Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W SIERPNIU 2021 ROKU TOM SEGURA WYRUSZYŁ W 21-MIESIĘCZNĄ
TRASĘ PO ŚWIECIE
303 WYSTĘPY, 171 MIAST, 21 KRAJÓW PONAD 700 000 OSÓB NA WIDOWNI
PROGRAM NAGRANO W PHOENIX W ARIZONIE
Dziękuję bardzo! Dziękuję wszystkim!
Dziękuję.
Proszę, siadajcie.
Dziękuję bardzo.
Dzięki za przybycie.
O tak.
Dotarliśmy.
Tak.
A więc…
Pozwólcie, że o coś zapytam.
Nadal będą obalali nasze konfederackie pomniki?
Tak!
Mierzę temperaturę na sali. Nie wiem, kto przyszedł.
„Dziwny początek”. Dobra.
Jestem w fenomenalnej trasie.
Poznałem ludzi, których inaczej nigdy bym nie poznał.
Ostatnio spotkałem supermodelkę, co jest niewiarygodne, bo…
Chyba nie chciała poznać mnie. Nie ma się co oszukiwać.
Zatrzymałem się w eleganckim hotelu w Toronto
i ktoś z obsługi podszedł do niej i powiedział, że jestem komikiem.
Odparła: „Okej”.
„To supermodelka”. „Tak, mam oczy”.
Zdziwiło mnie, że supermodelki wyglądają znacznie lepiej,
niż sobie to wyobrażamy.
Widzisz zdjęcie w gazecie czy na fonie
i myślisz sobie: „Ładna”.
Ale widząc ją na żywo, „Co tu się odpierdala?”.
Dociera do ciebie, że to wybryk natury.
Poważnie. Supermodelki są wybrykami natury.
Jak faceci o wzroście 2,15 metra.
Nie wiem,
czy spotkaliście kiedyś takiego. Ja tak. To niepokojące.
Myślisz sobie: „Jestem dzieckiem? Co tu się dzieje?”.
Ta kobieta
była niesamowicie piękna.
Pięć sekund po rozpoczęciu rozmowy
przestałem się odzywać i słuchać.
Patrzyłem na nią jak na zwierzę w zoo.
Z taką miną…
„Pokaż uszy”. Szukałem jakichś wad.
Ale była perfekcyjna.
Potem pomyślałem: „Czemu moja żona nie może utonąć?”.
Czaicie?
Wie o tym. Powiedziałem jej.
„Wiesz, że umiem pływać, prawda?”. „Wiem”.
„Nieważne, czy umiesz, ważne, w co uwierzą przysięgli”.
Tak że…
Dzięki tej pracy odwiedziłem wiele niesamowitych miejsc.
Coś szalonego. Widziałem wspaniałe miejsca.
Byłem w Rzymie, Hongkongu.
W Machu Picchu. Dzięki tej robocie.
Ale są też inne występy.
Na przykład w Topeka w Kansas.
Wystąpiłem, bo ludzie kupili bilety, ale szybko spierdoliłem.
Stało się tam coś fajnego.
Mój występ
wywołał protest
Kościoła Baptystycznego Westboro.
Może ich kojarzycie.
Czasem są w wiadomościach.
Może zastanawiacie się, czemu w wiadomościach mówią o kościele.
Czasami protestują pogrzeby żołnierzy
i inne fajne sprawy…
Na backstage'u podszedł do mnie kierownik trasy i mówi:
„Przyszedł Kościół Baptystyczny”. „Na mój występ? Naprawdę?”.
Odparł: „Nie.
Urządzili protest”.
Stali na zewnątrz z przyjebanymi transparentami.
Robili je ręcznie, bo są biedni.
Napisali na nich: „Tom jest grzesznikiem”.
Zgadza się.
Tak.
Prawda.
Ale mieli też bardzo nienawistne napisy,
na przykład: „Bóg nienawidzi gejów”.
Ale nie użyli słowa „gejów”.
Tylko innego.
Wasi ojcowie wykrzykują je, gdy ich drużyna przegrywa.
Dobra, wasi wujkowie. Ktoś je mówi.
Uraziło mnie to.
Nie tyle samo słowo,
co implikacja.
Że Bóg nienawidzi gejów. Myślę, że to nieprawda.
Myślę, że Bóg ma problem z ludźmi.
Jest ich za dużo
i to nie jest wina gejów.
Bo dymają się w tyłki. Wszystko muszę tłumaczyć?
Chryste.
Możesz spuszczać się komuś w tyłek, ile chcesz,
za każdym razem,
i coś stamtąd wyleci, ale na pewno nie dziecko.
Znaczy…
Zdjęcie i tak warto zrobić.
Nadać imię. Długo nie pożyje.
Nie jestem gejem, ale…
Nie widzę problemu w obczajaniu facetów. Poważnie.
Jak będę na plaży
i zobaczę jakiegoś zajebistego…
napakowanego gościa, zawołam: „Hej!
Nieźle.
Naprawdę nieźle.
Ile białka jesz? Co robisz?
Cardio i ciężary?”.
Przechodzi laska,
„Spierdalaj stąd. Co, do chuja?”.
Najbardziej gejowaty byłem…
w lutym.
Wtedy występowałem w Los Angeles
i Brad Pitt przyszedł.
Słuchajcie…
Nie wiem, w którym roku się urodził,
ani ile niemowlaków je tygodniowo, ale ten facet…
jest zachwycający.
Nie mogłem na niego spojrzeć w garderobie.
Rozumiecie?
„Siema, jak leci?”.
On mówi: „Spójrz na mnie”, a ja: „Nie”.
„No spójrz”. „Cicho bądź”.
„Dasz mi buziaka?”. „Jasne”.
„To daj”. A ja… pocałowałem go.
No co?
To nie było gejowate.
Wspólna kąpiel już tak, ale…
gadaliśmy o sporcie, więc się wyrównało.
Masz szczęście,
jeśli masz w życiu jednego prawdziwego przyjaciela.
Wiernego przyjaciela.
Ja mam czterech.
Brad Pitt…
Nazywam go Pitt Stop, jesteśmy blisko.
I trzech innych. Bliskie osoby.
Znamy swoje sekrety i takie tam.
Wiem, że jeden z moich kumpli ukrywa przed żoną,
że pali zioło. Ma na imię Casey.
Drugi ukrywa przed żoną, że je w Maku,
bo jest gruby i ma na imię Charlie.
Żonki już chyba wiedzą, ale…
To dziwne, gdy dowiadujesz się czegoś nowego o swoich znajomych.
Znam tych gości od 25, 30 lat.
A w zeszłym tygodniu dowiedziałem się,
po 25 latach znajomości,
że tylko ja liżę tyłek.
W całej grupie. Niesamowite, nie?
Serio…
Najwyraźniej kumpluję się z trzecioklasistami.
Jeden z nich niedawno się zakochał. Justin.
Zwykle na początku związku obie osoby są bardzo chętne.
Tęcze i motylki w brzuchu.
Codziennie Justin wzdycha:
„Jestem zakochany”.
Mówię: „Świetnie. Wylizałeś jej dupę?”.
„Nie”.
„Więc jej nie lubisz”.
Zaprzeczył, a ja powtórzyłem: „Nie lubisz jej.
Inaczej dałbyś jej najsłodszego buziaka”.
„Przecież tym sra”.
„Wtedy nie pakuj tam gęby.
Poczekaj chwilę.
Najpierw ją wykąp. Tak zrobiłem z Bradem…”.
„Jesteś ohydny”. „Wisi mi to”.
Wtedy powiedział: „Tak robią psy”. „Słucham?”.
„Psy liżą się po dupie”.
„Po pierwsze
gdybym sięgał językiem tyłka,
nie pojechałbym w trasę”.
Dopiero lekarz by mnie powstrzymał.
Posadziłby mnie na kozetce i:
„Nie będziesz miał odbytu, jak nie przestaniesz”.
„Ale to takie przyjemne”.
„Nie ufam ci.
Założę ci kołnierz na szyję…”.
„Zdejmę go łapami”.
Przepraszam, to było głupie.
Szkoda, że nie ma już mojego taty. Zmarł parę miesięcy temu.
Rozumiem, że takie jest życie. Każdego to spotyka.
Nigdy nie odwiedzałem nikogo chorego w szpitalu.
To nowe doświadczenie. Dziwne.
Podchodzisz do recepcji,
a pracownik pyta cię: „Pan do…”.
Potwierdzasz i słyszysz: „Niedługo umrze”.
„Też tak myślę. Dlatego przyszedłem”.
„Może pan wejść i się temu przyjrzeć”.
„Dzięki”.
Przyglądanie się, jak umiera ktoś,
kogo nie próbujesz zabić…
jest dziwne.
To coś innego, niż gdy kogoś dusisz…
„Umieram”.
„Wiem. Chcę cię zabić. Dlatego cię duszę”.
To pewnie fajne uczucie.
Zakładam, że to uczucie euforii, za którym nieustannie gonisz.
Spytajcie Gartha Brooksa. On wam powie.
No weź.
Gdzie są ciała, G?
Proszę.
Połączcie kropki.
Powiem wam coś. Odbyłem wspaniałą rozmowę z tatą.
Życzę wam tego samego w takiej sytuacji.
Rozmawialiśmy, aż nagle rzucił:
„Wiesz, czego ci nigdy nie powiedziałem?”. Odparłem, że nie wiem.
Liczyłem, że powie coś w stylu:
„W ogrodzie jest zakopany skarb.
Dla ciebie”.
„Czego mi nigdy nie powiedziałeś?”.
„Lubię panny z buszem”.
„Że co?”.
„Twoja mama się tam goli”.
„Że co, kurwa?
Czemu mi o tym mówisz?”.
Odparł: „A komu mam powiedzieć?”.
„Bogu? Zaraz się z nim zobaczysz”.
I tyle. Potem rzucił słowo na „Cz” i umarł.
To było ostatnie życzenie.
Dobra?
Tak. Make-A-Wish się wkurzyło.
„Nie robimy takich rzeczy”. Odparłem: „Może powinniście?”.
Gdyby alternatywą było spotkanie Toma Brady'ego,
„Jebać go, chcę powiedzieć to słowo”.
Gdy masz dzieci, strata rodzica jest naprawdę do kitu.
Bo chcesz, by twoi rodzice spędzali czas z twoimi dziećmi.
Mam dwóch synów.
Sześciolatka i trzylatka.
To chłopcy.
Prawdziwi „on/jego”, jeśli mnie kumacie.
Spokojnie, pytaliśmy ich.
Byli zdecydowani.
„To wasz wybór”.
Dobra…
Na szczęście mój kuzyn mieszka blisko mnie
i ma dwie córki w tym samym wieku.
Sześciolatkę i trzylatkę.
Więc doświadczam drugiej strony
z bliska i osobiście
cały czas.
Dziewczynki do nas wpadają. Mój Boże.
Czym sobie zasłużyłem na synów? Te dziewczynki…
przychodzą i mówią:
„Cześć, wujku Tommy”.
„Cześć wam”.
„Gdzie mamy usiąść?”.
„Może na krześle?”.
„Chcemy pokolorować”.
„Proszę bardzo”.
Siadają
i sobie, kurwa, kolorują.
Godzinę później wchodzę do pokoju,
a one dalej…
Jak fajnie.
„Gdzie moje chłopaki?
Są w ogóle w domu?
Czy na dachu?
A może… a, na ulicy. Fantastycznie”.
Wychodzę: „Co wy wyprawiacie?”.
„Połamaliśmy wszystkie kredki…
i wsadziliśmy je do skrzynki na listy”.
„Dziękuję wam za to”.
Mój sześciolatek pyta: „Co byś zrobił,
gdyby złodziej cię okradł?”.
„Kazałbym mu oddać moje rzeczy”.
„Ja załatwiłbym miecz.
I pociął go na kawałeczki.
I wsadził je do skrzynki na listy”.
„Coś się tak uwziął na tę skrzynkę, Dahmer?”.
„Wiedziałeś, że dziadek lubił panny z buszem?”, a ja: „Hej…
Dzwonił do ciebie? Skąd wiesz?”.
Synowie mówią do mnie Tom.
To irytujące.
Starszy pyta codziennie: „Jak leci, Tom?”.
„Nie jestem twoim pieprzonym ojczymem.
A szkoda, bo byłoby łatwiej, ale nie jestem.
Mów do mnie tato”. „Wolę Tom”.
„Czemu masz taką chrypę? Palisz fajki? Czemu tak mówisz?”.
Dzieciak brzmi, jakby całe dnie naprawiał Harleye.
Ma obsesję na punkcie starej gry, Pac-Mana.
I zadaje pytania na ten temat
rano, w południe i w nocy.
Obudził mnie o trzeciej nad ranem.
Coś wam wyjaśnię. Nie wie, jak kogoś obudzić.
Stanął przed moją twarzą…
Najbardziej przerażająca pobudka.
I woła: „Hej, Tom!”.
„Jasna cholera!
Czego?”.
„Co by się stało…
gdyby Pac-Man potrzebował domu?”.
„Co do… Co?”.
Myślał, że nie zrozumiałem pytania.
Więc powtórzył je wolniej.
„Co by się stało…
gdyby…”
„Zadzwoniłby do agenta. Mam zawał, okej?
Pac-Man kupiłby dom na kredyt”.
„Okej, idę spać”.
„Fajnie. Ja nie zasnę przez trzy dni. Dzięki”.
Jednocześnie
przy łóżku trzymam elektroniczną nianię
dla małego.
Chłopak staje na łóżku
i pyta: „Co to było?”.
Więc muszę do niego iść.
Stoi ze swoim trzyletnim bebzonem na wierzchu…
„Stację benzynową prowadzisz? Co tak sterczysz?”.
Pytam: „Co?”, powtarza: „Co to było?”.
„Co było?”.
„To”.
„Jakie to?”.
„Co to było?”. „O chuj ci chodzi?”.
„To była ciuchcia?”.
„Co?”.
„Czy to była ciuchcia?”.
Jakby pytał: „Jesteś na tyle głupi…
żeby włączyć nasze pociągi
bez konduktora
na posterunku?”. „Nie”.
Pyta: „No to co to było?”. „Nie wiem.
Może faktycznie to ciuchcia”. On na to: „No. Nie rób tak”.
Ja na to…
„Dobra, szefie Al-Ka'idy, wracaj do jaskini”.
Dzieciaka bawi jedynie prawdziwy gniew.
Nie wiem, czy spotkaliście takiego rodzynka…
Większość trzylatków śmieje się z udawanego gniewu.
Przy zabawie. Podchodzisz i robisz…
A dzieciak chichocze…
Ale ten kręci głową.
„Chcę zobaczyć, jak skacze ci ciśnienie”.
Najmocniej się śmiał,
gdy spuścił w kiblu moje kluczyki od samochodu.
To chyba moja wina.
Nie powiesiłem ich.
Położyłem na stoliku, który sam kupiłem, więc…
Odpoczywałem na kanapie po ciężkim dniu.
Patrzę, a ten smark
wchodzi do pokoju,
zauważa kluczyki
i się szczerzy…
Mówię: „Nie”.
Chwyta je i rzuca: „Goń mnie.
Po korytarzu”.
No dobra.
Dałem mu fory, bo ma trzy latka.
Gdy wstałem,
poleciał do łazienki.
„Nie”.
Gdy tam wpadłem…
Szlag mnie trafił.
Nie krzyczałem na niego, tylko na swoje życie.
Czaicie?
„Kurwa!
Nie!
Do kurwy nędzy!”.
Odwracam się, a on: „I o to mi chodzi.
Zabawny jesteś”.
Zajebałem mu z kopa.
Boże, te gówniaki.
Brałem prysznic
z sześciolatkiem.
Ma sześć lat, nie 16.
Przed kąpielą z dzieckiem
upewnijcie się, że jest wasze.
W przeciwnym razie…
Dziwnie pytać: „Jak masz na imię?”.
To mój syn.
Chciałem być fajnym tatą.
Dałem mu rączkę prysznicową.
Myślałem, że będzie fajnie.
Pytam: „Chcesz trzymać rączkę?”.
„Tak”.
Podałem mu, a on zaczął myć kabinę.
Po minucie pytam:
„Możesz mnie polać?”.
„Wyluzuj, Tom, dobra?”.
Potem na mnie spojrzał.
„Masz dużego penisa.
A ja małego”.
Mówię: „Bo mój stoi, kolego.
Twojego też możemy postawić, trzeba tylko…”.
„Nie”.
Nie zwaliłem konia synowi.
Ale zawsze chciałem to powiedzieć.
Tak naprawdę…
Naprawdę powiedział:
„Masz dużego penisa, a ja małego”.
Tak naprawdę odpowiedziałem
od razu,
w ułamku sekundy po tym,
jak to powiedział,
krzyknąłem: „Nie!”.
Jeśli się zastanawiacie, czemu krzyknąłem,
to w tym ułamku sekundy
pomyślałem: „Nie chcę,
żeby to powtarzał przy ludziach”.
Nie chcę stać z nim w sklepie,
a on pyta ludzi, czy mają dużego penisa.
„Wie pan, jak to jest”. „Nie wiem.
O chuj tu chodzi?”.
Najgorsze,
że go wystraszyłem.
Gdy krzyknąłem. Okropne uczucie. Widzisz strach na twarzy dziecka,
bo przesadziłeś z reakcją. Chciałem coś powiedzieć.
Coś odpowiedniego w takiej sytuacji.
Czyli coś w stylu:
„Nie zrobiłeś nic złego. Po prostu stwierdziłeś fakt.
Źle, że krzyknąłem. Przepraszam. Potrzebujesz terapii?
Kocham cię, mały”.
Ale wszystko stało się tak szybko, że mnie zatkało.
Więc z czym wyjechałem?
Powiedziałem: „Nie!
Po prostu…”.
Dzieciak jest skołowany.
Mówi: „Masz dużego penisa.
Ja mam małego”.
„Nikomu, kurwa, nie mów”.
Spytał, czy dziadek miał dużego penisa.
„Nie pamiętam, dawno go nie widziałem.
Spytajmy babci”.
Zapytaliśmy.
Nie miał.
Dla jasności
ja też nie mam.
Chcę to wyraźnie powiedzieć.
Nie mam dużego penisa.
Ale…
przy sześciolatku…
mam prawdziwego młota.
Jestem z niego dumny.
Prawie rozjebałeś scenę.
Szczerze mówiąc, jestem…
Jestem szczęśliwy,
że wróciłem do stand-upu i znowu stoję.
Nie tak dawno temu
dostałem kontuzji, uprawiając sport. Nie wiem, czy wiecie.
Cóż…
Jeśli nie wiecie, postaram się powiedzieć to z kamienną twarzą.
Ja, Tom,
gość, którego tu widzicie,
nabawiłem się kontuzji,
biorąc udział
w konkursie wsadów.
Na nieco obniżonej obręczy.
Niewiarygodne. Jeśli nie wiecie,
zerwałem więzadło rzepki… tutaj.
Nic wielkiego.
Klay Thompson też je zerwał.
Przytrafiło się to nam.
Jako że nie jestem Klayem, złamałem też tę rękę i…
Wszystko jest na filmiku, który mnie nie bawi,
ale wielu ludziom się podoba.
Muszę mówić: „Nie było mi wtedy do śmiechu”,
a ludzie: „Poważnie?”.
Ale chciałbym się podzielić jedną rozmową.
Zaraz po kontuzji trafiłem na SOR.
Było ze mną ciężko. Połamana ręka, niesprawna noga.
Szykowali mnie do operacji.
Wtedy do sali
wszedł chirurg,
spojrzał na zdjęcia z rentgenu
i spytał: „Potrącenie?”.
A ja musiałem odpowiedzieć: „Konkurs wsadów”.
„Słucham? Co powiedziałeś?”.
„Jebany konkurs wsadów”.
„Auto cię potrąciło, gdy robiłeś wsad?”.
„Weź się, kurwa, za robotę”.
Niektórzy nie wiedzą, że leżałem w szpitalu trzy tygodnie.
To długo.
I chyba nie dałbym rady,
gdyby nie mój drogi przyjaciel,
Dilaudid.
Tak. Nie zdawałem sobie sprawy,
że tyle lat zabawiam się
z ziołem…
gdy pod ręką są leki przeciwbólowe.
Ten szajs
jest zajebisty.
Gdy ktoś zaproponuje wam tabsę oxy, poproście o dwie.
Bo… są wspaniałe i nic złego wam się nie stanie.
Nie, życie wam się rozpadnie, ale będziecie wtedy na haju.
Jedynym minusem jest to,
że już nigdy się nie wysracie.
Strzeliłem klocka dopiero osiem dni po pierwszej tabletce.
Wystraszyłem się.
Wezwałem lekarza
i mówię: „Mam niesprawną rękę i nogę.
Jak mam usiąść? Jak mam się podetrzeć?”.
On na to: „Nie martw się.
Pielęgniarka ci pomoże”. „No dobra”.
A do sali wszedł pieprzony pielęgniarz.
Też pracują w tym zawodzie.
Facet stanął w progu
i rzucił mi mokre chusteczki.
Pytam się, co to.
„Lekarz mówił, że musisz się podetrzeć”.
A ja:
„Ty to zrobisz”.
Dorosły, zawodowy pielęgniarz
stęknął: „Kurwa”.
Rzucił robotę. Na moich oczach. Porąbane, co?
Pięć dni później
drugi raz coś się ruszyło
i przysłali starszą pielęgniarkę, co mi nie przeszkadza.
Ale cały czas gadała.
To okropne. Jestem wyeksponowany,
a ta stoi za mną, „Jak posprzątamy tego stolca?”.
„Nie wiem. Zamknij się”.
Mówi: „O jejku.
Ale masz tam dużo włosów”.
„Na cześć ojca”.
Hołd…
No co?
Znaczy…
Wyobrażam sobie, że patrzy na mnie z nieba.
„Spójrz, jaki zarośnięty”.
Bóg stoi obok, „Fajnie”.
Wyobrażam sobie tatę nagiego.
Ja…
Dla mnie wszyscy w niebie są nadzy…
W niebie nie zastanawiasz się, w co się ubrać.
Ludzie chodzą nadzy. Bóg też.
Po jakimś czasie
tata pewnie zauważył, jak wielki sprzęt ma Bóg.
Kumacie?
W końcu to Bóg. Pewnie ma ogromnego. Idealnego. I niebieskiego.
Wyobrażam sobie…
że ma złotą otoczkę.
Po jakimś czasie tata pewnie spyta:
„Mogę go dotknąć?”.
A Bóg: „No jasne.
Jesteś moim dzieckiem”.
„Dzięki. Było super”.
Wtedy Bóg pyta: „Chcesz zobaczyć, jak śnieży?”.
Stąd się bierze śnieg. Nie wiecie?
Pada śnieg.
Obrzydziłem wam śnieg?
Przeszedłem sześć miesięcy
intensywnej rehabilitacji,
fizycznej i zajęciowej.
Pozdrawiam wszystkich terapeutów,
którzy pomagają ludziom.
Fantastycznie.
Pracowali ze mną,
żebym mógł ruszać się normalnie i naturalnie.
To zawsze mnie zadziwia. Dokładnie siedem miesięcy,
co do dnia,
po mojej kontuzji
byłem w domu.
Spałem.
Była druga nad ranem.
Usłyszałem krzyk żony,
prawdziwy krzyk, no wiecie…
Chwyciłem poduszkę,
obróciłem się
i zatkałem nią ucho.
„Próbuję spać”.
Zaczęła mnie wołać po imieniu.
„Tom?
Tom?”.
Myślę se: „Cholera jasna.
Brzmi poważnie”.
Więc wstałem, przygotowałem sobie jedzenie.
Wlałem coś do picia.
I stwierdziłem: „Dobra.
Czas jej poszukać”.
Była druga nad ranem.
Nic nie widziałem, więc szedłem za jej wrzaskami o pomoc.
W końcu znalazłem ją na dole schodów.
Pytam: „Co ty robisz?”, a ona: „Chyba skręciłam kostkę”.
Zapaliłem światło
i zobaczyłem,
że kość,
która powinna wyglądać tak…
wygląda tak.
Mówię: „To… nie jest skręcenie.
Jestem pewien”.
Pyta: „Co mam zrobić?”.
„Nic.
Wezwę karetkę”.
Muszę przyznać,
ucieszyłem się,
że mogę zadzwonić.
Cieszyliście się tak kiedyś? „W końcu coś poważnego.
Właśnie po to gramy”.
Dzwonię.
Odebrał operator.
Byłem tak nakręcony,
że rzuciłem: „Szykujcie się, kurwa”.
On na to: „Okej.
Potrzebuje pan policji, straży czy karetki?”.
„Karetki!
Przyślijcie wszystkie!”. Pyta, co się stało.
Mówię…
Wtedy zrozumiałem,
że chociaż mam zamiar powiedzieć prawdę,
to zabrzmi podejrzanie.
Ale muszę mu powiedzieć, więc:
„Moja żona spadła ze schodów”.
Operator na to…
„Jak do tego doszło?”. „Chuj wie”.
„Sama spadła?”. „Mam zadzwonić po prawnika?”.
Przyjechało czterech ratowników.
Otwieram drzwi.
Pytają, co się stało. Mówię: „No wiecie.
Żona spadła ze schodów”.
„Jak spadła?”.
„Nie wiem”.
„Sama spadła?”.
„Pogadajcie z moim prawnikiem, mam go na linii”.
Zaczęli ją opatrywać.
Wsadzili jej nogę w szynę, podpięli kroplówkę.
Nachyliłem się do niej,
by powiedzieć coś na osobności,
jak to czasem bywa.
Mówię: „Coś ci powiem.
Nie podoba mi się, jak do mnie mówią.
Mam wrażenie, że sugerują, że miałem z tym coś wspólnego.
I nie podoba mi się to”.
I odszedłem.
Parę chwil później
postanowiła wygłosić oświadczenie.
Spontaniczne.
Mówi: „Panowie”.
Wszyscy się obrócili.
„On nigdy by mnie nie skrzywdził”.
Ja na to…
„Co ty wyprawiasz?”.
„Jesteśmy razem bardzo długo.
Mylicie się.
On nic nie zrobił”.
Mówię: „Zamknij się.
Bo cię zabiję”.
W szpitalu lekarz pyta, co się stało.
Mówię: „Przywaliłem jej i spadła ze schodów”.
A on: „Rozumiem.
Gaduła z niej”. „Dokładnie.
Co dopiero w domu”.
Już z nią lepiej. Dostała nauczkę. Zrozumiała lekcję.
„Kanapka ma być o szóstej”.
Tak więc…
Słuchała tej historii z widowni,
„Wyobrażasz sobie, jakbyś mnie uderzył?”
A ja…
„No”.
Nie współczujcie jej.
Poważnie. Wyświadczyłem jej przysługę.
Poprosiła mnie o coś i to zrobiłem.
Poprosiła, bym zrobił wazektomię.
Pocięli mnie.
Widzicie?
Zawsze kobiety biją brawo, a jeden typek buczy.
Jakby chciał dostać ode mnie pełen spust.
Słuchajcie, panowie, jeśli się nad tym zastanawiacie,
zróbcie to. To prosty zabieg.
Będziecie się denerwować rano.
To wasze jajka.
Kładą cię na stole, zimno jak cholera, -200 stopni.
Dramatycznym gestem podwijają fartuch, „A co się tu dzieje?”.
Kutas na ciebie patrzy, „Jak mogłeś?”.
Piętnaście minut i po krzyku. Niezwykłe.
Tydzień później idziesz na wizytę kontrolną.
Bada cię urolog.
Każe ci opuścić spodnie.
„Smakuje tak samo”.
I mówi: „Zadam ci pracę domową”. To jego słowa.
„Zadam ci pracę domową”. Pytam: „Jaką?”.
„Idź do domu, spuść się 20 razy,
a 21 próbkę przynieś w tym pojemniku, a my ją zbadamy i damy znać,
czy wszystko gra”. Prościzna.
Codziennie odrabiam pracę domową.
Chce wyjść,
ale zatrzymuje się w drzwiach.
„Prawie bym zapomniał.
Nie spiesz się”.
„Nie zamierzałem”.
Wtedy on mówi:
„Czasem zapominam o tym powiedzieć”.
Co oznacza,
że niektórzy wrócili bardzo szybko.
Z próbką. Więc od razu spytałem:
„Jaki jest rekord 20 ejakulacji?”.
A lekarz: „48 godzin”.
Ja na to…
„Niech sukinsyn zatrzyma rekord. Ja nawet nie próbuję.
To prawdziwy mistrz”.
Dałem sobie tydzień odpoczynku.
Jeszcze byłem posiniaczony i obolały.
Ale po tygodniu nadszedł czas.
Zacząłem powoli…
„Wstawaj”.
Czułem się inaczej.
Dziwnie.
Coś się zmieniło.
Czułem, że system się uruchamia.
Coś mi to przypominało.
Kojarzycie, jak włączacie ogrzewanie pierwszy raz zimą?
I trochę śmierdzi.
Czułem, jak się zbiera.
I nie mogłem wyrzucić jednej, natarczywej myśli
z mojej głowy.
„Wyleci sama krew?”.
Nie chciałem tego.
Ale o tym myślałem.
Więc waliłem konia przerażony.
„Poleje się krew!”.
Ale przebrnąłem. I działałem dalej…
Gdy w końcu doszedłem,
nie wyleciała krew.
Z ulgi roześmiałem się.
Więc przy pierwszym waleniu konia
wyglądałem tak…
Tak.
Cóż…
Instagram usunął filmik, ale jest na OF,
jeśli was to ciekawi.
Sześć dolców za miesiąc.
Jedyne, co pomagało na ten specyficzny ból
po wazektomii, to żarcie z ziołem.
Codziennie je jadłem, żeby uśmierzyć ten dziwny ból.
Zawsze czuję, że muszę od razu dodawać, gdy mówię ludziom,
że lubię żarcie z ziołem,
że jem słabe żarcie, bo mam słabą głowę.
Niektórzy wcinają…
Niektórzy codziennie chcą odwiedzać trzeci wymiar.
Nie ja, jasne?
Ja wolę pięć i dziesięć miligramów,
a ludzie… Jasne.
Ludzie się ze mnie śmieją i nazywają „Tom 10 mg”.
Brednie.
Krzyczą do mnie na ulicy: „Wcinasz zioło swoich dzieci?”.
Mówię: „Tak, bo chcę być w stanie mówić.
To takie dziwne?
Nie znasz nikogo, kto wypija tylko parę piw?”
Czy zawsze:
„Lubię walnąć 36 browarów”.
„Okej. Super, Bert.
Miłego wieczora”.
„Jestem mechanikiem”. Czy coś.
Tak.
Bert.
Cóż…
„Zapomnieliśmy tę historię. Opowiedz jeszcze raz”.
To mój psiapsi.
Skoro mowa o przyjaciołach, chcę coś wyjaśnić.
Jeśli pijesz, palisz,
wstrzykujesz coś sobie w oczy,
nie musisz martwić się nieznajomymi.
Nie wciskaj innym, że nieznajomy jest winny tego,
że się naćpałeś.
Ludzie martwią się: „A jeśli ktoś mi coś dosypie?
A jeśli ktoś da mi lewego jointa?”.
Wiecie co? To nie będzie nieznajomy, tylko wasz kumpel.
Wasi znajomi nawalą was najmocniej.
Znam to z doświadczenia.
Mam wielu fajnych przyjaciół.
Ostatnio dowiedziałem się, że jeden z nich
był w tym samym mieście co ja tego samego dnia.
To rzadkie w naszej branży. Byłem w Miami.
Dowiedziałem się. Odwołałem plany na kolację.
Pojechałem na miasto.
Wchodzę do klubu
i widzę swojego kumpla.
Niektórzy go znają. To komik i podkaster.
Nazywa się Joey Diaz.
I…
Jeśli nie wiecie kto to,
pozwólcie, że wam go opiszę.
Joey jest niezwykle zabawny.
Jest komikiem.
Ma 60 lat.
Wyemigrował z Kuby.
Waży 130 kilo.
Wygląda, jakby ktoś chciał stworzyć człowieka,
ale zostawił go pod lampą na 15 minut.
Na marginesie dodam też,
że był uzależniony od kokainy i heroiny przez 20 lat.
Uważam, że to ważne w tej historii.
Joey jest bardzo czuły.
Wchodzę do klubu, a on mnie ściska.
Pierwsze, co do mnie mówi, to: „Mam coś dla ciebie”.
„Masz coś dla mnie? Co takiego?”.
„Wiem, że lubisz swoje dziesiątki. Jesteś Tom 10 mili.
Załatwiłem ci je”.
Ja na to: „Nieprawda”.
Sprzeczamy się chwilę.
Pyta: „Czemu mi nie wierzysz?”. „Bo jesteś kłamcą.
Łżesz jak pies”.
Mówi: „Nie jestem”. „Jesteś”.
Ma słoik,
z którego wytrząsa
pięć kapsułek żelowych
na dłoń.
I mówi: „To dziesiątki”. Odpowiadam: „Pieprzysz”.
A wtedy on…
Zjada wszystkie pięć.
Jak Skittlesy.
Myślę sobie: „Może faktycznie to dziesiątki”.
Proszę o jedną.
Kładę ją na języku, popijam wodą.
Przełykając ją,
patrzę na niego, a on…
Pytam, ile wziąłem. Odpowiada, że dziesięć.
I wychodzi z sali.
Oglądam jego występ.
Mija 30 minut, wchodzi mi faza.
Po występie
mam kompletnie…
rozwaloną głowę.
Wibruję jak kamerton.
Tak się czuję…
Nie mogę otworzyć oczu.
Musiałem położyć komuś rękę na ramieniu,
żeby poprowadził mnie przez salę.
Tak…
Mówię: „Joey, musimy stąd spierdalać”.
I tak robimy. Wiecie dokąd? Na lotnisko.
Dostańmy ataku paniki w latającej puszce.
Idę przez międzynarodowe lotnisko w Miami,
a ludzie są przerażeni.
Wiecie czemu? Zapomniałem, jak się chodzi.
Nie ogarniam skanera.
Wchodzę tak…
„Też słyszycie mój puls?”.
Pocę się, ale jest mi zimno.
Proszę wszystkich o koc, „Masz koc?
Potrzebuję koca”.
„Jesteś w kiblu, stary. Wypierdalaj”.
Odpływam w stanie medytacyjnym.
W trakcie lotu. Budzę się przerażony.
Obudziliście się tak kiedyś? Wstajecie i…
„Czemu jestem zły?”.
I zrobiłem coś dziwnego.
Stewardessa
idzie przejściem.
Gdy mnie mija, łapię ją za rękę.
Mocno.
Jakbym chciał położyć ją na kutasie.
Wystraszyła się i krzyknęła…
A ja jestem tak naćpany,
że pytam jej: „Chwila, jak to? Wiesz?
Czemu żyjemy?”.
Ta się dziwi: „Co?”.
Na szczęście mam obok siebie porządnego kumpla, Shauna.
Wtrąca: „Wziął leki uspokajające”.
Stewardessa rzuca: „Okej” i idzie dalej.
Shaun się niepokoi, więc budzi Joeya.
Szarpie go: „Joey!”. Ten pyta: „Co?”.
„Ile dałeś Tomowi?”.
„Dałem mu 200 miligramów.
W oleju z haszyszu”.
Pytam: „Czemu mi to zrobiłeś?”.
Odpowiada: „Teraz spotkasz się z diabłem, suko”.
„Właśnie na niego, kurwa, patrzę”.
Cofnijmy się. On wziął pięć kapsułek.
Tysiąc miligramów. Pyta: „Co jutro porabiasz?”.
„Jadę do szpitala, a ty?”.
Psychol.
Jeśli nikt nigdy nie podał wam megadawki,
to coś okropnego.
To koszmarna, pełna paniki i terroru jazda.
Więc kilka tygodni temu
zrobiłem to mojej mamie.
Tak.
Wpadłem w odwiedziny. Mieszka sama. Wie, że jem je przed snem.
Długo mówiłem, że pomagają mi zasnąć.
Nazywa je „żelkami”.
Podchodzi do mnie i pyta: „Będziesz dziś jadł żelkę?”.
Potwierdzam.
Pyta, czy może jedną.
Mówię: „Jasne”.
Dałem jej jedną,
bo sam zjadam jedną.
I mam fazę, więc myślę sobie:
„To ją wywali z butów”.
Siedzę z nią parę godzin. I pytam: „Jak się czujesz?”.
Mówi, że nic nie czuje.
„Serio?”. „Tak”.
„No dobra, sam nie wiem. Idź spać, dzikusko.
Co mam ci powiedzieć?”.
Następnego wieczora pyta ponownie:
„Dasz mi jedną żelkę?”.
„Przecież nic nie czułaś po jednej”.
„Może wezmę dwie?”.
„Może”.
Daję jej dwie, siedzimy sobie.
I znowu jej pytam,
jak się czuje. I znowu odpowiada,
że nic nie czuje.
„Poważnie?”.
„Może powinnam wziąć jeszcze dwie?”.
„Hej, Pablo, może poczekasz minutkę?”.
„Myślisz, że to zły pomysł?”.
„Wręcz przeciwnie, trzymaj dwie kolejne”.
Daję jej.
Ona je zjada i stwierdza, że idzie spać.
Idzie do swojej sypialni, ja do siebie.
Kilka minut później
dostaję serię wiadomości,
którą dobrze zapamiętałem.
Pierwsza: „Tommy, syczę”.
S-Y…
C-Z-Ę.
Odpisuję: „Super”.
Kto, do chuja, mówi: „Syczę”?
„Syczymy sobie dziś, mała”. Nie wiem, co to znaczy.
Odpisuje: „Mam puls 125.
Kręci mi się w głowie”.
Odpisuję: „LOL”, bo myślę, że ma fazę.
A ona pisze: „Przyjdź tu. Nie czuję się dobrze”.
Idę do sypialni,
a moja mama siedzi wyprostowana.
To alarmujące. Starsza kobieta?
Przeważnie leży albo się garbi.
A ona siedziała tak…
Pytam, czy wszystko dobrze. Odpowiada, że nie.
Wychodzę z nią na taras, na świeże powietrze.
Od razu staje się jasne,
że czeka nas niezła jazda.
Pierwsze, co robi…
„Moje usta!
Są sklejone”.
„Przyniosę ci szklankę wody”.
Pyta: „Czemu jestem głodna?”.
„To znaczy, że działa”.
Mówi: „Tu był pies. Już go nie ma?”.
„O mój Boże”.
Zaczynam się śmiać…
na cały głos.
Nie…
To głęboki, prymitywny…
Patrzę, jak moja 77-letnia matka ma fazę.
Nie śmieję się, mój system nerwowy się wyłącza.
Obserwuję, jak ogląda dźwięki.
Coś takiego…
To boli. Mój przełyk…
Śmiejąc się, patrzę na nią. W pewnym momencie
zaczyna się krzywić.
Wygląda tak…
Patrzy na mnie.
I mówi: „Jutro twój śmiech zmieni się w łzy na moim ciele”.
A ja…
„Że co?”.
„To zbrodnia idealna.
Nikt cię nie będzie podejrzewał”.
Nie mogę oddychać.
Łzy lecą mi
po całej twarzy.
Jest tak naćpana, że myśli, że mój śmiech
jest potwierdzeniem jej obaw.
Zaczyna błagać o życie.
Mówi: „Tommy, proszę!
Proszę!
Nie zabijaj mnie!
Jestem twoją mamą!”.
Tracę przytomność na krześle.
Tak…
Budzę się. Nie wiem, gdzie jestem.
Jest ranek.
Równocześnie wchodzimy do kuchni.
Witam się z nią.
Nie odzywa się. Myślę sobie: „Cholera”.
Podchodzi do ekspresu do kawy i rzuca…
„Wiem, że chciałeś mnie w nocy zabić.
Sprytne.
Ale ciągle żyję, Tommy”.
„Nie próbowałem cię zabić”. „Próbowałeś”.
Wyszedłem z domu.
Wracam później.
Mówię: „Muszę cię przeprosić.
Za dużo wzięłaś. Przepraszam”.
„W porządku. Wybaczam ci”.
„Naprawdę? Dziękuję. Od razu mi lepiej”.
„Ale muszę ci coś powiedzieć”.
„Co takiego?”.
„Dziś też chcę żelkę”.
„Że co?”.
Teraz bierze je codziennie.
Wciąga kokę. Zarosła.
Dyma sąsiadów.
Żyje pełnią życia.
Jeśli ją spotkacie,
dajcie jej dragi.
Dziękuję za przybycie. Miłego wieczoru.
PAMIĘCI THOMASA NADEAU SEGURY ZWANEGO TOP DOGIEM
Napisy: Wiktor Kowal