Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
MARÍA MADRYT, HISZPANIA
JUAN HARO, HISZPANIA
MILAGROS SANTIAGO DEL ESTERO, ARGENTYNA
CELIA ARANJUEZ, HISZPANIA
MEDHA ALBANY, USA
LUCÍA URUBAMBA, PERU
DORA BURGUILLOS, HISZPANIA
ALEJANDRA – CALI, KOLUMBIA
VÍCTOR BARCELONA, HISZPANIA
PAPIEŻ FRANCISZEK: PYTANIA I ODPOWIEDZI
WATYKAN
Dzień dobry. Jak się masz?
-Dobrze? -Dobrze.
-Dobrze, jakość żyję. -To dobrze.
Dzień dobry, ojcze święty. Jak się ojciec czuje?
Jak się ojciec ma?
Bruno, nie napijesz się kawy?
-Już piłem, dziękuję. -Rozumiem.
Bardzo dobre ciastka, spróbuj.
Mają tu świetną kawę.
RZYM, WŁOCHY
Mam zegarek ustawiony na kolumbijski czas. W domu jest teraz szósta rano.
-Dzień dobry. -Cześć.
-Jak się macie? -Hej.
-Cześć. -Cześć.
Hej.
Jak się macie?
Cześć.
Porozmawiajmy.
To wasz pierwszy raz w Rzymie?
-Tak, pierwszy. -Tak.
-Mój też. -Wszyscy są tu po raz pierwszy?
Pierwszy raz leciałam samolotem.
-Serio? -I jak się czułaś?
Nie byłam zdenerwowana. Podobało mi się. Te chmury…
Bardzo mi się podobało.
Denerwujecie się? Jak się w ogóle czujecie?
To najdziwniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek robiłam.
Ale jestem podekscytowana. Mam do niego milion pytań.
Tak.
Może papież odpowie na wiele naszych pytań
i pomoże nam zrozumieć, czemu Kościół robi to, co robi.
Jesteście wierzący?
-Ja tak. -Ja też.
-A ja nie.
Ja też nie wierzę.
-Jestem muzułmaninem. -Okej.
Bardzo doceniam to, że nie wierzycie w Boga,
ale i tak możecie z nim porozmawiać. To fajne.
Zabrakło mi. Jest ich 60.
Chyba zapomniałeś zdjęcia z… Dziękuję.
Porozmawiam z papieżem Franciszkiem.
Ale to nie jest taka zwykła rozmowa.
Otacza go pewna symbolika, jego znaczenie. To ciężkie brzemię.
To szef szefów. Jest największą szychą.
-Tak. -Szef.
Właśnie, największy szef.
Czuję też poczucie odpowiedzialności.
Moje pytania mogą pomóc innym.
Spoczywa na mnie spory obowiązek.
Pewnie obowiązuje jakiś protokół, zanim do nas przyjdzie.
Trochę się waham… Atmosfera może być bardziej serdeczna,
bo ten papież jest bardziej…
-Liberalny. -Tak, a z drugiej strony, księża…
Ten papież jest bardziej wyluzowany.
Nie jest taki oficjalny. Nie podoba mu się ten cały protokół.
Bruno, weźmy to. To dla żołnierzy, na drogę powrotną.
Dobrze, oczywiście.
Ale przydałby się tu jeszcze jeden.
-Poskąpił trochę. Przynieś jeszcze jeden. - Dobrze.
Nie tylko ja się denerwuję. Chyba wszyscy tak mają.
-Będzie czas na selfie z papieżem? -Pewnie tak.
-Pod koniec. -Tak.
-To daleko? -Jakieś 20 minut.
-Dwadzieścia minut? -Tak.
To bardzo brudne miasto.
Ale wyjątkowe. Rzym jest wyjątkowy.
Mogę was rozśmieszyć, jak chcecie. Stanę tam i…
Gdy przyjdzie papież, powiedz, że jesteś raperem.
-Zafristajluj dla niego. -Właśnie.
Będziemy na miejscu za dwie minuty.
Dobrze. Dobra robota.
-Dziękuję. -Daję najwyższą ocenę.
-Jadą. -Są blisko?
Zaangażowali mnóstwo policjantów.
Luksusowa winda. Nowoczesna!
O nie!
Witamy.
Buongiorno.
Co tak cicho siedzicie?
Ktoś umarł?
-Witamy. -Jak się macie?
Czekaliśmy na ojca.
Tak.
-Witajcie, jak się macie? -Dobrze.
Bardzo dobrze.
Nie macie po 50 lat.
Przyszedłem porozmawiać z nastolatkami.
-Jak się ojciec ma? -Witamy.
Mogę ojca ucałować raz lub dwa?
Pewnie.
Muszę brać więcej za dwa całusy.
-Uścisnę dłoń. -Witaj.
Tak się witamy w moim kraju. Jestem z Senegalu.
-Tak? -Tak.
-Witam. -Witam.
-Dzień dobry. -Miło ojca poznać.
-Dzień dobry. -Witaj.
-Witam. -Bardzo się cieszę.
-Witaj, jak się ojciec ma? -Nieźle.
-Miło ojca poznać. -Mnie również.
Jak się ojciec ma?
Witam.
Te dzieciaki są zbyt grzeczne.
-Owszem. -Denerwujemy się.
Właśnie.
Niewiarygodne! Powinienem był się przygotować.
-Denerwowaliśmy się spotkaniem. -I to pożarło waszą energię.
-Dokładnie! -To może sobie pójdę.
Nie! Rozmawialiśmy sobie.
Tak.
Proszę.
Dobrze.
-Co z ojca kolanem? Co się stało? -Dokucza mi.
Ale od trzech dni mogę chodzić.
Jak minęła podróż?
Dobrze, podziwiałem Rzym.
-Tak, jest piękny. -Przyjechaliście porozmawiać z papieżem.
Tak.
Rozmowy z księżami są nudne, co?
-Nie. -Nie.
Właściwie to są ciekawe.
Dobrze, to zaczynajmy.
-Od kogo zaczniemy? -Kto jest najzabawniejszy?
Okej, ja zacznę.
Ja mam osobiste pytanie. Czy ojciec jest na etacie?
Jakim etacie?
Płatnym. Zwykle za pracę w firmie dostaje się wypłatę.
-Za co? -Pensję.
Nie, nie dostaję pieniędzy. Kiedy potrzebuje na buty, pożyczam.
Nie dostaję pensji, ale to nic, bo mogę jeść za darmo.
Wszystko jest za darmo?
Tam, gdzie mieszkam, tak. Kiedy mam większe wydatki,
staram się nie obciążać Stolicy Apostolskiej i proszę o pomoc.
Ale z reguły żyję skromnie.
Na poziomie klasy średniej.
Kiedy słyszę, że jakaś organizacja potrzebuje pomocy…
Ostatnio w Papui Nowej Gwinei potrzebna była szkoła.
Pewna osoba nie była pewna, czy powinna prosić o pieniądze.
Mówię: „Oczywiście, że tak. Tu wszyscy kradną pieniądze.
Więc wiem, skąd je wziąć. Prześlę je wam”.
Co miałem na myśli?
Gdy widzę, że ktoś potrzebuje pomocy, proszę o pieniądze kogo trzeba.
Chciałam zapytać, czy ojciec święty ma komórkę.
-Telefon komórkowy. -Nie.
-A konto w social mediach? -Nie.
Ale Twittera tak.
Tak, ale zarządza nim sekretarz.
Nie, nie mam telefonu komórkowego.
Dostałem telefon 30 lat temu, kiedy zostałem biskupem.
Był wielki jak but.
Nie chciałem z niego korzystać, ale nalegali, żebym zadzwonił.
Więc zadzwoniłem do siostry i go oddałem.
W tej kwestii jestem trochę staroświecki.
Ale rozumiem, że teraz każdy ma komórkę.
Mogę szczerze powiedzieć,
że chcę utrzymywać stały kontakt z ludźmi.
To spotkanie jest jednym ze sposobów na pozostanie w kontakcie.
-Tęskni ojciec za rodziną? -Oczywiście, jakżeby nie?
Tak.
Czasem w niedziele myślę o tym, że jedzą razem obiad.
Jedzą makaron albo robią grilla. Ale cóż poradzić?
Racja.
Nasza piątka była ze sobą zżyta.
Troje zmarło, więc została nas dwójka.
Przepraszam, czy mogę do ojca zwracać się mniej oficjalnie?
-Pewnie. -Mogę? Dobrze.
Moim zdaniem Kościół ma szukać dobra,
promować samorozwój i tak dalej…
Ale patrzę, co się dzieje,
i widzę, że ludzie są rozczarowani Kościołem, nie Bogiem.
Jestem ateistą, agnostykiem ale szanuję wierzących ludzi.
Moja rodzina jest wierząca. Przynajmniej kiedyś była.
Tam, gdzie mieszkam, coraz mniej ludzi chodzi do kościoła.
To staroświeckie i niemodne,
więc chciałem zapytać o twoją opinię.
Co o tym myślisz i jakie jest twoje zdanie?
To prawda, że w dużych miastach
dochodzi do pewnego odejścia lub zdystansowania się od Kościoła.
To w pewnym sensie szkodzi wiarygodności.
Jesteś wiarygodny, jeśli angażujesz się w to, w co wierzysz.
Kilka dni temu zamordowano zakonnicę na Haiti.
Pracowała tam przez 20 lat.
Organizowała pomoc i opiekę dla dzieci, które żyją na ulicy.
Wszyscy uważali, że jest wiarygodna,
bo robiąc to, narażała się na niebezpieczeństwo.
Kiedy nie ma na to dowodów, Kościół zostaje w tyle.
Zostaje w tyle, bo stał się klubem miłych ludzi,
którzy wykonują obowiązki religijne, ale nie mają odwagi wyjść na ulicę.
Myślę, że to jest kluczowe. Gdy patrzysz na rzeczywistość ze środka,
nawet nie zauważysz, jak budujesz ściany. Pierwsza, druga, trzecia.
One oddzielają od rzeczywistości i nie potrafisz jej już dostrzegać.
Jeśli chcesz zobaczyć rzeczywistość, wyjdź na ulicę.
Chcesz zobaczyć niesprawiedliwość społeczną, wyjdź na ulicę.
Mówiąc „ulica”,
nie mam na myśli tylko biedy. Ale też problemy kulturowe i życiowe.
Czemu się tak dzieje?
Czemu niektórzy wspinają się po drabinie w Kościele?
To ludzka rzecz. Wszyscy…
Każdy chce wygodnie żyć.
Gdy ksiądz zapomina, że jest pasterzem stada,
i staje się państwowym duchownym…
Chcę to podkreślić.
-To moja opinia, nie rada. -Oczywiście.
Każdy z nas może zmienić struktury, jeśli pragnie sprawiedliwości.
Wielkie historyczne rewolucje zmieniały struktury.
-Jak mogę pomóc? -We wszystkim.
-A w czym się przydam? -Pewnie przy cegłach.
-Khadim, co robisz? -Zwiększam grubość.
Chcę zawiesić te zdjęcia na sznurku.
Masz jakieś zdjęcia z wycieczki do Indii?
Mam ich sporo, pokażę ci.
Przywiozłam do Indii rzeczy z zakończenia szkoły.
Rodzice kazali mi się przebrać i zrobili zdjęcia z dziadkami.
To było coś wyjątkowego. Dla nich to ważne wydarzenie,
bo nie co dzień kobieta zdobywa wykształcenie.
Moi rodzice są imigrantami, jak ojca.
Jestem z Bostonu, ale moi rodzice są z Indii.
Przemierzyli pół świata,
żebym mogła mieć większe możliwości.
Żebym poszła na studia i mogła dostać się do szkoły medycznej,
mieć prawa jako kobieta…
Udało mi się to, bo moi rodzice wyjechali.
Jako że jestem dzieckiem imigrantów, doświadczyłam też rasizmu.
Czy ojciec też miał z tym styczność?
Nie cierpiałem z powodu rasizmu. Właściwie to było na odwrót.
W Argentynie imigranci byli mile widziani, bo byli potrzebni.
Teraz populacja Argentyny wynosi jakieś 46 milionów.
Z czego nie więcej jak 600 000 to rdzenni mieszkańcy.
Znacząca większość populacji to imigranci. To niesamowite.
Mieszanka kultur dobrze nam zrobiła. Chcesz coś powiedzieć?
Pochodzę z Senegalu.
Mój brat popłynął do Hiszpani na łodzi, kiedy miał 14 lat.
Czternastolatek spędził osiem dni,
płynąc po morzu z innymi imigrantami,
i nie wiedział, czego się tam spodziewać.
Miał nadzieję, że tam dotrze i zacznie godnie żyć.
Ale prawdziwa podróż zaczęła się, kiedy zszedł z łodzi.
Wtedy zaczęły się problemy.
Gdy czujesz się inny, gdy na ulicy zatrzymuje cię policja,
gdy musisz spać na ulicy,
kiedy czujesz się zagubiony, bo mówią, że jesteś inny.
To smutne, że paszport decyduje o przyszłości ludzi.
Problem emigracji powinien być traktowany poważnie.
Migranci powinni być mile widziani i otrzymać pomoc,
otrzymać wsparcie i zintegrować się.
Ci mężczyźni i kobiety byli wykorzystywani,
żeby wsiąść na łódź z innymi emigrantami
bez gwarancji sukcesu. Byli wykorzystywani, torturowani,
zabrano im wszystkie pieniądze,
a potem nagle słyszą, że muszą wyjechać w nocy.
Gdy docierają na plażę, widzą łódź.
Jeśli nie chcą do niej wsiąść, są zabijani.
To się dzieje na obrzeżach Europy.
Niektóre władze są współwinne i odsyłają ich z powrotem.
Są kraje w Europie, których nie wymienię,
by nie wywołać problemów.
Ale są tam małe miasteczka i wsie, które są niemal opustoszałe.
Wsie z 20 starszymi ludźmi. Są tam nieuprawiane pola…
Takie kraje mają problemy demograficzne.
Kraje, gdzie średnia wieku to 46 lat, też nie chcą przyjmować imigrantów.
Więc się starzeją.
Czy ojciec nie sądzi, że to egoizm?
„Przyjmujemy ludzi, kiedy chcemy, a nie kiedy tego potrzebują”.
To wyzysk. Za tym kryje się chęć wykorzystania innych.
„Wykorzystam cię. Nie przyjmuję cię jak bliźniego”.
To myślenie nastawione na wyzysk. Za tym kryje się widmo niewolnictwa.
Imigrant jest widziany jako niewolnik.
Za niedojrzałą polityką migracyjną stoi kolonializm.
To nie jest polityka integracji. Jest pewna tolerancja.
Ale dopóki kraje nie postawią na integrację,
problem migracyjny nie zostanie odpowiednio rozwiązany.
Myślę też, że w USA i innych krajach,
problemy imigrantów łączą się z problemem rasizmu.
Bo większość białych emigrantów w USA
ma wiele praw, dobrze im się żyje.
Ale to nie dotyczy emigrantów o innych kolorach skóry.
Oni nie mają takich samych praw.
Mówię to z całym szacunkiem.
Ale to tak, jakby emigrantów dzielono na lepszych i gorszych.
Jeśli przyjeżdżasz z Ukrainy, gdzie trwa wielka tragedia,
jesteś mile widziany, co jest dobre.
Ale jak pochodzisz z Afryki,
zostajesz odrzucony albo szukają sposobu, żeby odesłać cię z powrotem.
Problem migracyjny nie został rozwiązany, a jest bardzo poważny.
Ojciec święty mówił o kolonizacji.
Kościół jest instytucją, która odegrała ważną rolę w kolonizacji.
Przynajmniej w Ameryce Łacińskiej. Mówiliśmy o rasizmie,
a Kościół przedstawia Jezusa i Maryję jako białych ludzi,
a przecież tacy nie byli. Czy to nie sprzeczność?
Sprzeczność jest wtedy, gdy nie przyznajemy się do historii.
Kościół miał etapy, o których wspomniałaś.
Ale każdy z nas należy do społeczności, do kraju i kultury z przeszłością.
Czasami ciężko jest przyznać się do własnej przeszłości.
Czasami jest to wstydliwe.
Spójność jest trudna zwłaszcza dla chrześcijan, nawet w Watykanie.
Nawet w Watykanie widzę czasem duchową światowość.
Modliłem się do Pana, by powoli ją usunął, ale ona pojawia się wszędzie.
Wszędzie.
Reforma Kościoła powinna zacząć się od środka,
a Kościół powinien zawsze przechodzić reformy, tak jak kultura.
Na przykład niewolnictwo. Kościół nic o nim nie mówił,
bo taka wtedy była kultura.
Teraz nie mówi się o niewolnictwie tyle, co w tamtych czasach.
Ale Kościół nie zapomina i wie. Mówiąc „Kościół”, myślę o chrześcijanach.
Wiedzą, że niewolnictwo wciąż istnieje, ale w innej formie.
Na przykład gdy kobieta ubiega się o pracę.
Mówią: „Ta oferta do pani pasuje.
Będzie pani pracować 11 godzin dziennie za 600 euro miesięcznie”.
„Ale ja się za to nie utrzymam”.
„To pani problem. Są inni chętni”.
To jest współczesne niewolnictwo. Niewolnictwo rynkowe.
Albo kobieta, która nie chce zajść w ciążę,
bo straci pracę, kiedy szef się dowie.
To kolejny rodzaj niewolnictwa. Odbiera kobiecie prawo do bycia matką.
Obecnie jest wiele form niewolnictwa, które my jako Kościół,
chrześcijanie, powinniśmy potępić.
Ja jestem z Ekwadoru.
Gdy miałam trzy lata przenieśliśmy się do Sewilli, w Hiszpanii.
Więc doświadczyłam znęcania i rasizmu.
Przepraszam.
-To delikatny temat. -Rozumiem, nie krępuj się.
Dziękuję.
Przechodząc przez to,
wpadłam w depresję.
Przez co miałam okropną relację ze swoim ciałem,
a to skończyło się bulimią.
Miałam nawet myśli samobójcze.
Moja wiara się załamała.
Teraz poszukuję szczęścia i chcę wykasować moją przeszłość.
Kościół ewangelicki bardzo mi pomógł,
ale chodzę też na terapię.
Chcę zapytać, czy ojciec jest szczęśliwy i czy czuł się kiedyś samotny.
Chyba każdy kiedyś czuł się samotny. Ja z pewnością tak.
Gdy odczuwa się samotność, robi się różne rzeczy, by jej nie czuć.
Samotność jest jak zima życia.
Gdy pojawiają się chmury,
nie zmienia się kierunku. Nigdy. „Jest źle, nie czuję się dobrze”.
Zatrzymujesz się i czekasz na koniec zimy.
A potem pomyśl, czy powinieneś się zmienić.
Bardzo pomaga w tym dialog.
Otaczanie się kochającymi nas ludźmi. Czasem to mogą być rodzice.
Czasem duchowny albo przyjaciel.
Powiernicy w takich chwilach są potrzebni. Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć,
że nawet najtrudniejsze sytuacje w końcu wychodziły na dobre.
A przeżyłem wiele trudnych chwil.
Jednak kiedy życie daje nam szansę,
a Bóg obdarza łaską, aby je wykorzystać,
takie doświadczenia przynoszą dobre owoce.
Zbiera się na burzę. Spójrzcie.
Co się dzieje?
Czasem tak właśnie jest w życiu. Panuje spokój,
a potem przychodzi burza i zastanawiasz się, co to jest.
-Ile masz lat? -Słucham?
-Ile masz lat? -Mam 22 lata.
-Jesteś młoda. - Mam 22.
-Co studiujesz? -Wizaż.
-Zadzwonię, żebyś mnie upiększyła. -Nie ma sprawy.
Inni też chcą porozmawiać.
Tak, podnosili rękę.
Jestem z Santiago del Estero, z dzielnicy robotniczej.
Uważam się za katoliczkę, udzielam się w kaplicy.
Poza tym jestem feministką.
Należę do organizacji „Katoliczki za prawem do decyzji”.
W 2019 roku, kiedy uczyłam religii,
prowadzono debatę na temat aborcji. Ale coś mi się nie zgadzało.
Czemu Kościół chce stanąć między kobietami a ich prawami?
Myślę, że Jezus wspierałby taką kobietę.
Nie osądzałby jej tak jak podczas mszy w kościele.
Znam osoby, które dokonały aborcji.
Zamiast uczyć śpiewu w chórze,
ludzie wytykają je palcami, wyzywając od morderczyń.
A chodzą do kościoła, chcą bożej miłości. Chcą słuchać Słowa Bożego.
Chcę coś ojcu dać.
Trzymanie tego
i noszenie w plecaku było…
Przepraszam.
…było trudnym doświadczeniem.
Jestem dumna, że to zatrzymałam.
Chcę to ojcu dać z wyrazami miłości i szacunku.
Dziękuję.
Podkreśliłaś zrozumienie
wobec kobiet, które dokonały aborcji.
W tej kwestii zawsze mówię księżom,
że kiedy przyjdzie do nich taka osoba, która ma poczucie winy…
Bo czasami aborcja pozostawia u kobiety ślad…
Radzę im, aby nie zadawali pytań, tylko byli miłosierni jak Jezus.
Jezus kocha wszystkich.
Nieważne, czy jest się grzesznikiem czy zapomnianym przez ludzi człowiekiem,
Pan nigdy nie zostawi cię samego.
Ale do problemu aborcji należy podejść naukowo
i z mniejszą dozą emocji.
Książki pokazują nam, że miesiąc po zapłodnieniu
układa się DNA i formują się organy.
Dlatego to nie zlepek komórek,
ale usystematyzowane życie ludzkie.
Więc mówiąc o moralności, należy postawić pytanie…
Czy warto usunąć życie ludzkie, aby rozwiązać problem?
Idzie się do lekarza.
Więc czy warto zapłacić płatnemu zabójcy,
żeby zabił, aby rozwiązać problem?
Oczywiście dochodzi do okoliczności, które wszystko utrudniają
i sprawiają, że kobieta nie jest w stanie
donosić ciąży z powodów psychologicznych. Rozumiem to.
Tak, ale takie są realia. Aborcja istnieje.
Nie sądzę, by kobietom taka decyzja przychodziła z łatwością.
„Jasne, zrobię sobie aborcję.
W porządku, po problemie”. Nie, one robią to świadomie.
Prowadzą dialog z Bogiem. Co z takimi kobietami ma zrobić Kościół
jako instytucja? Mamy je wyobcować, wytykać palcami
-i nazywać morderczyniami? -Nie.
Czy mamy je wspierać i pomóc w podjęciu decyzji?
Mamy z nimi być i ich wspierać?
Bez względu na decyzję, jaką podejmą. Czy dokonają aborcji, czy nie.
Ja też mogę coś o tym powiedzieć, ale z innej perspektywy.
W niedziele chodzę do klinik aborcyjnych i stoję przed drzwiami,
zagaduję do dziewczyn, które tam wchodzą.
Pytam, czego potrzebują, i dlaczego podjęły taką decyzję.
Bardzo często robią to ze strachu,
że rodzice wyrzucą je z domu.
Mówią, że nie będą mogły się uczyć, nie mają pieniędzy, boją się,
mają już dużo dzieci i nie mogą mieć kolejnego.
Jeśli znajdzie się rozwiązanie problemu, przez który chcą dokonać aborcji,
to jednak jej nie chcą. Widziałam to wiele razy.
Nie tyle, ile bym chciała.
I nigdy nie usłyszałam od jakiejkolwiek kobiety,
że żałuje, że dała szansę temu dziecku.
Dla chrześcijan życie jest darem. A dla ateistów,
jeśli nie wierzycie w życie wieczne, jak możecie odebrać dziecku jedyne życie?
To nie tak, że zachęcam wszystkie kobiety, żeby poszły do kliniki aborcyjnej,
bo noszę tę chustę. Nie.
Tak jak ty udzielam się w kościele.
Po prostu wspieram kobiety bez względu na ich decyzje.
Otaczają cię kobiety, które dokonały aborcji.
Nie widzisz cierpienia, jakie to powoduje?
Jestem ewangeliczką, ale zgadzam się z tym co mówi María.
The fact that she goes there and talks, but there's no obligation.
Tak, jak mówił pastor… Przepraszam, nie pastor…
Jak mówił papież Franciszek, powinniśmy wspierać wszystkich ludzi.
Nieważne, czy dokonałeś czegoś okrutnego,
Pan zawsze przyjmie cię z otwartymi ramionami.
To nie znaczy, że nie masz poczucia winy. Po prostu wybrałaś aborcję.
Możesz mieć wybór, co zrobisz. Jesteś wolna i nic w tym złego.
Jak możesz być wolna, kiedy ktoś ocenia twoje wybory?
Ja nikogo nie oceniam.
Ja wyrażam swoją opinię. Jestem matką i, mówiąc szczerze,
to okropne, co mówi María. Myślałam kiedyś o tym,
ale to nie są sytuacje… Kiedy wybiera się aborcję,
to jest takie wyjście ostateczne.
Nie chodzi tylko o karmienie dziecka i zapewnienie mu dachu nad głową.
Są osoby, które nie są gotowe, żeby wychować drugiego człowieka.
Ich otoczenie, życie…
Potem to kończy się tak, że te dzieci są niechciane.
Bardzo cierpiałam podczas ciąży,
bo ojciec córki mnie zostawił.
Wtedy odwrócił się ode mnie mój ojciec.
Więc nie chodzi tylko o dziecko w łonie, ale po prostu czujesz się okropnie.
Społeczeństwo i bliscy cię zostawiają. Wszystko, co znasz, się załamało.
I do tego masz nowe zobowiązanie.
To, co mówisz, nadal będzie trwać, ale wiele kobiet próbuje, ryzykując.
Jeśli chodzi o feminizm…
nie powinien się skupiać na pozyskaniu środków, żeby matki mogły się utrzymać?
Pewnie.
-Matki, które chcą. -Tak.
Zamiast sprawiać, by aborcja była bezpieczna, legalna i darmowa,
skupmy się na pomocy tym, które chcą być matkami.
Aborcja to kwestia zdrowia publicznego.
Odciska piętno na życiu matek.
Nie uważam się za zwolenniczkę aborcji. Nie dokonałabym jej.
Ale nie popieram karania czegoś, co się obecnie dzieje,
działo się od dawna i nadal będzie się dziać.
Nawet jeśli jest to karane,
kobiety z dostępem do aborcji będą uprzywilejowane.
Bogate kobiety z wyższych sfer.
A kto najbardziej cierpi?
Kobiety z ubogich rodzin.
Takie, które użyją wieszaka albo drutu,
żeby dokonać aborcji, i prawdopodobnie przy tym umrą.
Z drugiej strony
dziwne jest, że dyskutuje się o kobietach w kontekście poczucia winy.
Jeśli jakaś osoba zdecyduje się na aborcję,
powinna otrzymać wsparcie. Padło porównanie do płatnego zabójcy.
Porównano aborcję do wynajmowania zabójców.
-To uproszczenie. -Tak.
Jesteś wrażliwa i dziękuję ci za to.
Zdajesz sobie sprawę, że to nie jest problem matematyczny, tylko ludzki.
Twoje najsilniejsze argumenty opierają się na tej wrażliwości.
Nie traktuję cię protekcjonalnie. Nie chodzi mi o sentymentalizm.
Tylko o poczucie, że to ludzki problem.
Kobieta dokonująca aborcji nie może zostać odrzucona, należy ją wspierać.
Ona podjęła tę decyzję, dokonała aborcji.
Nie możemy posłać jej do diabła albo ją odizolować.
Powinniśmy przy niej być, ale trzeba nazywać rzeczy po imieniu.
Wspieranie jej to jedno, ale usprawiedliwianie, to inna sprawa.
Chciałbym o tym porozmawiać…
z punktu widzenia Kościoła jako instytucji.
Oczywiście nie chcę generalizować, ale dochodzi do hipokryzji,
jeśli chodzi o kwestie jak ta.
Mówi się, że trzeba chronić życie, że istnieje prawo do życia,
że to grzech, ale jeśli chodzi o inne aspekty…
Na przykład co z pederastią w Kościele?
Wiele osób z Kościoła dyskredytuje ofiary
albo stoi po stronie sprawców.
Umywają ręce, tak jak Juan Cuatrecasas.
Chodziłem do szkoły Opus Dei w Bilbao.
W latach 2008–2009,
gdy miałem jakieś 11 albo 12 lat,
byłem molestowany przez numerariusza.
I…
Przepraszam.
To nic, spokojnie.
Wyraź swoje emocje. Jeśli chcesz, to płacz.
Nie martw się, synu.
Wymiar sprawiedliwości go skazał.
Najpierw Sąd Rejonowy skazał go na 11 lat.
Ale z powodów, w które nie będę się zagłębiał,
ale są wątpliwe, skrócono mu karę do dwóch lat.
Przez to nie poszedł do więzienia.
I nie…
Nadal uczył w tej szkole.
Mogę dać ojcu list?
Ten list…
To odpowiedź dla mojego ojca.
Bo mój ojciec…
w 2014 roku postanowił osobiście napisać do papieża,
aby poprosić o wsparcie.
Może nie pamięta ojciec tego listu. Mogę go pokazać.
Proszę.
To jest odpowiedź.
Czy to odpowiedź z Dykasterii Nauki Wiary?
Tak.
Wysłałem go, by wydano decyzję.
Po tym jak…
Dziękuję.
…dostała list rok później,
ta szkoła, w której do tego doszło,
szkoła Opus Dei otrzymała kolejny list
od Dykasterii Nauki Wiary,
że śledztwo zostaje zarchiwizowane, a reputację nauczyciela
należy przywrócić.
Myślę, że moje pytanie jest oczywiste.
Dlaczego podjęli taką decyzję?
Teraz, gdy padła ostateczna decyzja
i fakty wyszły na jaw,
czy Kościół jako instytucja zmieni swoje stanowisko
czy sprostuje słowa przekazane przez Kongregację.
Czy w ogóle to zrobi?
Te przypadki molestowania nieletnich nie przedawniają się.
Przynajmniej w Kościele. A jeśli tak,
to ja automatycznie oddalam przedawnienie.
Nie chcę, żeby to kiedykolwiek się przedawniło.
Przemoc wobec nieletnich to poważny problem.
Nie tylko w Kościele, ale wszędzie.
W Kościele jest to niezwykły skandal, bo niszczy ludzi
w miejscu, które powinno ich chronić.
Istnieją ludzie, którzy niszczą. Sprawca niszczy życie dziecka.
Jeśli to osoba z kościoła, to hipokryzja i dwulicowość są zatrważające.
Dziękuję, że go zgłosiłeś, bo to wymaga odwagi.
To nie jest takie łatwe.
Uwarunkowania społeczne są silne.
Czasami osoba, która to zgłasza, zostaje oskarżona o zniesławienie.
Czasami tak się zdarza.
Ubolewam nad tym, że kara była łagodna.
Z jednej strony to stale się dzieje, a z drugiej nie.
Ale skoro teraz padła ostateczna decyzja,
chcę ponownie rozpatrzyć tę sprawę.
Możesz na to liczyć.
Musi ojciec wiedzieć, że jest wielu księży i biskupów,
którzy są złymi ludźmi.
Nie ma co do tego wątpliwości, że są to źli ludzie.
Możliwe, że są tacy, którzy nie są dobrzy.
Dlatego moim zadaniem jest zlikwidowanie takich zachowań.
Jeśli ktoś robi coś złego, należy to zgłosić, aby to rozwiązać.
Nie ma tolerancji wobec takich ludzi. Taka jest polityka Kościoła.
Kiedy dochodzi do przemocy w rodzinie, zwykle się to ukrywa.
To od 42% do 50% przypadków.
Ciągle ukrywa się takie zachowania.
Kościół zawsze miał skłonność do ukrywania,
aż zrozumiał, że nie powinno się tego robić.
Słowa pewnie nie wyrażą współczucia, jakie mam wobec molestowanych,
ale bardzo nad tym ubolewam.
Czy rozmawiał ojciec kiedyś z księdzem albo biskupem,
którego skazano albo który kogoś molestował?
Tak.
Co ojciec o tym myśli i co wyniósł z tej rozmowy?
Spotkałem się ze wszystkim po trochu. Od osoby, która wszystkiego się wyparła,
nawet dowodów… Całkiem się na to zamknęła.
Są też osoby, które tego żałują,
które żyją z poczuciem winy za to, co zrobiły.
Rozmawiałem z kilkoma osobami. Nawet takimi, które zostały skazane.
Moim zdaniem, to nie jest rozwiązanie, że ojciec teraz chce
wznowić tę sprawę.
To niedemokratyczne. To nie jest sprawiedliwość.
On tu przyjechał, żeby usłyszeć, że ta sprawa zostanie rozwiązana.
Ale co z tymi, których tu nie ma?
To nie zaczęło się dziś. Ta praca zaczęła się lata temu.
Jasno o tym mówiliśmy, dyscyplinujemy seminaria,
ukaraliśmy księży, którzy molestowali, a nawet osoby świeckie.
Ciężko nad tym pracujemy. Jesteśmy w trakcie tego procesu.
To nie zaczęło się dzisiaj.
Ale nadal dochodzi do molestowania.
Niestety dochodzi do niego wszędzie. Kościół próbuje
zapobiec molestowaniu przez księży i zakonnice.
Zmagamy się z molestowaniem. Pracujemy z każdą diecezją, w Watykanie.
W każdym miejscu są księża, którzy siedzą w więzieniu.
Myślę, że to nie wystarczy, zwłaszcza, że ofiary muszą
czekać latami na jakąś odpowiedź i są z tym same!
Ksiądz, który dopuszcza się molestowania ma za sobą całą instytucję.
A ofiara musi stanąć przed sądem całkiem sama.
Jak można powiedzieć, że te działania są wystarczające?
Ojciec święty podkreśla działania, które nie przynoszą rezultatów.
Zwiększając świadomość,
że hierarcha Kościoła ma taki punkt widzenia,
molestowana osoba nie jest już pozostawiona sama sobie.
Bo dajemy znak, że je wspieramy i że z nimi jesteśmy.
W Kościele istnieją niemoralne grupy,
takie jak ta, która torturowała tego chłopca.
Wtedy ciężko czuć wsparcie Kościoła, bo go molestowali i torturowali.
Ale powinniśmy sprowadzić Kościół na dobrą ścieżkę.
Nie mówię, że wszystkie nasze działania rozwiążą ten problem,
bo to problem ludzki, problem ludzkiej degeneracji.
To poważny problem społeczny. Kościół powinien wystąpić i powiedzieć:
„To się dzieje w naszym domu, podjęliśmy takie i takie decyzje.
To jest nasza ścieżka”.
Może nie jest najlepsza, może będą inne ścieżki,
ale zaczynamy zwiększać świadomość, a to jest kluczowe.
-Już? -Nie.
-Na pewno? -Nie.
-Już? -Tak.
No nie.
-Przeczesz włosy. -Dobrze.
Tak jest po prysznicu wieczorem.
Wie ojciec, kim jest osoba niebinarna?
Tak.
Tak? To się cieszę.
Jeśli ktoś nie wie, to osoba niebinarna
nie jest ani mężczyzną, ani kobietą, a przynajmniej nie do końca.
I nie cały czas, są osoby płynnej płci. Jestem Celia i jestem osobą niebinarną.
Należę do kościoła chrześcijańskiego.
Czasem ciężko mi połączyć obie te rzeczy.
Chcę zapytać ojca, czy widzi miejsce w Kościele
dla osób transpłciowych, niebinarnych albo ogólnie osób LGBT.
Każda osoba jest dzieckiem Boga.
Bóg nikogo nie odrzuca. Bóg jest ojcem.
Ja nie mam prawa wyrzucić kogoś z Kościoła.
Moim obowiązkiem jest przyjąć każdego.
Kościół nie może się na nikogo zamykać. Na nikogo.
Co ojciec sądzi o ludziach i księżach, którzy promują hejt
i wykorzystują Biblię, aby popierać swoją nienawiść?
Czytają psalmy i mówią: „To nie ja was wykluczam, tylko Biblia”.
Mam dość mówienia, że nie takie było przesłanie Jezusa.
Ci ludzie to sabotażyści.
Sabotażyści, którzy wykorzystują Kościół do osobistych przekonań,
do swoich wąskich poglądów.
To jeden z problemów w Kościele.
Te ograniczone ideologie…
Ci ludzie, gdzieś głęboko w sobie, są bardzo niespójni.
Oceniają innych, bo nie potrafią odkupić swoich win.
Zwykle osoby, które oceniają, są niespójne.
Coś w nich tkwi. Czują, że ocenianie innych daje im wolność,
kiedy powinni patrzeć na swoje winy. Ale w dniu, kiedy Kościół
straci swą uniwersalność dla niewidomych, głuchych, dobrych, złych…
Wszystkich. To przestanie być Kościołem. Każdy ma tu swoje miejsce.
Ja mam podobne pytanie.
Uważam się za feministkę w swoim kościele.
Czy byłabym lepszą chrześcijanką, gdybym nie była feministką?
Feminizm ma korzenie w przymiotniku, a mnie interesują głównie rzeczowniki.
Wpadliśmy w kulturę przymiotników. Wszystko odnosimy do siebie
poprzez przymiotniki i mnożymy je. Przymiotniki nie są chrzczone,
tylko rzeczowniki, ludzie. A ja wierzę w ludzi.
Czy wyobraża sobie ojciec kobietę na swoim stanowisku?
Chociaż kobiety biorą udział w życiu Kościoła i go wspierają,
coś uniemożliwia im zajęcie stanowiska papieża.
Oczywiście, jeśli papież sobie to wyobraża.
Podstawą jest problem teologiczny.
Są dwa nurty stanowiące prawo w Kościele. Dwie zasady.
Kapłaństwo jest dla mężczyzn.
A za stronę macierzyńską, tę ważniejszą, odpowiadają kobiety.
Stanowiska kobiet pokrywają się z ich powołaniem jako kobiety,
a nie z kapłańskim machismo.
Inaczej rola kobiet byłaby umniejszona.
Kobiety mają funkcję w Kościele, bo sam Kościół jest kobietą.
W językach z rodzajami gramatycznymi zwykle ma rodzaj żeński.
Kościół jest żoną Chrystusa. Nie jego mężem.
Chrystus jest mężem. Taka jest nasza wiara.
Kobiety powinny zajmować stanowiska. Wicegubernatorem Watykanu jest kobieta.
-Tak. -Gospodarką rządzą kobiety.
Więc kobieta nie może być księdzem?
Nie, bo tak jest zbudowane kapłaństwo.
Chcąc zajmować stanowisko, okazujesz… Nie denerwuj się.
Nie denerwuję się.
Pokazujesz, że stosujesz się do agresywnej męskości,
bo fakt, że kobieta nie może być księdzem cię drażni, rozumiesz?
Tak, bo zajmujemy inne stanowiska.
Uczymy religii…
Drażni cię coś, co nie może się zdarzyć w myśl dogmatów.
Kobiety byłyby pozbawione przywileju. Kościół…
Nie chcę pozbawiać niczego kobiet ani zabierać im ich role,
tylko pozwolić im objąć stanowiska jak mężczyźni.
Zniknęłaby oryginalność. To poważny problem dogmatyczny,
który nie umniejsza kobietom. Wręcz przeciwnie, podkreśla ich znaczenie.
Bycie księdzem nie jest lepsze niż obecna rola kobiety.
Szanuję inne poglądy, w porządku, ale nie taka jest prawdziwa idea.
-To nie jest wiara Kościoła. -…Kościoła.
I nie umniejsza kobietom.
Kobiety w Kościele są bardzo ważne.
Wie ojciec święty, czym jest Tinder?
Nie wiem.
Wstyd mi, bo jestem staroświecki.
To aplikacja na telefon, dzięki której poznaje się ludzi
i jest szansa znaleźć tam partnera.
Główne chodzi o seks, ale czasami można poznać ludzi.
Tak poznałom moją partnerkę. Wrzuciłom swoje zdjęcia,
opisałom jako jestem i co lubię. Wtedy się połączyłyśmy
i tak się poznałyśmy.
Nie, oczywiście, że nie wiem.
Mój telefon jest inny. Taki, na którym wybiera się numer.
Nie chciał być ojciec w związku?
-Słucham? -Związku.
Byłem w związku, zanim wstąpiłem do seminarium.
Naprawdę?
Ale potem wybrałem celibat.
Co ojciec święty sądzi o Tinderze, o którym mówiło?
Nie wiem. Dobrze, że ludzie się poznają. To coś normalnego.
Co ojciec sądzi o tym aspekcie życia młodych?
To zabawne. Młodzi ludzie chcą się spotykać, i to dobrze.
Jedną z rzeczy, którą podziwiam u młodych, jest to, że nie mają
granic, w takim pozytywnym sensie.
Są granice rodzinne, granice kraju, może też granice religijne.
Ale jako ludzie kroczymy naprzód. Jedną z wielkich zalet
młodych ludzi jest coś, co nazywam „Kompleksem Krzysztofa Kolumba”.
Chce się odkrywać, iść dalej, podejmować ryzyko.
To jest dobre, bo uczy ludzi,
że ramy ideologiczne są pojęciem względnym,
czy to jeśli chodzi o społeczeństwo, politykę, czy Kościół.
-Moja kolej. -Proszę.
Jestem Alejandra, tworzę treści dla dorosłych, pornografię.
Robię to na żywo, na platformach online. Mam komputer i inne rzeczy.
Mam też inną stronę, która jest jak media społecznościowe,
gdzie przesyłam filmy i je sprzedaję. Wszystko dzieje się w social mediach.
Czy ojciec był tego świadomy?
Myślę, że to dobrze, że komunikacja się rozwija.
Systemy komunikacji powinny uratować samą komunikację,
powinny zapobiegać zanikaniu.
Gdy komunikujecie się przez social media, powinien to być kontakt „jeden na jeden”.
Wtedy tworzy się relacja. Zwykle komunikuje się zawodowo,
ale też dla samego kontaktu. Należy jednak znać różnicę
między bogactwem social mediów a moralnością tego, co się robi,
w zależności od tego, czym jest dla ciebie moralność.
Jeśli na przykład sprzedajesz narkotyki poprzez takie kanały,
odurzasz młodych ludzi, szkodzisz i popełniasz przestępstwo.
Jeśli korzystasz z nich, by nawiązać nielegalne kontakty w celu spotkań,
to jest to niemoralne. Moralność zależy od tego, jak używamy social mediów.
Zwykle mam pewną liczbę widzów.
Proszą o konkretne rzeczy, nie zawsze związane z seksem.
Czasami to bardzo intymne prośby.
Proszą o bieliznę, konkretne rzeczy, na przykład personalizowane filmy,
ale ustalam granice dotyczące tego, co robię, a czego nie.
Jeśli nie podoba mi się dana prośba, nie spełniam jej.
Podoba mi się, że można zdecydować, jakie stawiasz granice.
Pornografia jest bardzo szkodliwa, bo uprzedmiatawia ludzi.
Ktoś ci rozkazuje: „Zrób to, zrób tamto”.
Tak, jakbyś była przedmiotem.
Nie wiem, czy jesteś świadoma, jakie to dla ciebie szkodliwe.
To szkodzi też osobie, która to ogląda.
Mówię o aspektach seksualnych. To też jest szkodliwe.
Tak mówią badania naukowe. Podczas stosunku seksualnego
wydziela się hormony,
które tworzą więź z daną osobą. Jeśli uprawia się seks
z kimś, kogo się nie zna i widzi tylko na ekranie,
tworzy się więź z ekranem albo ze sobą, podczas masturbacji.
Odizolowuje się od świata dookoła, aby skupić się na ekranie.
Jestem chrześcijanką, więc uważam, że moje ciało to świątynia Ducha Świętego.
To atak na własne ciało.
Uważam, że pornografia niszczy ludzi.
Naprawdę.
To jedyne uzależnienie leczone tak samo jak uzależnienie od narkotyków
albo alkoholu, a które nie dotyczy żadnej substancji fizycznej.
Oczywiście pornografia umniejsza człowiekowi.
Nie pomaga się rozwijać.
Osoby korzystające z pornografii umniejszają swojemu człowieczeństwu.
Wspomniałaś o narkotykach. One też umniejszają ludziom.
A ludzie uzależnieni od pornografii znajdują się w stanie,
który nie pozwala im się rozwinąć.
Mam pytanie. Czy w twojej pracy dochodzi do przemocy?
Strony mają surowe zasady, jeśli chodzi o przemoc.
Są ludzie, którzy lubią oglądać krew.
Ale to jest zakazane. Za to blokują konto. Dostaje się bana, a użytkownik
jest zgłaszany, przez co nie może działać na innych stronach.
Czujesz się bezpiecznie i komfortowo?
Oczywiście. Gdy włączam kamerę, robię sobie makijaż,
nakładam rzęsy i inne rzeczy, czuję się jak diwa.
Chociaż uważam, że się rozwinęłam. Wcześniej byłam bardzo nieśmiała.
Nie byłoby mowy, żebym tu była i rozmawiała z wami.
Byłabym przerażona.
To, że stałam się osobą publiczną…
Wszystkie moje social media są publiczne…
to pozwoliło mi poznać swoje ciało i osobowość.
-Jestem też utwierdzona w swojej wierze. -Tak.
Czy masturbacja to także coś złego?
Myślę, że to ogranicza rozwój i izoluje
od ludzi dookoła ciebie. Przynajmniej w prawdziwym życiu.
Bo nie potrzebujesz drugiej osoby, aby poczuć przyjemność.
Uważam, że masturbacja i pornografia bardzo szkodzi ludziom.
Powoli ciągnie w otchłań, z której trudno się wydostać.
Nie znasz nikogo, dla kogo masturbacja jest czymś fajnym
albo pożytecznym? Mówisz, że znasz osoby, które cierpią przez pornografię
i masturbację. Widziałaś jakieś dobre przykłady?
Jakie dobre przykłady?
-Że ktoś cieszy się przyjemnością. -Seksualnością.
Większość ludzi masturbowała się w okresie dojrzewania.
Chcę przypomnieć ważną zasadę,
dzięki której unikniemy zagubienia.
Seks to jedna z pięknych rzeczy, jakie Bóg dał ludziom.
Wyrażanie własnej seksualności to coś, co ubogaca.
Wszystko, co umniejsza prawdziwej seksualnej ekspresji,
umniejsza też ludziom, zabiera im coś i uniemożliwia to ubogacanie.
Seks ma własną dynamikę i znaczenie. To wyraz miłości.
To chyba główna cecha seksu.
Wszystko, co od tego odciąga
albo popycha w innym kierunku, umniejsza stosunkowi seksualnemu.
Czasami, gdy ktoś się spowiada, mówi: „Robiłem brzydkie rzeczy”.
Mówią tak o seksie, zamiast powiedzieć: „Źle potraktowałem seksualność.
Zamiast kochać kogoś, zatraciłem się w sobie”.
Jeśli chodzi o seks, to katechizm jest na początku tej drogi.
My, chrześcijanie, nie słyszeliśmy, co mówi katechizm na temat seksu.
To jedna z pięknych rzeczy, które stworzył Bóg.
Mówię o tym otwarcie,
bo nie mam poczucia winy wobec swojego ciała.
Mam partnera i seks z nim nie jest tym samym, co masturbacja.
Podoba mi się to, że mogę poznać swoje ciało.
Jeśli nie poznam, co mi się nie podoba, jak lubię być dotykana,
to jak mam wyjaśnić to drugiej osobie? Czy mam założyć, że ona już to wie?
Ta praca to dla mnie obalanie pewnych barier
i poznanie prawdziwej Alejandry.
Przestałam czuć winę lub strach. I kocham to, co robię.
Mówicie, że to uprzedmiatawianie. Zawsze byliśmy traktowani jak przedmioty,
tylko teraz dostaje się za to pieniądze. To najlepsza praca, jaką miałam.
W domu jestem niesamowicie wolna. Jestem obecna jako mama.
Od rana, aż córka pójdzie spać.
Ona wie, że mama jest przy niej. Biorę udział w życiu rodzinnym.
Nie jestem nieobecną matką, którą byłam,
kiedy pracowałam od ósmej rano do 22, a najgorzej było w grudniu.
Był czas, gdy przez miesiąc widziałam ją tylko, gdy spała.
Ta praca to dla mnie drzwi do wolności.
I to jedna z lepszych prac, jakie miałam,
bo komunikuję się z ludźmi i mogę być sobą.
Idziemy spać.
Czas spać, kotku. Jestem z ciebie dumna.
Tak, jesteś zmęczona.
Mamy koniec roku. Co ty na to? Nie musisz wcześnie wstawać.
Tak, koniec ze wstawaniem i listą obecności.
-Jesteś gotowa na nową szkołę? -Tak.
-Podobała ci się? -Tak.
Kocham cię.
Śpij dobrze, słonko. Kocham cię.
Zgaszę światło.
Byłaś na przyjęciu? Jak było?
U cioci? Fajnie.
Gdzie to było?
Wynajęli salę, ale nie w Madrycie.
To było gdzieś na wsi.
José też był?
-Tak. -Tak?
Był na urodzinach z całą rodziną?
To nie pierwszy raz.
Boże, wspomóż mnie. Panie, obdarz mnie pomocą.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
Jak było na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.
Śpiewajmy radośnie za głosem Pasterza. Podziękujmy Bogu,
który jest światłem i drogowskazem.
Panie, módlmy się za moich rodziców. Błogosław ich.
Za naszych duchownych, katechetów,
za cały nasz Kościół. Za wszystkich, którzy cierpią
i cię nie znają. Za tych, którzy przechodzą ciężki czas.
Jestem María, najstarsza z sześciorga rodzeństwa.
Moja rodzina jest wierząca,
a Chrystus zawsze był najważniejszą częścią rodziny.
Od dziecka żyłam w wierze rodziców. Nie mieliśmy wyboru.
Należymy do Drogi Neokatechumenalnej.
Eucharystia jest w soboty.
Mówili, że skoro żyjemy pod ich dachem, to mamy iść na mszę.
Ale jestem w takim wieku, że mogę wybrać inną ścieżkę.
Widziałam dowody na istnienie Boga.
Nie wiem, czy to dobrze czy źle,
ale widziałam wszystko przez pryzmat wiary.
Widziałam, że Kościół kocha mnie, nawet kiedy ja nie kocham siebie.
Wszystkie tematy, które poruszyliśmy, są bardzo ważne,
bo dotyczą nas wszystkich.
Ale zauważyłam
niepokojącą utratę wiary.
Dla mnie…
Nie chodzi o to, że to wszystko jest nieważne,
ale ja czuję, że miłość Pana jest dla mnie wystarczająca.
Nie potrzebuję…
Nie rozumiem cierpienia kobiety, która chce aborcji.
Rozumiem cierpienie emigrantów.
Rozumiem cierpienie odrzuconej osoby.
Ale to wszystko schodzi na dalszy plan, kiedy czuje się bożą miłość.
Cierpienie zbliża do Chrystusa, a to uszczęśliwia.
Żyję wśród ludzi, którzy są bliscy Kościołowi,
ale nie widzę prawdziwej wiary.
Tak, chodzą na msze,
wierzą w Boga, ale wydaje mi się, że niewielu z nich głęboko wierzy
i żyje zgodnie z wiarą w każdym aspekcie swojego życia.
Nie wiem…
Twoje wyznanie wiary mnie porusza, bo to wymaga odwagi,
aby powiedzieć takie słowa na tym spotkaniu.
To bardzo dobrze. Dziękuję ci za to wyznanie.
Podoba mi się to, co powiedziałaś, że dzielisz się doświadczeniami i prawdą.
Wiara to wielka łaska.
Ale mówiąc o tym,
chcę ci powiedzieć coś, co Jezus powiedział Piotrowi.
Co powiedział Jezus Piotrowi? „Piotrze… szatan domagał się,
żeby was przesiać jak pszenicę”. To nie koniec twojej drogi.
Twoja ścieżka wiary nadal trwa.
A dajemy jej świadectwo, kiedy jest autentyczna.
Nie chcę cię wystraszyć…
Spokojnie.
Ale wystawiaj serce i odwagę na próbę. Nadal działaj,
tak jak trzeba, ale nie bój się, gdy nadejdzie czas próby.
Bo Pan kryje się też za ciężkimi chwilami.
Ludzie, którym brak wiary…
Widzę osoby, których świat się rozpada. To mnie przeraża.
Tak jest, to smutne.
Ubolewam nad tym, że nie udaje im się…
Nadzieja ma swoją rolę. Nadzieja cię nie zawiedzie.
Jeśli zawierzysz się nadziei, jest jak kotwica.
Jeśli ją rzucisz w stronę brzegu, wciągniesz swój statek na brzeg.
Ale ona zawsze tam będzie.
Nadzieja nigdy nie zawodzi. Czasem ciężko ją utrzymać.
Ile masz lat?
Dwadzieścia.
Dwadzieścia. Będziesz wiodła piękne życie. Nie przestawaj walczyć
i pozwól Bogu otoczyć cię miłością. Jego miłość nas otacza.
-Dziękuję. -Dziękuję.
Jestem Lucía. Mam 25 lat i jestem z Peru.
Kilka lat temu byłam siostrą zakonną. Byłam mocno wierzącą katoliczką.
Moja wiara zawsze wynikała z miłości i szczerości,
ze szczerego poszukiwania…
nie tylko Boga, ale też z poszukiwania ludzi.
Miałam bliski kontakt z bólem. W zasadzie to nadal mam.
Już nie jestem katoliczką ani nie wierzę w Boga.
Nie wiem, co istnieje, a co nie. Właściwie to jestem spokojniejsza.
Spokojniejsza i szczęśliwsza.
Zapytano mnie, czy byłam kiedyś w Rzymie.
Tak, byłam kilka lat temu.
I pamiętam to bardzo dokładnie. Byłam w Kaplicy Sykstyńskiej,
odwiedziłam Watykan podczas bardzo duchowej podróży.
Byłam też w Lourdes i Fatimie.
Ale byłam tam po wielu kryzysach wiary.
Nie chodzi tylko o przemoc seksualną w Kościele, ale też psychologiczną.
Formacja religijna opiera się na przemocy psychologicznej.
Uczyłam się w miejscu, w którym nie pozwalano mi widywać rodziny,
nie mogłam komunikować się z ludźmi.
SMS-y, maile i telefony były kontrolowane.
Nie miałam dostępu do informacji. Nie mogłam wyjść z domu.
Próbowałam walczyć za moją wiarę na wszelkie możliwe sposoby.
W końcu dotarłam do Rzymu, Watykanu i zatoczyłam pełne koło.
Zdałam sobie sprawę, że to nie ma sensu. Szukam miłości,
szukam ludzi, chcę w jakiś sposób przeżywać ich cierpienie.
A to nie ma sensu w tym bogatym i pełnym władzy miejscu.
Łatwo jest mówić o cierpieniu,
mówić o biedzie i innych troskach z tego miejsca.
Doświadczyłam miłości na wiele sposobów.
Ale gdy odeszłam z Kościoła i przestałam wierzyć,
znalazłam prawdziwą, autentyczną miłość.
Zawsze się zastanawiałam, z czystej ciekawości,
czym dla Kościoła jest miłość.
Czym jest miłość z religijnego punktu widzenia,
skoro Bóg jest budowany na przemocy?
Cóż, posłuchaj…
Prawdziwy Kościół jest na obrzeżach.
W centrum są dobrzy ludzie, świątobliwi,
ale jest też zepsucie. Należy o tym mówić.
Wyrządzono wiele szkód instytucjom kościelnym,
mężczyznom i kobietom z Kościoła.
To, co mówisz o nadużyciu władzy, jest prawdą.
Słyszałem wiele historii. Wysłałem też kontrole do takich miejsc.
Do zakonów, gdzie nadużywano władzy.
Siostry, które nie mogą kontaktować się z rodziną.
Tak, jak mówisz, w totalnej izolacji. To absolutne nadużycie władzy.
Czasem, gdy ktoś znajdzie się w takiej sytuacji,
i wierzę ci, ale to dzieje się nie tylko w Kościele.
W takiej sytuacji najodważniejszym krokiem jest ucieczka.
Aby się oddalić. „Do namiotów swych, o Izraelu”.
To złe i zepsute miejsce. Ten zakon odbiera mi człowieczeństwo.
Wrócę do punktu wyjścia i poszukam człowieczeństwa u podstaw.
Nie jestem tym zszokowany. Ale trzeba nazywać rzeczy po imieniu.
Nie chcę cię do niczego przekonywać. Szanuję cię.
Ale widzę w tobie ból wielu ludzi,
którzy cierpieli przez instytucje kościelne.
Nie patrzę na to przez pryzmat bólu.
To chyba najlepsza rzecz, jaka mi się przytrafiła.
Uratowałaś swoje życie z sytuacji,
w której byłaś więźniem w aspekcie psychologicznym i moralnym.
Ocaliłaś swoje życie, ale ono się nie skończyło.
Trwa dalej i nawet, jeśli tego nie widzisz, ktoś jest z tobą.
Ktoś jest z tobą.
Pozwól mu ze sobą być, nawet jeśli nie zwracasz na niego uwagi.
Ale dam ci pewną radę.
Zadbaj o to, aby nie zatracić się w ideologiach.
Bądź sobą, ze swoją osobowością i spójnością.
Nie daj się zniewolić ideologii.
Wybieraj własne idee i poszukuj w życiu spójności.
Ta spójność między tym, co myślisz, co czujesz, a tym, co robisz…
język myśli, język serca
i język dłoni.
Jesteś w dobrych rękach. Krocz dalej, zaufaj mi.
-Tak właśnie to widzę. -Krocz dalej.
Dziękuję wam wszystkim. Byliście bardzo odważni, mówiąc prawdę.
Podobało mi się to, bo każdy wypowiedział się z własnej perspektywy.
Z własnych doświadczeń i konfliktów,
bo każdy z nas je ma.
Tak, jak każdy ma swoje traumy i wady.
Kiedy studiowałem w Buenos Aires, starszy ksiądz mówił mi:
„Bracie, powinieneś poklepać swoje wady i traumy jak psa.
Nie walcz z nimi przedwcześnie. Życie nada im odpowiednie miejsce”.
Wiele się od was nauczyłem. To dobrze mi zrobiło
i dziękuję wam za to. Każdemu z was, bez wyjątków.
Każdemu za własną opinię.
Powiedziałbym nawet, że to jest ścieżka Kościoła.
Jesteśmy bliźnimi, jesteśmy zjednoczeni.
Każdy ma swoją opinię, swoje miejsce.
Bywają bliższe lub dalsze, ale i tak jesteśmy bliźnimi, braćmi i siostrami.
Kroczmy dalej tą ścieżką i nigdy nie podważajmy tego braterstwa.
Możemy podważać idee, ale nie braterstwo. Dziękuję każdemu z was.
Dziękujemy.
Idźcie więc, życie jest piękne. Naprawdę.
Zadbajmy o to, by było owocne.
-Oczywiście. -Dziękuję.
Gotowi, start!
To dobrze.
Empanadas!
Napisy: Joanna Ziółkowska