Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(พ่อตาแม่ยายนอกกฎหมาย)
‪เจ้าสาวมาแล้ว
‪ในชุด...
‪บันได
‪สีขาว
‪เดินตามเสียงผมมา ตรงนี้ หยุดตรงนั้น
‪โอเค ลืมตาได้
‪ผังที่นั่งแบบสามมิติ จําลองมาเหมือนเป๊ะ
‪หุ่นแต่ละตัวจะแทนที่ด้วยบุคลิกนิสัย
‪และหรือลักษณะของแขกที่มางาน
‪- ที่รัก ยอดไปเลย ‪- คุณชอบไหม
‪ฉันชอบ ชอบมากเลย
‪ใครคือฮีแมน
‪หมายความว่าไง "ใครคือฮีแมน"
‪ดูแก้มก้นเขาแล้วเทียบกับของผมสิ
‪- ไม่เหมือนตรงไหนเอาปากกามาวง ‪- ใช่ เหมือนไม่ไหว
‪คุณคิดยังไง เจ้าสาวตัดสินใจเลย
‪นั่นพ่อแม่คุณสินะ ‪เราเพิ่มเก้าอี้ที่โต๊ะนั้นอีกสองตัวได้ไหม
‪พ่อแม่ฉันเพิ่งเมลมาบอกว่าพวกเขาจะมาด้วย
‪- อําเล่นปะเนี่ย ว่าไงนะ ‪- ใช่
‪โอ้แม่เจ้า โอ้แม่เจ้า ปาร์คเกอร์
‪เยี่ยม ในที่สุดผมก็จะได้เจอพ่อแม่คุณสักที
‪โอเค
‪ฉันจะแต่งกับคนแบบนี้สินะ
‪แม่โว้ย นั่นมัน... คุณต้องตื่นเต้นแน่เลย
‪คุณตื่นเต้นไหม ‪ไม่ตื่นเต้นเลยเหรอ ตื่นเต้นหรือเปล่า
‪- มีตื่นเต้นสักนิดไหม ‪- ใช่ ไม่ ฉัน...
‪มันยอดมาก ฉันแค่...
‪ฉันเคยบอกคุณแล้ว พวกเขาค่อนข้าง...
‪พวกเขาเรื่องเยอะน่ะ
‪โอเค คุณเคยเจอพ่อแม่ผมหรือยังก่อน
‪ผมเลือกตุ๊กตุ่นสเกเลเตอร์กับเมดูซ่า
‪เพราะเขาไม่ทําสตาร์ลินกับลิซซี่ บอร์เดนน่ะ
‪ฉันคงเสียใจแน่ถ้าพ่อกับแม่ไม่มา
‪แหงแซะ เราจะผ่านมันไปได้
‪ไม่มีอะไรที่ฮีแมนกับพาวเวอร์เรนเจอร์สีชมพู
‪จะช่วยกันรับมือไม่ได้
‪เว้นแต่ฮอร์แดคจะโผล่มาที่งานแต่ง
‪คุณเป็นแฟนฮีแมนด้วยเหรอเนี่ย
‪ใช่
‪ผมรักคุณ
‪ฉันก็รักคุณเหมือนกัน
‪ป้าลินดาของลูกเป็นภูมิแพ้นิคเกิล ‪เครื่องเงินมีนิคเกิ้ลไหมนะ
‪ผมไม่รู้ แม่
‪เครื่องเงินราคาถูกน่ะชุบนิคเกิล ‪แกจะงกใช้แต่ของพวกนั้นไหม
‪เราจะใช้เครื่องเงินคุณภาพสูงที่ไม่มีนิคเกิล
‪- โอเคนะ ‪- ดีมาก
‪แต่ผมไม่ได้โทรมาเพราะเรื่องนั้น ผมมีข่าวดี
‪พ่อแม่ของปาร์คเกอร์มางานแต่งได้
‪ฮัลโหล รู้นะว่าพ่อกับแม่ฟังอยู่ ‪ผมได้ยินเสียงหายใจหวี่ๆ ของพ่อ
‪พ่อแม่ที่ไหนจะเทงานแต่งลูกสาวตัวเอง
‪ก็ใช่ไง พวกเขาไม่เทแล้ว
‪ไม่ต้องพูด
‪พวกเขาอาศัยอยู่กับเผ่ายาโนมามิในแอมะซอน
‪ไม่ใช่จะเดินทางมากันง่ายๆ นะ
‪ก็ว่าทําไมปาร์คเกอร์เป็นนักเต้นเปลื้องผ้า
‪ไม่ใช่นักเต้นเปลื้องผ้า ‪ผมบอกแม่เป็นล้านครั้งแล้ว
‪เธอเปิดสตูดิโอโยคะ กิจการปังมากด้วย
‪ไม่บอกไม่รู้เลยนะเนี่ย
‪แม่รู้ ผมเคยชวนแม่ไปเรียนแล้วด้วยซ้ํา
‪- แกจะให้แม่แกไปเต้นรูดเสารึไง ‪- ไม่มีเสาอะไรทั้งนั้น มันคือสตูดิโอโยคะ
‪- ธุรกิจคงไปได้สวยเลยสิท่า ‪- ใช่ แต่ไม่ใช่แบบที่พ่อคิด
‪- ฉันก็แค่พูดเฉยๆ ‪- ขอร้องละ
‪เราอย่าพูดให้มันดูแปลกได้ไหม ‪แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว
‪- แปลกเหรอ ‪- แปลกเหรอ เราไม่ได้แปลก ลูกสิแปลก
‪พักหลังมานี้พ่อกับแม่คุยกันเรื่องนี้ตลอด
‪ลูกทําตัวแปลกๆ ไปนะโอเว่น
‪ไม่ได้โม้
‪และลูกก็ไม่เคยทําตัวแบบนั้น ‪ก่อนที่จะเจอยัยนักเต้นเปลื้องผ้า
‪(ธนาคารกู้ร่วมซันริดจ์)
‪(จองแล้ว โอเว่น ที. บราวน์นิ่ง ‪ผจก.ธนาคาร)
‪(ผจก.ธนาคารโอเว่น ที. บราวน์นิ่ง)
‪(ผจก.ธนาคารโอเว่น ที บราวน์นิ่ง)
‪ปู๊บ
‪นายยังไม่เคยเจอพ่อแม่ฝ่ายหญิงเลยงั้นเหรอ
‪ไม่แปลกหรอก พวกเขาอยู่นอกเมือง ‪ตลอดเวลาที่เราคบกัน
‪นี่แหละโคตรแปลกเลยพวก
‪ฉันไม่อยากทําร้ายความรู้สึกนายหรอก
‪แต่ตอนที่นายเล่าเรื่องปาร์คเกอร์ให้เราฟัง ‪เรานึกว่านายกุเรื่องเธอขึ้นมา
‪แล้วเธอจะแรงเพื่อ
‪ฉันว่านายไม่เจ็บหรอก ‪เพราะฉันไม่เคยเห็นนายคบกับใครเลย
‪ฉันก็คิดว่าแบบ "ไม่ใช่ผู้หญิงจริงแน่ๆ ‪อาจจะเป็นหุ่นไม่ก็ตุ๊กตายางแหงๆ"
‪แต่พลิกล็อก เธอมีตัวตนจริงๆ
‪ตอนที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็แบบ "แฟนจริง ไม่มโน"
‪ไอ้เวรนี่ทําให้เทพนิยายกลายเป็นจริง
‪พูดมาตอนแรกฉันก็ยังไม่เชื่อหรอก
‪แรงกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว
‪ที่เราจะบอกก็คือไม่ว่านายจะใช้คาถา ‪หรือน้ํามันพรายยี่ห้อไหน
‪เพื่อหลอกให้เธอมาชอบนาย ‪ยังไงก็ไม่ได้ผลกับพ่อแม่เธอหรอก
‪เป็นห่วงว่าฉันจะเข้าหาผู้ใหญ่ไม่เป็นงั้นสินะ
‪คนที่รักฉันมากกว่าพ่อแม่น่ะเหรอ ตากับยายฉันไง
‪จับฉันนั่งข้างตากับยายตอนกินมื้อค่ําสิ ‪พวกท่านได้หลงฉันแน่
‪นี่ผ้าอ้อมนี่หว่า เธอเอาอีกแล้ว เฮ้ย
‪ทําไมฉันต้องทําแบบนี้ด้วย นี่มันงานของแกรี่
‪แกรี่อยู่ไหน
‪เอาละ ห้าม "เผลอ" ขังแกรี่ ‪ไว้ในห้องนิรภัยอีก ฉันจริงจังนะ
‪ก็นี่มันระบบรักษาความปลอดภัยที่นายออกแบบนี่
‪- ซับซ้อนเป็นบ้า ‪- ก็ต้องเป็นงั้นสิ นี่ห้องนิรภัยนะ
‪ทันสมัยไฮเทค ไม่มีใครเจาะไอ้หนูนี่ได้หรอก
‪ฟีบี้คิงก็มีแบบนี้ใช่เปล่า
‪- ก็ประมาณนั้น ‪- ฟีบี้คิงคือใคร
‪เธอบริหารแอตลาส รีเสิร์ฟ ‪ธนาคารชั้นนําของรัฐ
‪ไม่ใช่ธนาคารชั้นนํา ‪ไม่มีใครจัดอันดับอย่างเป็นทางการ
‪ฉันแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า ‪มีคนเขียนบทความว่ามันคือธนาคารรัฐชั้นนํา
‪มันเป็นธนาคารที่ดี ไว้ใจได้ ขาวสะอาด
‪ในประชุมครั้งล่าสุด ‪โอเว่นโดนฟีบี้คิงลากไปฉะกลางวง
‪นางบอกว่าไก่งวงของบัตเตอร์บอล ‪ก็เจาะเข้าห้องนิรภัยของเราได้
‪ไม่เห็นจะจําได้เลยว่าเป็นแบบนั้น
‪และเธอก็เรียกนายว่าเป็นไอ้บื้อหํากุด ให้ตายสิ
‪ฉันพยายามกลั้นขําแทบตาย ‪แต่ก็อดไม่ได้เพราะมันฮาขี้แตกเลย
‪ลองนึกภาพตามว่านายหํากุดดูสิ
‪มีแต่เนื้อเนียนๆ ไม่มีอะไรงอกมาเลย
‪ไอ้บื้อหํากุด ด่าได้ไม่มืออาชีพมาก
‪ฮาปอดโยกต่างหาก
‪และฉันก็อยากเห็น ‪ไก่งวงบัตเตอร์บอลมันเจาะเข้าตู้นี้ซะจริงๆ
‪เธอทิ้งกุหลาบให้ฉันไว้ตรงบันได
‪ไง แกรี่
‪โชคยังดีที่ฉันพกมินต์ไว้ในกระเป๋า ‪ไม่งั้นได้หิวตายอยู่ในนี้แน่
‪น่าจะพูดเป็นครั้งที่ 50 ได้มั้ง
‪มีสลักทางออกฉุกเฉินอยู่ข้างในประตู
‪ห้องนิรภัยทุกที่มีหมด
‪ฉันบอกนายมาตลอด
‪ฉันหาไม่เจอโว้ย!
‪ให้ตายสิ แกรี่
‪คือว่า... ปาร์คเกอร์
‪ฉันเข้าใจว่าพ่อแม่เธอทําในสิ่งที่ถูกต้อง
‪และจะมางานแต่งของเธอแล้ว
‪น่ารักไหมล่ะ
‪- ใช่แล้ว ขอบคุณค่ะแม่ ‪- ดีมาก น่ารัก
‪เธอไม่ได้เจอพ่อกับแม่ตัวเองมานานมากแล้ว
‪ผมรู้
‪- ทําไมพวกเขาไม่เคยโผล่มา ‪- พวกเขาอาศัยอยู่ในถ้ําในป่า
‪- เหมือนบิน ลาเดนเหรอ ‪- บิน ลาเดน ใช่
‪- ไม่ใช่แบบนั้น ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪- ฉันเข้าใจ ‪- ขอดูรอยสักอีกทีได้ไหมคะ
‪ไม่ใช่ตอนนี้นะ ป้ามาร์จี้ของหนู ‪ไม่ปลื้มรอยสัก เพราะงั้น...
‪ป้าบอกว่าคุณสักแล้ว ‪ได้ทิปเยอะตอนที่เต้นเปลื้องผ้า
‪- อีกครั้งนะ ฉันไม่ใช่นักเต้นเปลื้องผ้า ‪- แฟนหนูก็จะไปสัก
‪- เหรอ สักอะไรล่ะ ‪- สักชื่อหนูตรงหลังล่างของเขา
‪- นี่ พวก ‪- พระเจ้า ไงเพื่อน
‪อย่า...
‪แล้วทําไมนายถึงไม่ชวนฉันไปปาร์ตี้สละโสดล่ะ
‪- รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ฉันเป็นแพทย์ฉุกเฉินแล้วนะ ‪- ฉันไม่... ฉันรู้แล้ว ใช่
‪ฉันอยากพานายขึ้นรถพยาบาลนะ
‪- เปิดไซเรนแล้วซิ่งไปทั่วเมือง ‪- ก็น่าสนุกดีนี่
‪ไม่ก็ให้นายนอนตายอยู่หลังรถ ไปเยี่ยมยมบาล
‪ถามคุณปู่ซีมัวร์ว่ารู้สึกยังไงที่ตายแบบ...
‪- แล้วแกจะทําท่านั้นทําไม ‪- หยุดเลย ขอร้อง
‪- ทําไมเขาถึงทําแบบนั้น ‪- นั่นก็แค่ข่าวลือ หยุดเลย
‪ย่าก็เห็นกับตาเลยนี่ ย่าเศร้ามากตอนที่เห็นปู่
‪ปู่คือตํานานเลย ขัดจรวดจนตาย
‪มีสายเข้าพอดี โชคดีชะมัด ‪ไม่ได้วางแผนไว้เลยนะเนี่ย
‪มันบังเอิญจริงๆ ว่าไง โกดังเก็บของ
‪ขอบคุณที่โทรกลับ
‪- นี่โอเว่น บราวน์นิ่งพูด ‪- นายต้องการบ้าอะไร
‪ผมจะแต่งงานในอีกหนึ่งอาทิตย์
‪ผมเลยว่าจะทําชุดตัดต่อรวมรูปเล็กๆ น้อยๆ
‪แต่ประเด็นคือผมไม่มีรูปครอบครัวของคู่หมั้นเลย
‪ได้ยินมาว่าเขาใช้บริการโกดังเก็บของของคุณ
‪น่าจะใช้ชื่อว่าแม็คเดอร์มอตต์ คุณมีตู้นั้นไหม
‪- พระเจ้าช่วย ‪- ฉันโดนไฟไหม้
‪แพทย์ฉุกเฉิน
‪ตายโหงละ
‪- ได้แล้ว อย่านะ ‪- โชยุ
‪แม่ นั่นไม่ใช่น้ํา
‪คุณบอกให้ผมโทรหา ถ้ามีใครถาม ‪เรื่องล็อกเกอร์ของแม็คเดอร์มอตต์
‪ล็อกเกอร์ของแม็คเดอร์มอตต์เหรอ
‪ใช่ มีชื่อคนถามไหม
‪โอเว่น บราวน์นิ่ง
‪เพชรพวกนี้ห่วยแตก
‪มีอะไร
‪ก็แค่คิดไร้สาระน่ะ ผมนึกว่าปุ่มนั้น
‪มีไว้เปิดประกูกลให้ตกลงไป ‪ในบ่อฉลามหรืออะไรแบบนั้น
‪ประตูกลเหรอ ไม่ ฉันแค่เรียกใครสักคน ‪มาเก็บกวาดขยะก็เท่านั้น
‪- ขยะอะไร ‪- นายไง
‪บ่อฉลาม
‪โทรหาพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ํา
‪พ่อคุณเก็บเสื้อสํารองไว้หลังรถตลอดเลยเหรอ
‪นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนไฟไหม้ในร้านอาหาร
‪แล้วที่หลานสาวคุณถามฉันว่า
‪ฉันรู้สึกยังไงตอนโดนไข่ฟาดหน้าตอนขี่จักรยาน
‪ขอบคุณที่คุณไม่โกรธนะ
‪พวกเขาน่ารําคาญสุดๆ
‪พระเจ้า เดี๋ยวคุณก็ต้องไปเจอครอบครัวฉันแล้ว
‪- กลัวว่าพวกเขาจะไม่ชอบผมเหรอ ‪- ก็ไม่หรอก คุณกลัวไหม
‪ไม่อะ
‪ไม่ชอบคุณก็เหมือนไม่ชอบมิสเตอร์โรเจอร์แหละ
‪อีตาคนดัง เอฟอาร์อี... ดี
‪- พวกเขาจะเข้าเมืองมาเมื่อไหร่ ‪- คืนก่อนงานแต่ง
‪โอ้ งั้นผมก็ยังพอมีเวลา
‪เหรอ เวลาอะไรล่ะ
‪- ผมมีแผนการพิเศษ ‪- งั้นเหรอ
‪ฉันชอบนะ
‪คุณทําผมกลัวนะเนี่ย
‪โอเค ใช่ ทําแบบที่คุณชอบ
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่
‪(ลุยโลดนักประดิษฐ์)
‪ว้าว มีคนโชว์ฝีมือนักประดิษฐ์อยู่นะ
‪กําลังทําของกระจุกกระจิก ‪ให้พ่อกับแม่ปาร์คเกอร์อยู่
‪อย่าพูดคําว่า "กระจุกกระจิก" ได้ไหม
‪ยอมรับเถอะน่า นายประดิษฐ์ของอยู่ ‪นายคือยอดนักประดิษฐ์
‪เวลาผู้ชายหลงใหลในบางอย่าง ‪ฉันว่ามันก็เซ็กซี่ดีนะ
‪- ขอบใจ แมริซอล ‪- แต่ไม่ใช่กับของง่อยๆ แบบนี้
‪หุบปากไปเหอะ แกรี่ โคตรน่ากลัว
‪ขอบคุณที่ไปซื้อของนะ ฉันไม่ค่อยชอบไปเลย
‪สบายหายห่วง
‪ผมซื้อเต้าหู้ที่คุณชอบมาด้วย ‪ผมรู้ว่าแฟนผมชอบเต้าหู้แข็งๆ แน่นๆ
‪ใช่ เต้าหู้กับผู้ชายที่ฉันชอบเหมือนกัน
‪แข็งๆ แน่นๆ
‪โอเคเลย
‪ทําให้ผมจินตนาการว่าคืนนี้เราได้มันส์หยดแน่
‪ใช่เลย
‪ฉันจะบิดคุณให้เหมือนโกเกิร์ตของคุณ ‪และดูดให้แห้งหมดตัวเลย
‪โอเค ผมลองได้หมดทุกอย่างแหละ ‪ต้องไปยืดเส้นยืดสายรอซะแล้ว
‪โอเค ที่รัก รักคุณนะ
‪ผมก็รักคุณ
‪โอเค
‪ปาร์คเกอร์ที่รัก
‪ถึงเวลาแล้ว
‪เราจะสนุกกันมันส์พะยะค่ะจนอาทิตย์ขึ้น
‪ขอสาบาน
‪ผมสนใจ
‪มันฝรั่งรสแตงดอง
‪ริทซ์ สแต็กเคเบิลส์
‪เพราะคืนนี้เราจะเล่นจ้ําจี้...
‪สวัสดี โอเว่น
‪ไม่มีวันซะหรอก
‪- โอ้โฮ สุดยอด ‪- ให้ตายสิ
‪- ฉันขอโทษจริงๆ นะที่รัก ‪- เป็นอะไรไหม โอเว่น
‪เธอเรียนวิชาป้องกันตัวมาน่ะ ‪ดูเหมือนจะเรียนไม่เสียเงินเปล่า
‪ได้โปรด อย่าฆ่าผมเลย
‪- พยุงไอ้กร๊วกนี่ขึ้นมาก่อนดีกว่า ‪- ใช่ พยุงเขาขึ้นมา มาสิ
‪แบบนั้นแหละ เราไม่ฆ่านายหรอก ‪เราคือพ่อแม่ของปาร์คเกอร์
‪- โอ้ โอเคครับ ‪- ใช่
‪โอเค ใช่
‪คุณกับคุณนายแม็คเดอร์มอตต์ ‪เป็นเกียรติมากครับที่...
‪ไม่ มานี่มา
‪ลืมเรื่องพิธีรีตองกันดีกว่าไหม ‪"คุณแม็คเดอร์มอตต์" อะไรนั่น
‪เรียกฉันว่าบิลลี่
‪โอเค บิลลี่
‪คุณเป็นพ่อปาร์คเกอร์ไม่ผิดแน่ ‪เพราะคุณสองคนจูบเหมือนกันเป๊ะ
‪- ฉันลิลลี่ ‪- เฮ่ ลิลลี่
‪ขอบใจจ้ะ แบบนั้นแหละ
‪- โอเคครับ ‪- แม่เหรอ
‪- ดูสิว่าใครมา ‪- ลูกรัก
‪- พ่อ อะไรเนี่ย ‪- โอ้ คุณพระ
‪พ่อกับแม่มานี่ มาทําอะไรกันคะ
‪เที่ยวบินมาถึงก่อนเวลา และเมื่อกี้นายร้องเพลง
‪ลามกจกเปรตว่าจะแอ้มลูกสาวฉัน
‪- คุณร้องเหรอ ‪- เขาร้อง
‪ก็ลามกนิดหน่อย ‪แบบที่ผมร้องเวลาอยู่คนเดียวน่ะครับ
‪ไม่ยักรู้ว่าร้องต่อหน้าว่าที่พ่อตาแม่ยาย
‪- พวกคุณเข้ามาได้ไงครับเนี่ย ‪- ประตูไม่ได้ล็อก
‪แปลกแฮะ เพราะผมไม่เคยลืมล็อกประตูหน้า
‪นายจะบอกว่าเมียฉันโกหกเหรอ
‪นายหาว่าเมียฉันพูดโกหกรึไง แบบนั้นเหรอ
‪ฉันเพิ่งจะเดินเข้ามา แล้วนายก็ว่าเธอเลยเหรอ
‪เดี๋ยวก็สาวหน้าให้สักหมัด...
‪คุณเล่นมุกนี่เอง คุณแกล้งผม
‪ที่แท้ก็เป็นมุกสินะ โอเค
‪คุณชอบของกระจุกกระจิกพวกนี้ไหมครับ
‪ฉันก็สวมอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪จะเล่าเรื่องเราให้พวกท่านฟังเลยไหม ‪เราเจอกันแบบหวานแหววสุดๆ เลย
‪คุณต้องชอบเรื่องนี้แน่
‪มีเรื่องนึงที่คุณต้องรู้เกี่ยวกับผม ‪ครอบครัวผมมีปัญหาเรื่องสะโพก
‪ผมอยากหายก็เลยไปหาหมอ
‪หมอถามว่า "เคยเล่นโยคะรึยัง"
‪ผมได้คูปองก็เลยไปเรียนโยคะคลาสแรก...
‪คลาสหนูเองค่ะ หนูสอนคลาสนั้น
‪- แปลกมากเลยว่าไหมคะ ‪- ที่สุด
‪น่าทึ่งจัง
‪พอผ่านไปครึ่งคาบ ‪หนูเห็นว่าโอเว่นยังทําท่าเด็กอยู่
‪ครับ ใช่ ให้เห็นภาพนะ
‪โอเค ผมอยู่ในท่าเด็ก
‪ตอนที่อยู่ในท่าเด็ก ผมหมดสติไป ‪แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น ดูนี่
‪ดูนี่สิครับ ถ้าผมหมดสติ คุณก็ไม่รู้หรอก
‪- ใช่ไหม ‪- ใช่เลย
‪แล้วทุกคนออกไปหลังหมดคาบ
‪แล้วหนูก็เห็นว่าโอเวนยังอยู่ในท่าเด็ก
‪หนูคิดกับตัวเอง
‪"ฉิบหาย ผู้ชายคนนี้ตายแล้ว ‪เขาตายแล้ว ไปหาปู่แล้ว"
‪- แต่ผมไม่ตาย ‪- ไม่
‪พอปาร์คเกอร์มาคลายท่าผมออกแล้วผมก็ตื่นขึ้น
‪ผมก็เห็นรอยยิ้มอันสวยๆ กว้างๆ ของเธอ
‪และก็คิดได้ว่า ‪"นี่แหละผู้หญิงที่ผมจะใช้เวลาทั้งชีวิตด้วย"
‪และคุณก็คิดถูก
‪ใช่แล้ว
‪- แล้วนายก็ชวนเธอไปเที่ยวสินะ ‪- ไม่ใช่ครับ
‪ผมไปเรียนคลาสของเธอหนึ่งปีครึ่ง ‪จนสุดท้ายเธอก็ชวนผมเดต
‪หยดน้ําผึ้ง หยดน้ําผึ้ง หยดน้ําผึ้ง
‪ฉันหาคนมาสอนแทนไม่ได้เลยต้องยกเลิกคลาส
‪อยากดูแลพ่อแม่ให้หายห่วงน่ะ
‪ผมจะไม่ให้คุณมีปัญหาเรื่องงานแน่
‪ผมดองวันลาป่วยเอาไว้ 178 วัน ‪โทรไปขอลาแล้วด้วย
‪- มันไม่เกี่ยวกับ... ไม่เอาสิ ที่รัก ‪- ผมเอาอยู่ ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ไม่ต้องห่วง เอาอยู่ โอ้ เฮ่
‪- อรุณสวัสดิ์ ว่าที่ครอบครัวในอนาคต ‪- สวัสดี
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- ดีใจที่ได้เจอนะ อรุณสวัสดิ์
‪วันนี้หนูต้องไปทํางาน
‪แต่โอเว่นขอลางานวันแรก ‪ตั้งแต่เขาเริ่มงานที่ธนาคาร
‪เพื่อมาดูแลพ่อกับแม่เลยนะ
‪- ใช่ไหมที่รัก ‪- น่าตื่นเต้น...
‪ผมไม่ชอบให้แต๊ะอั๋งก้นเท่าไหร่ ‪และเธอคิดว่ามันตลก
‪- ตลกจริงนี่ ‪- มันทําผมกลัว นั่นแหละครับ
‪- เจอกันคืนนี้นะ ‪- โอเค บาย
‪พ่อกับแม่ทําตัวดีๆ ด้วย เข้าใจไหม อย่าดื้อนะคะ
‪- บายลูกรัก ‪- หนูรักเขามาก
‪- ทําตัวดีๆ ‪- รักลูก เราจะไม่ดื้อ
‪- บาย รักคุณนะ ‪- บาย
‪- โอเค กรึ๊บโอเจเลยเหรอ เจ๋ง ‪- ของดีนะเนี่ย
‪หวังว่าพวกคุณจะหิวกันนะ
‪เพราะผมทํา...
‪ไข่อบฟลอเลนทีน แล้วก็ย่าง...
‪จกซะสุดซอยเลยนะ
‪โอเค พอเรื่องอาหารเช้าก่อนแล้วกัน
‪ผมหวังว่าพวกคุณจะพร้อมสนุกกัน ‪เพราะผมได้ตั๋ว
‪ไปงานแสดงเครื่องปั้นดินเผาจากอเมริกาใต้
‪ทําไมล่ะ
‪เพราะพวกคุณอยู่กับเผ่ายาโนมามิในแอมะซอน...
‪อ๋อ เออใช่
‪เผ่าที่ขึ้นชื่อเรื่องเครื่องปั้นดินเผาอันงดงาม
‪เราใช้เวลาหลายปีกับเผ่านั้น ‪จนเบื่อเรื่องเครื่องเผาแล้ว
‪ถ้างั้นก็ก้าวสู่การผจญภัยขั้นต่อไปของเรากัน
‪พิพิธภัณฑ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪บอกตามตรง ผมเคยไปที่นั่น ผมจะ... ‪ที่นั่นมีศูนย์อาหารที่อร่อยๆ ด้วย
‪โอเค ก็ได้ เราไม่สนเครื่องปั้นดินเผา ‪และเราไม่ตระหนักเรื่องฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
‪ตามสบาย พวกคุณอยากทําอะไร
‪ดึงร่ม
‪ไม่ดึงจนกว่านายจะให้เหตุผลดีๆ ว่า ‪ทําไมฉันควรยอมให้ลูกสาวฉันแต่งกับนาย
‪พ่อแก้วแม่แก้ว ‪เธอเป็นเพื่อนที่รู้ใจผมและผมก็รักเธอ
‪พระเจ้า
‪- ผมรับเลี้ยงหมา ผมให้ทิปร้าน 20 เปอร์เซ็นต์ ‪- ยังดีไม่พอ
‪ผมจะไม่ขอมีเซ็กส์กับเธออีกต่อไป
‪พูดต่อ
‪งั้นผมจะดึงร่มเอง
‪นั่นกระเจี๊ยวฉัน ไอ้กระบือเอ๊ย
‪รู้ไหม ผมคิดอยู่ว่าจะสักรูปยักษ์เชร็ค
‪เพราะมันเป็นตัวโปรดผม ‪แต่พระจันทร์ดวงนี้ก็โดนใจใช่ย่อยนะ
‪โอเค นั่นดูน่ารัก...
‪อะไร...
‪อย่างนี้มันต้องถอน
‪พวกคุณเชื่อไหมว่าผมก็มีรอยสักกับเขาด้วย
‪ตอนนี้ผมเป็นใครกันแน่เนี่ย ‪นี่คือรอยสัก รูปพระจันทร์
‪ผมเหมือนหมาป่าเลย
‪บิลล์ คุณไปซื้อให้เราอีกแก้วหน่อยสิ ‪ฉันยังไม่เมาเท่าไหร่เลย
‪ความคิดดีนะ ลิลลี่
‪ผมขอไปด้วย ไปกันเลย
‪อย่าเหยียบรองเท้า โอเว่น
‪ผมผิดเองครับ คุณป๊ะป๋า
‪โอเค อันนั้นคุณผิดนะ
‪เพราะคุณไม่รีบยกเท้าขึ้น แต่ผมไม่ถือ
‪- นั่งลง ‪- ได้
‪- อยู่นิ่งๆ ‪- โอเค
‪- เดี๋ยวฉันมานะ ‪- ไม่ต้อง
‪ผมไปเอง คุณอยู่เป็นเพื่อนเขาเถอะ โอเคนะ
‪พระเจ้า เขาเจ๋งสุดในย่านเลยใช่ไหมเนี่ย
‪มีเซ็กส์กับเขาคงเจ๋งสุดยอดไปเลยสินะครับ
‪- งั้นเหรอ ‪- และเขาก็ตัวหอมมาก
‪กลิ่นเหมือน...
‪ไม้จันทน์หอมและอันตราย
‪- เขาใช้โคโลญจน์ของสเตตสัน ‪- อ๋อ กลิ้นงี้เองเหรอ
‪เป็นไงบ้างพ่อตัวเบิ้ม
‪ดีใจที่ได้เจอคุณอีกนะ บิลลี่ ยังดูดีไม่เปลี่ยน
‪ก็ถ้าคุณว่าแบบนั้น
‪เล่าให้ฟังหน่อยสิว่า ‪ผู้จัดการธนาคารเขาทําอะไรกันบ้าง
‪ต้องถามว่าไม่ทําอะไรบ้างต่างหาก ‪ผมจัดการบริหารลูกจ้างทุกคน
‪และเรามี 12 คน
‪อ๋อเหรอ
‪และผมดูแลความปลอดภัยทั้งหมดของธนาคาร
‪- คุณหาเราเจอได้ยังไง ‪- ไอ้ไก่อ่อนที่นั่งอยู่ตรงนั้นไง
‪เขาโทรมาเรื่องล็อกเกอร์เก็บของ
‪- โทรไปเหรอ ‪- เพื่อนร่วมงานใหม่เหรอ
‪เปล่า เป็นแค่เพื่อนกับครอบครัวเรา
‪เขามันไอ้งั่ง ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรหรอก
‪ดูงั่งจริงๆ นั่นแหละ
‪- ใช่ ‪- บิลลี่
‪เขาน่ะโคตรเจ๋ง
‪แหวะ
‪ให้ตาย มาจนได้ ‪กลิ่นเหมือนรถพ่อเลี้ยงฉันเลย
‪ไปเที่ยวกับพ่อตาแม่ยายเป็นไงบ้าง
‪แค่เข้ากันไม่ได้ หรือถึงขนาดวินาศสันตะโรล่ะ
‪เข้ากันได้จนน่าทึ่งเลยละ
‪ฉันไม่เคยเจอใครที่ไหนแบบนี้มาก่อน
‪เราไปกระโดดร่มกัน
‪ไปเมาแอ๋
‪ฉันเต้นนิดหน่อยด้วย
‪ในที่สุดฉันก็รู้สึกเหมือนได้อยู่กับ ‪กลุ่มเจ๋งๆ ตอนเรียนม.ปลาย
‪เหมือนฉันเป็นพวกเด็กเล่นสเกตบอร์ด ‪หรือพวกทําลายข้าวของอะไรเทือกนั้น
‪ไม่ได้เป็นจริงหรอก แต่รู้สึกว่าทําได้
‪มันส์สุดติ่งมาก เกือบจะมันส์เกินไปหน่อยด้วยซ้ํา
‪มาภาวนากับเทพแห่งการธนาคาร ‪ขอให้วันนี้เป็นวันชิลๆ กันเถอะ
‪ทุกคนหมอบลงกับพื้น เดี๋ยวนี้
‪หมอบ ไป ขยับไป
‪ไป
‪แก เร็วๆ
‪หมอบลงไป
‪สองนาที
‪นี่ ฟังก่อน ‪ผมยอมให้ความร่วมมือเต็มที่เลยทุกแบบ
‪ให้ใจเลยด้วย ผมอยากให้คุณรู้
‪นี่คือระบบรักษาความปลอดภัย ‪สุดล้ําสมัยที่ไม่มีวันเจาะได้
‪ไม่มีทางหรอกที่คุณจะเจาะมันได้ในสองนา...
‪นั่นน่าจะดวงดีมั้ง
‪ก็แค่...
‪คุณรู้เรื่องรหัสผ่านลายนิ้วมือด้วยเหรอ
‪แต่ไงก็เถอะ การผจญภัยต้องจบลงตรงนี้เพราะ...
‪หุบปาก อ่านซะ
‪คุณรู้ได้...
‪อ่าน
‪เธอทิ้งกุหลาบให้ฉันไว้ตรงบันได
‪อย่ามาลองของกับฉัน อย่ามาลองของกับฉัน
‪เธอทิ้งกุหลาบให้ฉันไว้ตรงบันได
‪ทําให้ฉันประหลาดใจและรู้ว่าเธอก็แคร์ฉัน
‪สามสิบวินาที
‪- ขอบคุณที่ปล่อยผมออกไป ‪- ด้วยความยินดี
‪เข้าไป
‪- โอเค ‪- ใส่ให้เต็ม
‪เอาธนบัตรย่อยด้วยไหม ‪เผื่ออยากให้ทิปอะไรทํานองนั้น
‪หุบปากซะ
‪ไม้จันทน์หอมและอันตราย
‪เร็วเข้า ไป
‪เลิกยิ้มให้ฉันได้แล้ว
‪พอ
‪เวลา
‪ฟังนะ ยังไม่สายเกินไปที่จะทําในสิ่งที่ถูกต้อง
‪ผมขอโทษ
‪ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความร่วมมือ ‪โดยเฉพาะนาย โอเว่น
‪นาย
‪พวกเขาสวมชุดกันกระสุนขั้นเทพ ‪แถมยังสวมหน้ากากด้วย
‪แบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ‪และผมรู้จักแบบที่ดีๆ หลายแบบนะ
‪ที่ผมเคยฝึกน่ะ ผมรู้ได้ทันทีตอนผู้ร้ายเดินเข้ามา
‪ผมพยายามหยุดพวกนั้นด้วยตัวเอง แต่ผมลื่น
‪ไม่เขียนเมื่อกี้ลงไปได้ไหม
‪ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ‪ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉันจะไม่พูดกับตํารวจ
‪พูดเป็นรอบที่ล้านแล้ว ผมหาสลักประตูไม่เจอ
‪นายดูด้านความปลอดภัยเหรอ
‪ผมเป็นหัวหน้า
‪มันเป็นงานที่ยอดที่สุดในโลก
‪นายเนี่ยน่ารักจัง
‪ส่วนแรกคือรหัสตัวเลข ‪และก็เป็นเบอร์โทรศัพท์ของผมสมัยเด็กๆ
‪- ดีมาก ใช่เลย ‪- หมายเลข 402-896-6860 จําง่ายมาก
‪ไว้ตรงบันได
‪ต้องทําเสียงขึ้นจมูก ‪เหมือนคนอังกฤษ แต่จริงๆ คุณไม่ใช่
‪พวกคุณมาจากแซนดิเอโก
‪โอเว่น พระเจ้าช่วย คุณ...
‪คุณเป็นอะไรไหม
‪- เรารีบมาทันทีที่ได้ยินข่าว ‪- "เรา" เหรอ
‪ผมเจ้าหน้าที่พิเศษ โรเจอร์ โอลด์แฮม เอฟบีไอ
‪พอจะบอกอะไรเกี่ยวกับ ‪พวกที่มาปล้นธนาคารคุณได้ไหม
‪ช่วยอธิบายรูปพรรณสัณฐานได้ไหม อะไรก็ได้
‪ไม่ได้ พวกเขาสวมหน้ากาก
‪ชื่อ "โกสต์แบนดิตส์" ‪มีความหมายอะไรกับคุณไหม
‪ครับ ผมเป็นผู้จัดการ
‪พวกนั้นเป็นโจรปล้นธนาคาร ‪ที่ฉาวกระฉ่อนที่สุดในอเมริกา
‪ปล้นธนาคารมากว่า 100 แห่ง
‪พวกนั้นย้ายจากรัฐหนึ่งไปอีกรัฐ
‪บางครั้งก็หายไปเลยเป็นปีๆ
‪คุณคิดว่า...
‪คุณคิดว่าใช่... โกสต์แบนดิตส์รึเปล่า ‪ที่มาปล้นธนาคารนี้
‪ทุกอย่างในกึ๋นผมบอกว่าใช่แน่ๆ
‪ยกเว้นเรื่องหนึ่งที่ยังกวนใจผมอยู่
‪พวกนั้นเข้าไปห้องนิรภัยของคุณได้ยังไง
‪ไม่เป็นไร โอเว่น ไม่เป็นไร
‪- มันจบแล้ว ‪- หายใจลึกๆ
‪แบบนั้นแหละ สูดลมผ่านทางจมูกเลย
‪- นั่นแหละ ‪- สั่งขี้มูกออกมา
‪- สั่งเลย ‪- สั่งแรงๆ เลย เด็กดี
‪ให้ตายสิ
‪รู้อะไรไหม เราหมดเรื่องแล้วค่ะ พอแล้ว
‪- คุณเจอมาเยอะพอแล้ว ‪- สะเทือนใจน่ะ
‪เก่งมาก โอเว่น
‪เผื่อคุณนึกอะไรออก ‪โทรเบอร์นี้นะ ผมว่างทุกวัน 24 ชั่วโมง
‪เลขข้างล่างน่ะ...
‪อย่าไปโทรเบอร์นั้น
‪เราจะนั่งสบายก้นกว่านี้ไหมครับ ‪ถ้ามีคนนึงเขยิบไปนั่งข้างหน้า
‪ไม่
‪ฉันอยู่กับนายแล้ว
‪ใช่
‪มาเถอะ
‪บิงโก
‪นี่รถของใคร
‪ของนายไง โอเว่น ของนายทั้งคัน
‪ดีจังเลยนะ พ่อแม่ฉันซื้อรถให้เรา ‪โดยไม่ถามเราก่อน
‪ก็แค่ของขวัญแต่งงานเล็กๆ น้อยๆ
‪เราคิดว่านายเหมาะ ‪กับอะไรที่ดีกว่าไอ้รถขยะนั่น
‪นี่คือสิ่งที่คุณหายไปทํามาทั้งวันเหรอ ‪ซื้อรถซิ่งมาให้ผมน่ะนะ
‪พอเห็นแล้วก็รู้สึกได้ว่า ‪รถมันตะโกนชื่อ โอเว่น ที บราวน์นิ่งน่ะ
‪- ไม่คิดงั้นเหรอ ‪- ใช่ ตะโกนชื่อเธอไปยันปากซอยเลย
‪ผมชอบมาก ใช่เลย
‪ผมชอบมาก ขอบคุณครับ รอจะขับไม่ไหวแล้ว
‪- อยากไปแว้นเลยไหมล่ะ ‪- ไม่ครับ
‪ฉันมั่นใจ 85 เปอร์เซ็นต์เลยว่า ‪เป็นพวกเขา ฉันต้องบอกปาร์คเกอร์
‪ถ้านายไปมั่วทรงหาว่าพ่อแม่ของคู่หมั้น ‪เป็นโจรปล้นธนาคารละก็
‪ชีวิตคู่นายขาดสะบั้นเลยนะ
‪แล้วฉันต้องแกล้งทําเป็นว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นรึไง
‪เออ ใช่ ฉันใช้เวลา 80 เปอร์เซ็นต์ของชีวิต ‪ทําตัวเหมือนไม่มีเรื่องบ้าๆ อะไรเกิดขึ้น
‪สามอาทิตย์ก่อนฉันทําซีเรียลหกบนเตียง
‪ฉันยังไม่สนใจเลย
‪อีกอย่าง นายเป็นคนที่บอก ‪รหัสห้องนิรภัยกับพวกเขาเองไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ แต่ตอนนั้นฉันเมา ‪และพยายามเอาใจพวกเขาอยู่
‪ใช่ ก็แปลว่าถ้าพวกเขาปล้นธนาคารจริงๆ
‪นายก็ช่วยด้วย
‪ไม่ ฉันไม่ได้ช่วย
‪- นายให้รหัสพวกโจรเองนะโว้ย ‪- จะบอกว่าฉันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดเหรอ
‪ไม่ นายไม่ใช่ผู้สมรู้ร่วมคิด นายคือผู้อยู่เบื้องหลัง
‪นึกว่าเสือดํามาเอง ‪ฉันขอพูดกับนายตรงๆ ได้ไหม
‪ฉันก็ขโมยของจากธนาคารเหมือนกัน
‪ฉันไม่ได้ซื้อกระดาษชําระเองมาเจ็ดปีแล้ว
‪- ฝีมือนายเองเหรอ ‪- อืม
‪ทั้งจากห้องน้ําชายแล้วก็หญิงเลยด้วย ‪เป็นยังไงล่ะ ไม่สนเพศด้วย
‪ฉันไม่สนกระดาษชําระหรอก
‪- เฮ่ โอเค วางก่อนนะ ขอบใจ ‪- เฮ่ ใครเหรอ
‪คนทําเค้กน่ะ พวกเขาเพิ่งโทรมา
‪พวกเขาบอกว่ามีเรื่องวุ่นนิดหน่อย ‪เลยยังทําเค้กให้ไม่ได้
‪เดี๋ยว อะไรนะ คุณพูดจริงเหรอ
‪- ผมรู้ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- คนทําเค้กตายแล้ว ‪- พระเจ้าช่วย
‪- ตายยังไง ‪- โดนม้าเตะเข้าที่หน้าอก
‪- คุณพระ ‪- ใช่
‪หัวใจระเบิดเพราะแรงกระแทก
‪- พระเจ้าช่วย ‪- ผมรู้
‪อย่าเศร้าไปเลยนะ
‪ไม่เป็นไร เพราะคนทําเค้กเป็นพวกเหยียดผิว
‪- เหยียดแบบนิสัยไม่ดี ‪- มีพวกเหยียดที่นิสัยดีด้วยเหรอ
‪ย่าของผมนี่แหละ เพราะงั้น... ‪ยังไงก็เถอะ มีอะไรเหรอ
‪พ่อแม่ฉันทําซาโมซ่า ฉันเลยจะมาบอกคุณ
‪น่าสนุกดีนะ ซาโมซ่า ผมชอบกิน
‪- แล้วเจอกันข้างล่างนะ ‪- ไม่ต้องรีบร้อน
‪- โอเคไหม ‪- โอเค
‪- ไม่เป็นไร เราจะซื้อเค้กใหม่ ‪- ค่ะ
‪คราวนี้ไม่เอาพวกเหยียดผิวแน่ โอเคนะ รักคุณ
‪สวัสดีครับ ผมขอยกเลิกเค้กที่สั่ง
‪ครับ คู่หมั้นผมโดนม้าดีดใส่กระโหลก
‪นายกังวลอะไรนักหนา โอเว่น
‪ผมรู้ว่ามันอาจฟังดูบ้า
‪แต่ผมว่าพ่อกับแม่ปาร์คเกอร์นี่แหละ
‪ที่อาจเป็นอาชญากร
‪- ใช่ ‪- แน่นอน พวกนั้นเป็นอาชญากร
‪ไม่งั้นพวกนั้นจะเบี้ยวงานแต่ง ‪ลูกสาวตัวเองทําไมล่ะ
‪พวกเขาจะมางานแต่ง โอเคนะ
‪พวกเขามาจริงๆ เรา...
‪โอเค
‪ผมคิดว่าพวกเขาคือโจรที่ปล้นธนาคารผม
‪- ไม่ แกรู้ได้ยังไง ‪- ผมไม่รู้
‪แต่ผมจะยังไม่เปลี่ยนชีวิตปาร์คเกอร์ ‪จนกว่าผมจะได้รู้ความจริง
‪ผมเลยอยากให้พ่อแม่ช่วย
‪โอเคๆ พวกเขามาแล้ว ‪ทําแบบที่พ่อแม่ทําบ่อยๆ
‪ทําอะไร
‪ที่ชอบถามคําถามเรื่องส่วนตัวแสนไร้มารยาทไง
‪โอเค มาเลย ดีครับทุกคน
‪เฮ่
‪ที่รัก แน่ใจนะว่าอยากทําแบบนี้
‪- ใช่ คุณล่ะ ‪- ใช่ ฉันกินเยลลี่กัญชามา
‪ฉลาดนี่ บิลลี่กับลิลลี่แม็คเดอร์มอตต์ ‪นี่พ่อกับแม่ผม นีลและมาร์จี้ บราวน์นิ่งครับ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักนะนีล ‪- ด้วยความยินดี
‪- คุณมีเสน่ห์มาก ‪- ขอบคุณ
‪นั่นไม่ใช่คําชม มันเยอะไปสําหรับผม
‪สวัสดีค่ะ
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ดีค่ะ
‪ว้าว ถ้าพูดถึงเสน่ห์แล้ว ผิวคุณไร้ที่ติจริงๆ
‪ใช้ครีมอะไรคะเนี่ย
‪สบู่น่ะ
‪- เราน่าจะดื่มค็อกเทลกันหน่อยนะ ‪- ใช่ ค็อกเทล
‪พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินเลย
‪โอเค เราจองโต๊ะไว้ ไปนั่งกันเถอะครับ
‪ต้องสนุกแน่ๆ
‪จากนั้นผมก็พูดว่า ‪"เราไม่อยากได้คนแจวเรือหรอก"
‪ลิลลี่ผลักนักแจวขี้แงนั่นตกจากเรือ ‪แล้วเราก็เริ่มพายเรือไปที่แกรนด์คาแนล
‪บิลลี่ ลิลลี่ ผมขอถามอะไรหน่อย
‪ว่ามาเลย
‪พวกคุณเคยก่ออาชญากรรมไหม
‪- ไม่ คือถ้าเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน... ‪- ไม่
‪เราต้องรู้ว่าพวกเขาเป็นอาชญากรรึเปล่า...
‪- อย่า ‪- เอามาให้แม่ พวกคุณเป็นอาชญากรรึเปล่า
‪พ่อแม่ฉันไม่ใช่อาชญากรค่ะ
‪ไม่เป็นไรจ้ะ ลูกรัก
‪แม่แน่ใจว่าไลฟ์สไตล์เรา ‪อาจแปลกไปนิดในสายตาบ้านบราวน์นิ่ง
‪ใช่ คือหมายถึง พวกคุณอยู่ในป่า ‪กับพวกเอดามาเมะ
‪อันนั้นมันถั่ว
‪- แล้วชื่ออะไร ‪- ยาโนมามิ
‪แล้วฉันพูดอะไรไป
‪พ่อพูดว่าเอดามาเมะ ที่อยู่ในร้านญี่ปุ่นน่ะ
‪พวกเขาเป็นคนของไวท์เฮริ โททีไฮ เพฮีที
‪แล้วมันคืออะไร
‪คําพูดทั่วๆ ไปของยาโนมามิ ‪ผมมั่นใจว่าพวกคุณคงเคยได้ยินแล้ว
‪- ที่รัก คุณทําอะไร ‪- เปล่า แค่คุยกันเฉยๆ
‪โอเค นี่ถ้าไม่รู้อะไร ‪ฉันคงคิดว่านายทดสอบเรานะเนี่ย
‪เปล่า ก็แค่... คุณอยู่กับพวกยาโนมามิมาสองปี
‪ผมแน่ใจว่าพวกคุณต้องรู้ว่าประโยค ‪"ไวท์เฮริ โททีไฮ เพฮีที" แปลว่าอะไร
‪มันหมายถึงความกล้าหาญ...
‪ความสง่างามและความจริง
‪และที่เรางงนิดหน่อย ‪ก็เพราะสําเนียงของนายมันห่วยมาก
‪นั่นเป็นการดูหมิ่นชาวยาโนมามิ ‪และเทพเจ้าของพวกเขา
‪โอเว่น แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪ยังไงก็เถอะ แอมะซอนเป็นสถานที่ที่มหัศจรรย์
‪คุณสองคนต้องชอบแน่
‪เราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวกันน่ะ
‪นีลเป็นโรคท้องเสียตอนไปเที่ยว
‪- ไม่ใช่แค่ตอนไปเที่ยวหรอก ‪- ใช่
‪มาร์จี้ ผมว่าในท่าทีสงวนตัวของคุณ
‪มีจิตวิญญาณอิสระที่พร้อมจะโลดแล่นออกมาอยู่นะ
‪ไม่ต้องสงสัยเลยตอนสาวๆ คุณต้องแซ่บมากแน่ๆ
‪ครั้งนึงก่อนที่ฉันจะตั้งท้องโอเว่น ฉัน...
‪เคยไปปาร์ตี้สวิงกิ้งด้วย
‪- ว่าไงนะ ‪- ใช่
‪- แม่ สวิงกิ้งเนี่ยนะ ‪- ใช่
‪สวิงกิ้งเหรอ
‪- ใช่ ‪- จ้า
‪แม่อาจจะเรียกผิดไปหน่อย
‪แต่มันเป็นงานที่ลูกไป แล้วจะอึ๊บกับใครก็ได้
‪- นั่นแหละที่เรียกว่าสวิงกิ้ง ‪- ฉันไปสวิงกิ้งตั้งหลายรอบ
‪เธอไปเจอแดน มาริโนที่นั่น
‪- นักอเมริกันฟุตบอลน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪ไม่แน่ใจว่าที่งานนั้นหรือที่เจซีเพนนีย์
‪แดน มาริโนไม่ซื้อของที่เจซีเพนนีย์ ‪เขาเป็นถึงคนดังเลยนะ
‪คุณเจอแดน มาริโนที่งานสวิงกิ้ง
‪- ให้ตายสิ นี่พ่อใช่พ่อผมไหมเนี่ย ‪- ใช่สิ ฉันนี่แหละพ่อแก
‪อย่าพูดอะไรบ้าๆ แกถึงมีขนขึ้น ‪ตรงหลังช่วงล่างแบบบราวน์นนิ่งไง
‪แม่เคยเห็นลูกเล่นกีฬาแล้ว ‪ถึงได้โคตรมั่นใจว่าไม่ใช่ลูกของแดน มาริโน
‪- เดี๋ยว อะไรนะ ‪- แดน มาริโน
‪- แก้วนี้ให้พ่อหนุ่มแดนนี่บอย ‪- แดนนี่
‪แดนนี่บอย
‪แด่พ่อหนุ่มแดนนี่บอย
‪ทัชดาวน์
‪นี่
‪โอเค ฟังนะ นี่คือผม แล้วนี่ก็พ่อผม
‪จมูกกับตาเล็กๆ ดูเศร้าๆ เหมือนกันใช่ไหมล่ะ
‪- และก็ขนหลังส่วนล่าง ‪- ที่รัก ฉันเคยเห็นขนหลังคุณแล้ว
‪ก็ได้ แต่คุณยังไม่เคยเห็นของพ่อผม
‪- เราควรเฟซไทม์หาเขาไหม ‪- ไม่ต้อง ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ได้ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ที่มื้อเย็นนั่นมันอะไรกัน
‪ไม่รู้สิ ก็แค่ที่แม่ผมเคยเอากับแดน มาริโนมั้ง
‪ใช่ ฉันรู้ และธนาคารของคุณก็โดนปล้น
‪และเขาก็เป็นคนดังด้วย
‪ใช่ นั่นก็จริง
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าคุณเจอมาหนักช่วงนี้ ‪แล้วเรื่องนั้นก็มีผลกับจิตใจมากด้วย
‪ทั้งสองเรื่องเลย
‪แต่มีอะไรเกิดขึ้นอีกไหม
‪ไม่ว่าจะเรื่องอะไร คุณบอกฉันได้นะ
‪ฉันไม่โกรธหรอก
‪ตกลงไหม
‪โอเค ก็ได้
‪ก็ได้
‪เหตุผลที่ผมทําตัวแปลกๆ... ‪ผมคิดว่าพ่อแม่คุณปล้นธนาคารผม
‪ว่าไงนะ
‪- คุณพูดจริงเหรอ ‪- ใช่ ผมจริงจังนะ
‪โจรคนหนึ่งรู้ชื่อของผม
‪มันมีเขียนบนเว็บธนาคาร
‪ตอนที่ผมเหยียบส้นเท้าเขา ‪เขาหันมามองผมเหมือนที่พ่อคุณมองเลย
‪คุณบอกว่าพวกนั้นใส่หน้ากาก
‪ใช่ แต่มันเป็นการเหยียดหยาม ‪แบบเดียวกับที่ผมโดน
‪ผมรู้สึกได้น่ะ
‪รู้ไหม และพวกเขาก็รู้ว่า
‪"เธอทิ้งกุหลาบให้ฉันไว้ตรงบันได" ‪คือรหัสจดจําแบบเสียง
‪เพื่อเข้าไปในห้องนิรภัย ‪ซึ่งผมเคยบอกกับแม่คุณตอนที่ผมเมา
‪ใช่ โอเค มีใครรู้เรื่องรหัสอีกไหม
‪แค่สองสามคน... ไทรี แกรี่ แมริซอล
‪ผมว่าผมเคยบอกจิตแพทย์ของผมครั้งนึง ‪แต่ผมคิดว่าเธอไม่น่าจะฟังผมหรอก
‪- ว้าว ‪- ก็ได้
‪คุณเป็นคนบอกเองว่าพวกเขาเยอะ
‪ฉันหมายความว่าพวกเขาเล่นใหญ่ ‪ไม่ใช่เป็นโจรปล้นธนาคาร
‪ผมไม่ได้บอกว่าพวกเขาเป็นโจรปล้นธนาคาร
‪ผมบอกว่ามีความเป็นไปได้ ‪ที่พวกเขาจะเป็นโจรปล้นธนาคาร
‪ผมก็แค่ลองคิดไปเรื่อยดู
‪ตอนนี้ฉันคิดไปเรื่อยอยู่ว่าคุณเสียสติไปแล้ว
‪ไม่อยากเชื่อว่าเราต้องมาขับไอ้รถขยะนี่
‪ไอ้พวกโจรปล้นธนาคารเวรเอ๊ย
‪ให้ตายสิ คันนี้แรงชะมัด
‪โทษที
‪โอเค ได้ โทษที
‪หุบปากไอ้เวร
‪โอเค เมื่อกี้น่ากลัวชะมัด
‪ขอบคุณออนสตาร์
‪ยินดีที่ได้ช่วยค่ะ
‪ลูกชายคนโตกลับมาแล้ว แถมมีของขวัญให้ด้วย
‪พระเจ้า คุณนี่น่าหม่ําเหมือนขนมเลย
‪อยากเคี้ยวข้าวโพดคุณทั้งฝักเลย
‪นี่บ้านสการ์เฟซเหรอ พระเจ้า
‪เอาวะ
‪ไม่เอาน่า
‪โอเค ฉันรู้แล้วว่าทําไมคนรวย ‪ถึงชอบปลูกอะไรพวกนี้
‪จะคุยเรื่องนี้กันได้รึยัง
‪ไม่เห็นต้องไร้อารยธรรมกันเลยนี่นา
‪อีกอย่าง ถ้าจะมีใครที่มีสิทธิ์โกรธละก็ ‪คนนั้นก็ต้องเป็นฉันนะ
‪ฉันเป็นคนที่ถูกหักหลังใช่ไหมล่ะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ขอโทษนะ ไอ้ตัวเล็ก
‪ไม่
‪ในนั้นมีเงินไม่ถึงหนึ่งล้าน
‪บราโว่ ตอนนี้เหลือหนี้อีกห้าล้าน
‪ตัวเล็กตัวน้องมาก ทําไม พันธ์ุนี้ถูกกว่าเหรอ
‪เราเอาไปแค่ล้านเดียว ไม่ใช่หกล้าน
‪ลืมไปแล้วเหรอว่าเราทํางานกันยังไง
‪ตอนที่พวกคุณหนี ดอกเบี้ยก็เพิ่มไง
‪ฉันขอโทษที่เตะเพื่อนพวกแก
‪ดูเจ้าหมาน้อยพวกนี้สิ ‪มองจากบนนี้แล้วพวกแกน่ารักเป็นบ้า
‪ถ้าโตกว่านี้ก็คงกัดถึงแล้วเนอะ
‪ทําไมกันวะ
‪ห้าล้านต้องใช้เวลาหน่อย เรฮาน
‪ฉันดูเหมือนคนไร้เหตุผลรึไง
‪ไม่ พวกคุณมีเวลาถึงสุดสัปดาห์นี้
‪ขอโทษที มันรบกวน ‪งานแต่งของลูกสาวคุณหรือเปล่า
‪ตายจริง แปลกใจที่ฉันรู้สินะว่าพวกคุณมีลูกสาว
‪และเธอ ไม่รู้สิ สมมติว่าชื่อปาร์คเกอร์ก็แล้วกัน
‪กําลังจะแต่งงานวันเสาร์นี้แล้ว
‪ถ้าหาเงินห้าล้านดอลลาร์
‪มาให้ฉันก่อนถึงงานแต่งไม่ได้ ‪งั้นปาร์คเกอร์ก็คงจะ...
‪ต้องแต่งกับยมบาลแล้วละนะ
‪- แปลว่าเธอจะโดนเชือดน่ะ ‪- ฉันเข้าใจ
‪กะแล้วว่าต้องเข้าใจแน่ที่รัก
‪ฉันพูดไปรึยังนะว่าเพิ่งสั่งบ่อฉลามบ่อใหม่มา
‪ลองให้ลูกสาวพวกคุณใช้ดูก็ดีนะ
‪ฉลามบ้าพวกนั้นหิวโซเลยละ
‪รับสายสิ ปาร์คเกอร์
‪- ปาร์คเกอร์รับสาย ‪- ขอบคุณที่...
‪ไอ้พวกหัวขวด...
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪พระเจ้า
‪โอเค
‪ดีครับคุณตํารวจ มีอะไรให้ช่วยเหรอ
‪ขอดูใบขับขี่แล้วก็สาวแหนโชว์ให้ดูหน่อย
‪โอเค อรุณสวัสดิ์
‪นายดูโคตรโทรม
‪พูดจากปากคนที่ใช้ถุงเท้าเป็นที่กรองกากกาแฟ
‪ไม่หรอก ผมสบายดี ขอบคุณที่เป็นห่วง
‪ดูเหมือนมีหมางับขานายอยู่นะ
‪ใช่ นี่เพื่อนตัวน้อยของผมเอง คู่หูตัวน้อย
‪เราแค่มาเดินเล่นในป่ากัน
‪มันก็ตลกดีนะ
‪ที่โกสต์แบนดิตส์รู้ทุกอย่าง
‪ว่าจะเจาะผ่านระบบรักษาความปลอดภัย ‪ของธนาคารนายเข้าไปยังไง
‪และตอนฉันโทรไปซันริดจ์ ‪เพื่อหาว่าใครเป็นคนออกแบบระบบนั่น
‪รู้ไหมเขาบอกฉันว่ายังไง
‪จะบอกว่าผมมีส่วนเกี่ยวข้องงั้นเหรอ
‪ช่วยเปิดท้ายรถหน่อยได้ไหม
‪- เปิดท้ายรถ ‪- นี่มันบ้าชัดๆ พูดเลย
‪ไร้สาระสิ้นดี ผมไม่เคย ‪ก่ออาชญากรรมมาก่อนเลยในชีวิต
‪ทุกอย่างก็มีครั้งแรกกันทั้งนั้น
‪ไหนดูสิ
‪เรามีโทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้งสองเครื่อง
‪กล่องกระสุนเก้ามม.สองกล่องกับ...
‪เครื่องแปลงเสียง
‪มีคนเอาของพวกนี้มาใส่ท้ายรถผม
‪ใครล่ะ โอเว่น นายร่วมมือกับใคร
‪ใครกัน โอเว่น
‪ผม...
‪ผมไม่รู้
‪โอเค ฟังนะ ฉันเข้าใจ ‪บางครั้งฉันก็ลืมเหมือนกัน
‪ลองไปนั่งเล่นในคุกยาวๆ สักสัปดาห์ไหมล่ะ ‪เผื่อมันจะช่วยฟื้นความจํา
‪สุดสัปดาห์นี้ผมจะแต่งงานแล้ว
‪ครั้งนึงฉันเคยแต่งงานกับสาวสวยชื่อเชอร์ริล
‪- รู้ไหมว่าตอนนี้เธอไปไหนแล้ว ‪- เธอตายแล้วเหรอ
‪ก็อยากให้เป็นงั้น
‪ไม่ใช่ เธออยู่ที่คีย์เวสต์กับสามีใหม่
‪อดีตนาวิกฯ หน่วยซีล
‪กล้ามท้องอย่างแน่น ‪กับไอ้จ้อนที่เอาเครื่อง 747 ลงจอดได้
‪ลําใหญ่นะนั่น
‪แถมอวบซะด้วย
‪ยังไงก็เถอะ ฉันหมกหมุ่นอยู่กับ ‪การตามจับโกสต์แบนดิตส์
‪จนชีวิตแต่งงานต้องพัง
‪บ้านฉัน
‪อาจจะรวมถึงสติสตางค์ฉันด้วย
‪หลังจากนั้นไม่นาน ‪ฉันก็เริ่มสงสัยว่าพวกโกสต์แบนดิตส์
‪เป็นผีสมชื่อมันจริงๆ รึเปล่า
‪นี่ เรามาเปลี่ยนความหมกมุ่นนี้ ‪เป็นการพาเชอร์ริลกลับมากันดีไหม
‪ใช่ไหม ผมช่วยตัดต่อภาพแต่งงานให้ได้นะ
‪อย่าให้ไอ้หนุ่มเจี๊ยวลานบินนั่นเอาชนะคุณได้สิ
‪- ขังเขาไว้ ‪- เดี๋ยว ไม่ งานแต่งของผม
‪นายได้แต่งแน่
‪แถมปาร์ตี้สละโสดสุดสัปดาห์นี้ ‪ในห้องขังบล็อกดีให้ด้วย
‪ไม่ใช่ฝีมือผม
‪แต่เป็นพ่อตาแม่ยายผม
‪พวกเขาปล้นธนาคารผม ‪และผมก็ไม่ได้ช่วยพวกเขา
‪พวกเขาหลอกใช้ผม
‪พับผ่าสิวะ กลับลําเร็วดีนี่หว่า
‪พิสูจน์สิ ใช้เครื่องดักฟังแล้วให้พวกนั้นสารภาพมา
‪จะให้ผมเป็นสายให้เหรอ
‪ฉันอยากให้นายทําสิ่งที่ถูกต้อง โอเว่น
‪ล้างมลทินและช่วยฉันจับโกสต์แบนดิตส์
‪แล้วก็ใช่ นายต้องเป็นสายให้ฉัน
‪ปาร์คเกอร์
‪ปาร์คเกอร์ เฮ่ ปาร์คเกอร์
‪- เฮ่ คุณไปไหนมา ‪- เราต้องคุยกัน
‪- ทําไมต้องหยิกหน้าอกตัวเองด้วย ‪- เพราะผมใส่...
‪เสื้อเชิ้ตแสนสบาย โอ้โฮ ‪รู้สึกเหมือนนิ้วอยู่ในสปาเลย
‪- ฉันว่ามันดู... ‪- อย่าแตะผม
‪ขอโทษครับ
‪ก็แค่... พ่อตาแม่ยายไม่ควร ‪แตะต้องเจ้าบ่าวก่อนงานแต่ง
‪- ไร้สาระ ‪- นี่นายเมายาอยู่เหรอ โอเว่น
‪ผมไม่ทําเรื่องผิดกฎหมาย ‪เหมือนคนอื่นๆ หรอกครับ
‪ใครๆ ก็... ทําผิดกฎหมาย แต่ผมไม่ถือนะ
‪ถ้าเราอยากคุยเรื่องนั้นแบบเปิดอกละก็...
‪โอเค เราต้องรีบไปที่ร้านทําเค้ก
‪ร้านเค้ก ใช่ โอเค ‪ผมกับคุณน่าจะไปร้านเค้กด้วยกัน
‪เพราะคนทําเค้กของเราเพิ่งตาย ‪และเราต้องการเค้กก้อนใหม่ด้วย
‪เราน่าจะไปกันให้หมดนี่แหละ ‪ครอบครัวใหญ่สุขสันต์
‪พวกคุณไม่อยากทําธุระพวกนี้หรอกครับ
‪อยากสิ
‪เราต้องอยากไปอยู่แล้ว ‪ใครไม่ชอบของหวานบ้างล่ะ
‪ร้านนั่นทําเค้กแบบมังสวิรัติ ‪แล้วเราก็รู้ว่ารสชาติมันห่วยแตก
‪ขอโทษนะ ปาร์คเกอร์ แต่ขอผมพูดตามตรง
‪รสชาติมันเหมือนขึ้เลย โอเคนะ
‪พวกคุณอยู่ที่นี่แหละ ‪พวกเราจะไปกินขี้เอง มาเถอะ
‪เราต้องไปกันแล้ว
‪- ไม่งั้นไปสายแน่ ‪- ให้ไปทุกคนเลยสินะ ได้เลย โอเค
‪โอเค เราจะไปชิมเค้ก ‪ที่ 1308 ถนนแกรนต์ อเวนิว
‪เวลาผมเดินทาง ผมจะเอากระเป๋าไปสองใบ ‪แบบสะพายติดตัวกับแบบที่เช็ก หนึ่ง สอง
‪เช็ก หนึ่ง สอง
‪ไอ้ง่าวเอ๊ย
‪คุณขับเหรอ บิลลี่ แม็คเดอร์มอตต์จะขับให้ เจ๋ง
‪เรามาเล่นเกม 'ฉันไม่เคย' กันไหม
‪ผมไม่เคยใส่หน้ากากน่ากลัวๆ ‪ในวันที่ไม่ใช่ฮาโลวีนเลย
‪ตาคุณแล้ว
‪(วีแกน ดีว่าส์ อร่อยเสมอ)
‪เรามาถึงแล้ว ผมกําลังไปประตูทางทิศใต้
‪พวกคุณแน่ใจนะว่า ‪ไม่อยากรอในรถ ไม่เหรอ โอเค
‪เราถึงประตูแล้ว ผมกําลังจะเปิดประตู
‪- ทางนี้ มาเลยครับ ‪- กลิ่นหอมจัง
‪- หอมจัง ‪- เยี่ยม
‪ครับ กลิ่นเค้กไง
‪ขอต้อนรับสู่ วีแกนดีวาส์ ที่ที่คุณจะได้ซื้อเค้ก...
‪และได้กินด้วย
‪ฉันเคย์และนี่น้องสาวของฉัน ไอด้า
‪เธอเป็นวีแกนส่วนฉันเป็นดีว่า
‪ขอบคุณมากค่ะ ที่ยอมช่วยเราปุบปับแบบนี้
‪ไม่ต้องคิดมากค่ะ ฉันเข้าใจเรื่องปุบปับดี
‪ฉันไม่เคยตรงเวลาสักเรื่องเลย
‪จะเอาร้านนี้จริงเหรอ ‪งานแต่งเราต้องตรงเวลาสุดๆ เลยนะ
‪ไม่เป็นไร คําวิจารณ์ร้านนี้ดีนะ ‪เขาคงแค่เล่นมุกแหละ
‪- ทําไมฉันถึงหัวโขกอยู่เรื่อยเลย ไอด้า ‪- เคย์ เดี๋ยวเลือดออกนะ
‪- ไอด้า ‪- โอเค ฉันขอโทษ
‪- เค้ก เร็วเข้า ‪- ก็ได้
‪นี่คือเค้กเรดเวลเว็ทอร่อยเด็ดกว่าเซ็กซ์ ‪เค้กร้านเราเอง
‪ที่ไอด้าทําเองทั้งหมด
‪และชื่อนี้ก็ไม่ได้มาเล่นๆ ด้วย
‪ฉันเปรียบเทียบมันเอง
‪เค้กนี่มังสวิรัติไหม
‪ใช่แล้ว
‪ปาร์คเกอร์ ผมขอคุยกับคุณส่วนตัวหน่อยได้ไหม
‪มีอะไร
‪- ผมอยากคุย... ‪- อะไรเหรอ ได้สิ
‪เรื่องการตัดสินใจสําคัญในชีวิต ‪ก่อนเราตัดสินใจน่ะครับ
‪- นั่นแหละ ‪- จริงเหรอ
‪- คุณมีอะไรติดตรงนี้ด้วย ‪- อะไรเหรอจ๊ะ คนสวย
‪อย่าสะเออะ
‪ขอโทษที ไม่ยักรู้ว่าพวกคุณเป็นแฟนกัน
‪โอเว่น มีอะไรเหรอ
‪โอเค ผมรู้ว่านี่ฟังดูบ้า
‪แต่เอฟบีไอคิดว่าผมมีเอี่ยวกับการปล้น
‪- อะไรนะ ‪- พวกเขาให้ผมติด...
‪โอ้ เป็นร้านเค้กจุ๋มจิ๋มที่น่ารักดีนะ
‪- เธอคงเป็นปาร์คเกอร์สินะ ‪- สวัสดี
‪- เธอมาทําอะไรที่นี่ ‪- อย่าทําให้เป็นเรื่องใหญ่น่า
‪แต่คนที่ถือปืนคือแกนะ
‪ใช่ คุณคือคนที่มีปืน
‪และจับตัวประกันอยู่ในร้านเค้กนี่
‪ตายโหง ตัวประกัน
‪- นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ‪- เราบอกแล้วไงว่าจะเอาเงินมาให้
‪อ้อ ใช่ นายพูดแล้ว ‪แต่แล้วฉันก็จําได้ว่าพวกนายมันขี้โกหก
‪เผื่อว่าพวกนายวางแผนจะชิ่งหนีไปอีกรอบ
‪ฉันก็เลยมาเพื่อหา... หลักประกันสักหน่อย
‪- มาเถอะ ปาร์คเกอร์ ‪- นี่ เอาผมไปแทนเถอะ
‪เอาผมไป
‪หมีน้อยอย่างแกเนี่ยนะ ‪คิดว่าตัวเองเป็นตัวประกันกับเขาได้เหรอ
‪ไม่มีใครที่นี่สนสี่สนแปดว่าแกจะตายหรือไม่หรอก
‪ลองดูหน้าพวกนั้นซะก่อนเถอะ
‪ไม่สนเลยสักนิด
‪ฉันไม่เข้าใจ โอเว่นพูดถูกงั้นเหรอ
‪ลูกทําตามที่เธอบอกไปก็พอ
‪ใจเย็นไว้ ลูกรัก ใจเย็นๆ ไว้
‪ดราม่าก็มา อยากจะสําลัก
‪- พ่อ ‪- แต่ฉันก็อยากสําลักนะ
‪อยากกินฉันก็บอกได้ทุกเมื่อ
‪ขอร้อง พระเจ้า ช่วยคู่หมั้นผม ‪ที่กําลังจะเดินออกไปทางหลังร้านที
‪เอฟบีไอ หยุด
‪พระเจ้าจะช่วยคุณ ปาร์คเกอร์
‪ขอร้อง พระเจ้า ได้โปรด ‪ได้โปรดเถอะพระเจ้า
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่เอาน่าโรเจอร์ นายทําได้โรเจอร์ ‪เป็นลูกผู้ชายหน่อยสิวะไอ้ป๊อดเอ๊ย
‪(เรดไอซ์ซิ่ง)
‪หูจะแตกแล้วโว้ย
‪ไปตายซะ
‪ไปเลย พาเธอขึ้นรถ ขึ้นสิวะ ขับไปสิ
‪ฉันจะไปตามเธอเอง
‪อะไรวะเนี่ย
‪อยากจะบ้าตาย
‪ทุกอย่างเป็นเค้กหมดเลยรึไงวะเนี่ย
‪ฉันจะไปตามเธอเอง
‪นายจะทําให้ตัวเองตาย หมอบลง
‪นายแม่งโคตรถ่วงแข้งถ่วงขาเลยว่ะ
‪หุบปาก
‪ลิลลี่ ลิลลี่ ข้างหน้า
‪ไปกัน
‪ไปเอารถมา
‪เอาเงินฉันมาด้วยโว้ย
‪บ้าเอ๊ย
‪โคตรจะรักงานนี้เลยว่ะ
‪ไอ้พวกกาก
‪อย่าขยับ
‪ฮะ
‪วางปืนลงซะ
‪วางลงเดี๋ยวนี้
‪- มันจับลูกสาวเราไป ‪- อย่าขยับ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪คุณ คุณต้องเป็นคนที่ปกป้องเราสิ
‪เพราะอย่างนี้ไงคนถึงไม่ไว้ใจรัฐบาล
‪ความผิดคุณเลย นี่
‪ให้ผมขึ้นไปด้วย นี่
‪ไม่
‪ขอไปด้วยได้ไหม
‪โอเค ผมไม่ขอแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พระเจ้า
‪เร็วเข้า ออกมาเลย เออนั่นแหละ
‪ทําไมเราถึงหยุด เราต้องตามเธอไปสิ
‪ผมรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน
‪เรฮานมีบ้านอยู่ทุกที่ ‪เราไม่รู้ว่าเธอพาปาร์คเกอร์ไปไหน
‪ถึงรู้ไปแล้วนายจะทํายังไงต่อล่ะ
‪แอบเข้าไปในพุ่มไม้ ‪แล้วโดนฝูงหมาจิ๋วไล่ขึ้นต้นไม้เหรอ
‪ปาร์คเกอร์หายตัวไปแล้ว
‪- ผมขอโทษ ‪- แล้วเราจะทํายังไงกันดี
‪อย่างแรกคือนายเอาเครื่องดักฟัง ‪บ้านั่นออกก่อนเลย
‪ไอ้เตี้ยหมาตื่นเอ๊ย
‪ฉันรู้ว่านายขี้ขลาด ‪แต่ไม่เลยคิดว่านายจะเป็นสายให้ตํารวจ
‪ผมจะไม่ยอมรับผิดแทนพวกคุณแน่
‪เราก็ไม่เคยขอให้นายทํา
‪ไม่ พวกคุณใส่ร้ายผม
‪พวกคุณเอาหลักฐานมายัดท้ายรถผม
‪เขาไม่โดนจับหรอกน่า
‪อย่างน้อยก็เอาไว้ขวางหมอนี่
‪และช่วยปาร์คเกอร์จากการตัดสินใจ ‪ที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของลูกไง
‪เธอเพิ่งถูกลักพาตัวไปเพราะพวกคุณ
‪ก่อนที่พวกคุณจะกลับมา ‪เรื่องเลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้นกับพาร์คเกอร์น่ะเหรอ
‪ก็แค่กินขนมปังแฟลตเบรด ‪ที่ร้อนเกินจนเพดานปากพองไง
‪ผมก็อยากเป่าให้เธอแต่ตอนนั้นผมเป็นไข้อยู่
‪พวกคุณจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอต้องการอะไร
‪หรือแบบไหน พวกคุณไม่เคยอยู่กับเธอ
‪เราพยายามปกป้องเธอไง นั่นแหละเหตุผล
‪เรฮานเคยเป็นหุ้นส่วนของเรา
‪เขาจะเลือกธนาคารและฟอกเงินให้เรา
‪แล้วเธอก็เริ่มเป็นบ้า
‪เรากลัวว่าเขาจะรู้เรื่องปาร์คเกอร์
‪งานสุดท้ายเราก็เลยหอบเงินชิ่งหนีไป
‪ผมไม่สนว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ผมสนแค่เรื่องพาปาร์คเกอร์กลับมา
‪เออสิ ฉันก็เหมือนกัน
‪พวกคุณต้องการเงินห้าล้านภายในสองวัน ‪แปลว่าจะไปปล้นธนาคารอื่นใช่ไหม
‪มีผู้จัดการธนาคารช่วยก็ไม่เสียหายนะ
‪คนที่รู้จุดอ่อนของธนาคารต่างๆ ดีที่สุด ‪ธนาคารไหนมีเงินสดส่วนเกิน
‪พวกนั้นจะย้ายเงินเมื่อไหร่และย้ายไปที่ไหน
‪หมอนี่แค่ตอกไข่ยังมือสั่น ‪คุณคิดว่าเขาจะไปปล้นธนาคารได้เหรอ
‪ถ้าต้องช่วยปาร์คเกอร์แล้วละก็ ‪ก็ลุยสิวะ ผมจะปล้นธนาคาร
‪เรารู้มาตลอดว่าพวกนั้นเป็นอาชญากร ‪พวกเขาดื่มตอนกลางวันด้วย
‪ใช่ แล้วตัวลูกสาว... ก็เป็นครูสอนโยคะ
‪ไม่ได้จะบอกอะไรมาก ลองคิดดูแล้วกัน
‪พอรู้ไหมว่าพวกเขาจะไปไหน
‪โอเว่นไปที่กระท่อมของครอบครัว ‪หรืออะไรแบบนั้นได้รึเปล่า
‪บ้านพักตากอากาศ...
‪ตากอากาศงั้นเหรอ อะไร ล้อกันเล่นใช่ไหม ‪เราดูเหมือนใคร เดอะเจฟเฟอร์สันเหรอ
‪นี่คือรายชื่อธนาคาร ‪ทั้งหมดแถวนี้ในระยะ 160 กิโลเมตร
‪ที่ถือครองเงินสดไว้เป็นกองๆ ‪ตั้งแต่แวลู่แบงค์ไปจนถึง...
‪แอตลาส รีเซิร์ฟ 20 ล้านดอลลาร์
‪ชอปทีเดียวจบครบวงจร
‪หมูๆ เลย
‪ก็อยากให้เป็นงั้นนะ
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่
‪เราปล้นแอตลาส รีเซิร์ฟไม่ได้
‪ฟีบี้คิงล็อกที่นั่นไว้อย่างดี
‪ใครคือฟีบี้คิง
‪ผมนึกว่าพวกคุณคือโกสต์แบนดิตส์ซะอีก ‪นี่ไม่รู้จักฟีบี้คิงได้ไงกัน
‪เขาเป็นผู้บุกเบิกระบบป้องกันโจร
‪ทุกตารางนิ้วในธนาคารของเขา ‪มีความปลอดภัยถึงสามเท่า
‪ฉันนี่มันน่าเอา
‪และห้องนิรภัยของเขา
‪มีการตั้งรหัสชีวภาพ ระบบตรวจจับน้ําหนัก
‪นี่ยังไม่รวมระบบตัวล็อกแบบสุ่มเวลา โอเคนะ
‪นายสร้างแบบนี่เมื่อไหร่กัน
‪ตอนที่ผมเดินไปตู้ขายของ ‪แปลกมากที่ผมพกมันไว้ในกระเป๋าเพียบเลย
‪ขอถามตรงๆ นายสร้างแบบจําลอง ‪ของธนาคารที่เราไม่ได้จะไปปล้นเนี่ยนะ
‪- ว้าว มีอีกอันซะด้วย เขาทําไว้สองอัน ‪- ผมทําไว้ 12 อัน สองอันนี้น่าอวดเฉยๆ
‪เราไม่อยากเจอฟีบี้คิง
‪ที่เราต้องไปปล้นคือ ‪ธนาคารวิคตอรี่ยูเนี่ยนซึ่งมีผู้จัดการที่ขี้เกียจ
‪เป็นไอ้ห่วย
‪สิ่งที่เราต้องการคือ วินซ์มิลเลน
‪วินซ์เสียลูกอัณฑะขวาไป เพราะครั้งหนึ่ง
‪เขานั่งทับไข่ตัวเองแรงไปหน่อย
‪ที่เขายังโดนจ้างต่อก็เพราะ ‪มีพ่อเป็นเจ้าของธนาคาร
‪โอเค
‪สิ่งที่สําคัญที่สุดเกี่ยวกับวินซ์คือ ‪หมอนี่ชอบทําอะไรลวกๆ
‪กฎระเบียบของรัฐบาลกลาง
‪จํากัดจํานวนเงินที่สาขาเก็บไว้ได้ ‪เพื่อความปลอดภัยและการประกัน
‪เมื่อมีเงินเกินที่กําหนด
‪ผู้จัดการต้องแจ้งให้รถมารับ ‪เงินสดจากในตู้นิรภัย
‪ล็อกให้ด้วย ฉันมีไปเล่นเพนต์บอล
‪รถหุ้มเกราะจะเอาเงินไปเก็บ ‪ที่คลังเก็บของโดยตรง
‪แต่วินซ์ไม่ชอบงานเอกสาร
‪เขาเลยให้รถคันเดียวกันนั้น
‪ไปขนเงินจากทั้งสามสาขาที่เขาบริหาร
‪ก่อนที่จะไปเก็บที่คลัง
‪ถ้าเราปล้นรถคันนั้น ‪หลังจากที่รถไปเก็บเงินครบสามที่
‪ก็เหมือนปล้นธนาคารสามแห่งในครั้งเดียว
‪- เราแค่ต้องปลอมตัว ‪- ใช่
‪และผมต้องการปืน
‪ฮะ แม่เจ้าโว้ย
‪- มันเบากว่าที่ผมคิดไว้อีก ‪- ก็ปืนฉีดน้ํานี่
‪- งั้นเหรอ ‪- อืม
‪ผมยังเท่อยู่ไหม
‪ใช่ ไม่บอกนี่นึกว่าเจมส์ บอนด์นะเนี่ย
‪คนไหน
‪- คนที่ห้า ‪- คนนั้นอย่างเท่
‪(ธนาคารวิคตอรี่ยูเนี่ยน)
‪(บริกก์ส บริการขนส่งหุ้มเกราะ)
‪ทุกคนหมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้ อย่าคิดเล่นบทฮีโร่
‪ไง เจ้าลา
‪โอ้ พระเจ้า เล่นแรงมากแม่
‪คุณชอบสําเนียงผมไหม ‪ฟังดูเป็นไอริชหรือสก็อตงั้นเหรอ
‪อยากให้ออกสก็อตแต่ดันเป็นไอริชเฉยเลย
‪อย่าบอกบิลลี่นะ
‪มีสมาธิ เราจะปล้นธนาคารนี่
‪และจําไว้ว่านายเป็นคนคุม
‪ใช่แล้ว ฉันคุม โอเคนะ
‪ห้ามใครคิดเล่นบทฮีโร่เชียว
‪ไม่งั้นพ่อยิงไม่เลี้ยงนะโว้ย
‪ยิงให้ขี้หดตดแตกเลย
‪ทุกคนนอนลงไปเข้าใจไหม
‪ชอบดูเชร็คกันไหม ชอบตัวไหนที่สุด
‪ผมชอบเชร็ค
‪ทําอะไรน่ะ อย่าลุกนะ ห้ามลุกขึ้นมา
‪โอเค ลุกจนได้ แต่อย่าขยับเชียว เข้าใจไหม
‪อย่าเดินมาหาผม อย่าเดินมา... อย่าเข้ามา
‪ง่ายเหมือนปลอกกล้วย
‪อะไรวะเนี่ย
‪หยุดนะ
‪ใจเย็นๆ ก่อนพ่อหนุ่ม ฉันคุม
‪วางปืนลง วางลง
‪น่ารักมาก
‪ลิลลี่ ผมจัดการเอง ไปเอาเงิน
‪เร็วสิ ไอ้หนู นายทําบ้าอะไรอยู่
‪มาสักทีนะเชร็ค
‪มีคนที่เหมือนตัวละคร ‪ที่ ดเวนย์ "เดอะร็อค" จอห์นสันเล่น
‪จากเรื่องโมอาน่าหัวใจวายน่ะ
‪ผมเลยทําซีพีอาร์ให้เขา ปล้นเป็นไงบ้าง
‪สามต่อสองแล้วเพื่อน
‪- ทิ้งปืนซะ ‪- เราจะทํายังไงดี
‪- ฉันไม่รู้ ‪- วางปืนลงซะ
‪รีบหน่อยได้ไหม เร็วๆ หน่อยสิ
‪โอเค เอาละ วางปืนลง
‪ค่อยๆ วาง
‪อะไรวะเนี่ย
‪- เวรแล้ว ‪- ฉิบหายละ
‪พระเจ้า
‪เด็กนั่นปัญญาอ่อนไม่มีใครเกิน
‪เวรเอ๊ย รถเราใช้การไม่ได้แล้ว
‪โอเค
‪ขึ้นมา
‪ไปๆๆ
‪เป็นไงละ ดุดันไม่เกรงใจใคร
‪หุบปากแล้วขับไป
‪โอเค ไปแล้วครับจารย์
‪ผมอยากเป็นคนขับรถโรงเรียนมานานแล้ว
‪เงิน
‪ไม่นะ
‪- ไม่ดีแล้ว ‪- ฉันจะเตะตูดเขียวๆ ของนาย ไอ้เชร็ค
‪ฉันนึกว่าเราตัดงบตํารวจแล้วซะอีก
‪จอดรถเดี๋ยวนี้
‪ผมขอโทษ พวกนี้หัวเสียกันหมดแล้ว
‪(ตํารวจโอคลีย์)
‪พระเจ้า
‪เขาไม่เป็นไร ไม่ตายหรอก
‪ไอ้บ้านี่จะขับไปถึงไหน
‪พระเจ้าช่วย
‪พระผู้เป็นเจ้ายกโทษให้เราด้วย ‪แมรี่และโจเซฟ
‪สู่แสงสว่าง ขณะที่หัวใจของเรา ‪โศกเศร้าในช่วงเวลานี้...
‪โกล
‪มีความละอายบ้างไหมเนี่ย
‪ผมมั่นใจว่าคุณยายทวดของผมฝังอยู่ในนี้
‪หุบปากไปเลย
‪ก็ได้
‪ซวยแล้วไง
‪ทําไมเนี่ย
‪บ้าเอ๊ย
‪- พระเจ้า ‪- นั่นเสียงบ้าอะไร
‪โกเกิร์ตของผมน่ะ ได้เวลากินขนม ‪ต้องทําให้น้ําตาลในเลือดสูงเอาไว้
‪- ส่งมาให้ฉัน ‪- คุณอยากกินรสไหนล่ะ
‪- ช่างหัวโกเกิร์ต ‪- เอาไปกินซะ
‪บ้าเอ๊ย
‪ให้ตาย
‪เราปล้นมาได้เท่าไหร่
‪หกสิบดอลลาร์
‪โอเค เก็บเล็กผสมน้อย
‪ขอโทษนะ นี่เล่นบ้าอะไรอยู่
‪ไม่รู้จักเขาเหรอ นี่บาบายันไง
‪เขาเป็นเหมือนคานเยของกลุ่มอดีตโซเวียต
‪คานเยอยู่ด้วยไหม
‪เงียบปากแล้วก็เต้นต่อไป
‪พ่อแม่ฉันปล้นธนาคารงั้นเหรอ
‪ฉันมีจิ๋มวิเศษไหมล่ะ
‪คําตอบคือใช่
‪พ่อแม่เธอเป็นโจรปล้นธนาคารมือหนึ่ง
‪ตอนที่พวกเขาหายไป ‪ฉันรู้สึก... เหมือนโดนหักหลัง
‪พยายามจะหนีเหรอ
‪นังโง่เอ๊ย
‪ตอนนี้ก็ตั้งใจดูซะ
‪บาบายันกําลังจะแสดงโชว์สุดท้ายแล้ว
‪ฮูร่าๆ บาบายัน
‪ผมว่าผมลืมมือถือไว้ในนั้น
‪คงโทรเรียกอูเบอร์ไม่ได้แล้ว
‪ซีพีอาร์เหรอ
‪แกมัวทําซีพีอาร์อยู่เนี่ยนะ
‪- ก็ผมอุตส่าห์ฝึกมานี่ ‪- ไอ้สมองหมาปัญญาควาย
‪โอเคหยุดเลย เราเหลือเวลาอีก ‪ไม่ถึง 24 ชั่วโมงเพื่อหาเงิน
‪ลืมเรื่องเงินไปได้เลย ‪เราต้องไปช่วยปาร์คเกอร์ก่อน
‪แล้วค่อยออกจากประเทศ
‪รอบนี้เราจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว
‪ปาร์คเกอร์กําลังมีชีวิตดีๆ ที่นี่
‪- หนีไปน่ะเหมาะกับลูกแล้ว ‪- ไม่ เหมาะกับเราต่างหาก
‪ผมมีไอเดียแล้ว
‪เราปล้นแอตลาส รีเซิร์ฟได้
‪แล้วไอ้ที่บอกว่า "ไม่ควรมีใครปล้นฟีบี้คิง" ล่ะ"
‪ถ้าใครที่ว่านี่มีสามคนก็คงพอไหวมั้ง
‪ไม่รู้สิ ผมรู้ว่าต้องทํายังไง
‪ผมแค่ไม่รู้ว่าจะทํายังไงตอนที่ตํารวจโผล่มา
‪ถ้างั้นเราก็ต้องขอความช่วยเหลือสักหน่อยแล้ว
‪โกสต์แบนดิตส์รวมพลัง
‪รวม...
‪ทําแล้วจะเท่มากเลยนะ รอผมด้วยสิ
‪เมื่อเช้านี้ ชายที่แต่งตัว ‪เป็นตัวการ์ตูนยอดนิยมอย่างเชร็ค
‪พยายามจะปล้นธนาคารวิคตอรี่ยูเนี่ยน ‪แต่เขาก็พบว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย...
‪นั่นคือโอ่เว่นในชุดเชร็คล้านเปอร์เซ็นต์เลย ‪หนูจําตูดเบิ้มๆ ของเขาได้แม่น
‪- ไม่ใช่หรอกจ้ะ ‪- ไม่ใช่หรอก
‪ให้ตายสิ หมอนั่นบ้าไปแล้ว
‪ทําไมเขาถึงได้ออกทีวีล่ะ
‪ฉันจะโทรหาเขาอีกรอบ
‪- ฮัลโหล ‪- บิลลี่พูด
‪อ๋อ บิลลี่
‪- โอเค... ‪- นายฟังฉันนะ
‪ลองแตะแม้แต่ขนหลังเขาสักเส้นดูสิ ‪ฉันสาบานกับพระเจ้าเลยว่า...
‪หุบปากแล้วฟังนะ ‪ผมไม่แตะขนหลังลูกชายคุณแน่ๆ
‪แต่ผมจะใช้เขาปล้นธนาคาร
‪ถ้าไม่อยากให้เขาติดคุก ‪เราต้องการคนขับรถพาหนี
‪เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว ‪นายอยากให้เราเป็นคนขับพาหนีเหรอ
‪เจอกันที่ธนาคารของโอเว่นพรุ่งนี้ สิบโมงเช้า
‪สตาร์ตรถรอไว้ด้วย
‪ขอผมพูดหน่อย
‪แม่ พ่อ ผมกลัวมากเลย
‪ขอร้อง ถ้าพ่อกับแม่รักผมจริงๆ
‪อย่าไปบอกเจ้าหน้าที่โอลด์แฮมที่เอฟบีไอ
‪ลูกรัก พ่อสาบานเลย
‪เราจะไม่บอกใครทั้งนั้น
‪ไม่บอกเลย
‪- พวกนั้นบอกว่ากี่โมงนะ ‪- สิบโมงเช้า
‪ทําไมนาฬิกาบอกว่าแปดโฒง
‪ผมเคยไปทําธุรกิจที่ฟีนิกซ์ครั้งนึง ‪ยังไม่เคยเปลี่ยนมันกลับเลย
‪มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
‪(ธนาคารแอตลาสรีเซิร์ฟ)
‪เยี่ยมเลย ทางสะดวก
‪บอกแล้วว่าพวกเขาไม่มีทาง ‪ยอมสมรู้ร่วมคิดเป็นโจรแน่
‪โอเว่น พกนี่ไว้ซะ
‪โว้ว หนักอยู่
‪กระบอกนั้นไม่ได้ใส่น้ํา มันใส่ลูกตะกั่ว
‪ไม่ว่าในกรณีใดก็ตามนายห้าม...
‪โอ้พระเจ้า
‪ห้ามเหนี่ยวไก
‪เอาละ ได้เวลาลุย
‪รอสัญญาณจากฉัน
‪ลองคิดดูว่าเราตัดสินใจแย่ๆ มาเยอะแค่ไหน
‪เราเลยต้องมาอยู่จุดนี้
‪จุดที่เราต้องหวังพึ่งไอ้แห้งสมองกลวงนี่
‪เราฉิบหายแล้ว
‪แต่ไอ้แห้งสมองกลวงนี่
‪ก็กําลังจะปล้นธนาคารแห่งที่สอง ‪เพื่อช่วยลูกสาวเราอยู่นะ
‪ฉันชอบเขา
‪ผมขอโทษแต่ผมไม่รู้ว่าต้องทํายังไง
‪ธนาคารของผมถูกปล้นและผมก็ไม่ได้ ‪ทําอะไรเลยเพื่อหยุดยั้งมัน ผมมันห่วยแตก
‪ผมมันโคตรห่วย
‪ก่อนอื่นหยุดร้องก่อน
‪ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้น้ํานมฉันจะไหล
‪ไม่อยากให้เสื้อเปียกเพิ่ม
‪แต่ผมต้องการให้คุณช่วย
‪ผมขอดูหน่อยได้ไหมว่า ‪ระบบรักษาความปลอดภัยของจริงเป็นยังไง
‪- นายอยากเห็นห้องนิรภัยฉันเหรอ ‪- ใช่
‪จําตอนที่ฉันบอกนายได้ไหมว่า ‪ไก่งวงก็เจาะเข้าห้องนิรภัยนายได้
‪- จําได้ ‪- ทําเสียงแบบนั้นสิ
‪ถ้าผมทําคุณจะให้ผมเข้าไปดูห้องนิรภัยไหม
‪ทําสิ เร็วเข้า
‪เปิดคอด้วย
‪ดังอีก นั่นแหละ
‪ไปกันเถอะ
‪ว้าว
‪แน่นหนาสุดๆ
‪ใช่ ชอบใช่ไหมล่ะ
‪มันคือตัวล่อต่างหาก
‪ฉันไม่มีวันใช้ตู้เซฟน่าสมเพชแบบนี้แน่ ‪คิดว่าฉันเป็นใคร นายเหรอ
‪"แค่เอาแผ่นกลมๆ ใหญ่ๆ ‪วางไว้ข้างหน้าแบบนี้ก็ล็อกแล้ว"
‪สมเพช
‪- อย่ามอง ‪- ก็ได้
‪ตัวเลขสุดท้ายไม่เกี่ยว ฉันแค่กดให้หายมีอารมณ์
‪รู้สึกดีเป็นบ้า
‪ฟีบี้คิง
‪ดูแล้วจําไว้ ไอ้โง่
‪นั่นใช่...
‪ไททาเนียมเสริมสามชั้น ‪พร้อมตัวล็อกแบบตัวเลข แบบดิจิทัลและแมนวล
‪ไอ้กาก
‪อย่ามาสั่งว่าฉันพักได้ตอนไหน
‪ฉันจะพักตอนที่อยากพักโว้ย
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร ฉันไม่แคร์สัก...
‪พ่อกับแม่โอเว่นเหรอ พวกเขามาทําอะไที่นี่
‪คุณกับคุณนายบราวน์นิ่ง ‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณเนี่ย
‪เป็นไงบ้างครับ
‪ทําไมทําหน้าแบบนั้นล่ะ ‪พวกคุณดูเครียดๆ และระแวงน่าดู
‪เหมือนหุ่นที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งเลยแฮะ
‪- ที่นั่งหลังรถพวกคุณนั่นตํารวจรึเปล่า ‪- ฉันไม่ใช่ตํารวจ
‪ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ นายช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหม
‪ก่อนอื่นนะ มันต่างกันตรงไหน ‪คุณไม่ได้ทํางานแถวนี้
‪- มันเกินอํานาจคุณแล้ว
‪- ไทรี ‪- ว่าไง
‪อย่าไปบอกใครนะ ‪แต่ธนาคารของเธอกําลังจะโดนปล้น
‪อย่าบอกใครงั้นเหรอ ‪พวกมันจะมาปล้นธนาคารอีกแล้วเหรอ
‪อะไรกันวะเนี่ย
‪แม่งเอ๊ย ยังอุ่นของกินในไมโครเวฟไม่เสร็จเลย
‪ไอ้ห่าเอ๊ย ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยด้วยซ้ํา
‪ไม่ต้องมาชู่ว ช่างแม่ง ผมไม่เอาแล้ว
‪- แม่งเอ๊ย ไอ้... ‪- ทําไมคุณไปพูดแบบนั้นล่ะ
‪ผมบอกว่าอย่าพูดอะไรไง
‪งานนี้แม่งโคตรจะห่วยแตก
‪เหมือนที่โอเว่นบอกคุณว่าอย่าพูดอะไร
‪นี่เป็นการจัดฉาก ‪พวกเขากําลังปล้นธนาคารอื่นอยู่
‪- ออกมา ผมจะใช้รถ ‪- ไม่มีวันซะหรอก
‪กว่าฉันจะปรับเบาะนี้ ‪แบบที่ชอบได้ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งปี
‪โอ้พระเจ้า
‪ให้ตายสิ
‪- ไปไหน ‪- แอตลาส รีเซิร์ฟ พวกนั้นไม่มีทางเลือกแล้ว
‪เร็วเข้าๆ
‪เร็วกว่านี้หน่อยเถอะขอละ
‪และก็ถึงช่วงฟินน้ํากระเจิง
‪ไขกุญแจมือพร้อมกัน
‪ใช่
‪เป็นสัญญาณที่ห่วยเป็นบ้า
‪ให้ตายสิ โอเว่น เข้าใจแล้ว
‪หยุดกดสิวะ
‪ถ้าไอ้เด็กนี่มันรอดไปได้ละก็ ‪ผมจะฆ่ามันเอง ให้ตายสิ
‪สาม สอง หนึ่ง แล้วก็ไข
‪ดึง
‪นี่คือการปล้น ทุกคนหมอบลงกับพื้น
‪เกิดบ้าอะไรขึ้นวะนั่น
‪ผมขอโทษ ผมมันขี้ขลาด
‪ผมมันห่วยแตกเรื่องบริหารธนาคาร ‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะทําสําเร็จ
‪โอเว่น แกมันไอ้ขี้ขลาด
‪เยี่ยม ตอนนี้น้ํานมฉันไหลอีก
‪ใช่
‪ถอยไป
‪ผมมาแล้ว ปาร์คเกอร์
‪อืม ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ
‪พระเจ้าช่วย
‪เร็วสิที่รัก ไสหัวไป
‪แจ้งทุกหน่วย มีการปล้นเกิดขึ้น ‪ที่ธนาคารแอตลาส รีเซิร์ฟ
‪- ว่าแล้วเชียว ไปเร็ว นีล เร็วกว่านี้ ‪- ฉันขับรถฉลาด ไม่ขับเร็ว
‪อย่างน้อยก็เร็วตามที่กฎหมายกําหนดสิ
‪ชีวิตลูกคุณขึ้นอยู่กับมันนะ
‪- เร็วอีก ‪- ก็ได้ ซิ่งละนะ
‪ถ้าคุณอนุญาตแล้ว
‪ตอนนี้คุณทําให้ฉันนึกถึงแดน มาริโน่แล้วล่ะ
‪แดน มาริโนเหรอ
‪ผมเคยเจอเขาที่งานสวิงกิ้งครั้งนึง
‪คุณคิดว่าแขนเขาใหญ่ไหม โอ้โฮ
‪ผมไม่รู้หรอก ผมรออยู่ในรถ
‪โอเค สลักหนีฉุกเฉิน ห้องนิรภัยต้องมีทุกห้อง
‪แกรี่หาไม่เจอได้ไงวะ
‪ว่าไง มีคนสั่งบริการคนขับรถ ‪ช่วยโจรปล้นธนาคารหนีรึเปล่า
‪โย่ เฮ่ ว่าไง
‪- ปล้นเป็นไงบ้าง ‪- หุบปาก
‪ฉันมีมอร์ฟีนอยู่หลังรถด้วยเผื่อนายอยากเติม...
‪- ไปเร็ว เร็วสิ ‪- ได้ ไปละนะ
‪- ขับไป ‪- โอเค ได้เลย
‪- นั่นใช่พวกเขาไหม ‪- ไปนั่งข้างหลัง ผมขับเอง
‪ถ้านั่งหลังรถแล้วผมจะไม่สบาย ‪มาร์จี้ คุณไปนั่งข้างหลังได้ไหม
‪ฉันไม่อยากนั่งเลย กลิ่นอย่างกับไข่
‪เร็วเข้า ไปเร็ว
‪- ก็ได้ ‪- โอเค ฉันไปเอง
‪- ได้ ก็ได้ ‪- ไปแล้ว โอเค
‪คุณเดินลงมาแล้วอ้อมไปนั่งมันเร็วกว่าอีก
‪ไม่เอา แบบนี้ง่ายกว่า
‪- ไม่ ‪- มาแล้ว ผมตั้งใจไปแล้ว
‪ผมทําตามสัญญาแล้ว
‪โอเค ทุกหน่วย ผู้ต้องสงสัย ‪หนีขึ้นไปทางเหนือของเอล์ม
‪โอเค ไปกันเถอะ ไปเลย ไป
‪พระเจ้า
‪นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันคิดว่าเธอสวย
‪นี่คือชุดที่ฉันจะใส่ ‪ตอนที่พ่อของเธอยอมเป็นของฉัน
‪มันเซ็กซี่ มีรสนิยมดี
‪ฉันดูเหมือนพวกขี้ยาที่ถูกล็อตเตอรี่
‪ที่จะแต่งงานกับแมชชีนกันเคลลี่ ‪ในคาสิโนบนเรือสําราญเลย
‪ฉันชอบ "แมชชีนกันเคลลี่" นะ
‪จู๋เขาดูเล็กๆ ลีบๆ ดี
‪นี่ เราได้เงินมาแล้ว
‪นังบ้า
‪มาสักที เลือกรถได้น่าสนใจดีนี่
‪อย่าลืมโหวตให้ห้าดาวฉันด้วยนะ
‪อูเบอร์
‪ไม่เป็นไร
‪อยู่นั่นไง เงินห้าล้าน
‪บิลลี่กับลิลลี่อยู่ไหน
‪พวกเขาไปล่อความสนใจตํารวจ
‪โทษที ไม่ใช่ปุ่มปิดเสียง โทษที แค่หา...
‪โทษที ฉันผิดเอง
‪ปาร์คเกอร์ ว่าไง อาร์เจนะ ‪จําร้านเท็ปปันยากิของรอยส์ได้ไหม
‪ว้าว โอเว่น... นายทําได้
‪เยี่ยมมาก ทําได้ดีมาก
‪ฟังนะ
‪หนี้ฉันถูกใช้แล้ว เธอไปได้
‪เราน่าจะแบ่งเงินนี่กันคนละครึ่ง ‪เป็นของขวัญแต่งงานนะ
‪ล้อเล่น ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมดนี่แหละ
‪ไม่ อย่าขยับ เข้าใจนะ
‪หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ
‪นายเสร็จฉันแล้ว
‪ปล่อยเธอมา
‪น่ารักจัง วางปืนลงซะไอ้ลูกแหง่
‪คิดว่าตัวเองทําอะไรอยู่
‪พวกเขาเอาปืนฉีดน้ําให้ฉันอีกแล้วเหรอ
‪- พระเจ้าช่วย ‪- ให้ตายสิวะ
‪โอ้โฮ ญาติฉันเป็นฆาตกรแล้วเว้ยเฮ้ย
‪พระเจ้า ปาร์คเกอร์
‪- คุณเป็นอะไรไหม ‪- ปาร์คเกอร์ พระเจ้า
‪พระเจ้า ปาร์คเกอร์ คุณโอเคไหม
‪- อือ ‪- พระเจ้าช่วย
‪คุณดู...
‪- พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น ‪- ผมไม่รู้
‪ผมเหงื่อตกใส่ปืน เลยนึกว่าเป็นปืนฉีดน้ํา
‪แต่มันไม่ใช่ มันเป็นปืนจริง
‪- ฮะ ‪- นี่มันอะไรเนี่ย
‪พ่อกับแม่เป็นโจรปล้นธนาคารเหรอ ‪โกหกหนูมาทั้งชีวิตเหรอ
‪เราพยายามปกป้องลูกนะ ลูกรัก ‪เราถึงไม่มาหาลูกไง
‪- เราอยากให้ลูกปลอดภัย ‪- แล้วโอเว่นล่ะ
‪พ่อกับแม่ลากเขาไปเอี่ยวด้วย ถ้าเขาถูกฆ่าล่ะ
‪- ห้ามยังไงเขาก็ไม่ยอมฟัง ‪- จริงเหรอ
‪ก็คุณเป็นคนสําคัญที่สุดในโลกของผม เพราะงั้น...
‪เขาเป็นผู้ชายที่ดี เขาทําได้ดีมาก
‪ฉันเริ่ม... ชอบนายแล้ว
‪นายทําได้ดี
‪มาสิ
‪ไม่ เก็บมือคุณไปเลย
‪- เราเป็นครอบครัวกันแล้ว ‪- ฮะ
‪เฮ้ย
‪- ฉันไม่ได้ใช้ลิ้นนะ ‪- ผมใช้
‪เอาแล้วไง งานเข้า
‪เราลากตํารวจทุกคนในเมืองมาที่นี่ ไป หนีไปซะ
‪คงไม่อยากนอนคุกในวันงานแต่งหรอกนะ
‪- ไปสิ ‪- รักนะ จุ๊บๆ
‪ไปกันเถอะ เร็วเข้า
‪บิลลี่กับลิลลี่ แม็คเดอร์มอตต์ ‪ในที่สุดฉันก็จับพวกนายได้
‪ไม่อันตรายแล้วใช่ไหม
‪พระเจ้า ไอ้กร๊วกเอ๊ย
‪- เร็ว ไอด้า ‪- ก็รีบอยู่
‪- เร็วเข้า ‪- รีบแล้ว
‪ฟังนะ ผมทํางานรักษาความปลอดภัย ‪ให้กับธนาคารมาหลายปี
‪คนมักไม่รู้ว่ามันคือ ‪การป้องกันอันตราย ต้องคอยตื่นตัวอยู่เสมอ
‪ผมเห็นทุกอย่างในธนาคารนั่น
‪ถ้ามีใครมาปล้น ผมก็ต้องจัดการน่ะที่รัก
‪แต่ผมได้งานใหม่แล้วตอนนี้เพราะผมลาออก
‪โดนแล้วไง
‪- อาการแพ้ของป้ากําเริบแล้ว ‪- มีนิคเกิลในช้อนนี้งั้นเหรอ
‪- สงสัยจะมีหลุดมาคันนึง ‪- เธอจะไม่เป็นไร
‪ไม่ต้องห่วงทุกคน ใจเย็นๆ ผมจัดการเอง
‪ใช่ ผมไม่ใช่ฮีโร่หรอก ผมแค่เจ้าหน้าที่ฉุกเฉิน
‪เวรละ ฉีดผิดเข็ม
‪แต่คุณได้วัคซีนแล้วนะ
‪- เดี๋ยวผมมา ‪- ป้าลินดา...
‪คุณสามี
‪ครับ คุณภรรยา
‪ขอบคุณนะคะ
‪สําหรับทุกอย่าง อาทิตย์นี้... หลุดโลกเป็นบ้า
‪แน่นอน
‪- ฉันรักคุณ ‪- ผมรักคุณ
‪และตอนนี้ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
‪นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาแต่งงานกัน
‪โอเว่นและปาร์คเกอร์ บราวน์นิ่ง
‪นายหล่อมากเพื่อน
‪พ่อกับแม่มาทําอะไรที่นี่
‪จะให้เรื่องพื้นๆ กระจอกๆ แบบการเข้าคุก
‪มาขวางเราไม่ให้มางานแต่งลูกสาวเหรอ
‪พ่อกับแม่แหกคุกมาเหรอคะ
‪พวกเขาได้เต้นเพลงเดียวกับเค้กหนึ่งชิ้น
‪เราตกลงกันแล้ว
‪เรารับสารภาพ และตามหาเพื่อนกิ๊กเก่าให้เขา
‪- เดี๋ยวนะ นั่นเชอร์ริลเหรอ ‪- โอ้ ใช่
‪ได้ไหม
‪แน่นอนค่ะ
‪เร็วสิพ่อหนุ่ม มาเต้นกับแม่มา ‪ออกสเต็ปให้พวกเขาเห็นกันหน่อย
‪ครับคุณแม่
‪ผมดีใจกับเขาจริงๆ
‪ฉันก็ด้วย
‪- ติดคุกงั้นเหรอ ‪- ก็...
‪โอเค แต่ก็ดีนะที่พวกเขามาได้
‪เดี๋ยวนะ
‪ใช่แล้ว คืนนี้ทุกคนจะต้องตั้งท้องกันให้หมด
‪พวกเขาปล้นธนาคารเราเมื่อวันก่อน
‪จ่อปืนใส่ฉันด้วย งานนี้บ้าบอกู่ไม่กลับ
‪ผมเอาชิ้นนี้มาให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ
‪ใจดีจังเลยนะ โอเว่น ขอบใจ
‪อย่ากัดแรงละ
‪เด็กดี
‪ข้างในเค้กมีบางอย่างอยู่ด้วย
‪- ใช่ เราเข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง ‪- โอเค
‪- มันคือคลิปหนีบกระดาษ ‪- โอเค
‪- ผมทิ้งกุญแจไว้ในเฮลแคท ‪- หุบปาก
‪- เข้าใจแล้วน่า ‪- ก็ได้ เอาละ ขอให้สนุก
‪กินสักคําสิ
‪เริ่มเกมได้
‪คําบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์