Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ, WIEDŹMO.
JA ZA TOBĄ TEŻ.
- POGADAMY PÓŹNIEJ? - MAM PLANY.
BRZMI TAJEMNICZO.
ZOBACZYSZ…
- Raquel Mendoza? - Tak.
- Dziękuję. - Proszę.
Życie traci swój blask, gdy nie ma cię tu
Powiedz mi, że czujesz to samo co ja
Powiedz, że mnie kochasz, powiedz to
Gdy miłość rusza w rejs
Słyszysz mnie?
Pouczymy się razem?
TYLKO NA TYLE CIĘ STAĆ?
Użyj swojej wyobraźni.
Zamknij oczy.
Wyobraź sobie,
że wchodzę na salę.
Ale nikt nas nie widzi.
Aresie?
Słyszysz mnie?
Aresie?
PRZEZ MOJE OKNO: ROZDZIELENI
Niektórzy uważali Cervantesa za antysystemowca.
Ma to swoje uzasadnienie.
Pisarz krytykuje polityków, a także…
- CZEŚĆ. - MAM ZAJĘCIA.
Ośmiela się wprowadzić kobiecą postać, która mówiła, że „urodziła się wolna”.
A PÓŹNIEJ?
Jak na pisarza z XVI wieku…
MAM ZMIANĘ W BARZE!
…wyprzedzał swoje czasy.
Pani Mendoza.
Jeśli nie pisze pani do Cervantesa, proszę odłożyć telefon.
Kładziecie jedną rękę na drugiej.
Potem uciskacie.
Ile wykonujemy uciśnięć, zanim przejdziemy do wdechów?
Aresie?
Odpowiedz na pytanie.
Łatwo płynąć z falą, gdy jest dobrze.
Ale gdy sprawy się komplikują,
zaczynasz we wszystko wątpić.
Co tu robię?
JAK EGZAMINY?
Czy tego chcę?
Czy się nadaję?
NIEZALICZONE
Kto wymyślił tę medycynę?
Czy ja?
Czy Ares, którym chciałbym się stać?
BATERIA NA WYCZERPANIU – 1%
Aresie!
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Nie mogę przestać myśleć o dystansie między nami.
Dwa tysiące kilometrów.
WIEDŹMA MOŻESZ GADAĆ?
Tyle nas dzieli.
Ciągle zadaję sobie pytanie,
czy kontynuowanie tego ma sens, czy to tylko gra pozorów.
Nie wiem.
Nie wiem, co tu robię, i czy dam radę to ciągnąć.
Wiem tylko, że muszę cię zobaczyć.
TĘSKNIĘ.
„Poezja to wyprawa w poszukiwaniu prawdy”. A prawda jest wycieńczająca.
JAKIEŚ PLANY NA NOC ŚWIĘTOJAŃSKĄ?
Dlatego zasłużyliście na wakacje.
Ale zróbcie coś dla mnie. Nie zapomnijcie wszystkiego.
Raquel Mendoza, możemy porozmawiać?
Oczywiście.
Szkoda, że przez cały rok wpatrywałaś się w telefon.
Przepraszam.
Mówię tak, bo chciałabym,
żeby ci, co piszą najlepiej, też najlepiej się uczyli.
A obawiam się, że tak nie jest.
Twój tekst „Przez moje okno”
jest bardzo dobry.
Wkurza mnie, ale jest.
Proszę. To e-mail do znajomej wydawczyni.
Wyślij jej kopię, gdy wrócisz do domu.
Kiedy się z nią spotkasz, wyłącz telefon.
Nikogo nie oszukasz.
Domyśliłam się, gdy wyleciałam z zajęć.
Nie uwierzysz, co się stało.
Powiedziałaś Aresowi, że chcesz otwartego związku?
Nie chcę.
Jeśli na św. Jana spalę notatki o Dantem, do którego kręgu piekła trafię?
Ty mi powiedz. Najlepiej się uczysz.
Ale gorzej piszę.
- Jakieś plany na święto? - Zostaję w domu.
Rany. Ostatni krąg, jak nic.
Obiecałam mamie, że się spotkamy.
Jasne.
Daj znać, jeśli zmienisz zdanie albo wymyślisz inną wymówkę.
Do zobaczenia w piekle!
Powiesz mi czy nie?
Nie ma o czym gadać.
To było jak porno dla moli książkowych.
- Flirtowałaś. - Nie.
Rumienisz się.
Danielo, to kolega z klasy i tyle.
Zaprosił cię tylko na imprezę. To nie oświadczyny.
Nie chcę iść.
Ty czy dawna Raquel, która szalała za dzianym sąsiadem?
- Daniela… - Co ty widzisz w Aresie?
- Kto wie, co on knuje. - To ja nie chcę iść.
Ta Raquel. Ja.
Skoro tak mówisz.
Ale znalezienie od razu miłości życia
i bycie tylko z nim…
Wybacz, ale to nie brzmi najlepiej.
Od roku jesteś przyklejona do telefonu.
Jedna imprezka nikomu nie zaszkodzi.
Udanych wakacji, Gregory.
Nie przywitasz się?
Yoshua!
Szybko! Jest nagła sprawa.
Szukam cię od pół godziny.
- Gdzie twój telefon? - Co jest?
Zgadnij, kto wrócił.
Nie wiem. Spice Girls?
Ares Hidalgo.
Co robimy?
To samo, co zawsze.
- Bądźmy tam. - Gdzie?
Wszystko jedno. Z Raquel.
Dowiem się. Mam kontakty.
- Chodźmy. - Nie.
- Wskakuj. - No dobra.
- Czy to nie było pilne? - Tak.
Jeśli złamię paznokieć, odkupujesz.
Kierownica wbija mi się w cipkę.
To dobrze czy źle?
Powiem ci za 100 metrów.
Dokąd jedziemy?
Na wakacje.
W poniedziałek pracuję.
A ja mam letni kurs w Sztokholmie.
To nie rozumiem.
Musiałem cię zobaczyć.
Choćby na chwilę.
Wziąłem ci z domu trochę ubrań.
Była moja mama?
- Nie. - To jak wszedłeś?
Znam się trochę na oknach.
Zostaw tu rzeczy. Otworzę okna na dole.
Dobra.
Kim jest ta dziewczynka?
To Claudia.
Była z nami, bo jej mama u nas pracowała.
Jest ruda?
Idziesz?
Wioska jest niedaleko.
W niedzielę świętują. Możemy pójść.
Ściągnąłeś mnie tu, by mi zaimponować?
Nie o to mi chodziło.
Masz hasło do wi-fi?
A może byśmy tak…?
Muszę wysłać maila.
No dobrze.
- W porządku? - Niech będzie.
Halo?
- Sprawdzę, co to było. - Dobra.
Halo?
Cześć.
- Co… - Co tutaj robisz?
A ty?
- Cześć! - Hej!
Mój chłopak nas zaprosił.
W ten sposób?
Chwila.
Lepiej?
W porządku?
Tak. A ty jak?
Też.
Trochę się zmęczyłam.
Ja też.
To chyba normalne. Dawno się nie widzieliśmy.
Tak.
Co jest?
- Smakuje jak ja. - Tak?
- Tak. - Czekaj.
Tęskniłem za tobą.
Bardzo.
Jeśli ostatnio się rozjechaliśmy,
to szukajmy, aż znów się odnajdziemy.
Dobrze?
Tak.
- Trudno mi tak funkcjonować. - Ale jak?
Ukrywasz nasz związek, Artemisie.
- To absurd. - Niczego nie ukrywam.
Artemisie.
W jego pokoju jest bałagan.
Wiesz, gdzie jest?
Pojęcia nie mam.
Mogę ci jakoś pomóc?
Chciałem prezerwatywę.
Wystarczy jedna?
Lepiej weź dwie. Albo trzy.
Myślisz, że twoi bracia są głupi? Wiedzą o nas.
- To po sprawie. - Ukrywanie się jest absurdalne.
Wiesz, jak rodzice nas wychowali.
Aż za dobrze. Byłam przy tym.
Może…
w tym jest problem.
Pracuję dla was, studiuję wieczorowo,
pomagam mamie i wciąż znajduję czas dla ciebie.
Ale jeśli masz mnie za „służącą”,
nie widzę sensu, żeby tak się męczyć.
Czekaj chwilę.
Co mam zrobić?
Zachowuj się jak mój facet, a nie jak Hidalgo.
Jeśli myślisz o nas poważnie, pokaż, że ci zależy.
Traktuję nas poważnie.
Tak?
- Na pewno? - Tak.
Zrobię to.
Ach ty!
Jak na uczelni?
- Nie chodziłem na zajęcia. - Pizza!
A ty nauczyłeś się pływać?
Ta z pepperoni jest moja.
- Zostaw ją. - Prawie mnie zabiłeś.
Nie radzę.
To mały cykor dla Hidalgo, ale wielki skok dla ludzkości.
Tak.
Fajnie zjeść pizzę nad morzem.
- Miło, że wpadliście. - Którą?
- Wege. - Wegetariańską?
Ktoś musi cię pilnować.
Artemis chce coś powiedzieć.
Niech ktoś wezwie policję!
Moją posesję zajęła zgraja leserów.
- Nie wylatywaliście dziś rano? - Zalało nasz hotel w Grecji.
Widzieliśmy na profilu Apola, że tu jesteście.
Zabranie jej do pomocy było świetnym pomysłem.
Claudio, przynieś nam dwa kieliszki wina musującego.
- Cześć, synu. - Chcesz?
- Poproszę. - A ty, Aresie?
Właściwie to przynieś nam wszystkim.
- Chcesz wody? - Poproszę.
A ty to kto?
Kawaler do wzięcia.
TEKST „PRZEZ MOJE OKNO”
WYŚLIJ TĘ WIADOMOŚĆ E-MAIL
NA TWOIM MIEJSCU BYM WYSŁAŁ. JEST ŚWIETNY.
JUŻ GO PRZECZYTAŁEŚ?
W DNIU, W KTÓRYM WYSŁAŁAŚ. JESTEM TWOIM AGENTEM.
ACH TAK? NIE MIAŁAM POJĘCIA.
TAK. I RADZĘ CI TO WYSŁAĆ.
BĘDĘ W PIERWSZYM RZĘDZIE NA SPOTKANIU AUTORSKIM.
DZIĘKI. NAWET ARES JESZCZE NIE CZYTAŁ.
Faceci przychodzą i odchodzą.
Przyjaciele są na zawsze.
Chcesz trochę?
Czy ja mam pięć lat?
Chcesz?
Pomoże mi zasnąć?
Pomoże ci myśleć.
Już zapomniałem, jak smakuje.
Jak tam w Sztokholmie?
Nie wiem.
Zawsze masz miejsce w Alpha 3. Wiesz o tym, prawda?
Pamiętaj o tym.
Halo?
Anno.
Halo?
- Jeszcze zamknięte. - Chciałabym tylko wodę.
Wymyśliłaś lepszą wymówkę?
Mówiłaś, że spędzasz święto z mamą.
Pamiętasz?
Tak.
Przyjechałyście tu?
Na weekend.
Jasne.
To restauracja moich rodziców.
Zwykle pracuję, ale dzwoń. Spotkamy się, z twoją mamą czy bez niej.
Nie zmieniło się u was.
Ares.
Gregory.
- Szmat czasu. - Dwa lata.
Nie było cię rok temu.
Wyjechałem.
Przyszła laureatka literackiego Nobla, Raquel Mendoza.
Studiujemy razem.
Miło cię poznać. Ares.
Poproś o autograf, zanim stanie się sławna.
Dlaczego?
Jest najlepsza w grupie i to przez nią lubię te studia.
- Masz same piątki. - Chcę ci zaimponować.
Chociaż to nie działa.
Jej mama zawsze przeszkadza. Próbuję od pół roku.
Mama? Czemu?
Pójdę już.
Prawie ją masz.
To normalka, gdy ktoś flirtuje i nagle pojawiasz się ty.
Nie wtrącam się. Słowo.
Zapomniałaś o wodzie.
To nie było zabawne.
Chcesz popływać?
- Whisky? - Tak.
Sofío.
Zjemy tutaj czy pójdziemy do restauracji?
Ty zdecyduj. Ja…
Płyń za mną.
Czekaj!
Nie patrz tak na mnie.
Myślałam o tym, co mówiliśmy.
O szukaniu, aż się znajdziemy.
Co wymyśliłaś?
Że…
możesz zacząć szukać tutaj.
Aresie!
Tędy!
Dziękuję.
O Boże!
- Co u ciebie? - Dobrze.
- A u ciebie? - Miło cię widzieć.
- Cześć. - Co słychać?
Dobrze. Wszystko gra.
Ty pewnie jesteś Raquel.
Miło mi.
Vera. Ares nie przestawał o tobie mówić.
To moja mama, Camila.
- Mówiłam ci o nim. - Tak!
Marzyłam, żeby cię poznać.
Słyszałam dużo dobrego o Alpha 3.
Tata i brat prowadzą firmę. To ich zasługa.
Taki sam buntownik jak Vera.
Pasujecie do siebie.
Mamo! Nie słuchaj jej.
Ostatnio mówi, co chce. Straciła maniery.
Może i tak, ale mam oczy.
Boże.
Rozmawiajcie. Przepraszam.
Halo?
Oczywiście.
Dolej jeszcze. Jestem na wakacjach.
Nie przesadź, Juan.
Co tutaj robisz?
Na swoim jachcie?
Mama pływa po Morzu Śródziemnym co lato.
Sam mówiłeś, że tu będziesz.
Więc do niej dołączyłam.
Muszę jej pilnować. Raz prawie wypadła za burtę w Wenecji.
Włos się jeży. Trzeba było to zobaczyć.
Moja mama była w Wenecji.
Za dużo turystów, nie?
- Vero… - Co? Nie, uwielbiam ją.
Żartuję. Uwielbiam Wenecję.
Z tą turystyką i w ogóle.
Twoja mama ma świetny gust.
Mając taką córkę, musi być bardzo ładna.
Dzięki.
Ares ma szczęście.
Zostaniecie na kolację? Dominique świetnie gotuje.
Co wy na to?
To jak?
Jasne.
- Sztuka? Uwielbiam. - Tak.
A ty co studiujesz?
Rodzice myślą, że prawo.
A naprawdę?
Myślę, co robić.
- Rewelka. - Jak wszystko?
Raquel jeszcze o sobie nie mówiła.
Studiuję literaturę.
Humanistka.
Niech zgadnę. Też rewelacja.
Jak to jest być z umysłem ścisłym?
To Raquel go przekonała do medycyny.
- Naprawdę? - Bo to lubi.
Jak słodko.
To wiele o tobie mówi.
- Co ty byś zrobiła? - Z Aresem?
Związałabym go i trzymała dla siebie.
No jasne.
Żartuję. Sztokholm był świetnym wyborem.
Imprezy są tak samo intensywne jak studia.
To ma sens.
Vera jest bardziej imprezowa niż ja.
A kto wpadł na pomysł, żeby tańczyć nago w śniegu?
- Co? - Byłem pijany, więc nie…
Albo kiedy po imprezie zrobiliśmy wybuch na farmacji.
- Widzieliście się nago? - To też nie ja.
Tak. Jasne.
Ale wiesz, jak jest naprawdę?
Wyglądasz na grzecznego chłopca. Wszyscy tak mówią.
Ale taki nie jest.
Nie? Opowiadaj.
Nie, jest bardzo miły. Nawet nudnawy.
- Szczęściara Raquel. - Wiecie, że publikuje powieść?
- Tak. - Tak.
Pracowała nad nią cały rok.
Nic nie mówiłaś.
No wiesz…
Wydawca czeka, aż wyśle tekst.
Super! Gratki.
Musicie przeczytać. Ma tytuł Przez moje okno.
O czym jest?
- To historia Raquel i twoj… - Przestań.
Przepraszam.
- Powieść jest świetna. - Kiedy ją wyślecie?
Pięknie, prawda?
- Przepraszam. - Dlaczego?
Nie dałam wam dojść do słowa.
Publikujesz powieść, a my gadamy o imprezach.
Niczego nie publikuję.
Nawet nie rozmawiałam z wydawcą.
Dla kogo piszesz?
Podobno zawsze jest ten ktoś.
Kogo ty masz?
To mój tata.
Był pisarzem.
Był?
Zmarł, gdy byłam mała.
Mój zostawił mnie i mamę.
Potem poznała Carlosa i było dobrze.
Ale gdy dorastałam, byłyśmy same.
Wiem, że dopiero się poznałyśmy,
ale rozumiem, jak się czujesz z tą powieścią.
Od prawie roku studiuję medycynę
i nadal nie wiem, czy robię to, bo lubię,
czy może podobałoby się ojcu.
Przywiązujemy wagę do ludzi, których tu nie ma.
Nie spiesz się.
Z tym mailem i w ogóle. Poradzisz sobie.
To mój drink!
- Co? - To mój drink!
Już nie. Wybacz, rybeńko.
Cześć.
- Jak leci? - Wynocha.
Ptaszki do gniazd.
Wynoś się.
- Spójrz na niego. - Nic nie kuma.
Może chce się zabawić.
Szukasz kłopotów, smarkaczu?
Zostaw go, Borja. To mój przyjaciel.
Co? Nie wtrącaj się, Anno.
Zostaw go w spokoju!
- Przestań! - Ty mała suko!
- Moja ręka! - Złamiesz mu!
Puść go!
Kurwa! Boli mnie nadgarstek!
Puść go!
Uważaj sobie, smarkulo.
Spadamy.
Myślą, że tu rządzą.
No…
Fajny pierścionek.
- Skąd go masz? - Z paczki chipsów.
Interesujące.
Co myślisz o Verze?
Jest bardzo miła.
Bawiła się z Aresem więcej niż ty.
- Nie rób sensacji. Znam cię. - Nie ufam jej.
To zaufaj Aresowi.
Będę nieufna za ciebie.
Tylko się przyjaźnią.
- Dużo gadałaś z Verą. - Co?
Dużo rozmawiałaś z Verą.
Czy ja wiem…
Co ci mówiła?
Nic.
CZY TO NIE KOSZULA ARESA?
CO DO CHOLERY?
Tylko się przyjaźnią.
Co się dzieje?
Hej, ja prowadzę.
Dziękuję.
Gotowi?
- Tak! - Tak!
- Wiesz, jak się tym jeździ? - Jak na motocyklu.
Którego nigdy nie prowadziłaś.
- Na pewno tędy? - Nie wiem.
W życiu tu nie byłam.
Mało kobieca ta twoja mama.
Anna, moja siostra. To Raquel i Yoshi.
- Cześć. - Cześć.
Umówiłem się z Aresem.
- Miał być ze swoją dziewczyną. - Dziewczyną?
Tak.
Kto by pomyślał? Ares Hidalgo w związku.
Te sekretne plaże Hidalgo to jest coś.
Historia się powtarza.
Przynajmniej tym razem żart się udał.
Zostańcie jeszcze!
Jestem głodny.
Na pewno Dominique zrobił coś pysznego.
Możesz zaprosić go na randkę.
- Pójdziemy popływać? - Mówię serio.
Właśnie miałem się kimnąć.
Idź śmiało.
Myślałem, że się przyjaźnimy.
Kto? Ty i Ares?
Ty i ja.
Dlaczego dalej nie możemy?
Nic o tobie nie wiem.
Przepraszam za to w restauracji.
Ares nie dał mi wyboru.
Wiesz, jaki jest.
Kiedyś w liceum spotykałem się z Beą.
Byliśmy zakochani, dopóki Ares się nią nie zainteresował.
- Nie musisz… - Byli razem dwa tygodnie.
Potem znalazł sobie inną.
Nadal przyjaciele?
- Przyjaciele. - Chodźmy do wody.
Pogrążony w myślach nad brzegiem morza…
Trochę oklepane.
Prawda?
Szukałam cię w necie i nie znalazłam.
To komplement?
Umówimy się?
- Nie. - Nie podobam ci się?
- Ledwo się znamy. - Co z tego?
Właściwie to ja cię znam.
- Dużo o tobie wiem. - Tak? Na przykład co?
Wiem, że…
lubisz siedzieć zamyślony nad brzegiem morza.
Wiem też, że lubisz chipsy.
To jak z tą randką?
Zawsze tak zarywasz?
Lubię cię.
Ty też mnie lubisz.
- Skąd wiesz? - Wciąż tu jesteś.
Nie mogę znaleźć maila z rezerwacją.
Prześlesz mi?
Co do Grecji porozmawiaj z agencją i dzwoń w razie problemów.
Claudio, gdzie jesteś? Możesz zadzwonić?
Widziałaś moją kremową bluzkę?
- Cześć. - Cześć.
Claudio, jestem w wiosce i cię szukam.
Chciałbym porozmawiać i…
Ogień, żeby płonąć
Ogień, żeby śpiewać
Zimne jest jego spojrzenie
Ale mnie nie zmrozi
Zimne serce z kamienia
Ale moja dziewczyna się nie boi
Moja dziewczyna się nie ujawnia
- Wielkie brawa! Chodź tu. - Brawo!
Cudnie, jak zawsze.
- Dziękuję. - Prawda?
Nie! Dziękuję bardzo!
Znów imponująco.
Spróbuj tego.
O cholera.
Myślałam, że ci posmakuje.
Nie przepadam za miętą. Ale ci wyszło, serio.
- W porządku? - A tu jest mięta?
- Tak. - Jak truskawka.
Mówię tylko, że…
Zagrajmy w grę.
W butelkę.
Znacie zasady.
- Prawda albo pocałunek. - Dobra.
Wybiera ten, kto kręci.
- Brzmi fajnie. - Zasady są inne.
Ale to moja butelka.
- Dobrze. - Zaczynaj, Raquel.
No zobaczmy.
Ares.
- Więc? - Prawda czy pocałunek?
- Prawda. - Dobra, już rozumiem.
Czy kiedykolwiek żałowałaś, że chodzisz z Aresem?
Przymknij się.
Butelka wskazywała na niego.
Ty pytasz, Aresie.
- Nie rozumiem. - Po co w to gramy?
Bo jest fajne, nic więcej.
- Teraz ja. - Czyja kolej?
Rany.
- Co teraz? - Nieźle.
- Zakręć jeszcze raz. - Nie.
Wskazało wyraźnie. Prawda czy pocałunek?
Nie odpowie. Nie zna języka.
Więc zostaje pocałunek.
Zgodził się.
Butelka decyduje.
- Co powiedział? - Dobra. Wystarczy.
Przygotuj się.
No ciekawe.
Oszukiwałaś.
Bierz go, dziewczyno.
Mój Boże.
- A niech mnie. - Spójrzcie na Raquel.
Przyniosę więcej mojito. Ktoś chce?
- Tak, ukryj się. - Wezmę wszystkiego po trochu.
Ale wróć, Yoshi!
Cholera.
Proszę, nie rób tego.
Raquel mnie tam potrzebuje.
Błagam cię.
Wchodzisz do jedynej kabiny na zamek
i się nie zamykasz?
To dowód, że mnie lubisz.
Chcesz więcej dowodów?
Jasne.
Fajnie.
Mam gumki.
Raquel!
Jak tam twój nowy fagas?
Claudio.
Mam ochotę na drinka.
Whisky jest tam.
Udawaj sobie kogo chcesz, ale nadal tu pracujesz.
Ups.
Nie możemy obie być rude. Już ci mówiłam.
Ludzie pomyślą, że należysz do rodziny.
To pani farbuje.
- Zwalniam cię. - Nie, synu.
Weź swoje rzeczy i wyjdź.
Uwaga, jest ślisko.
Teraz ja.
Dani.
Prawda.
Pytasz, Raquel?
To oszustwo.
Mówiłaś wcześniej.
To ja zapytam. Powiedz mi.
Co tu się odwala?
Zapytaj, czy ktoś nosił tę koszulę.
Rany. Robi się ciekawie.
Czy ktoś jeszcze nosił tę koszulę?
Nie wiem.
Musisz powiedzieć prawdę.
Naprawdę nie wiem.
Dobra…
Prawda.
Spałaś z nim?
To jest porąbane.
Masz zdjęcie w tej koszuli.
Spałaś z nim?
Cholera.
Czuję się jak idiotka.
Łzy działają dobrze na skórę.
Będę boski.
Jesteś najlepszy. Wiesz o tym?
Przyszedł.
Porozmawiamy?
Po co? Chcesz zdradzić szczegóły?
Chcę to wyjaśnić.
Chodź tu.
Tamtej nocy dużo wypiłem.
Bardzo dużo.
Niczego nie pamiętam.
Wiem tylko, że obudziłem się obok Very.
Była w tej koszuli.
To wszystko.
- Jesteś tu, bo czułeś się winny? - Nie.
Chciałem cię zobaczyć.
Być z tobą.
Świetnie.
Ale… nie jestem pewna.
Spałeś z Verą, żeby zrozumieć, że chcesz mnie?
- Tak? - Wiesz, że to nie takie proste.
Niby skąd wiem?
Nie powiedziałaś Gregory’emu, że masz chłopaka?
- Niczego nie ukrywałam. - Nie obwiniam cię.
Serio? Bo tak to wygląda.
- Próbuję to wyjaśnić. - To wyjaśnij!
Miałem gówniany rok.
W porządku?
Było trudniej, niż się spodziewałem, a ja czułem się jak idiota.
Codziennie zastanawiałem się, co do cholery robię w Sztokholmie.
Czy chcę być na medycynie.
Wtedy pojawiła się Vera.
Widziała, że mam problemy.
Pomogła mi.
Była dobrą przyjaciółką.
Dzięki niej poznałem ludzi.
Były imprezy i się upijaliśmy.
Czasem przesadzałem.
Potem wyszło to z koszulą.
Wiem, że nawaliłem.
Naprawdę.
Ale spróbuj zrozumieć.
Problem nie leży tylko w tym, że coś zaszło między tobą a Verą.
Najbardziej boli to, że nie przyszedłeś do mnie z tym,
co cię dręczyło.
Bałem się, że wyjdę na głupka.
Bo miałeś wątpliwości?
Uczucia? Dlaczego?
Bo czułem, że ty idziesz naprzód.
Czekałem, aż zadzwonisz.
Yoshua mi kazał.
Idziemy się zabawić.
Zobaczmy.
Boże.
Ale…
- Gdyby twoi starzy to zobaczyli… - Bez obaw.
Boże, panie Hidalgo! Pana syn jest taki seksowny!
Proszę tylko spojrzeć!
Pana syn jest taki… Ach!
Jest tu Yoshi?
No nie powiem.
Wygląda mega seksownie.
Serio? To nie przesada?
Coś ty. Im odważniej, tym bardziej sexy.
Może dziś trochę zaszalejemy, jak z tymi paznokciami.
Zrobimy to z kimś innym?
- Tak mi jest dobrze. - Na pewno?
Na imprezie będzie łatwo.
Nie idę na nią.
Nie chcę się wtrącać do waszej paczki.
Coś ty. Nie przeszkadzałbyś.
Zresztą wolę zostać w domu.
Ale ty baw się dobrze.
Oczywiście, że będę.
A ty siedź i nudź się tutaj.
Zgadnij gdzie.
No powiedz jakieś miejsce.
Klucze do latarni.
Co roku oglądam stamtąd fajerwerki.
Jeśli chcesz, chodź ze mną. Obejrzymy je razem.
Wydaje się daleko, ale to parę minut. Kilka zakrętów i jesteśmy.
Idę z przyjaciółkami na imprezę na plaży.
Rozumiem.
Myślałam, że wtedy się przejęzyczyłeś.
Jak widać nie.
Słuchaj…
Ile osób dla niej odrzuciłeś?
Jak leci?
Czekaj.
Co z nią?
Nic.
- No więc? Gotowi? - Tak.
- Idę. - Chodźmy.
- Już. - Zaczekamy tam.
Nie powinniśmy iść?
Może chodźmy razem?
- Aresie? - Nie, dzięki.
Artemisie.
- Za naszą trójkę! - Tak bardzo was kocham!
- Płaczesz? - Nie.
- Przyniosę więcej drinków. - On płacze.
Już jest narąbany.
Co teraz?
- Zaraz wrócę. - Ale…
Dlatego chciałeś, żebym przyjechał?
Trzymaj się z dala od baru. Znam cię.
- OD RANA JESTEM TAKA NAPALONA. - NAPRAWIMY TO. NIE MARTW SIĘ.
Wiedziałam, że tu będziesz.
Przyszedłeś.
Artemis?
Artemis Hidalgo? To ty, prawda?
Nie mają piwa bezalkoholowego. Proszę.
Więc nie wiem. Nie będę piła, bo…
O proszę!
Artemis.
Jestem María.
María Codina ze studiów magisterskich Claudii.
To mój mąż, Eduard.
Miło cię poznać.
- Naprawdę. - Tak.
Dużo o tobie słyszeliśmy.
- Bardzo. - Tak.
Woda jest super.
Trochę słona jak dla mnie,
ale super.
Wchodzisz?
Nie każ mi wciągać cię w ubraniu.
Zdradzić ci sekret?
Prawda jest taka…
że wtedy tylko leżałam obok ciebie.
Ale teraz możemy pójść dalej.
Dlaczego kłamałaś?
Podczas gry.
Dlaczego?
Nawet się nie odezwałam.
Twoja reakcja mówiła za ciebie. To twoja wina.
Twój bar i nie wiesz, gdzie są?
- Wiem, gdzie… - Raquel. Mam drinki.
Yoshi. Co tam?
Gdzie poszła Daniela?
Nie wiem.
Zaraz wracam.
Myślałem, że będziemy we trójkę.
Tak, zaraz wrócę.
- A drinki? - Są twoje.
Yoshi!
Kocham cię!
- Co do cholery? - Czy to nie ten gość z wczoraj?
Gdzie twój goryl, pajacu?
Claudio?
María mówiła, że tu będziesz.
Nie chcę już być Hidalgo…
tylko facetem, na którego zasługujesz.
Zdrowie.
Czemu to zrobiłaś?
Zwalisz wszystko na mnie?
Też nie jestem z tego dumny.
Nie zaprzeczysz temu, co się w ciągu roku wydarzyło.
Byłem zagubiony.
Wiem.
Wiem dokładnie, co czujesz.
Nie jesteś pewien co do studiów, cała ta presja…
oczekiwania rodziny.
Łatwo przestać być Hidalgo.
Trudniej być facetem, na którego zasługuję.
Dużo trudniej.
Zasługuję na wiele.
Dobranoc, Artemisie.
Może…
Rozumiemy się, bo jesteśmy z tego samego świata.
Coś nie tak?
Nie chcę tego.
Tak mi się wydawało, ale jest inaczej.
Ale…
Cholera.
Ukradł mi klucze! Niech go cholera!
Sukinsynu!
Te wakacje okazały się idealne!
Boże.
Mój motocykl!
Łapcie go! Gazu!
Cholerny złodziej!
- Hej! - Jazda!
Zwolnij, dupku!
Zatrzymaj się!
Stój, do cholery!
Zwolnij, gnojku!
Prawie go mamy. Dawajcie!
Stój!
Gaz do dechy!
Co się stało?
Jasna cholera!
Wezwijcie karetkę!
Ares?
Raquel! To Yoshi! Chodź!
Yoshi!
Yoshi.
Yoshi!
Cholera.
Słyszysz mnie?
Odpowiedz.
Proszę.
Yoshi!
No dalej.
Dawaj.
Pomocy!
No stary.
Ocknij się.
Yoshi!
Pomocy!
Co się stało?
W mordę, Borja.
Gdzie jest Yoshi?
- Yoshi? - Wiesz, co się stało?
- Wezwaliśmy karetkę. - Ale co się stało?
Miał wypadek.
- Co mu zrobiliście? - Yoshi?
- Przysięgam. - Yoshi!
Yoshi!
- Raquel! - Yoshi!
- Nie! Co robisz? - Yoshi!
- Raquel! - Jesteś cała?
- Anno. - Co się stało?
Anno.
- Yoshua wziął motor… - Jaki motor?
Pomocy!
- A ty? - Uspokój się.
Wezwij pogotowie. Zrób coś.
Co mu zrobiłeś?
No dawaj.
Yoshi!
Dawaj.
Nie odchodź, proszę.
Yoshi.
Nie mogłem…
Chodź tu.
Rodzice Yoshiego są tam.
Przykro mi, Raquel. To zdruzgotało nas wszystkich.
Raquel.
Najlepsza przyjaciółka i przyszła żona.
Zawsze był wyjątkowy.
Ośmielił się być sobą, bo byłaś przy nim.
Dziękuję, Raquel.
Że przez tyle lat się nim opiekowałaś.
Pamiętasz Raquel?
Już można.
Widzimy się w środku.
Dlaczego jest tak ubrany?
Yoshi w czerni?
Yoshi nie znosi czarnych garniturów.
Nie może być tak ubrany.
Yoshi nie cierpi czerni.
Widzisz go?
- Kto go tak ubrał? - Cicho.
Yoshi nie może być tak ubrany!
- Yoshi… - Uspokój się.
To mój przyjaciel. A ty kim jesteś?
Chodź na powietrze.
Nie chcę!
Przeszkadza ci moja rozpacz?
Tak?
Oczywiście, że tak.
Nie znosisz uczuć, prawda?
- Otaczasz się murem i już. - Przestań.
Zawsze tak robisz. Stawiasz wokół siebie mur.
To co mam zrobić?
Uratuj go!
Uratuj go, do cholery!
Kurwa.
Ze wszystkich ludzi na świecie to on powinien był ocaleć!
Chodzi o to…
O co, Aresie?
Mów!
Powiedz coś.
Mów.
Może bym go uratował, gdybym nie wisiał rok na telefonie.
No tak.
To moja wina, że Yoshi nie żyje.
Zostawiłaś go i poszłaś z Gregorym.
W imieniu całej rodziny
bardzo dziękuję za przybycie.
Jestem starsza od ciebie o trzy miesiące.
Zawsze myślałam, że to ty wygłosisz mowę na moim pogrzebie.
Wyobrażałam sobie, że stoisz nad moją trumną.
Podobało mi się to,
bo nie sądziłam, że choć chwilę swojego życia
spędzę bez ciebie.
Wciąż nie wiem, jak i dlaczego…
ta chwila zmieniła się w godziny,
dni i pewnie wkrótce lata.
Odszedłeś od nas szybciej, niż byśmy chcieli.
Tyle mieliśmy jeszcze do zrobienia.
Chciałabym, żebyśmy poszli do kina.
Albo zamknęli się w bibliotece, żeby uczyć się razem do egzaminów.
Szkoda, że nie miałam sekundy dłużej,
żeby cię przeprosić.
Mówiłeś, że chłopaki przychodzą i odchodzą,
ale przyjaciele są na zawsze.
Uwierzyłam ci.
Założyłam, że zawsze będziesz obok,
i popełniłam błąd, decydując, z kim spędzę swój czas.
Żyłam tym, co ulotne. Teraz nie wiem, co zrobić bez tego…
co miało być na zawsze.
Choć całe życie udowadniałeś, że jest inaczej,
przyjaciele odchodzą, tak jak ty.
Nauczę się kochać…
Będę tym, na kogo zasługujesz.
…bez wymówek
i bez warunków.
Nauczyłeś nas, jak kochać.
Byłeś najwierniejszym przyjacielem.
Najsilniejszym i najlepszym.
Może to miałeś na myśli, mówiąc, że będziemy razem na zawsze.
Nie sposób cię zapomnieć.
Idziemy?
Gdy nam się układa, niczego nie podważamy.
Refleksje przychodzą wtedy, gdy coś idzie źle.
W tym roku zadawałem sobie wiele pytań.
Co wieczór myślę, dlaczego jestem w Sztokholmie.
Przysięgam, że czasem wolałbym o tym zapomnieć.
Ale nie mogę.
Już nie.
Bo nie tylko idzie źle.
Ale się posypało.
CZEŚĆ, RAQUEL. CO U CIEBIE?
PRZEPRASZAM
Już wiem, co tu robię.
VERA: JESTEŚ W SZTOKHOLMIE?
ODEZWIJ SIĘ.
Więc nie popełniam tych samych błędów.
Nie pozwolę, by coś poszło źle.
Już nigdy.
RE: PRZEZ MOJE OKNO
„Witaj, Raquel.
Przeczytaliśmy twój tekst Przez moje okno.
Bardzo nam się podobał i pasowałby do naszej kolekcji dla młodzieży.
Chętnie go wydamy.
Twój agent, Yoshua García, podał nam twoje dane
do bezpośredniego kontaktu”.
„Witam. Jestem Yoshua García.
Jestem agentem literackim Raquel Mendozy.
Moja klientka napisała powieść, ale boi się ją wysłać
i spotkać z odmową.
Dlatego ja ją wysyłam.
Jestem pewien, że się państwu spodoba.
Powieść jest niesamowita. Załączam ją tutaj.
Kocham główną bohaterkę.
Po skończonej lekturze kontaktujcie się z Raquel.
Jeśli się nie odezwie,
to z Danielą Fernández, moją asystentką.
Oto ich adresy e-mail.
- Z pozdrowieniami, Yoshi. - „Yoshi”.
Przyszedł do ciebie jakiś chłopak.
Ma na imię Gregory.
- Zaprosić go tutaj? - Mam wyjść?
Nie.
Nie zapraszaj.
Zadzwonię do niego kiedy indziej.
PRZEZ MOJE OKNO: ROZDZIELENI
C14G D4L5ZY N4574P1…
CIĄG DALSZY NASTĄPI…
WKR07C3
WKRÓTCE
PRZEZ MOJE OKNO… ZACZĘŁO SIĘ OD POŻEGNANIA.
PRZEZ MOJE OKNO: ZNÓW CIĘ WIDZĘ
Napisy: Anna Samoń