1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:24,566 --> 00:00:29,238
ปกติผมไม่รู้เริ่มยังไง

4
00:00:29,238 --> 00:00:31,865
แต่คุณทําให้ผมคิดออกว่าจะเริ่มตรงไหน

5
00:00:33,617 --> 00:00:34,826
ตรงไหนล่ะ

6
00:00:36,537 --> 00:00:41,250
คุณถามถึง
ลักษณะความสัมพันธ์ของเราสองคน

7
00:00:41,250 --> 00:00:43,836
เหมือนจะไปไกลกว่านั้นนะ
น่าจะ "คุณคือใคร"

8
00:00:43,836 --> 00:00:46,630
เพราะผมศึกษางานของคุณมามาก

9
00:00:46,630 --> 00:00:51,635
บางครั้งคุณเป็นตัวละครสุดพิศวง
บางครั้งก็เป็นเหมือนพระเจ้า

10
00:00:51,635 --> 00:00:53,762
บางครั้งก็อยู่ซึ่ง ๆ หน้าเลย

11
00:00:58,100 --> 00:01:03,146
เพราะผมต้องรู้ว่า
กําลังคุยอยู่กับใครแบบเป็นกันเอง

12
00:01:03,146 --> 00:01:06,066
หรือแบบคนแปลกหน้า

13
00:01:06,817 --> 00:01:08,193
คุณเป็นใคร

14
00:01:09,444 --> 00:01:11,613
มันคือศิลปะการแสดง

15
00:01:11,613 --> 00:01:18,078
คุณต้องรู้ว่ากําลังแสดงให้ใครชม
เป็นชาวบ้านธรรมดา หรือชนชั้นสูง

16
00:01:20,080 --> 00:01:24,877
ต้องรู้ถึงความทะเยอทะยาน
ของคนที่คุณกําลังคุยด้วยสักหน่อย

17
00:01:25,836 --> 00:01:28,172
ถ้าผมตอบไม่ได้ล่ะ

18
00:01:28,172 --> 00:01:30,841
ไม่ใช่ไม่อยากตอบนะ
แต่ไม่รู้จะตอบยังไง

19
00:01:31,884 --> 00:01:35,762
งั้นก็ดิ้นรนกันไป
จนกว่าจะรู้ว่าคุณเป็นใคร

20
00:01:52,279 --> 00:01:54,656
ตอนผมเข้าทํางานที่หน่วยข่าวกรองทหาร

21
00:01:54,656 --> 00:01:58,952
ผมสัมภาษณ์คนจํานวนมาก
ก็คือการสอบสวนนั่นแหละ

22
00:01:58,952 --> 00:02:04,416
ในความสัมพันธ์นี้
เกิดเป็นความพึ่งพาผู้สอบสวน

23
00:02:05,834 --> 00:02:09,545
"แม่คุณโอเคมั้ย
ให้ผมโทรเช็กให้มั้ย"

24
00:02:09,545 --> 00:02:14,885
จะจริงหรือปลอมก็แล้วแต่
ความใกล้ชิดนี้ช่วยเปิดบทสนทนา

25
00:02:16,053 --> 00:02:19,806
อย่างแรกเลยก็คือความจริงที่ว่า
ผมคือคนเดียวที่ช่วยคุณได้

26
00:02:20,933 --> 00:02:23,268
สร้างความรู้สึกต้องพึ่งพาเหรอ

27
00:02:24,144 --> 00:02:27,648
สร้างความรู้สึกว่า
เขาต้องพึ่งพาผู้สอบสวน

28
00:02:29,149 --> 00:02:33,153
เมื่อคุณอยากบอกอะไรบางอย่าง
ที่อาจไม่ใช่ความจริง

29
00:02:33,153 --> 00:02:36,907
โดยที่คุณก็รู้อยู่แก่ใจ
นั่นแหละ คือจุดเริ่มต้น

30
00:02:36,907 --> 00:02:39,910
("อะ เพอร์เฟกต์ สปาย")

31
00:02:39,910 --> 00:02:40,994
{\an8}("ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย")

32
00:02:40,994 --> 00:02:44,164
{\an8}"หนังสือของผมแทบทุกเล่ม
ต้องใช้ชื่อ 'เดอะ พิเจียน ทันเนิล'

33
00:02:44,164 --> 00:02:45,874
ไม่ตอนใดก็ตอนหนึ่ง
ก่อนจะมีชื่อจริง"

34
00:02:45,874 --> 00:02:50,754
("เดอะ พิเจียน ทันเนิล"
โดย จอห์น เลอ คาร์เร)

35
00:02:52,214 --> 00:02:54,883
"ที่มาก็ง่าย ๆ

36
00:02:55,551 --> 00:02:58,929
ตอนผมวัยรุ่น พ่อพาผมไป

37
00:02:58,929 --> 00:03:02,599
เข้าบ่อนที่มอนทิ คาร์โล

38
00:03:05,519 --> 00:03:08,981
ใกล้ ๆ บ่อนมีสโมสรยิงปืน"

39
00:03:11,275 --> 00:03:13,986
"ด้านล่างเป็นสนามหญ้า

40
00:03:13,986 --> 00:03:16,321
และสนามยิงปืนหันหน้าออกไปทางทะเล"

41
00:03:28,917 --> 00:03:31,378
{\an8}"ใต้สนามหญ้ามีอุโมงค์เล็ก ๆ

42
00:03:31,378 --> 00:03:32,838
{\an8}("จารกรรมลับครั้งสุดท้าย"
กํากับโดย มาร์ติน ริตต์)

43
00:03:32,838 --> 00:03:35,507
{\an8}ที่โผล่ขึ้นตรงชายฝั่ง

44
00:03:40,179 --> 00:03:44,183
นกพิราบถูกใส่ไว้ในอุโมงค์

45
00:03:44,183 --> 00:03:47,769
ถูกจับมาจากบนหลังคาบ่อน
ที่พวกมันอาศัยอยู่

46
00:03:52,608 --> 00:03:56,653
งานของพวกมัน
คือบินจากอุโมงค์ที่มืดสนิท

47
00:03:56,653 --> 00:03:59,656
ออกสู่ท้องฟ้าสีคราม

48
00:03:59,656 --> 00:04:03,702
กลายเป็นเป้าบินให้
เหล่าสุภาพบุรุษผู้มีอันจะกิน"

49
00:04:03,702 --> 00:04:04,995
"ทั้งหมดหยุด"

50
00:04:04,995 --> 00:04:08,248
"ที่ยืนรอพร้อมปืนลูกซองในมือ"

51
00:04:18,132 --> 00:04:21,094
"นกพิราบที่ไม่โดนยิง
หรือโดนแค่ถาก ๆ

52
00:04:21,094 --> 00:04:24,932
ก็บินกลับไปยังบ้านของมัน
บนหลังคาบ่อน

53
00:04:24,932 --> 00:04:27,768
เจอกับดักอันเดิมรออยู่

54
00:04:31,063 --> 00:04:34,441
สาเหตุที่ภาพนั้น
หลอนอยู่ในหัวผมอยู่นาน

55
00:04:35,609 --> 00:04:37,528
น่าจะเป็นสิ่งที่ผู้ฟัง...

56
00:04:38,403 --> 00:04:41,698
ให้คําตอบได้ดีกว่าตัวผมเอง"

57
00:04:52,960 --> 00:04:57,339
เดวิด คอร์นเวลล์
อาจจะไม่คุ้นหูใครหลาย ๆ คน

58
00:04:57,339 --> 00:05:01,176
เขาคือผู้เชี่ยวชาญด้านความลับ
เขาคืออดีตสายลับ

59
00:05:01,176 --> 00:05:04,888
และนักเขียนเจ้าของผลงาน 24 เรื่อง
ซึ่งติดอันดับขายดีทุกเรื่อง

60
00:05:04,888 --> 00:05:07,808
{\an8}ภายใต้นามปากกา จอห์น เลอ คาร์เร

61
00:05:07,808 --> 00:05:08,976
{\an8}(นักเขียนมากฝีมือ)

62
00:05:09,393 --> 00:05:13,188
{\an8}คอร์นเวลล์ใช้ชีวิตแบบ
สายลับสองหน้ามากว่า 50 ปี

63
00:05:13,188 --> 00:05:14,606
{\an8}และไม่ค่อยให้สัมภาษณ์เท่าไรนัก

64
00:05:14,606 --> 00:05:16,900
(การสอดแนมที่
เลอ คาร์เรเท่านั้นที่คิดได้)

65
00:05:16,900 --> 00:05:19,444
การทรยศหักหลังดึงดูดใจผม

66
00:05:20,028 --> 00:05:23,824
ผมใช้ชีวิต
ผ่านการทรยศหักหลังมานับครั้งไม่ถ้วน

67
00:05:26,243 --> 00:05:29,913
ตอนที่ผมอยู่ในโลกของสายลับ
ผมร่วมในสองภารกิจที่ประสบผลสําเร็จ

68
00:05:29,913 --> 00:05:32,416
ซึ่งในสองภารกิจหักหลังกันสุดฤทธิ์

69
00:05:33,333 --> 00:05:35,794
ตอนเด็ก ๆ ผมรู้สึกถูกหักหลัง

70
00:05:37,462 --> 00:05:39,882
ผมเองก็หักหลังคนอื่น

71
00:05:48,223 --> 00:05:49,975
เช่นเดียวกับศิลปินหลาย ๆ คน

72
00:05:51,351 --> 00:05:57,691
ผมใช้ชีวิตวัยเด็กในโลกจินตนาการ

73
00:06:00,235 --> 00:06:03,155
พอเข้าทํางานในหน่วยข่าวกรอง
ก็ยังไม่รู้สึกสาแก่ใจ

74
00:06:03,155 --> 00:06:07,326
ผมไม่ได้ทําอะไรมากหรอก
ตําแหน่งไม่สูง เขาไม่ค่อยบอกอะไร

75
00:06:07,326 --> 00:06:11,538
ผมก็เลยสร้างโลกสายลับขึ้นมา
แล้วใส่ตัวละครที่ผมสร้างลงไป

76
00:06:11,538 --> 00:06:13,832
("คอล ฟอร์ เดอะ เดด")

77
00:06:13,832 --> 00:06:19,796
ในหลายเรื่อง
มักจะมีหุ่นเชิดและผู้ชักใย

78
00:06:19,796 --> 00:06:20,923
("สไมลีย์ส พีเพิล")

79
00:06:22,216 --> 00:06:26,136
คนบงการและคนที่ถูกบงการ

80
00:06:29,890 --> 00:06:31,975
มาคุยเรื่องวัยเด็กของผมกัน

81
00:06:38,815 --> 00:06:41,527
พ่อผมคือนักต้มตุ๋น

82
00:06:41,527 --> 00:06:45,030
ชีวิตเป็นเหมือนเวที

83
00:06:47,199 --> 00:06:49,159
ทุกสิ่งคือการแสดง

84
00:06:50,494 --> 00:06:53,539
การเป็นตัวเองช่างน่าเบื่อ

85
00:06:53,539 --> 00:06:56,041
การได้เสี่ยงมันดึงดูดใจ

86
00:06:56,041 --> 00:07:00,379
แต่เหนือไปกว่านั้น
คือตัวตนที่เขาปลูกฝัง

87
00:07:02,673 --> 00:07:04,800
เราไม่พูดความจริงกัน

88
00:07:04,800 --> 00:07:06,760
เราไม่พูดถึงความผิดที่ทํา

89
00:07:06,760 --> 00:07:09,429
คุณรู้สึกเหมือนถูกหลอกเหรอ

90
00:07:10,764 --> 00:07:13,684
ไม่นะ ผมเข้าร่วมด้วยต่างหาก

91
00:07:16,061 --> 00:07:20,524
คุณพัฒนาฝีมือไปเรื่อย ๆ
หัดเล่าเรื่องสนุก ๆ เรียกความสนใจ

92
00:07:22,109 --> 00:07:25,279
คุณค้นพบตั้งแต่แรกเริ่มว่า
มนุษย์ไม่ได้มีจุดสําคัญอะไร

93
00:07:27,906 --> 00:07:31,535
ผมไม่ได้ถูกหลอก
ผมถูกชวนเข้าไปร่วมหลอกคนอื่นต่างหาก

94
00:07:32,661 --> 00:07:36,790
การต้องย้ายบ้านไปเรื่อย ๆ
เพราะไม่ได้จ่ายค่าสาธารณูปโภค

95
00:07:36,790 --> 00:07:39,168
การต้องอยู่บ้านแบบไม่เปิดไฟ

96
00:07:39,168 --> 00:07:43,505
เพราะกลัวเจ้าหนี้เจอตัว
รอนนี พ่อของผม

97
00:07:43,505 --> 00:07:47,593
ดูไม่ต่างจาก
การใช้ชีวิตแบบคนทั่ว ๆ ไป

98
00:07:47,593 --> 00:07:49,970
นี่ไม่ใช่เรื่องเล่า
ความยากลําบากในวัยเด็ก

99
00:07:50,721 --> 00:07:53,849
เกรแฮม กรีนเคยพูดไว้
และผมก็อ้างถึงบ่อยครั้งว่า

100
00:07:53,849 --> 00:07:57,269
"วัยเด็กคือแนวทางชีวิตและผลงาน
ของนักเขียนคนหนึ่ง"

101
00:07:57,269 --> 00:08:00,981
นี่ไม่ใช่การคร่ําครวญ
ก็แค่การสํารวจตัวเอง

102
00:08:08,739 --> 00:08:11,491
"ผมเคยเห็นบ้านที่ผมเกิดมา

103
00:08:11,491 --> 00:08:14,745
แต่บ้านเกิดที่ผมอยากให้เป็น

104
00:08:14,745 --> 00:08:18,582
คืออีกหลังที่สร้างโดยจินตนาการของผม

105
00:08:20,959 --> 00:08:24,713
เป็นอิฐสีแดงผุพัง
พร้อมที่จะถูกรื้อทิ้ง

106
00:08:24,713 --> 00:08:30,260
หน้าต่างแตกร้าว
มีป้ายประกาศขายและอ่างน้ําในสวน

107
00:08:30,260 --> 00:08:33,722
เป็นที่ที่เด็กใช้หลบซ่อน
มากกว่าเป็นสถานที่เกิด

108
00:08:35,390 --> 00:08:39,645
แต่ผมเกิดมาในบ้านหลังนั้น
ตามจินตนาการน่ะนะ"

109
00:08:40,395 --> 00:08:42,563
"ผมเกิดในห้องใต้หลังคา

110
00:08:42,563 --> 00:08:44,566
ข้างกองลังกระดาษ

111
00:08:44,566 --> 00:08:48,320
ที่พ่อผมหอบไปไหนมาไหนด้วย
ยามที่ต้องหลบหนี"

112
00:08:52,783 --> 00:08:57,162
"แม่นอนบนเตียงพับได้อย่างน่าสงสาร
และพยายามอย่างถึงที่สุด

113
00:08:57,162 --> 00:08:59,331
ไม่ว่าที่สุดนั้น
จะหมายความว่าอะไรก็ตาม"

114
00:09:13,303 --> 00:09:14,721
"แล้วผมก็ลืมตาดูโลก

115
00:09:15,681 --> 00:09:18,809
มาเป็นส่วนหนึ่ง
ของข้าวของไม่กี่อย่างของแม่

116
00:09:18,809 --> 00:09:22,062
เนื่องจาก
เราเพิ่งถูกยึดทรัพย์อีกครั้ง

117
00:09:22,062 --> 00:09:23,814
และกําลังเดินทางแบบสัมภาระน้อยชิ้น"

118
00:09:29,152 --> 00:09:31,405
"กระโปรงท้ายรถถูกล็อกจากข้างนอก"

119
00:09:34,366 --> 00:09:39,705
"ผมใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ
ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา"

120
00:10:00,142 --> 00:10:02,644
แม่หนีไปตอนผมอายุได้ห้าขวบ

121
00:10:04,188 --> 00:10:06,398
ผมไม่มีความผูกพันใด ๆ กับเธอเลย

122
00:10:07,900 --> 00:10:11,445
มีแม่เลี้ยงผ่านเข้ามามากมาย

123
00:10:11,445 --> 00:10:15,616
{\an8}มีคนหนึ่ง
ที่จะเรียกว่าวีรสตรีก็พอได้

124
00:10:15,616 --> 00:10:17,117
{\an8}เข้ามาจัดการดูแลอยู่ได้สักพัก

125
00:10:17,117 --> 00:10:18,035
{\an8}(จีนนี)

126
00:10:24,208 --> 00:10:25,209
{\an8}(แม่ของผม โอลีฟ)

127
00:10:25,209 --> 00:10:27,294
{\an8}แม่ของผมลึกลับ

128
00:10:27,294 --> 00:10:31,006
{\an8}เพราะเราไม่เคยได้รู้ว่า
เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

129
00:10:31,006 --> 00:10:33,050
เธอตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่

130
00:10:38,639 --> 00:10:41,016
รอนนีไม่ชอบความจริงเท่าไรนัก

131
00:10:41,016 --> 00:10:44,311
{\an8}("ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย"
กํากับโดย จอห์น เออร์วิน)

132
00:10:46,855 --> 00:10:49,149
ผมเจอเธออีกทีตอนอายุ 21 ปี

133
00:10:51,735 --> 00:10:54,696
ผมเขียนจดหมายหาพี่ชายของเธอ
เขาตอบกลับมาว่า

134
00:10:54,696 --> 00:10:58,492
"นี่คือที่อยู่ของเธอ
อย่าบอกเธอล่ะว่าฉันเป็นคนบอก"

135
00:10:59,159 --> 00:11:01,578
ผมเลยเขียนจดหมายหาแม่
แล้วบอกว่า "พี่ชายแม่บอกว่า..."

136
00:11:01,578 --> 00:11:04,414
ผมไม่ได้รู้สึกว่า
ต้องปฏิบัติตามคําสั่งห้ามเลย

137
00:11:09,002 --> 00:11:13,882
คุณเคยคิดมั้ยว่า
เธอเสียใจที่ทิ้งคุณและพี่ชายไป

138
00:11:15,092 --> 00:11:19,388
ตอนผมเจอแม่
ผมก็ถามว่าแม่รู้สึกยังไง

139
00:11:20,264 --> 00:11:23,892
แม่ตอบอย่างนี้จริง ๆ ว่า

140
00:11:24,852 --> 00:11:27,646
ทนใช้ชีวิตกับพ่อไม่ไหวอีกต่อไป

141
00:11:27,646 --> 00:11:31,483
แม่เหนื่อยกับชู้รัก
คนแล้วคนเล่าที่พ่อพาเข้าบ้าน

142
00:11:31,483 --> 00:11:34,528
ไม่เคยมีเงินให้ใช้

143
00:11:34,528 --> 00:11:37,948
แม่ไม่ชอบพวกนักเลง
ที่พ่อคบค้าสมาคมด้วย

144
00:11:37,948 --> 00:11:42,369
แม่บอกว่าถ้าแม่ใช้วิธีอื่น

145
00:11:42,369 --> 00:11:45,706
พ่อรู้จักทนายเก่ง ๆ มากมาย
ซึ่งก็จริงอย่างที่เธอว่า

146
00:11:45,706 --> 00:11:49,293
แม่คงไม่มีโอกาสชนะถ้าต้องฟ้องหย่า

147
00:11:49,293 --> 00:11:53,172
เธอเลยยอมเสียทุกสิ่งแล้วหนีไป

148
00:11:59,887 --> 00:12:02,472
จําวันที่แม่จากไปได้มั้ย

149
00:12:02,472 --> 00:12:03,640
จําไม่ได้

150
00:12:06,101 --> 00:12:10,355
ถ้าคุณจะไปจากลูก ๆ ของคุณกลางดึก

151
00:12:11,690 --> 00:12:13,483
พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบสีขาว

152
00:12:15,485 --> 00:12:17,070
คุณจะจูบลาลูก ๆ มั้ย

153
00:12:20,699 --> 00:12:24,453
เธอจะเข้ามาในห้องนอนของพวกเรามั้ย
มองดูพวกเราเป็นครั้งสุดท้าย

154
00:12:31,919 --> 00:12:35,923
ผมจินตนาการว่าแม่ทําอย่างนั้น

155
00:12:56,276 --> 00:12:59,530
คุณได้กระเป๋าเดินทางนั้น
มาไว้ในครอบครอง

156
00:12:59,530 --> 00:13:01,031
ตอนแม่เสีย

157
00:13:01,865 --> 00:13:05,619
ผมเห็นกระเป๋าเดินทางใบสวย
ยี่ห้อฮาร์รอดส์ที่ทําจากหนังสัตว์

158
00:13:05,619 --> 00:13:07,955
ข้างในบุด้วยผ้าไหม

159
00:13:07,955 --> 00:13:12,751
{\an8}พร้อมกับอักษรย่อชื่อของเธอ
"โอ เอ็ม ซี" โอลีฟ มัวร์ คอร์นเวลล์

160
00:13:12,751 --> 00:13:14,086
{\an8}(โอ เอ็ม ซี)

161
00:13:14,086 --> 00:13:20,133
{\an8}นั่นน่าจะเป็นกระเป๋าเดินทาง
ที่เธอใช้ขนเสื้อผ้า

162
00:13:21,593 --> 00:13:25,222
ผมจินตนาการถึง
เสื้อผ้ามากมายที่เธอใส่ลงในกระเป๋า

163
00:13:25,222 --> 00:13:27,057
{\an8}(ฮาร์รอดส์)

164
00:13:27,057 --> 00:13:29,017
{\an8}เสื้อผ้าที่สวยที่สุด

165
00:13:29,017 --> 00:13:31,770
(สุภาพสตรีสามารถเลือกชม
กระเป๋าเดินทางมากมายที่ชั้นหนึ่ง)

166
00:13:34,648 --> 00:13:37,734
{\an8}เธอพามันเผชิญความยากจน

167
00:13:37,734 --> 00:13:40,112
แม่หนีไปกับผู้ชายที่ไม่มีอันจะกิน

168
00:13:40,112 --> 00:13:42,114
ผมจินตนาการกระเป๋าใบนี้ถูกเปิดออก

169
00:13:42,114 --> 00:13:45,200
แล้วสิ่งของหรูหราสวยงาม
ก็ค่อย ๆ ทยอยหายไป

170
00:13:46,410 --> 00:13:48,787
ผมเก็บกระเป๋าใบนี้ไว้
เป็นของที่ระลึกถึงแม่เพียงชิ้นเดียว

171
00:13:48,787 --> 00:13:51,748
เป็นหลักฐานยืนยันเรื่องที่เกิดขึ้น

172
00:13:53,166 --> 00:13:57,546
มันมีความหมายอะไรกับคุณ
ทําไมต้องเก็บไว้

173
00:13:58,338 --> 00:14:01,925
ในใจผมคงคิดว่า
มันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด

174
00:14:01,925 --> 00:14:05,012
ในการจากไปอย่างลึกลับ
ของแม่ในคืนนั้น

175
00:14:07,556 --> 00:14:09,057
เหมือนหลักฐานทางประวัติศาสตร์

176
00:14:13,353 --> 00:14:17,107
มันยากที่จะเข้าใจความรู้สึกของแม่

177
00:14:17,107 --> 00:14:21,695
ผมไม่เคยได้ยินแม่
แสดงออกถึงความรู้สึกอะไรจริงจังเลย

178
00:14:21,695 --> 00:14:26,950
แต่ตอนเธอไปอยู่บ้านพักคนชรา
ในช่วงบั้นปลายชีวิต

179
00:14:27,784 --> 00:14:31,413
เธอเล่าเรื่องตามจินตนาการของเธอ
ให้เหล่าพยาบาลฟัง

180
00:14:31,413 --> 00:14:37,586
เธอเล่าให้พยาบาลฟังถึง
ความเป็นแม่ที่เธอมีให้พวกเรา

181
00:14:37,586 --> 00:14:41,340
ช่วงเวลาที่เราใช้ร่วมกันอย่างยาวนาน
และเรื่องราวสนุกสนานที่เรามี

182
00:14:41,340 --> 00:14:44,468
เธอเติมช่องว่างเหล่านั้น

183
00:14:44,468 --> 00:14:47,262
ตอนที่ผมไปเยี่ยมตอนก่อนเธอจะเสีย

184
00:14:49,348 --> 00:14:52,809
ที่ตลกสุด ๆ คือแม่คิดว่าผมคือพ่อ

185
00:14:59,608 --> 00:15:03,987
แม่บอกว่า
"คุณไม่เคยซื้อกล้วยไม้ให้ฉันเลย"

186
00:15:05,864 --> 00:15:09,576
ผมว่ามันน่าจะหมายถึง
ชู้รักใดใดที่พ่อมี

187
00:15:10,369 --> 00:15:11,703
ซึ่งผมไม่มีทางรู้ได้

188
00:15:13,038 --> 00:15:14,623
ผมบอกว่า "ชอบสีอะไร"

189
00:15:14,623 --> 00:15:17,751
เธอบอกว่า "ไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็น
แค่เอากล้วยไม้มาให้ฉันก็พอ"

190
00:15:21,380 --> 00:15:23,340
{\an8}("อิน รอนนีส์ คอร์ต
การดําเนินคดีโดยลูกชาย")

191
00:15:23,340 --> 00:15:25,259
{\an8}(โดย จอห์น เลอ คาร์เร)

192
00:15:25,259 --> 00:15:29,596
{\an8}ทุกคนรักรอนนีจนวันที่เขาตาย
กระทั่งคนที่ถูกเขาโกงก็ด้วย

193
00:15:29,596 --> 00:15:32,516
{\an8}("ลูกชายนักต้มตุ๋น"
โดย จอห์น เลอ คาร์เร)

194
00:15:32,516 --> 00:15:34,017
{\an8}(เลือกรอนนี คอร์นเวลล์)

195
00:15:34,017 --> 00:15:37,145
{\an8}ขณะที่เขากําลัง
สร้างเรื่องหลอกคนอยู่นั้น

196
00:15:37,145 --> 00:15:40,732
พ่อเชื่อในสิ่งที่เขาทํา
และเรื่องที่เขาเล่าอยู่จริง ๆ

197
00:15:42,317 --> 00:15:47,155
{\an8}เสน่ห์เหลือล้นที่พรั่งพรูออกมา

198
00:15:47,155 --> 00:15:53,579
พร้อมความสามารถในการโน้มน้าว
คือช่วงเวลาที่พ่อรู้สึกเป็นตัวเอง

199
00:15:53,579 --> 00:15:58,750
"เมื่อถึงเวลาที่พ่อจะถูกพิพากษา
แน่นอนว่าวันนั้นต้องมาถึง

200
00:15:59,751 --> 00:16:04,715
พ่อจะถูกพิพากษาจากการกระทํา
ของพ่อต่อลูกและโทนีพี่ชายของลูก

201
00:16:04,715 --> 00:16:06,175
สุดแล้วแต่พระเจ้า"

202
00:16:06,175 --> 00:16:08,760
พระเจ้าคือเพื่อนรักของพ่อล่ะ

203
00:16:10,971 --> 00:16:15,893
พ่อเชื่อในพระเจ้าหรือเปล่าไม่รู้
แต่พ่อมั่นใจว่าพระเจ้าเชื่อในตัวพ่อ

204
00:16:19,605 --> 00:16:24,318
กลลวงที่แสนล้ํา ชาญฉลาด
และน่าเชื่อถือ

205
00:16:24,318 --> 00:16:27,487
คือหนึ่งในบทสนทนา
ระหว่างพ่อและพระเจ้า

206
00:16:29,823 --> 00:16:34,661
"ถ้าทําแบบนี้ จะไม่ถูกจับได้ใช่มั้ย
ถ้าทําแบบนั้น จะไม่ถูกจับได้ใช่มั้ย"

207
00:16:34,661 --> 00:16:36,747
ต่อรองกับพระเจ้า

208
00:16:36,747 --> 00:16:40,918
ผมว่าพนันกับพระเจ้ามากกว่า

209
00:16:40,918 --> 00:16:44,004
"ถ้าลงเงินเท่านี้ นายจะว่าไง"

210
00:16:47,299 --> 00:16:51,678
ไม่ว่าจะต้องขโมยของ ขอยืม
หรือติดสินบนผู้อํานวยการ

211
00:16:51,678 --> 00:16:54,389
รอนนีอยากให้ผมมีการศึกษาชั้นสูงเสมอ

212
00:16:55,807 --> 00:17:00,395
ผมเรียนมารยาทและทัศนคติ
ของชนชั้นที่ไม่ใช่ของผม

213
00:17:04,858 --> 00:17:08,654
เรียนไปก็รู้สึกน้อยใจไป

214
00:17:14,117 --> 00:17:18,539
หลายครั้งที่ผมเกลียด
วิชาที่ต้องเรียน

215
00:17:18,539 --> 00:17:20,249
เหมือนผมอยู่ผิดที่ผิดทาง

216
00:17:20,249 --> 00:17:23,627
แต่ก็ได้เรียนการแต่งกายที่เหมาะสม
และการพูดจาที่เหมาะสม

217
00:17:23,627 --> 00:17:27,673
ผมทําตัวเหมือนพวกเขา
แต่ไม่เคยรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งจริง ๆ

218
00:17:29,132 --> 00:17:31,510
{\an8}(ลูกชายและสายลับ
'ฉันรู้ว่านายเป็นใคร')

219
00:17:31,510 --> 00:17:34,513
{\an8}ตั้งแต่เด็ก
ผมเหมือนเป็นสายลับตัวน้อย ๆ

220
00:17:37,015 --> 00:17:40,185
รอนนีออกจากบ้านเมื่อไหร่
ผมจะเริ่มสํารวจ

221
00:17:43,105 --> 00:17:45,566
ผมไม่รู้ว่าโลกในภายภาคหน้าเป็นยังไง

222
00:17:47,693 --> 00:17:49,945
(คําร้องครั้งที่ 10
โรนัลด์ คอร์นเวลล์)

223
00:17:49,945 --> 00:17:54,241
เจ้าหนี้มาเมื่อไหร่
ของเล่นผมหายไปเมื่อนั้น

224
00:17:54,241 --> 00:17:56,827
เฟอร์นิเจอร์หาย ผู้หญิงหาย

225
00:17:56,827 --> 00:17:58,203
{\an8}แม่หาย

226
00:17:58,203 --> 00:18:00,873
{\an8}(ศาลล้มละลาย)

227
00:18:02,833 --> 00:18:04,710
ตอนที่รอนนีหวาดกลัว

228
00:18:04,710 --> 00:18:07,004
แบบที่ว่า "ปิดไฟให้หมดทั้งบ้าน

229
00:18:07,004 --> 00:18:09,047
เอารถไปจอดที่สวนข้างหลัง"

230
00:18:09,923 --> 00:18:13,677
เขาไม่ได้หวาดกลัวกฎหมายนะ
เขากลัวพวกนักเลงต่างหาก

231
00:18:15,220 --> 00:18:19,266
ใจขี้อิจฉา โอ้ ใจขี้อิจฉา

232
00:18:19,266 --> 00:18:20,809
หยุดเสียที

233
00:18:22,519 --> 00:18:28,233
ไม่เห็นเหรอว่าทําพังไปเท่าไหร่แล้ว

234
00:18:29,526 --> 00:18:34,323
ตอนที่พ่อเสีย
เขามีออฟฟิศอยู่ที่ถนนเจอร์มิน

235
00:18:35,824 --> 00:18:38,493
มีหญิงขายบริการอาศัยอยู่ชั้นบน

236
00:18:41,747 --> 00:18:45,834
เขาบอกว่าเธอพร้อม
ให้บริการทํากับข้าวและอื่น ๆ

237
00:18:48,670 --> 00:18:51,757
พ่อมีรถฟอร์ดเซเฟอร์สองคัน

238
00:18:51,757 --> 00:18:56,428
มีบ้านหลังหนึ่งที่เฮนเลย์
อีกหลังที่ถนนไทต์ ย่านเชลซี

239
00:18:56,428 --> 00:18:58,805
เพื่ออะไรใครจะรู้

240
00:18:58,805 --> 00:19:00,516
แล้วก็มีออฟฟิศพวกนี้

241
00:19:01,683 --> 00:19:07,898
ทั้งเนื้อทั้งตัว
หรือกระทั่งในลิ้นชักโต๊ะพ่อ

242
00:19:07,898 --> 00:19:10,567
ไม่มีเงินจ่ายค่าจ้าง
พนักงานปลายสัปดาห์ใดใด

243
00:19:10,567 --> 00:19:12,236
ไม่มีเงินสักแดงเดียว

244
00:19:14,196 --> 00:19:17,658
มีม้าหนึ่งตัว
ที่เมซง ลาฟิตต์ ในฝรั่งเศส

245
00:19:17,658 --> 00:19:19,910
อีกสองตัวในไอร์แลนด์

246
00:19:23,080 --> 00:19:25,666
คุณว่าเขาเป็นพวก
เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเหรอ

247
00:19:25,666 --> 00:19:27,417
ใช่ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

248
00:19:29,962 --> 00:19:33,549
เขารู้จักแชมป์โลกนักขี่ม้า
กอร์ดอน ริชาร์ดส์

249
00:19:36,009 --> 00:19:41,348
ตอนกอร์ดอนรีไทร์
เขาตกลงเลือกม้าจากการประมูลให้รอนนี

250
00:19:41,348 --> 00:19:43,183
แล้วก็คงจ่ายเงินให้ด้วยนั่นแหละ

251
00:19:45,853 --> 00:19:50,440
ความสุขที่ยิ่งใหญ่ของพ่อคือการได้ไป
สนามแข่งม้าแอสคอตพร้อมม้าของเขา

252
00:20:00,534 --> 00:20:04,746
ถึงจุดหนึ่ง
รอนนีก็ทําเอาเหล่านักรับแทงม้า

253
00:20:04,746 --> 00:20:07,457
ห้ามไม่ให้เขามาที่สนามแข่งอีก

254
00:20:07,457 --> 00:20:10,252
ถึงกับมีเจ้าหน้าที่
คอยดูอย่างเคร่งครัดเลย

255
00:20:12,087 --> 00:20:14,882
ระวังตัวให้ดี
ถ้าจะเสนอหน้ามายังสนามแข่งม้า

256
00:20:14,882 --> 00:20:16,925
โดยที่ยังไม่ได้ใช้หนี้ที่ค้างไว้

257
00:20:19,887 --> 00:20:23,098
ผมถูกส่งตัวมาพร้อมกับ
กระเป๋าเดินทางที่เต็มไปด้วยเงิน

258
00:20:25,475 --> 00:20:28,395
เพื่อแจกจ่ายให้เหล่านักแทงม้า

259
00:20:28,395 --> 00:20:31,690
ว้าว รูเพิร์ตกําลังทิ้งห่างแล้ว

260
00:20:33,108 --> 00:20:35,777
เขาตั้งชื่อม้า
ตามชื่อน้องชายต่างแม่ของผม

261
00:20:35,777 --> 00:20:38,238
มันลงแข่งระยะยาว

262
00:20:48,665 --> 00:20:52,002
จู่ ๆ ก็ได้เงินมาเป็นกระบุง

263
00:20:52,920 --> 00:20:54,213
ขอบใจไอ้หนู

264
00:20:58,592 --> 00:21:00,636
ผมหอบมันขึ้นมานั่งบนรถไฟ

265
00:21:12,689 --> 00:21:14,816
ชายร่างใหญ่เดินเข้ามาหาผม

266
00:21:24,535 --> 00:21:26,245
ลูกชายรอนนี คอร์นเวลล์ใช่มั้ยเรา

267
00:21:34,920 --> 00:21:37,381
อย่าทําแบบนี้อีกนะไอ้หนู

268
00:21:39,883 --> 00:21:42,094
เขาแตะจมูกผม

269
00:21:43,929 --> 00:21:47,516
พอกลับมาถึงบ้าน รอนนีก็รออยู่แล้ว

270
00:21:54,356 --> 00:21:56,650
เขานับแล้วนับอีก

271
00:21:57,985 --> 00:22:00,654
เขาไม่เชื่อว่าผมไม่ได้แอบซุกเงินไว้

272
00:22:00,654 --> 00:22:01,780
ให้ไว

273
00:22:01,780 --> 00:22:03,448
ไหนดูกระเป๋ากางเกงหน่อย

274
00:22:03,448 --> 00:22:05,409
ซุกอะไรไว้บ้าง

275
00:22:10,497 --> 00:22:13,917
ถ้าจําไม่ผิด
เขาให้รางวัลผมห้าปอนด์มั้ง

276
00:22:16,295 --> 00:22:20,841
หรือพ่อคุณผิดหวังที่คุณไม่ขโมย

277
00:22:20,841 --> 00:22:22,926
คงสับสนแหละว่า...

278
00:22:24,052 --> 00:22:26,513
"อะไรจะเป็นคนดีขนาดนี้"
เขาคงคิดงั้น

279
00:22:27,639 --> 00:22:31,018
"ไม่มีทาง นี่ไม่ใช่สันดานมนุษย์"

280
00:22:31,018 --> 00:22:34,855
แต่ก็เป็นวัยเด็กที่สนุกสนานอยู่นะ

281
00:22:34,855 --> 00:22:37,858
จริง ต้องขอบอกไว้ก่อนเลยว่า

282
00:22:37,858 --> 00:22:41,278
ไม่ว่าความจริงใดใด
จะถูกเปิดเผยภายหลัง

283
00:22:41,278 --> 00:22:47,242
หรือผมอาจดูอมทุกข์จากการขาดบางสิ่ง
เช่น แม่ หรืออะไรก็ตาม

284
00:22:47,242 --> 00:22:49,161
ทุกอย่างมันน่าตื่นเต้นไปหมดจริง ๆ

285
00:22:55,542 --> 00:22:59,880
นี่เรายังไม่ได้คุยกันเลยว่า
ผมเกิดมาเพื่อเป็นทนายว่าความในศาล

286
00:23:00,881 --> 00:23:03,967
ส่วนพี่ชายผม
ก็เกิดมาเพื่อเป็นนักกฎหมาย

287
00:23:06,094 --> 00:23:12,142
ผมตั้งใจจะเข้าเรียนที่ออกซ์ฟอร์ด
สอบติดแล้วด้วย

288
00:23:14,311 --> 00:23:17,105
รอนนีคาดคั้นว่า
ผมจะเอาค่าเทอมไปเรียนอะไร

289
00:23:19,733 --> 00:23:23,695
ด้วยความกลัว
ผมเลยบอกไปว่าจะเอาไปเรียนนิติศาสตร์

290
00:23:24,863 --> 00:23:30,953
พอเขาได้ยินมาว่า
ผมเรียนวิชาภาษาสมัยใหม่

291
00:23:30,953 --> 00:23:36,250
เขาก็วิ่งโร่มาหาอาจารย์
คาดคั้นเอาคําตอบว่ามันเรื่องบ้าอะไร

292
00:23:37,209 --> 00:23:39,127
นี่ความผิดพวกเขาหรือผมกันแน่

293
00:23:39,127 --> 00:23:41,588
(จากอาจารย์อาวุโส)

294
00:23:41,588 --> 00:23:44,675
วิเวียน กรีน
ที่ปรึกษาของผมเชิญเขาออกไป

295
00:23:46,468 --> 00:23:50,514
{\an8}(ลินคอล์นคอลเลจ รายงานจากที่ปรึกษา
คอร์นเวลล์เป็นนักเรียนดีเด่น)

296
00:23:50,514 --> 00:23:51,974
{\an8}(ใบสมัครเข้าเรียน)

297
00:23:51,974 --> 00:23:54,101
{\an8}ผมเลยเรียนวิชาภาษาสมัยใหม่ต่อ

298
00:23:54,101 --> 00:23:58,105
{\an8}(ดี เจ เอ็ม คอร์นเวลล์ ค.ศ. 1952
ภาษาสมัยใหม่)

299
00:23:59,106 --> 00:24:03,402
ตอนผมอยู่ปีสอง
เขาประกาศล้มละลายใหญ่โต

300
00:24:03,402 --> 00:24:06,321
เรื่องใหญ่อยู่
กับเงิน 1,250,000 ปอนด์

301
00:24:09,533 --> 00:24:14,997
ธนาคารเวสต์มินสเตอร์ในออกซ์ฟอร์ด
ด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม

302
00:24:14,997 --> 00:24:17,624
ปฏิเสธบัญชีของผมและปิดมัน

303
00:24:20,377 --> 00:24:27,134
ผมรักกับแฟนผมในตอนนั้นมาก
เราเลยตัดสินใจแต่งงานกัน

304
00:24:30,262 --> 00:24:31,597
{\an8}("ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย")

305
00:24:31,597 --> 00:24:35,017
{\an8}ผมไปสอนหนังสือที่
โรงเรียนประถมบ้าน ๆ แห่งหนึ่ง

306
00:24:36,393 --> 00:24:39,271
นั่นเป็นโรงเรียนประถมที่

307
00:24:39,271 --> 00:24:42,482
ผมยึดเป็นภาพในหัวตอนเปิดเรื่อง
"ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย"

308
00:24:42,482 --> 00:24:45,736
("ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย")

309
00:24:45,736 --> 00:24:48,363
เราอยู่กันอย่างยากจนแร้นแค้น

310
00:24:48,363 --> 00:24:51,909
ห้องน้ําอยู่นอกตัวบ้าน
อ่างอาบน้ําสังกะสีอะไรแบบนั้นเลย

311
00:24:51,909 --> 00:24:54,703
จากนั้นเหมือนพระเจ้ามาโปรด

312
00:24:54,703 --> 00:24:58,498
วิเวียน กรีน โน้มน้าวให้
มหาวิทยาลัยรับผมกลับเข้าเรียน

313
00:25:01,043 --> 00:25:03,462
พวกเขาหาทุนการศึกษาให้ผม

314
00:25:04,922 --> 00:25:07,758
หาแฟลตดี ๆ ให้พวกเราอยู่

315
00:25:07,758 --> 00:25:09,801
เปลี่ยนชีวิตเราเลย

316
00:25:10,969 --> 00:25:13,847
ความเป็นสถาบันดึงดูดผมอีกครั้ง

317
00:25:13,847 --> 00:25:17,434
ตอนที่วิทยาลัยอีตัน
เชิญผมมาสอนระดับชั้นปีสุดท้าย

318
00:25:17,434 --> 00:25:20,729
ผมกะจะเป็น
ครูใหญ่ที่อีตันไปตลอดชีวิต

319
00:25:22,439 --> 00:25:25,025
แต่สองปีผ่านไปก็เบื่อ

320
00:25:25,817 --> 00:25:29,821
งานสายลับก็ดึงดูดแทน
ผมกะจะเป็นสายลับไปทั้งชีวิต

321
00:25:34,493 --> 00:25:38,163
การหาคนมาเป็น
หน่วยสืบราชการลับนี่ยากสุด ๆ เลยนะ

322
00:25:38,163 --> 00:25:41,667
ท้ายที่สุดแล้ว
คุณต้องการคนที่เลวนิด ๆ

323
00:25:43,752 --> 00:25:45,754
แต่ก็ต้องซื่อสัตย์

324
00:25:48,799 --> 00:25:55,347
พวกเขามองหาคนที่มีลักษณะในยุคนั้น
ซึ่งตรงกับผมเป๊ะ

325
00:25:57,975 --> 00:26:00,227
แยกออกจากครอบครัวตั้งแต่เด็ก

326
00:26:02,771 --> 00:26:04,147
เรียนโรงเรียนประจํา

327
00:26:06,233 --> 00:26:08,443
รักการพึ่งพาตัวเอง

328
00:26:11,029 --> 00:26:14,074
แต่ก็ชอบความเป็นสถาบัน

329
00:26:15,534 --> 00:26:21,248
ผมยังมองเห็นภาพตัวเอง
เป็นการโอบรับและหลบหนีต่อเนื่องกัน

330
00:26:29,715 --> 00:26:34,052
ผมเข้าร่วมหน่วยหนึ่งแล้วก็ไม่ชอบ

331
00:26:34,761 --> 00:26:37,264
{\an8}มาหน่วยที่สองก็ไม่ชอบอีก

332
00:26:38,265 --> 00:26:44,021
ผมสุดจะหน่ายกับสงครามเย็น
ซึ่งก็ไม่ได้น่าแปลกใจ

333
00:26:44,021 --> 00:26:48,233
เมื่อคุณเห็นพวกนาซี
เดินให้ว่อนในเยอรมนีตะวันตก

334
00:26:48,233 --> 00:26:51,028
แล้วก็ในเยอรมนีตะวันออกด้วย

335
00:26:51,028 --> 00:26:52,905
นี่เราสู้มาเพื่ออะไรกัน

336
00:26:52,905 --> 00:26:55,282
อย่างกับว่าไม่ได้มีสงครามเกิดขึ้น

337
00:26:56,366 --> 00:26:57,534
ประมาณนั้น

338
00:26:57,534 --> 00:27:04,625
พลังของการพยายามทําให้ลืม
มันช่างน่าเหลือเชื่อ

339
00:27:06,710 --> 00:27:11,715
ผมประจําการที่เยอรมนีตะวันตก
โดยมีฉากหน้าเป็นนักการทูต

340
00:27:13,133 --> 00:27:15,969
นั่นเป็นหนึ่งในโชคดีที่สุด
ในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้

341
00:27:15,969 --> 00:27:18,889
เพราะผมได้อยู่
ตอนที่กําแพงเบอร์ลินถูกสร้างขึ้น

342
00:27:21,642 --> 00:27:26,730
การเผชิญหน้าของตะวันออกและตะวันตก
ถูกทําให้เห็นเป็นตัวอย่างในเบอร์ลิน

343
00:27:26,730 --> 00:27:29,983
ความตึงเครียดมีอยู่อย่างต่อเนื่อง
ส่งผลกระทบต่อทุกคน

344
00:27:31,693 --> 00:27:34,988
ทั่วโลกให้ความสนใจ
ไปที่เบอร์ลินอย่างวิตกกังวล

345
00:27:34,988 --> 00:27:38,367
คลื่นผู้ลี้ภัยระลอกสุดท้าย
พ้นจากฝั่งตะวันออกแล้ว

346
00:27:38,367 --> 00:27:41,703
ในขณะที่รัฐบาลคอมมิวนิสต์
ของเยอรมนีกําลังปิดพรมแดน

347
00:27:41,703 --> 00:27:44,915
ขบวนผู้ลี้ภัยที่มุ่งหน้าสู่อิสรภาพ

348
00:27:44,915 --> 00:27:46,959
มีมากถึง 1,500 คนต่อวัน

349
00:27:46,959 --> 00:27:49,169
(คุณกําลังออกจากเขตอเมริกัน)

350
00:27:49,169 --> 00:27:53,632
ผมไปเบอร์ลิน
และเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตาตัวเอง

351
00:27:55,676 --> 00:28:01,014
ฉากสะเทือนอารมณ์
เกิดขึ้นก่อนกําแพงจะถูกสร้าง

352
00:28:01,014 --> 00:28:06,770
นักดับเพลิงของเยอรมนีตะวันตก
กางผ้าใบรอด้านล่างตึก

353
00:28:08,063 --> 00:28:10,691
คนกระโดดลงสู่ผ้าใบนั่น

354
00:28:18,407 --> 00:28:22,035
เป็นภาพที่สะเทือนใจ

355
00:28:29,835 --> 00:28:34,756
{\an8}(กําแพงเบอร์ลิน
สัญลักษณ์อันน่าอับอาย)

356
00:28:34,756 --> 00:28:36,550
{\an8}(กําแพงเบอร์ลินตั้งตระหง่าน
เป็นแนวหน้าในสงครามเย็น)

357
00:28:36,550 --> 00:28:39,803
คุณรู้สึกยังไงพอได้เห็นภาพเหล่านั้น

358
00:28:39,803 --> 00:28:46,685
ทั้งโกรธ ทั้งรังเกียจ
และเห็นใจ ผสมกันไป

359
00:28:46,685 --> 00:28:50,022
เป็นหมุดหมายสําคัญในชีวิตผมเลย

360
00:28:50,022 --> 00:28:54,109
เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง
"จารกรรมลับครั้งสุดท้าย"

361
00:28:55,903 --> 00:28:58,739
เป็นเบ้าหลอม
ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับโลกเหรอ

362
00:29:01,658 --> 00:29:05,621
เป็นเครื่องตอกย้ํา
ความเข้าใจของผมเกี่ยวกับโลกมากกว่า

363
00:29:09,541 --> 00:29:15,923
เป็นสัญลักษณ์อันน่ารังเกียจ
สะท้อนความคลั่งของมนุษย์ที่สู้กัน

364
00:29:23,430 --> 00:29:28,519
ผมรู้สึกว่า
ทั้งฝ่ายตะวันออกและตะวันตก

365
00:29:28,519 --> 00:29:32,940
กําลังสร้างศัตรูขึ้น
เพื่อสนองความต้องการตัวเอง

366
00:29:32,940 --> 00:29:34,775
(ชนะไปด้วยกัน)

367
00:29:34,775 --> 00:29:39,530
การเปลี่ยนผ่านอย่างแยบยล
จากการต้านนาซีสู่การต้านคอมมิวนิสต์

368
00:29:39,530 --> 00:29:41,114
(ร่วมกันทําลายระบอบฮิตเลอร์)

369
00:29:41,114 --> 00:29:44,618
{\an8}(ต่อต้านคอมมิวนิสต์
คือหน้าที่เราทุกคน)

370
00:29:44,618 --> 00:29:46,745
(เบอร์ลิน)

371
00:29:46,745 --> 00:29:48,956
ตอนที่ผมกลับมาจากเบอร์ลิน

372
00:29:48,956 --> 00:29:52,835
ผมรู้เลยว่าอยากเขียน
นิยายจริงจังถึงเรื่องที่เกิด

373
00:29:52,835 --> 00:29:55,546
เป็นช่วงฤดูร้อน
ผมนั่งเขียนในสวนถ้าจําไม่ผิด

374
00:29:56,296 --> 00:29:57,798
ลูก ๆ ก็อยู่ด้วย

375
00:30:00,050 --> 00:30:02,886
ผมเริ่มเขียนตั้งแต่ตีสี่ตีห้า

376
00:30:04,012 --> 00:30:06,807
ผมรู้สึกถึงความร้อนรุ่มในใจ

377
00:30:07,307 --> 00:30:12,563
รู้สึกว่านี่แหละคือสิ่งที่ผมต้องการ

378
00:30:12,563 --> 00:30:14,481
จนได้มาเป็นเรื่อง
"จารกรรมลับครั้งสุดท้าย"

379
00:30:15,023 --> 00:30:16,900
นายคิดว่าสายลับคืออะไร

380
00:30:16,900 --> 00:30:18,861
นักปรัชญาเปี่ยมคุณธรรม
ที่พินิจพิเคราะห์ทุกสิ่งที่ทํา

381
00:30:18,861 --> 00:30:21,071
เพื่อเปรียบกับคําสอนของ
พระเจ้าและคาร์ล มาร์กซ์เหรอ

382
00:30:21,071 --> 00:30:25,117
ไม่เลย พวกเขาก็แค่
คนต่ําช้าเลวทรามอย่างฉันนี่แหละ

383
00:30:25,117 --> 00:30:28,203
คนธรรมดา ขี้เหล้า ผิดเพศ กลัวเมีย

384
00:30:28,203 --> 00:30:32,457
แค่ข้าราชการที่มาเล่นเป็นคาวบอย
สนองตัณหาชีวิตพัง ๆ ของตัวเอง

385
00:30:32,457 --> 00:30:35,419
คิดว่าเขาเป็นพระนั่งสมาธิเพ่งจิต
ว่าอะไรถูกอะไรผิดหรือยังไง

386
00:30:35,419 --> 00:30:39,339
นักเขียนที่มี
ชื่อเสียงอย่างมากในขณะนี้

387
00:30:39,339 --> 00:30:42,050
ชื่อจริงว่า เดวิด คอร์นเวลล์

388
00:30:42,050 --> 00:30:45,345
แต่พวกเรารู้จักเขาในนาม
จอห์น เลอ คาร์เร

389
00:30:46,180 --> 00:30:48,724
"จารกรรมลับครั้งสุดท้าย"
ขายได้กี่เล่มครับ

390
00:30:49,308 --> 00:30:53,562
ถ้ารวมทุกฉบับ
และรูปแบบที่ตีพิมพ์ทั่วโลก

391
00:30:53,562 --> 00:30:57,316
เห็นเขาว่าประมาณ 12 - 15 ล้านเล่ม

392
00:31:03,030 --> 00:31:05,073
{\an8}("จารกรรมลับครั้งสุดท้าย")

393
00:31:05,073 --> 00:31:10,245
{\an8}ผมเข้าใจว่าน่าแปลกใจอยู่
ที่นิยายสายลับประสบความสําเร็จ

394
00:31:10,245 --> 00:31:11,955
{\an8}(ขายดีอันดับหนึ่งในสหรัฐฯ สี่เดือน)

395
00:31:11,955 --> 00:31:13,874
(อันดับ 1 "จารกรรมลับครั้งสุดท้าย"
โดย จอห์น เลอ คาร์เร)

396
00:31:13,874 --> 00:31:17,961
แต่ผมไม่แปลกใจนะ ในเชิงว่าผมรู้สึก

397
00:31:17,961 --> 00:31:20,881
ตอนที่ผมเขียนเสร็จว่า
ผมได้เขียนบางอย่าง

398
00:31:20,881 --> 00:31:23,800
ที่แสดงความรู้สึกที่มีอย่างลึกซึ้ง

399
00:31:23,800 --> 00:31:25,802
และมันก็มีแววจะได้รับความนิยม

400
00:31:25,802 --> 00:31:30,140
{\an8}(จอห์น เลอ คาร์เร
นักเขียนยอดเยี่ยมแห่ง...)

401
00:31:30,140 --> 00:31:34,561
เสียงบ่นช่วงแรกจากเอเย่นต์
และสํานักพิมพ์ชี้ให้เห็นว่าพอมีแวว

402
00:31:34,561 --> 00:31:37,564
ต้องนึกให้ออกถึง
สถานการณ์ตอนที่ได้รับกาารตีพิมพ์

403
00:31:37,564 --> 00:31:40,067
เราอิ่มตัวกับเจมส์ บอนด์

404
00:31:40,067 --> 00:31:41,443
{\an8}("พยัคฆ์ร้าย 007"
กํากับโดย เทเรนซ์ ยัง)

405
00:31:41,443 --> 00:31:44,154
{\an8}ดวงดีจังนะคะ คุณ...

406
00:31:44,154 --> 00:31:47,741
บอนด์ เจมส์ บอนด์

407
00:31:47,741 --> 00:31:51,703
ความจริงที่ปรากฏให้เห็นตามข่าว

408
00:31:51,703 --> 00:31:54,915
และในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา

409
00:31:54,915 --> 00:31:58,669
คือสายลับก็แค่กองกําลังโกโรโกโส
ของคนที่ต้องตัดสินใจอะไรคนเดียว

410
00:31:58,669 --> 00:32:01,713
ผมก็แค่บังเอิญสร้าง
ยาถอนพิษออกมาก็แค่นั้น

411
00:32:01,713 --> 00:32:07,469
สิ่งหนึ่งที่ผิดพลาด
และผมยังครุ่นคิดอยู่จนถึงทุกวันนี้

412
00:32:07,469 --> 00:32:11,306
คือมันสร้างภาพ
หน่วยสืบราชการลับว่าเจ๋งสุด ๆ ไปเลย

413
00:32:11,306 --> 00:32:17,354
ทั้งที่จริง ๆ แล้วในตอนนั้น
พวกเราเป็นองค์กรง่อย ๆ

414
00:32:17,354 --> 00:32:21,483
ที่ควรจะถูกล้มไปเสีย
ตั้งแต่ตอนนั้นด้วยซ้ํา

415
00:32:24,820 --> 00:32:27,489
{\an8}("ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย")

416
00:32:27,489 --> 00:32:30,784
{\an8}"ถ้าภารกิจของคุณ
คือการหาคนทรยศจากอีกฝั่ง

417
00:32:30,784 --> 00:32:33,245
เพื่อชวนมาเข้าพวกคุณ

418
00:32:33,912 --> 00:32:37,749
{\an8}คุณคงแทบไม่มีสิทธิ์บ่นอะไร
เมื่อคนในฝั่งคุณ

419
00:32:37,749 --> 00:32:41,128
{\an8}ถูกดึงไปเข้าพวกกับอีกฝั่งเสียเอง

420
00:32:42,045 --> 00:32:45,257
ตอนที่ผมเขียน
'ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย'

421
00:32:45,257 --> 00:32:49,845
เรื่องราวมัวหมองของคิม ฟิลบี
นี่เองที่เป็นแนวทางให้ผม"

422
00:32:51,430 --> 00:32:55,601
"อดีตหัวหน้าฝ่ายต่อต้านการจารกรรม
ฝีมือดีแห่งหน่วยสืบราชการลับอังกฤษ

423
00:32:56,268 --> 00:33:01,607
ที่เกือบได้เป็นผู้อํานวยการองค์กร
เป็นสายลับรัสเซียด้วย"

424
00:33:01,607 --> 00:33:03,609
(อดีตนักการทูตอังกฤษ
เป็นสายลับให้รัสเซีย)

425
00:33:08,822 --> 00:33:12,910
หลังผ่านมาได้ครึ่งทางของ
ช่วงเวลาประจําการที่เยอรมนีตะวันตก

426
00:33:12,910 --> 00:33:15,579
ก็มีประกาศการแปรพักตร์ของฟิลบี

427
00:33:18,582 --> 00:33:25,214
การที่เขาหายตัวไปจากเบรุต
และไปโผล่ที่มอสโก

428
00:33:27,382 --> 00:33:32,095
สั่นสะเทือนหลักจริยธรรม
ของหน่วยสืบราชการลับในขณะนั้น

429
00:33:53,283 --> 00:33:55,077
มีคนสะกดรอยตาม

430
00:34:02,918 --> 00:34:08,257
คําถามคือหน่วยความมั่นคงและ
หน่วยสืบราชการลับส่งเขาไปหรือเปล่า

431
00:34:09,550 --> 00:34:14,346
ไม่มีใครอยากเล่นใหญ่ขนาดนั้น
ปัญหาใหญ่โตจะตามมา

432
00:34:14,847 --> 00:34:19,935
อดีตสายลับเบอร์ใหญ่ถูกสอบสวน

433
00:34:19,935 --> 00:34:24,565
สร้างผลเสียให้ประเทศ
มากกว่าผลดีเพียงน้อยนิด

434
00:34:29,945 --> 00:34:34,116
พอพิจารณาอีกที เบื้องบนก็ปล่อยเขาไป

435
00:34:36,451 --> 00:34:39,621
ปล่อยเขาไปเนี่ยนะ

436
00:34:40,496 --> 00:34:41,748
ใช่

437
00:34:55,721 --> 00:34:58,515
ขอบคุณสหาย

438
00:35:04,438 --> 00:35:08,150
การแปรพักตร์
ของฟิลบีทิ่มแทงใจ

439
00:35:08,150 --> 00:35:10,527
องค์กรในขณะนั้น

440
00:35:13,947 --> 00:35:15,949
เขาเป็นเด็กเวสต์มินสเตอร์

441
00:35:17,201 --> 00:35:20,078
อยู่ในแวดวงชั้นสูงของอังกฤษ

442
00:35:29,505 --> 00:35:33,091
สิ่งนี้ทําให้คนมองข้าม

443
00:35:33,091 --> 00:35:37,054
อดีตของฟิลบี

444
00:35:40,682 --> 00:35:41,850
(อีห้า ลับสุดยอด)

445
00:35:41,850 --> 00:35:43,727
ไม่ยากเลยที่จะเห็นว่า

446
00:35:43,727 --> 00:35:47,147
เขาเกี่ยวพัน
กับฝั่งคอมมิวนิสต์ตั้งแต่แรกเริ่ม

447
00:35:47,147 --> 00:35:49,858
{\an8}เขาแต่งงานกับหญิงสาว
อุดมการณ์คอมมิวนิสต์ในเวียนนา

448
00:35:49,858 --> 00:35:51,485
{\an8}(ภรรยาคนแรกของฟิลบี)

449
00:35:51,902 --> 00:35:57,282
แต่คนไม่สนใจเรื่องนั้น
เพราะเขาคือพวกเดียวกับเรา

450
00:35:57,282 --> 00:36:00,035
ถ้าได้สืบประวัติฟิลบีจริง ๆ

451
00:36:00,035 --> 00:36:02,162
คุณก็คงคิดได้แล้วว่านายคนนี้...

452
00:36:02,162 --> 00:36:04,915
ดูไม่ชอบมาพากล
เราไม่ควรรับเขาเข้ามา

453
00:36:04,915 --> 00:36:07,584
แต่ตรงกันข้าม
เขาคือพ่อหนุ่มมากเสน่ห์

454
00:36:08,418 --> 00:36:10,671
สนุกกับการหลอกให้หลงเชื่อ

455
00:36:15,884 --> 00:36:17,177
{\an8}(ลับสุดยอดและส่วนบุคคล)

456
00:36:17,177 --> 00:36:22,266
{\an8}"ถึงคิวของนิโคลัส เอลเลียต
เพื่อนคู่คิดแสนซื่อสัตย์ของฟิลบี

457
00:36:22,266 --> 00:36:27,312
ศิษย์เก่าอีตันและเพื่อนสนิท
ผู้จงรักภักดีทั้งยามทุกข์และสุข

458
00:36:27,312 --> 00:36:32,901
ลูกชายอดีตครูใหญ่ของโรงเรียน
นักผจญภัย นักปีนเขา และคนที่ถูกต้ม"

459
00:36:34,820 --> 00:36:39,491
"หนึ่งในหลายสิ่งสุดเหลือเชื่อ
ที่เอลเลียตเคยทํามาในชีวิต

460
00:36:40,492 --> 00:36:45,747
และน่าจะเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด
คือการนั่งเผชิญหน้าในเบรุต

461
00:36:45,747 --> 00:36:50,419
กับเพื่อนสนิท เพื่อนร่วมงาน
และที่ปรึกษาของเขา คิม ฟิลบี

462
00:36:50,419 --> 00:36:54,840
เพื่อฟังเขาสารภาพว่า
เป็นสายลับให้กับโซเวียต

463
00:36:54,840 --> 00:36:58,468
ตลอดหลายปีที่ได้รู้จักกัน"

464
00:37:01,388 --> 00:37:04,391
(คุณฟิลบี)

465
00:37:07,186 --> 00:37:13,358
นิก เอลเลียตบอกผมว่า
เขาไปเจรจากับฟิลบีที่เบรุต

466
00:37:13,358 --> 00:37:17,112
เพื่อฟังคํารับสารภาพของฟิลบี

467
00:37:17,821 --> 00:37:22,159
เขาบอกว่าตอนที่
ฟิลบีไม่ได้เป็นสายลับสองหน้า

468
00:37:22,951 --> 00:37:25,495
เขาดูเปล่าเปลี่ยวมาก ๆ

469
00:37:25,495 --> 00:37:28,207
เขารู้สึกว่าชีวิตช่างไร้จุดหมาย

470
00:37:28,207 --> 00:37:32,127
การเสพติดการทรยศ
เลยกลายเป็นสิ่งสําคัญต่อเขา

471
00:37:33,587 --> 00:37:38,133
เขาทรยศทุกคนมาตั้งแต่เด็กเลย

472
00:37:38,133 --> 00:37:39,885
{\an8}(เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย)

473
00:37:39,885 --> 00:37:42,846
{\an8}คนใช้คําว่า
"สายลับสองหน้า" ซึ่งมันไม่ถูก

474
00:37:42,846 --> 00:37:45,766
{\an8}สื่อเรียกฟิลบีว่าสายลับสองหน้า

475
00:37:45,766 --> 00:37:47,309
{\an8}(นิโคลัส เอลเลียต)

476
00:37:47,309 --> 00:37:49,895
แต่จริง ๆ แล้วฟิลบีมีแค่หน้าเดียว

477
00:37:49,895 --> 00:37:53,023
เป็นเจ้าหน้าที่ชั้นสูง
ที่ทรยศหักหลังประเทศชาติ

478
00:37:53,023 --> 00:37:54,441
ความต่างคืออะไรคะ

479
00:37:54,441 --> 00:37:57,194
ก็คือเขาเป็น
สายลับให้รัสเซียฝ่ายเดียวไง

480
00:37:57,194 --> 00:37:59,905
ถ้าเป็นสายลับสองหน้าจริง
ก็ต้องสอดแนมรัสเซียด้วย

481
00:37:59,905 --> 00:38:02,032
แต่นี่เราเสียให้รัสเซีย
อยู่ฝ่ายเดียว

482
00:38:03,951 --> 00:38:07,871
ผมรู้จักเอลเลียตดี เขาตัวสูงยาว

483
00:38:08,747 --> 00:38:12,668
ผอมกะหร่อง ใส่เสื้อกั๊ก และแว่นตา

484
00:38:13,627 --> 00:38:17,381
พูดจาแบบอีตัน
ลูกชายครูใหญ่ที่ก็จบอีตันเช่นกัน

485
00:38:17,381 --> 00:38:21,718
จบอีตันกันมายาวนานทั้งตระกูล
เป็นชนชั้นสูง

486
00:38:21,718 --> 00:38:23,637
เลียนเสียงเขาได้มั้ย

487
00:38:23,637 --> 00:38:28,016
ได้สิ ผมบอกเขาว่า "นิก

488
00:38:29,685 --> 00:38:34,022
ตอนที่ไปเจอคิม เอาอะไรไปบังคับเขา"

489
00:38:34,022 --> 00:38:36,108
"บังคับอะไร หมายความว่ายังไง"

490
00:38:36,108 --> 00:38:37,818
"เอาอะไรไปขู่เขา

491
00:38:37,818 --> 00:38:40,487
จับใส่กระสอบส่งกลับมาลอนดอนเหรอ"

492
00:38:40,487 --> 00:38:43,282
"อ๋อ" เขาว่า
"ไม่มีใครอยากได้เขากลับมาลอนดอน"

493
00:38:43,282 --> 00:38:46,368
ผมเลยบอกว่า "แล้วขู่เขายังไงล่ะ

494
00:38:46,368 --> 00:38:49,955
นิก บอกมาเถอะน่า" เขาเลยบอกว่า

495
00:38:49,955 --> 00:38:53,375
"ผมบอกว่าถ้าไม่สารภาพมาให้หมด

496
00:38:53,375 --> 00:38:57,087
ก็จะไม่มีคณะทูต ไม่มีสถานทูต

497
00:38:57,087 --> 00:39:00,132
ไม่มีธุรกิจ หรือกระทั่งไนต์คลับ
ทั่วทั้งภูมิภาคตะวันออกกลาง

498
00:39:00,132 --> 00:39:02,176
พวกนี้คงไม่แฮปปี้กับนายหรอกนะ"

499
00:39:02,176 --> 00:39:04,136
ผมเลยบอกว่า "เออ นั่นคงขู่เขาได้"

500
00:39:04,136 --> 00:39:06,013
"ก็ได้จริง"

501
00:39:07,264 --> 00:39:09,474
เขาต้มอังกฤษเสียเปื่อยเลย

502
00:39:09,474 --> 00:39:13,270
ถึงหลายคนจะบอกว่าไม่ใช่เขา
ผมก็ไม่รู้หรอกนะ

503
00:39:14,980 --> 00:39:18,275
มีบรรทัดหนึ่งที่คุณเขียนไว้

504
00:39:18,859 --> 00:39:22,362
{\an8}"ฟิลบีหลอกคนอื่นเก่ง

505
00:39:22,362 --> 00:39:26,074
{\an8}เอลเลียตก็หลอกตัวเองเก่งไม่แพ้กัน"

506
00:39:26,909 --> 00:39:28,202
{\an8}ดีใจที่เขียนอย่างนั้น

507
00:39:30,829 --> 00:39:33,081
นั่นเป็นข้อโต้แย้งของผมมาโดยตลอด

508
00:39:33,081 --> 00:39:37,628
ผมว่าเป็นสัญชาตญาณมากกว่าเหตุผล
ที่ผลักดันให้ฟิลบีทําอย่างนั้น

509
00:39:38,837 --> 00:39:44,843
การดําเนินชีวิตแต่ละวันโดยรู้สึกว่า
ตัวเองรู้อะไรที่คนอื่นไม่รู้

510
00:39:44,843 --> 00:39:50,599
ความสุขจากการบังคับตัวเองให้
มีอาการทางจิตอย่างที่สายลับชอบกัน

511
00:39:52,518 --> 00:39:55,187
"บังคับตัวเองให้มีอาการทางจิตเหรอ"

512
00:39:56,772 --> 00:39:59,441
การมีสองตัวตนในเวลาเดียว

513
00:39:59,441 --> 00:40:02,236
มีตัวตนจริงที่แตกต่าง
จากตัวตนที่แสดงออกมา

514
00:40:02,903 --> 00:40:07,491
ไม่มีความรู้สึกดีใจ
ที่ได้กําหนดนโยบายบ้างเลยเหรอ

515
00:40:09,535 --> 00:40:11,954
มี ผมว่าความสุขนั้นคือกิเลสมากกว่า

516
00:40:15,082 --> 00:40:17,292
การเดินทางที่ลุ่มหลงมัวเมา

517
00:40:17,292 --> 00:40:22,548
อยู่กับการท้าทายโชคชะตาตัวเอง
และการเอาตัวรอด

518
00:40:25,050 --> 00:40:28,345
แน่นอน
การสร้างความเปลี่ยนแปลงก็ใช่เช่นกัน

519
00:40:28,345 --> 00:40:32,891
การเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
ยิ่งทําให้หยิ่งผยองยิ่งขึ้นไปอีก

520
00:40:32,891 --> 00:40:39,523
การได้ส่งต่อข้อมูลสําคัญ
ให้สหภาพโซเวียต เจ้านายของคุณ

521
00:40:40,357 --> 00:40:43,902
"รักผมใช่มั้ย
ถ้าให้สิ่งนี้ คุณจะรักผมใช่มั้ย"

522
00:40:45,529 --> 00:40:50,742
ผมจินตนาการกิเลส
จากสัญชาตญาณนั้นได้เป็นอย่างดี

523
00:40:50,742 --> 00:40:53,370
ผมไม่ได้มีนะ แต่เขามี

524
00:40:55,163 --> 00:40:57,708
คุณเลอ คาร์เร
คุณบรรยายถึงคิม ฟิลบีว่า...

525
00:40:57,708 --> 00:41:01,753
"ผู้ล้างแค้นที่ทําลาย
ป้อมปราการของอังกฤษจากภายใน"

526
00:41:01,753 --> 00:41:05,048
ผมว่าเขาเป็นหนึ่งในคนประหลาด
คนพวกนี้เกิดมาอย่างอภิสิทธิ์ชน

527
00:41:05,048 --> 00:41:08,719
แต่ไม่พอใจกับ
ข้อได้เปรียบที่ได้มาตั้งแต่เกิด

528
00:41:08,719 --> 00:41:13,348
เป็นคนที่แง่หนึ่ง
คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่นในสังคม

529
00:41:13,348 --> 00:41:17,311
แต่อีกแง่
ก็โทษที่สังคมทําให้เขารู้สึกแบบนั้น

530
00:41:17,311 --> 00:41:19,479
ผมว่าเขาขัดแย้งในตัวเอง

531
00:41:27,279 --> 00:41:33,535
ตอนผมไปมอสโกเมื่อปีค.ศ. 1988

532
00:41:34,828 --> 00:41:39,917
ไปงานเลี้ยงที่จัดโดย
สหภาพนักเขียนโซเวียต

533
00:41:41,126 --> 00:41:42,753
("เดอะ ฟิลบี ไฟล์"
โดย เกนริค โบโรวิก)

534
00:41:42,753 --> 00:41:45,547
มีนักเขียนชื่อดังคนหนึ่ง
เกนริค โบโรวิก

535
00:41:46,673 --> 00:41:50,010
โบโรวิกเดินมาหาผมแล้วบอกว่า

536
00:41:50,010 --> 00:41:56,892
"เดวิด
ผมอยากให้คุณพบกับเพื่อนสนิทผม

537
00:41:56,892 --> 00:41:58,810
แฟนพันธุ์แท้งานเขียนของคุณ

538
00:42:00,812 --> 00:42:02,022
คิม ฟิลบี"

539
00:42:02,022 --> 00:42:06,068
ผมตอบแบบไม่ชอบใจเอาเสียเลยว่า

540
00:42:07,236 --> 00:42:11,114
ผมกําลังจะมีนัดทานข้าว
กับเอกอัครราชทูตอังกฤษ

541
00:42:12,199 --> 00:42:17,746
ผมไม่เห็นภาพตัวเอง
ทานข้าวกับผู้แทนพระองค์คืนหนึ่ง

542
00:42:17,746 --> 00:42:20,541
แล้วคืนต่อมา
ก็ทานข้าวกับคนที่ทรยศพระองค์

543
00:42:20,541 --> 00:42:24,461
ผมคิดว่าปีศาจมีอยู่จริง

544
00:42:27,422 --> 00:42:33,220
คน ๆ หนึ่งที่หลับหูหลับตา
รับใช้สตาลินมาอย่างยาวนาน

545
00:42:33,762 --> 00:42:38,350
{\an8}การที่เขารับใช้คนพรรค์นั้น
อุดมการณ์แบบนั้น

546
00:42:39,184 --> 00:42:41,770
{\an8}ลัทธิคอมมิวนิสต์โซเวียต
ผมไม่อาจทําความเข้าใจได้

547
00:42:42,604 --> 00:42:45,190
เขารู้ดีกว่าใคร
ว่าตัวเองกําลังทําอะไรอยู่

548
00:42:49,111 --> 00:42:53,615
เขาติดใจการเสพติด
และความสนุกที่ได้หักหลัง

549
00:42:53,615 --> 00:42:57,661
ความรู้สึกที่ได้ยุยงทั้งสองฝ่าย

550
00:42:57,661 --> 00:43:02,165
ที่ตัวเองได้เป็นจุดศูนย์กลาง
ได้เล่นอยู่กับความเป็นความตาย

551
00:43:02,165 --> 00:43:05,085
สุดท้ายแล้วก็ไม่เกี่ยว
กับอุดมการณ์สักเท่าไหร่หรอก

552
00:43:05,085 --> 00:43:06,712
อาจจะเริ่มด้วยอุดมการณ์

553
00:43:06,712 --> 00:43:09,339
หลังจากนั้นก็เป็นการเสพติด
การทรยศหักหลัง

554
00:43:09,965 --> 00:43:12,926
สมมติคุณฝากแมว
ให้เขาเลี้ยงสักสองอาทิตย์

555
00:43:12,926 --> 00:43:15,012
สุดท้ายเดี๋ยวเขาก็หักหลังแมว

556
00:43:23,854 --> 00:43:27,983
ลึก ๆ แล้วผมเข้าใจฟิลบี

557
00:43:30,027 --> 00:43:31,987
ความรู้สึกล่อตาล่อใจ

558
00:43:34,698 --> 00:43:38,160
ที่ชวนให้คุณหันหลังให้กับ
ทุกสิ่งที่ถูกพร่ําสอนมา

559
00:43:38,160 --> 00:43:39,703
แล้วเลือกทางเดินของตัวเอง

560
00:43:40,746 --> 00:43:43,624
ผมเข้าใจว่ามันเกิดกับฟิลบีได้ยังไง

561
00:43:44,666 --> 00:43:47,878
เพราะผมก็เคยรู้สึก
ขอบคุณพระเจ้าที่ผมไม่เลือกทางนั้น

562
00:43:47,878 --> 00:43:52,549
แต่ครั้งหนึ่งในชีวิต
ผมเคยยืนอยู่ตรงทางแยกเช่นกัน

563
00:43:52,549 --> 00:43:55,552
ผมอาจกลายเป็น
คนเลวทรามสุด ๆ ไปเลยก็ได้

564
00:43:55,552 --> 00:43:59,056
เดชะบุญที่ผมเจอทางปลดปล่อย
สัญชาตญาณโจรของตัวเอง

565
00:43:59,056 --> 00:44:00,891
{\an8}(นักเขียนมีหน้าที่ขโมยจากชีวิตจริง)

566
00:44:00,891 --> 00:44:04,520
{\an8}นักเขียนเป็นคนแปลก
พวกเขาไม่ค่อยเหมือนคนอื่น

567
00:44:05,103 --> 00:44:09,399
{\an8}วิธีการสร้างสรรค์ของพวกเขา
เป็นวิธีการของคนที่เปล่าเปลี่ยว

568
00:44:09,399 --> 00:44:12,319
ที่หยิบยืม
ฉกฉวยประสบการณ์นู่นนี่นั่น

569
00:44:12,319 --> 00:44:15,948
เอามาปะติดปะต่อกัน
สร้างเป็นพัสดุชิ้นหนึ่งก็ว่าได้

570
00:44:15,948 --> 00:44:17,908
แล้วเอามาเสนอต่อหน้าสาธารณชน

571
00:44:17,908 --> 00:44:19,826
จะว่าเขาเป็นนักมายากลก็ได้นะ

572
00:44:19,826 --> 00:44:22,371
แล้วถ้าคนเอาแต่จ้อง
หาวิธีเล่นกลของเขา

573
00:44:22,371 --> 00:44:24,748
กลนั้นก็หมดสนุก

574
00:44:27,125 --> 00:44:32,172
ผมว่าการเขียน
เหมือนการเดินทางเพื่อค้นหาตัวเอง

575
00:44:32,172 --> 00:44:35,926
บุคลิกของตัวละคร
การเปิดตัว ตัวตนของตัวละคร

576
00:44:35,926 --> 00:44:37,386
ความปรารถนาของพวกเขา

577
00:44:37,386 --> 00:44:40,848
พวกเขามีตัวตนขึ้น
บนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า

578
00:44:40,848 --> 00:44:43,475
แล้วก็เผยตัวตนของผม
ให้ผมรู้อยู่หน่อย ๆ

579
00:44:43,475 --> 00:44:46,061
{\an8}("ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย")

580
00:44:46,061 --> 00:44:49,022
{\an8}ตอนที่เขียนตัวละครจอร์จ สไมลีย์

581
00:44:49,022 --> 00:44:52,192
แน่นอนว่าผมเขียนถึง
พ่อในอุดมคติที่ผมไม่เคยได้มี

582
00:44:55,779 --> 00:44:58,365
เป็นความพยายามเรียนรู้ตัวเอง

583
00:44:59,700 --> 00:45:03,245
ค่อย ๆ รู้จักตัวเอง
ทีละนิดระหว่างทาง

584
00:45:03,245 --> 00:45:05,330
ผมไม่เคย
เข้ารับการวิเคราะห์ด้านจิตใจ

585
00:45:05,330 --> 00:45:10,210
กลัวว่าถ้ารู้สิ่งที่ซ่อนไว้ในตัวเอง
จะทําให้เขียนหนังสือไม่ได้อีกต่อไป

586
00:45:15,632 --> 00:45:18,427
คุณรู้อะไรเกี่ยวกับ
ตัวเองจากตัวละครบิล เฮย์ดอนบ้าง

587
00:45:20,846 --> 00:45:24,516
เป็นสิ่งที่รู้อยู่ก่อนแล้ว

588
00:45:24,516 --> 00:45:26,977
และรู้ว่าฟิลบีก็มีสิ่งนี้เช่นกัน

589
00:45:27,519 --> 00:45:31,398
น่าจะพอเข้าใจได้อยู่แล้วว่า
เฮย์ดอนถอดแบบมาจากฟิลบีประมาณหนึ่ง

590
00:45:31,398 --> 00:45:34,401
มันคือสัญชาตญาณ
ที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวผม

591
00:45:34,401 --> 00:45:38,030
ซึ่งผมไม่เคยเปิดเผย
ใช้มัน หรือพ่ายแพ้ต่อมัน

592
00:45:38,030 --> 00:45:43,619
มันคือการเป็นราชาแห่งโลกใบนี้
ซึ่งเฮย์ดอนคิดว่าตัวเองเป็นเช่นนั้น

593
00:45:43,619 --> 00:45:49,541
มีจุดหนึ่งที่
ความสุขที่ได้อยู่ในโลกของสายลับ

594
00:45:49,541 --> 00:45:52,419
ได้ใกล้ชิดกับสิ่งที่กําลังเกิดขึ้น

595
00:45:52,419 --> 00:45:54,838
{\an8}ทําให้ผมรู้สึกปิติยินดีเหลือล้น

596
00:45:54,838 --> 00:45:56,006
{\an8}("เฟาสต์" กํากับโดย
ฟรีดริช วิลเฮล์ม มูร์เนา)

597
00:45:56,924 --> 00:46:01,678
ลึก ๆ แล้วนี่คือความจริงของโลกใบนี้
มันคือการขายวิญญาณให้ปีศาจ

598
00:46:17,945 --> 00:46:21,365
"สิ่งที่ยึดเหนี่ยวโลกใบนี้
ไว้ด้วยกัน" คือประโยคที่ว่า

599
00:46:22,449 --> 00:46:29,081
(สิ่งที่ยึดเหนี่ยว
โลกใบนี้ไว้ด้วยกัน)

600
00:46:29,081 --> 00:46:30,207
("เดอะ ซีเคร็ต พิลกริม")

601
00:46:30,207 --> 00:46:34,378
มีประโยคที่แสนสิ้นหวัง
ในหนังสือ "เดอะ ซีเคร็ต พิลกริม"

602
00:46:34,378 --> 00:46:36,797
"ได้รู้ว่าถึงที่สุดแล้ว"

603
00:46:37,881 --> 00:46:39,716
"มันไม่มีอะไรเลย" ใช่แล้ว

604
00:46:39,716 --> 00:46:43,136
เราเชื่อว่ามีเบื้องบน

605
00:46:43,136 --> 00:46:45,848
ที่คอยกําหนดนโยบาย

606
00:46:45,848 --> 00:46:48,600
ผมว่ามันถูกอ้างไปเรื่อย

607
00:46:48,600 --> 00:46:51,186
วันต่อวัน ชั่วโมงต่อชั่วโมงเลย

608
00:46:51,186 --> 00:46:52,771
ประวัติศาสตร์ช่างยุ่งเหยิง

609
00:46:52,771 --> 00:46:58,861
ประวัติศาสตร์ยุ่งเหยิงจริง
เลยทําให้เราได้แต่คิด

610
00:46:58,861 --> 00:47:01,613
อย่างที่ผมทําอยู่ตลอด
ด้วยความไร้เดียงสา

611
00:47:02,364 --> 00:47:08,745
ว่ามันมีความลับอันยิ่งใหญ่
ซ่อนอยู่เบื้องหลังการกระทําของมนุษย์

612
00:47:08,745 --> 00:47:09,830
ไม่มีสักหน่อย

613
00:47:15,669 --> 00:47:17,629
{\an8}("สไมลีย์ส พีเพิล" บีบีซี
กํากับโดย ไซมอน แลงตัน)

614
00:47:17,629 --> 00:47:22,759
{\an8}"'การสอดแนมไม่มีวันสิ้นสุด'
สไมลีย์กล่าวขึ้นเรียบ ๆ

615
00:47:25,804 --> 00:47:31,351
'ไม่มีอาชีพไหนไร้เหตุผล
ได้เท่าอาชีพที่นายเลือกอีกแล้ว

616
00:47:34,521 --> 00:47:39,276
{\an8}นายจะได้รับมอบหมายมากที่สุด
ก็ตอนที่ไร้ประสบการณ์

617
00:47:41,195 --> 00:47:45,199
พอถึงตอนที่เป็นงาน
ก็ไม่มีใครส่งนายไปไหนง่าย ๆ

618
00:47:45,199 --> 00:47:48,202
โดยไม่ห้อยป้ายชื่อและค่าตัวหรา

619
00:47:53,999 --> 00:47:59,463
นักกีฬาที่อายุมากรู้ดีว่า
เล่นได้ดีที่สุดตอนแข็งแรงที่สุด

620
00:48:02,883 --> 00:48:05,969
แต่สายลับเมื่อเก่งสุด ๆ
จะไม่ได้ออกภาคสนาม

621
00:48:10,599 --> 00:48:13,644
พออายุได้ประมาณหนึ่ง

622
00:48:15,896 --> 00:48:17,856
นายก็ต้องการคําตอบ'

623
00:48:21,401 --> 00:48:25,155
'นายอยากรู้แผนการทั้งหมด
ที่เบื้องบนวางไว้

624
00:48:26,532 --> 00:48:30,244
ที่บอกว่าใครกําหนดชีวิตนาย
และทําไปเพื่ออะไร

625
00:48:39,419 --> 00:48:41,672
ปัญหาอยู่ที่ว่าในตอนนั้นเอง

626
00:48:41,672 --> 00:48:44,466
นายคือคนที่รู้ดีที่สุด

627
00:48:46,885 --> 00:48:49,930
ว่าเบื้องบนไม่ได้มีแผนอะไรเลย'"

628
00:48:59,940 --> 00:49:04,528
ตอนอ่านผมเข้าใจว่า
นี่พูดถึงการดํารงอยู่ของชีวิต

629
00:49:05,445 --> 00:49:10,450
เบื้องบนคือตัวเราเองใช่มั้ย
ตัวเราเองว่างเปล่าใช่มั้ย

630
00:49:13,370 --> 00:49:17,457
ในกรณีของผมก็ใช่
แต่ผมพูดแทนคนอื่นไม่ได้นะ

631
00:49:23,589 --> 00:49:27,384
ผมว่าเราทุกคน
ใช้ชีวิตส่วนหนึ่งแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ

632
00:49:27,384 --> 00:49:32,556
ไม่ว่าจะกับเจ้านาย กับครอบครัว
กับภรรยา หรือกับลูก ๆ ก็ตาม

633
00:49:33,807 --> 00:49:36,810
เรามักจะแสดงท่าที
ที่เราเห็นว่าเหมาะสม

634
00:49:36,810 --> 00:49:39,229
อาจแค่ในแง่สติปัญญา
แต่ไม่ได้รู้สึกไปด้วย

635
00:49:40,981 --> 00:49:43,358
เราแทบไม่รู้จักตัวตนของเราเลย

636
00:49:44,234 --> 00:49:46,820
สายลับสําหรับผม

637
00:49:46,820 --> 00:49:50,866
คือผู้ที่สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้
อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

638
00:49:50,866 --> 00:49:55,704
เพื่อแสดงออกถึง
สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในสังคม

639
00:49:55,704 --> 00:49:57,998
{\an8}(เราทุกคนเป็นสายลับอยู่หน่อย ๆ)

640
00:49:57,998 --> 00:50:02,669
("นักเขียนนิยายสายลับ
ที่ยอดเยี่ยมแห่งยุค อาจจะตลอดกาล")

641
00:50:05,797 --> 00:50:08,884
ประสบการณ์ที่ได้
จากการอ่านงานของเลอ คาร์เร คือ

642
00:50:08,884 --> 00:50:12,971
"นี่ผมอยู่ในโลกของนิยาย
หรืออยู่ในโลกแห่งความจริง

643
00:50:12,971 --> 00:50:16,225
หรืออยู่ในโลก
ที่ผสมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน"

644
00:50:21,313 --> 00:50:25,442
ผมไม่คิดว่าศิลปินคนไหน
ไม่ว่าจะนักเขียน

645
00:50:25,442 --> 00:50:28,070
จิตรกร หรือใครก็ตาม

646
00:50:28,862 --> 00:50:32,950
ผมไม่คิดว่าเขาจําเป็นต้อง
อธิบายงานของตัวเองจนหมดเปลือก

647
00:50:32,950 --> 00:50:37,079
ถ้าคุณรู้สึกมีคําถามขึ้นในใจ
หมายความว่าคุณกําลังสนุกอยู่กับมัน

648
00:50:37,079 --> 00:50:39,831
ผมลองพยายามผ่านบทสนทนานี้

649
00:50:39,831 --> 00:50:44,378
ที่จะอธิบายขั้นตอน
การแยกบางส่วนออกจากชีวิตจริง

650
00:50:44,378 --> 00:50:46,964
ผมตั้งใจเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง

651
00:50:47,923 --> 00:50:49,466
เรื่อง "อะ เพอร์เฟกต์ สปาย"...

652
00:50:50,634 --> 00:50:52,261
{\an8}("อะ เพอร์เฟกต์ สปาย" บีบีซี
กํากับโดย ปีเตอร์ สมิธ)

653
00:50:52,261 --> 00:50:57,140
{\an8}ซึ่งสะท้อน
สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกับตัวเอง

654
00:50:58,058 --> 00:51:02,938
รอนนีคือริค ผมคือแมกนัส

655
00:51:04,022 --> 00:51:07,234
ผมไม่สามารถเจาะจงให้คุณได้ว่า

656
00:51:07,234 --> 00:51:13,282
ตรงจุดไหนที่
ความจริงถูกเล่าผ่านมาเป็นนิยาย

657
00:51:15,033 --> 00:51:19,997
ผมอยากย้อนกลับไป
ถึงสิ่งที่ผมพูดไว้ตอนต้น

658
00:51:19,997 --> 00:51:23,959
"ผมใช้ชีวิตในโลกจินตนาการ
แล้วดึงเอาสิ่งต่าง ๆ เข้ามา"

659
00:51:26,420 --> 00:51:28,630
{\an8}(ปริญญาจากออกซ์ฟอร์ด)

660
00:51:30,716 --> 00:51:32,718
(หน่วยข่าวกรอง)

661
00:51:35,304 --> 00:51:38,682
มันมีความสันโดษในแง่ที่ว่า

662
00:51:39,391 --> 00:51:42,019
{\an8}คุณไม่ได้แบ่งปันความคิดกับใคร

663
00:51:44,021 --> 00:51:48,817
คุณสร้างอะไรขึ้นอย่างลับ ๆ
จากสิ่งที่คุณเห็นรอบตัว

664
00:51:48,817 --> 00:51:50,319
(เลียนแบบริคอย่างไม่รู้ตัว)

665
00:51:50,319 --> 00:51:56,200
โลกจินตนาการที่เป็นเหตุเป็นผล
ที่จัดระเบียบความวุ่นวาย

666
00:51:56,200 --> 00:51:58,202
ผมว่ามันเป็นขั้นตอนธรรมดามาก ๆ

667
00:51:58,202 --> 00:52:00,495
สมมติผมเป็นจิตรกร
ก็คงรู้สึกแบบนี้แหละ

668
00:52:00,495 --> 00:52:02,497
ผมจะหยิบเอาแสง เอาหน้าต่าง

669
00:52:02,497 --> 00:52:07,503
มาสร้างเป็นภาพที่
สะท้อนสิ่งที่ผมรู้สึกอยู่ในตอนนี้

670
00:52:09,421 --> 00:52:13,675
ผมกําลังจะถามเลยว่า
รู้สึกอะไรอยู่ตอนนี้ ไร้สาระไปมั้ย

671
00:52:13,675 --> 00:52:15,761
เออร์รอล ผมรู้สึกสบายมาก ๆ

672
00:52:15,761 --> 00:52:20,807
ผมสนุกกับ
การได้คุยเรื่องที่ไม่เคยพูดถึง

673
00:52:20,807 --> 00:52:26,271
ผมมองว่าด้วยวัยขนาดนี้
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว

674
00:52:26,271 --> 00:52:30,192
ผมตั้งใจว่าจะไม่โกหก
จะไม่ปรุงแต่งอะไร

675
00:52:30,192 --> 00:52:33,111
ไม่คิดแม้แต่
จะแก้ต่างให้ตัวเองด้วยซ้ํา

676
00:52:33,111 --> 00:52:36,406
เพราะไม่รู้ว่าถูกกล่าวหาอะไรบ้าง

677
00:52:40,619 --> 00:52:44,289
"เซอร์แมกนัส คุณเคยทรยศผมในอดีต

678
00:52:45,207 --> 00:52:48,752
ยิ่งไปกว่านั้นคุณยังทรยศตัวเอง

679
00:52:48,752 --> 00:52:52,881
คุณโกหกแม้ในขณะที่กําลังพูดความจริง

680
00:52:52,881 --> 00:52:57,219
คุณมีทั้งความจงรักภักดี
และความสเน่หา

681
00:52:57,219 --> 00:53:00,180
- แต่มีให้กับอะไร หรือใครกัน"
- อะไร หรือใคร

682
00:53:00,764 --> 00:53:02,349
ผมไม่รู้

683
00:53:02,349 --> 00:53:04,309
หวังว่าคุณคงจะบอกผมได้ในสักวัน

684
00:53:06,019 --> 00:53:12,234
ที่ผมพยายามจะบอกคุณ เซอร์แมกนัส
คุณคือสายลับที่สมบูรณ์แบบ

685
00:53:12,234 --> 00:53:13,360
(เซอร์แมกนัส)

686
00:53:21,493 --> 00:53:25,622
ตัวละครจะใช้ไม่ได้จริง
ถ้าไม่มีความเป็นตัวคุณอยู่ในนั้น

687
00:53:27,583 --> 00:53:29,418
มันก็เป็นแค่หน้ากระดาษ

688
00:53:30,878 --> 00:53:34,673
ผมให้เสียงตัวละครที่เขียน
อ่านออกเสียงคําพูดของพวกเขา

689
00:53:36,049 --> 00:53:38,552
ลักษณะการพูดจาของตัวละคร
เป็นสิ่งที่สําคัญมาก

690
00:53:38,552 --> 00:53:43,182
หลังจากนั้นพวกเขาก็บอกคุณได้แล้วว่า
พวกเขาแต่งตัวยังไง เคลื่อนไหวยังไง

691
00:53:43,182 --> 00:53:44,975
(อลาส พิมไม่มี...)

692
00:53:44,975 --> 00:53:46,810
(หลายสัปดาห์ผ่านไป)

693
00:53:46,810 --> 00:53:50,230
(ปีแย่ ๆ ของแอกเซล
พิมให้เงินเขา 1,000 ปอนด์)

694
00:53:50,230 --> 00:53:54,484
(คราวนี้พิมได้รับ...)

695
00:53:54,484 --> 00:53:56,987
(เวียนนาช่วยเขาไว้)

696
00:53:56,987 --> 00:54:00,699
ตัวละครค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้น
ในขณะที่คุณเขียน

697
00:54:00,699 --> 00:54:03,285
(ค่าเรียนภาษาเช็ก ไม่มีแอกเซลเลย)

698
00:54:03,285 --> 00:54:04,620
{\an8}("อะ เพอร์เฟกต์ สปาย")

699
00:54:04,620 --> 00:54:07,039
{\an8}แล้วตัวละครหนึ่งก็ค่อย ๆ
ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งก็คือคุณนั่นเอง

700
00:54:09,750 --> 00:54:12,461
สัญชาตญาณธรรมชาติของผม
เมื่อเจอกับผู้คน

701
00:54:12,461 --> 00:54:15,506
คือคิดว่าบุคลิกนี้ทําอะไรได้บ้าง

702
00:54:15,506 --> 00:54:18,675
ผมใส่สิ่งต่าง ๆ
ที่พวกเขาไม่มีด้วยซ้ําลงไป

703
00:54:18,675 --> 00:54:23,138
พอเสร็จกระบวนการแล้ว
ลักษณะเหล่านั้นอาจหายไปหมดเลยก็ได้

704
00:54:23,847 --> 00:54:26,225
แต่นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราว

705
00:54:28,769 --> 00:54:31,855
จากนั้นผมก็วิเคราะห์ว่า
คนพวกนี้ต้องการอะไร

706
00:54:32,856 --> 00:54:38,403
จากความชอบที่แตกต่างกัน
คุณก็ได้ความขัดแย้ง

707
00:54:38,987 --> 00:54:43,158
คุณเขียนไว้ว่า
"แมวนั่งบนพรม ไม่ถือเป็นเรื่องราว

708
00:54:43,158 --> 00:54:46,495
แต่แมวนั่งบนพรมของหมา อันนี้ใช่"

709
00:54:46,495 --> 00:54:47,579
ถูกต้อง

710
00:54:47,579 --> 00:54:50,290
ผมเขียนเวอร์ชันเลอ คาร์เรไว้ด้วย

711
00:54:51,375 --> 00:54:56,046
"แมวทรยศหมา
ด้วยการนั่งบนพรมของหมา"

712
00:54:56,046 --> 00:54:58,298
แมวเป็นสายลับหรือเปล่า

713
00:55:00,676 --> 00:55:05,013
{\an8}(จอห์น เลอ คาร์เร
ปรมาจารย์นิยายสายลับ)

714
00:55:09,268 --> 00:55:13,564
{\an8}(ชายลึกลับแห่งเกมการสอดแนม)

715
00:55:16,775 --> 00:55:20,070
{\an8}ทําไมแนวคิดการทรยศหักหลัง
ถึงสําคัญกับคุณนัก

716
00:55:20,070 --> 00:55:22,406
{\an8}(พ่อที่ไม่ดีพร้อม
ที่มาของ "อะ เพอร์เฟกต์ สปาย")

717
00:55:22,406 --> 00:55:25,492
{\an8}ต้องเล่ากันยาวเลย

718
00:55:28,912 --> 00:55:33,417
ไม่มีความจริงในวัยเด็กของผม
มีแค่การแสดง

719
00:55:37,129 --> 00:55:42,467
จากการสังเกต
ผมรู้สึกว่าสิ่งที่คนพูดออกมา

720
00:55:42,467 --> 00:55:44,636
ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคิดอยู่ภายใน

721
00:55:44,636 --> 00:55:48,849
จําให้ได้สิว่าในทุกหน่วยข่าวกรอง

722
00:55:48,849 --> 00:55:51,685
ที่ผมไปประจําแบบไม่ได้เรื่องได้ราว

723
00:55:51,685 --> 00:55:54,062
{\an8}(เบอร์เจส และแมคลีน
เรื่องเล่าเต็ม ๆ จากข้างในรัสเซีย)

724
00:55:54,062 --> 00:55:55,898
{\an8}มีการทรยศหักหลังกันมาหลายสิบปีแล้ว

725
00:55:55,898 --> 00:55:58,734
{\an8}คุณได้แต่สงสัยว่าใครจะเป็นรายต่อไป

726
00:56:02,821 --> 00:56:09,828
มีผู้แทนจริงจังจากสหรัฐฯ
มาที่หน่วยความมั่นคงอังกฤษ

727
00:56:09,828 --> 00:56:13,373
มาจัดการพวกเรา
และกําจัดพวกคอมมิวนิสต์ในองค์กร

728
00:56:13,373 --> 00:56:16,543
มีชายคนหนึ่งโผล่มา

729
00:56:17,044 --> 00:56:20,130
แสดงตัวว่ามีอํานาจหน้าที่

730
00:56:20,130 --> 00:56:22,716
แล้วก็บอกว่า "มาดื่มอะไรกันหน่อยมา"

731
00:56:23,884 --> 00:56:27,930
เขามีกําแพงประหลาด
ที่มีนกเป็น ๆ อยู่ข้างหลังนั้น

732
00:56:28,639 --> 00:56:30,933
บินโฉบไปมาอยู่เงียบ ๆ

733
00:56:35,646 --> 00:56:37,940
เขาเป็นเหมือนตัวตลกถ้าจะให้พูด

734
00:56:37,940 --> 00:56:41,693
คงเป็นนักวิเคราะห์
นักจิตวิทยาอะไรทํานองนี้

735
00:56:41,693 --> 00:56:46,073
เขาจะถามคําถามแบบโง่ ๆ ออกแนวคุณครู

736
00:56:46,073 --> 00:56:48,033
"มีความสุขกับภรรยาดีใช่มั้ยเรา"

737
00:56:48,033 --> 00:56:52,079
พวกเราทุกคนถูกสอบสวน
ว่าอาจเป็นสายลับคอมมิวนิสต์

738
00:56:54,331 --> 00:56:59,795
ที่ตลกในกรณีของผมคือ
หน่วยงานความมั่นคง

739
00:56:59,795 --> 00:57:04,633
ให้ผมเข้าร่วมกลุ่มคอมมิวนิสต์
ที่มหาวิทยาลัยของผมที่ออกซ์ฟอร์ด

740
00:57:07,970 --> 00:57:11,598
มีคนมารับและเชิญไปที่สถานทูตโซเวียต

741
00:57:11,598 --> 00:57:14,810
ให้นั่งดูหนังโฆษณาชวนเชื่อ
"แบทเทิลชิป โปเตมกิน" ไปหกรอบได้

742
00:57:14,810 --> 00:57:17,229
เขาเอาวอดก้ามาให้ดื่มจนสลบไปเลย

743
00:57:17,855 --> 00:57:19,231
หนังดีนะ

744
00:57:19,231 --> 00:57:22,484
ก็ดีแหละ แต่จบไม่ดี

745
00:57:23,735 --> 00:57:27,197
{\an8}("แบทเทิลชิป โปเตมกิน"
กํากับโดย เซียร์เกย์ ไอเซนสไตน์)

746
00:57:34,371 --> 00:57:39,501
อย่าบอกนะว่า
อยากเป็นสายลับสองหน้าตั้งแต่แรกเลย

747
00:57:40,085 --> 00:57:41,253
ใช่แล้ว

748
00:57:41,253 --> 00:57:44,840
เป็นความคิดที่ตื่นเต้นดีในตอนนั้น

749
00:57:44,840 --> 00:57:47,092
สองหน้าด้วย
ไม่ใช่สายลับธรรมดา...

750
00:57:47,092 --> 00:57:49,928
มันเกิดขึ้นเป็นประจํา
ในทุกหน่วยงานความมั่นคง

751
00:57:49,928 --> 00:57:52,556
และหน่วยต่อต้านการจารกรรม

752
00:57:52,556 --> 00:57:57,060
คุณเสนอคนให้ฝ่ายคัดเลือกดู

753
00:57:57,060 --> 00:58:01,690
แล้วหวังว่าเขาจะรับคนนั้น
เพื่อที่คนนั้นจะได้เป็นเด็กของคุณ

754
00:58:01,690 --> 00:58:06,445
เป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ

755
00:58:10,240 --> 00:58:13,076
เหตุการณ์ครั้งนั้นนํา
ความสัมพันธ์อันแสนเจ็บปวดมาให้ผม

756
00:58:13,076 --> 00:58:18,957
{\an8}และหัวหน้าแบบลับ ๆ ของกลุ่ม
คอมมิวนิสต์ที่ออกซ์ฟอร์ดในขณะนั้น

757
00:58:18,957 --> 00:58:22,794
{\an8}สแตนลีย์ มิตเชล ผู้บริสุทธิ์

758
00:58:24,046 --> 00:58:25,297
{\an8}("อะ เพอร์เฟกต์ สปาย")

759
00:58:25,297 --> 00:58:29,343
{\an8}เราเรียนเอกเดียวกัน
เขาเรียนภาษารัสเซียและเยอรมัน

760
00:58:30,552 --> 00:58:32,846
เขาเป็นคนรัสเซียนเชื้อสายยิว

761
00:58:35,098 --> 00:58:38,227
เราไปเที่ยวด้วยกัน
ช่วงวันหยุดที่ดอร์เซ็ต

762
00:58:38,227 --> 00:58:41,480
เขามีรายชื่อนักศึกษาทุกคน

763
00:58:41,480 --> 00:58:45,651
ที่เป็นสมาชิก
พรรคคอมมิวนิสต์ในขณะนั้น

764
00:58:46,860 --> 00:58:51,323
ภารกิจที่หน่วยความมั่นคงให้ผมทํา
คือระบุตัวคนเหล่านั้น

765
00:58:52,908 --> 00:58:57,788
แน่นอนว่ามันแย่มาก
ผมหักหลังสแตนลีย์

766
00:59:02,042 --> 00:59:07,381
ถึงตอนนี้ผมจะอับอาย
และหวาดกลัวต่อการกระทําของตัวเอง

767
00:59:07,381 --> 00:59:10,175
ผมยังคงเชื่อว่า
นั่นเป็นสิ่งที่ต้องทํา

768
00:59:10,175 --> 00:59:14,972
หลายปีต่อมา สแตนลีย์ก็เดาได้ง่าย ๆ

769
00:59:14,972 --> 00:59:16,890
ว่าผมคือคนที่หักหลังเขา

770
00:59:16,890 --> 00:59:21,270
เขาโกรธมาก
"แกนั่นเอง ไอ้คนทรยศ ไอ้สารเลว

771
00:59:22,980 --> 00:59:27,484
ทําแบบนี้ได้ยังไง
ทําไมถึงชั่วช้าได้ขนาดนี้"

772
00:59:29,403 --> 00:59:30,946
คุณตอบเขาว่าอะไร

773
00:59:31,947 --> 00:59:35,701
"ขอโทษนะสแตนลีย์
แต่นายเป็นสมาชิกขบวนการปฏิวัติ

774
00:59:35,701 --> 00:59:38,954
ซึ่งถูกมองว่า
เป็นภัยต่อความมั่นคงของประเทศ

775
00:59:38,954 --> 00:59:44,168
ณ ตอนนั้น
เราทําสงครามอยู่กับสหภาพโซเวียต

776
00:59:44,168 --> 00:59:45,919
นายก็แค่อยู่ผิดฝั่ง"

777
00:59:49,298 --> 00:59:51,925
จะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณอยู่ถูกฝั่ง

778
00:59:51,925 --> 00:59:55,762
- ไม่ใช่ว่าอยู่ผิดฝั่ง
- ไม่รู้หรอก ไม่มีทางรู้

779
00:59:57,556 --> 01:00:01,143
{\an8}("อะ เพอร์เฟกต์ สปาย")

780
01:00:06,732 --> 01:00:11,236
ทําไมลูกชายต้องฆ่าตัวตาย
ในเรื่อง "อะ เพอร์เฟกต์ สปาย"

781
01:00:13,280 --> 01:00:14,781
{\an8}(แมรี่ไม่ได้ยินเสียงปืน)

782
01:00:14,781 --> 01:00:18,911
{\an8}ประการแรกเลยเขารู้ว่า
สถานะสายลับสองหน้าถูกเปิดเผยแล้ว

783
01:00:22,247 --> 01:00:25,125
ในโลกแห่งความเป็นจริง
เขาอาจจะต่อรองได้แหละ

784
01:00:25,751 --> 01:00:28,337
ผมว่าเขาคงรู้สึกว่า
ไม่สามารถทนมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

785
01:00:29,922 --> 01:00:34,051
เขาอับอายต่อลูก ๆ ของเขา

786
01:00:36,011 --> 01:00:38,555
รอนนีเคยรู้สึกผิดบ้างมั้ย

787
01:00:39,348 --> 01:00:40,682
คิดว่าไม่นะ

788
01:00:40,682 --> 01:00:44,603
ผมเคยแอบได้ยินเขา
พูดอย่างนั้นอยู่ครั้งหนึ่ง

789
01:00:45,562 --> 01:00:47,689
กับแม่เลี้ยงคนแรกของผม

790
01:00:49,066 --> 01:00:52,402
ร้องห่มร้องไห้ว่าจะไม่ทําอย่างนี้อีก

791
01:00:52,903 --> 01:00:54,446
ไม่รู้เหมือนกันว่า
เขาเคยรู้สึกผิดบ้างมั้ย

792
01:00:54,446 --> 01:00:57,282
ไม่รู้ว่า
เขาทนใช้ชีวิตแบบนั้นได้ยังไง

793
01:00:57,282 --> 01:01:01,036
ใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องเพ้อฝัน

794
01:01:01,036 --> 01:01:04,998
ซึ่งอาจไม่ได้ตั้งใจ
จะทําผิดกฎหมายแต่แรก

795
01:01:04,998 --> 01:01:08,293
แต่ก็เหมือนการเขียนนิยาย

796
01:01:08,293 --> 01:01:12,506
เขาอาจจะได้ยินประโยคหนึ่ง

797
01:01:12,506 --> 01:01:16,176
หรือเห็นเบาะแสอะไรบางอย่างจากผู้คน

798
01:01:16,718 --> 01:01:19,429
ที่กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของแผนการ

799
01:01:25,644 --> 01:01:30,440
"ผมเดินผ่าน
ที่ดินรกร้างในเมืองเอ็กซิเตอร์

800
01:01:32,109 --> 01:01:35,195
จูงมือโอลีฟ แม่ของผม

801
01:01:35,904 --> 01:01:39,992
แม่ใส่ถุงมืออยู่
ผมเลยไม่ได้สัมผัสมือของแม่

802
01:01:39,992 --> 01:01:44,371
และเท่าที่จําได้
ก็ไม่เคยได้สัมผัสอยู่แล้ว

803
01:01:47,332 --> 01:01:51,879
สุดฝั่งของที่ดินรกร้าง
มีตึกทึบ ๆ ทึม ๆ ตั้งอยู่

804
01:01:51,879 --> 01:01:54,965
และหน้าต่างกรงเหล็ก
ของห้องข้างในที่ไม่ได้เปิดไฟ"

805
01:02:01,138 --> 01:02:03,640
"หนึ่งในหน้าต่างพวกนั้น

806
01:02:03,640 --> 01:02:08,770
พ่อผมยืนอยู่
เหมือนคุกในเกมเศรษฐีเลย

807
01:02:09,521 --> 01:02:12,733
ผมโบกมือให้รอนนีที่อยู่บนตึก

808
01:02:12,733 --> 01:02:15,569
รอนนีโบกมือกลับมา
เหมือนอย่างทุก ๆ ครั้ง"

809
01:02:16,320 --> 01:02:17,946
พ่อ พ่อ

810
01:02:20,282 --> 01:02:22,826
"โอลีฟจูงมือผมกลับไปที่รถ

811
01:02:22,826 --> 01:02:24,786
ผมรู้สึกดีใจสุด ๆ

812
01:02:27,247 --> 01:02:31,460
ไม่ใช่เด็กทุกคนที่จะได้อยู่กับแม่

813
01:02:31,460 --> 01:02:33,754
โดยขังพ่อไว้ในกรงได้"

814
01:02:40,093 --> 01:02:43,388
"แต่พ่อบอกว่า
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริง

815
01:02:43,388 --> 01:02:46,266
ความคิดที่ว่าผมเคยเห็นว่าอยู่ในคุก

816
01:02:46,266 --> 01:02:48,477
ทําให้เขาไม่พอใจมาก"

817
01:02:50,771 --> 01:02:54,149
เรื่องมโนทั้งนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ

818
01:02:54,816 --> 01:02:58,153
ทุกคนที่เคยติดคุกที่เอ็กซิเตอร์

819
01:02:58,153 --> 01:03:03,033
ต่างก็รู้ดีว่า
คุณไม่สามารถมองเห็นถนนได้จากห้องขัง

820
01:03:07,704 --> 01:03:09,206
"ผมเชื่อเขานะ

821
01:03:10,749 --> 01:03:12,709
ผมผิด เขาถูก

822
01:03:12,709 --> 01:03:15,879
เขาไม่เคยมายืนที่หน้าต่าง
ผมไม่เคยโบกมือให้เขา

823
01:03:16,463 --> 01:03:18,924
แต่ความจริงคืออะไร ความทรงจําคืออะไร

824
01:03:19,633 --> 01:03:21,260
เราน่าจะมีคํานิยามใหม่

825
01:03:21,260 --> 01:03:25,055
ให้กับการที่เรามองเหตุการณ์
ในอดีตที่ยังวนเวียนอยู่ในตัวเรา"

826
01:03:32,062 --> 01:03:36,483
ไม่ใช่ว่าผมจี้ถามนะ

827
01:03:37,609 --> 01:03:41,280
แต่พอดีสงสัยบางอย่างที่คุณเล่ามา

828
01:03:42,406 --> 01:03:45,492
และอยากจะถามเพิ่มเติม

829
01:03:46,410 --> 01:03:50,581
หรือนี่คือการสอบสวน
หรือผมกําลังหลอกตัวเองอยู่

830
01:03:52,374 --> 01:03:56,170
ผมไม่คิดว่าผู้สอบสวนหรือผู้สัมภาษณ์

831
01:03:56,170 --> 01:03:59,089
จะไม่ได้กําลังค้นหาตัวเองอยู่ด้วย

832
01:04:00,007 --> 01:04:03,343
ผมไม่คิดว่าเราจะทําความเข้าใจคนอื่น
ได้มากสักเท่าไหร่

833
01:04:04,970 --> 01:04:09,057
แต่เราสามารถจินตนาการตัวเขาขึ้นมา
แล้วพยายามเข้าใจมัน

834
01:04:15,689 --> 01:04:16,732
(บริษัท โพรแอคทีฟ จํากัด)

835
01:04:16,732 --> 01:04:22,529
คุณจ้างนักสืบเอกชน
มาสืบเรื่องพ่อของคุณ

836
01:04:23,780 --> 01:04:28,535
อ้วนผอมจอมซน ผมถามทนายของผม

837
01:04:28,535 --> 01:04:29,995
"จะหาคนพวกนี้ได้จากที่ไหน"

838
01:04:29,995 --> 01:04:32,664
เขาบอกว่า
"อย่าบอกพวกนี้แล้วกันว่าผมบอกคุณ...

839
01:04:32,664 --> 01:04:35,584
แต่คนพวกนี้เหี้ยมที่สุด
ที่ผมเคยรู้จักแล้ว

840
01:04:35,584 --> 01:04:38,295
ผมว่าจ้างพวกเขาด้วยเงินก้อนโต

841
01:04:38,295 --> 01:04:40,756
{\an8}(ถึงเดวิด
ขอบคุณที่สละเวลาเมื่อวานนี้)

842
01:04:40,756 --> 01:04:42,216
{\an8}(เพื่อพูดคุยถึงแนวทาง)

843
01:04:42,216 --> 01:04:44,676
พวกเขาไม่ค่อยได้อะไรสักเท่าไหร่

844
01:04:46,512 --> 01:04:50,807
(ขนาดตัวรอนนี
ร่างหนาสําหรับส่วนสูงของเขา)

845
01:04:50,807 --> 01:04:51,808
{\an8}(ข้อหาหนักที่เอ็กซิเตอร์)

846
01:04:51,808 --> 01:04:58,482
{\an8}แหล่งข้อมูลเกี่ยวกับอาชกรรมของรอนนี
และประวัติการเข้าคุกของเขา

847
01:04:58,482 --> 01:05:00,817
{\an8}คือหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น

848
01:05:00,817 --> 01:05:04,863
(สิ้นเนื้อประดาตัว)

849
01:05:04,863 --> 01:05:09,159
เขาโดนจําคุกสี่ปี
ข้อหาฉ้อโกงตั้งแต่หนุ่ม ๆ

850
01:05:09,159 --> 01:05:11,912
แล้วก็ถูกปล่อยตัวกลางคัน

851
01:05:11,912 --> 01:05:15,374
เพื่อมารับโทษโดยการใช้แรงงาน

852
01:05:15,374 --> 01:05:17,751
ผมเคยถามว่ามันแย่ขนาดไหน

853
01:05:17,751 --> 01:05:20,003
เขาบอกว่า
"พวกต่างด้าวเร่ร่อนคือเลวสุด"

854
01:05:20,003 --> 01:05:22,089
แล้วเขาก็เล่าเรื่องต่อยตี

855
01:05:22,089 --> 01:05:23,215
{\an8}("เดอะ เดดลี แอฟแฟร์"
กํากับโดย ซิดนีย์ ลูเมต)

856
01:05:23,215 --> 01:05:29,471
{\an8}รอนนีค่อนข้างบึกบึน
ผมว่าเขาคงเก่งเรื่องใช้กําลังพอตัว

857
01:05:32,599 --> 01:05:35,435
{\an8}(ตายแล้ว
รถบัสลอนดอนมาทําอะไรบนถนนทางหลวง)

858
01:05:35,435 --> 01:05:41,149
{\an8}ผมกําลังนั่งรถบัสลอนดอน
โปรโมตงานสัปดาห์อังกฤษอยู่ที่ชิคาโก

859
01:05:41,900 --> 01:05:45,445
แกล้งทําเป็นคุยโทรศัพท์
ในตู้โทรศัพท์สาธารณะ

860
01:05:45,445 --> 01:05:47,531
(ปลายสัปดาห์นี้ จอห์น เลอ คาร์เร
ออกเดินทางจากลอนดอน)

861
01:05:47,531 --> 01:05:50,075
(ไปคาร์สันเพื่อแจกลายเซ็น
หนังสือ "จารกรรมลับครั้งสุดท้าย")

862
01:05:50,075 --> 01:05:52,035
(และผลงานเล่มล่าสุด
"เดอะ ลุคกิ้ง กลาส วอร์")

863
01:05:52,035 --> 01:05:55,455
กงสุลอังกฤษเอาโทรเลขมาให้ผม

864
01:05:55,455 --> 01:05:59,251
{\an8}เขาได้มันมาจากสถานทูตในกรุงจาการ์ตา

865
01:05:59,251 --> 01:06:02,462
{\an8}(สถานทูตอังกฤษ จาการ์ตา
31 กรกฎาคม ค.ศ. 1965)

866
01:06:03,297 --> 01:06:08,594
เพื่อบอกว่ารอนนีถูกจับเข้าคุก
และต้องใช้เงินจํานวนมากพาตัวเขาออกมา

867
01:06:08,594 --> 01:06:10,929
ผมเต็มใจที่จะจ่ายมั้ย

868
01:06:10,929 --> 01:06:13,223
(กําไรงาม)

869
01:06:14,808 --> 01:06:17,936
จํานวนเงินไม่ได้มากอะไรขนาดนั้น
แต่ก็เจ็บปวดใจอยู่ดี

870
01:06:17,936 --> 01:06:20,314
เราพาเขาออกมาได้

871
01:06:20,314 --> 01:06:23,650
เราไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กันนานมาก
จนผมเอ่ยถึงครั้งหนึ่งและเขาบอกว่า

872
01:06:23,650 --> 01:06:26,236
"ไม่เท่าไหร่หรอกน่า
แค่โดนอัตราแลกเปลี่ยน"

873
01:06:26,236 --> 01:06:29,531
ตอนนี้เรารู้แล้วว่า
เขาพัวพันกับการค้าอาวุธ

874
01:06:29,531 --> 01:06:35,078
หลังอินโดนีเซียเพิ่งฟื้นตัวจาก
เหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ได้ไม่นาน

875
01:06:40,292 --> 01:06:44,213
เท่าที่จําได้
ครั้งสุดท้ายที่เขาติดคุก

876
01:06:44,213 --> 01:06:48,967
คือที่เรือนจําแห่งหนึ่งในซูริค

877
01:06:48,967 --> 01:06:50,928
จากการต้มตุ๋นโรงแรมหลายแห่ง

878
01:06:50,928 --> 01:06:53,847
เขาได้รับอนุญาตให้โทรศัพท์
แบบเก็บเงินปลายทางที่ผม

879
01:06:53,847 --> 01:06:58,060
"พ่อทนถูกขังคุกไม่ไหวแล้ว
เอาพ่อออกไปที"

880
01:06:59,186 --> 01:07:00,687
ได้เสียเงินอีกแล้ว

881
01:07:00,687 --> 01:07:04,942
ไม่ใช่จํานวนที่มากมายแต่มันเจ็บปวดใจ

882
01:07:06,360 --> 01:07:12,407
ผมยังคงฝันร้ายถึง
ชายร่างกํายําที่อยู่หลังลูกกรง

883
01:07:14,409 --> 01:07:17,246
สุดท้ายแล้ว
ผมไม่รู้หรอกว่าเขาติดคุกมาเท่าไหร่

884
01:07:18,455 --> 01:07:21,500
รวมกันน่าจะไม่เกินหกหรือเจ็ดปี

885
01:07:22,543 --> 01:07:26,171
แต่ไม่รู้ว่า
ผลกระทบที่เขาได้รับมันมากแค่ไหน

886
01:07:36,557 --> 01:07:38,809
รอนนียื่นฟ้องคุณด้วย

887
01:07:39,977 --> 01:07:45,566
ใช่แล้ว ผมให้สัมภาษณ์รายการในลอนดอน

888
01:07:47,067 --> 01:07:50,988
ผมไม่ยอมพูดว่า
ผมมีทุกวันนี้ได้เพราะเขา

889
01:07:52,865 --> 01:07:55,284
ผมไม่อยากยกความดีความชอบให้เขา

890
01:07:57,035 --> 01:08:00,205
ทําไมผมต้องบอกว่าผมได้ดีเพราะพ่อ

891
01:08:00,205 --> 01:08:06,503
ทั้งที่จริง ๆ
แล้วเขาอาจจะมีส่วนอยู่มาก

892
01:08:18,390 --> 01:08:20,767
ผมไม่เคยรู้สึกว่าที่ใดคือบ้าน

893
01:08:20,767 --> 01:08:23,228
แง่หนึ่งก็ถือว่าโชคดี

894
01:08:23,228 --> 01:08:25,229
ผมใช้ชีวิตอย่างเต็มที่

895
01:08:25,939 --> 01:08:29,484
ได้เข้าร่วมหลายสถาบัน
ได้เห็นสิ่งต่าง ๆ มากมาย

896
01:08:30,569 --> 01:08:33,947
ใช้ชีวิตมาหลายรูปแบบ
อย่างไม่ปกติเท่าไหร่นัก

897
01:08:33,947 --> 01:08:36,491
แต่ผมไม่รู้สึกว่าใช่ตัวตนของผมเลย

898
01:08:37,117 --> 01:08:41,705
ความรู้สึกสุดท้ายที่เหลืออยู่
คือการอยู่ตัวคนเดียว

899
01:08:41,705 --> 01:08:45,709
(เลอ คาร์เร ออกจารกรรมอีกครั้ง)

900
01:08:45,709 --> 01:08:47,169
(เลอ คาร์เร
อีกครั้งกับสุดยอดนิยายสายลับ)

901
01:08:47,169 --> 01:08:49,755
หรือพ่อคุณเจ็บใจกับความจริงที่ว่า

902
01:08:49,755 --> 01:08:54,009
คุณร่ํารวยและประสบความสําเร็จ
ขณะที่เขาไม่มีอะไรเลย

903
01:08:54,009 --> 01:08:56,220
(นิยายสายลับจับสายลับ
ของเลอ คาร์เร มาได้ถูกจังหวะ)

904
01:08:56,220 --> 01:08:57,513
ไม่รู้สิ

905
01:08:59,680 --> 01:09:05,562
ผลกระทบหลัก ๆ จากความสําเร็จของผม
ที่เกิดขึ้นกับตัวเขา

906
01:09:05,562 --> 01:09:08,273
คือเขารู้สึกว่าเขาก็มีสิทธิ์

907
01:09:08,273 --> 01:09:12,778
เขาซื้อหนังสือของผมจํานวนมาก
คงเชื่อไว้แต่ไม่ได้จ่ายเงิน

908
01:09:12,778 --> 01:09:15,113
เอามาเซ็น "จากพ่อของผู้แต่ง"

909
01:09:15,113 --> 01:09:17,115
เอามาเที่ยวแจกใครต่อใครไปทั่ว

910
01:09:17,115 --> 01:09:19,535
(ด้วยรัก จากพ่อของผู้แต่ง)

911
01:09:23,162 --> 01:09:29,795
ผมเผชิญหน้ากับความจริงเข้าอย่างจัง
เมื่อตอนเขาเรียกผมไปหาที่เวียนนา

912
01:09:33,590 --> 01:09:34,841
"ลูกพ่อ

913
01:09:35,884 --> 01:09:38,386
พ่อมาคํานวณดูราคา
ที่พ่อจ่ายไปเพื่อการศึกษาของลูก

914
01:09:38,386 --> 01:09:41,807
แล้วก็พอรู้คร่าว ๆ
ว่าลูกหาเงินได้เท่าไหร่"

915
01:09:43,225 --> 01:09:45,560
แล้วเขาก็โน้มน้าว

916
01:09:45,560 --> 01:09:49,898
"ลูกชาย ชีวิตพ่อต้องการ
แค่หมู และวัวควาย

917
01:09:49,898 --> 01:09:52,943
ที่ดินสักผืนในดอร์เซ็ต หมู วัว ควาย

918
01:09:53,484 --> 01:09:57,739
บ้านสักหลังให้ได้อยู่อาศัย
ผู้หญิงดี ๆ สักคน แค่นี้ก็พอ

919
01:09:58,699 --> 01:10:01,618
พ่อขอแค่..."
แล้วเขาพูดจํานวนเงินมหาศาลออกมา

920
01:10:01,618 --> 01:10:05,414
"พ่อ ผมทําไม่ได้
มันฟังดูไม่เข้าท่าเท่าไหร่

921
01:10:05,998 --> 01:10:10,377
ถ้าพ่อต้องการจริง ๆ
ที่ผมพอทําได้คือ ทั้งหมู วัว ควาย

922
01:10:10,377 --> 01:10:12,963
ผมจะซื้อบ้านเป็นชื่อผม
แต่ให้พ่ออาศัย

923
01:10:12,963 --> 01:10:15,966
ให้เงินพ่อทุกเดือน
เพื่อได้ใช้ดูแลฟาร์มของพ่อ

924
01:10:15,966 --> 01:10:18,177
เพราะผมไม่เชื่อที่พ่อพูดเลยสักนิด"

925
01:10:18,177 --> 01:10:22,806
แล้วก็จริงที่เขาวางผมเป็นเป้า
เขาตั้งใจว่าจะโกงผม

926
01:10:23,348 --> 01:10:27,269
กะเอาให้ต้องไปนอนข้างถนนเลย

927
01:10:27,269 --> 01:10:28,770
ผมไม่ยอมหรอก

928
01:10:28,770 --> 01:10:30,314
(โรงแรมซาเคอร์ เวียน)

929
01:10:30,314 --> 01:10:32,983
เราอยู่ที่โรงแรมซาเคอร์ ในเวียนนา

930
01:10:32,983 --> 01:10:36,528
ในร้านอาหารที่หรูสุด ๆ ในยุคนั้น

931
01:10:37,237 --> 01:10:41,033
เขาส่งเสียงดังเกรี้ยวกราด

932
01:10:41,825 --> 01:10:46,496
ตะโกนว่า "แค่เอาเงินให้พ่อมึงใช้"

933
01:10:46,496 --> 01:10:49,917
เสียงดังลั่นแบบได้ยินสองฟากถนน

934
01:10:49,917 --> 01:10:55,130
แล้วเขาก็โหวกเหวกโวยวาย
กึ่งนั่งกึ่งยืน

935
01:10:55,130 --> 01:11:00,177
ผมโอบแผ่นหลังกว้าง ๆ ของเขา

936
01:11:00,177 --> 01:11:06,808
พาเขาออกมาถึงหน้าโรงแรม
อย่างทุลักทุเล

937
01:11:08,227 --> 01:11:13,398
เดินลงบันไดมาก็มีรถแท็กซี่จอดอยู่
เขามองผมด้วยสายตาวิงวอน

938
01:11:13,398 --> 01:11:15,776
"จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าแท็กซี่"

939
01:11:16,985 --> 01:11:19,404
ผมยื่นเงินให้คนขับ

940
01:11:20,072 --> 01:11:21,698
แล้วเขาก็จากไป

941
01:11:21,698 --> 01:11:26,286
ผมจะรับข้อเสนอเขาก็ได้แหละ
เอาเงินให้เขาสักหน่อย

942
01:11:27,329 --> 01:11:32,167
แต่ผมโกรธหน้ามืด
ที่ต้องจ่ายกระทั่งค่าแท็กซี่

943
01:11:32,960 --> 01:11:36,046
น่าจะเพราะรู้สึกถูกหักหลังหรือเปล่า

944
01:11:36,672 --> 01:11:41,552
ใช่ ส่วนหนึ่ง
"พ่อทํากับผมแบบนี้ได้ยังไง"

945
01:11:42,803 --> 01:11:46,306
{\an8}("สไมลีย์ส พีเพิล")

946
01:11:48,058 --> 01:11:50,811
มาเร็วเพื่อนยาก ถึงเวลานอนแล้ว

947
01:11:52,563 --> 01:11:55,399
จอร์จ นายชนะแล้ว

948
01:11:58,902 --> 01:11:59,987
เหรอ

949
01:12:02,114 --> 01:12:03,198
ใช่แหละ

950
01:12:04,825 --> 01:12:06,410
ฉันชนะแหละ

951
01:12:14,960 --> 01:12:16,587
คุณรักรอนนีมั้ย

952
01:12:17,421 --> 01:12:19,131
ผมไม่รู้ว่าอะไรคือความรัก

953
01:12:19,131 --> 01:12:21,633
ตอนเด็ก ๆ ผมคงรักเขาแหละ

954
01:12:22,134 --> 01:12:25,971
จากนั้นผลกระทบที่มาจากการใช้ชีวิต
ในแบบของเขาก็ทําให้ผมตาสว่าง

955
01:12:26,805 --> 01:12:31,226
จนตอนหลังที่เขาอยากครอบครอง
ทุกอย่างที่ผมมี เช่น เงินของผม

956
01:12:31,226 --> 01:12:33,103
(ด้วยความนับถือ รอนนี คอร์นเวลล์)

957
01:12:33,103 --> 01:12:36,857
ผมก็จบมันได้ในที่สุด

958
01:12:36,857 --> 01:12:39,318
ผมรักเขาได้

959
01:12:39,318 --> 01:12:43,530
เมินเฉยก็ได้
หรือจะให้เกลียดแบบแอบ ๆ ก็ได้

960
01:12:43,530 --> 01:12:45,532
ทั้งหมดนี้มีครบ

961
01:12:45,532 --> 01:12:48,160
ในทุกความสัมพันธ์พ่อลูก
แต่ละช่วงเวลา

962
01:12:48,160 --> 01:12:52,331
เป็นเหมือนฤดูกาล
ผมต้องรวมความเกลียดชังเพื่อหนีออกมา

963
01:12:53,123 --> 01:12:57,044
(เสียชีวิต)

964
01:12:57,044 --> 01:12:58,712
{\an8}(คอร์นเวลล์
เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน)

965
01:12:58,712 --> 01:13:01,423
{\an8}(โรนัลด์ผู้เป็นที่รัก
ผู้เป็นทั้งสามี และพ่อ...)

966
01:13:01,423 --> 01:13:02,758
{\an8}(กระทันหัน)

967
01:13:02,758 --> 01:13:04,885
{\an8}พวกเขาจัดงานศพให้พ่อถึงสามครั้ง

968
01:13:06,678 --> 01:13:08,263
{\an8}ผมไปงานแรก

969
01:13:09,389 --> 01:13:12,476
{\an8}พวกเขาพยายามให้ผมกล่าวไว้อาลัย
แต่ผมปฏิเสธไป

970
01:13:12,476 --> 01:13:15,395
แล้วก็มีงานที่สอง

971
01:13:15,395 --> 01:13:18,232
แล้วยังจะมีงานไว้อาลัยอีก
ให้ตายเถอะ

972
01:13:18,232 --> 01:13:20,275
ผมไม่ได้ไปทั้งสองงาน

973
01:13:22,778 --> 01:13:26,907
ผมอยากคิดเสียว่า
ความรู้สึกตัวเองตายด้านไปแล้ว

974
01:13:27,908 --> 01:13:29,451
ไม่เคยไปเยี่ยมหลุมศพเขาด้วย

975
01:13:35,457 --> 01:13:37,835
แต่คุณออกเงินค่าจัดงานศพ

976
01:13:38,919 --> 01:13:40,420
ใช่แล้ว

977
01:13:40,420 --> 01:13:42,798
ผมจ่ายค่าจัดงานศพให้ทุกคน

978
01:13:42,798 --> 01:13:45,551
ผมจ่ายค่าจัดงานให้แม่ ผมจ่ายหมด

979
01:13:45,551 --> 01:13:49,263
ไม่ได้มีความหมายอะไร ผมรวย ผมก็จ่าย

980
01:13:51,723 --> 01:13:55,727
ลิ่วล้อที่จงรักภักดีที่สุดของเขา

981
01:13:55,727 --> 01:13:59,439
ที่ยอมเข้าคุกแทนเขา
ชื่อว่า อาเธอร์ โลว์

982
01:13:59,439 --> 01:14:03,819
นามสกุลคนพวกนี้
มีพยางค์เดียวกันทั้งนั้น

983
01:14:03,819 --> 01:14:05,696
เชื่อมั้ย มีคนหนึ่งนามสกุลเบนท์

984
01:14:07,781 --> 01:14:12,619
ผมไปที่ถนนเจอร์มิน
ทันทีที่ได้ข่าวว่าเขาเสียชีวิต

985
01:14:12,619 --> 01:14:16,957
เผื่อมีข้าวของอะไรที่ต้องจัดการบ้าง

986
01:14:17,916 --> 01:14:23,422
อาเธอร์บอกว่า
"ไปหาอะไรดี ๆ กินกันสักหน่อยเถอะ

987
01:14:23,422 --> 01:14:26,216
ไปบาร์ฝั่งตรงข้ามนี่แล้วกัน"

988
01:14:26,216 --> 01:14:28,010
(จูลส์บาร์)

989
01:14:28,010 --> 01:14:30,804
พวกเรามีกันประมาณแปดคน
อาเธอร์นําขบวน

990
01:14:30,804 --> 01:14:34,516
เราสั่งแชมเปญ หอยนางรม
จัดเต็มทุกอย่างที่อยากกิน

991
01:14:34,516 --> 01:14:36,935
พยายามคลายเศร้ากัน
ไม่เราก็อาเธอร์แหละที่คิด

992
01:14:36,935 --> 01:14:42,399
เขาออกเงินทั้งหมด
เขาชวนมาน่ะนะ ก็เป็นปกติ

993
01:14:42,399 --> 01:14:43,734
{\an8}("ทิงเกอร์ เทเลอร์ โซลเจอร์ สปาย")

994
01:14:43,734 --> 01:14:47,321
{\an8}นี่ปาร์ตี้ของผม จอร์จ
ผมจะเรียกคิดเงินก็ตอนที่ผมอยาก

995
01:14:51,074 --> 01:14:53,827
สองวันถัดมา
เขาส่งใบเสร็จมาให้ผมทางไปรษณีย์

996
01:14:53,827 --> 01:14:57,164
"ช่วยจ่ายอย่างเร็วที่สุดจะได้มั้ย"

997
01:14:57,164 --> 01:14:59,249
รอนนีไม่เคยมีเงิน

998
01:14:59,249 --> 01:15:05,422
เขาหาเงินได้มากมาย
แต่ทันใดที่หาเงินมาได้

999
01:15:05,422 --> 01:15:11,053
ก็มีรายจ่ายมากกว่าเงินที่ได้มาเสมอ
สุดท้ายเงินหมดเกลี้ยง

1000
01:15:14,556 --> 01:15:18,143
เขาเป็นพวกเสพติดความชิบหาย

1001
01:15:18,143 --> 01:15:21,313
ผมว่าเขาชอบใช้ชีวิต
บนความเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา

1002
01:15:23,065 --> 01:15:25,567
ผมคิดว่าเขาโน้มน้าวตัวเองว่า

1003
01:15:25,567 --> 01:15:29,571
นี่คือสิ่งที่มีเกียรติและทรงคุณค่า
ที่เขาจะส่งคืนสู่สังคมได้

1004
01:15:29,571 --> 01:15:32,991
สังคมจะมีความสุข
ส่วนเขาก็จะร่ํารวยมหาศาล

1005
01:15:32,991 --> 01:15:36,495
พูดก็พูดเถอะ
เขาเข้าใกล้ความจริงมาก ๆ

1006
01:15:40,499 --> 01:15:43,794
ผมไม่ได้จะแก้ต่างให้เขา
แต่แค่อยากบอกว่า

1007
01:15:43,794 --> 01:15:49,466
เขาเข้าใกล้ความสําเร็จมากแค่ไหน

1008
01:15:50,050 --> 01:15:53,178
และความฝันของเขาเพ้อเจ้อมากแค่ไหน

1009
01:16:04,815 --> 01:16:06,984
แต่โลกหมุนได้ด้วยความฝัน

1010
01:16:06,984 --> 01:16:12,030
เห็นด้วย แต่เส้นที่คั่นกลาง
ระหว่างสิ่งที่เขาทําหรือทําไม่สําเร็จ

1011
01:16:12,030 --> 01:16:16,034
กับคนที่ร่ํารวย
ประสบความสําเร็จ และทรงเกียรติ

1012
01:16:16,034 --> 01:16:18,579
เส้นที่คั่นกลางมันบางมากจริง ๆ

1013
01:16:25,002 --> 01:16:28,463
"รอนนีจากไปแล้ว
ผมเลยกลับมาที่เวียนนา

1014
01:16:29,673 --> 01:16:31,550
มาดื่มด่ําบรรยากาศเมืองนี้อีกครั้ง

1015
01:16:31,550 --> 01:16:35,304
ระหว่างเขียนเรื่องของเขา
ลงในนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ

1016
01:16:35,304 --> 01:16:37,472
ในที่สุด
ผมก็ได้นั่งคิดอย่างมีอิสระเสียที

1017
01:16:42,144 --> 01:16:43,687
แต่ไม่ใช่ที่ซาเคอร์นะ

1018
01:16:44,229 --> 01:16:46,440
ผมกลัวว่าพนักงานจะจําได้

1019
01:16:46,440 --> 01:16:51,486
เรื่องที่รอนนีทุบโต๊ะ
และที่ผมกึ่งลากกึ่งพยุงตัวเขาออกมา

1020
01:16:53,405 --> 01:16:56,074
เครื่องบินไปเมืองชเวฮาทของผมดีเลย์

1021
01:16:56,074 --> 01:16:59,828
ผมสุ่มเลือกโรงแรมมาแห่งหนึ่ง

1022
01:16:59,828 --> 01:17:02,873
ซึ่งมีพนักงานต้อนรับกะดึก
เป็นชายสูงวัย

1023
01:17:06,376 --> 01:17:10,047
เขามองดูผมกรอกข้อมูลเข้าพัก
อย่างเงียบ ๆ

1024
01:17:10,964 --> 01:17:16,303
แล้วก็พูดออกมา
ด้วยภาษาเยอรมันสําเนียงท้องถิ่น

1025
01:17:18,347 --> 01:17:21,558
'พ่อคุณเป็นคนดี' เขาว่างั้น

1026
01:17:21,558 --> 01:17:24,019
'คุณปฏิบัติต่อเขาอย่างน่าอัปยศ'''

1027
01:17:28,941 --> 01:17:32,736
ผมได้ยินซ้ําแล้วซ้ําเล่า

1028
01:17:32,736 --> 01:17:36,949
ว่าผมคาดคั้นคุณไม่พอ
ในประเด็นการทรยศ

1029
01:17:36,949 --> 01:17:41,995
ผมล้มเหลวในหน้าที่ผู้สัมภาษณ์
หรือผู้สอบสวน

1030
01:17:41,995 --> 01:17:48,126
ผมว่าประเด็นนี้
คุณเค้นได้หมดจนหยดสุดท้ายแล้วนะ

1031
01:17:48,126 --> 01:17:53,507
แต่ผมพร้อมตอบทุกคําถามที่คุณต้องการ
อย่างตรงไปตรงมาที่สุดเท่าที่ทําได้

1032
01:17:53,507 --> 01:17:56,218
หรือพวกเขาอยากให้คุณหลุดสะอื้นออกมา

1033
01:17:56,218 --> 01:18:00,138
ให้ร้องไห้เหรอ ทําได้นะ

1034
01:18:00,138 --> 01:18:02,182
ทําเหมือนเลียนเสียงนก

1035
01:18:03,559 --> 01:18:08,438
ผมไม่ขอเล่าเรื่อง
ชีวิตรักของผมอีกแล้วนะ

1036
01:18:08,438 --> 01:18:10,899
เป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะส่วนตัวมาก ๆ

1037
01:18:10,899 --> 01:18:14,945
ชีวิตรักผมไม่ได้ราบเรียบ
คุณน่าจะพอเดาได้

1038
01:18:14,945 --> 01:18:19,366
แต่ก็คลี่คลายด้วยตัวเองได้ดีในตอนจบ
เอาเป็นว่าอย่างนี้แล้วกัน

1039
01:18:21,451 --> 01:18:24,705
งั้นพวกเขาต้องการอะไรกันแน่

1040
01:18:25,581 --> 01:18:31,503
พวกเขาอยากมองว่าผมเป็นคนหลอกลวง

1041
01:18:32,880 --> 01:18:34,798
เป็นคนขี้โกหก

1042
01:18:34,798 --> 01:18:39,011
ใช้เสน่ห์เพื่อเอาเปรียบคนอื่น

1043
01:18:40,053 --> 01:18:42,806
และคงมองว่าผมทําร้ายลูก ๆ ตัวเองด้วย

1044
01:18:43,557 --> 01:18:46,351
พวกเขาอยากกระชากหน้ากากผม

1045
01:18:46,351 --> 01:18:50,230
แต่ผมต้องรู้ให้ได้ก่อนสิ
ว่าหลังหน้ากากนั้นคืออะไร

1046
01:18:51,398 --> 01:18:54,193
คุณเห็นทั้งหมดที่ผมเป็นอยู่แล้ว

1047
01:18:56,403 --> 01:18:59,531
{\an8}("เดอะ พิเจียน ทันเนิล
เรื่องราวชีวิตของผม")

1048
01:18:59,531 --> 01:19:04,286
{\an8}ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง
แต่เป็นจินตนาการ คุณว่าไว้อย่างนั้น

1049
01:19:07,289 --> 01:19:12,836
ในโลกแห่งจินตนาการที่ผมอยู่
ผมหยิบยกเรื่องราวจากโลกแห่งความจริง

1050
01:19:12,836 --> 01:19:14,338
มาแต่งเติมเป็นนิยาย

1051
01:19:15,297 --> 01:19:20,302
ผมเอาเรื่องที่ชอบ
ออกมาจากความจริงที่ผมเห็นรอบตัว

1052
01:19:21,803 --> 01:19:23,555
{\an8}("เดอะ ลุคกิ้ง กลาส วอร์"
กํากับโดย แฟรงค์ เพียร์สัน)

1053
01:19:23,555 --> 01:19:28,101
ผมไม่ได้ทําวีรกรรมกล้าหาญใดใด
อย่างที่เล่าไว้ในหนังสือ

1054
01:19:30,229 --> 01:19:35,025
ทําไมถึงบอกตั้งแต่ต้น
ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงล่ะ

1055
01:19:36,360 --> 01:19:39,446
สมมติเราทั้งสองคน
เห็นอุบัติเหตุรถชนกัน

1056
01:19:40,489 --> 01:19:43,283
แต่ละคนก็จะเข้าใจ
เรื่องที่เกิดขึ้นในแบบของตัวเอง

1057
01:19:44,243 --> 01:19:45,911
แล้วอะไรคือความจริง

1058
01:19:47,329 --> 01:19:52,125
ความจริงที่แท้รับรู้โดย
บุคคลที่สามที่ไม่ได้อยู่ที่นี่

1059
01:19:53,085 --> 01:19:56,338
นอกเหนือไปจากนั้นแล้ว
ความจริงขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล

1060
01:19:58,674 --> 01:20:03,095
บุคคลที่สามคือใคร
พระผู้เป็นเจ้าเหรอ

1061
01:20:03,095 --> 01:20:07,558
มีบันทึกความจริงที่แท้ทั้งหมดอยู่
ที่พวกเราไม่มีวันได้เห็น

1062
01:20:11,562 --> 01:20:15,899
งานของผมคือเขียนนิทานที่น่าเชื่อถือ

1063
01:20:15,899 --> 01:20:21,280
จากโลกที่ผมได้เข้าไปเยือน
หรือเข้ามาเยี่ยมเยือนตัวผม

1064
01:20:32,708 --> 01:20:35,752
การเดินทางของผมคือการจินตนาการ

1065
01:20:37,004 --> 01:20:39,715
การจินตนาการเพื่อหลีกหนีความจริง

1066
01:20:42,551 --> 01:20:45,429
การประกอบสร้างความวุ่นวายขึ้นมาใหม่

1067
01:20:47,055 --> 01:20:51,435
อย่างไม่เป็นระเบียบ
แต่เข้าใจได้ และมีแนวทางของตัวเอง

1068
01:20:52,895 --> 01:20:59,902
ไม่ได้ทําให้คนรู้สึก
อย่างที่รู้สึกกับเจมส์ บอนด์

1069
01:20:59,902 --> 01:21:01,403
"อยากให้เป็นฉันจัง"

1070
01:21:02,196 --> 01:21:07,242
แต่รู้สึกว่า "อย่าให้เป็นฉันเลย"

1071
01:21:17,252 --> 01:21:20,464
"ตอนผมเป็นสายลับใหม่ ๆ
ที่ยังไม่ประสีประสา

1072
01:21:20,464 --> 01:21:25,677
เป็นธรรมดาที่ผมจะเชื่อว่า
ความลับสุดยอดของชาติ

1073
01:21:25,677 --> 01:21:29,431
ถูกเก็บซ่อนไว้ใน
ตู้เซฟบิ่น ๆ สีเขียว

1074
01:21:29,431 --> 01:21:34,144
ที่ยัดไว้ตรงสุดทางเดิน
อันแสนคดเคี้ยวมืดทึม

1075
01:21:35,729 --> 01:21:38,649
บนชั้นบนสุดของตึกออฟฟิศ 54 บรอดเวย์

1076
01:21:39,942 --> 01:21:44,738
ในออฟฟิศส่วนตัว
ของหัวหน้าหน่วยข่าวกรอง

1077
01:21:46,657 --> 01:21:50,869
{\an8}ได้ยินมาว่ามีเอกสารลับสุดยอด

1078
01:21:50,869 --> 01:21:54,581
{\an8}ถึงขนาดที่ว่า
มีเพียงหัวหน้าเท่านั้นที่เคยเห็น

1079
01:21:57,918 --> 01:22:00,254
วันแห่งความเศร้าโศกมาเยือน

1080
01:22:00,254 --> 01:22:04,633
เมื่อถึงคราวที่ตึกจะถูกทุบทิ้ง

1081
01:22:07,261 --> 01:22:10,013
ตู้เซฟนั่นจะปลอดภัยมั้ยนะ

1082
01:22:10,013 --> 01:22:13,976
รถเครน ตะขอ คนงาน
จะนํามันออกมาอย่างปลอดภัย

1083
01:22:13,976 --> 01:22:17,688
เพื่อให้มันได้คงอยู่ต่อไปมั้ยนะ

1084
01:22:19,940 --> 01:22:24,152
เราได้ข้อสรุปอย่างไม่เต็มใจ
ว่าตู้เซฟต้องถูกเปิด"

1085
01:22:26,238 --> 01:22:28,490
ใครมีกุญแจ

1086
01:22:28,490 --> 01:22:30,701
"ที่แน่ ๆ หัวหน้าหน่วยไม่มี

1087
01:22:31,618 --> 01:22:34,621
เขาตัดสินใจแต่แรก
ว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับของในเซฟ

1088
01:22:36,164 --> 01:22:38,458
ถ้าไม่รู้ ก็ไม่เล่า"

1089
01:22:40,210 --> 01:22:41,545
ใช้ไม่ได้

1090
01:22:42,296 --> 01:22:44,047
เอาไปให้ช่างสะเดาะกุญแจ

1091
01:22:45,299 --> 01:22:48,510
"หน่วยข่าวกรองสะเดาะกุญแจมามากมาย

1092
01:22:48,510 --> 01:22:51,263
ดูเหมือนได้เวลาต้องสะเดาะอีกสักอัน"

1093
01:23:18,916 --> 01:23:20,709
"ไขออกแล้ว"

1094
01:23:22,711 --> 01:23:25,214
"ตู้เซฟว่างเปล่า

1095
01:23:25,964 --> 01:23:29,843
ไม่มีแม้แต่ความลับง่อย ๆ"

1096
01:23:30,677 --> 01:23:31,803
เดี๋ยวก่อน

1097
01:23:32,679 --> 01:23:37,726
หรือตู้เซฟเป็นตัวหลอก
เพื่อซ่อนห้องลับที่แท้จริง

1098
01:23:42,022 --> 01:23:45,108
"ตู้เซฟถูกค่อย ๆ งัดออกมาจากกําแพง

1099
01:23:47,361 --> 01:23:49,905
หัวหน้าพยายามมองด้านหลังตู้เซฟ

1100
01:23:52,449 --> 01:23:57,996
เขาดึงเอากางเกงเก่า ๆ หนาเตอะออกมา

1101
01:23:59,289 --> 01:24:01,166
มีป้ายติดอยู่ที่กางเกง

1102
01:24:01,834 --> 01:24:08,465
พร้อมข้อความที่บ่งชี้ว่า
กางเกงตัวนี้ถูกสวมโดยรูดอล์ฟ เฮสส์

1103
01:24:10,551 --> 01:24:14,137
รองผู้นําของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์
ตอนที่เขามาเยือนสกอตแลนด์

1104
01:24:14,137 --> 01:24:18,433
เพื่อเจรจาสันติภาพแยกต่างหาก
กับดยุกแห่งแฮมิลตัน

1105
01:24:19,309 --> 01:24:24,648
เพราะเข้าใจผิดว่าดยุกเห็นด้วย
กับแนวคิดเผด็จการฟาสซิสต์"

1106
01:24:24,648 --> 01:24:26,733
(รองผู้นําของฮิตเลอร์
กระโดดร่มลงเยือนสกอตแลนด์)

1107
01:24:26,733 --> 01:24:29,695
(สันติภาพที่มโนไปเอง)

1108
01:25:01,018 --> 01:25:04,813
"ใต้ข้อความนั้นมีลายมือหวัด ๆ"

1109
01:25:09,318 --> 01:25:11,445
"ช่วยวิเคราะห์ที

1110
01:25:12,529 --> 01:25:18,619
เผื่อจะได้เข้าใจ
อุตสาหกรรมสิ่งทอของเยอรมนี"

1111
01:25:30,255 --> 01:25:36,053
นั่นคือเรื่องราวของคน
ที่มาจากอํานาจจักรวรรดินิยมที่ถดถอย

1112
01:25:36,053 --> 01:25:39,556
สําคัญตัวเองแบบผิด ๆ

1113
01:25:39,556 --> 01:25:44,394
พยายามปกป้องจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่
ยังเล่นเกมทําสงครามอยู่

1114
01:25:45,646 --> 01:25:51,151
ทั้งที่ในความเป็นจริง
เป็นแค่กลุ่มคนที่เหลือน้อยลงทุกที

1115
01:25:52,236 --> 01:25:54,321
ใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยความโหยหาอดีต

1116
01:25:55,739 --> 01:25:57,991
ถ้าคุณมองตัวเองในกระจก...

1117
01:25:59,618 --> 01:26:00,994
ทุกวันนี้น่ะเหรอ

1118
01:26:01,620 --> 01:26:05,874
ผมผ่อนปรนกับตัวเองมากขึ้นด้วยวัยนี้

1119
01:26:05,874 --> 01:26:10,921
ยอมรับตัวตนที่เคยเป็น
และที่ไม่เคยเป็น

1120
01:26:10,921 --> 01:26:13,715
เลยไม่ค่อยทุกข์ใจเท่าไหร่
ตอนส่องกระจก

1121
01:26:13,715 --> 01:26:16,009
ยกเว้นถ้ายังไม่สร่างเมาน่ะนะ

1122
01:26:16,844 --> 01:26:21,473
ผมเห็นคุณเป็น
กวีมากฝีมือคนหนึ่งที่ชิงชังตัวเอง

1123
01:26:21,473 --> 01:26:23,100
ว่างั้นก็ได้นะ

1124
01:26:24,601 --> 01:26:30,899
เพิ่งไม่กี่ปีมานี้เอง
ที่ผมรู้สึกเป็นอิสระ

1125
01:26:30,899 --> 01:26:33,944
ผมชอบเป็นในสิ่งที่ผมทําได้ดี

1126
01:26:33,944 --> 01:26:38,407
ไม่ได้หมายถึงแค่นักเขียนนะ
อันนั้นแค่บังเอิญ ผมหมายถึงการเขียน

1127
01:26:38,407 --> 01:26:42,578
ถ้าตัดชีวิตส่วนนี้ออกไป
ผมแทบไม่มีตัวตนเลย

1128
01:26:42,578 --> 01:26:45,914
เหมือนเป็นนักแสดงที่ไม่มีบท

1129
01:26:45,914 --> 01:26:51,879
การได้ทํางานเขียน
ผมเข้าใกล้คําว่าความสุขที่สุดแล้ว

1130
01:26:52,838 --> 01:26:54,798
ผมรักการเขียน

1131
01:26:55,674 --> 01:26:57,342
เป็นคนแบบนั้นแหละ

1132
01:26:58,260 --> 01:27:03,807
ไม่อยากจะอ้างแต่ขอหน่อยเถอะ
ว่าผมคือศิลปิน

1133
01:27:22,868 --> 01:27:27,331
(เดวิด คอร์นเวลล์ เสียชีวิต
เมื่อวันที่ 12 ธันวาคม ค.ศ. 2020)

1134
01:27:27,331 --> 01:27:31,168
(ขณะมีอายุได้ 89 ปี)

1135
01:31:51,678 --> 01:31:54,014
(ด้วยความระลึกถึง เจน คอร์นเวลล์)

1136
01:32:11,323 --> 01:32:13,242
บทบรรยายไทยโดย แพงสุดา ปัญญาธรรม