Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
CUDOWNE TYGODNIE
- Nie dam rady. - Dasz. Poradzisz sobie.
Zaufaj pierwotnemu instynktowi. Oddech uśmierzy ból.
Sam sobie oddychaj, Barry.
Świetnie ci idzie. Tak trzymaj!
Zabierz ode mnie ten telefon.
Uwierz, chcesz mieć z tego pamiątkę.
- Kaj? - Tak?
- Jak ci idzie? - Dobrze. Już idę.
Użyłeś słoika po maśle orzechowym?
Tego samego użyłem przy Didi i Teunie.
- Dwa strzały, oba celne. - Może będzie hat trick.
- Możemy najpierw porozmawiać? - Teraz?
Pomyślałem, że byłoby miło,
gdyby Didi i Teun mogli czasem zostać u mnie.
To chyba nie najlepszy pomysł.
Ledwo umiesz zadbać o siebie, a co dopiero o dzieci.
Porozmawiamy o tym kiedy indziej, dobrze?
- Jasne. - Świetnie. Dzięki.
Hej, Roos. Powodzenia.
Dasz mi trochę tego masła orzechowego?
Wybraliście już imię dla małego dżentelmena?
Fred. Po moim ojcu.
Chcesz dać mu na imię Fred?
Będzie miał piekło w szkole. „Hej, Freddy”. Yalla.
- Nie ma mowy. - Mnie się podobało.
- Mohammed. - Mohammed?
To najpopularniejsze imię na świecie.
- I co? - Pstro?!
- Samih. - Samih.
Samih Fred Ouazzani. Witamy na świecie. Gratuluję.
- Nazwisko będzie miał po mnie. De Jong. - Po tobie?
Dzień dobry, maluszku.
Obiecuję, że będziesz miała najlepszych rodziców na świecie.
- Ile dostała punktów Apgar? - Jest silna i zdrowa.
- Dostała siedem punktów. - Nie mamy więc czym się martwić.
- Siedem? - To chyba dobrze?
Moglibyście sprawdzić jeszcze raz?
CUDOWNE TYGODNIE
A cóż to śliczna krzepka dziewczynka?
Z taką nadwagą sama pewnie nie usiądziesz.
Obrócę cię, mały tłuścioszku.
- Czy ona powiedziała „tłuścioszku”? - Proszę.
Hej, skarbie.
Wasza córka mieści się w górnych centylach wagowych.
Jej waga gwałtownie rośnie. To może trwale odbić się
na jej rozwoju motorycznym, fizycznym oraz psycho-społecznym.
To znaczy?
Jest za gruba. To ostatni dzwonek.
- Co? - To niemożliwe.
Ściśle trzymamy się grafiku karmienia i snu.
Podaję jej krople z witaminą D, ma obrazki kontrastowe nad łóżkiem…
Mamusia jest lekko neurotyczna, co? Nie powinna się zamartwiać.
Dziwi się pani?
Czy obraca się już sama? Powinna.
- Nie… - Nie.
Coś jest nie tak z naszym dzieckiem. Nawet nie potrafi się obrócić.
Oboje pracujecie?
Tak. Anne niedawno wróciła do pracy.
- Ja czasem pracuję z domu. - Tak myślałam.
Na szczęście idzie do żłobka. To pomoże w jej rozwoju psycho-społecznym.
Cóż… Mamy z tym mały problem…
W żłobkach w naszej okolicy nie ma miejsc,
ponieważ wszyscy zaszli w ciążę w czasie pandemii.
Spędzajcie z Mią więcej czasu.
Nie położymy jej na cały dzień,
żeby patrzyła na te wasze karty kontrastowe, prawda?
Zróbcie z nią coś ciekawego. Pływanie albo joga dla bobasów. To pomaga…
Mia zjada butelkę o 11.00 i śpi od 12.00 do 14.30.
Upewnij się, że śpi w śpiworku.
Płacz wskazuje na skok rozwojowy.
Gdybyś zapomniał, spójrz na harmonogram rozwoju…
Omawialiśmy to już dziesięć razy.
To nie fizyka kwantowa.
Pamiętaj o rozpiskach. Butelka nie może być cieplejsza niż 30 stopni.
- Sprawdzaj na nadgarstkach. To ważne. - Skarbie, poradzę sobie. Naprawdę.
- Będzie dobrze. - Powodzenia.
Cholera!
Mamy więcej mleka?
- Barry. - Kurwa.
Wybacz, ale nie tak się umawialiśmy.
Nie możesz nagle być ojcem dla trzeciego dziecka.
- Jesteś tylko dawcą. - Wiem.
Dlaczego teraz? Wcześniej nie interesowały cię nasze dzieci.
Źle mi z tym, że nie jestem częścią ich życia.
Daj spokój.
- Co? - Nie.
To nasze dzieci. Nasze.
Kim, to nie będzie dla was wielka zmiana.
Mnie może to odmienić.
Mogę przejąć część odpowiedzialności, być częścią rodziny, pomagać wam…
Może to dobry pomysł, żeby dzieci miały ojca.
Tak to wygląda, kiedy dawca jest twoim najlepszym przyjacielem.
Czy Kaj jest moim tatą?
Cóż… Tak, skarbie.
Niespodzianka.
Anne, dzieje się. Aj!
Czytujesz tabloidy?
- Nie. - Naprawdę?
Rozstanie celebrytów. To da nam rozgłos.
Chciałem dać sprawę Floris.
Floris? Dlaczego? Zawsze ja dostawałam rozwody.
ROZWÓD NINY ZOMERS
Nie przeciąży cię to jako matki?
- Nie. Będę pracować tak, jak wcześniej. - Świetnie.
- Mogę cię o coś prosić, Dirk-Jan? - Jasne.
- Idź już. - Racja. Oczywiście.
Wybacz. Powodzenia z tym…
Hej! Zrobisz coś dla mnie?
- Niestety, nie mam czasu. - Czekaj.
- Teraz masz czas? - Ceny paliwa poszły w górę.
- Dowozisz na rowerze. - Tak.
Masz. Podrzucisz to do mojego domu? Na adres Koningslaan 60.
- Sześćdziesiąt. - Zapamiętałeś?
Powiedz mojemu mężowi, żeby sprawdził temperaturę mleka na nadgarstku.
Jasne.
Miałeś to oddać w zeszłym tygodniu.
Popilnujesz jej chwilę? Zaraz wracam.
Barry, czekaj.
Cześć, Mia.
Cześć. Dzięki za szybką dostawę.
Twoja żona mówi, żebyś sprawdził temperaturę na nadgarstku.
Niewiarygodne. Dzięki.
Powiedziała też, że dostanę napiwek.
Oczywiście.
Mówiła, że dostanę 20.
- Dwadzieścia? - Tak.
Ceny paliwa.
Jasne.
Ramon…
Potrzebuje więcej czasu.
Nie smakuje ci już? O co chodzi?
Jak tam moje śliczności?
Ależ ty urosłaś.
Kiedy się pobierzecie?
Macie teraz dziecko. Zabawa się skończyła.
Napijesz się herbaty, mamo?
Po co walizka?
Zostanę z wami. Przyjechałam pomóc przy dziecku.
Nie wiedziałam.
Dzięki temu maluch pozna babcię.
Racja. Będzie miło.
Patrzcie. Samih już raczkuje.
Mia jeszcze nawet nie siada, prawda, kochanie?
Teun też taki był w tym wieku. Dzięki temu przesypiają noce.
- Do którego żłobka chodzi Mia? - Jest na liście rezerwowej.
Jeszcze nie dzwonili. Nie wiem, co i jak.
Jak długo czekałyście?
Nie czekałam. Mam Kim. Ona wszystko załatwia.
- Cześć. - Cześć.
Zapisałam tu dziecko parę miesięcy temu, ale nie dostałam odpowiedzi.
- Lista oczekujących jest długa. - Jak długa?
Czeka się 12 miesięcy.
Rozumiem. Dzięki?
Jestem członkinią Mam dla Mam i chciałabym zapisać dziecko.
Mam wolne miejsce.
Może chciałaby pani się rozejrzeć, a ja zaraz panią znajdę.
Mówiła pani, że nie ma miejsc.
Rezerwujemy parę miejsc dla członkiń Mam dla Mam.
Mamy dla Mam? Co to? Jakiś elitarny klub?
Felix.
To linia startu. A to hamulec. Jest bardzo ważny, rozumiesz?
Stawiasz jedną stopę z przodu, drugą z tyłu, i pchasz do góry i w dół.
- Boję się. - Będę cię trzymał, skarbie.
Załapiesz, jadąc.
Dobrze? Piona! Dawaj!
Trzymam cię. Dobrze. Teraz szybciej…
- Jesteś jak rakieta. Szybciej? - Świetnie, Didi.
Nie na trawę!
Patrz, tatuś też się przewrócił.
W porządku. Nic jej nie jest.
Wstawaj. W porządku. Głowa cała.
Dzieciaki go uwielbiają
Popchnę cię. Bardzo dobrze.
Rozpisałam plan dzielenia się opieką.
Czy powinnam wiedzieć o jakichś umowach między wami?
Nie i nie ma takiej potrzeby. Znamy się tyle lat…
Kochanie, nie wiemy, czy Kaj udźwignie ojcostwo.
- Kaj jest ojcem biologicznym, tak? - Tak.
Co powiecie na okres próbny?
Faza przejściowa pozwoli zobaczyć, jak to się układa,
jak się z tym czujecie i podjąć decyzję.
Co o tym myślicie?
Może to nie najgorszy pomysł. Prawda, skarbie?
Zniosę to jakoś.
Jeśli coś się stanie, od razu kończymy.
Nie martw się tak, Kim.
Dzięki.
Świetnie. Kaj, będę od ciebie potrzebować zaświadczenia o niekaralności.
Każdy rodzić musi je przedstawić?
Nie, chociaż to niegłupi pomysł.
Muszę ściągnąć mleko. Przepraszam.
- Hej. - Hej.
Udało ci się załatwić żłobek?
Nie. Trzeba czekać rok.
Tylko członkinie bzdurnego klubiku, Mamy dla Mam, nie muszą.
Założyłam Mamy dla Mam.
Racja. To świetnie.
Może wpadniesz do tego bzdurnego klubiku?
- Tak… Oczywiście. - Cześć.
- Kochanie, Mia znowu się obudziła. - Tak,
Sam możesz do niej wstać.
Chciałbym, ale nie mam piersi.
Racja. Mleczarnia się tym zajmie.
No już, przyssij się
Dłużej tak nie mogę.
Mam wklęsłe sutki, już mi całkiem popękały.
Mam piersi jak arbuzy.
Może po prostu tego nie rób?
Przygotować butelkę?
- Cześć. - Siema.
Gotowe?
Dzięki.
Jesteś najlepszy. Proszę.
Po co ci to?
Dla dzieci.
- Fajna sprawa, też spróbuj. - Chyba ty.
Dzięki.
Chyba nie ma go w domu.
Dobry początek.
Hej! Przyszłyście wcześniej.
Umawialiśmy się na piątą.
Już piąta?
Didi jest podekscytowana.
Ostatnio mówi tylko o tym, że zostanie u taty.
Wchodźcie na górę. Otworzę drzwi.
Cześć.
- Hej. - Tatuś!
Mówisz do mnie „tato”, bo wiesz, że jestem twoim tatą.
- Cześć. - Dzień dobry.
Dobrze cię widzieć.
Zbierasz puszki po piwie? Niezła kolekcja.
Miałem tu wczoraj imprezę.
Nie pomyślałeś, żeby sprzątnąć przed przyjściem dzieci?
Nie miałem czasu. Wybacz, Kim.
- Gdzie dzieci będą spały? - Na kanapie. Wygodnie i przytulnie.
- Żartujesz. - Wyluzuj.
Zamówiłem używane łóżko dla dzieci.
- Didi na pewno się spodoba, prawda? - Prawda?
- Dobrze. Pójdziemy już. - Idziecie? Okay.
Jesteś ciężki. Tatuś będzie z tobą ćwiczył.
- Chodź do taty. - Cześć, skarbie.
- Do zobaczenia. - Ja…
Postaw na podłodze. Cześć, Kim.
- Dobrze. Do zobaczenia. - Cześć.
- Powiedzcie: „Cześć, mamusie”.
Na razie. Będzie dobrze.
Obróć się. Na trzy.
Co robisz?
Chcę ją nauczyć się obracać, żeby nie została w tyle.
Myślisz, że to pomoże?
Przeczytaj to uważnie. Dzięki.
„Nie przejmuj się zbytnio rozwojem motorycznym”.
Pomyśl, co innego przyda jej się, gdy podrośnie.
To dobry pomysł, ale i tak chcę, żeby się nauczyła obracać.
Mia. Dalej. Obrócimy się.
Nie? Nie bądź zołzą.
- Przyłącz się. - Dobrze.
- Trzy, dwa, jeden. - No już.
Nie udało się. W drugą stronę.
Masz szczęście, że jest podobny do Ilse, brzydalu.
Sabri, co to za spęd?
Nie mówiłem, że moja rodzina chce poznać młodego?
Mówiłeś o krewnych, nie sądziłam, że chodzi o wszystkich.
Kochanie, to ledwie ułamek.
Przywieźliśmy ci piękną djellaba z Marrakeszu.
Proszę. Przez głowę.
Uśmiechnij się trochę.
Kochanie, naprawdę ci w tym do twarzy.
- Cześć. - Cześć.
Nadal w piżamie? Może przyjdziemy później?
Nie, to nie piżama, tylko rodzaj marokańskiego ponczo.
Ładne.
- Co tu robicie? - Sabri mówił, że kiepsko się czujesz.
Tak. Wejdźcie.
- Cześć. Przyniosłem coś. - Cześć, przystojniaku.
- Samih Ouazzani. - Nie, nazwisko ma po mnie.
- Kiedy obrzezanie? - Co?
Kiedy go obrzezacie?
Niedługo.
Jak Bóg da.
Obrzezanie?
To nic takiego. Jak usunięcie migdałków.
Wrzucimy trochę tego i dodamy magiczną miksturę.
Chlup…
Bita śmietana dla smaku.
Zasłoń uszy.
Gotowy, Teun?
- No dobra, kolego. - Fuj.
- Ale… Jemu smakuje. - Śmierdzi.
Znowu? Skąd ty tyle tego bierzesz, maluchu?
Już dobrze. Tatuś szybko to załatwi.
Dzielny chłopiec. O kurde.
- Powiedziałeś „kurde”! - Powiedziałem? A nie wolno?
- Nie. - Przepraszam.
Dobrze. Pieluszka. Nie mamy pieluszek.
- Co to jest? - Ścierka.
Widzisz, dawniej ludzie używali ścierek…
Tatuś się śpieszy. Były wielokrotnego użytku.
To tutaj.
- Hej. - Cieszę się, że przyszłaś.
- Dzięki za zaproszenie. - Nie ma za co.
- Proszę. - Dziękuję.
- Cześć, gratulacje. - Dzięki.
- Witamy w Mamach dla Mam. - Ekstra.
To naprawdę robi wrażenie.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Czy ta posiadłość należy do ciebie? - Należy do Mam dla Mam.
Nigdy wcześniej nie widziałam tylu przyjaznych mam na raz.
Wszystko to jest zasługą Kim.
- Anne, cieszę się, że przyszłaś. - Dziękuję.
Zawsze dobrze mieć w grupie prawnika. Oprowadzę cię.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
- Ładna miejscówka, prawda? - Możesz powtórzyć?
Mamy dla Mam zapewniają miejsca w najlepszych szkołach,
najlepsze zajęcia z pływania, opiekunki, żłobki…
Mamy stronę internetową z poradami,
organizujemy imprezy jak pępkowe czy ogłoszenie płci dziecka jak dziś.
Mamy zawsze się wspierają, ale oczekujemy lojalności.
- Oczywiście, znajdę czas. - Świetnie. Co o tym sądzisz?
- To… Wspaniałe. - Witaj w bzdurnym klubiku.
Hej, maluchu. Chodźmy na imprezkę.
- Cześć. - Cześć.
- Co to? - Skończyły nam się pieluchy. To nic.
Nie pytaj. Zuch chłopak.
- Cieszę się, że przyszedłeś. - Miałem wybór?
- Nie. - Nigdy nie byłem na takiej imprezie.
Tatuś zwykle chodzi na inne imprezy.
Dziś ogłosimy płeć dziecka.
- Nie mogę się doczekać. - To dziewczynka.
Naprawdę?
- Będziesz miała siostrzyczkę. - Nie mów nikomu.
- Ale ładnie. - Spójrz, mama idzie.
- Mama. - Cześć, skarbie.
- Miło znowu cię widzieć. - Cześć, Kim.
Cześć, maleńki. Co to jest?
Ścierka. Musiałem kombinować, bo skończyły mi się pieluchy.
W środku są pieluchy.
- Z wózkiem ci do twarzy. - Tak?
- Mamy tu super-tatę! - Uskrzydlonego.
Mam zaświadczenie o niekaralności.
Świetnie. Mogę domknąć formalności.
To dziewczynka.
- Kaj! - Co?
Wielkie dzięki.
- Nie wiedziała? - Nie.
Tak, ale…
Chodźcie, dzieciaki. Złapmy jakieś piwo. Didi, idziemy, widzę ciasto.
- Mówiłam, że to idiota. - Brak mu ogłady, prawda?
Niespodzianka.
- Trzy, dwa, jeden. - Trzy, dwa, jeden.
To dziewczynka!
- Twoja kolej. - Nie. Wstawałem zeszłej nocy.
A ja dzień wcześniej, poprzedniego dnia i parę miesięcy wcześniej.
Kocham cię.
Już ją karmiłam, trzeba tylko do niej zajrzeć.
Bardzo cię kocham.
Jasne.
Mia, masz ten wkurzający skok?
Proszę. Lew będzie spał obok ciebie.
Lew też idzie już spać. Z zamkniętymi oczkami.
Zamyka oczka i kładzie się obok ciebie.
„Dania z ryżu. Czworo krytyków w zróżnicowanym kulinarnie mieście…”
Chcesz pobawić się krówką? Ona też idzie spać.
Krówka mówi 'mu'. Krówka też idzie już spać.
- Hej. - Pora spać.
Ile to jeszcze potrwa?
Drogie mamy. Zrobimy wszystko, by nasze dzieci były zdrowe.
Wiele niemowląt i dzieci cierpi obecnie na nadwagę.
Dlatego organizujemy Dzień Zdrowia
w szkołach należących do społeczności.
Potrzebuję wolontariuszek do zespołu animacyjnego.
Anne, dobrze tańczysz?
- Cóż… - Świetnie, zapiszę cię.
Puszczę listę, żebyście mogły się zapisać.
Wszystkie przygotujemy zdrowe przekąski. Mamy dla Mam.
Wszystko w porządku? Wyglądasz na zmarnowaną.
Noce są zbyt krótkie.
Niedobrze. Mia nie przesypia nocy?
Nie. Nie wiem, co robić. Cały czas płacze bez powodu.
Mam dobre wieści. Niedługo dostaniecie miejsce w żłobku.
Do tego czasu będzie wam pomagać opiekunka.
To wspaniale.
Ułatwi ci to życie.
- Hester jest świetna. - Szybko to załatwiłaś.
Umówiłam też lekcje pływania.
Uwijałam się, bo wasze dziecko jest trochę zbyt pulchne.
Mamo, nie kładź go jeszcze. Trzeba go najpierw nakarmić.
Nauczysz Samiha marokańskiego?
Tak. Chcę, żeby mógł dogadać się z kuzynami.
Fajnie, że będzie znał dwa języki.
- Dlaczego nie karmi piersią? - Ilse przestała już karmić.
To dla niej zbyt trudne.
Gdyby była Marokanką, nie byłoby problemu.
- Co powiedziała? - Nic.
Uważa, że jestem beznadziejna, tak?
To jej pierwszy wnuk, więc chce dla niego jak najlepiej.
Na przykład obrzezania. Czy to nie jest bardzo bolesne?
Nie. Obrzezano mnie w wieku Samiha i nigdy nie miałem z tym problemu.
Nawet tego nie pamiętam.
Jest dzieckiem dwóch kultur. Przekażmy mu je obie, dobrze?
Tak, masz rację. Nie wiem tylko, jak powiedzieć o tym moim rodzicom.
Możemy powiedzieć im razem. Obiecuję, że wszystko będzie dobrze.
- Nie martw się, dobrze? - Dobrze.
Jego siusiaczek.
To nic takiego. W Stanach to standard.
Skąd wiesz?
Kiedy ostatni raz widziałaś penisa? Dwadzieścia lat temu?
Daj spokój, Kaj.
Coś przed nami ukrywasz? Nawróciłaś się?
- Zrobiłabyś to Teunowi? - Nie.
- Cześć. Wejdź. - Dziękuję.
Tutaj mamy rozpiski.
Mleko jest w lodówce. Nakleiłam naklejki.
Butelka o 11.00. Drzemka między 12.00 a 14.30.
Wystarczająco długa.
O trzeciej kolejna butelka. Trochę mniej. Wszystko zapisałam.
Najważniejsze to trzymać się rozpiski i niczego nie pominąć.
Daj jej więcej mleka, niż jest napisane.
Dobrze. Pobawię się z nią, żeby ją trochę zmęczyć.
Świetnie. Jeśli masz pytania,
możesz do mnie zadzwonić albo napisać.
Byłoby miło,
gdybyś czasem wysłała mi zdjęcie lub filmik.
- Oczywiście. - Dzień dobry, słonko.
- Cześć. Barry. - Hester.
- Cieszymy się, że z nami jesteś. - Dzięki.
A to Mia, nasz mały wyjec.
Cześć.
Jak to zrobiłaś?
Niemowlęta są bardzo wrażliwe. Łatwo wszystko podłapują.
- Bądź spokojna, a dziecko się uspokoi. - Dobrze wiedzieć.
Kobiety, które późno decydują się na dziecko, często są zestresowane.
Późno?
- Mam zaledwie 32 lata. - Wybacz, myślałam, że jesteś starsza.
Nie musimy już iść?
Racja.
Odszkodowanie? Za co?
Wspierałem finansowo twój rozwój.
To mnie zawdzięczasz sukces.
Sukces zawdzięczam ciężkiej pracy.
Kto wymyślił nazwę? Ja, zgadza się?
Nazwa to podstawa.
I jest warta 60 milionów?
- Ja stworzyłem stronę internetową. - Bezużyteczną.
Była zawirusowana, a zamówienia trafiały do Chin.
Początki są trudne.
Musiałam zatrudnić specjalistę, żeby to naprawił.
Do niczego się nie nadajesz.
To nie ja wskoczyłem do łóżka trenerowi, Nino.
Ty to zrobiłaś.
Przerwijmy na razie.
Porozmawiam z klientką
i odezwiemy się do was. Dziękuję za spotkanie.
Dziękuję.
Barry! Zajrzysz do Mii?
Nie, rozmawiam przez telefon.
Nie mam nawet czasu się podetrzeć.
Już idę.
- Co on robi? - Zaufaj mi. Wie, co robi.
Co z nim?
Wydobywa energię z czakr Mii.
Podłącza się do jej systemu, jak kiedyś łączono się z Internetem.
Straciłaś kontakt z wewnętrznym ja.
Twoja energia jest wysysana.
Przekazujesz Mii negatywne energie.
Nie da się tak czerpać radości z życia.
Z całym szacunkiem dla moich czakr
i pana guru, to chyba jednak nie dla mnie. Przykro mi.
Anne, chcesz, żeby twoje dziecko przesypiało noce czy nie?
Oczywiście, że chcę, ale to może pozostawić traumę.
Daj mu szansę. I tak już tu jesteśmy.
Pozwól mu robić swoje, dobrze?
Przepraszam, ale to jest niedorzeczne.
Śpi. Zasnęła.
Jesteś geniusze, dziękuję.
- Jest urocza. - No proszę.
Patrz.
Mia.
- Voilà. - Co to?
- To dla ciebie. - Nie mów!
- Dziękuję. - Cały twój. Wypróbujesz?
Dziękuję.
Ty zołzo.
Przyjrzałaś się już sprawie de Vries-de Jong?
Oczywiście. Założyłam już sprawę.
Strona przeciwna popełniła błąd proceduralny, więc na pewno wygramy.
- Nadal chcesz zostać wspólniczką? - Oczywiście.
Mimo macierzyństwa?
Tak. Nie skreślaj mnie tylko dlatego, że zostałam matką.
Hans przechodzi na emeryturę, więc zwolni się miejsce.
Zaproponuję pozostałym wspólnikom ciebie.
Dziękuję za zaufanie.
Szczerze mówiąc miałem wątpliwości, kiedy wróciłaś do pracy,
ale teraz jesteś Anne, którą znam.
Owoce i warzywa Owoce i warzywa
Są apetyczne To dla was witamina
Jesteśmy pyszne, jesteśmy pyszne
Rośnijcie zdrowo Jedzcie kolorowo
Owoce i warzywa Owoce i warzywa
Są apetyczne To dla was witamina
- Cześć, Dirk. - Gdzie jesteś?
Zaraz mamy spotkanie strategiczne w sprawie Niny Zomers.
Co? Przełożyłam je na jutro. Wysłałam wszystkim maila.
Najwyraźniej nie dotarł, bo przyjechała i czeka tu na ciebie.
Możesz mnie zastąpić? Mam bardzo ważne spotkanie.
- Przebrana za wielką truskawkę? - Za arbuz.
To zapewni mojemu dziecku miejsce w żłobku.
Spokojnie. Zastąpię cię.
Dziękuję. Dokumenty leżą na moim biurku.
Rozpisałam strategię. Musisz ją tylko odczytać.
Muszę kończyć. Jeszcze raz dziękuję, Dirk.
Potrzymaj, młody.
Anne, pomożesz mi?
- Proszę. - Dobrze. Tylko szybko.
Weź to.
Fajny strój.
Teun. Nacisnąłeś guzik,
a tak nie wolno. Teun. Otwórz drzwi.
- No już… - Uspokój się.
Mogę pójść po zapasowy klucz.
Zgubiłem go.
- Teun. - Zadzwoń po pomoc drogową.
To by rzucało się w oczy. Zajmij czymś Kim, a ja się tym zajmę.
- Nie ma mowy. - Kim mnie zabije, jak się dowie.
Masz dziesięć minut i dzwonię po pomoc.
Dziesięć minut. Ratujesz mi życie.
Spójrz na tatę. Teun.
- Gdzieś ty była? - Miałam nagłe ważne spotkanie.
To też jest ważne. Robisz, co ci się podoba.
Gdzie podziewa się Kaj?
Jest z Teunem. Zwymiotował, więc go przebiera.
- Podać ci coś innego? - Hej.
- Udało się? - Nie.
- Musisz im powiedzieć. - Nie powiem Kim.
- Dzwonię po pomoc drogową. - Nie rób tego. Cześć.
Gdzie jest Teun?
Teun, spójrz na tatę. Naciśnij guzik.
To bez sensu.
- Jak długo jest zamknięty? - Sam nacisnął…
Co robicie?
- Teun się zatrzasnął. - Maar…
Co z tobą?
- Uspokój się, Kim. To był wypadek… - Wypadek?
Nie możesz zostawiać dziecka samego w samochodzie.
Zadzwoniłam po pomoc drogową.
Będzie dobrze. Przyjadą za godzinę.
Za godzinę? Jest gorąco, a okna są zamknięte. Może się udusić.
- Odsuńcie się. - Nie, Kaj!
Nic ci nie jest, słonko?
Słoneczko. Nic ci nie jest?
- Wszystko w porządku. - Już, kochanie.
Musiał go przebrać, serio?
- No już, słonko. - Chodź, kochanie.
Przepraszam, Anne.
- Cześć, skarbie. - Cześć, piękna.
- O której przychodzi Hester? - Dałem jej dzisiaj wolne.
Jak to? Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Zapisałem w kalendarzu.
- Co teraz? Muszę iść do pracy. - Ja też.
Pracuję z biura, więc nie mogę jej wziąć ze sobą.
Zadzwoń do mojej mamy. Muszę już iść.
- Anne. Co się dzieje? - Wybacz. Nie miałam wyboru.
- Mógłbyś chwilę się nią zająć? - To nie żłobek.
Wiem, mam spotkanie z Niną Zomers.
- Tylko ten jeden raz. - Jesteś moim bohaterem.
- Tu są pieluchy. - Jaki śliczny chłopiec.
- To dziewczynka. - Jak ma na imię?
To są papiery rozwodowe i porozumienia,
które musicie podpisać, żeby zamknąć sprawę.
Przepraszam. Zwymiotowała na mnie. Weź ją na chwilę, a ja się przebiorę.
Hej, skarbie. Wymiotowanie na Dirka to kiepski pomysł.
- Wybaczcie. - Nic się nie stało.
- Przepraszam. - To twoja córka?
- Tak. - Mogę?
Proszę. Idź do Rubena. Uważaj, żebyś się nie ubrudził.
- Jak ma na imię? - Mia.
- Cześć, Mia, śliczna dziewczynko. - Dobrze razem wyglądacie.
Dziękuję.
- Możesz wszystko wziąć. - Co?
Nina, poczekaj. Możemy porozmawiać na osobności?
Nie ma takiej potrzeby.
Ale… Nina.
Tęsknię za tobą. Zrobiłam coś strasznego.
W porządku. Mnie też ciebie brakuje.
A tobie chyba brakuje butelki.
Każdy przygotowuje się do ciąży, ale nie na to, co następuje po niej.
Poród to inwazja na ludzkie ciało.
Do pełnej regeneracji potrzeba czasu, energii i miłości…
Chcę dziś przełamać pewne tabu.
Kiedy ostatni raz uprawiałyście seks?
- Od porodu nie mogę przestać. - Zauważyłam, kochanie.
U nas zawsze było świetnie.
Wprowadziła się do nas teściowa, więc rzadziej mamy możliwość.
Nie czuję się swobodnie.
- Jak długo ma zostać? - Nie wiem.
Za długo to trwa.
- Jak u ciebie, Anne? - Co?
Jak to u ciebie wygląda?
Nieźle… Jakiś czas temu to robiliśmy.
- W jego urodziny. - Urodziny? To było trzy miesiące temu.
Anne, musisz się wysilić. Samo się nie stanie.
Odkąd mamy Mię, jest inaczej.
Prawie nie śpimy, a ja mam dużo pracy.
Czy to na pewno z powodu Mii? Może chodzi o coś innego?
Nie czuję się zbyt seksownie.
Spadła mi samoocena, a rozstępy nie pomagają.
Przecież nie ma się czego wstydzić.
Rozstępy to tygrysie prążki, mam rację?
Dumne symbole macierzyństwa.
- Tak. Racja. - Musisz na nowo pokochać siebie.
Zrobimy ćwiczenia otwierające biodra,
żebyście znowu poczuły jedność z waszymi joni.
Wdech w kierunku krocza i wydech.
Wdech przez nos, wydech przez pochwę.
Wasze skarbonki szczęścia.
Niech wasze skarbonki promienieją.
Proszę.
Cudownie. To wielka zaleta marokańskich teściów.
- Pyszne jedzenie. - Mama specjalnie zrobiła więcej.
Możecie jeść nożem i widelcem.
Nie, zjem po marokańsku.
To tradycja.
Musimy wam coś powiedzieć.
Szykujemy przyjęcie, na które chcielibyśmy was zaprosić.
- Oczywiście przyjdziemy. - W końcu bierzecie ślub?
Tak.
Nie.
To będzie…
Samih zostanie obrzezany.
Jak miło.
To nie jest tak poważny zabieg, jak się może wydawać.
Po co to robić?
- Tato, proszę… - Co?
Zgadzasz się na to?
Musiałam oswoić się z tym pomysłem.
Sabri też miał ten zabieg.
Nigdy nie miał z tego powodu problemów. Ja też nie mam.
Tak jest bardziej higienicznie, prawda?
Dobrze wpływa na sferę seksualną.
Nigdy nie narzekałaś.
Chociaż sporo stękałaś.
- Więc przyjdziecie? - Tak.
Cudownie.
Barry?
Przyjdź do sypialni.
Śpi już?
Jak dziecko.
Może też powinieneś się położyć.
To dlatego masz zostać wspólniczką, bo masz świetne pomysły.
Wspólniczką? Brzmi seksownie.
To prawda.
Powiedz mi, co mam robić.
Jestem cały twój.
- Pójdziemy do niej? - Nie.
Nic jej nie będzie.
- Cholera, kocyk spadł. - Odłóż to.
- Zaraz do niej pójdę. - Co jeśli zmarznie?
Sprawdzę tylko.
Skarbie…
Skarbie.
Zamknij oczy.
Kurwa.
- Wszystko w porządku? - Tak, śpi.
- Dlaczego wyszedłeś z nim tak późno? - Wciąż płakał.
Didi powiedziała, że zasypia w aucie.
- Gdzie jest Didi? - W domu.
- Sama? - Kaj, nie możesz zostawiać jej samej.
- Wiesz, co mogłoby się stać? - Zamknąłem drzwi.
Idziesz czy nie?
Hej, skarbie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Odstawmy to.
- Dlaczego nie jest w łóżku? - Nie chciała jeszcze iść spać.
Roos, to absurd. Zabieramy dzieci do domu.
Przepraszam, popełniłem błąd. Uczę się.
Dajcie mi ostatnią szansę. Jeśli coś pójdzie nie tak,
sam zadzwonię albo odwiozę je do domu.
Jeśli zabierzemy je teraz, tylko pogorszymy sprawę.
Skarbie, zaprowadzę cię do łóżka. Może weźmiesz szczoteczkę do zębów?
- Wezmę Teuna. - Dobranoc, kochanie.
Dobranoc.
Dzieci potrzebują granic, a ty musisz je im wyznaczyć.
- Chodzenie spać jest jedną z nich. - Nigdy nie popełniasz błędów?
Ty popełniasz zbyt poważne błędy.
Kim ma prawo się wściekać.
- Dlaczego z tobą przyjechała? - Nie chcę jej okłamywać.
Przemilczałam już kwestię karalności.
- Zająłem się tym. - Nie pytam jak.
Jeśli to ma zadziałać, coś musi się zmienić.
Dzieci na ciebie liczą.
Ja też.
- Od razu zasnęły. - Dziękuję.
Jedziemy?
- Tak. - Przepraszam.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Sytuacja jest alarmująca.
Kiepsko to wygląda.
Alarmująca? Jak to?
Przestrzegamy rozpiski. Byliśmy na lekcjach pływania i u dziwnego reiki.
- Reiki? - Miała problem z czakrami,
ale został rozwiązany, teraz śpi dobrze.
Nie zbadam jej czakr, ale mogę ją zważyć.
Najwyraźniej nie trzymacie się rozpiski.
To absurd.
Pomiary nie kłamią.
To nie twoja wina.
Nie masz wpływu na to, co wkładają ci do ust.
- Nie. - Spójrz na to.
Podaje jej niemakrobiotyczne jedzenie.
Chyba próbuje ją otruć.
Nie przesadzasz?
Jak to możliwe?
Nawet nie ma naklejki.
Co za chaos.
Myślę, że Hester nie korzysta z rozpisek.
Odhacza pozycje? Musisz jej pilnować.
Niektórzy nie przywykli do dyktatury.
Wiem, co jest dla niej dobre.
Skarbie, spróbuj trochę wyluzować.
Żeby Mia stała się otyła?
Chyba tego nie chcemy? Nie.
Nie chcemy, kochanie.
Naprawdę mnie to niepokoi.
Muszę zacząć od nowa. Wiesz, ile czasu zajmuje obklejenie wszystkiego?
To niepojęte, miała tylko trzymać się rozpiski.
Wszystko przygotowałam. Harmonogram, porcje.
Sabri.
Nie stałeś tutaj.
Co robi owca w łazience?
Co?
Muszę ją jeszcze wykąpać, bo śmierdzi.
- Zaraz ją zabiorę. - Po co ją przyprowadziłeś?
Na przyjęcie. Musiałem ją gdzieś zostawić.
Nie w moim domu.
Po co nam owca na przyjęciu?
To ofiara.
Błogosławieństwo dla Samiha.
Chcesz zarżnąć owcę?
Żadnego kurczaka, pamiętasz?
Zawsze mam przez ciebie kłopoty.
Mia świetnie sobie radzi.
Jest jak ryba w wodzie.
- Hej, Hester. - Hej.
Co tu robisz?
Podrzuciłam Mię i pomyślałam, że dołączę. Mam ochotę popływać.
Dobrze.
Ładne bikini.
Tak, jednoczęściowe są bardziej w stylu mam.
Wyglądasz świetnie.
Dołączysz do nas?
Nie chcę moczyć włosów. Mam później spotkanie.
Na pewno?
Tak, popatrzę na was.
Spójrz, zasmarkała mi całe ramię.
Cześć, Anne.
Cześć.
- Byłyśmy umówione? - Nie.
Mam dobre wieści.
Zwolniło się miejsce w żłobku.
Niemożliwe.
Ratujesz mi życie.
- Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła. - Możecie przyjść w poniedziałek.
Poruszyłam niebo i ziemię, żeby zapisać Mię.
- Pomagam przyjaciołom. - Dziękuję.
Jestem dozgonnie wdzięczna.
Przydałaby mi się twoja pomoc.
Nie chcę, żeby Kaj wychowywał moje dzieci.
Rozumiem.
Stara się, ale rozumiem twoje obawy.
Przyjrzyj się jeszcze raz jego historii.
Nie mogę tego zrobić, Kim.
To informacje poufne.
Wiesz, że był karany?
Nie sądzę. Dostarczył zaświadczenie o niekaralności.
Przyjrzyj mu się.
Dziękuję.
Miłego dnia.
- Hej, skarbie. - Co tak długo?
Jestem jeszcze w biurze, musiałam coś dokończyć.
Pamiętasz, że to nasz wieczór?
Niedługo wychodzę.
Kocham cię.
Zaczynamy?
- Tak. - To chodź.
CUDOWNE TYGODNIE
ZAŚWIADCZENIE O NIEKARALNOŚCI
Mamusiu.
Idealnie.
- Do góry. - Okay.
MASZ RACJĘ. KAJ BYŁ KARANY!
KIM: WIEDZIAŁAM, ŻE NIE MOŻNA MU UFAĆ. ZOSTAWIŁAM DZIECI Z PRZESTĘPCĄ.
Anne jeszcze nie wróciła?
Nie.
Poszedłem na całość, a teraz jedzenie stygnie.
Pracujesz do późna?
Co robisz?
Muszę dokończyć coś dla Niny Zomers.
Po ciemku, z lampą UV?
Myślała, że Ruben sfałszował dokumenty.
- Naprawdę? - Tak. Musimy być dokładni.
- Nigdy nie ma pewności. - Znalazłaś coś?
- Niestety nie. - Potrzebujesz pomocy?
Znalazłem dwa falsyfikaty podczas audytu w Jansen.
Poradzę sobie.
Wszystko się zgadza.
Dałam jej już znać.
- Zamkniesz biuro? - Tak.
- Na razie. - Cześć.
Parę lat temu sam podróżowałem po Azji.
Tylko ja i plecak.
- Nigdy nie czułem takiej wolności. - Naprawdę?
- Zawsze chciałam to zrobić. - Zrób to koniecznie.
Takiego doświadczenia się nie zapomina.
Wydaje się niesamowite.
- Powiedz… - Przepraszam, że jestem tak późno.
- Hej. - Hej, Hester.
- Nadal tu jesteś. - Tak.
Barry zaproponował, żebym z nim zjadła. Świetnie gotuje.
Było pyszne.
- Tak, jest w tym dobry. - Zostawiłem ci coś w piekarniku.
Najpierw zajrzę do Mii.
Słyszałam wiele historii o Wietnamie.
Przepłyniemy przez wzburzone morze, obok jadowitego węża,
dokoła i przez góry.
- Wtedy dotrzemy… - Do skarbu.
Do skarbu piratów.
Pośpiesz się.
Pokroję cię na kawałki i nakarmię tobą ryby.
Szybko, kryj się. Nadchodzą piraci.
Hej T. Cichutko.
Kaj?
- Kaj? - Tak?
Cześć, Kim. Po co przyszłaś?
Sąd rodzinny zdecydował
odebrać ci prawa rodzicielskie.
Co?
Dochodzenie wykaże, czy jesteś w stanie opiekować się dziećmi.
- Jakie dochodzenie? - Chcę, by moje dzieci były bezpieczne.
Kim, są bezpieczne.
Zataiłeś swoją kartotekę.
- Skąd wiesz? - Czy to ważne?
Naciągałem kiedyś ludzi przez Internet. To nie ma związku z dziećmi.
Nie ufam ci na tyle, żeby zostawić z tobą dzieci.
Skarbie, chodź do mamy.
Pokroję cię na kawałki i nakarmię tobą ryby.
Koniec zabawy.
Chce zostać z tatą.
Wychodzimy.
Bardzo bym chciał, żebyś została.
Ale teraz musisz posłuchać mamy i pójść z druga mamą.
- Niedługo się zobaczymy. - Obiecujesz?
Oczywiście, jestem twoim tatą.
Przytul mnie.
Skarbie, chodźmy.
Idziemy.
Proszę, to dla ciebie.
Zostaw miecz.
To nie jest zabawka dla dzieci.
Proszę, już jesteś.
Cześć.
Nie wiem, jak ci się to udało, ale Nina Zomers jest bardzo zadowolona.
Trzeba było to zobaczyć. Prawdziwa swatka.
- Prawda, Anne? - All You Need is Love.
Podjęliśmy decyzję i mamy dla ciebie dobre wieści.
BEKER BOSMAN & LINDENBERG
Będziesz nową wspólniczką.
- Nie. - Tak.
Szepnąłem o tobie słówko. Twoja ciężka praca się opłaciła.
To wspaniale, Dirk. Dziękuję.
Gratulacje.
Muszę porozmawiać o tym z mężem.
Co?
- Nie zrobiłaś tego jeszcze? - Musimy się czymś zająć.
To bardzo wpłynie na życie rodzinne.
Masz tydzień na decyzję. Drugiej oferty nie będzie.
Tak.
- Proszę, za owcę. - Nie żartuj.
Nie planowałem tego, ale muszę oddać ci za owcę.
Dlaczego miałbym to przyjąć?
Możesz zapłacić alimenty swoim trojgu dzieci.
Jesteśmy rodziną. To prezent.
- Dzięki, stary. - Nie ma za co.
Dlaczego owca nadal tu jest?
Już tak późno? Muszę lecieć. Powodzenia, stary.
Mówiłem ci o tradycjach.
Ale nie o ofiarach ze zwierząt.
Ja ciebie nie ograniczam.
Doceniłbym, gdybyś robiła to samo.
Żyj i daj żyć innym?
Powiedz to owcy.
Co?
Zaczynamy. Trzy, dwa, jeden i obrót.
Obróć się.
- Barry? - Cześć.
Musimy porozmawiać.
Trzymałem się rozpisek. Nawet drzemka była zgodnie z planem.
Nie o to chodzi.
Widziałaś?
- Niesamowite. - Wspaniale.
Mia w końcu potrafi się obracać.
Co za ulga.
Co chciałaś powiedzieć?
Proponują mi stanowisko wspólniczki.
Żartujesz?
Wspaniały dzień.
- Trzeba to uczcić. - Tak.
Ach śpij, dzieciąteczko, pożegnaj się z owieczką
Postawcie tutaj. Dziękuję.
- Gratulacje. - Dzięki.
To dla młodego.
- Dziękuję. - Proszę.
To za dużo. Nie możemy tego przyjąć.
Możesz wybrać się na wakacje z Samihem.
Hej, skarbie.
Pewnie nie możesz się doczekać poniedziałku.
Nie mogę się doczekać żłobka.
- Teun i Mia będą w jednej grupie. - Naprawdę?
- Mają wspaniałą nauczycielkę. - Jak miło.
Teun kiepsko się czuje. Musi odpocząć od tego zgiełku.
Jasne. Wezmę go do pokoju dziecięcego.
Wspaniale, dziękuję.
Miło z jej strony.
Cześć, maluchu.
Chodź do cioci.
- W porządku? - Jak najbardziej.
- Dobrze wyglądasz. - Dziękuję.
- Elegancko. - Ładne przyjęcie, prawda?
Co u ciebie? Nie widujemy się już.
- Hej. - Hej. Już dobrze.
- Ładne przyjęcie. - Tak.
Udekorowali nawet owcę.
Czy ludzie wiedzą, że zostanie złożona w ofierze?
- Cóż, niedługo się dowiedzą. - Tak.
Anne.
Zwolniłaś Hester?
Tak.
Dlaczego tego ze mną nie omówiłaś?
Gdybyś trzymał kutasa w spodniach, omówilibyśmy to.
- O czym ty mówisz? - Waliłeś sobie do jej zdjęć.
Skarbie, to tylko fantazja. To nic nie znaczy.
Nie jesteś napalonym nastolatkiem, żeby walić sobie pod zdjęcia niani.
Gdzie są Ilse i Samih?
W pokoju dziecięcym.
Hester.
Pójdę po nią.
Chodź, trzeba cię przebrać.
Twoje ubranie.
Chodź, tędy.
No już, dobra owca.
- Widziałeś Ilse? - Nie.
- Powiedz jej, że zaraz się zaczyna. - Dobrze.
Nikogo nie widzieliśmy.
- Porozmawiamy? - Szukam Ilse.
To pilne. Chce założyć sprawę Kim i Roos.
- Nie pozwalają mi widywać dzieci. - Poczekaj, wrócimy do tego.
Zaraz będzie po wszystkim.
Uciekaj, owieczko.
- Gdzie jest Ilse? - Nie mogę jej znaleźć.
- Mamo, musimy zaczekać na Ilse. - Co powiemy gościom?
Przyjdzie. Nie obchodzi mnie, co powiedzą.
Namieszała ci w głowie. Przynosi nam wstyd.
Mamo, dosyć. Nie zaczniemy bez niej.
Nie, chwila.
- To nie jest Samih. - Jak to?
- Przyniosłem dziecko. - O nie.
Nie. To się nie dzieje naprawdę.
- Hej, skarbie. - Co mu zrobiliście?
Obrzezaliście Teuna?
Zaszła pomyłka.
Okaleczyłaś moje dziecko.
Dlaczego ja?
Miałaś pilnować Teuna. Jesteś koszmarną matką.
Nie tutaj.
Jakbyś ty była perfekcyjna.
Wszystkimi manipulujesz i rządzisz.
- Próbowałam ci pomóc. - Pomóc mnie?
Daj spokój. Myślisz tylko o sobie i nie dbasz, kto na tym ucierpi.
Nie chcę mieć nic wspólnego z tobą i twoim obrzydliwym klubem.
Przypominacie sektę.
- Możesz zapomnieć o żłobku. - Kim, nadal będziesz wszystko zabierać?
- Co? - Nie bądź hipokrytką.
- Doniosłaś na mnie opiece społecznej. - To nieprawda.
Tylko ty wiesz o mojej przeszłości.
Nigdy bym tego nie zrobiła.
- Anne, dlaczego? - Mogę to wyjaśnić.
Jezu.
To Hicham się pomylił, rozumiesz?
Nie mogę tego zaakceptować. Jak sądzisz?
Mam rację?
Myślisz, że to moja wina?
Może.
Może masz rację.
Tak.
Z nim jest weselej.
- Mama. - Co?
Mama? Tak, Mia.
Jestem twoją mamą.
- Barry… - Mama.
To go uspokaja.
- Tak. - Moja mama mi to śpiewała.
Może wróci.
Nie liczyłbym na to.
Obraziłaś ją.
A co ze mną? Muszę się na wszystko godzić?
Oczywiście, że nie.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Nie chciałam cię zawieść.
Świetnie ci idzie. Mamusia jest dumna.
Na szczęście już prawie doszedł do siebie.
Tak, na szczęście.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Chciałam, by dzieci były z kimś, komu ufam.
Rozumiem, ale powinnaś była mi powiedzieć.
- Żebym sama podjęła tę decyzję. - Wszystko robimy po twojemu.
Nie myślisz o mnie, ani o dzieciach.
- Staram się je chronić. - Świetnie się spisałaś.
Udało ci się.
Hej, kochanie.
Dobra robota.
Tato, mogę dziś u ciebie zostać?
- W tej chwili to niemożliwe. - Dlaczego?
- Sprawy dorosłych, skarbie. - Okay.
Przyszłaś mnie dobić?
Chcę pomóc ci odzyskać dzieci.
Jeśli tego chcesz.
- Nie, zapomnij. - Rozumiem, że nie chcesz mnie znać.
Byłam za bardzo skupiona na byciu idealną matką i na żłobku.
Więc idealne matki zdradzają przyjaciół?
Przepraszam.
Nie powinnam tego robić.
Zapomniałam, co jest najważniejsze, przyjaciele, Barry…
Sprawiasz, że to jest zajebiście trudne.
Nie ma idealnych matek, a ty dopiero zaczynasz.
Ona jest idealną matką.
Ja byłem idealnym ojcem.
Może mogłabym zająć trzecie miejsce?
Naprawdę bardzo mi przykro.
Pogadaj Barrym, koszmarnie się czuje.
- Dobrze. - Tak?
Kochani, wody mi odeszły.
- Co? - Tutaj? Nie.
- Wszystko w porządku? Boli? - Nie.
- Chodź, skarbie. - Kim nie odbiera.
- Znajdę ją i wezmę dzieci. - Zanieść cię?
- Nie. - Chodź, powoli.
- Na pewno wszystko okay? Nie boli? - Nie.
Zaraz urodzisz. Wszystko w porządku?
- Zapomniałeś Teuna. - Sorry.
Hej, maluchu.
Twoja siostra niedługo z nami będzie.
Już idę.
Liczby nie kłamią. Ciąże nastolatek są coraz częstsze.
Te młode dziewczyny nie mają pojęcia o konsekwencjach.
Kim.
- Dzwoniłam dziesięć razy. - Po co przyszłaś?
Roos zaczęła rodzić. Jest w szpitalu z Kajem.
I ty zajmujesz się moimi dziećmi?
Mamy dla mam, tak?
- Na co czekacie? - Zająć się dziećmi?
Byłoby świetnie. Dziękuję.
Do zobaczenia, Roos rodzi.
- Hej, Didi. - Hej.
Świetnie ci idzie.
- Wszystko w porządku? Może wody? - Nie.
Kaj, obiecuję, że załatwię sprawę z Kim.
Nie myśl teraz o tym. Skup się na dziecku.
Masz pełne rozwarcie.
Jednak trzeba zrobić cesarkę.
- Chcę rodzić naturalnie. - Dlaczego?
Dziecko jest w pozycji miednicowej.
Zwłoka zwiększa ryzyko komplikacji. Siostro?
Musimy iść na salę operacyjną.
- Jestem z tobą. - Gdzie jest Kim?
Już jedzie. Zostanę z tobą.
- Jestem przy tobie. - Musisz tu zostać.
- Zdążyłyśmy? - Jeszcze nie skończyli.
Dziecko jest źle ułożone.
- Gdzie ona jest? - Trwa operacja.
- Co? - Jest z nią lekarz,
a ona jest silna. Przecież wiesz jaka jest silna.
Hej.
Dzień dobry.
Przepraszam, że cię obraziłam.
Nie miałam takiego zamiaru.
- To nasz tradycja. - Masz rację.
Ja też wyznaję pewne wartości.
Chcę, by Samih poznawał obie kultury.
Żeby czerpał z nich wiedzę i radość.
Też tego chcę.
Zgadzam się na obrzezanie, ale nie na ofiarę z owcy.
Zgoda.
Nie będzie owcy.
Jesteś zawsze mile widziana i możesz nas odwiedzać, kiedy chcesz.
- A zostawać na noc? - Oczywiście, jesteśmy rodziną.
Tak.
- Pójdziesz ze mną na targ? - Chodźmy.
-Tak. - Matka straciła sporo krwi,
ale i matka, i dziecko są w dobrym stanie.
- Naprawdę? - Odpoczywają.
- Możemy ją zobaczyć? - Oczywiście.
Dziękuję.
- Idziesz? - Wpadnę później.
Musze się czymś zająć.
Ucałuj ode mnie Roos. Do zobaczenia.
Kochanie.
Hej, skarbie.
- Przestraszyłaś nas. Jak się czujesz? - Dobrze.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ty możesz urodzić następne.
Chcesz więcej dzieci?
Mogę ją potrzymać?
Śliczna dziewczynka.
Chcesz? Proszę.
Kurde! Ale jest mała.
Cześć, jestem twoim tatą.
Jak się masz?
Masz najładniejsze, najukochańsze mamy na świecie.
- Cześć. - Twój tata też nie jest najgorszy.
Musi się sporo nauczyć, ale mu pomożemy.
To była długa podróż.
Czy Didi i Teun mogą zostać dziś u ciebie?
Najbliższe dni byłyby łatwiejsze.
Oczywiście, chętnie.
Tak.
Dobra robota, jest śliczna.
I taka spokojna.
Nie skończyliśmy tej części twojego projektu.
- Nie ma problemu. - Miałeś spore opóźnienie.
Anne, co tu robisz?
Masz rację.
Miałam obsesję na punkcie kontroli.
Chcę dla Mii jak najlepiej, dążyłam do ideału i przesadziłam.
Też chcę dla nie jak najlepiej.
Powiedziała „mama”.
- Naprawdę? - Tak.
Powiedziała też „tata”?
Jeszcze nie.
Chciałam, żebyś przy tym był.
Chcę dzielić z tobą te doświadczenia.
Wrócisz do domu, proszę?
Do mnie i do Mii?
Pod jednym warunkiem.
Wyrzuć ten monitorek.
Dobrze.
Koniec z fantazjami o niani.
Albo zatrudnię męską nianię.
Raz, dwa, trzy.
Pięknie, Mia.
Gratulacje, kochanie,
- Skarbie. - Komu tortu?
- Ja poproszę. - Cóż… ale nie za dużo.
My też wyprawiamy przyjęcie, za miesiąc.
- Z jakiej okazji? - Obrzezanie Samiha.
- Wszyscy jesteście zaproszeni. - Tym razem przyjdziemy bez dziecka.
Hester się nimi zajmie.
To miło.
- Dasz radę? - Tak sądzę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też, skarbie.
Napisy: Zuzanna Majewska