulei 178 días libres. Xa avisei de que non ía.
- Non é... Non, meu rei... - Acouga, non te preocupes.
Tranquila, ocúpome eu. Ah, ola!
- Bo día, futura familia. - Ola!
- Bo día. - Alégrome de verte. Bo día.
Hoxe teño que ir traballar,
pero, por primeira vez, Owen colleu un día libre
e ensinaravos isto.
- Non si? - Que emoción...
Non me gusta que me toquen as cachiñas. A ela parécelle divertidísimo.
- Pois si. - Dáme medo, non sei por que.
- En fin, véxote á noite. - Vale, abur.
E vós comportádevos, si? Sede bos.
- Abur. - Impórtolle moito.
- Pórtate ben. - Si, quérote.
- Abur! Quérote! - Abur.
- Queres zume de laranxa? Moi ben. - Non está mal.
Espero que teñades fame,
porque teño...
ovos á florentina e asei uns...
Décheslle ben.
En fin, xa abonda de almorzo.
Preparádevos para a diversión, porque comprei entradas
para unha exposición de cerámica suramericana.
Por que?
Porque viviades coa tribo yanomami no Amazonas...
Ah, xa.
...que é famosa pola súa exquisita cerámica.
Pasamos tantos anos alí que acabamos da cerámica até as orellas.
Vale, pois pasaremos ao seguinte paso da nosa aventura.
O Museo do Holocausto!
En serio, eu xa fun e... Teñen unha zona de restaurantes alucinante.
Moi ben. Non nos gusta a cerámica nin tomar conciencia sobre o Holocausto.
De acordo. Que queredes facer?
Abre o paracaídas!
Cando me deas un bo motivo para que che deixe casar coa miña filla!
Mi madriña! É a miña mellor amiga e quéroa!
Ai, meu Deus!
- Coido de cans! Dou propinas do 20 %! - Non me vale!
Non volverei foder con ela.
Sigue!
Vou tirar da corda!
Iso é a miña pirola, imbécil!
Estaba pensando nun personaxe de Shrek
porque é a miña peli favorita, pero esta lúa chámame.
Moi ben. Parece bastante...
Que...?
Vamos! Mimá.
Podedes crer que me fixese unha tatuaxe?
Pero quen son? É unha tatuaxe dunha lúa.
Son coma un lobo.
Bill, pides outra rolda? Non estou bébeda abondo.
Boa idea, Lilly.
Vou contigo. Vamos!
Coidado cos zapatos.
Perdón, señor pai.
Esa foi culpa túa
porque xiraches un pouco lento. Non pasa nada.
- Senta! - Si.
- Quieto. - Vale.
- Agora veño. - Non.
Xa vou eu. Ti faille compaña a este, si?
Mimá, é a hostia, non si?
Que sorte tes de poder foder con el.
- Non me digas. - E que ben cheira!
Cheira a...
sándalo e perigo.
- É Stetson, unha colonia. - En serio?
Que tal, rapazolo?
Alégrome de verte de novo, Billy. Estás guapísimo.
Se ti o dis...
Que fai exactamente un xerente de banco, entón?
Que non fai, máis ben. Xestiono todos os empregados.
Temos 12.
En serio?
E ocúpome da seguridade de todo o banco.
- Como nos atopaches? - Por ese lambeconas de aí.
Chamou para preguntar pola consigna.
- Si? - É un compañeiro novo?
Non, é só un amigo da familia.
É un imbécil. Non sabe o que pasa.
Si que parece un puto imbécil.
- Si. - Billy!
Ese tío é a hostia!
Que noxo.
Mimá, por fin chegaches. Cheiras coma o coche do meu padrasto.
Como che foi cos teus sogros?
Foi terríbel normal ou terríbel de verdade?
Foi alucinante.
Nunca coñecera ninguén coma eles.
Fixemos paracaidismo,
bebemos coma condenados
e bailei un pouquiño.
Sentinme coma un rapaz popular do instituto,
coma un dos que patinan ou dos que fan vandalismo, ou algo así.
Non rompín nada, pero sentía que podería facelo.
Foi divertido, mesmo diría que demasiado.
Recémoslles aos deuses da banca para termos un día tranquilo.
Todos ao chan, xa!
Ao chan! Axiña! Movédevos.
Vamos.
Ti, apura.
Abaixo!
Dous minutos.
Escoitade, vou cooperar en todo e,
por iso, teño que avisarvos
de que este é un sistema de seguridade de última xeración.
É imposíbel que deades pasado en menos de dous...
Vaia, que sorte tiveches. Adiviñáchelo.
Si que...
Sabes o da impresión dixital?
Con todo, até aquí chegastes, porque...
Cala. Le.
Como...?
Le.
Deixoume rosas diante da porta.
Non me toques o carallo, entendido?
Deixoume rosas diante da porta.
"Nótase que o noso lle importa."
Trinta segundos.
- Grazas por abrirme. - De nada.
Entra.
- Vale. - Énchea.
Queres billetes pequenos para as propinas ou así?
Cala a puta boca.
Sándalo? E perigo.
Máis rápido, bule!
Para de sorrir.
Xa abonda.
Tempo.
Oe, aínda non é tarde para facer o correcto.
Perdón.
Grazas a todos pola vosa cooperación, sobre todo a ti, Owen.
A ti!
Levaban un traxe blindado de primeira e unha máscara.
Nunca tal cousa vira, e mire que vin cousas.
Coa miña formación, recoñezo os tipos malos, sabe?
Tentei detelos eu mesmo, pero esvarei.
Podería omitir iso?
Non vin unha merda nin sei nada. Non falo con polis.
Por última vez, non atopo o tirador.
Levas ti a seguranza?
Son o xefe!
É o mellor traballo do mundo.
Es adorábel.
A primeira parte é un número, o teléfono de cando era neno.
- Que bo. Claro. - É 402-896-6860. É moi fácil.
...diante da porta.
Nasal e como se foses británica, pero non.
Son de San Diego.
Owen? Meu Deus. Que...?
Estás ben?
- Viñemos cando o soubemos. - "Viñemos"?
Son o axente especial Roger Oldham, do FBI.
Que me pode contar dos tipos que roubaron no banco?
Pode describilos fisicamente? Calquera cousa.
Non. Levaban máscaras.
Sóalle o nome dos Bandidos Pantasma?
Claro, son xerente.
Os ladróns de bancos máis infames de EUA.
Roubaron en máis de cen.
Van de estado en estado.
Ás veces, desaparecen durante anos.
Cre que...?
Cre que os que roubaron neste banco foron... os Bandidos Pantasma?
O meu instinto dime que foron eles.
Pero hai unha cousa que non entendo:
como conseguiron acceder á cámara acoirazada?
Non pasa nada, Owen. Tranquilo.
- Xa está. - Respira, respira.
Ben, inspira polo nariz.
- Así. - Agora bótao.
- Asóate. - Bótao todo. Moi ben.
Señor.
Sabe que? Deixémolo aquí. Xa abonda.
- Xa che chegou. - Está moi sensíbel.
Ben feito, Owen.
Se lembra algo máis, chame ao número de arriba. Está activo todo o día.
DESPACHO - FAX
A ese non chamedes.
Non pensades que iriamos máis cómodos se alguén sentase diante?
Non.
Estamos contigo.
Si.
Veña.
Velaquí está.
De quen é ese coche?
É teu, Owen. Todo teu.
Que ben, verdade? Compráronnos un coche sen avisar.
É un agasallo de voda.
Pensamos que merecías algo mellor que esa ferralla túa.
Así que a iso andabades hoxe? Estabades comprando un cochazo deportivo?
Acáeche moito. Ten algo que di Owen T. Browning.
- Non cres? - Si, leva escrito o teu nome.
Encántame. Oh, si!
Encántame, grazas. Xa estou desexando conducilo.
- Queres dar unha volta agora? - Non.
Estou seguro ao 85 % de que son eles. Debo dicirllo a Parker.
Acusar en falso os pais da túa prometida de roubar un banco
é un suicidio amoroso!
E que fago? Finxir que non pasou nada?
Claro! Mira, eu pasei o 80 % da miña vida finxindo que non pasou nada.
Hai tres semanas, caéronme os cereais na cama
e aínda non dixen nin chío.
Ademais, non lles deches o código da cámara?
Dei, pero estaba peneco e quería impresionalos.
Xa, iso significa que, se eles atracaron o banco,
ti tamén.
Non tal.
- Décheslles o puto código! - Dis que son cómplice?
Que cómplice nin que cómplice? Ti es o puto cerebro!
Vaia gánster! Vouche ser sincero.
Eu tamén lle roubo ao banco.
Levo sete anos sen mercar papel hixiénico.
- Eras ti? - Era.
Do baño dos homes e do das mulleres. Veña, iso é pena de morte.
Tanto me ten o papel hixiénico.
- Ei! Vale, abur. Grazas. - Ei! Quen era?
Da pastelaría. Acaban de chamar.
Disque teñen montada unha lea enorme e que non poden facer a torta.
Como? En serio?
- Xa ves! - Que pasou?
- Morreu o pasteleiro. - Ai, meu Deus!
- Como? - Unha couce do cabalo no peito.
- Xesús. - Si.
Estoupoulle o corazón do golpe.
- Mi madriña. - Pois si.
Pero non te poñas triste!
Non pasa nada. O pasteleiro era un racista.
- Un racista malísimo. - Hai racistas bos?
A miña avoa, por exemplo. En fin, que me contas?
Os meus pais prepararon samosas. Viña dicircho.
Que divertido! Samosas! Encántame.
- Vémonos abaixo. - Toma o tempo que precises.
- Si? - Todo vai ir ben.
- Conseguiremos outra torta. - Xa.
E, esta vez, nada de racistas. Vale, quérote.
Ola, quería cancelar un pedido dunha torta.
Si, á miña prometida couceouna un cabalo na cabeza.
Por que estás tan nervioso, Owen?
Isto vaivos soar rarísimo.
Creo que os pais de Parker
son criminais.
- Si. - Claro que son criminais.
Por que pensas que non veñen á voda?
Van vir ao carallo da voda! Estamos?
Van vir! Estamos...
Xa está.
Creo que foron os que roubaron no meu banco.
- Non! Como o sabes? - Non o sei.
Non lle vou alterar a vida a Parker até sabelo fixo.
Preciso axuda.
Aí veñen. Facede o de sempre.
O que?
O de facer preguntas persoais desaxeitadas e invasivas.
Veña, vai. Ola!
Ei!
Meu amor, seguro que queres facer isto?
- Si. Ti? - Tomei té de maría.
Que lista. Billy e Lilly McDermott, os meus pais, Neil e Margie.
- Un pracer, Neil. - Igualmente.
- Es moi atractivo. - Vaia, grazas.
Non é un eloxio. Para min, é demasiado.
En fin... Ola.
- Ola. - Ola.
Vaia, falando de xente atractiva, tes unha pel perfecta.
Que usas?
Xabrón.
- Tomamos uns cócteles? - Si, cócteles.
Aínda non é noite.
Vale, temos unha mesa. Sentade.
Que ben o imos pasar!
Entón dixen: "Non precisamos un gondoleiro!"
E Lilly empuxou o rapaz pola borda e empezamos a remar polo Gran Canal.
Billy, Lilly, podo facervos unha pregunta?
Podes, dálle.
Algunha vez cometestes un crime?
- Non. Se imos ser unha familia... - Non.
...precisamos saber se son criminais, así que...
- Para. - Trae. Sodes criminais?
Meus pais non son criminais.
Non pasa nada, ruliña.
Imaxino que o noso estilo de vida resúltalles pouco convencional.
Pois si. Quero dicir, viven na xungla cos edamame.
Iso son fabas.
- Como era o nome? - Yanomami.
E que dixen?
Dixeches edamame, como as fabas de soia.
Son o pobo de waitheri totihi peheti.
E iso que é?
Un dito típico en yanomami. Seguro que o oístes.
- Meu rei, que fas? - Nada! Sacar conversa.
Se non te coñecese, diría que isto é unha proba.
Non! É só que... vivistes dous anos cos yanomami.
Seguro que sabedes que significa "waitheri totihi peheti".
Significa "valor,
beleza e verdade".
Se estamos algo confusos é porque o teu acento é espantoso.
É un insulto ao pobo yanomami e ao seu deus!
Owen, que carallo che pasa?
En fin! O Amazonas é un lugar marabilloso.
Encantaríavos.
Nós non viaxamos.
Neil ten diarrea do viaxeiro.
- Non é só ao viaxar. - Xa.
Margie, estou seguro de que, tras esa aparencia cautelosa,
hai un espírito libre e xovial ansioso por saír.
Ai, esta ben se ve que foi unha salvaxe no seu día.
Pois unha vez, antes de estar preñada de Owen,
participei nunha orxía.
- Como? - Si.
- Mamá, unha orxía? - Si.
Unha orxía?
- Si! - Si.
Igual o estou dicindo mal,
pero é iso ao que vas e fodes con todo o mundo.
- Ah, si, iso éche unha orxía. - Que ben o pasei.
Alí coñeceu a Dan Marino.
- O do fútbol americano? - Ese!
Foi alí ou no centro comercial.
Dan non compra no centro comercial. Está no Salón da Fama.
Coñeciches a Dan Marino na orxía.
- Entón son fillo de papá? - Claro que es fillo meu.
Que parvo! Se tes o pelo nas costas dos Browning.
Téñote visto facer deporte. Está clarísimo que non foi Dan Marino!
- Como? - Dan Marino!
- Polo bo de Danny. - Danny!
Por Danny!
Touchdown!
Ei.
Mira. Este son eu e este o meu pai.
O nariz, os ollos pequenos, brillantes e sen vida... Son iguais, non?
- E o pelo das costas. - Xa che vin o pelo das costas.
Xa, claro, pero non viches o do meu pai.
- Fágolle videochamada? - Non. Podemos falar un minuto?
Si. Todo ben?
Que pasou na cea?
Non sei. É só que Dan Marino fodeu coa miña nai.
Xa, xa o sei, e atracaron o teu banco.
E é un tipo grande.
É, iso é verdade.
Sei que estás a pasar por moitas cousas e que todo é moi traumático,
as dúas cousas,
pero pásache algo máis?
Sexa o que for, pódesmo contar.
Non me vou anoxar.
Si?
Vale.
De acordo.
A razón pola que actúo raro é que... creo que os teus pais atracaron o banco.
O que?
- Vai en serio? - Si, en serio.
Un sabía o meu nome.
Está na vosa web.
Pero, cando lle pisei o talón, miroume igual có teu pai.
Non levaban máscaras?
Levaban, pero era ese mesmo desprezo por min tan específico.
Era esa mesma enerxía.
Entendes? E, ademais, sabían
que "Deixoume rosas diante da porta" era o código de voz
da cámara acoirazada. Conteillo bébedo á túa nai.
Vale. Sabe alguén máis o código?
Só un par de... Si. Tyree, Gary, Marisol...
Penso que llo dixen á psicóloga, pero non creo que me escoite.
- Vaia. - Vale.
Dixeches que eran especialiños.
Porque teñen moita personalidade, non porque atraquen bancos.
Non digo que sexan atracadores.
Só digo que hai unha posibilidade de que o sexan.
Só o deixei caer.
Pois eu vou deixar caer que estás mal da puta cabeza.
Mira que ter que usar esta ferralla de merda...
Cabrón atracador de bancos!
Señor, como se move.
Perdón!
Perdón.
Vale, si. Perdón!
Sae, hostia!
Ben. Mimá, que susto papei.
Grazas, OnStar.
Un pracer.
Volveu o fillo pródigo e trae regalos.
Señor, que bo estás.
Comíacha coma unha mazaroca.
De quen é esta casa, de Tony Montana? Mimá!
Moi ben.
Veña!
Xa entendo por que os ricos plantan isto.
Acabamos dunha vez?
Non vexo por que non podemos ser civilizados.
Se alguén ten dereito a anoxarse, son eu.
Son a persoa á que traizoaron, non?
Ai, síntoo moito.
Perdóame, amiguiño.
Non!
Aquí hai algo menos dun millón.
Bravo. Agora só me debedes cinco máis.
Son ananos. Que son, máis baratos?
Levamos un millón, non seis.
Xa esquecestes como funciona isto?
Mentres fuxiades, subiron os xuros.
Sinto o do voso amigo.
Mirade para aí. Que adorábeis parecedes desde aquí.
Que pena non serdes un chisco máis altos...
Por que?
Cinco millóns van levar o seu, Rehan.
Parézovos unha muller pouco razoábel?
Non. Tedes até acabar a semana.
Síntoo. Interfire coa voda da vosa filla?
Hostia, sorpréndevos que saiba que tedes unha filla?
E que... non sei, Parker, por chamala dalgún xeito,
casa o sábado?
Se non me traedes
os meus cinco millóns de dólares antes da voda, Parker...
vai casar coa Parca.
- Quero dicir que a mato. - Xa, xa o pillei.
Xa sei que o pillaches, querido.
Conteivos que teño un tanque con tiburóns novo?
Se cadra pode probalo por min a vosa filla.
Esas bestas teñen fame.
Cólleo, Parker.
- Parker, contesta! - Grazas por...
Fillo de...
Ai, non. Non!
Xesús!
Vale.
Ola, axente. Que ocorre?
Carné e masturbación, por favor.
Vale, bo día.
Estás escarallado.
E dicho un tipo que usa o calcetín como filtro de café.
Estou ben. Grazas por preguntar.
Parece que tes un can rillándoche a perna.
Si, é o meu amiguiño. O meu colega.
Fomos dar un paseo polo bosque.
Sabes? É curioso
que os Bandidos Pantasma
soubesen evadir o sistema de seguridade do banco.
E cando chamei a SunRidge para preguntar quen o deseñara,
sabes que dixeron?
Insinúa que eu tiven algo que ver?
Podes abrir o maleteiro?
- Abre o maleteiro. - Que tolemia. Só digo iso.
Isto é ridículo. Eu non cometín un delito na vida.
Nalgún momento se empeza.
A ver.
Dous móbiles de prepagamento,
dúas caixas de balas de 9 mm e...
un modulador de voz.
Meteumo alguén no maleteiro.
Quen, Owen? Con quen traballas?
Quen, Owen?
Non...
Non o sei.
Mira, enténdoo. Eu tamén esquezo cousas ás veces.
Que che parece pasar un fin de semana nunha cela para refrescar a memoria?
Vou casar este fin de semana.
Eu tamén estiven casado, cunha muller moi fermosa, Sheryl.
- Sabes onde está agora? - Morta?
Quen me dera.
Non, vive en Key West co seu novo marido.
Un antigo membro dos SEAL.
Abdominais coma pedras e unha pirola na que aterraría un 747.
Ese avión é grande.
É ancho.
O tema é que me obsesionei tanto con atrapar os Bandidos Pantasma
que me custou o meu matrimonio,
a miña casa
e mesmo a miña cordura.
Logo dun tempo, empecei a pensar se os Bandidos Pantasma
serían pantasmas de verdade.
Ei! E se canalizamos esa enerxía e a usamos para recuperar a Sheryl?
Non? Podo facer unha montaxe fotográfica.
Non deixe que lle gañe ese fulano da pirola xigante!
- Encerrádeo. - Agarde! A voda!
Vas ter unha voda
e unha boa despedida no bloque D este fin de semana.
Non fun eu.
Foron os meus sogros.
Atracaron o banco. E non lles axudei,
utilizáronme.
Vaia cambio, rapaz.
Demóstrao. Pon un micro e consigue que confesen.
Que sexa un acusón?
Quero que fagas o correcto, Owen.
Limpa o teu nome e axúdame a atrapar os Bandidos Pantasma.
E si, terás que ser un chisco acusón.
Parker.
Parker! Eh, Parker!
- Onde andabas? - Debemos falar.
- Por que te beliscas o peito? - Porque levo...
unha camisa moi suave! Mimá, é coma un spa para dedos.
- Vese amidonada. - Saca!
Perdoa.
É que... os sogros non poden tocar o noivo antes da voda.
- Caralladas. - Vas colocado, Owen?
Eu respecto a lei, non coma outros.
Outra xente... fai cousas ilegais e paréceme ben.
Se alguén quere falar e quitarse un peso de enriba...
Vale, marchamos. Temos que ir á pastelaría.
A pastelaría. Claro. Ti e mais eu deberiamos ir á pastelaría
porque o pasteleiro morreu e precisamos outra torta.
Igual deberiamos ir xuntos, coma unha familia feliz.
Como ides querer facer recados?
Si queremos.
Si. A quen non lle vai gustar un doce?
Son doces veganos. Todos sabemos que saben a merda.
Síntoo, Parker, pero teño que ser sincero contigo.
Saben a merda, vale?
Vós quedade aquí, que xa imos nós comer a merda. Veña.
Hai que marchar xa.
- Imos chegar tarde. - Imos todos? Moi ben!
Vale! Imos probar tortas ao 1308 de Grant Avenue!
Para vestirme, poño a camisa e logo pantalóns vou probando un, dous...
Probando un, dous.
Que parvo é.
Conduces ti? Vai conducir Billy McDermott! Brutal.
Ei, queredes xogar a eu nunca?
Eu nunca usei máscaras arrepiantes sen ser Halloween.
Veña, tócavos.
DIVAS VEGANAS BEN DELICIOSAS
Chegamos. Estou uns metros ao sur da porta.
Seguro que non queredes esperar no coche? Non? Vale.
Estamos a cero metros da porta. Vou abrir a porta.
- É aquí. Pasade. - Que ben cheira.
- Como arrecende. - Si.
Si, son tortas.
Benvidos a Divas Veganas, onde poderán comprar...
E papar torta!
Eu son Kay e esta é a miña irmá Ida.
Ela é a vegana e eu, a diva.
Moitas grazas por facernos un oco a última hora.
Non vos preocupedes. Enténdoo perfectamente.
Eu sempre chego tarde a todo.
Ti confías nesta xente? A voda é a unha hora moi concreta.
Tranquila, teñen moi boas valoracións. É só un numeriño.
- Sempre me pasa o mesmo. - Creo que estás sangrando.
- Ida! - Vale, perdoa.
- A torta! Bule! - Si.
Esta é a nosa torta red velvet Mellor có Sexo.
Prepáraa Ida desde cero.
E o nome non mente.
Comparei as dúas cousas.
E é vegana?
Ah, si.
Parker, podemos falar en privado un momento?
Que foi?
- Só por confirmar... - Que? Si.
...antes de tomarmos decisións vitais importantes.
- Sabedes? - En serio?
- Tes un pouco aquí. - Onde, guapa?
Que cona fas?
Perdón! Non sabía que estabades xuntos.
Owen, que pasa?
Isto vaiche soar rarísimo,
pero o FBI pensa que tiven algo que ver co atraco.
- O que? - Puxéronme un...
Oh! Que pastelaría tan feitiña,
- Ti debes ser Parker! - Ola.
- Que fas aquí? - Nada de facer esceniñas!
Es ti quen leva unha arma, Rehan.
Si, es ti quen vai armada
e nos tomou de reféns nunha pastelaría.
Ah, reféns!
- Que carallo pasa? - Dixemos que che devolveriamos o diñeiro.
Dixestes, si, pero logo lembrei que sodes uns mentireiros,
así que, por se acaso acordabades desaparecer de novo,
decidín pasar por aquí para facerme un pequeno... seguro.
- Ven, Parker. - Ei! Levádeme a min en vez de a ela.
Levádeme a min!
Pero ti pensas que vales como refén?
A ninguén lle importa un carallo se morres.
Mira para eles e pregúntalles.
Tanto lles ten.
Non o entendo. Owen tiña razón?
Ti fai o que che diga.
Tranquila, ruliña. Non te poñas nerviosa.
Que conmovedor. Deixádesme sen respiración.
- Papá? - Pero gústame que me asfixien.
Se tes fame, teño eu para chuchares!
Deus, salva a miña prometida, que sae agora pola porta de atrás.
FBI! Alto!
Deus salvarate!
Por favor, Señor! Por favor!
Hostia bendita!
Veña, Roger! Ti podes! Sé un home, papahostias!
GLACÉ VERMELLO
Tío, cala!
Cabrón!
Axiña! Entra, hostia! Entra no coche!
Vouna buscar.
Que carallo...?
Ah, a nai que me pariu.
Merda, aquí todo é torta!
Vouna buscar!
Vante matar! Ao chan!
Xa me estás tocando os collóns!
Cala!
Lilly! Lilly, á parte de diante!
Vamos.
A polos coches.
Tráeme o meu puto diñeiro!
Merda.
Si, hostia! Adoro este traballo!
Fillos de puta!
Alto!
Que?
Abaixo as armas.
Baixádeas.
- Teñen a nosa filla. - Quieto.
Cabrón.
Vostede. Vostede tiña que protexela!
Por isto a xente non confía no Goberno.
É culpa súa. Ei!
Deixádeme entrar. Ei.
Non!
Deixádeme entrar!
Non me vou render.
Que pasou?
Meu Deus.
Veña, move o cu e sae de aí. Aí estás.
Por que paramos? Hai que ir tras ela!
Sei onde vive esa muller.
Ten moitas casas. Non sabemos onde levou a Parker.
E mesmo sabéndoo, que ías facer?
Rubir a unha árbore para escapar de tres cans ananos?
Parker desapareceu.
- Síntoo. - E que facemos agora?
O primeiro que vas facer é quitar ese puto micro.
Que pámpano.
Sabía que eras un covarde, mais non un acusón.
Non vou ser o voso chibo expiatorio.
Tampouco cho pedimos.
Non! Só me incriminastes.
Metéstesme probas do atraco no maleteiro do coche!
Non o ían condenar.
Foi só para mantelo ocupado
e evitar que Parker cometese o peor erro da súa vida.
Acaban de secuestrala pola vosa culpa!
Sabes que foi o peor que lle pasou antes de que volvésedes?
Queimou o padal cun pan feito na casa.
Sopraríalle, pero estaba arrefriado.
Como ides saber o que quere ela,
o que precisa? Non estabades!
Porque intentabamos protexela. Por iso!
Rehan era dos nosos.
Ela elixía o banco e lavaba os cartos.
Pero perdeu a cabeza.
Dábanos medo que soubese de Parker.
No último atraco, collemos a pasta e fuximos.
Dáme igual.
Tanto me dá o que pasase. Só quero recuperar a Parker.
Xa, xa somos dous.
Precisades cinco millóns en dous días. Ides atracar outro banco, non?
Igual vos vén ben un xerente.
Alguén que coñeza os puntos fracos do banco, cales teñen máis efectivo,
cando e a onde levan os cartos...
Estrésao cascar un ovo. Dará atracado un banco?
Para salvar a Parker? Atrácoche todos os bancos que queiras!
Sempre soubemos que eran criminais. Beben durante o día.
Si. Eh, e a filla... é monitora de ioga.
Eu non digo nada, pero ate cabos.
Teñen idea de onde puideron ir?
Owen ten acceso a algunha cabana ou algo así?
Unha segunda residencia...
Unha segunda residencia? Que pensa que somos, os de Modern Family?
Estes son todos os bancos nuns 150 km á redonda
ordenados por efectivo dispoñíbel na sucursal, desde Valuebank até...
Atlas Reserve, 20 millóns de dólares.
Todo nun.
Que fácil.
Si, oxalá.
- Non? - Non.
E imposíbel atracar Atlas.
Phoebe King teno baixo sete chaves.
Quen é esa?
Sodes os Bandidos Pantasma e non coñecedes a Phoebe King?
É a pioneira das barreiras antirroubo.
O banco ten un triplo sistema de seguridade.
BANCO ATLAS RESERVE
E a cámara?
Sistemas biométricos, detección de cambios de peso...
Por non falar dos bloqueos temporais aleatorios, vale?
Cando o fixeches?
Cando fun á máquina a comprar un refresco. A maioría tíñao no peto.
Agarda, fixeches un modelo dun banco que non atracaremos?
- Ah, hai outro. Fixo dous. - Fixen 12. Estes son os presentábeis.
Non queremos a Phoebe King.
Precisamos un Victory Union, un banco cun xerente lacazán.
Un inútil total.
Precisamos un Vince Millen.
Vince perdeu un collón porque unha vez
sentou con demasiada forza.
Contratárono porque o banco é do pai.
Vale.
O máis importante de Vince é que sempre fai recortes.
O regulamento limita
o efectivo que teñen as sucursais por seguridade.
Cando superan o límite,
o xerente chama para acordar un traslado.
Cerra ti, que quedei.
O camión blindado debe levalo directamente ao depósito,
pero Vince odia facer papelame,
así que envía o mesmo camión
polas tres sucursais que xestiona
antes de marchar para o depósito.
Se atracamos o camión logo de que pase pola terceira sucursal...
Será como atracar tres bancos.
- Só faltan os disfraces. - Si.
E a miña arma.
O que? Mi madriña.
- Pesa menos do que pensaba. - É unha pistola de auga.
Ai, si?
Pero queda ben, non?
Si, pareces James Bond.
Cal deles?
- O quinto. - Ese estaba ben.
BANCO VICTORY UNION
BRIGGS TRANSPORTES BLINDADOS
Todos ao chan, xa! Que ninguén se faga o heroe.
Ei, Asno!
Ai, meu Deus. Iso foi demasiado violento.
Que tal o meu acento? Soa coma o de Shrek?
Máis que Shrek, saíume como medio irlandés.
Que vergonza.
Céntrate! Estamos en pleno roubo.
Non esquezas que estás ao mando.
Exacto, estou eu ao mando, si?
Que ninguén se faga o heroe.
Que vos mato, fillos de puta!
Rebéntovos a cabeza!
Que ninguén se erga, estamos?
Gústavos Shrek? Que personaxe vos gusta?
A min Shrek.
Que fas? Non te ergas! Non te ergas.
Vale, xa te erguiches. Pero está quieto aí, si?
Non te achegues. Non te ache... Non corras!
Isto está tirado.
Que hostia...?
Alto!
Tranquiliño, rapaz. Xa te teño.
Baixa a arma. Báixaa.
Moi ben.
Lilly! Colle o diñeiro!
Veña, rapaz. Onde carallo estás?
Xa era hora, Shrek.
A un tipo que se parece ao personaxe de The Rock
en Vaiana deulle un mal.
Tiven que reanimalo. Como ides vós co atraco?
Tres contra dous, meus.
- Baixádeas. - E agora?
- Non sei. - Abaixo as armas.
Apuramos ou que? Queredes darlle gas dunha vez?
Vale, ímolas deixar no chan.
Amodo.
Pero que carallo...?
- Merda. - Fillo de puta!
Mimá!
Este é parvo perdido.
Alá vai a puta camioneta.
Vale.
Subide!
Vai!
Aí estamos! Ímolo conseguir.
Cala e conduce!
Vale, si. Vamos aló.
Sempre quixen ser condutor de autobús.
O diñeiro!
Ai, non.
- Que mal. - Vas levar nese cu verde, Shrek!
Non era que había pouca poli?
Pare agora mesmo!
Perdón! Vale, agora están anoxados.
POLICÍA DE OAKLEIGH
Ai, Señor!
Ha de estar ben. Non pasa nada.
A onde carallo vai?
Mi madriña querida!
Que Deus nos perdoe!
...cara a luz mentres os nosos corazóns choran a morte...
Gol!
Non tes dignidade ningunha.
Aquí soterraron a miña bisavoa, creo.
Cala a boca, hostia!
Vale.
Merda.
Por que?
Ai, cona!
- Mimá. - Que carallo é iso?
Iogures. Teño que comer algo, que se non báixame o azucre.
- Trae aquí. - Que sabor queres?
- Iogures! - Non era sen tempo!
Merda!
Hostia.
Canto sacamos?
Sesenta dólares.
En fin, por algo se empeza.
Desculpa, que carallo é isto?
Non o coñeces? É Babayan.
É coma o Kanye West do antigo bloque soviético.
Está aquí Kanye?
Cerra a puta boca e baila!
Os meus pais atracan bancos?
Teño eu unha cona máxica?
A resposta é si.
Os teus pais son uns atracadores de bancos magníficos.
Cando desapareceron, sentinme... traizoada.
Intentas fuxir?
Puta estúpida.
Aténdeme ben.
Babayan está a piques de facer o seu número final.
Hurra, Babayan!
Creo que me deixei o móbil.
Chamar un Uber non se contempla, eh?
Reanimalo?
Paraches para reanimar un fulano?
- Acordeime da miña formación. - Ti es parvo!
Parade xa! Temos menos de 24 horas para reunir o diñeiro.
Esquece o diñeiro. Temos que rescatar a Parker
e fuxir do país.
Esta vez non imos fuxir.
Parker ten a súa vida aquí.
- É o mellor para ela. - Non, é o mellor para nós.
Teño unha idea.
Atracamos Atlas Reserve?
Que pasou con iso de "un non lle rouba a Phoebe King"?
Un non, pero quizais tres si?
Non sei. Sei unha forma de entrar.
O que non sei é como saír cando apareza a policía.
Igual nos poden axudar alí.
Bandidos Pantasma á de tres.
Tres...
Iso ía quedar xenial. Agardade!
Esta mañá, un home disfrazado de Shrek, o famoso personaxe animado,
tentou atracar o banco Victory Union. Axiña comprobou que non era tan doado.
É Owen segurísimo. Recoñecería ese cu enorme cos ollos pechados.
- Non, non é el. - Non tal.
Fóiselle a cabeza.
Que fai na televisión?
Vouno chamar de novo.
- Diga? - Son Billy.
É Billy.
- Si... - Escóitame ben.
Se lle tocas un pelo das costas ao meu fillo...
Cala e escoita. Non lle vou tocar ese pelo.
Vouno usar para atracar un banco.
Se non queredes que o encerren, axudádenos a fuxir en coche.
Agarda, queres que nós vos saquemos de aí en coche?
Vémonos mañá ás 10:00 no banco de Owen,
e deixade o motor acendido.
Pásamos!
Mamá? Papá? Teño moito medo.
Por favor, se me queredes,
non lle digades nada ao axente Oldham do FBI.
Meu rei, xúroo.
Non llo diremos a ninguén!
A ninguén!
- A que hora dixeron? - Ás 10:00.
Por que o reloxo pon 8:00?
Unha vez fun de viaxe a Phoenix e non o volvín cambiar.
Algo vai mal.
BANCO ATLAS RESERVE
Moi ben. Todo despexado.
Díxenvos que non serían cómplices.
Owen, é mellor que collas isto.
Vaia, como pesa.
Esa non vai con auga, vai con chumbo.
Baixo ningunha circunstancia...
Ai, Señor.
Non apertes o gatillo.
Moi ben. Que empece a función.
Esperade o meu sinal.
Ti pensa en todas as decisión horríbeis que tomamos
para vérmonos aquí,
con todo en mans deste papán esbrancuxado.
Estamos fodidos.
Xa, pois ese papán esbrancuxado
vai atracar o seu segundo banco pola nosa filla.
A min gústame.
Síntoo, pero non sei o que fago.
Atracaron o meu banco e non fixen nada para impedilo. Dou noxo!
Son un verme noxento!
Vale, para de chorar.
Cando oio bebés chorar, sáeme leite.
Vou estragar o traxe.
Preciso a túa axuda.
Ensínasme como é un auténtico sistema de seguridade?
- Queres entrar na cámara acoirazada? - Si.
Lembras que dixen que na túa entraría até un pavo?
- Lembro, si. - Imita o son.
Se o fago, déixasme entrar na cámara?
Faino! Veña.
Coa gorxa.
Máis alto. Aí estamos.
Vamos.
Vaia.
Éche potente.
Si, iso gústache, non?
Pois é falsa!
Como ía ter unha cámara así de cutre? Quen son, ti?
"Póñolle este círculo gordo diante e iso é o que a bloquea."
Friki.
- Non mires. - Vale.
Estes non valen. É só como me masturbo.
Encántame.
Phoebe King.
Esa son eu.
Iso é...?
Titanio reforzado con pechaduras manuais, dixitais e de combinación?
Maricallo.
Non me digas cando podo saír.
Eu saio cando me sae do carallo.
Entendes? Impórtame unha merda se...
Eses son os pais de Owen? Que cona fan no seu traballo?
Señor e señora Browning! Que fan por aquí?
Como lles vai?
E esas caras? Están como tesos e paranoicos,
moi esculturais, coma se estivesen no museo de cera.
- Levan un poli atrás? - Eu non son poli.
Son axente. E poderías baixar a voz, por favor?
E cal é a puta diferencia? Ti non pintas nada aquí.
- Non é a túa xurisdición!
- Tyree! - Que?
Non digas nada, pero van atracar o banco.
Que non diga nada? Van atracar o banco de novo?
Pero que carallo é isto?
Merda! Deixei unha cousa no microondas.
Hostia, xa! Aínda non comera!
Non me mandes calar! A tomar polo cu.
- Merda! - Por que lle dixo iso?
Díxenlle que non llo contase a ninguén.
Que merda de choio!
Owen tamén lles pediu que non dixesen nada.
É unha trampa! Van a por outro banco.
- Fóra. Preciso o coche. - Nin de broma.
Levoume anos moldear o asento ao meu gusto.
Xesús bendito.
A nai que me pariu!
- A onde? - Ao Atlas. Están desesperados.
Veña, vai!
Un pouco máis rápido!
E agora imos co clímax.
Pechaduras manuais sincronizadas.
Si.
Non che é un sinal moi discreto.
Xesús, Owen, xa o pillamos.
Para xa, carallo!
Se sae vivo desta, mátoo. A cona que me botou.
Tres, dous, un e para dentro.
Tira.
Isto é un atraco! Todo o mundo ao chan!
Que carallo foi iso?
Síntoo, son un covarde.
Son un xerente horríbel. Non podo crer que o conseguise.
Owen, cagón de merda!
Ala, agora saíume o leite.
Si!
Saca de aí!
Xa vou, Parker.
Vale, iso non saíu como pensaba.
Ai, meu Deus.
Veña, guapa. Sáeme de aquí.
A todas as unidades, atraco no banco Atlas Reserve.
- Sabíao. Más rápido, Neil. - Eu sempre conduzo con precaución.
Vas por debaixo do límite!
A vida do teu fillo está en xogo!
- Apura. - Moi ben, aí vai.
Co seu permiso.
Recordáchesme un pouco a Dan Marino, agora mesmo.
A Dan Marino?
Eu vino unha vez nunha orxía.
Si que tiña un bo aparello! Mimá!
Eu non o sei. Estaba esperando no coche.
A ver, o tirador de emerxencia. Todas as cámaras teñen un.
Como non pode atopalo Gary?
Ei, curmanciño. Alguén pediu un condutor para fuxir?
Meu! Ei, como andas?
- Que tal o atraco? - Cala!
Teño un pouco de morfina atrás, por se queres unhas gotiñas...
- Veña, vamos. - Si, lume!
- Arranca! - Claro, agora mesmo.
- Eran eles? - Para atrás. Conduzo eu.
É que, ao ir atrás, maréome. Margie, podes ir ti atrás?
Non, non quero. Atrás cheira a ovos.
Veña, vamos!
- De acordo. - Vale, vou.
- Moi ben. - Aí estamos. Xa está.
Se fósedes por fóra, acababades antes.
Non, é máis doado así.
- Non! - Agora xa case estou.
Eu non me rendo.
A todas as unidades, os sospeitosos van cara ao norte.
Vale, listo. Vamos! Vai!
Meu Deus!
É a primeira vez que te vexo atractiva.
É o vestido que ía pór cando o teu pai se deixase convencer por fin.
É sexy e de bo gusto.
Parezo unha ionqui con pasta
que vai casar con Machine Gun Kelly nun casino.
Encántame Machine Gun Kelly.
Parece como fácil de dominar.
Ola, traemos un pedido de pasta.
Putóns!
Por fin. Bastante interesante o vehículo que escolleron.
Ponme cinco estrelas, eh?
Uber.
Non pasa nada.
Está todo aí. Cinco millóns.
E Billy e Lilly?
Están distraendo a policía.
Ai, merda. Non era o volume. Perdón! É que...
Si, culpa miña.
Parker! Como andas? Son RJ. Lémbrasme do Roy's Teppanyaki?
Vaia, Owen... Conseguíchelo.
Bravo. Moi bo traballo.
Mira,
a débeda xa está pagada. Ti xa podes marchar.
Deberiamos repartir o diñeiro á metade, como regalo de voda.
Era broma. Vou aniquilarvos os dous.
Non! Alto.
Quietos onde estades.
Pilláchesnos!
Déixaa ir.
Que riquiño. Baixa a arma, miñaxoia.
Que cona pensas que fas?
Déronme outra puta pistola de auga?
- Ai, Señor! - A cona que me pariu!
Mimá! O meu curmán é un asasino!
Ai, meu Deus! Parker.
- Estás ben? - Parker! Mi madriña.
Xesús, Parker! Estás ben?
- Estou, si. - Mimá.
Estás...
- Xesús, que pasou? - Non o sei.
Pensei que era unha pistola de auga.
Pois non, era de balas.
- O que? - Como?
Sodes ladróns de bancos? Mentístesme toda a vida?
Intentabamos protexerte. Por iso non te vemos.
- Para que esteas a salvo. - E Owen que?
Vós metéstelo nisto. E se o matasen?
- Non houbo forma de paralo. - En serio?
Es a persoa máis importante da miña vida...
É un home feito e dereito. Fixo un moi bo traballo.
Collinche cariño.
Fixéchelo ben.
Aí vai.
Non, quita esa man de aí.
- Somos familia. - Que?
Ei!
- Eu non metín lingua. - Eu si.
Empeza o espectáculo.
Atraemos a toda a poli da cidade. Lisca.
Non quererás pasar a voda na cadea.
- Bule. - Quérote.
Dálle! Vamos.
Billy e Lilly McDermott, por fin sodes meus.
Xa non hai perigo?
Mimá, que patético.
- Apura, Ida. - Iso intento.
- Bule! - Niso estou.
Levo anos traballando en seguridade bancaria.
O máis importante é a prevención. Débese estar sempre alerta.
Eu sei todo o que pasa no banco.
Que alguén quere roubar? Xa me ocupo eu.
Pero busco traballo porque dimitín.
Caeu!
- Ten unha reacción alérxica! - Isto ten níquel?
- Coóusenos unha. - Ha estar ben.
Tranquilos. Xa me ocupo eu.
Non son un heroe, só son técnico de emerxencias.
Merda. Isto non lle vai facer nada.
Pero xa estás vacinada!
- Agora veño. - Tía Linda...
Marido.
Si, esposa miña?
Grazas.
Por todo. Esta semana foi... infernal.
Non hai de que.
- Quérote. - Eu tamén.
E agora, señoras e señores,
por primeira vez como marido e muller,
Owen e Parker Browning!
Estás guapísimo.
Que facedes aquí?
Como vai unha parvada como ir ao cárcere
impedirnos vir á túa voda?
Fuxistes?
Teñen dereito a un baile e un cacho de torta.
Fixemos un trato.
Declarámonos culpábeis a cambio de atopar unha amiga súa.
- Esa non é Sheryl? - É, si.
Podo?
Claro.
Veña, guapo. Ven con mamá. Ensinémoslles como se fai.
Si, señora.
Alégrome por eles.
Eu tamén.
- O do cárcere... - Xa...
Pero está ben que lles deixasen vir.
Agarda.
Si! Hoxe acaba todo o mundo preñado!
Atracaron o noso banco hai uns días.
Apuntáronme cunha arma. Isto é a hostia.
Este cacho corteino especialmente para ti.
Moi amábel, Owen. Grazas.
Coidado cos dentes.
Bo rapaz.
Porque ten algo dentro.
- Si, xa o pillamos. - Vale.
- É un clip. - Moi ben.
- Deixei as chaves no coche. - Cala.
- Xa entendín. - Ben, que vos preste.
Próbaa.
Vamos aló.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso