Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Harrison jest niezwykle charyzmatyczny.
Jest wyjątkowy.
Po prostu nie mogłaś spuścić z oka przystojnego faceta.
Łobuzy mają coś w sobie, nie?
A on jest kwintesencją łobuza.
„Nie chcę prawdziwej pracy. Zostanę aktorem”.
Wymyślę coś po drodze.
Jest panem samego siebie i wie, że jest bohaterem filmów akcji.
Chcę to zobaczyć. Możemy podążać za Harrisonem?
Jest przyziemnym, sarkastycznym facetem.
Woda?
Jest komiczny, pociągający, seksowny i zabawny.
Idźcie sobie!
Nie jest nazbyt dziwaczny ani zbyt przystojny.
Kto jest parszywy?
Jest w sam raz.
Jest bardzo chwiejny.
Poznałem George’a i Stevena.
- To Indiana Jones. - Machina ruszyła.
- W deszczu. - Pada.
Pada. Jest mokro.
Gdzie moja gwiazda?
Cześć, mamo.
Film nas czymś zaskoczy?
Zacząłem dostrzegać, że stanie się gwiazdą.
Jestem w dobrych rękach.
Mieliśmy energię i masę historii do opowiedzenia.
Chyba nie ma aktora,
który grał dwie tak kultowe role, które przetrwały mimo upływu lat.
Kapelusz, kurtka i bicz. Oto Indiana Jones.
Dla mnie Harrison i Indiana Jones to ta sama osoba.
Niewielu z nas zna Harrisona prywatnie.
Skrywa wiele tajemnic. Oto jego historia.
BOHATEROWIE WSZECH CZASÓW: INDIANA JONES I HARRISON FORD
Projekt rozpoczął się dekadę temu,
gdy chciałem zrobić film, swego rodzaju przygodowy serial akcji.
Mniej więcej wtedy...
PRODUCENT WYKONAWCZY
...wpadłem na pomysł Gwiezdnych Wojen...
który w pełni mnie pochłonął, więc drugi projekt odłożyłem na później.
Wiedziałem, że do niego wrócę.
Byłem z George’em na Hawajach.
Świętowaliśmy premierę filmu.
GWIEZDNE WOJNY
REŻYSERIA GEORGE LUCAS
Zbudowaliśmy zamek z piasku. Fala go nie tknęła. To dobry znak.
REŻYSER
NAJLEPSZA PREMIERA OD „SZCZĘK”
Gdy zaczęły spływać liczby, George był wniebowzięty.
Poczuł ulgę, gdy zrozumiał, że to kasowy hit.
Zapytał mnie, co dalej.
Powiedziałem: „Próbuję się zatrudnić u Broccolich,
żeby zrobić Jamesa Bonda. Ale mi odmawiają”.
George odparł: „Mam coś lepszego”.
Zaczęłam od pracy na recepcji
u Johna Miliusa i Stevena.
To był dobry start w Hollywood...
PRODUCENTKA
...bo poznałam dzięki temu wiele osób.
Poznałem Stevena pięć lat wcześniej...
PRODUCENT
...na planie Daisy Miller w Rzymie. Dostrzegł moją pracę.
Gdy George zapytał, kto ma wyprodukować Poszukiwaczy,
stwierdził, żeby poszukać Franka Marshalla.
Pisanie mi nie szło.
Aż napisałem Przez kontynent.
SCENOPISARZ
Sprzedałem go w dwa tygodnie. Bili się o niego.
Steven wygrał.
Powiedział, że zrobi film z George’em Lucasem.
Obaj uważali, że mogę napisać scenariusz.
POMYSŁY DO POSZUKIWACZY
Mieli tylko ogólny zarys.
Gdy George podjął dyskusję z Philem Kaufmanem...
POSZUKIWACZE ZAGINIONEJ ARKI
...powiedział: „Wiem, co napędzi fabułę”.
Gdy miał 11 lat, ortodonta opowiedział mu
o zaginionej Arce Przymierza.
Wojsko, które niesie przed sobą Arkę, jest niezwyciężone.
To było fenomenalne.
Tego potrzebowaliśmy.
Trzeba było ją wpleść w historię.
George stwierdził, że nazwie bohatera Indiana.
„Nosi fedorę i walczy biczem.
Tak jak w serialach,
film będzie ciągle trzymał w napięciu”.
Nic dodać, nic ująć.
CZĘŚĆ DRUGA TIM TYLER’S LUCK
George, Larry Kasdan i ja
opracowaliśmy fabułę w trzy, cztery dni.
A potem Larry napisał piękny scenariusz.
Steven zaproponował, żebym pisał w jego gabinecie.
Ja sam nie miałem swojego. Zaoferował mi swoje biurko.
Wtedy poznałem Kathy Kennedy.
Steven chciał, żebym została jego asystentką.
Byłam świeżakiem w branży. Siedziałam przy biurku,
a nagle przede mną znalazł się scenariusz.
„Przeczytaj i powiedz mi, co myślisz”.
To jeden z pierwszych scenariuszy, które czytałam.
Nie mogłam się od niego oderwać.
Ale jak miał zostać zrealizowany?
Tego typu filmy powstawały 50 lat temu,
ale ostatnimi czasy zapomniano o takich produkcjach.
George i Steven dokładnie wiedzieli, czego chcą.
Potrzebowali kogoś, od kogo nie można oderwać wzroku.
George chciał stworzyć grafikę koncepcyjną filmu i postaci.
Steranko, wybitny artysta,
stworzył około pięciu obrazów.
To był pierwowzór Indiany Jonesa.
Steven i George wiedzieli, że potrzebują postaci,
która będzie natychmiastowo rozpoznawalna.
Nie chcieliśmy zmieniać koncepcji bohatera,
jakiego znają widzowie na całym świecie.
Nie snuliśmy nierealistycznych planów.
Uważałem, że to był ryzykowny projekt,
bo takie filmy nie powstawały
od czasów produkcji Republic.
Za tydzień – ODCINEK 10 2700° FAHRENHEITA
Serial Republic
Żeby uniknąć porażki,
trzeba było znaleźć charyzmatycznego Indianę.
W college’u studiowałem filozofię i filologię angielską.
Nie byłem dobry.
Miałem doła i nie pasowałem do reszty.
To był mały liberalny college w Wisconsin.
Bardzo mała szkoła.
Jako pierwszy z rodziny poszedłem co college’u.
Moi rodzice ciężko pracowali,
by zarobić na moją edukację.
A ja nie dawałem rady.
Nie miałem kolegów.
Czułem się odosobniony.
A gdy moja średnia ocen zrobiła się niebezpiecznie niska,
zacząłem przeglądać katalog kursów, by znaleźć coś,
jak wyplatanie koszy, w czym nie poniosę porażki.
Jednak nie znalazłem takiego kursu.
Ale natknąłem się na teatr.
Przeczytałem pierwszą linijkę:
„Czytanie sztuk i omawianie ich ze studentami”.
Dalej nie czytałem.
A napisali tam: „Wymóg: występowanie na scenie”.
Nagle znalazłem się na scenie. Trząsłem się jak osika.
Byłem przerażony.
Musiałem nad tym zapanować.
Nauczyłem się opanowywać strach.
Okazało się, że tęskniłem za osobami,
z którymi grałem.
Widziałem ich tylko podczas występów. Pasowałem do nich.
Dobrze się z nim czułem.
I po raz pierwszy
byłem zaangażowany emocjonalnie w to, co robiłem.
Stwierdziłem, że może zostanę aktorem.
Mój ojciec dawniej był aktorem radiowym.
A mój dziadek, ojciec mojego taty, był artystą rewiowym.
Więc to po części rodzinna tradycja.
Nikt nie wierzył, że z tego wyżyję.
Wiedziałem tylko, że muszę być na Wschodnim albo Zachodnim Wybrzeżu.
Rzuciłem monetą. Padło na Zachodnie.
KALIFORNIA
Pojechałem tam, a po kilku latach...
SPRYCIARZ ED
...zacząłem pukać do drzwi Hollywood.
Wszystko rozumiem.
Wychodzi za mnie, by ci się postawić.
- Kto? - Ja?
Nie, ty. A ona tak naprawdę pragnie jego.
- Mnie? - Tak!
Miałem podpisaną umowę,
więc brali mnie do małych ról w serialach.
Czy można na tym zarobić?
Co trzeba robić...
Tak. Oprócz pieniędzy zyskuje się szacunek.
22 CZERWCA 1982 ROKU
To 150 dolarów tygodniowo.
Więc musisz zagrać w ich każdej produkcji.
- Taki był plan. - Tak.
Jakieś godne zapamiętania role?
Nie.
Gdy umowa się skończyła, podpisałem kolejną z Universal.
Pracowałem dla nich półtora roku.
A potem grałem role epizodyczne w telewizji.
Pogódźmy się z porażką.
Czyli?
Rada dyrektorów rozważa inne rozwiązanie problemu.
Dodatkowo wykańczałem dom, który mogliśmy kupić
za spadek po rodzicach mojej ówczesnej żony.
Zacząłem remont, a pieniądze się skończyły,
bo kupiłem narzędzia i materiały.
Mój kolega zasugerował, żebym pracował dla Sérgio Mendesa...
MUZYK
...przy budowie sali prób w jego posiadłości w Encino.
Zapomniał mnie zapytać, czy mam doświadczenie.
Ja też zapomniałem o tym wspomnieć.
Zbudowałem profesjonalne studio nagrań
w jego ogrodzie.
PLAN STUDIA NAGRAŃ
Potem non stop pracowałem jako stolarz.
Brałeś więcej od celebrytów niż od szarych ludzi?
11 LUTEGO 2020 ROKU
- Ty byś nie brał? - Brałbym.
Dzięki temu nie musiałem grać w byle czym.
Nie zgadzałem się na kolejną rolę, jeśli nie była lepsza...
...większa, lepiej płatna...
ZBUNTOWANY HARRY
...z godziwą gażą.
ROZMOWA REŻYSERIA: FRANCIS FORD COPPOLA
Proszę się nie wtrącać, panie Caul.
Te taśmy są niebezpieczne.
Przez 15 lat pracowałem zaledwie pięć albo sześć razy.
Ale to nie było byle co
i naprawdę chciałem te role.
Pierwszą taką rolę miałem w filmie Amerykańskie graffiti.
Mels Drive-in w Amerykańskim graffiti
Powiedz Milnerowi, że go szukam.
Powiedz mu, że dam mu popalić.
Gdy szukałem aktorów, dyrektorem obsady był kumpel Harrisona.
Chciał, żeby zagrał Johna,
ale był po trzydziestce, a pozostali nie ukończyli trzydziestu lat.
Nie pasował do tej roli.
Przesłuchania trwały,
szukaliśmy kogoś do roli Boba Falfy, czarnego charakteru.
Pomyśleliśmy o Harrisonie.
Podobno jesteś najszybszy w dolinie.
To twoje auto?
Chyba jest twojej mamy.
Nagrywaliśmy nocami.
George siedział w kurtce w kącie i czasem...
zasypiał.
To był niskobudżetowy film.
Fajny.
Dziwiłem się, że jestem w tak popularnej produkcji.
Nie zabiorę cię w bezcelowy pościg po galaktyce.
GWIEZDNE WOJNY: NOWA NADZIEJA
Zapłacili mi, żebym cię przyprowadził.
Daj mi moje pięć patyków i sobie pójdę.
Radź sobie. Podróżuję w pojedynkę. Zostawię cię w pobliskim układzie.
Gdy prowadziłem przesłuchania do Gwiezdnych Wojen,
wysłuchaliśmy wielu aktorów.
Rozważyliśmy wiele możliwości.
Co sprawiło,
że zwróciłeś uwagę na Harrisona?
ŚWIĘTOWANIE GWIEZDNYCH WOJEN 13 KWIETNIA 2017 ROKU
Później dowiedziałem się, że dyrektor obsady
kazał mu usiąść przed biurem
i udawać, że coś buduje.
Nieprawda.
Zrobiliśmy próby z nim, Carrie i Markiem
i po zakończeniu stwierdziliśmy, że ta trójka ma najlepszą chemię.
Pasował do tej roli.
TAŚMA 70 MM I ŚCIEŻKA STEREO
Sądziłem, że film odniesie sukces.
Nie podejrzewałem, że osoby powyżej 15 roku życia
będą nim zainteresowane.
Sądziłem, że film sprawdzi się jako bajka.
GWIEZDNE WOJNY: CZĘŚĆ IV – NOWA NADZIEJA
Świat był zaskoczony absolutnie wszystkim.
Nikt nie był na to gotowy.
Obsada była częścią tej niespodzianki.
Był żółtodziób Mark.
Piękna księżniczka Carrie.
I mądry, stary wojownik Alec Guinness.
I cwaniak...
To moja specjalność.
Wszystko jest idealnie.
Wszystko w porządku. Dziękujemy.
Jak leci?
Han przykuwał uwagę,
bo był dorosły na planie zdjęciowym.
Mimo że był w gorącej wodzie kąpany
i rywalizował z Chewbaccą.
Kompletne przeciwieństwa.
Właź, włochaty ośle!
Nie obchodzi mnie, co czujesz!
Właź i się tym nie przejmuj!
Był z czasów,
gdy mężczyźni nie wstydzili się swojej męskości
i nie mieli zamiaru za to przepraszać.
Jego głos wydawał się o dziesięć lat starszy niż on.
Bardzo długo ten głos sprawiał...
PROWADZĄCY THE TREATMENT
...że zastanawiałeś się, kim jest ten 50-latek.
Wasza czcigodność, wyjaśnijmy sobie coś.
Przyjmuję rozkazy od jednej osoby. Mnie!
To zabawny, skromny, łajdakowaty żartowniś.
Ten opis oddaje to, kim jest.
Moja teoria o międzygwiezdnych podróżach:
załatw sobie dobrą dniówkę,
bo spędzisz tam sporo czasu.
Nieważne, czy wypijesz z nim kawę,
zjesz kolację, czy zobaczysz go na scenie. Będziesz się dobrze bawić.
Wystarczy?
Nie ma co tego ciągnąć.
A jeśli chodzi o Poszukiwaczy zaginionej Arki...
To był... Nie byłeś...
Nie byłeś...
Czujesz się niezręcznie, że nie byłeś ich pierwszym wyborem?
- Nie. - Jasne.
Nie pomyślałem o tym. Nie wiedziałem o tym projekcie.
Nie znałem Spielberga.
Nie sądziłem, że dostanę taką szansę.
Długo głowiliśmy się, jak wybrać aktora do roli Indiany Jonesa.
Nie wiedziałem, kto ma nim być.
Sądziłem:
„Powinien był go zagrać
Humphrey Bogart 50 lat temu”.
Ale już go z nami nie ma.
Szukaliśmy kogoś koło trzydziestki,
kto mógłby go zagrać.
Przeprowadziliśmy testy. Aktorzy odgrywali rolę Indiany Jonesa na nagraniach.
Przyszedł Tom Selleck.
Hej, Marion.
Byliśmy o włos od podjęcia decyzji, by go przyjąć.
Nawet wystosowaliśmy ofertę.
Może oboje na tym skorzystamy.
- Czemu teraz? - Zamknij się!
Zamknij się i słuchaj. Potrzebuję fragmentu, który miał twój ojciec.
Ale miał podpisaną umowę z CBS na serial Magnum
i nie mógł jej zerwać.
Nie mieliśmy aktora.
Wiedziałem, że Tom Selleck dostał tę rolę,
ale musiał odmówić, bo miał inne zobowiązania.
Jeszcze raz dziękuję, Tom.
Gdy się pojawiłam, Toma już nie było.
Ubiegałam się o rolę z Timem Mathesonem.
Znienawidziłam cię przez ostatnią dekadę,
ale nieważne, jak bardzo cię nienawidziłam,
bo i tak wiedziałam, że wrócisz.
Zakochałam się w Marion.
Jest marzeniem wszystkich.
Taka właśnie powinna być kobieta.
Nikt mi nie będzie mówił, co mam robić.
Mój agent zapytał mnie,
co o tym myślę.
Nigdy nie czytałem takiego scenariusza.
Pełno w nim opisów.
Zapytał, czy chcę zagrać.
Oczywiście, że chciałem.
Albo to będzie największa porażka wszech czasów,
albo narodzi się nowa moda w produkcji filmów.
Przesłuchania trwały miesiąc.
Nagle powiedzieli mi,
że zdecydowali, kogo obsadzą w tej roli.
George miał pokaz filmu Imperium Kontratakuje.
Pokazał mi fragment filmu.
HOŁD DLA FORDA 17 LUTEGO 2000 R.
Spojrzałem na George’a i powiedziałem: „To nasz Indiana Jones”.
George odparł: „Chewbacca?”.
I...
To on. To Indiana Jones.
Z początku George uważał,
że nie można obsadzić Hana Solo w roli Indiany Jonesa, bo to Han Solo.
Ale przecież aktorzy grają różne role.
Harrison może być zarówno Hanem Solo, jak i Indianą Jonesem.
George od razu dostrzegł, że to wartościowy wybór.
Zadzwonił do mnie George.
Poprosił, bym po południu przeczytał scenariusz.
Wysłał mi go do domu.
Gdy go przeczytałem, byłem pod wrażeniem.
George powiedział: „Pogadaj ze Stevenem. Czeka na ciebie”.
Poszedłem do niego,
a po godzinie miałem tę rolę.
Cieszyłem się, że będę z nim współpracował.
Był pełen entuzjazmu.
Kocha robić filmy. I jest w tym cholernie dobry.
Praca z Harrisonem to przyjemność.
Gdy robię zbliżenia,
czuję się jak reżyser.
Udało mi się. Koniec kłopotów. Nadszedł czas chwały.
Wsiedliśmy do samolotu,
usiedliśmy obok siebie
i po raz pierwszy przeglądaliśmy scenariusz.
Czytaliśmy sceny, rozmawialiśmy.
To była współpraca marzeń. Jedyna w swoim rodzaju.
- Sugestie? - Tak.
Miałeś pełzać.
- Nie, to... - Albo...
Albo pełzałeś...
- To ma sens. Powinieneś... - Dobra.
To chyba nie jest problem.
Zawsze cieszyłem się z możliwości współpracy.
Wolałem to, niż gadanie:
„Stań tu. Powiedz to. To. Dobra?”.
Raz pochorowałem się przez miejscowe specjały.
Jedzenie było dobre,
ale potem było strasznie.
Nie mogłem wyjść z garderoby
na dłużej niż dziesięć minut.
Powiedział: „Muszę wrócić do hotelu. Co zrobimy w godzinę?”.
Odparłem: „Nagranie sceny akcji zajmie trzy dni!”.
Powiedział: „Dziś to się nie uda”.
A ja: „Postrzelmy go i idźmy do domu”.
Nie wiemy, kto na to wpadł.
Albo ja powiedziałem: „Może go zastrzel?”,
albo Harrison: „Może go zastrzelę?”.
Nieważne kto. Tak postąpiliśmy.
Biedaczysko. Trenował trzy miesiące.
17 LIPCA 2002 ROKU
Mieliście walczyć na bicz i miecz.
Nagrania miały trwać trzy dni.
Po prawej, Terry.
Powiedzieli mu:
„Po prostu cię zastrzelimy”.
Był niepocieszony.
Za pierwszym razem
pokładał się z minutę.
Chciał coś na tym ugrać.
Więc...
Cóż za tortury.
Za drugim razem zastrzeliłem go, zanim padł klaps.
To ujęcie trafiło do filmu.
Dodałem swoje trzy grosze do filmu.
Dzięki temu poczułem się bardziej komfortowo z moją postacią.
Harrison jest szalenie pomysłowy.
Dokładnie wie,
co postać powinna, a czego nie powinna robić w danej scenie.
A co więcej wie, na co może sobie pozwolić poza scenariuszem.
Jak ta znana kwestia...
Nie chodzi o lata, tylko o przebieg.
Harrison to wymyślił.
To jego pomysł. Miał wiele kwestii w filmie.
W ten sposób chciał odróżnić
postać Indy’ego od Hana.
Uciekasz przed odłamkami skał.
Dosłownie chodzi o...
Chodzi o szybkość.
Indiana Jones pokazuje,
co można zrobić w filmie dla widzów.
Pozwolić im przeżyć przygodę,
zaskoczyć, zaszokować, zafundować wachlarz emocji, by na koniec byli zadowoleni.
Są tu wyczyny kaskaderskie.
W Gwiezdnych Wojnach tylko biegają, skaczą i upadają.
To nie wyczyny kaskaderskie.
Cięcie.
W Indiana Jonesie
mogliśmy skorzystać z magii.
I wykorzystać mnie.
Chyba zdarzyło mi się go uderzyć.
Raz trafiłam go w brodę.
Znienawidziłam cię przez ostatnią dekadę.
Mój dubler, który jest kaskaderem, robił większość za mnie.
A ja musiałem dogrywać fragmenty scen.
Podnieś odrobinę głowę. Tak.
Wymyśliliśmy kilka rzeczy, które mogłem zrobić.
Nie widziałem lepszych wyczynów kaskaderskich.
To na pewno bezpieczne.
Gdyby było inaczej,
nie czekaliby do chwili, gdy większość filmu za nami.
Trzymaj. Dobrze.
Kocham Poszukiwaczy.
Naukowiec...
REŻYSER / SCENOPISARZ
...który wychodzi z opresji z niesamowitą zręcznością.
I ma dużo szczęścia. To farciarz.
Stare daktyle.
To niczym Królik Bugs, Struś Pędziwiatr
albo Buster Keaton.
MARYNARZ SŁODKICH WÓD
Budynek się wali, ale stoją w miejscu okna.
Pociąg skręca, gdy dochodzi do wystrzału z armaty,
i zamiast w niego, trafia w pociąg wroga.
Nie jest nieustraszony.
Nienawidzę węży, Jock!
Jego ekscentryczne zachowania i lęki
oraz neurotyczny charakter dodają mu uroku.
Jaskinia jest straszna.
Istnieje ryzyko nadziania się na włócznię.
Boi się węży...
Dlaczego to musiały być węże?
Przewraca oczami. „Węże”.
Nie krzyczy.
„Dorosły facet, a boi się węży”.
Nie może odpuścić.
To dla mnie bardzo amerykańska cecha.
Więc może nie był niezniszczalny, ale był niezłomny.
A Harrison nie boi się węży?
Nie. Ale... to w końcu aktor.
Lubię węże. Nie boję się ich.
Za pleksi znajdował się naprawdę niebezpieczny wąż.
Zrób coś, żeby się poruszył.
To była kobra królewska.
Dodajmy pięć
i zacznijmy nagrywać.
Potem dodamy dwa i odwrócimy kamery.
Dwa węże więcej?
W pobliżu stali ludzie ze strzykawkami z surowicą.
Lubi cię.
Ale pozostałe węże były niegroźne.
Kąsały, ale ich ukąszenia nie były śmiertelne.
Puść mnie, ty zdrajco!
Dobrze się bawiliśmy.
Na tym planie zdjęciowym bawiłem się najlepiej.
- Nie ruszam się. - Hej.
To nie moja wina.
Żaden film nie jest przygodą dla filmowca.
To ciężka praca.
Skakaliśmy po świecie, tak jak Indiana Jones podróżował po całym świecie.
To nie jest przygoda.
To wiele długich, nudnych podróży samolotem. I jet lag.
Dużo nocowania w hotelach i motelach.
Cieszy mnie tylko plan zdjęciowy.
Z tego czerpię radość.
Zacznijmy nagrywać.
Harrison jest na planie. Jest gotów.
Ma kapelusz i sakwę.
Uderz go biczem!
I bicz.
Glenn Randall nauczył mnie podstawowej obsługi bicza.
KOORDYNATOR KASKADERÓW
Całymi godzinami ćwiczyłem na swoim podjeździe.
Na początku jest ryzyko, że któreś uderzenie oderwie ci ucho.
Właśnie tak.
To bardzo niebezpieczne.
Musiałem się nauczyć. Ale było fajnie.
Stąd ta blizna na brodzie?
Nie. Miałem wypadek samochodowy.
Kraksa w drodze, by sprzedać
ozdóbki i obrazy olejne w sklepie Bullock’s.
Mamy to!
Dzięki, Dickie.
Dziękuję.
Lecimy razem na Hawaje. Potem podziękuję.
Ostatni tydzień zdjęciowy spędziliśmy na Kauai.
Nagrywaliśmy wtedy sceny początkowe
Poszukiwaczy zaginionej Arki,
gdzie przemierzają dżunglę.
Prawie koniec. Dobra robota.
Pracowaliśmy niemal codziennie.
W sumie miałem półtora dnia wolnego.
Większość czasu byłem obolały i poobijany.
Kręcą film.
W filmie jest zbliżenie,
w którym postać wyłania się z cienia, a oczy są idealnie podświetlone.
To cały Steven.
To zabawne, ale nagraliśmy to bardzo późno.
Harrison zdążył się zapoznać ze swoją postacią.
Wiedział, jakie spojrzenie rzucić.
Dominuje w filmie od pierwszej do ostatniej klatki.
Tak jakby film został stworzony z myślą o nim, by mógł zabłysnąć.
Jakieś pytania?
Gdy znalazłem się w montażowni
i zobaczyłem ujęcia połączone w sekwencję,
poczułem podekscytowanie.
I po raz pierwszy stwierdziłem,
że to może być wyjątkowy film.
„To może się udać”.
Steven zaprosił mnie na pierwszy pokaz.
Wbiło mnie w fotel.
Nie dostrzegasz składowych czyjejś gry aktorskiej,
gdy nagrywasz z nim sceny.
Nie miałam pojęcia...
Co powiedziałeś?
...jakim Indianą Jonesem jest Harrison, dopóki nie zobaczyłam filmu.
Widziałem go w dniu premiery.
Byłem fanem wszystkich jego produkcji.
Nadal pamiętam nazwę kina i to, gdzie siedziałem.
To był czas,
gdy zastanawiałem się, co chcę robić w życiu.
To jeden z powodów, dla których zostałem reżyserem.
Indiana Jones zmienił moje życie.
Pierwsza samodzielna produkcja. Pierwsza nominacja.
Początek niesamowitych przyjaźni
z ludźmi, których znam do dziś.
To wyjątkowy film,
bo powstał w gronie rodzinnym niewielkiej garstki osób.
Cały czas spędzaliśmy razem.
Tak.
Są tylko dwa ujęcia...
Poznałem swoją żonę.
Tak, poznałam męża na planie.
Wtedy byłem w pełni oddany pracy.
Byłem zdeterminowany.
Nie sądziłem, że znajdę kogoś, kto tak jak ja, kocha robić filmy.
Aż poznałem Kathy. Zostaliśmy przyjaciółmi.
I zakochałem się.
To chyba klucz do naszego związku. Po 37 latach
nadal jesteśmy przyjaciółmi.
Kochamy razem pracować i robić filmy.
Jestem pewien, że jeszcze kilka lat pracy przede mną.
Ale czuję...
że muszę na chwilę wrócić do domu.
Jestem wdzięczny, że mogłem zagrać tę rolę.
Otworzyła mi wiele drzwi.
Już wcześniej byłem komercyjnie opłacalny,
ale po tym filmie znalazłem się oczko wyżej.
Gdy stał się Indianą Jonesem,
a do tego był znany jako Han Solo,
chyba nie było wieczoru, kiedy mógł pójść do restauracji
albo wyjść z domu i nie zostać otoczony przez wianuszek ludzi.
POSZUKIWACZE ZAGINIONEJ ARKI
Harrison powiedział mi coś interesującego o gwiazdorstwie.
Nie zastanawiałem się nad tym.
„Szkoda mi młodych, których dostrzeżono bardzo wcześnie”.
REŻYSER, ŚWIADEK
„Miałem szczęście”.
Zanim znalazł się w świetle reflektorów,
odnosił sukcesy nie tylko jako stolarz,
ale odnawiając domy.
Ludzie sami się do niego zgłaszali.
Miał życie, zanim został gwiazdą kina,
zanim zalała go fala sławy.
Harrison, pytałem,
czy czujesz się szufladkowany
jako aktor filmów akcji, macho, poszukiwacz przygód
albo jako jakaś inna postać?
A może jesteś zadowolony, że dostajesz takie role?
Nie, chyba...
Chyba faktycznie jestem przypisany do takich postaci,
ale miałem też wiele innych okazji.
Zawsze chciałem pracować w różnych gatunkach,
jeśli miałbym sposobność.
Byłem świeżo po czterdziestce.
Nadawałem się, by ubiegać się o role w świetnych filmach fabularnych,
które robili wybitni reżyserowie.
Wychodziłem z założenia, że jeden film zrobię dla nich, a jeden dla siebie.
Przez „nich” rozumiałem studia i widzów.
Był jeden film, w którym chciałem zagrać
niezależnie od tego, czy będzie kasowym hitem.
To był płodny okres w historii Hollywood.
Młode, wschodzące gwiazdy
wyrażały bunt wobec systemu, w którym pracowały studia.
Było ich kilku. Steven, George, Coppola, Milius.
Chcieli pokazać swoją wizję i być niezależni.
Chcieli nagrywać po swojemu.
I szybko im się to udało. Odnieśli sukces.
Na tyle, by już na zawsze zmienić Hollywood.
To zapoczątkowało okres najlepszych 20-30 lat wysokiej jakości filmów.
Oni obaj oraz Sydney Pollack, Alan Pakula i Mike Nichols.
Miałem okazję pracować z tymi wspaniałymi filmowcami,
bo osiągnąłem wiek, w którym mogłem zagrać konkretne role.
Nie sądziłem, że będę grał główne role.
Uważałem,
że stała rola w serialu telewizyjnym będzie wystarczająca.
Ale chciałem się utrzymać z aktorstwa. To chciałem robić.
BLADE RUNNER REŻYSERIA: RIDLEY SCOTT
Blade Runner był wysokobudżetowym filmem.
Ciężko się go kręciło, bo sceny były nagrywane w nocy podczas deszczu.
Czeka na ciebie nowe życie w koloniach pozaziemskich.
To był film inny niż wszystkie.
Ale był to film,
w którego nagrywaniu rozważano mój udział.
Podobała mi się jego rola.
Wiem, że miał z nią problemy, ale to dobra rola.
Podobał mi się również w Świadku, który nie był tak wielką produkcją.
Jak wyglądam? Wyglądam na amisza?
ŚWIADEK REŻYSERIA: PETER WEIR
Wyglądasz zwyczajnie.
Byłam pod wrażeniem, gdy Harrison
zagrał w Świadku.
To było cudowne doświadczenie.
Jeff Katzenberg robił film z Paramount.
„Kto według ciebie powinien być reżyserem?”
Pierwszy raz mnie o to zapytano.
Obejrzałem Rok niebezpiecznego życia.
Więc zaproponowałem Petera Weira.
Złożyli mi propozycję.
„Chcemy cię poznać. Poznasz Harrisona”.
Od razu wsiadłem do samolotu.
Poleciałem w góry, gdzie mieszkał.
Wylądowałem na małym, lokalnym lotnisku.
Przyszedł mnie powitać.
To mnie zaskoczyło.
Harrison?
Powiedział: „Musimy zrobić zakupy
w drodze do... mojej posiadłości”.
Przechadzałem się po sklepie
i zauważyłem opakowanie płatków śniadaniowych z wizerunkiem Hana Solo.
Był na płatkach.
A ja mogłem go poznać.
Zatrzymałem się u niego, pracowałem nad scenariuszem
i rozmawialiśmy o filmie.
Od młodości nosiłem kapelusze panama.
Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku zachodowi,
wracałem z Harrisonem do hotelu.
W moim kierunku szedł młodzieniec. Łypał na mnie.
Odwróciłem wzrok, ale nadal szedł w moim kierunku.
Przeszedł stanowczo za blisko mnie i wyszeptał:
„Jest tylko jeden, wiesz?”.
Zapytałem Harrisona, czy to usłyszał.
Facet uważał, że to kapelusz, który nosił Indiana Jones.
Rozbawiło nas to, ale...
„Jest tylko jeden”.
Film Świadek pokazał mi,
że nie można oceniać Harrisona po pozorach.
W Indianie Jonesie nie ma miejsca na zbyt wiele głębokich emocji.
A w Świadku
mógł z nich skorzystać w bardzo wiarygodny i przyziemny sposób.
Od tak dawna grał konkretną archetypową rolę,
że zapominamy, że to aktor.
To, jak wybierał i szukał reżyserów,
świadczy o tym, że nie jest laikiem.
Rozumie, na czym polega tworzenie filmów.
Korzystał z tego, że świat był na niego otwarty.
Był ambitny, podejmował wyzwania rzucane przez reżyserów.
Nie dodawaj ich do brzoskwiń.
W pewien sposób wypracował sobie reputację
dzięki rolom Hana Solo i Indiany Jonesa.
A nie chciał być postrzegany przez ich pryzmat.
A ryzyko, które podejmował,
które mogło zniszczyć jego wizerunek, jest ekscytujące.
Gdy gwiazda postanawia zaryzykować,
czuć ekscytację, jakby zaczynała od nowa.
Chyba nam obu podobało się to w tym filmie.
Jeśli popełnimy błąd, zapłacimy za to.
Tak działa ta branża.
Moja współpraca z Peterem i innymi
była bardzo pozytywna.
Świetnie się razem bawiliśmy.
Kocham ten film. Jest dobry.
Nie byłeś na gali, mimo nominacji do nagrody dla najlepszego aktora.
- Co? - Tak.
Zostałeś nominowany za rolę w Świadku w 1986 roku i nie poszedłeś na Oscary.
Cóż... miałem wiele obowiązków w domu.
Kocham filmy.
Widziałem Ściganego z 30 razy.
ŚCIGANY REŻYSERIA: ANDREW DAVIS
Pamiętam, że niesamowicie przedstawiono w nim postać,
a gdy dorastałam, film stał się klasykiem.
Potem była Pracująca dziewczyna.
Może po prostu cię nie lubię.
REŻYSERIA: MIKE NICHOLS
Mnie? Nie.
Harrison ma wiele twarzy jako aktor.
Wiele razy poznałam go na nowo.
Podziwiam go za odwagę, że zagrał w Odnaleźć siebie.
REŻYSERIA: MIKE NICHOLS
Nigdy wcześniej tak nie grał.
Uwielbiam też postać Alliego Foxa w Wybrzeżu moskitów.
Świetnie zagrał prezydenta USA.
Jestem prezydentem USA.
Mam kilka ulubionych filmów jak Air Force One.
Spadaj z mojego samolotu.
REŻYSERIA: WOLFGANG PETERSEN
Fascynuje mnie to, jakie role wybierał.
Śledziłem jego karierę i ma umiejętność...
CZAS PATRIOTÓW
...rozkochania w sobie widzów w ciągu pięciu minut.
Wciąga ich w fabułę.
Widzowie chcą towarzyszyć jemu i jego postaci.
Przekracza granice. Zarówno w kontekście intensywności i tempa...
Próbuje wyrwać się z przysłowiowej celi,
sprawdza, czy może rozbudować główną rolę.
- Hej, mamo. Jesteśmy na Sri Lance. - Możesz wyjść z kadru?
- Sri Lanka. - Aktorzy na plan.
Nie jest źle. Całkiem fajnie. Ludzie są mili.
Ładne słonie.
Bardziej spontaniczni już nie będziemy.
Zróbmy film.
George powiedział: „Jeśli zrobisz pierwszą część,
to musisz zrobić kolejne, bo planuję trzy”.
Zgodziłem się.
Uzgodniliśmy to na plaży w 1977 roku.
Akcja!
Cięcie. Super.
Dobra wersja. Więcej nam nie trzeba.
O rany! Dobre ujęcie.
Uważałem, że nic nie przebije Poszukiwaczy,
bo to pierwszy z serii filmów.
Ale wszystkie są wspaniałe.
Cieszyłem się na każdy z nich. Chciałem ponownie zobaczyć postaci.
A filmowiec, którego tak podziwiam,
Steven Spielberg, naprawdę się wykazał.
Jakie to uczucie reżyserować musical?
Niesamowite.
- Ma za zadanie sprawić... - Tak.
...żebyś myślał, że to inny film.
Moja matka myślała, że to inny film
przez dobre pięć minut.
W każdym z filmów
widzowie dowiedzą się czegoś nowego o Indianie Jonesie.
Nie chciałem robić tego samego.
Ma na imię Henry.
Jest twoim synem.
Chciałem, żeby główna postać
pokazała widzom coś więcej.
Coś, czego nie było do tej pory w Indianie Jonesie.
Zrobił dwie dziury w mojej sukni z Paryża.
Kate była super. Świetnie się bawiliśmy.
Dzięki niej postać była zabawna i elegancka.
Boże.
Moja sukienka.
Cieszyłam się, że jestem w obsadzie.
Poszukiwacze zaparli mi dech w piersi.
Steven Spielberg to cudowny reżyser.
A Harrison był idealny do tej roli.
Poznałam go w samolocie.
Jest cichy. Niewiele mówi.
Nie jest gadułą.
Ale jest bardzo mądry i lotny.
Gdy mówi, chce się go słuchać.
Indy!
Nie mów Indy...
Krzyknij.
Widzowie nie wiedzą, co się wydarzy.
Włoży dłoń do dziury i pojawi się jego ręka.
To był ich drugi film, więc byłam nowa.
Dobrze się ze sobą dogadywali.
Mieli swoje żarty.
- Ciągle żartujemy i marnujemy taśmę. - To sprawy między aktorem a reżyserem.
Harrison był dżentelmenem.
Opiekował się mną.
Wiedział, że jestem nowa. To był mój trzeci film.
A do tego takich rozmiarów.
Gdy widział, że byłam zagubiona,
przyjmował rolę gospodarza filmu, a ja byłam jego gościnią.
Robi to, co do niego należy.
Akcja.
Lao.
Sceny są szybkie, pełne energii i intensywne.
Chodź.
Akcja jest niewidoczną postacią.
To była ciężka praca, ale bardzo ekscytująca.
Kochałam tę pracę.
Ale numer! Lądowanie awaryjne!
Dzieciak prowadzi ten samochód!
I Ke. Ke Huy Quan. Dziecko na planie zdjęciowym.
Zakumplował się z Harrisonem.
Kłaniamy się sza...
Najpierw ja się kłaniam szamanowi, potem ty.
Chyba miał osiem lat.
Miałem 12 lat.
Był fenomenalny.
Świetnie się z nim bawiłem.
W tamtym czasie nie widziałem Poszukiwaczy.
Nie miałem pojęcia, kim jest Harrison Ford ani Indiana Jones.
Pamiętam, że był przyjacielski i miły.
Mieli świetną relację.
Ke ciągle rozśmieszał Harrisona.
Gdy Harrison miał zły humor,
wysyłałem do niego Ke.
Wystarczyło kilka chwil i jego nastrój się zmieniał.
Zarażał pozytywną energią.
Bardzo zabawne!
Ciągle robiliśmy psikusy Stevenowi.
Gdy kręciliśmy scenę z wózkiem górniczym,
podawali lody.
Braliśmy rożki i rozsmarowywaliśmy lody na twarzy.
Wsiadaliśmy do wózka, a gdy przejeżdżaliśmy obok kamery,
wyglądaliśmy z wózka z lodami w rękach.
Dobrze się bawiliśmy.
Steven powiedział: „To przezabawne. Wydrukujcie zdjęcie”.
Co robisz?
To był typowy dzień na planie Świątyni Zagłady.
Ale zabawa!
Najlepiej wspominam współpracę przy Ostatniej krucjacie.
Indiana Jones wraca do kin.
Jutro premiera.
23 MAJA 1989 ROKU
Tym razem Indiana Jones nie powróci sam.
Wspominałem, że chcę się spotkać z ojcem.
Steven wpadł na pomysł i wybrał aktora.
Junior?
Tak, ojcze.
Ogarnij się.
- Akcja! - Junior!
Tak, ojcze!
Wspaniale patrzyło się na współpracę Seana i Harrisona.
Byli jak mistrzowie boksu na ringu.
Ale dzięki temu sceny wyszły super.
Siedzisz i odpoczywasz, gdy jesteśmy prawie u celu?
Wstawaj!
Dobrze mi się pracowało ze Stevenem i Harrisonem.
W tym filmie
Indiana Jones ma okazję pokazać swoją ludzką twarz,
bo do tej pory był samotnikiem...
„PROFESOR HENRY JONES SR.”
...wyobcowanym, nie wchodzącym z nikim w relacje.
Możliwość wyrażenia tego
była dla Harrisona niczym powiew świeżości.
Wydaje mi się, że poczuł ulgę i mógł się wyrazić.
Zrobią coś zupełnie nowego.
Dobrze się bawiłem.
Tak było?
To było kilka ciężkich lat, Charlie.
Najpierw odszedł tata, potem Marcus.
Wraz z upływem lat straciliśmy kilku bliskich przyjaciół.
Towarzyszył nam ogromny smutek.
Gdy myślę o Riverze Phoenixie
i o tym, jak przedstawił Indianę za młodu...
Harrison zasugerował Rivera,
bo pracowali razem przy Wybrzeżu moskitów.
Wiedział, że to świetny aktor.
Podczas kręcenia Wybrzeża moskitów przyglądałem się Harrisonowi
i dostrzegłem kilka jego cech.
Czasem go naśladowałem i żartowałem sobie z tego.
Było fajnie. Chciałem być młodym Indianą.
- Gotowi? - Tak. Dawaj.
Dobra. Potem lew atakuje, a ty się wycofujesz tam.
Nie dalej.
To świetna postać.
Dobrze napisana.
A Harrison... jest bardzo uroczy.
Wie, co robi.
Był moim mentorem,
opowiedział mi o postaci.
Opowiedział mi o tym, co ukształtowało Indianę,
w jaki sposób reaguje...
Przybliżył mi jego myśli.
Zagrałem go, tylko w młodszej wersji.
Jest nieco bardziej niewinny i niedoświadczony.
O nie.
Harrison bardzo kompleksowo zajął się Riverem,
a chłopak z tego skorzystał.
Był wdzięczny za całą wiedzę, którą przekazał mu Harrison.
Nie, posłuchaj mnie, tato.
- Junior! - Jeden, dwa, trzy, cztery...
Po grecku.
Jeśli mam porównać wszystkie filmy, moim ulubionym są Poszukiwacze.
Na drugim miejscu, z czterech, które zrobiłem,
jest film z Seanem Connerym, gdzie grał ojca Indy’ego.
Ale Świątynia Zagłady, drugi film z serii, zupełnie zmienił moje życie.
A to dlatego, że aktorka, która grała Willie Scott została moją żoną.
Nie jestem w stanie wyrazić wdzięczności dla tego projektu za to,
że poznałem Kate Capshaw.
Indiana Jones zmienił moje życie.
I to całkowicie.
Przepraszam.
Kathy, Frank, Harrison, Steven i ja
zostaliśmy przyjaciółmi. Świetnie się bawiliśmy.
Indiana Jones z Princeton, New Jersey.
KRONIKI MŁODEGO INDIANY JONESA
Co się dzieje w Europie? Już po wojnie?
Niemcy nadal okupują Belgię.
Byłem tak zaangażowany w Indianę, że gdy powstał serial,
zastanawiałem się, jak będzie wyglądał i jak zostanie zrealizowany.
Serial skupił się na prawdziwej historii
bardziej niż filmy.
I na tym, jak postać się do niej ustosunkowuje.
Mój Boże. Nie tak miało być, dr. Jones!
Gdy zobaczyłem go w serialu...
W tamtych czasach nie robiono zapowiedzi.
Nie było Internetu.
To była miła niespodzianka.
Harrison podejdzie tutaj. A Saginaw za nim.
Możemy mieć ich obu w ujęciu?
Miło się kręciło ten odcinek.
Harrison zrobił nam przysługę. Fajnie spędziliśmy weekend.
To jak odwiedziny u kumpla i kręcenie filmu jednocześnie.
Ciasteczko?
Nie.
Przypomniał mi, ile mu zawdzięczam.
Cieszę się, że to robię. Jest fajnie.
Poza tym, mieszkam tu.
To pokazuje jego oddanie postaci.
Akcja.
Czuliśmy jego aprobatę wobec serialu.
A jeśli chodzi o ambicje,
serial sprostał jego oczekiwaniom wobec postaci.
Harrison lubił grać Indianę.
Cieszył się, że znowu może to zrobić.
INDIANA JONES I KRÓLESTWO KRYSZTAŁOWEJ CZASZKI
Lecz ich skarbem nie było złoto, tylko wiedza.
To wiedza była ich skarbem.
Gdy skończyliśmy czwarty film,
Steven był bardzo zadowolony.
Mówił o piątym filmie.
Wydawało się, że temat nie został wyczerpany,
a ślub Indiany Jonesa i Marion Ravenwood
sugerował, że to nie koniec.
Wszyscy czuliśmy, że nagramy kolejny film,
ale minęło sporo czasu.
Zrobiło się to mniej prawdopodobne.
Wszyscy chcieliśmy zrobić ostatni film o Indianie Jonesie.
Zrobiłem cztery filmy.
Na tym chciałem zakończyć.
Ale namawiałem ich do zrobienia piątego.
Zadaliśmy sobie pytanie,
czy można zrobić kolejną część
z innym aktorem w roli Indiany Jonesa.
Oczywiście, że nie.
Wyzwaniem jest powrót do serii z tą samą obsadą.
Masz aktora, który grał tę postać po trzydziestce,
a teraz ma ponad 70 lat.
Uznano to za wadę, ponieważ aktor się zestarzał,
ale to była zaleta.
Zawsze chciałem zobaczyć Indianę Jonesa w tym wieku,
bo w dużej mierze postać opierała się na wyglądzie,
pasji
i młodości.
Chciałem go zobaczyć w zupełnie nowym świetle.
Wiek był oczywistym wyborem.
Chciałem zrobić film ukazujący schyłek życia Indiany Jonesa.
Na papierze ten pomysł wydawał się onieśmielający.
Nie tylko dlatego,
że wcześniejsze filmy zrobił Steven Spielberg.
FILM STEVENA SPIELBERGA
Zrobiłem to z osobistych pobudek. Nie myślałem pragmatycznie.
Myślałem o pokazie w dniu premiery w 1981 roku.
Bardzo niebezpieczne.
Idź pierwszy.
Osoby, które grały w tym filmie,
proszą dzieciaka z Nowego Jorku, by zrobił nową część.
I chcą ze mną pracować.
Historia zatoczyła koło.
Cięcie.
Nie mogłem się oprzeć.
Twój ojciec uważał, że tym da się znaleźć rozwarstwienia czasowe.
Byłem zadowolony ze scenariusza...
który stworzył Jim Mangold z braćmi Butterworth.
Angielscy dramatopisarze i scenarzyści.
Wpadli na dobry pomysł.
Wiedziałem, że film będzie traktował o czasie.
O niewykorzystanych i utraconych szansach,
wyborach i nieodwracalnych błędach.
W 1944 roku Indy był bohaterem.
Teraz ma 70 lat, a to są nasi bohaterowie.
Astronauci.
Świat poszedł do przodu.
To nie byle co, gdy widzi się Harrisona
oceniającego samego siebie.
Ale nie melancholijnie.
Postać ocenia samego siebie.
Po części zdajemy sobie sprawę,
że nie tylko Indiana, ale i Harrison ocenia siebie w tej roli
i zastanawia się, co oznacza dla nas wszystkich.
Nie chciałem znowu przedstawiać go jako bohatera.
Te dni dawno minęły.
Dlatego czujemy euforię, gdy ponownie się nim staje.
Do jutra, Indiana Jones.
W życiu Indy’ego zawsze jest postać z jego przeszłości,
która wciąga go w wir wydarzeń albo bierze w nich udział razem z nim.
Chcieliśmy stworzyć coś nowego,
co będzie znajome dla widzów, i odniesie się do przeszłości.
Razem z Phoebe grałyśmy w Solo.
Poszłyśmy na obiad. Powiedziałam:
„Mam pytanie. Nie wiem, jak zareagujesz.
Ale chcielibyśmy, żebyś zagrała
u boku Harrisona w ostatnim filmie o Indianie Jonesie”.
Praktycznie spadła z krzesła.
Słysząc takie słowa, myślisz, że to żart.
Zareagowałam tak...
Poproszę o kolejną butelkę wina.
Przytaknęła: „Właśnie”.
Przyniesiono wino. Powiedziałam: „Dobry żart”.
Odparła: „Mówię poważnie”.
Była moim pierwszym wyborem.
Dodaje pewien rodzaj energii.
Obsadzenie jej było oczywiste, jeszcze zanim powstał scenariusz.
Nie myśleliśmy o nikim innym.
Pisaliśmy, mając jej głos w głowie.
Przeżywaliśmy chwile grozy,
gdy daliśmy jej scenariusz do przeczytania.
Nie wiedzieliśmy, czy się zgodzi, a jeśli nie, to co zrobimy bez niej.
Harrison do mnie zadzwonił.
Na nagraniu najpierw słychać ciszę.
Po chwili: „Hej, tu Harrison Ford”.
Nie mogłam w to uwierzyć.
- Zaczynajmy. - Jestem gotowy.
Zaczynamy. Statyści, akcja.
Akcja!
Rozmawialiśmy o filmie.
Był podekscytowany.
Zaproponowałam, że jak przyjedzie, pójdziemy coś zjeść albo na drinka.
I wtedy pogadamy.
Nie chciał.
Ale wspomniał, że gra w tenisa.
Więc zaproponowałam tenisa.
Ale również odmówił.
Powiedziałam: „Zobaczymy się na planie zdjęciowym”.
Pierwszego dnia byłam zestresowana.
Harrison był bardzo uprzejmy i pomocny.
„Naprawdę kręcimy ten film”.
Nie będzie mnie pouczać stara hiena cmentarna.
Poprosiłam go, żeby dał mi znać, jeśli uzna, że kiepsko gram.
Wolałam, żeby to powiedział.
Albo żeby mi pomógł, bo zna się na tym najlepiej.
- Powiedział: „Dajesz radę”. - Cięcie!
Czego chcieć więcej?
Harrison Ford chwyta cię za ramię i mówi te słowa.
Nie nadążałem za nią.
Chyba nikogo to nie dziwi prócz mnie.
- Jest wspaniała. Ma... - Nie.
Daj mi skończyć. Ma długie nogi.
Jestem pod wrażeniem jego wytrzymałości.
Mam zadyszkę po czterech sekundach biegu.
Oczywiście Harrison będzie sprawdzał, co robimy na planie zdjęciowym.
Co?
Jego celem było pozbyć się durnych pomysłów.
Chciał, żeby film oddawał rzeczywistość
i był zabawny.
Doprowadzają się do łez i biorą siebie śmiertelnie na poważnie.
Indiana by tak nie zrobił.
Ich współpraca jest jak huragan.
Jim napędzał Harrisona, a Harrison Jima.
To było dla mnie inspirujące.
Nawet, gdy się nie zgadzali...
mówili potem „kocham cię”.
Tak!
Uwielbiam ich.
Żaden nie owija w bawełnę.
„DR VOLLER”
„Jeszcze raz. Nie podobało mi się”.
„Dobra”. Uwielbiałem to.
Nie musimy o tym gadać.
Wiemy, po co tu jesteśmy. Powtórzmy to.
- Tu się odwrócę. - Tak.
Jeśli reżyser da mi sygnał.
- Robi się. Załatwione. - Lecimy.
Jesteśmy parą dość odważnych, nieskrępowanych facetów.
I krzyczymy na siebie.
Mówię mu, że jest do dupy, a on odwdzięcza się tym samym.
Dobrze się dogadujemy.
I bawimy.
Nie wiedziałem, że wiesz.
Wiem.
Uważa się, że jesteś marudny.
7 LUTEGO 2006 ROKU
G**** prawda.
Denerwuje go,
gdy ktoś nie daje z siebie wszystkiego.
Gdy ktoś nie ma tego samego zapału i chęci, co my.
Całe życie robisz, co chcesz.
Nagle pojawia się ktoś, kto ma odmienne zdanie, i to cię wkurza.
Tak.
Nie znosi ludzi, którzy się nie starają.
Tak. Bo nic nie przeraża mnie tak, jak gra w kiepskim filmie.
Harrison wkurza się, gdy ludzie są nieprzygotowani,
nie szanują pracy, którą im powierzono.
Na planie lubi skupienie i uważność. Film jest najważniejszy.
Tego oczekuje.
I dobrze, bo od razu pokazuje, jakie ma wymagania.
- Gotowi? - Tak! Biegnij!
- Zaczynamy. - Szybciej!
- Jasne. - Robimy film!
Dziękuję!
Wspaniale! Gotowi?
- Zaczynamy. - Zamknij się.
Zawsze przesadza.
Ale jest cudowny
i wydaje mi się, że to główna składowa jego gry aktorskiej
i tego, że się z nim utożsamiamy.
Dzwoni do mnie żona, bo nie ma jej przy mnie w dniu urodzin.
KASKADER-DUBLER HARRISONA
Cześć. Niedługo wrócę.
Hej!
- Nie martw się. - To nie ten koleś!
- Chcę cię już zobaczyć. - Nie słuchaj go.
Jest przezabawny.
Ma dobre poczucie humoru.
ASYSTENT HARRISONA
Lubi czarny humor, ale jest zabawny.
To sport kontaktowy,
gdy masz do czynienia z kimś takim.
Na szczęście mi pomógł.
Kolejnym razem poradzę sobie z tym.
Gdy muszę po niego pójść, zakładam kask.
Dobrze widzieć ludzi, którzy wiedzą, co robią,
lubią swoją pracę i współpracują ze sobą.
To świetna ekipa. Ciężko pracuje.
Cieszę się, że z nimi jestem.
Co ciekawe, Harrison
przykuwa dużą uwagę do szczegółów.
Jest bardzo dokładny.
Nic dziwnego, że był stolarzem.
Jego uważność widać w każdej dziedzinie.
Stolarka opiera się na logicznej sekwencji wydarzeń.
Musisz wygładzić materiał do obróbki.
Wyprostować.
I zdecydować,
w jakim kształcie drewno będzie wyglądało najlepiej.
Tak samo jest z rolą w filmie.
Proces jest taki sam.
Zaczynasz od fundamentów. Potem przechodzisz do kosmetycznych poprawek.
- Hej, Harrison. - Hej, Mo.
Harrison mówił, że wpadnie. Przyjechał na rowerze.
Przyjechał i od razu wziął się do roboty.
SPEC. OD REKWIZYTÓW
Nie spieszył się. Obejrzał każdy rekwizyt.
Przymierzał. Stwierdził, że ta torba jest sfatygowana.
Trzymajcie kciuki. Wyczyścimy ją
i pokażemy później.
Czasem nie wierzę, że pracuję przy tym filmie.
Wczoraj pokazałem mu zdjęcie mojego ojca, który pracował przy oryginalnym filmie.
Mam załatwić autograf mojego taty
i dać zdjęcie Harrisonowi.
Tak powiedział wczoraj.
- Rekwizyty! - Już.
Co tak długo?
Trzeba przygotować kostium
do sceny, którą nagrywamy.
To zaszczyt robić to dla niego.
Lubi samodzielnie zakładać kapelusz.
Podaję mu go.
GŁÓWNY KOSTIUMOGRAF
„Trzymaj, Harrison”.
To on go zakłada.
Zawsze robi coś takiego...
Właśnie tak. Jest na mnie trochę za duży.
Gdy go zakładasz, jesteś Indianą Jonesem.
Nic więcej nie potrzeba.
Zobaczyłam go w kostiumie miesiąc po rozpoczęciu zdjęć.
Byliśmy na Sycylii.
Szłam za nim po ścieżce prowadzącej do jaskini.
Mieliśmy wyglądać poważnie.
Jim ciągle mnie strofował,
że za bardzo się uśmiecham.
„Idziesz za nim i się uśmiechasz”.
„Wcale nie, przysięgam”. Potem pokazywał mi nagranie.
A to dlatego, że był w kostiumie.
W każdej scenie jestem za nim.
Jim powiedział: „Boisz się.
Wszystko jest na szali. Nie chichocz”.
Renny! Renaldo!
Wie, jak wpływa na ludzi,
gdy pracuje w stroju Indiany.
Jestem mu bardzo wdzięczny za to, że z psychologicznego punktu widzenia wie,
jak zagrać, żeby inni czuli się wokół niego komfortowo.
Od razu wczułem się w klimat sceny.
„Co o tym myślisz? Co”...
Bardzo szybko zapominasz,
że stoisz obok Indiany Jonesa.
To piękne.
Gdy to zrobię, powtórz to.
Uderzę ci i nadam kierunek.
- Dobra. - Tak.
Odrobinę w tę stronę.
- Gotowi. - Zaczynamy!
Statyści.
Ktoś da 170? Nikt? Po raz pierwszy! Po raz drugi!
Sprzedano.
Co robisz?
Harrisonowi zależy na autentyczności.
Lubi przygody.
Chce ciężko pracować.
Chce posługiwać się biczem, jak nikt inny.
Chce jeździć na prawdziwym koniu.
Nie chce polegać na kaskaderach.
To zawsze była kość niezgody.
Nikt nie miał odwagi powiedzieć:
„Ale już nie jesteś dzieckiem”.
Nie obchodziło go to.
To on chciał to robić.
Każdy może jeździć konno.
Martwili się o moje bezpieczeństwo.
Bawiło mnie to i wkurzało jednocześnie.
Powinien to robić? Nie wiem.
Żona zawsze mi powtarza, że nie powinienem robić wyczynów.
„Czemu to zrobiłeś?”
Więc czemu mam to mówić Harrisonowi?
Wiem, czemu to robi.
Kocha swoją pracę.
Jeśli może to zrobić i zrobi to lepiej niż inni, pozwólcie mu.
Harrison Ford w wieku 79 lat robiący wyczyny kaskaderskie?
Chcę dożyć takiego wieku
i być w stanie komuś przyłożyć.
To niesamowite.
Skaczemy!
A moje chore kolano?
Zrozumiałem naturę tych filmów.
Wcześniej nie brałem tego na poważnie.
Podczas kręcenia można sobie zrobić krzywdę.
Myślę o jego życiu w trakcie kręcenia tych filmów
i urazach, których doznał...
To niesamowite.
Harrison uderza kogoś pięścią w twarz
i doznaje urazu dłoni jak większość z nas.
Podobno przywalił jakiemuś naziście.
Więc to było w słusznej sprawie.
Trzy, dwa, jeden, akcja!
Chciałem zagrać aktywną postać tak,
jak wtedy, gdy miałem 40,
50 czy 60 lat, tylko w wieku 80 lat.
Najpierw pokażemy, jak wysoko się znajdujesz...
Chciałem, żeby to wyglądało na trudne i ciężkie.
Żeby ludzie wiedzieli, co czuje Indiana Jones.
Myślę o tym, po cholerę wiszę
10 metrów nad ziemią. W barkach mi strzela,
w krzyżu mnie łupie,
w jednej nodze płytka, w drugiej śruby.
Jasne, rozumiem.
Nic nie rozumiesz.
To, z czym musimy się zmierzyć wraz z wiekiem,
jest świadomość wartości lat życia, które nam pozostały.
I chęć zrobienia czegoś przydatnego.
To tutaj.
Czy przeżyje ostatnią przygodę?
Czy starczy mu odwagi?
Właź do basenu.
Mam nadzieję, że film odpowie twierdząco na te pytania.
Czemu jest lubiany?
Nie jest typowym bohaterem.
17 MAJA 1989 ROKU
Ani typową główną postacią.
Ale jest przystojny, nie?
Co ja tam wiem? Pytasz nieodpowiednią osobę.
- Filmy odnoszą sukces. - A kogo mam pytać?
Mówię o filmach, a nie o pieniądzach.
Jako filmy same w sobie odniosły sukces.
Dlatego je lubimy. Bo są dobre.
A ludzie lubią filmy.
Indiana Jones nie tylko zmienił moje życie.
Zmienił to, jak wyglądają filmy.
Spuść im lanie, Indiana Jones!
Jedną ze składowych filmów o Indianie Jonesie
jest optymalne zaprezentowanie sztuki na najwyższym poziomie.
To dzieło sztuki, które wymaga uwagi.
Zwłaszcza, że taki film
jest poddawany skrupulatnej ocenie.
Badany jest każdy szczegół.
Akcja!
Wszystko ma znaczenie. Kostiumy.
Kapelusz był dobry.
- Rekwizyty. - Rekwizyty! Bicz!
Dźwięk.
Kostiumy, aktorzy, reżyseria, montaż.
Wartości wielkich produkcji, akcja, przygoda, świetna muzyka.
HOŁD DLA JOHNA WILLIAMSA 9 CZERWCA 2016 ROKU
Ta cholera muzyka mnie prześladuje.
Puścili ją na sali operacyjnej, gdy miałem robioną kolonoskopię.
Muzyka z Poszukiwaczy to jedno z lepszych dzieł Johna.
I chyba w ogóle jedno z najlepszych.
Jest tajemnicza.
Będziecie zachwyceni.
John Williams połączył filmy,
zapewniając Harrisonowi i jego postaci, Indianie Jonesowi, muzyczną osobowość.
Zagrał dla mnie marsz na pianinie w pokoju muzycznym.
Powiedziałem: „Wszystkie szkolne orkiestry będą grały ten utwór”.
Marsz przeżyje nas wszystkich.
Indiana Jones był wspaniały, bo nie był nadęty.
Harrison Ford umie zagrać
dramatyczne sceny z odrobiną ironii,
z błyskiem w oku.
- Nie dam rady. - Chcesz sobie poleżakować?
Byłem na jednej sali z orkiestrą
i obserwowałem z jaką precyzją i uważnością pracuje,
jak muzycy go szanują, a on ich.
To cudowne doświadczenie.
Kochamy cię.
Nie bylibyśmy tu bez ciebie.
Tak.
Nie było zbyt wielu amerykańskich opowieści
o jednej postaci na przestrzeni tylu lat.
Serii towarzyszy niesamowita spójność
i wysoki poziom produkcji filmów.
Nie wolno o tym zapominać.
Nie znam innej serii, która może pochwalić się taką dbałością,
i w której można odczuć, że twórca i gwiazda stali się bardziej dojrzali.
Film staje się rodzinną rozrywką.
Rodzice opowiadają o nim,
przypominają sobie czasy, gdy obejrzeli film.
Chcieliśmy przekazać bliskim nam ludziom to, co kochamy.
By zrozumieli, co to dla nas znaczy.
Oby zarazili innych miłością do tego filmu.
Zdaliśmy sobie sprawę,
że możemy nagrywać te filmy
dzięki widzom i fanom.
Harrison jest wyjątkowo łaskawy.
Daje im tyle czasu na świętowanie, ile potrzebują.
CEFALU, WŁOCHY
W Cefalù było ciekawie, bo plotki szybko się rozniosły.
Harrison Ford nie był jedynym Indianą Jonesem w mieście.
Na ulicach zauważono kilku sobowtórów.
Jesteśmy włoskimi fanami Indy’ego i Harrisona Forda.
Mamy nadzieję, że go spotkamy,
bo ma tędy przechodzić. Obyśmy mieli szczęście.
Harrison!
Ciao!
Harrison upewnił się,
żeby pojechać trasą, na której spotkamy przebierańców.
Pojechaliśmy wózkiem golfowym
i chyba zrobiliśmy im niespodziankę życia.
Trzy, dwa, jeden.
Czuję odpowiedzialność wobec klientów.
Dziękuję.
Postrzegam moich widzów
jak klientów, a nie fanów.
Odpowiadam wobec nich
za jakość usługi, którą oferuję.
Tarcza jest drugim znakiem!
Zupełnie jak ojciec.
Podekscytowany jak uczeń.
Entuzjazm Harrisona,
który ten przekłada na postać Indy’ego, inspiruje dzieci.
Super, nie?
Niektórzy zostali filmowcami,
a inni nauczycielami i archeologami.
„Neo” znaczy „nowy” i „lit”...
L I T.
NEOLITYCZNY
Wraz z premierą Poszukiwaczy
uwierzyłem, że to może być kariera.
PROFESOR HISTORII
Nie chodzi tylko o pasję do historii, ale o nauczanie.
Mogę być profesorem.
Gdy wrócę, omówimy różnicę między migracją a exodusem.
Wiecznie słyszę żarty,
bo jestem dr Jones.
Gdy poszłam na archeologię...
ARCHEOLOŻKA
...wiele osób zaczęło do mnie mówić „dr Jones”.
Okej, doktorze. Trzymajcie się za brzuchy!
Gdy skończyłam studia,
dostałam od kolegi kolekcję filmów o Indianie Jonesie
oraz bicz.
- Daj mi bicz! - Adiós, señor.
Przez to, że Harrison Ford...
ARCHEOLOG
...tak długo gra Indianę Jonesa mamy wrażenie, że dorastamy razem z nim.
Byłem dyplomowanym nauczycielem.
W 1989 roku prowadziłem wstęp do archeologii, gdy wyszedł trzeci film.
- Ty to nazywasz archeologią? - Wyłaź!
Początkowo miałem dziesięciu studentów.
Nagle zrobiło się ich 100.
Przyjmę ich po kolei.
Liczba osób, która poszła na archeologię
przez te filmy wiele zmieniła.
Zaczęto postrzegać historię jak zbiór opowieści o przygodach.
Stary Testament w sumie o nich traktuje.
Historia była niebezpieczna.
Klęka przed Bogiem.
Klęka!
Masz wrażenie, że będąc archeologiem, czekają cię takie przygody. Jasne.
Poza tym jest seksowny.
To zawsze działa na wiele osób.
Jego postać się wyróżnia,
bo interesuje się historią i jest szalenie inteligentna.
Spotykają go przygody,
ale zawsze robi to dla wyższego dobra.
Jeśli chcesz być dobrym archeologiem,
musisz wyjść z biblioteki.
Dualizm jego osobowości
niewiele różni się od typowego archeologa,
bo pracują na kampusie, na uniwerku, prowadzą zajęcia,
ale chcą zrzucić zwykłe ciuchy, wsiąść w samolot
i badać historię w Egipcie albo Arabii.
Nadal są ludzie, którzy badają mało znane tereny.
Istnieją tacy archeologowie.
Ale niewielu ma przy sobie bicz.
Do tej pory nie wiem, jak bicz wpisuje się
w mój zestaw archeologa.
Arka Przymierza.
Nic się jej nie równa.
Reprezentuje wszystko, co w archeologii najistotniejsze.
Cieszę się, gdy ludzie mówią mi, że są archeologami.
„Nie pomyślałem o tym, dopóki nie obejrzałem filmu”.
Popularyzacja archeologii w mediach dzięki takim filmom jak Indiana Jones
inspiruje nowe pokolenia, by do nas dołączyły.
To był zawód zdominowany przez białych mężczyzn.
Teraz jest w nim coraz więcej kobiet.
Spotykamy również coraz więcej osób z mniejszości etnicznych.
Jesteś nauczycielem?
Na pół etatu.
W 2007 roku mój partner od Indy’ego, Wes Dodgens,
stworzył ze mną Przygody w nauce z Indianą Jonesem.
To była platforma dla nauczycieli, by szukać inspiracji
i materiałów do nauczania na podstawie przygód Indy’ego.
Wiele się można od niego nauczyć.
Na przykład tego,
że największe skarby to te, które można zdobyć
i rozdać za darmo innym.
Ich miejsce nie jest w muzeum.
To skarby, które powstają w wyniku relacji z przyjaciółmi i rodziną.
Myślałem, że cię straciłem, synu!
Gdy myślę o tych filmach,
stwierdzam, że są wartościowe,
ale jeszcze więcej nauki płynie od samego Harrisona Forda.
Śmieje się z samego siebie,
a gdy nagrywa,
potrafi udzielić trafnych komentarzy odnośnie scen.
Gdy płynęliśmy łodzią, powiedział:
„To film klasy B.
Nie stresuj się”.
Ale poważnie podchodzi do roli.
Bycie Indianą Jonesem to wielka odpowiedzialność.
Wiele się od niego nauczyłam odnośnie samej gry aktorskiej.
Pracując z kimś takim, w pełni mu ufasz
i temu, co robi, bo ma wysokie wymagania
i zależy mu na autentyczności.
Ta pogoń za autentycznością niezależnie od poziomu nierealności sprawia,
że wydaje się przyziemny.
Gotowi, akcja!
Cieszę się, że nie odpuszcza.
Jadę autem na lunch, a on dzwoni do mnie:
„Widziałaś trzy ostatnie spoty telewizyjne?”.
Boże.
Ogląda wszystkie materiały promujące.
Nie odpuszcza ani na początku produkcji,
ani na jej końcu.
Czasem doprowadza ludzi do szału, ale w pełni go popieram.
Dzięki niemu wiem, że na planie wszyscy są równi.
Okej.
Aktorzy, reżyserowie, pracownicy techniczni. Jesteśmy tacy sami.
Harrison koleguje się ze wszystkimi.
Nie ma hierarchii. Jesteśmy jak rodzina.
Nauczył mnie pływać.
Zawsze obserwowałem go przy basenie.
Zaproponował, żebym popływał.
„Harrison, nie umiem pływać.
Nie umiem. Nie chcę. Boję się wody”.
„Co? Chodź tutaj”.
Nauczył mnie pływać. To mój wzór do naśladowania.
Cieszę się, że tu jestem pośród tylu fanów.
9 WRZEŚNIA 2022 ROKU
Ke Huy Quan i Harrison spotkali się na D23.
Jak my wszyscy.
Nie widzieliśmy go 35 lat.
Dobrze, że sobie radzi.
Wspaniale, że rozwija się aktorsko.
Super, że zaczęło się od Świątyni Zagłady
i Harrisona.
Ostatni raz widziałem go na premierze.
Minęło 38 lat.
Nasze spotkanie po latach na D23 było dzięki temu jeszcze lepsze.
Jest tak samo pełen energii i entuzjazmu jak dawniej.
Wspaniale było go zobaczyć.
Znacznie urósł.
Już nie jest Short Round. Tylko Regular Round.
Cieszę się, że odnosi sukcesy.
Dziękuję za gorące powitanie!
Kocham was. Dziękuję!
Spotkanie go po latach, gdy wracam do aktorstwa
było tym bardziej znamienne.
- Zwłaszcza gdy... - Oscara otrzymuje...
...wręczył Oscara za najlepszy film.
...Wszystko wszędzie naraz.
Nie mogło być lepiej.
Historia zatoczyła koło.
Jeszcze nie skończyłem...
POŻEGNANIE Z INDIANĄ
...ale to koniec z Indianą.
Jak widać w ostatnim filmie, Harrison nadal biega.
Nigdy nie stoi w miejscu.
Przyprowadzili owce na mój teren
i zaatakowali nas, gdy do nich podeszliśmy.
To wojna o pastwisko.
Fajnie, że w Terapii bez trzymanki widzowie zobaczą, jaki jesteś zabawny.
TERAPIA BEZ TRZYMANKI
Czemu się śmieje...
Nadal wie, jak żartować w sarkastyczny sposób.
Robi to tak nonszalancko, że brzmi nader zwyczajnie.
Jestem spragniony.
Chcesz coś do picia?
Sorbet?
To przez jego głos.
Przez wiele lat jego głos brzmiał starzej.
W końcu do niego dorósł.
Osiągnął wiek,
w którym jego głos do niego pasuje.
Miałem powiedzieć Meg, że choruję na Parkinsona.
Jutro przylatuje,
żeby zająć się moją opieką.
Harrison był super.
Myślałem, że będzie snobem.
Ale nie. To był miło spędzony czas.
Stworzył postać od zera,
żeby odróżniać się
od pozostałych postaci i pasować do świata,
zamiast dopasować się do światów, w których był jako aktor.
To było wyjątkowe.
To bezcenna lekcja.
Nadal pracuje. Dobrze, że ma przestrzeń
i może tyle robić w takim wieku.
Miło się na to patrzy.
To jedna z najwspanialszych rzeczy.
TUNEZJA
Karen, to twój ostatni dzień.
Opowiedz, co się dzieje na planie zdjęciowym.
Nie jestem przekonana, że tak jest.
Dopóki nie będę miała pewności,
nie muszę...
nie muszę przez to przechodzić.
Indiana Jones.
Jeśli to ostatni film o Indianie Jonesie,
to nie mogło w nim zabraknąć Marion Ravenwood.
Zawsze wiedziałam, że się kiedyś pojawisz.
Razem z Harrisonem jesteśmy związani z tą historią od 40 lat.
Chwileczkę.
Podejdź.
Lubisz się rządzić.
Oboje wiemy, kim są te postaci,
i chętnie przyjrzymy im się ponownie.
Indiana Jones.
Cieszę się, że mamy ku temu okazję.
W końcu.
Mamo!
Jej płomień hartuje jego osobowość.
- Nadal zostawiasz za sobą ludzkie wraki? - Chcesz się umówić?
Jej powrót to wspaniała chwila
dla postaci i dla widzów.
- Jak leci? - Dobrze. A u ciebie?
Niezręcznie jest zostawić tak zdolną i cudowną aktorkę
na ostatnie pięć minut filmu.
Dla niej to też pewnie dziwne uczucie,
bo my pracujemy od wielu miesięcy.
Mamy kilometry taśm.
Cieszyłam się.
Spędziłam na planie kilka dni.
Obejrzałam kilka prób.
Nawet przez chwilę nie byłam zawiedziona.
Nie zmienił się?
Ani trochę.
Cudownie rozwinął tę postać.
Postać Indiany Jonesa otacza wyjątkowa aura.
Nie chodzi o lata, a o przebieg.
Widać to po nim.
Nie przepuściłbym okazji,
żeby znów z nimi zagrać.
Indy.
Życie jest piękne, bo mogę obserwować, jak młody Harrison
dorasta i z biegiem lat staje się coraz silniejszy.
Przeistoczył się w prawdziwą gwiazdę kina.
Widok, który cieszy serce.
Wróciłeś, Indy?
Są zranieni. To dwoje zranionych ludzi,
którzy inaczej przeżywają żałobę.
Ponownie odnaleźli do siebie drogę.
To było bardzo wzruszające.
Harrison jest taki poważny.
Przygoda dobiegła końca.
Jesteśmy w jego salonie,
a on jest w piżamie.
Dostrzegamy mężczyznę.
Harrison odarł swoją postać z otoczki Indiany Jonesa.
To było niesamowite.
Wszędzie mnie boli.
Nie chcieliśmy, żeby umarł.
- Nie możesz tu zostać. - Właśnie mogę.
Moim zdaniem pokazał,
że czuł się wyobcowany ze świata, a potem znów stał się dla kogoś ważny.
Zrozumiał swoją wartość. Potrzebujemy takich bohaterów.
Niesamowity, legendarny,
mój drogi przyjaciel, wieczny Indiana Jones, pan Harrison Ford.
Stworzenie ostatniego filmu miało na celu odpuszczenie przeszłości.
Chyba nie zdawał sobie z tego sprawy,
że tak to na niego wpłynie.
Wspaniała ekipa.
Jestem od nich prawie dwa razy starszy.
W każdym pokoleniu znajduje się ktoś,
kto może zostać prawdziwą gwiazdą kina.
Harrison był jedną z nich.
Dlatego przetrwał próbę czasu.
Najtrudniej jest utrzymać kapelusz.
To powinno pomóc.
Kocham Harrisona.
Wspaniale się z nim współpracuje. To świetny aktor
i oddany przyjaciel.
Szacunek i geniusz, z jakim podchodzi do pracy,
powinny inspirować innych.
Tędy.
Dzięki tym filmom rozwinąłem się jako filmowiec.
Obserwowanie Harrisona w pracy było jak kurs filmowy.
Drugiego takiego nie ma.
Przepraszam. Ile masz lat?
Jestem znacznie młodszy.
Sekretem ikony kina jest to, że będą o nim mówić,
gdy będą opowiadać o konkretnym typie aktora.
Jeśli powiedzą „w typie Harrisona Forda”, to znak, że stał się ikoną.
Czterdzieści.
Mam tylko 38 lat.
Indiana Jones nie istniałby w sercach i wyobraźni ludzi,
gdyby nie Harrison Ford.
To niemożliwe. Nie da się go zamienić. Nikt mu nie dorówna.
INDIANA JONES I ARTEFAKT PRZEZNACZENIA (14 CZERWCA 2023)
Gdy przestanie grać Indianę Jonesa, powinni przestać kręcić dalsze części.
To naprawdę fajna praca.
Przez ciebie mnie zabiją.
Chwileczkę.
Wróciłem.
To niesamowite zakończenie. Bardzo was doceniam.
Dziękuję.
Czas się napić!
Na zdrowie!
Poznałem wiele osób,
wiele w życiu doświadczyłem.
Z całą pewnością te filmy wspominam najlepiej...
Ciężko się je robiło,
ale świetnie się bawiłem.
Tylko Harrison może grać Indianę Jonesa. Nikt inny na świecie mu nie dorówna.
To dlatego, że po prostu jest Indianą Jonesem.
Cześć.
Jak leci?
Dobrze. A u ciebie? Chcesz wody?
Pewnie!
Róbmy to pięć razy dziennie.
Dajcie wszystkim pistolety na wodę!
Cześć.
Odpoczywam.
Każą mi robić okropne rzeczy.
Powiedz: „Zostaw mnie”.
Zostaw mnie.
Położyłeś go na mnie? Zabieraj go!
I zamykamy.
Zamykamy!
- I... - Co?
Co powiedział? Coś o mnie?
Nie.
Jakim reżyserem jest Steven?
Zabawnym. To hojny i szlachetny reżyser.
I bardzo przystojny.
Larry, Moe i Curly.
Tutaj skręcamy w lewo. I w prawo.
Tędy. Dobra?
Dobrze.
Położę go. W porządku?
Tak.
To tylko... gra aktorska.
Tak zarabiam na życie.
Nieważne.
Zobaczymy się na kampusie.
Dziękuję.
Napisy: Małgorzata Banaszak