Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AKSAMITNY KRÓLIK
Wasze dekoracje będą ślicznie wyglądały na choince.
Jeśli potrzebujecie pomocy przy wycinaniu, podnieście rękę.
Dobra robota.
Williamie, to twój ostatni dzień. Chciałabym,
żebyś tu przyszedł i pokazał nam, co zrobiłeś.
Nie wstydź się.
Chodź.
No idź.
Dobra robota.
Powinieneś jako pierwszy powiesić ozdobę na choince.
Podejdźcie.
„Czemu bałwanek dostał burę za to, że grzebie w worku z marchwią?”.
Nie wiem. Czemu?
Bo grzebał w nosie.
Williamie.
Powodzenia w nowym domu.
Będziemy tęsknili.
Twój nowy pokój jest ogromny.
Mamy w salonie masę miejsca
na wielką choinkę.
Będziesz mógł trzymać zabawki w bawialni.
Ogród też jest piękny.
A dalej są łąki i lasy.
Pewnie nie możesz się doczekać, aż poznasz kolegów i nauczycieli.
Twoja nauczycielka jest przemiła.
Dzieci ucieszą się, że mają nowego przyjaciela.
Dzień dobry.
Pomożesz mi nosić te pudła, młody człowieku?
Dzień dobry, Williamie.
Momo!
Uwaga na futrynę.
Witaj, Mary.
Dzień dobry.
Dajmy twoim rodzicom czas na rozpakowanie się.
A ty rozejrzyj się po domu.
Jest taki wielki, Momo.
To ekscytujące, prawda? Tyle miejsca na przygody.
- Oboje się bawimy. - Naprawdę?
Ja w każdym razie próbuję.
Gotuje dla osiemnastu osób.
Pójdziemy ulepić bałwana?
Nie teraz, kochanie.
Zrobiły je dzieci. Uwielbiam tę porę roku.
- O tak. - Caroline, mówiłaś,
że spędzasz Święta z matką?
Tak.
Jestem William. Pobawimy się razem?
Jestem William. Chcesz się pobawić?
„Drogi Williamie, bardzo za tobą tęsknimy
i życzymy ci wszystkiego dobrego w nowym domu.
Ucałowania. Mary, Arthur, Bonnie,
Paul, Lizzie, Jane, Alice, John”.
Gasimy już światło. Przed nami wielki dzień.
Tak!
Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt, Momo. Mówiłaś, że mogę wstać o 7.00.
Czekam całą wieczność.
Na pewno jest siódma? Słyszałam sześć uderzeń.
Naliczyłem siedem. Naprawdę!
No to sprawdźmy, czy odwiedził nas Mikołaj.
Tak!
Ciekawe, dla kogo jest ta.
Wesołych Świąt, kochanie.
Cześć, Króliku.
Króliku.
Udało nam się, Króliku.
Tak.
- Wesołych Świąt. - W porządku?
- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Ledwo.
Jeśli nie musisz się przenosić...
Chodź, mały.
Czas się kłaść.
Co...
Dobrze.
Wesołych Świąt, kochanie.
Dobry wieczór i Wesołych Świąt.
Witaj w bawialni.
Jestem Zamszowy Koń.
A ty kim jesteś?
Cóż... Chyba jestem królikiem.
Kto tam jest, Zamszowy Koniu?
Nowa zabawka. To chyba królik.
Proszę.
- Chodźmy. - Daj zobaczyć.
No i już.
Wydaje się dość niepozorny.
Co powiesz, Króliku?
Jesteś w ogóle prawdziwy?
W jakim sensie?
Ja jestem z metalu, jak prawdziwy samochód.
A widzisz te czarne kółeczka po moich bokach?
- Prawdziwe auta też je mają. - O tak.
W branży zwiemy je kółkami.
Kółka.
I co najważniejsze...
Lwie, chodź i mnie nakręć.
Mam prawdziwy, w pełni sprawny silnik.
Chłopiec musi mnie tylko nakręcić, a ja przemykam obok niego.
Tak szybko.
- Ostrożnie. - Uwaga!
Z drogi!
Niewiele brakowało.
Lew też jest oczywiście prawdziwy.
Tak! Spójrz na moje nogi.
Mają stawy jak prawdziwe lwie łapy. Mogę skakać jak kot
i skradać się do zdobyczy.
A ja jestem prawdziwym królem.
Spójrz na mój wspaniały strój i na moją wspaniałą koronę.
Te kamienie to prawdziwe szmaragdy i rubiny...
Są z drewna.
Jak śmiesz zwracać się tak do króla bawialni?
Żądam, byś mi się pokłonił, zgrzybiały stary zwierzaku.
Albo się nie kłaniaj.
Zgodnie z moim dekretem Zamszowy Koń nie musi się kłaniać.
Wybacz, Zamszowy Koniu, wiesz, jak czasem mnie ponosi.
To przez ten strój.
Jest taki wspaniały.
Co sądzicie o nowej zabawce?
Nie podoba mi się.
Jeśli pozwolimy temu tak zwanemu królikowi spać w pudełku z zabawkami,
może zostać wybrany na nocną zabawkę.
Czym jest „nocna zabawka”?
Wieczorami
wybierają zabawkę z pudełka. Chłopiec idzie z nią spać.
Gdzie jest Chłopiec? Kiedy wróci?
Dość tych pytań!
Musimy podjąć decyzję.
Ta zabawka nie ma ruchomych elementów ani stawów.
Nie mamy z nim nic wspólnego,
zostaje wygnany do najdalszej części bawialni.
- Zostawcie biedaka w spokoju. - Popieram!
Zgoda.
I dobrze.
Ruszaj do najdalszego kąta, gdzie nikt cię nie zobaczy.
Dalej!
To jest...
Kiedy byłem nowy, obowiązywał system.
Zabawki szanowały starszyznę.
Co za hańba.
- Mogę zejść na dół? - Daj spokój.
Kładź się do łóżka. To był długi dzień.
Nie jestem zmęczony.
Przed chwilą spałeś.
Ale wciąż jest Gwiazdka.
Przyniesiesz mu wody, kochanie? I weź jakąś nocną zabawkę.
Zamszowy Koniu, co znaczy „prawdziwy”?
Czy to znaczy, że masz ruchome części...
Nie słuchaj ich, Króliku.
Bycie prawdziwym nie zależy od tego, jak cię stworzono.
To ci się po prostu przydarza.
Kiedy dziecko kocha cię przez długi, długi czas,
nie tylko się tobą bawi,
ale naprawdę cię kocha, wtedy stajesz się prawdziwy.
To magia dziecięcej wyobraźni.
Czy to boli?
Może odrobinę, bo ukochane zabawki
zużywają się podczas wszystkich swoich przygód.
Ale wierz mi, to jest tego warte.
Kiedy dziecko cię kocha, kocha cię całym sercem.
Nie znam piękniejszego uczucia.
Chciałbym pewnego dnia stać się prawdziwy.
Jeśli Chłopiec cię pokocha, staniesz się taki.
Ktoś idzie.
- Uwaga! - Uważajcie!
Już czas!
Nigdy nie wiadomo.
- Rusz się. - Ona mnie popycha.
Zróbcie mi miejsce.
Którą zabawkę?
Mojego królika!
Doskonale.
Słodkich snów.
Dobranoc.
Cześć, Króliku.
Chcesz się ze mną pobawić?
Świetnie. Potrzebuję kogoś, kto dobrze kopie tunele.
Jesteś Królikiem, więc nadajesz się do tego zadania.
No to na co czekamy?
O rany.
Króliku, jesteś najlepszym kopaczem, jakiego widziałem.
Pewnie jesteśmy już z milion kilometrów pod ziemią.
Musimy być ostrożni.
Ziemia jest sucha i tunel może się zaraz zawalić.
My, króliki, znamy się na tych sprawach.
Według moich obliczeń jesteśmy w połowie drogi.
Dokąd zmierzamy?
Do Chisup.
Kiedyś tam mieszkałem.
Są tam moi przyjaciele.
Tu nie mam przyjaciół.
Masz mnie.
To prawda.
Jesteś moim nowym przyjacielem. Czyli najlepszym przyjacielem.
Nigdy nie byłem czyimś najlepszym przyjacielem.
Ale szybko kopiesz. Zaraz dotrzemy na miejsce.
Znalazłem coś.
Mapa skarbów!
O rety.
Co to jest?
Tunel!
Zapada się.
Szybko, Króliku, musimy uciekać.
Trzymaj się mnie.
- Nie zdążymy! - Zdążymy. Już prawie jesteśmy.
Udało się, Króliku. Jesteśmy bezpieczni.
Skoro jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi, musimy razem poszukać skarbu.
Uczniowie, chciałbym wam kogoś przedstawić.
Williamie, podejdziesz do mnie?
No chodź.
Powitajcie Williama.
Cześć, Williamie.
Opowiesz nam o sobie, Williamie?
W porządku. Możesz usiąść.
W zeszłym tygodniu rozmawialiśmy o jesieni.
Czy ktoś pamięta, co dzieje się jesienią?
Cześć.
Nie jesteś chłopcem sąsiadów?
Chcesz się z nami pobawić?
Zostaw go, Lucy. Bawmy się.
Zaatakujmy zamek, póki nie podnieśli mostu zwodzonego.
Skarb jest w sali tronowej.
Williamie, lunch gotowy.
Jeszcze sałaty?
Ja też się najadłem.
Ale niezależnie od tego, ile jem, Momo każe mi zjeść jeszcze dwa kęsy.
Słuchaj, mam plan. Wiem, jak zdobyć skarb.
Potrzebujemy magii.
George mówi, że istnieją wróżki.
Jeśli chcesz jakąś poznać, musisz wybudować jej domek.
Momo.
Skończyliśmy już. Możemy się pobawić?
Zjedz jeszcze dwa kęsy.
Porządne kęsy.
To nasz domek dla wróżki.
Musimy teraz wezwać wróżkę.
Wróżki migoczą i latają, trzepoczą skrzydłami.
Przybądź do tego ogrodu, spójrz na niebo nad nami.
Nieustraszeni William i Królik wołają: „Alakazam alakazu. Bum!
Potrzebujemy twej magii, więc zjaw się tu!”.
Gdy będziemy się najmniej spodziewali,
wróżka pojawi się i pomoże nam znaleźć skarb.
Dobranoc, Momo.
Rety, spójrz na tego królika. Wezmę go i pozszywam.
Nie! Nie możesz, Momo.
Nie zabieraj Królika.
No dobrze.
O rety.
Chciałam go tylko naprawić.
To tylko zabawka.
To nie zabawka. Jest prawdziwy.
No dobrze, skoro tak twierdzisz.
Dobranoc.
Chłopiec?
Tak.
Powiedział, że jesteś prawdziwy?
Tak.
- Ty? - Tak.
Czujesz się inaczej?
Sam nie wiem.
Chyba nie.
Wyglądasz tak samo. Jak zabawka.
Wszyscy jesteście zabawkami, a mówicie, że jesteście prawdziwi.
Tak, ale nie mówimy poważnie.
My tylko udajemy.
I przynajmniej przypominamy to, czym mamy być.
Lew ma grzywę.
- Król ma koronę. - Cóż, tak.
Spójrz na siebie.
Jesteś strasznie brudny.
- Porozdzierany. - Tak jest.
I przykro mi, ale widzę materiał, którym cię wypchano.
Jest pełen... Mój Boże! Czym ty jesteś wypchany?
Żyję tyle lat i nie widziałem zabawki bez ruchomych stawów.
Jak możesz być prawdziwy, skoro tak niechlujnie wyglądasz?
Dość tego.
Co wy wiecie o byciu prawdziwym?
Chłopiec wie najlepiej,
a skoro mówi, że Królik jest prawdziwy, to tak właśnie jest.
Ktoś idzie.
Króliku, wiem, że nie udało się przywołać wróżki,
ale nie możemy dłużej czekać.
Odnajdźmy skarb, nim zrobi to ktoś inny.
Chyba jest w zaczarowanym lesie.
Coś się poruszyło, Króliku.
Przysięgam, widziałem coś.
Nie!
To chyba nie problem, prawda?
Co się dzieje, Króliku?
Ale zawsze jest sam.
To nie może być dla niego dobre.
Nie tylko ja tak sądzę.
Nauczyciele też to zauważyli.
Poznawanie przyjaciół trwa.
Mijają kolejne miesiące.
Jak długo możemy czekać?
Jest szczęśliwy ze swoim królikiem.
Nie ma prawdziwych przyjaciół.
Jakiego skarbu szukamy?
To złoto?
Klejnoty?
Czekoladowe batoniki?
To chyba nic z tych rzeczy.
Nie wiem, co to takiego, ale będziemy wiedzieli.
Musimy być cicho.
Las jest pełen groźnych zwierząt.
My, króliki, porozumiewamy się bez słów.
Kiedy wyczuwamy zagrożenie, tupiemy tak nóżkami.
Robimy też tak.
Co to znaczy?
To znaczy „dzień dobry”, ale też „do widzenia”.
Oba jednocześnie?
Tak, bo kiedy żegnasz się z jedną rzeczą, witasz się z kolejną.
Każde zakończenie to początek czegoś nowego.
Już to robiłeś. To oznacza, że coś niebezpiecznego...
Biegnij!
Nie czekaj na mnie. Ratuj się.
Nigdy!
O nie. Jesteśmy w pułapce.
Trzymaj się.
To było niesamowite.
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
- Zrobiliśmy to, Króliku! - Ty to zrobiłeś.
Wszystko w porządku?
Tak.
Williamie!
Nic ci nie jest?
Chodź, zobacz.
- Kim jesteś? - Czym jesteś?
Jestem królikiem. Tak jak wy.
Nie wyglądasz jak królik. Wyglądasz jak zabawka.
Byłem zabawką, teraz jestem prawdziwym królikiem.
Gdy dziecko cię kocha, stajesz się prawdziwy.
Tak działa magia dziecięcej wyobraźni.
Możesz się poruszać?
Niezupełnie.
Możesz skakać?
To nie ma prawdziwych łap.
Jak możesz być prawdziwym królikiem, skoro nie skaczesz?
Nie wiem.
Mówisz, że stajesz się prawdziwy, jeśli kocha cię dziecko.
Skąd możesz wiedzieć, czy to twoje dziecko cię kocha?
Powiedziało ci to?
Nie. Powiedział, że jestem prawdziwy.
Ale myślałem...
Jeśli cię kocha, to czemu cię tu porzucił?
Na zimnie.
Chodź.
Wkrótce się ściemni.
- Lepiej wracajmy do nory. - Powodzenia.
Powodzenia, króliku-zabawko.
Biedactwo.
Co ty tu robisz?
Chodź. Wracaj na swoje miejsce.
Gdzie byłeś, Króliku?
Chłopiec zostawił mnie na zewnątrz.
Prawdziwe króliki powiedziały, że wciąż jestem tylko zabawką.
Może miały rację.
Może Chłopiec mnie nie kocha i dlatego wciąż nie jestem prawdziwy.
Chłopiec jest bardzo chory, Króliku.
Co? Jak to?
Leży w łóżku i ma wysoką gorączkę.
Słyszeliśmy, jak lekarz rozmawiał wczoraj z matką Chłopca.
Ale Chłopcu nic nie będzie, prawda?
Nic mu nie będzie.
Jego wujek chorował na coś podobnego wiele lat temu.
Ledwo przeżył.
Wielu nie przeżywa.
Jest coś jeszcze, Króliku.
Po chorobie jego wujka
spalili wszystko, czego w ostatnim czasie dotykał.
Tak zalecił lekarz.
Robią to, żeby inni nie zarazili się chorobą.
Dziś, kiedy będą szukać zabawki, musisz się schować.
W przeciwnym razie, jeśli cię wybiorą, będzie po tobie.
Rozumiesz?
Patrz. Lekarz.
- Dziękuję. - Oczywiście.
Muszę być szczery. On...
Jest ciężko chory.
Wyjdzie z tego?
Przykro mi. Trudno powiedzieć.
To będzie ciężka noc.
Musicie być silni. Dla niego.
Ja...
Przyniosę mu nocną zabawkę.
Idzie. Schowajcie się.
Uciekaj stamtąd.
Idzie tu.
Króliku, musisz się ukryć.
Jeśli cię tam zabierze, wrzucą cię do ognia.
Przeżyliśmy razem tyle przygód, a on nigdy mnie nie opuścił.
Ja też tego nie zrobię.
Króliku, proszę, opamiętaj się.
To będzie twój koniec.
Sam mówiłeś, że Chłopiec zostawił cię na dworze.
Może jednak cię nie kochał.
To może być prawda, ale ja go kocham.
To twój ulubieniec, kochanie.
To ty, Króliku?
To ja.
Boję się.
Wiem.
Ja też się boję.
Chciałbym być odważniejszy.
Zawsze o tym marzyłem.
Jak miałbyś być odważniejszy?
Podczas wszystkich naszych przygód to ty zawsze nas ratowałeś.
Nigdy mnie nie porzuciłeś.
Nie marz o tym, by być inny.
Jesteś doskonały.
Naprawdę uważasz, że jestem odważny?
Najodważniejszy.
Rodzice mówią, że kiedy wydobrzeję, pojedziemy nad morze.
Byłoby miło, prawda?
Może znajdziemy tam skarb.
Może jest zakopany w piasku.
Nie musimy znajdować skarbu.
Ja już znalazłem skarb.
Kocham cię, Króliku.
Ja też cię kocham.
Proszę otworzyć okna i wpuścić trochę świeżego powietrza.
Zamierzałam zrobić mu na obiad zupę.
- Czy tak może być? - Doskonale.
Trzeba spalić wszystko, z czym miał styczność,
żeby nikt się nie zaraził.
Pościel, pidżama, wszystko.
Dobrze, że dziś jesteś, George.
To wszystko trzeba spalić.
Zajmę się tym.
Pójdę po zapałki.
Dobrze, że William wraca do zdrowia.
Zaraz znów będzie psocił.
I bardzo dobrze.
- Rozpalę ogień. - Dzięki, George.
Zrobiło się chłodno, co?
Nie! Nie!
Proszę, nie martw się, kochanie.
Nie martwię się!
Gdzie on jest?
Chodzi o królika.
Pyta, gdzie jest.
Williamie.
- Królika już nie ma. - Jak to? Gdzie on jest?
Był stary i zniszczony, musieliśmy go wyrzucić.
Dlaczego to zrobiliście?
Jeśli będziesz grzeczny,
Mikołaj przyniesie ci nową zabawkę.
Nie chcę nowej zabawki. Chcę mojego królika.
Jaki mamy dziś dzień?
O rety.
To już zima?
Chyba zaspałam.
Kim jesteś?
Jestem wróżką od magii i wyobraźni. Odpowiadam za magię wyobraźni.
Zajmuję się niepotrzebnymi zabawkami,
które są stare i zniszczone.
Czemu płaczesz?
Smutno mi, bo będę tęsknił za Chłopcem.
Już nigdy się z nim nie pobawię.
Smutno mi, bo myślałem, że stanę się prawdziwy, gdy mnie pokocha.
Ale może mnie nie kochał.
Oczywiście, że cię kochał.
Nie da się kochać kogoś bardziej, niż on kochał ciebie.
To dlaczego nie stałem się prawdziwy?
Nie stajesz się prawdziwy, gdy ktoś cię kocha.
Stajesz się prawdziwy, gdy okazujesz bezwarunkową miłość i dobroć.
Tak jak zrobiłeś to wczoraj.
Więc jestem prawdziwy?
Ale skoro tak, dlaczego nie mam grubego futerka i prawdziwych łap?
Dlaczego nie umiem skakać?
O rety, skąd wy, zabawki, bierzecie te wszystkie pomysły?
To, czy jesteś prawdziwy, nie ma związku z wyglądem.
Chodzi o to, co masz w sercu.
Kochałeś Chłopca, a Chłopiec kochał ciebie.
Boże, spójrz na siebie.
Jesteś cały poniszczony. To od miłości.
Niektóre zabawki mówią, że jestem brzydki.
Nie znają się na pięknie.
Mam dla ciebie nagrodę za to, że byłeś taką dobrą zabawką.
Williamie, już ósma.
Myślałam, że pobiegniesz na dół punktualnie o siódmej.
No chodź. Uśmiechnij się.
Nadeszła Gwiazdka.
Musisz się uśmiechnąć na Gwiazdkę. Takie są zasady.
O właśnie.
No chodź.
Ciężka. Ciekawe, co to może być.
Może włożysz płaszcz i buty i pójdziesz na dwór?
Spróbuj go puścić.
Cześć, Króliku.
Żegnaj, Króliku.
Dziękuję.
Cześć, mam na imię William.
Chcecie się pobawić?
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MARGERY WILLIAMS Z ILUSTRACJAMI WILLIAMA NICHOLSONA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK