Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ 2021 ΑΡΧΙΣΕ Η ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΤΟΥ ΤΟΜ ΣΕΓΚΟΥΡΑ
303 ΣΟΟΥ, 171 ΠΟΛΕΙΣ, 21 ΧΩΡΕΣ, ΠΑΝΩ ΑΠΟ 700.000 ΘΕΑΤΕΣ
ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΟΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΙΝΙΞ ΤΗΣ ΑΡΙΖΟΝΑΣ
ΤΟΜ ΣΕΓΚΟΥΡΑ: ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ
Σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Παρακαλώ, καθίστε.
Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Ναι, ρε φίλε.
Εδώ είμαστε.
Ναι.
Λοιπόν,
για να σας ρωτήσω κάτι.
Θα συνεχίσουν να γκρεμίζουν τα αγάλματα της Συνομοσπονδίας;
Ναι!
Τσεκάρω την ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω ποιος είναι εδώ.
"Περίεργη έναρξη". Καλά.
Κάνω αυτήν την απίστευτη περιοδεία
κι έχω γνωρίσει κόσμο που δεν περίμενα ότι θα γνώριζα.
Πρόσφατα γνώρισα ένα σούπερμοντελ, απίστευτο.
Δεν νομίζω πως ήθελε να με γνωρίσει, να το ξεκαθαρίσω.
Ήμουν σ' ένα κυριλέ ξενοδοχείο στο Τορόντο.
Ένας υπάλληλος εκεί της είπε "Αυτός είναι κωμικός".
Κι εκείνη είπε "Καλά".
Σ' εμένα είπε "Είναι σούπερμοντελ". "Φαίνεται", είπα.
Σκέφτηκα ότι είναι πιο όμορφες
απ' ό,τι νομίζουμε.
Τις βλέπεις στα περιοδικά ή στο κινητό,
και λες "Όμορφη".
Όταν τη δεις από κοντά, λες "Τι στον διάολο;"
Και συνειδητοποιείς ότι είναι γενετικό τέρας.
Είναι. Αν είσαι σούπερμοντελ, είσαι τέρας.
Δεν διαφέρεις σε τίποτα από έναν δίμετρο άντρα.
Δεν ξέρω
αν έχετε συναντήσει ποτέ δίμετρο. Εγώ έχω. Ταράζεσαι.
Σκέφτεσαι "Είμαι παιδί; Τι συμβαίνει;"
Αυτή η γυναίκα
ήταν απίστευτα όμορφη.
Πέντε δευτερόλεπτα αφού αρχίσαμε να μιλάμε,
σταμάτησα να μιλάω και να ακούω.
Την κοιτούσα λες κι ήταν στον ζωολογικό κήπο.
Έτσι…
"Για να δω τα αυτιά σου". Έψαχνα κουσούρια.
Ήταν τέλεια.
Η επόμενη σκέψη μου ήταν "Γιατί δεν πνίγεται η γυναίκα μου;"
Με πιάνετε;
Το ξέρει. Της το είπα.
Είπε "Ξέρω κολύμπι". "Το ξέρω", είπα.
"Σημασία δεν έχει αν ξέρεις, αλλά αν θα το πιστέψουν οι ένορκοι".
Οπότε…
Έχω πάει σε απίστευτα μέρη χάρη σ' αυτήν τη δουλειά.
Είναι απίστευτο. Έχω δει υπέροχα μέρη.
Έχω πάει στη Ρώμη. Στο Χονγκ Κονγκ.
Στο Μάτσου Πίτσου. Χάρη στη δουλειά.
Υπάρχουν κι άλλες μέρες, όμως.
Πήγα και στην Τοπίκα του Κάνσας για σόου.
Αφού αγόρασαν εισιτήρια, πήγαμε, αλλά την κάναμε γρήγορα.
Συνέβη και κάτι ωραίο εκεί,
έξω απ' το σόου έκανε διαδήλωση η Εκκλησία Βαπτιστών του Γουέστμπορο.
Δεν ξέρω αν την ξέρετε.
Αναφέρεται στις ειδήσεις.
Αν αναρωτιέστε "Αναφέρουν εκκλησία στις ειδήσεις; Γιατί άραγε;"
Ενίοτε διαδηλώνουν σε κηδείες νεκρών στρατιωτών
κι άλλα τέτοια ωραία.
Ήμουν στα παρασκήνια, ο υπεύθυνος της περιοδείας είπε
"Ήρθαν απ' την Εκκλησία Βαπτιστών". "Να δουν το σόου;", ρώτησα.
Κι είπε "Όχι.
Διαδηλώνουν".
Ήταν μπροστά με τα ηλίθια πλακάτ τους.
Τα αυτοσχέδια πλακάτ, γιατί είναι φτωχοί.
Είχαν πλακάτ που έγραφαν "Ο Τομ είναι αμαρτωλός".
Κι εγώ έκανα "Ναι!"
Ναι.
Ισχύει.
Είχαν κι απεχθή πλακάτ
που έγραφαν "Ο Θεός μισεί τους γκέι".
Αλλά δεν έγραφαν "γκέι".
Ήταν άλλη λέξη.
Τη λέει ο μπαμπάς σας όταν χάνουν οι Κάρντιναλς.
Καλά, ο θείος σας. Κάποιος τη λέει.
Εγώ προσβλήθηκα.
Όχι τόσο για τη λέξη, αλλά για το συμπέρασμα.
Ότι ο Θεός μισεί τους γκέι. Δεν το πιστεύω.
Ο Θεός έχει θέμα με τους ανθρώπους.
Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι,
και γι' αυτό δεν φταίνε οι γκέι.
Αφού κάνουν μόνο πρωκτικό, τι δεν καταλαβαίνετε;
Έλεος.
Όσο και να χύσεις στον κώλο κάποιου,
όσες φορές και να το κάνεις,
κάτι θα βγει, αλλά όχι μωρό.
Δηλαδή…
Πάντως, θα άξιζε να το φωτογραφίσεις.
Δώσ' του κι όνομα, κι ας μη ζήσει πολύ.
Δεν είμαι γκέι, αλλά…
Δεν ντρέπομαι να κοζάρω άντρα, αλήθεια.
Αν είμαι στην παραλία
και δω έναν γαμάτο τύπο
που 'ναι ντούκι, θα πω "Γεια.
Είσαι ωραίος.
Πολύ ωραίος.
Πόση πρωτεΐνη παίρνεις; Τι κάνεις;
Αερόβια και βάρη;"
Κι αν περάσει ωραία γκόμενα, θα πω "Ξεκουμπίσου, τι φάση;"
Υπήρξα πιο γκέι από ποτέ…
τον Φεβρουάριο.
Τότε έκανα τα σόου στο Λος Άντζελες,
κι ο Μπραντ Πιτ ήρθε σ' ένα.
Ακούστε.
Δεν ξέρω πότε γεννήθηκε
ή πόσα βρέφη τρώει τη βδομάδα, αλλά ο τύπος
είναι εκθαμβωτικός.
Ήρθε στο καμαρίνι. Δεν μπόρεσα να τον κοιτάξω.
Καταλαβαίνετε;
Είπα "Γεια, τι γίνεται; Πώς είσαι;"
Μου είπε "Κοίτα με". "Όχι", είπα.
"Έλα, βρε", είπε. "Πάψε", είπα.
"Θες να με φιλήσεις;", λέει. "Ναι", λέω.
Είπε "Κάν' το". Και τον φίλησα.
Τι;
Δεν ήταν γκέι.
Αργότερα κάναμε μπάνιο μαζί. Αυτό ήταν γκέι.
Λέγαμε για αθλητικά, το εξισορροπήσαμε.
Νομίζω ότι είσαι τυχερός
αν έχεις έναν αληθινό φίλο.
Πραγματικό φίλο.
Εγώ νομίζω ότι έχω τέσσερις.
Τον Μπραντ Πιτ…
Εγώ τον λέω "Πιτ Στοπ".
Κι άλλους τρεις. Άτομα που ξέρουμε καλά.
Που ξέρει ο ένας τα μυστικά του άλλου.
Ξέρω ότι ένας φίλος μου κρύβει το ότι καπνίζει χόρτο
απ' τη γυναίκα του. Κέισι τον λένε.
Ένας άλλος κρύβει ότι τρώει McDonald's
γιατί είναι χοντρός. Τον λένε Τσάρλι.
Τώρα το έμαθαν, αλλά…
Είναι περίεργο όταν μαθαίνεις κάτι νέο για κάποιον που ξέρεις καιρό.
Αυτούς τους ξέρω 25, 30 χρόνια.
Κι έμαθα την περασμένη βδομάδα,
μετά από 25 χρόνια φιλίας,
ότι μόνο εγώ κάνω γλειφοκώλι
απ' όλη την παρέα. Δεν είναι απίστευτο;
Δηλαδή…
Μάλλον οι φίλοι μου πάνε δημοτικό, τι να πω.
Ο ένας ερωτεύτηκε πρόσφατα κιόλας, ο Τζάστιν.
Συνήθως, αυτοί είναι μέσα σ' όλα.
Είναι συνέχεια στα μέλια.
Ο Τζάστιν λέει κάθε μέρα…
"Είμαι ερωτευμένος".
"Τέλεια. Της έγλειψες τον κώλο;"
Λέει "Όχι!"
"Άρα, δεν τη γουστάρεις".
Λέει "Κι όμως". "Δεν νομίζω", λέω.
"Αν τη γούσταρες, θα της έδινες το πιο γλυκό φιλί".
Και λέει "Μα από εκεί χέζει".
"Μην το κάνεις όταν χέζει.
Περίμενε λίγο.
Βάλ' τη στην μπανιέρα. Όπως έκανα εγώ με τον Μπραντ".
Λέει "Είσαι αηδιαστικός". "Δεν βαριέσαι".
Και μετά λέει "Έτσι κάνουν οι σκύλοι". "Ορίστε;", λέω.
"Ο σκύλος γλείφει τον κώλο του".
Λέω "Πρώτα απ' όλα, αν μπορούσα να γλείψω τον κώλο μου,
δεν θα έκανα περιοδεία".
Θα συνέχιζα μέχρι να μου έλεγε γιατρός να πάψω.
Να με βάλει κάτω και να πει
"Δεν θα σου μείνει κώλος αν δεν σταματήσεις".
Και θα έλεγα "Μα είναι ωραίο".
"Δεν σ' εμπιστεύομαι.
Θα σου βάλω κώνο στον λαιμό".
"Μπορώ να τον βγάλω με τα πατουσάκια μου".
Συγγνώμη, αυτό ήταν βλακεία.
Μακάρι να ζούσε ο μπαμπάς μου. Πέθανε πριν από λίγους μήνες.
Ξέρω, είναι κομμάτι της ζωής. Συμβαίνει σε όλους.
Αλλά δεν είχα επισκεφτεί ποτέ κάποιον ασθενή σε νοσοκομείο.
Νέα εμπειρία για μένα, παράξενη.
Αν δεν το 'χετε κάνει, πας στο νοσοκομείο
και κάποιος εργαζόμενος λέει "Ήρθατε να δείτε…"
Εσύ λες "Ναι". "Θα πεθάνει σύντομα", σου λένε.
"Το φαντάστηκα, γι' αυτό ήρθα".
"Μπορείτε να πάτε να το δείτε", λένε.
Κι εσύ λες "Ευχαριστώ".
Το να βλέπεις κάποιον να πεθαίνει,
που δεν προσπαθείς να σκοτώσεις…
είναι παράξενο.
Είναι αλλιώς αν κάνεις σε κάποιον…
και πει "Πεθαίνω".
"Το ξέρω, να πεθάνεις θέλω. Γι' αυτό το κάνω".
Αυτό θα 'ναι ωραίο. Δεν ξέρω.
Υποθέτω ότι είναι ένα αίσθημα ευφορίας που κυνηγάς εσαεί, αλλά…
Ρωτήστε τον Γκαρθ Μπρουκς, αυτός θα σας πει.
Έλα τώρα.
Πού είναι τα πτώματα, Γκαρθ;
Σε παρακαλώ.
Μπες στο νόημα.
Θα σας πω το εξής. Έκανα μια υπέροχη συζήτηση με τον πατέρα μου.
Σας το εύχομαι, αν βρεθείτε σ' αυτήν τη θέση.
Εκεί που τα λέγαμε ωραία, μου πετάει αυτό.
"Ξέρεις τι δεν σου έχω πει ποτέ;" Λέω "Όχι, τι;"
Ήλπιζα ότι θα έλεγε
"Στην αυλή είναι θαμμένος ένας θησαυρός.
Σου ανήκει".
Λέω "Τι δεν μου 'χεις πει;" Λέει "Μ' αρέσει η γυναίκα να 'χει τρίχα κάτω".
Και λέω "Τι;"
"Η μάνα σου όλο το τριμάρει".
Και λέω "Τι στον διάολο;
Γιατί μου τα λες αυτά;"
Και λέει "Σε ποιον να τα πω;"
"Στον Κύριο; Θα Τον συναντήσεις σε λίγο", λέω.
Αυτό ήταν. Μετά είπε τη λέξη από νι και πέθανε.
Ήταν η τελευταία του επιθυμία.
Εντάξει;
Ναι. Το Κάνε Μια Ευχή τα πήρε.
Είπε "Δεν κάνουμε τέτοια". "Ίσως θα έπρεπε", είπα.
Αν ήταν να το πω ή να γνωρίσω τον Μπρέιντι,
θα έλεγα "Χέσ' τον. Θέλω να το πω".
Όταν χάνεις έναν γονιό κι έχεις παιδιά, είναι χειρότερο.
Γιατί θέλεις οι γονείς σου να περνάνε χρόνο μαζί τους.
Εγώ έχω δύο γιους.
Είναι έξι και τριών.
Κι είναι αγόρια.
Αγόρια που χρησιμοποιούν αρσενικές αντωνυμίες.
Μην ανησυχείτε, τους ρωτήσαμε.
Είπαν "Εννοείται".
"Εσείς αποφασίζετε".
Λοιπόν…
Ευτυχώς, έχω έναν ξάδερφο που μένει κοντά
κι έχει δύο κόρες στις ίδιες ηλικίες.
Έξι και τριών.
Οπότε, ζω μια εντελώς διαφορετική εμπειρία
διά ζώσης
και συνέχεια.
Τα κορίτσια έρχονται στο σπίτι μου. Θεέ μου!
Τι έκανα λάθος και δεν έκανα κόρες; Αυτά τα κορίτσια
έρχονται και λένε
"Γεια σου, θείε Τόμι".
"Γεια και σ' εσάς".
"Πού να κάτσουμε;", ρωτάνε.
"Σε μια καρέκλα".
"Θα θέλαμε να ζωγραφίσουμε", λένε.
"Παρακαλώ", λέω.
Και μετά κάθονται
και ζωγραφίζουν, ρε φίλε.
Μία ώρα μετά να πάω στο δωμάτιο,
θα είναι…
Σκέφτομαι "Τι καλά!
Πού είναι οι γιοι μου;
Είναι μες στο σπίτι;
Είναι πάνω στο σπίτι;
Είναι στον δρόμο. Φανταστικά".
Πάω έξω και ρωτάω "Τι στο καλό κάνετε;"
"Σπάσαμε τις κηρομπογιές
και τις βάλαμε στο γραμματοκιβώτιο".
"Σας ευχαριστώ που το κάνατε".
Το εξάχρονο με ρωτάει "Τι θα έκανες αν σου έπαιρνε τα πράγματα ένας κακός;"
"Θα του τα ζητούσα πίσω", λέω.
"Εγώ θα έπαιρνα ένα σπαθί.
Θα τον έκοβα κομματάκια.
Και θα τα έβαζα στο γραμματοκιβώτιο".
"Τι φάση με το γραμματοκιβώτιο, ρε Ντάμερ;"
Λέει "Ήξερες ότι στον παππού άρεσε η τρίχα κάτω;"
"Σου τηλεφώνησε; Πού το ξέρεις;"
Τα παιδιά μου με λένε "Τομ".
Εκνευριστικό.
Κάθε μέρα, ο μεγάλος λέει "Τι κάνεις, Τομ;"
"Δεν είμαι πατριός σου, ρε, εντάξει;
Μακάρι, θα ήταν πιο εύκολο, μα δεν είμαι.
Να με λες 'μπαμπά'". "Προτιμώ το 'Τομ'", λέει. "Άντε, καλά.
Τι φωνή είναι αυτή; Καπνίζεις; Γιατί μιλάς έτσι;"
Ακούγεται λες και δουλεύει σε συνεργείο,
ενώ η μόνη του εμμονή είναι το παμπάλαιο Pac-Man.
Και κάνει ερωτήσεις για το παιχνίδι
πρωί, μεσημέρι, βράδυ.
Με ξύπνησε στις τρεις το πρωί.
Και δεν ξέρει πώς να ξυπνήσει κάποιον.
Στεκόταν μες στη μούρη μου…
Το πιο απειλητικό ξύπνημα.
Κι είπε "Τομ!"
Κι εγώ είπα "Γαμώτο!
Τι είναι;"
Κι είπε "Τι θα γινόταν
αν ο Pac-Man ήθελε σπίτι;"
"Τι στο… Τι;", λέω.
Νόμιζε ότι δεν κατάλαβα την ερώτηση.
Οπότε, την ξανακάνει πιο αργά.
"Τι θα γινόταν
αν…"
"Θα έπαιρνε μεσίτη. Θα πάω από καρδιά", λέω.
"Θα έπαιρνε δάνειο για να αγοράσει σπίτι".
"Καλά, πάω για ύπνο", λέει.
"Εγώ θα μείνω ξάγρυπνος τρεις μέρες", λέω.
Στο μεταξύ,
έχω μόνιτορ στο κομοδίνο
για τον μικρό.
Ο τύπος σηκώθηκε όρθιος στο κρεβάτι
κι είπε "Τι ήταν αυτό;"
Οπότε, πήγα στο δωμάτιό του.
Στεκόταν εκεί με την κοιλιά του τρίχρονου έξω…
"Τι στέκεσαι έτσι; Βενζινάς είσαι;"
"Τι;", τον ρωτάω. "Τι ήταν αυτό;", λέει.
"Ποιο;", ρωτάω.
"Αυτό", λέει.
"Ποιο αυτό;", ρωτάω.
"Τι ήταν αυτό;" "Δεν ξέρω τι σκατά ρωτάς", λέω.
"Το τσαφ τσουφ ήταν;", ρωτάει.
"Τι;", λέω.
Λέει "Ήταν το τσαφ τσουφ;"
Το είπε με ύφος "Είσαι τόσο ηλίθιος,
που άναψες το τρενάκι
χωρίς τον οδηγό
στο τιμόνι;" Του λέω "Όχι".
"Τι ήταν, τότε;", ρωτάει. "Δεν ξέρω", λέω.
"Ίσως ήταν το τσαφ τσουφ", λέω. "Μην το κάνεις", λέει.
Λέω…
"Καλά, αφεντικό της Αλ Κάιντα. Γύρνα στη σπηλιά".
Γελάει μόνο όταν δει πραγματικό θυμό.
Δεν ξέρω αν έχετε γνωρίσει τέτοιο φρούτο.
Τα πιο πολλά τρίχρονα γελάνε με τον ψεύτικο θυμό.
Τον δήθεν θυμό. Πλησιάζεις ένα τρίχρονο και κάνεις…
Κι εκείνο…
Το δικό μου, όμως, λέει…
"Θέλω να σου ανέβει η πίεση".
Το πιο πολύ που έχει γελάσει ποτέ
ήταν όταν πέταξε τα κλειδιά του αμαξιού στη λεκάνη.
Μάλλον εγώ έφταιγα.
Δεν τα είχα κρεμάσει.
Τα έβαλα στο τραπεζάκι, που επίσης έχω αγοράσει εγώ.
Ήμουν στον καναπέ μετά από μια δύσκολη μέρα.
Βλέπω τον αλητάκο
να μπαίνει στο δωμάτιο,
να βλέπει τα κλειδιά
και να κάνει…
Του λέω "Όχι, μη".
Τα πιάνει και λέει "Κυνήγησέ με.
Στον διάδρομο".
"Καλά", λέω.
Του δίνω προβάδισμα. Είναι τριών.
Όταν σηκώθηκα,
τον είδα να πηγαίνει στο μπάνιο. Και λέω
"Όχι".
Κι όταν έφτασα εκεί…
Και τα πήρα στο κρανίο.
Δεν φώναζα σ' εκείνον, στη ζωή μου φώναζα.
Έτσι;
Έλεγα "Γαμώτο!
Όχι!
Γαμώτο!"
Κι όταν γύρισα, εκείνος είπε "Έτσι μπράβο!
Έχεις πολλή πλάκα".
Έφαγε κλοτσιά στο στέρνο.
Τα σκατιάρικα.
Έκανα ντους
με το εξάχρονο.
Έξι είναι, όχι 16.
Αν κάνετε ντους με εξάχρονο,
σας συμβουλεύω να βεβαιωθείτε ότι είναι δικό σας.
Αλλιώς…
Είναι άβολο να λες "Πώς σε λένε;"
Είναι γιος μου.
Κι ήθελα να είμαι ο διασκεδαστικός μπαμπάς.
Του πρόσφερα την κεφαλή.
Το θεώρησα διασκεδαστικό.
Του είπα "Θες να την κρατήσεις;"
Κι εκείνος είπε "Ναι".
Του την έδωσα, κι άρχισε να καθαρίζει την ντουζιέρα.
Οπότε, μετά από λίγο, του λέω
"Θα με βρέξεις;"
Και μου απαντάει "Τομ, χαλάρωσε".
Μετά στρέφει το βλέμμα ψηλά
και λέει "Έχεις μεγάλο πέος.
Εγώ έχω μικρό".
Λέω "Επειδή το δικό μου έχει σηκωθεί.
Μπορούμε να σηκώσουμε και το δικό σου, έτσι…"
Όχι.
Δεν την έπαιξα στον γιο μου.
Πάντα ήθελα να το πω αυτό.
Η αλήθεια είναι…
Η αλήθεια είναι πως όντως είπε
"Έχεις μεγάλο πέος. Εγώ έχω μικρό".
Κι αυτό που είπα εγώ
αμέσως,
κι εννοώ αστραπιαία
μετά απ' αυτό που είπε,
ήταν "Όχι!"
Κι αν απορείτε γιατί το φώναξα,
είναι γιατί συνειδητοποίησα
ότι δεν θέλω να αφηγείται το περιστατικό
όταν βγαίνουμε έξω.
Δεν θέλω να είμαστε σε μαγαζί
και να πει "Εσύ έχεις μεγάλο πέος;"
Θα λέω "Ξέρετε τώρα". Θα μου λένε "Όχι.
Τι σκατά ήταν αυτό;"
Το χειρότερο
είναι ότι τον τρόμαξα.
Όταν φώναξα. Φρικτό συναίσθημα να βλέπεις τον φόβο στο πρόσωπό του
εξαιτίας της υπερβολικής αντίδρασής σου. Ήθελα να πω το σωστό.
Ή ό,τι είναι σωστό σε μια τέτοια κατάσταση.
Υποθέτω ότι θα ήταν κάτι του τύπου
"Δεν έκανες κάτι κακό, έκανες μια παρατήρηση.
Δεν έπρεπε να φωνάξω. Συγγνώμη. Χρειάζεσαι ψυχοθεραπεία;
Σ' αγαπώ, φιλαράκο".
Μα έγιναν όλα τόσο γρήγορα, που δεν ήξερα τι να πω.
Και το καλύτερο που μου 'ρθε;
Είπα "Όχι!
Μόνο…"
Και τον μπέρδεψα για τα καλά.
Λέει "Έχεις μεγάλο πέος.
Εγώ έχω μικρό".
Του λέω "Μην το πεις πουθενά".
"Ο παππούς είχε μεγάλο;", ρωτάει.
"Δεν θυμάμαι, έχω καιρό να το δω.
Ας ρωτήσουμε τη γιαγιά".
Και το κάναμε.
Δεν είχε.
Για την ιστορία,
ούτε εγώ έχω.
Θέλω να το ξεκαθαρίσω σε όλους.
Δεν έχω μεγάλο πέος.
Αλλά συγκριτικά με του εξάχρονου,
έχω βαριοπούλα.
Και καμαρώνω.
Μη χτυπιέσαι, βρε.
Η αλήθεια είναι αυτή.
Χαίρομαι
που ξανακάνω σταντ απ όρθιος.
Γιατί πριν από λίγο καιρό
είχα έναν τραυματισμό από άθλημα. Δεν ξέρω αν το μάθατε.
Βασικά…
Αν δεν το γνωρίζετε, θα προσπαθήσω να το πω σοβαρά.
Εγώ, ο Τομ,
αυτός που βλέπετε εδώ,
τραυματίστηκα σοβαρά
ενώ συμμετείχα
σε διαγωνισμό καρφώματος μπάσκετ.
Με ελάχιστα χαμηλωμένη μπασκέτα.
Ήταν ζόρικο. Αν δεν το ξέρετε, έπαθα ρήξη
επιγονατιδικού τένοντα.
Πράγμα που, ξέρετε τώρα,
συνέβη στον Κλέι Τόμσον και σ' εμένα.
Μας συμβαίνει. Αλλά…
Δεν είμαι ο Κλέι Τόμσον, οπότε έσπασα και το χέρι μου.
Έχει καταγραφεί σε βίντεο, το οποίο δεν θεωρώ αστείο,
σε αντίθεση με πολλούς άλλους.
Τους λέω συνέχεια "Εγώ δεν γέλασα πολύ τότε".
Και με ρωτάνε "Αλήθεια;"
Θα ήθελα να μοιραστώ μια συζήτηση.
Μόλις τραυματίστηκα, πήγα στα Επείγοντα.
Ήμουν πολύ τραυματισμένος. Σπασμένο χέρι, άχρηστο πόδι.
Με ετοίμαζαν για το χειρουργείο.
Κι εκείνη την ώρα, ένας χειρουργός
μπήκε στο δωμάτιο,
κοίταξε τις ακτινογραφίες
κι είπε "Τροχαίο;"
Κι εγώ αναγκάστηκα να πω "Διαγωνισμός καρφώματος".
"Τι; Τι είπες;", ρώτησε.
"Διαγωνισμός καρφώματος, γαμώτο", είπα.
"Σε χτύπησε αμάξι ενώ κάρφωνες;"
"Κάνε τη δουλειά σου, ρε", του λέω.
Κάποιοι δεν το ξέρουν. Νοσηλεύτηκα για τρεις βδομάδες.
Πολύς καιρός.
Και δεν θα τα κατάφερνα
χωρίς την καλή μου φίλη,
την υδρομορφόνη.
Ναι. Δεν είχα καταλάβει
ότι έχανα χρόνο
με το χόρτο τόσα χρόνια,
ενώ το ζουμί είναι στα ναρκωτικά.
Φυσάνε.
Αν σας προσφέρουν ποτέ οξυκωδόνη, πείτε "Φέρε δύο".
Γιατί είναι υπέροχη και δεν θα σας συμβεί τίποτα κακό.
Όχι, η ζωή σας θα διαλυθεί, αλλά θα νιώθετε ωραία.
Το μόνο μειονέκτημα
είναι ότι δεν θα ξαναχέσετε.
Έχεσα μετά από οκτώ μέρες απ' όταν την ξεκίνησα.
Είχα φοβηθεί.
Κάλεσα τον γιατρό.
Του είπα "Χτυπημένο χέρι, χτυπημένο πόδι.
Πώς θα γείρω; Πώς θα σκουπιστώ;"
Μου λέει "Μην ανησυχείς.
Θα αναλάβουν οι νοσηλευτές". Λέω "Καλά".
Και μετά ήρθε νοσοκόμος.
Κι αυτοί μπορούν να κάνουν τη δουλειά.
Ο τύπος στάθηκε στην πόρτα
και μου πέταξε υγρομάντηλα.
"Τι είναι αυτά;"
Λέει "Ο γιατρός είπε ότι πρέπει να καθαριστείς".
Κι εγώ έκανα…
"Εσύ θα το κάνεις".
Κι είδα έναν επαγγελματία νοσοκόμο
να κάνει "Γαμώτο!"
Παραιτήθηκε. Απίστευτο;
Πέντε μέρες μετά,
είχα τη δεύτερη εκκένωση.
Κι έστειλαν μια ηλικιωμένη νοσοκόμα, κανένα πρόβλημα.
Μόνο που μιλούσε συνέχεια.
Ενώ είσαι σ' αυτήν την ευάλωτη θέση,
εκείνη λέει από εκεί πίσω "Πώς θα καθαρίσουμε τόσα κόπρανα;"
"Δεν ξέρω, σκάσε", λέω.
"Συμφορά μου", λέει.
"Έχεις πολλή τρίχα εδώ πίσω".
"Ναι, για τον πατέρα μου την αφήνω".
Καταλαβαίνετε…
Τι;
Δηλαδή…
Τον φαντάζομαι να με καμαρώνει από ψηλά.
"Φοβερή τρίχα ο γιόκας μου".
Κι ο Θεός δίπλα "Όντως".
Φαντάζομαι γυμνό τον πατέρα μου.
Τον…
Όπως όλους στον Παράδεισο.
Δεν θα λέει κανείς "Τι μπλούζα να βάλω σήμερα;"
Οι άνθρωποι κι ο Θεός είναι γυμνοί. Είναι λογικό μετά από λίγο
να προσέξει ο πατέρας μου ότι ο Θεός κουβαλάει εργαλείο.
Έτσι;
Για τον Θεό μιλάμε. Θα 'ναι τεράστιο. Μεγαλοπρεπές. Γαλάζιο.
Και πιστεύω
ότι είναι χρυσαφί γύρω γύρω.
Πιστεύω ότι ο πατέρας μου θα πει
"Να το ακουμπήσω;"
Κι ο Θεός θα πει "Αλίμονο.
Τέκνο μου είσαι κι εσύ".
Κι ο μπαμπάς θα πει "Ευχαριστώ, καλό".
Κι ο Θεός θα πει "Θες να το δεις να χιονίζει;"
Αυτό είναι το χιόνι. Δεν το ξέρατε;
Χιονίζει.
Ελπίζω να σας χάλασα το χιόνι.
Χρειάστηκα έξι μήνες
με εντατικές φυσιοθεραπείες και εργοθεραπείες.
Να 'ναι καλά όλοι οι φυσιοθεραπευτές κι οι εργοθεραπευτές.
Είναι υπέροχοι.
Με βοήθησαν
να κινηθώ ξανά κανονικά και φυσικά.
Κι αυτό με συγκινεί. Επτά μήνες ακριβώς,
μετρημένοι,
μετά τον τραυματισμό,
ήμουν στο σπίτι.
Κοιμόμουν.
Ήταν δύο το πρωί.
Άκουσα τη γυναίκα μου να ουρλιάζει. Να ουρλιάζει κανονικά.
Οπότε, πήρα ένα μαξιλάρι,
γύρισα
και κάλυψα αυτό το αυτί.
"Προσπαθώ να κοιμηθώ".
Και τότε άρχισε να λέει το όνομά μου.
"Τομ;"
Και σκέφτομαι "Να πάρει ο διάολος.
Είναι σοβαρό".
Σηκώθηκα, λοιπόν. Έφτιαξα κάτι να φάω.
Έβαλα ένα ποτό.
Κι είπα "Λοιπόν,
πάμε να τη βρούμε".
Είναι δύο το πρωί.
Δεν βλέπω τίποτα, απλώς ακολουθώ τις κραυγές της.
Και τη βρίσκω τελικά να κάθεται στη βάση της σκάλας.
"Τι κάνεις;", τη ρωτάω. "Στραμπούλιξα τον αστράγαλο", λέει.
Άναψα το φως
και είδα
ότι το οστό
που θα έπρεπε να είναι έτσι
ήταν έτσι.
Και λέω "Δεν είναι στραμπούληγμα.
Είμαι σίγουρος".
"Τι να κάνω;", λέει.
"Τίποτα", απαντάω.
"Θα καλέσω ασθενοφόρο".
Ομολογώ
ότι είχα ενθουσιαστεί
που θα καλούσα.
Σας έχει συμβεί; "Επιτέλους, σοβαρός τραυματισμός.
Γι' αυτό παίζουμε".
Πήρα τηλέφωνο.
Απαντάνε "Άμεση Δράση".
Κι είμαι τόσο στην τσίτα.
Λέω "Ετοιμαστείτε, γαμώτο".
Κι απαντάει "Εντάξει.
Χρειάζεστε αστυνομία, πυροσβεστική ή διασώστη;"
"Διασώστες", λέω.
"Στείλτε τους όλους!" "Τι συνέβη;", με ρωτάει.
Και κάνω…
Και συνειδητοποιώ
ότι ενώ αυτό που θα πω αληθεύει,
ακούγεται ύποπτο.
Αλλά πρέπει να το πω. Οπότε, λέω "Η γυναίκα μου έπεσε απ' τη σκάλα".
Απαντάει "Μάλιστα.
Πώς συνέβη;" "Δεν έχω ιδέα", λέω.
Ρωτάει "Ήταν μόνη;" Λέω "Θα χρειαστώ δικηγόρο;"
Έρχονται τέσσερις διασώστες.
Ανοίγω την πόρτα.
Μου λένε "Τι έγινε;" "Τα ξέρετε τώρα", λέω.
"Η γυναίκα μου έπεσε απ' τη σκάλα".
"Πώς έγινε;", ρωτάνε.
"Δεν ξέρω", απαντάω.
"Ήταν μόνη;"
Λέω "Πείτε τα με τον δικηγόρο μου".
Αρχίζουν να τη φροντίζουν.
Της βάζουν νάρθηκα, ορό.
Κι εγώ γέρνω πάνω της
και ξεκινώ μια προσωπική συζήτηση
όπως κάνουμε συχνά.
Της λέω "Θέλω να σου πω κάτι.
Δεν μ' αρέσει ο τρόπος που μου μιλάνε.
Νιώθω ότι όλοι υπαινίσσονται ότι είχα κάποια εμπλοκή.
Κι αυτό δεν μ' αρέσει".
Και μετά φεύγω.
Λίγο αργότερα
αποφασίζει να κάνει μια ανακοίνωση.
Αυτοβούλως.
Λέει "Παιδιά;"
Γύρισαν όλοι.
Και λέει "Δεν θα μου έκανε ποτέ κακό".
Κι εγώ είμαι…
"Τι κάνεις;"
Λέει "Είμαστε χρόνια μαζί.
Αν νομίζετε ότι το έκανε,
δεν το έκανε".
Λέω "Σκάσε.
Αλλιώς, θα σε σκοτώσω".
Στο νοσοκομείο, οι γιατροί ρωτάνε τι συνέβη.
Λέω "Της έριξα μπουνιά κι έπεσε απ' τη σκάλα".
Απαντάει "Καταλαβαίνω, ρε φίλε.
Είναι πολυλογού". "Εμένα μου λες;
Πού να τη δεις στο σπίτι".
Τα πάει καλύτερα. Έμαθε. Καταλαβαίνει.
"Το σάντουιτς στις έξι". Ναι.
Οπότε…
Ήρθε σ' ένα σόου, το άκουσε
κι είπε "Φαντάζεσαι να με είχες χτυπήσει;"
Κι είπα
"Ναι".
Μην τη λυπάστε.
Σοβαρολογώ, της έκανα μεγάλη χάρη.
Μου ζήτησε κάτι, και το έκανα.
Μου ζήτησε να κάνω αγγειεκτομή, την έκανα.
Έκανα αγγειεκτομή.
Βλέπετε;
Όλες οι γυναίκες ζητωκραυγάζουν, κι ένας άντρας πάντα γιουχάρει.
Λες κι ήθελε το σπέρμα μου μέσα του.
Αν είσαι άντρας και σκέφτεσαι να το κάνεις,
κάν' το. Είναι επέμβαση ρουτίνας.
Θα έχεις άγχος εκείνο το πρωινό. Για τα αρχίδια σου πρόκειται.
Ξαπλώνεις σ' ένα χειρουργικό τραπέζι. Κάνει ψοφόκρυο. 400 υπό το μηδέν.
Σηκώνουν τη ρόμπα με ύφος και λένε "Τι γίνεται εδώ κάτω;"
Το πουλί σου σε κοιτάει με ύφος "Πώς μπόρεσες;"
Αλλά τελειώνει σε ένα τέταρτο, αξιοθαύμαστο.
Και ξαναπάς μετά από μία βδομάδα για εξέταση.
Εκεί απλώς σε εξετάζει ένας ουρολόγος.
Λέει "Βγάλε το εσώρουχο. Μάλιστα…
Ναι, ίδια γεύση.
Θα σου δώσω δουλειά για το σπίτι". Έτσι ακριβώς λέει.
"Τι είναι η δουλειά για το σπίτι;", λέω.
Λέει "Πήγαινε σπίτι, εκσπερμάτισε 20 φορές.
Φέρε το 21ο δείγμα σ' αυτό το δοχείο, θα το εξετάσουμε και θα σου πούμε
αν είσαι εντάξει". "Σιγά το δύσκολο", λέω.
Πάντα κάνω τη δουλειά στο σπίτι.
Κάνει να φύγει,
αλλά σταματάει στην πόρτα.
"Παραλίγο να το ξεχάσω.
Με την ησυχία σου".
"Αυτό είχα σκοπό να κάνω", λέω.
Και μετά λέει
"Καμιά φορά ξεχνάω να το πω".
Απ' αυτό καταλαβαίνω
ότι κάποιοι γύρισαν αρκετά γρήγορα.
Οπότε, ρωτάω αμέσως
"Ποιο είναι το ρεκόρ 21 εκσπερματίσεων;"
Και λέει "48 ώρες".
Και κάνω
"Ας το κρατήσει το ρεκόρ, δεν θα του το χαλάσω.
Είναι πρωταθλητής πρωταθλητών".
Πήγα σπίτι και πήρα άλλη μία βδομάδα άδεια.
Είχα μπλαβιάσει, πονούσα.
Μετά τη βδομάδα, είχε έρθει η ώρα.
Ξεκίνησα αργά. Ήμουν σε φάση…
"Ξύπνα".
Είχε αλλάξει η αίσθηση.
Ήταν περίεργο.
Διαφορετικό.
Ένιωθα το σύστημα να παίρνει μπροστά.
Ξέρετε τι μου θύμισε;
Όταν ανάβεις για πρώτη φορά το καλοριφέρ τον χειμώνα.
Και λες "Περίεργα μυρίζει".
Ένιωθα ότι ετοιμαζόταν.
Και δεν μπορούσα να βγάλω αυτήν τη σκέψη απ' το μυαλό μου.
Κι αυτή ήταν ότι θα έβγαινε μόνο αίμα.
Δεν το ήθελα.
Αλλά το σκεφτόμουν.
Τραβούσα μαλακία φοβισμένος.
"Θα βγει αίμα!"
Αλλά δεν το έβαλα κάτω, συνέχισα.
Κι αυτό που βγήκε τελικά
δεν ήταν αίμα.
Γέλασα από ανακούφιση.
Η πρώτη εκσπερμάτιση μετά την επέμβαση
με βρήκε…
Ναι.
Λοιπόν…
Το κατέβασαν απ' το Instagram, αλλά είναι στο Only Fans.
Έξι δολάρια τον μήνα…
Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσω τον συγκεκριμένο πόνο
απ' την αγγειεκτομή ήταν τα βρώσιμα.
Κατανάλωνα βρώσιμα κάθε μέρα για τον πόνο.
Νιώθω ότι πρέπει να ομολογώ, όταν λέω ότι καταναλώνω βρώσιμα,
ότι μ' αρέσουν τα ήπια, γιατί είμαι ερασιτέχνης.
Κάποιοι θέλουν να καταναλώνουν βρώσιμα
γιατί θέλουν να μπαίνουν χαλαρά καθημερινά στην τρίτη διάσταση.
Όχι εγώ. Εντάξει;
Παίρνω πέντε ή δέκα χιλιοστόγραμμα,
κι ο κόσμος… Ναι.
Με κοροϊδεύουν και με λένε "10 Milligram Tom"
και τέτοιες μαλακίες.
Μου φωνάζουν στον δρόμο "Τρως τα μικρούτσικα βρώσιμα;"
Κι απαντάω "Ναι, γιατί μ' αρέσει να μπορώ να μιλάω.
Σου φαίνεται περίεργο;
Δεν ξέρεις ανθρώπους που πίνουν μια δυο μπίρες;"
Είναι όλοι
"Μ' αρέσει να πίνω 36".
"Μπράβο σου, Μπερτ.
Καλό σου βράδυ".
"Εγώ είμαι ο μηχανικός".
Ναι.
Ο Μπερτ.
Λοιπόν…
"Ξεχάσαμε την ιστορία, ξαναπές την".
Ο κολλητούλης μου.
Μιας κι είπα για φίλους, θέλω να το ξεκαθαρίσω.
Αν πίνεις, καπνίζεις,
κάνεις ενέσιμα στα μάτια,
δεν ανησυχείς ποτέ για τους αγνώστους.
Δεν πουλάς ποτέ το παραμύθι ότι φταίει ένας άγνωστος
που έγινες χρέπι.
Λένε "Αν μου βάλει κάτι στο ποτό ένας άγνωστος;
Αν μου δώσει πειραγμένο τσιγαριλίκι;"
Δεν θα 'ναι ποτέ άγνωστος. Φίλος σας θα 'ναι. Εντάξει;
Οι φίλοι σας θα σας την κάνουν.
Το ξέρω από πρώτο χέρι.
Έχω πολλούς φοβερούς φίλους.
Σ' αυτήν την περιοδεία έμαθα ότι ένας φίλος μου
ήταν στην ίδια πόλη μ' εμένα.
Σπάνιο στη δουλειά μας. Ήμουν στο Μαϊάμι.
Το έμαθα, ακύρωσα το δείπνο.
Πήγα στην άλλη άκρη.
Μπήκα στο κλαμπ και βλέπω τον καλό μου φίλο.
Κάποιοι τον ξέρετε, είναι κωμικός.
Τον λένε Τζόι Ντίαζ.
Λοιπόν…
Αν δεν τον γνωρίζετε,
να σας τον περιγράψω.
Ο Τζόι έχει πολλή πλάκα.
Είναι κωμικός.
Είναι 60 ετών.
Μετανάστης απ' την Κούβα.
Είναι 133 κιλά.
Είναι λες και κάποιος έφτιαχνε έναν άνθρωπο
και τον άφησε ένα τέταρτο κάτω από λάμπα υπέρυθρων.
Επίσης, νομίζω ότι πρέπει να προσθέσω
ότι ήταν εθισμένος στην κοκαΐνη και την ηρωίνη επί 20 χρόνια.
Νομίζω ότι αυτό σχετίζεται με την ιστορία.
Ο Τζόι είναι στοργικός.
Μόλις έφτασα, με αγκάλιασε σφιχτά.
Και το πρώτο πράγμα που λέει είναι "Σου 'χω πάρει κάτι".
Λέω "Ναι; Τι μου πήρες;"
"Αφού σ' αρέσουν τα δεκαράκια, είσαι ο 10 Milli Tom,
σου πήρα δεκαράκια".
Είπα "Δεν το έκανες".
Λέει "Σου πήρα". "Όχι", λέω.
Λέει "Γιατί το λες αυτό;" "Επειδή είσαι ψεύτης.
Λες ψέματα".
"Όχι", λέει. "Λες ψέματα", λέω.
Έχει ένα βαζάκι,
και ρίχνει
πέντε κάψουλες
στην παλάμη του.
Και λέει "Αυτά είναι δεκαράκια". "Μαλακίες", λέω.
Και κάνει…
Και τις τρώει.
Λες κι ήταν καραμέλες.
Και σκέφτομαι "Ίσως και να 'ταν τελικά".
Είπα "Θέλω ένα".
Το βάζω στη γλώσσα. Πίνω μια γουλιά νερό.
Κι ενώ κατεβαίνει,
τον κοιτάζω, κι αυτός κάνει…
Τον ρώτησα "Πόσο πήρα;" Είπε "Δέκα".
Κι έφυγε.
Ενώ παρακολουθώ το σόου του, στο μισάωρο αρχίζω να την ακούω.
Όταν τελείωσε το σόου,
ήμουν πια εκτός εαυτού.
Έτρεμα σαν διαπασών.
Έκανα…
Δεν μπορώ να ανοίξω τα μάτια.
Έπιασα κάποιον απ' τον ώμο
για να με καθοδηγήσει.
Ήμουν…
Λέω "Τζόι, πρέπει να την κάνουμε".
Και το κάναμε. Πού πήγαμε; Στο αεροδρόμιο.
Ας πάθουμε κρίση πανικού σε ιπτάμενο σωλήνα.
Κυκλοφορώ στο αεροδρόμιο του Μαϊάμι
και τρομάζω τον κόσμο.
Ξέρετε γιατί; Γιατί είχα ξεχάσει να περπατάω.
Δεν βγάζω άκρη με τον σαρωτή.
Κάνω…
"Ακούς και τους παλμούς μου;"
Ιδρώνω, κρυώνω.
Ζητούσα απ' όλους κουβέρτες. "Έχεις μια κουβέρτα;
Θέλω μια κουβέρτα!"
"Στην τουαλέτα είσαι, μεγάλε, ξεκουμπίσου!"
Λιποθύμησα σε κατάσταση διαλογισμού.
Και ξύπνησα τρομαγμένος.
Ξυπνάτε ποτέ τρομαγμένοι; Ανασηκώθηκα κι είπα
"Γιατί είμαι κακός άνθρωπος;"
Κι έκανα κάτι που δεν κάνω ποτέ.
Μια αεροσυνοδός περνούσε στον διάδρομο,
κι εγώ την άρπαξα απ' το χέρι.
Με δύναμη.
Λες και θα της το έβαζα να πιάσει το πουλί μου.
Έμεινε έκπληκτη. Και κάνει…
Κι εγώ είμαι τόσο χάλια,
που της λέω "Στάσου, πώς γίνεται; Ξέρεις;
Γιατί είμαστε ζωντανοί;" Και μου λέει "Τι;"
Ευτυχώς, μαζί μου ήταν ένας καλός φίλος, ο Σον.
Της είπε ότι είχα πάρει υπνωτικό.
"Καλά", λέει εκείνη, και φεύγει.
Ο Σον ανησυχεί, ξυπνάει τον Τζόι.
"Τζόι;" "Τι είναι;", λέει ο Τζόι.
"Τι έδωσες στον Τομ;"
"Του έδωσα 200 χιλιοστόγραμμα.
Βουτηγμένα σε χασισέλαιο".
Και λέω "Γιατί μου το έκανες;"
"Θα δεις τον διάολο τώρα, μαλάκα".
"Νομίζω ότι τον βλέπω", λέω.
Για να θυμηθούμε, εκείνος πήρε πέντε.
Μιλάμε για 1.000 χιλιοστόγραμμα. Και λέει "Τι θα κάνεις αύριο;"
"Θα πάω στο νοσοκομείο. Εσύ;"
Ψυχάκια.
Αν δεν σας έχουν αιφνιδιάσει ποτέ με υπερβολική δόση,
είναι φρικτό.
Είναι ψυχοφθόρα τρομοκρατία που προκαλεί πανικό.
Πριν από λίγες βδομάδες,
το έκανα στη μητέρα μου.
Ναι.
Πήγα να τη δω. Ήταν μόνη. Ξέρει ότι τα τρώω το βράδυ.
Της έλεγα ότι βοηθάνε στον ύπνο.
Τα λέει "καραμελίτσες".
Έρχεται, λοιπόν, και με ρωτάει "Θα πάρεις καραμελίτσα απόψε;"
"Ναι", λέω.
"Να πάρω κι εγώ μία;"
"Ναι".
Της δίνω,
παίρνω κι εγώ.
Με ένα, κάνω κεφάλι εγώ. Σκέφτομαι
"Θα της φύγει το σαγόνι".
Κάθομαι μαζί της λίγες ώρες, και μετά τη ρωτάω "Πώς νιώθεις;"
Λέει "Δεν νιώθω τίποτα".
"Αλήθεια;" Λέει "Ναι!"
"Μάλιστα, άντε για ύπνο, βρε θηρίο.
Τι να σου πω;"
Το επόμενο βράδυ, με πλησιάζει πάλι.
"Μου δίνεις άλλη μία καραμελίτσα;"
"Αφού πήρες χθες και δεν έγινε τίποτα".
Λέει "Ίσως πρέπει να πάρω δύο".
"Ίσως".
Της δίνω δύο. Αράζουμε.
Και τη ρωτάω πάλι
"Πώς νιώθεις;" Και λέει
"Δεν νιώθω τίποτα".
"Σοβαρά;"
Λέει "Μήπως να πάρω άλλα δύο;"
"Χαλάρωσε, Πάμπλο. Περίμενε λίγο".
Λέει "Να μην πάρω;"
"Βασικά, ναι. Πάρε άλλα δύο".
Της τα δίνω.
Τα τρώει. Και λέει "Πάω για ύπνο". "Εντάξει", λέω.
Πήγε στο δωμάτιό της. Πήγα στον ξενώνα.
Λίγα λεπτά αργότερα,
λαμβάνω μια σειρά από γραπτά μηνύματα,
τα οποία έχω απομνημονεύσει.
Το πρώτο έλεγε "Τόμι, έχω αφρίσει".
Α-Φ-Ρ-Ι…
Σ-Ε-Ι.
Απαντάω "Μια χαρά".
Γιατί σκέφτομαι, ποιος λέει "Έχω αφρίσει;
Έχουμε αφρίσει στη διασκέδαση, λέμε". Τι φάση;
Ξαναγράφει "Έχω 125 παλμούς.
Ζαλίζομαι".
Γράφω "LOL". Νομίζω ότι το διασκεδάζει.
Μετά γράφει "Έλα, σε παρακαλώ. Δεν νιώθω καλά".
Πάω στο δωμάτιό της,
και είναι ανακαθισμένη.
Ανησυχητικό για ηλικιωμένη.
Συνήθως ξαπλώνουν ή γέρνουν.
Εκείνη είναι έτσι.
"Είσαι καλά;", ρωτάω. "Όχι", λέει.
Τη βγάζω στη βεράντα να πάρει λίγο καθαρό αέρα.
Φαίνεται αμέσως
ότι την έχουμε κάτσει.
Το πρώτο που κάνει είναι…
"Τα χείλη μου!
Έχουν κολλήσει".
"Θα σου φέρω νερό".
Λέει "Γιατί πεινάω;"
"Επειδή έπιασε", λέω.
Λέει "Ο σκύλος ήταν εδώ. Έφυγε;"
Και λέω "Θεέ μου".
Και βάζω κάτι γέλια.
Πολύ δυνατά.
Όχι…
Ένα γέλιο βαθύ, πρωτόγονο…
Βλέπω μαστουρωμένη την 77χρονη μητέρα μου.
Δεν γελάω απλώς, έχω παραλύσει.
Τη βλέπω να κοιτάζει ήχους.
Έκανε…
Πονούσα απ' το γέλιο. Ο οισοφάγος μου…
Κι εκεί που γελάω, την κοιτάζω. Κι εκείνη τη στιγμή,
το πρόσωπό της συστράφηκε.
Το πρόσωπό της κάνει…
Και με κοιτάζει.
Και λέει "Το γέλιο σου αύριο θα γίνει δάκρυ πάνω στο πτώμα μου".
Και κάνω…
"Τι;"
Λέει "Ο τέλειος φόνος.
Δεν θα σε υποπτευθούν".
Αναρρόφηση απ' το γέλιο.
Κυλούσαν δάκρυα
στο πρόσωπό μου.
Είναι τόσο μαστουρωμένη, που νομίζει ότι το γέλιο μου
επιβεβαιώνει τις σκέψεις της.
Αρχίζει να παρακαλάει για τη ζωή της.
Λέει "Τόμι, σε παρακαλώ!
Να χαρείς!
Μη με σκοτώσεις!
Είμαι η μητέρα σου!"
Εγώ λιποθυμάω στην καρέκλα.
Είμαι…
Ξυπνάω και δεν ξέρω πού είμαι.
Είναι πρωί.
Μπαίνουμε ταυτόχρονα στην κουζίνα.
Λέω "Γεια σου, μαμά".
Δεν απαντάει. Λέω "Γαμώτο!"
Πάει προς την καφετιέρα και λέει
"Ξέρω ότι πήγες να με σκοτώσεις χθες.
Πολύ έξυπνο.
Αλλά είμαι ακόμα εδώ, Τόμι".
Λέω "Δεν το έκανα". "Το έκανες", λέει.
Οπότε, φεύγω.
Γυρνάω πιο αργά.
Λέω "Σου οφείλω μια συγγνώμη.
Κακώς σε άφησα να φας τόσο".
Λέει "Σε συγχωρώ".
"Αλήθεια; Ευχαριστώ. Νιώθω πολύ καλύτερα".
Λέει "Θέλω να σου πω μόνο κάτι".
"Τι", ρωτάω.
Λέει "Θέλω κι άλλη καραμελίτσα απόψε".
Λέω "Τι πράγμα;"
Τρώει κάθε μέρα πια.
Παίρνει κοκαΐνη. Άφησε τρίχα κάτω.
Πηδιέται με τους γείτονες.
Κάνει ζωάρα.
Αν τη δείτε ποτέ, δώστε της ναρκωτικά.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε. Καλή σας νύχτα.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΤΟΜΑΣ ΝΑΝΤΟΥ ΣΕΓΚΟΥΡΑ
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη