Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ในเดือนสิงหาคม 2021 ทอม เซกูรา เริ่มทัวร์นาน 21 เดือน)
(ผมจะไปทุกที่ เวิลด์ทัวร์)
(303 โชว์ 171 เมือง 21 ประเทศ ผู้ชมมากกว่าเจ็ดแสนคน)
(โชว์นี้จัดขึ้นที่ฟีนิกซ์ แอริโซนา)
(ทอม เซกูรา ตอกด้วยค้อน)
ขอบคุณมาก ขอบคุณทุกคน
ขอบคุณ
นั่งเลยครับ
ขอบคุณมาก
ขอบคุณที่มากัน
เออว่ะ เพื่อน
เรามาอยู่นี่กัน
ใช่
เออ
ขอผมถามอะไรหน่อย
พวกเขาจะถอดอนุสรณ์สมาพันธรัฐ ของเราไปเรื่อยๆ หรือยังไง
ใช่
ผมแค่ลองหยั่งเชิงคนดูน่ะ ไม่รู้ว่าใครมาดูกันบ้าง
"เลือกเปิดเวทีอย่างแปลก" เนอะ
ใช่ ผมออกทัวร์สุดยอดนี้มาสักพักแล้ว
แล้วก็ได้เจอหลายคนที่ไม่นึกมาก่อน ว่าจะได้พบในชีวิต
ไม่นานมานี้ ผมเจอซูเปอร์โมเดลคนนึง เธอเหลือเชื่อเลย…
ผมว่าเธอไม่ได้อยากเจอผมหรอก ผมควรพูดให้ชัดเจน
ตอนนั้นผมพักอยู่ในโรงแรมหรู ที่โทรอนโต
แล้วบางคนที่ทำงานที่นั่น ก็ไปบอกเธอ "นี่ เขาเป็นตลกนะ"
เธอเลยตอบ "โอเค"
พวกเขาบอกว่า "เธอเป็นซูเปอร์โมเดล" ผมตอบ "ไม่บอกก็รู้"
ที่ผมอึ้งก็คือคนพวกนี้หน้าตาดี
กว่าที่เรานึกภาพเอาไว้มาก
อย่างเวลาที่เห็นในนิตยสาร หรือในโทรศัพท์
แล้วคิดว่า "เธอสวยแฮะ"
แต่ตัวจริง เราจะประมาณว่า "มันอะไรกันวะเนี่ย" แบบ…
แล้วค่อยตระหนักได้ว่า นั่นมันพันธุกรรมประหลาดแล้ว
ถูกต้อง ถ้าคุณเป็นซูเปอร์โมเดล คุณเป็นคนประหลาด
คุณไม่ต่างอะไรกับคนสูงสองเมตรสิบ
ไม่รู้สิ
ถ้าคุณไม่เคยเจอคนสูงสองร้อยสิบ ผมเคยนะ รู้สึกแย่ ตกลงนะ
คุณจะรู้สึกว่า "ฉันเป็นเด็ก หรือเปล่าเนี่ย เกิดอะไรขึ้น"
ผู้หญิงคนนี้
หน้าตาดีจนไม่น่าเชื่อ
จนเราคุยกันได้ห้าวินาที
ผมก็เลิกพูดเลิกฟังแล้ว โอเคไหม
ผมจ้องเธอเหมือนเธออยู่ในสวนสัตว์
ผมแบบว่า…
บอกเธอว่า "ขอดูหูคุณหน่อย" พยายามหาจุดบกพร่องน่ะ
เธอสมบูรณ์แบบไปหมด
แล้วความคิดต่อไปของผมก็คือ "ทำไมเมียเราไม่จมน้ำตายไปซะ"
นั่นแหละ
เธอรู้ ผมบอกเธอ เธอรู้ดี
เธอว่า "รู้ใช่ไหมฉันว่ายน้ำเป็น" แบบ "ฉันรู้"
"คุณว่ายเป็นไหมไม่สำคัญ จะสำคัญเมื่อคณะลูกขุนเชื่อแบบนั้น"
นั่นแหละ…
งานนี้ทำให้ผมได้เดินทาง ไปสถานที่เหลือเชื่อหลายแห่ง
มันสุดๆ ไปเลย ผมเห็นสถานที่น่าทึ่งมาเยอะ
เคยไปโรม ฮ่องกง
มาชูปิกชู ทั้งหมดเพราะงานนี้
แล้วจากนั้น ก็มีวันอื่นๆ
ที่ผมต้องไปแสดงโชว์ที่โทพีกา แคนซัส
เราไปที่นั่นเพราะพวกเขาซื้อตั๋ว แต่แสดงจบก็รีบสะบัดตูดออกมา
มีเรื่องเจ๋งๆ เกิดขึ้นที่นั่น
ซึ่งก็คือโชว์ของผม
ถูกประท้วงโดย
กลุ่มคริสตจักรแบ๊บติสต์เวสต์โบโร
ไม่รู้ว่าพวกคุณรู้จักไหม
บางครั้งพวกเขาก็ได้ออกข่าว
ถ้าคุณงง "จริงเหรอ คริสตจักรได้ออกข่าวเหรอ ทำไมล่ะ"
บางทีคนพวกนี้ก็ประท้วงงานศพ ของทหารที่เสียชีวิตด้วย
ทำเรื่องเท่ๆ แบบนั้นแหละ แล้วก็
ผมอยู่หลังเวที แล้วผู้จัดการทัวร์ ก็เข้ามา เขาบอกว่า
"คริสตจักรแบ๊บติสต์เวสต์โบโรมา" ผมถามว่า "มาดูเหรอ จริงน่ะ"
แล้วเขาก็ตอบว่า "ไม่ใช่"
"พวกเขาประท้วงกัน"
แล้วก็ถือป้ายงี่เง่ากันอยู่ด้านหน้า
ป้ายทำเองด้วยนะ เพราะจนกัน
พวกเขาทำป้ายเขียนว่า "ทอมเป็นคนบาป"
แล้วผมก็บอกว่า "ใช่"
เออ
เรื่องจริง
แล้วพวกเขาก็มีป้ายถ่มถุยของจริงด้วย
แบบที่บอกว่า "พระเจ้าเกลียดพวกเกย์"
แต่ไม่ได้เขียนว่า "เกย์" นะ
พวกเขาใช้อีกคำ
คำประเภทที่พ่อคุณจะพูด เวลาทีมคาร์ดินัลส์แพ้ อย่าง…
เอาน่า ลุงคุณ มีคนพูดแบบนี้
ผมไม่พอใจ
คำน่ะไม่เท่าไร
ที่จะสื่อต่างหาก
ที่ว่าพระเจ้าเกลียดเกย์ ผมว่าไม่จริงเลย
ผมว่าพระเจ้าทรงมีปัญหาเรื่องมนุษย์
มนุษย์มีเยอะเกินไป
และนั่นไม่ใช่ความผิดของชาวเกย์
เพราะเกย์มีเซ็กซ์ทางประตูหลัง ผมต้องสะกดให้ไหม
ให้ตายเถอะ
คุณจะปลดปล่อยเท่าไรก็ได้ ในรูก้นของคนอื่น
ซ้ำแล้วซ้ำเล่าซ้ำอีก
แล้วบางอย่างจะออกมา แต่ไม่ใช่เด็กทารกนะ
ผมหมายถึง…
ผมขอเถียงว่า ยังคุ้มค่ากับการถ่ายรูปไว้
บางทีก็ตั้งชื่อให้ มันไม่อยู่นานหรอก
ผมไม่ใช่เกย์ แต่…
ผมไม่ค่อยภูมิใจที่ตัวเอง ชอบผู้ชายหรอก จริงจังนะ
อย่างถ้าผมอยู่ชายหาด
แล้วที่นั่นมีหนุ่มแบบ…
แค่หนุ่มกล้ามสวย ผมจะทัก "ไง"
"ดูดีนะ"
"ดูดีมาก"
"กินโปรตีนอะไร คุณทำอะไรถึงได้ขนาดนั้น"
"คาร์ดิโอหรือยกเวท"
จากนั้นสาวฮอตจะเดินมา
ผมจะบอก "ไสหัวไปจากที่นี่ ทำอะไรน่ะ"
ผมว่าช่วงที่ผมเกย์จ๋าที่สุด…
คือเดือนกุมภาพันธ์
นั่นคือตอนที่ผมไปโชว์ที่ลอสแอนเจลิส
แล้วแบรด พิตต์ก็มาดู
ฟังนะ…
ผมไม่รู้ว่าเขาเกิดปีไหน
อาทิตย์หนึ่งกินเด็กทารกไปเท่าไร แต่เขา…
หล่อจนตะลึงเลย โอเคนะ
เขาเข้ามาในห้องแต่งตัวผม ผมไม่กล้าสบตาเลย
พวกคุณเข้าใจไหม
ผมทักเขา "ไง เป็นไงบ้าง คุณสบายดีไหม"
เขาตอบ "มองผมสิ" ผมบอก "ไม่"
เขาเร่ง "เร็วเข้า" ผมบอก "เงียบน่า"
เขาบอก "อยากจูบผมหน่อยไหม" ผมตอบ "อยาก"
เขาบอก "ทำสิ" ผมเลย ผมจูบเขาทั้งอย่างนั้น
อะไรกัน
ไม่เกย์นะ
เราอาบน้ำด้วยกัน อันนั้นเกย์ แต่ว่า…
เราคุยกันเรื่องกีฬา ดังนั้นพอหยวนๆ ได้อยู่
ผมว่าคุณโชคดี
ถ้าในชีวิต คุณมีเพื่อนแท้สักคน
อย่างเพื่อนแท้น่ะ
ผมว่าผมมีอยู่สี่คน
แบรด พิตต์…
ผมเรียกเขาพิตต์ สตอปเพราะเราสนิทกัน
แล้วก็อีกสามคน คนที่รู้จักอย่างสนิทสนมน่ะ
อย่างรู้ความลับกันและกัน และเรื่องอื่นๆ
อย่างเพื่อนผมคนหนึ่ง ผมรู้ว่าเขาปิดบังเรื่องสูบปุ๊น
จากภรรยา เขาชื่อเคซีย์
เพื่อนคนนึง ปิดบังไม่ให้ เมียรู้ว่ากินแมคโดนัลด์
เพราะเขาอ้วน เขาชื่อชาร์ลี
ผมว่าตอนนี้เมียพวกเขาน่าจะรู้แล้ว…
เหลือเชื่อจริงๆ ตอนได้ รู้เรื่องใหม่ๆ จากคนที่รู้จักมานาน
ผมรู้จักคนพวกนี้ มา 25 หรือ 30 ปีแล้ว
และอาทิตย์ก่อนผมก็ได้รู้ว่า
ตลอด 25 ปีของมิตรภาพ
ผมเป็นคนเดียวที่ใช้ปากทำกับก้น
จากทั้งกลุ่ม คุณว่าเรื่องนั้นไม่เหลือเชื่อเหรอ
อย่าง…
ดูเหมือนผมจะมีเพื่อนเป็น เด็กป.สามเป็นโขยง ไม่รู้สิ
หนึ่งในนั้นเพิ่งจะมีความรักด้วย จัสติน เพิ่งจะมีความรัก
โดยทั่วไปคนที่เพิ่งจะมีความรัก จะเอาด้วยหมด
ทุกอย่างสวยงามไปหมด
แบบทุกวัน จัสตินจะบอกว่า…
"ผมกำลังมีความรัก"
ผมจะบอกว่า "ดีแล้ว คุณเลียก้นเธอไหม"
เขาบอก "ไม่"
ผมบอก "งั้นคุณก็ไม่ชอบเธอน่ะสิ"
แล้วเขาก็บอก "ไม่ ผมชอบ" ผมตอบไปว่า "คุณไม่ชอบหรอก"
"ถ้าชอบ คุณต้องจูบเธอ อย่างฉ่ำหวานที่สุด"
เขาก็บอกว่า "เธอใช้ตรงนั้นอึนะ"
ผมบอก "ก็ไม่ต้องทำตอนนั้นสิ"
รอสักพักก่อนน่ะ
เอาเธอไปอาบน้ำหรืออะไรพวกนั้น แบบที่ผมทำกับแบรด ทีนี้
เขาบอก "คุณมันน่าขยะแขยง" ผมเลย "เอาเถอะ"
แล้วเขาก็พูด "นั่นเหมือนที่หมาทำ" ผมเลย "ว่าไงนะ"
แล้วเขาก็บอก "หมาเลียก้นตัวเอง"
ผมพูด "ก่อนอื่นนะ
ถ้าผมเลียก้นตัวเองได้
ผมคงไม่มาออกทัวร์หรอก"
ผมคงทำจนหมอสั่งให้หยุดนั่นแหละ
เขาต้องเอาผมนั่งลง แล้วบอกว่า
"อีกไม่นานก้นคุณหายแน่ ถ้ายังเล่นไม่เลิก"
ผมจะบอกว่า "แต่มันรู้สึกดีนี่นา"
เขาจะบอก "ผมไม่เชื่อใจคุณ"
"จะเอาปลอกคอกันเลีย ใส่คอคุณ" ผมจะตอบ…
"ผมใช้อุ้งเท้าถอดได้" โอเค…
โทษที นั่นมันงี่เง่าสุดๆ ผมขอโทษ ทีนี้…
ผมอยากให้พ่อยังอยู่ชะมัด พ่อเพิ่งตายไม่กี่เดือนก่อน
ผมเข้าใจว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เกิดขึ้นได้กับทุกคน
แล้วผมไม่เคยไปเยี่ยมคนป่วย ในโรงพยาบาลมาก่อน
นั่นเป็นประสบการณ์ใหม่ มันแปลก
ถ้าคุณไม่เคยนะ คือคุณต้องไปที่โรงพยาบาล
แล้วจากนั้นพนักงานที่นั่นจะถามว่า "คุณมาพบ…"
คุณต้องตอบ "ครับ" พวกเขาจะบอก "เขาใกล้ตายแล้ว"
คุณจะบอก "ผมก็ว่างั้น ถึงได้มาไง"
แล้วพวกเขาจะบอกว่า "เข้าไปได้เลย แล้วดูไว้นะ"
แล้วคุณจะบอก "ขอบคุณ"
โดยส่วนตัวผมรู้สึกว่า การมองดูใครสักคนตาย
คนที่คุณไม่ได้พยายามฆ่า
มันแปลกๆ น่ะ
มันต่างออกไป ถ้าคุณมีใครสักคน แล้วคิดว่า…
เขาบอก "ฉันกำลังจะตาย"
คุณจะตอบ "ผมรู้ ผมอยากให้คุณตาย ถึงได้ทำแบบนี้"
น่าจะรู้สึกดีแฮะ ไม่รู้สิ
ผมนึกเอาว่าเป็นความอิ่มอกอิ่มใจ ที่คุณไล่ตามมาตลอด แต่ว่า…
ถามการ์ธ บรูกส์สิ เขาจะอธิบายให้ฟัง
ไม่เอาน่า
ศพอยู่ไหน จี
เถอะน่า
เอาข้อมูลมาวิเคราะห์หาคำตอบสิ
ผมจะบอกให้ ผมได้มีบทสนทนาดีๆ กับพ่อ
และหวังว่าคุณจะได้เหมือนกัน ถ้าอยู่ในสถานการณ์นั้น
เรากำลังคุยกันดีๆ แล้วอยู่ๆ พ่อก็โพล่งขึ้นมา
เขาพูดว่า "รู้ไหมว่าฉันไม่เคย บอกอะไรแก" ผมถาม "ไม่ เรื่องอะไร"
และผมหวังจริงๆ ว่าพ่อจะตอบว่า
"มีสมบัติฝังไว้ในสวนหลังบ้าน"
"มันเป็นของแก"
ผมถาม "อะไรที่พ่อไม่เคยบอกผม" เขาตอบ "ฉันชอบสาวขนน้องฟูๆ"
ผมนี่แบบ "อะไรนะ"
พ่อบอก "แม่แกเอาแต่เล็มออก"
ผมนี่ "อะไรของพ่อวะเนี่ย"
ผมถาม "พ่อเอามาบอกผมทำไม"
แล้วเขาก็บอกว่า "แกจะให้ฉันไปบอกใครล่ะ"
ผมนี่ "พระเจ้าไง พ่อกำลังจะไปพบท่าน"
เราคุยถึงแค่นั้น พ่อสบถคำหยาบออกมา แล้วก็ตาย
นั่นคือความปรารถนาสุดท้ายของพ่อ
โอเคไหม
มูลนิธิเมกอะวิชหัวเสียหนัก
พวกเขาบอก "เราไม่ทำแบบนั้น" ผมตอบไปว่า "ทำก็ดีนะ"
ระหว่างพูดแบบนั้น กับได้เจอทอม เบรดีตัวจริง
ผมจะ "ช่างหัวทอม เบรดีสิ อยากพูดแบบนั้น"
เรื่องแย่ๆ ของการสูญเสียพ่อแม่ คือตอนที่คุณมีลูก
เพราะคุณอยากให้พ่อแม่ ได้ใช้เวลาอยู่กับลูกๆ คุณ
ผมมีลูกชายสองคน
อายุหกกับสามขวบ
เป็นเด็กผู้ชายทั้งคู่
แบบ "ชายแท้" ตัวจริง ถ้าคุณเข้าใจที่ผมจะบอกนะ
ไม่ต้องห่วง เราถามพวกเขาแล้ว โอเคไหม
เด็กๆ ตอบว่า "แน่นอนฮะ" เราเลย…
"แล้วแต่ลูก"
เอาละ…
โชคดีที่ผมมีญาติอาศัยอยู่ใกล้ๆ
แล้วเขาก็มีลูกสาวสองคน อายุเท่าๆ กัน
หกกับสามขวบ
ผมเลยได้สัมผัส ประสบการณ์ที่แตกต่างกันสุดๆ
แบบสัมผัสด้วยตัวเองอย่างใกล้ชิด
ตลอดเวลา
แล้วเด็กผู้หญิงพวกนี้ก็มาบ้านผม ให้ตายเถอะ
ผมทำอะไรผิดถึงไม่มีลูกสาว เด็กผู้หญิงพวกนี้…
โผล่มา แล้วก็บอกว่า
"สวัสดีค่ะ ลุงทอมมี่"
ผมตอบ "สวัสดีจ้ะ"
พวกเธอถาม "ให้พวกหนูนั่งไหน"
ผมตอบ "เก้าอี้สักตัว"
พวกเธอเลย "เราอยากระบายสี"
ผมตอบ "เชิญเลย"
จากนั้นพวกเธอก็นั่งลง
แล้วก็ระบายสี
ชั่วโมงต่อมา ผมกลับเข้าห้องนั้น
แล้วสภาพก็…
ผมพูด "สวยดีนะ"
"ลูกๆ ลุงอยู่ไหน"
"พวกเขาอยู่ในบ้านไหม"
"อยู่บนหลังคาบ้านไหม"
"หรือ… อยู่ข้างถนน ยอดเยี่ยม"
ผมเดินออกไป "พวกลูกทำบ้าอะไรอยู่"
พวกเขาตอบว่า "เราทำสีเทียนพังหมดแล้ว
แล้วก็เอาไปใส่ไว้ในตู้จดหมาย" ผมเลยบอกว่า
"ขอบใจ ขอบใจที่ทำแบบนั้น"
เจ้าลูกหกขวบของผมถาม "พ่อจะทำยังไง
ถ้าคนเลวเอาของของพ่อไป"
"ขอให้เขาเอาคืนมามั้ง ไม่รู้สิ"
ลูกผมบอก "ผมจะไปเอาดาบมา"
"ฟันเจ้านั่นเป็นชิ้นๆ"
"ผมจะเอาชิ้นส่วนมัน ไปไว้ในตู้จดหมาย" ผมนี่…
"ทำอะไรกับตู้จดหมายน่ะ ดาห์เมอร์"
เขาตอบ "รู้ไหมว่า ปู่ชอบขนน้องฟูๆ" ผมโพล่ง "นี่…"
"ปู่โทรมาคุยเหรอ ลูกรู้ได้ไง"
ลูกๆ เรียกผมว่าทอม
น่าห่วงชะมัด
ทุกวันเจ้าคนโตจะถาม "เป็นไงบ้าง ทอม"
ผมจะตอบ "นี่ พ่อไม่ใช่พ่อเลี้ยงนะ โอเคไหม"
"ก็อยากเป็นอยู่หรอก มันง่ายกว่าเยอะ แต่พ่อไม่ใช่"
ผมบอก "เรียกพ่อว่าพ่อ" เขาตอบ "ผมชอบเรียกทอมนี่" แบบ "ก็ได้"
"เสียงลูกเป็นอะไรน่ะ สูบบุหรี่เหรอ ทำไมพูดแบบนั้น"
พวกเด็กๆ พูดจาเหมือน ซ่อมมอเตอร์ไซค์ฮาร์ลีย์ทั้งวัน
แต่เขาคลั่งไคล้เกมโบราณ อย่างแพค-แมน
แล้วก็มีคำถามแบบแพค-แมน
เช้า กลางวัน เย็นเลย
เขาตื่นตอนตีสาม
พูดกันให้ชัดๆ เขาไม่รู้วิธีปลุกคนอื่น
เขายืนอยู่ห่างจากหน้าผมหนึ่งนิ้ว…
เป็นวิธีปลุกที่อันตรายที่สุด
เขาพูดว่า "นี่ ทอม"
ผมนี่แบบ "ให้ตายเถอะ"
"อะไร"
เขาตอบ "จะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าแพค-แมนต้องการบ้าน"
ผมนี่แบบ "อะไร… อะไรวะเนี่ย"
เขาคิดว่าผมไม่เข้าใจคำถาม
เขาพูดช้าลง ให้ผมเข้าใจ
เขาพูดว่า "จะเกิดอะไรขึ้น…
ถ้า…"
ผมตอบ "เขาจะโทรหานายหน้า" ผมจะหัวใจวายแล้ว โอเคไหม
"แพค-แมนจะขอกู้เอาเงินมาซื้อบ้าน"
เขาตอบ "โอเค ผมจะไปนอนแล้ว"
ผมนี่ "โอเค พ่อจะนอนไม่หลับ ไปสามวัน ขอบใจนะ"
ในขณะเดียวกัน
ผมวางหน้าจอไว้บนโต๊ะข้างเตียง
สำหรับเจ้าหนูคนนี้
เจ้าหนูลุกขึ้นมายืนบนเตียง
แล้วถามว่า "นั่นอะไรน่ะ"
ทีนี้ผมเลยต้องลากสังขารไปห้องเขา
เขายืนเปิดพุงอยู่ตรงนั้น สภาพก็ประมาณ…
"เป็นเจ้าของเชฟรอนเหรอ ทำไมยืนแบบนั้น"
ผมถามว่า "อะไร" เขาถามกลับ "นั่นอะไรน่ะ"
ผมถาม "นั่นอะไรน่ะ"
เขาตอบ "นั่นแหละ"
ผมถาม "นั่นมันอะไร"
เขาถามตอบ "นั่นมันอะไร" "พ่อไม่รู้ว่าลูกถามอะไร"
เขาตอบ "นั่นรถไฟชูๆ หรือเปล่า"
ผมถาม "อะไรนะ"
เขาถามอีก "ใช่รถไฟชูๆ หรือเปล่า"
เขาพูดเหมือน "พ่อนี่โง่ถึงขั้น…
เปิดรถไฟเล่น
โดยไม่มีคนคุม
คันบังคับเหรอ" ผมตอบ "ไม่"
เขาถาม "งั้นมันคืออะไร" ผมตอบ "ไม่รู้"
ผมพูดว่า "อาจจะเป็นรถไฟชูๆ ก็ได้" เขาพูด "อือ อย่าทำสิ"
ผมนี่แบบ…
"ก็ได้ หัวหน้ากลุ่มอัลกออิดะฮ์ กลับไปถ้ำได้แล้ว"
เขาจะหัวเราะก็ต่อเมื่อโกรธจริง
ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเคยเจอ เด็กแบบนี้ไหม แต่…
คือเด็กวัยสองกับสามขวบส่วนใหญ่ จะหัวเราะเวลาโกรธปลอมๆ
แกล้งโกรธ คุณสามารถไปหาเด็กวัยนั้น แล้วทำเสียง
"โฮก แล้วพวกเขาจะ…"
แล้วเด็กคนนี้จะ "เออนะ"
"พ่ออยากเห็น ความดันโลหิตลูกพุ่งกระฉูด"
ที่เขาหัวเราะหนักสุดที่ผมเคยเห็นมา ไม่ได้ใกล้เคียงเลย
คือตอนเขาเอากุญแจผม ไปฟลัชน้ำลงชักโครก
น่าจะเป็นความผิดผมเองแหละ
ไม่ได้เอาไปแขวนไว้ดีๆ
ผมวางไว้บนโต๊ะกาแฟ ที่ผมซื้อมาเหมือนกัน แล้ว…
ตอนนั้นผมนอนเล่นอยู่บนโซฟา หลังจากวันแสนเหนื่อย
ผมเห็นเจ้าตัวเล็ก
เข้ามาในห้อง
เห็นกุญแจ
แล้วเขาก็…
ผมรีบบอก "อย่านะ"
เขาก็คว้ากุญแจขึ้นมา แล้วบอกว่า "วิ่งไล่ผมสิ"
"ไปตามทางเดิน"
ผมตอบ "โอเค"
ผมให้เขาล่วงหน้าไปก่อน เขาสามขวบ
ตอนผมยืนขึ้น
ก็เห็นเขาวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ผมนี่แบบ…
"อย่านะ"
แล้วพอไปถึง…
ผมก็โมโหแทบสติแตก
ผมไม่ตวาดเขาหรอก แค่ตะคอกด่าชีวิตตัวเอง
นั่นแหละ
ผมนี่แบบ "บ้าเอ๊ย"
"ไม่นะ"
"บ้าเอ๊ย"
แล้วพอผมหันไป เขาก็บอกว่า "นั่นแหละที่ผมบอก"
"พ่อเป็นคนตลกมาก"
ผมเตะหน้าอกเขาไป
คุณพระ เจ้าเด็กพวกนี้
ผมอาบน้ำ
กับเด็กหกขวบ
เขาหกขวบ ไม่ใช่ 16
ถ้าคุณไม่เคยอาบน้ำกับเด็กหกขวบ
ผมขอแนะนำนะว่า ต้องมั่นใจว่าเป็นลูกคุณ
ไม่งั้น…
มันจะแปลกถ้าคุณถามว่า "เธอชื่ออะไร"
เขาเป็นลูกผม
แล้วผมก็อยาก… ผมพยายามทำตัวเป็นพ่อที่สนุก
ผมเสนอเอาฝักบัวอาบน้ำให้เขา
ตอนนั้นผมว่ามันสนุกดี
ผมถามว่า "ลูกอยากถือฝักบัวไหม"
เขาตอบ "ฮะ"
ผมก็เลยยื่นให้เขาไป เขาก็เริ่มทำความสะอาดห้องอาบน้ำ
นั่นแหละ ผ่านไปหนึ่งนาที ผมก็ถามว่า
"ฉีดน้ำใส่พ่อได้ไหม"
เขาตอบว่า "ทอม ใจเย็นนะ โอเคไหม"
แล้วเขาขึ้นเงยหน้าขึ้นมองผม
เขาพูดว่า "ไอ้จ้อนพ่อใหญ่"
"ของผมอันนิดเดียวเอง"
ผมบอก "เพราะของพ่อ กำลังแข็งไง เพื่อน"
"เราทำให้ลูกแข็งด้วยก็ได้นะ แค่ต้องทำแบบ…"
"ไม่"
ผมไม่ได้ใช้มือช่วยให้ลูก
ผมแค่อยากพูดแบบนั้นมาตลอด
ความจริงก็คือ…
ความจริงก็คือ เขาพูดจริงๆ ที่ว่า
"ไอ้จ้อนพ่อใหญ่ ของผมอันนิดเดียวเอง"
แล้วที่ผมพูดจริงๆ ก็คือ
ทันทีเลย
ผมหมายถึงในเสี้ยววินาที
หลังจากเขาพูดแบบนั้น
ผมพูดว่า "ไม่"
แล้วถ้าคุณสงสัยว่า "ตะโกนว่า 'ไม่' ไปทำไม"
ผมคิดว่าเพราะในเสี้ยววินาทีนั้น
ผมคิดว่า "พ่อไม่อยากให้ ลูกเอาเรื่องนี้ไปพูด
เวลาเราออกไปข้างนอกกัน"
ผมไม่อยากอยู่ในร้าน แล้วลูกโพล่งว่า
"ไอ้จ้อนพ่อใหญ่หรือเปล่า" ผมจะตอบ "ใหญ่"
"คุณก็รู้ว่าเป็นยังไง" คนในร้านบอก "ไม่"
"นั่นมันเรื่องบ้าอะไร"
ที่เลวร้ายที่สุด
คือผมทำเขากลัว
ตอนผมตวาด มันรู้สึกแย่ คุณเห็นความกลัวผุดขึ้นมาบนหน้าลูก
เพราะปฏิกิริยารุนแรงเกินไปของคุณ แล้วผมก็อยากพูดให้ดี
หรือคำพูดที่เหมาะสมอะไรก็ได้ ในสถานการณ์นั้น
ซึ่งผมคิดว่าน่าจะประมาณ
"ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ลูกแค่ช่างสังเกต"
"พ่อไม่ควรตวาดลูกเลย ขอโทษนะ อยากบำบัดไหม"
"พ่อรักลูกนะ" นั่นแหละ
แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก จนผมไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
คำพูดดีที่สุดที่นึกได้น่ะเหรอ
ผมพูดว่า "ไม่"
"แค่… เอ่อ"
ตอนนี้เขาสับสนไปเลย
เขาพูดว่า "ไอ้จ้อนพ่อใหญ่"
"ของผมอันนิดเดียว"
ผมนี่ "อย่าเอาไปบอกคนอื่นสิวะ"
เขาถามต่อ "ไอ้จ้อนของปู่ใหญ่หรือเปล่า"
ผมตอบ "พ่อจำไม่ได้ ไม่ได้เห็นนานแล้ว"
"ไปถามย่ากันเถอะ"
แล้วเราก็ไปจริง
สรุปว่าพ่อไม่ใหญ่
ขอบอกให้รู้ไว้
ผมก็ไม่ใหญ่นะ
ผมอยากประกาศ ให้ทุกคนที่นี่รู้กันชัดๆ
ไอ้จ้อนผมไม่ใหญ่
แต่ว่า…
พออยู่ข้างๆ เด็กหกขวบ
ก็ตอกด้วยค้อนไปเลย
ภูมิใจดีเนอะ
พวกคุณเกือบทำเวทีพัง
ความจริงก็คือ ผมแค่…
ผมมีความสุขน่ะ
ที่ได้มาเดี่ยวไมโครโฟนอีก แบบยืนอยู่กลางเวที
เพราะไม่นานมานี้
ผมบาดเจ็บจากการเล่นกีฬา ไม่รู้ว่าพวกคุณรู้เรื่องนี้ไหม
คือ…
ถ้าไม่รู้กัน ผมจะพยายามพูดแบบหน้านิ่ง
ผม ทอม
คนที่ยืนอยู่บนเวทีตรงนี้
บาดเจ็บสาหัส
ระหว่างเข้าร่วม
แข่งสแลมดังก์
แบบห่วงอยู่ต่ำนิดหน่อย เอาละ
มันเหลือเชื่อเลย ถ้าคุณไม่รู้นะ ผมทำ
เอ็นสะบ้าตัวเองฉีก ตรงนี้เลย
ซึ่ง ก็เอาเถอะ
เคลย์ ทอมป์สันเคยเจอมาแล้ว ผมก็เจอมา
มันเกิดขึ้นได้กับเราทุกคน แต่
ผมไม่ใช่เคลย์ ทอมป์สัน ผมเลยทำแขนข้างนี้หักด้วย แล้วก็
ทั้งหมดถูกถ่ายวิดีโอเอาไว้ และผมว่ามันไม่ตลกเลย
แต่หลายคนขำกัน
ผมบอกคนอื่นตลอดเวลาว่า "คืนนั้นผมไม่ค่อยหัวเราะ"
แล้วพวกเขาก็แบบ "จริงเหรอ"
มีบทสนทนาหนึ่ง ที่ผมอยากแบ่งปัน ซึ่งก็คือ
ผมถูกพาส่งห้องฉุกเฉิน ทันทีที่ได้รับบาดเจ็บ
และผมเจ็บหนักมาก แขนผมหัก ขาข้างหนึ่งไม่ทำงาน
แล้วตอนที่พวกเขาเตรียม ส่งผมเข้าห้องผ่าตัด
ในตอนนั้น ศัลยแพทย์อุบัติเหตุ
เข้ามาในห้องนั้น
แล้วเขาดูผลเอกซเรย์ของผม
เขาถามว่า "รถชนเหรอ"
ผมนอนอยู่ตรงนั้นแล้วตอบว่า "แข่งดังก์บาส"
เขาถามว่า "อะไรน่ะ คุณว่าไงนะ"
ผมตอบว่า "แข่งสแลมดังก์น่ะสิวะ"
เขาบอก "ถูกรถชน ตอนคุณกำลังดังก์ลงห่วงเหรอ"
ผมพูด "ทำหน้าที่ของตัวเองก่อนดีไหม"
บางคนไม่รู้ว่า ผมพักฟื้นในโรงพยาบาลสามสัปดาห์
นานมากเลย
แล้วผมคิดว่าคงไม่รอดออกมาแน่
ถ้าไม่ได้เพื่อนรักช่วยเอาไว้
ไดลอดิดน่ะ
ใช่ ผมไม่รู้ตัวเลย
ว่าผมใช้กัญชา
มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา…
ตอนที่พวกตระกูลฝิ่น ได้รับความนิยมมากกว่า โอเคไหม
ยานั่น
มันแรง แล้วก็…
ถ้ามีใครเสนอออกซีให้คุณ ต้องบอกนะว่า "ขอสอง"
เพราะพวกมันน่าทึ่งมาก แล้วไม่เลวร้ายกับคุณ
ไม่หรอก ชีวิตคุณจะพัง แต่ตอนใช้มันรู้สึกดีนะ
ข้อเสียอย่างเดียวก็คือ
คือคุณจะไม่อึ… อีกเลย
ผมอึออกครั้งแรก แปดวันหลังจากเริ่มกินยารักษา
ผมกลัวไง
ผมโทรคุยกับหมอ
ผมบอกไปว่า "แขนผมข้างหนึ่งไม่ทำงาน ขาข้างหนึ่งไม่ทำงาน"
"ผมจะเอียงตัวได้ยังไง จะเช็ดก้นได้ยังไง"
เขาบอก "ไม่ต้องกังวลหรอกครับ"
"เดี๋ยวพยาบาลสักคนก็ทำให้เอง" แล้วผมก็ "โอเค"
แล้วพยาบาลชายก็เข้ามาในห้อง
พวกเขาก็ทำงานนี้ได้ แล้วก็…
ผู้ชายคนนี้อยู่ที่ประตู
แล้วขว้างทิชชูเปียกมาแพคหนึ่ง
ผมถาม "อะไรน่ะ"
เขาบอก "หมอบอกว่า คุณต้องทำความสะอาดตัวเอง"
แล้วผมเลยพูดว่า
"คุณต้องทำให้ผม"
แล้วผมก็ได้เห็นพยาบาลอาชีพ
สบถว่า "เวรเอ๊ย" แบบ…
เขาลาออกเลย ผมเห็นเขาลาออก มันสุดโต่งไม่ใช่เหรอ
ห้าวันต่อมา
ผมมีการเคลื่อนไหวลำไส้ครั้งที่สอง
แล้วพวกเขาก็ส่งพยาบาลหญิง สูงอายุเข้ามา ซึ่งไม่เป็นไร
แต่เธอพูดตลอดไม่ยอมหยุด
รู้ไหมว่ามันแย่แค่ไหน คุณกำลังอ่อนแอ แบบ…
เธอเช็ดเข้าไปแล้วถามว่า "เราจะทำความสะอาดอุจจาระนี่ยังไง"
ผมนี่แบบ "ไม่รู้ หุบปากที"
แล้วเธอก็ "อุ๊ยตาย"
"ด้านหลังคุณตรงนี้ขนดกเชียว" แล้วผมก็…
"ใช่ ผมทำเพื่อพ่อ"
คือแบบว่า…
อะไรกัน
ผมหมายถึง…
ผมชอบนึกภาพพ่ออยู่บนสวรรค์ มองลงมา
"ดูขนบนตัวลูกชายผมสิ แจ๋วไม่ใช่เหรอ"
พระเจ้าที่อยู่กับพ่อจะตอบ "แจ๋ว"
ผมนึกภาพพ่อเปลือยนะ
ผม…
ผมนึกภาพคนบนสวรรค์เปลือยกันหมด…
ผมว่าคุณไม่ได้อยู่สวรรค์หรอก ถ้า "วันนี้ใส่อะไรดี"
ผมว่าคนบนนั้นเปลือย ผมว่าพระเจ้าเปลือย
ผมว่าพอผ่านไปพักใหญ่ๆ
พ่อผมจะสังเกตว่า ของพระเจ้าใหญ่มาก
นั่นแหละ
ก็พระเจ้าไง ผมว่าต้องมหึมา และอลังการ ผมว่าน่าจะสีฟ้าด้วย
และผมว่า…
รอบๆ ต้องเป็นสีทองเรืองรอง
ผมว่าผ่านไปสักพัก พ่อผมจะ
"ขอผมสัมผัสได้ไหม"
และพระเจ้าจะตอบว่า "ได้สิ"
"เจ้าเป็นหนึ่งในบุตรของเรา"
จากนั้นพ่อจะ "ขอบคุณ นั่นสุดยอดเลย"
จากนั้นพระเจ้าจะบอกว่า "อยากเห็นมันสร้างหิมะไหม"
นั่นคือแหล่งกำเนิดหิมะ ไม่รู้กันเหรอ
หิมะโปรยปราย
ดี หวังว่าภาพหิมะของพวกคุณจะป่นปี้
ผมต้องใช้เวลาหกเดือน
ฟื้นฟูร่างกายอย่างหนัก
เคลื่อนไหวและอาชีวะบำบัด
ขอขอบคุณนักกายภาพทั่วโลก
ที่ต้องทำงานกับผู้คน
มหัศจรรย์มาก
สำหรับผมมันได้ผล
ผมเลยขยับตัวได้ตามปกติ และเป็นธรรมชาติอีกครั้ง
ทำผมทึ่งเลย เจ็ดเดือนเพื่อวันนั้น
จนวันนั้นมาถึง
หลังจากบาดเจ็บ
ผมอยู่ที่บ้าน
ผมหลับอยู่
ตอนนั้นตีสอง
และผมได้ยินเสียงภรรยากรีดร้อง
แต่กรี๊ดแบบกรี๊ดจริงเลยนะ แบบนั้นน่ะ
ผมเลยหยิบหมอนขึ้นมา
พลิกตัว
แล้วเอาหมอนปิดหู ถูกไหม
"ผมจะนอน"
จากนั้นเธอก็เริ่มเรียกชื่อผม
เธอพูดว่า "ทอม"
"ทอม"
จากนั้นผมก็ "ให้ตายเถอะ"
"ฟังดูเหมือนจริงชะมัด"
ผมเลยลุกขึ้น ไปทำอะไรกิน
รินเครื่องดื่ม
แล้วผมก็ "ก็ได้"
"ไปหาตัวเธอดีกว่า"
ตอนนั้นเวลาตีสอง
ผมมองไม่เห็นอะไรเลย แค่ตามเสียงร้องขอให้ช่วยของเธอไป
แล้วในที่สุดก็พบเธอ นั่งอยู่เชิงบันได
ผมถาม "คุณทำอะไรน่ะ" เธอตอบว่า "ฉันคิดว่าข้อเท้าแพลง"
ผมเปิดไฟ
แล้วก็เห็น
ว่ากระดูก
ที่ควรจะเป็นแบบนี้…
อยู่ในสภาพนี้
แล้วผมก็ "นั่นไม่เรียกแพลงแล้ว"
"ผมมั่นใจ"
จากนั้นเธอก็ "ฉันควรทำยังไงดี"
ผมตอบว่า "ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น"
"ผมจะโทรเรียก 911"
ผมต้องสารภาพ
ผมตื่นเต้นสุดๆ
ที่ต้องเรียก 911
คุณเคยตื่นเต้นไหม ตอนที่รู้สึกว่า "ในที่สุดก็หนักจนโทรเรียกได้สักที"
"เราถึงได้เล่นเกมกัน"
ผมโทรไป
เจ้าหน้าที่พูดว่า "911"
แล้วผมก็มีพลังขึ้นมาเลย
ผมพูด "เตรียมตัวให้พร้อมซะ"
เขาบอก "โอเค"
เขาถาม "คุณต้องการตำรวจ ดับเพลิง หรือแพทย์"
ผมตอบ "แพทย์"
"แต่ส่งมาทั้งหมดเลย" เขาถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
แล้วผมก็แบบ "โอ้"
แล้วผมก็นึกได้ว่า
ที่ผมกำลังจะพูดเป็นเรื่องจริง
มันน่าสงสัย
แต่ผมต้องพูด ผมเลยบอกไปว่า
"ภรรยาผมตกบันได"
เจ้าหน้าที่ก็ "อ่าฮะ"
เขาพูดต่อว่า "ตกได้ยังไงครับ" ผมบอกว่า "ผมไม่รู้โว้ย"
เขาถาม "เธออยู่ตามลำพังหรือเปล่า" ผมนี่ "ผมต้องหาทนายไหม"
แพทย์มากันสี่คน
ผมเปิดประตู
พวกเขา "เกิดอะไรขึ้น" ผมตอบ "รู้แล้วนี่"
"ภรรยาผมตกบันได"
พวกเขาถาม "ตกได้ยังไง"
ผมตอบ "ผมไม่รู้"
พวกเขา "เธออยู่ลำพังไหม"
ผมบอก "คุยกับทนายผมสิ ตอนนี้เขาอยู่ในสาย"
แล้วพวกเขาก็เริ่มปฐมพยาบาลเธอ
พวกเขาเอาเฝือกมาดามขา แล้วเริ่มให้น้ำเกลือเธอ
ผมโน้มตัวเข้าไปหาเธอ
แล้วคุยกันแบบส่วนตัว
อย่างที่พวกคุณทำกันบ้าง
ผมพูดว่า "นี่ ผมมีเรื่องอยากบอกคุณ"
"ผมไม่ชอบที่พวกเขาพูดถึงผมเลย"
"รู้สึกเหมือนทุกคนกำลังสื่อว่า ผมมีส่วนรู้เห็นเรื่องนี้"
"แล้วผมก็ไม่ชอบเลย"
จากนั้นผมก็เดินออกไป
แล้วไม่นานหลังจากนั้น
เธอตัดสินใจประกาศชัดเจน
ไม่ได้ถูกใครกระตุ้นนะ
เธอพูดว่า "ทุกคน"
แล้วพวกเขาก็หันไป
จากนั้นเธอก็พูดว่า "เขาไม่มีวันทำร้ายฉัน"
ผมนี่แบบ…
"คุณทำอะไรน่ะ"
เธอพูดว่า "เราอยู่ด้วยกันมานาน"
"ถ้าคุณคิดว่าเป็นฝีมือเขาละก็
ไม่ใช่เลย"
ผมบอกเธอ "หุบปากไปเลย"
"ไม่งั้นผมฆ่าคุณแน่"
เราไปถึงโรงพยาบาล หมอถามว่า เกิดอะไรขึ้น"
ผมตอบว่า "ผมต่อยปากเธอ ร่วงตกบันได"
จากนั้นเขาก็ "ผมเข้าใจ เพื่อน ผมเข้าใจ"
"เธอพูดเก่งสุดๆ" ผมตอบ "ผมรู้"
"คุณน่าจะเห็นตอนอยู่บ้าน"
ไม่ ตอนนี้เธอดีขึ้นแล้ว เธอได้เรียนรู้ เธอเข้าใจแล้วน่ะ
"แซนด์วิชตอนหกโมง" นั่นแหละ
แล้ว…
เธอมาดูโชว์หนึ่ง แล้วเห็นผมเล่าเรื่องนั้น
แล้วเธอถามว่า "นึกภาพคุณต่อยฉันออกไหม"
ผมเลยตอบว่า
"นึกออก"
อย่าสงสารเธอเลย โอเคไหม
ผมจริงจังนะ ผมช่วยเธอไว้เยอะมาก
เธอขอให้ผมช่วย และผมก็ทำ
เธอขอให้ผมทำหมัน ผมก็ไปทำ
ผมก็เลยไปตัดท่อ
เห็นไหม
ผู้หญิงเชียร์เสมอ แล้วมักจะมีผู้ชายคนหนึ่งมาโห่
อย่างกับอยากให้ ผมหลั่งในตัวเขางั้นแหละ
ฟังนะ ถ้าคุณเป็นผู้ชาย และคิดเรื่องนี้อยู่
ไปทำซะ เหมือนกิจวัตรทั่วไปแหละ
ตอนเช้าตื่นมาคุณจะประหม่า
ก็ไข่คุณนี่นะ
คุณต้องนอนลงบนโต๊ะ มันเย็นจัด เหมือนอุณหภูมิลบ 240 แล้ว…
พวกเขาจะเลิกชายชุดคุณขึ้น อย่างรวดเร็ว ถาม "ตรงนี้มีอะไรนะ"
ไอ้จ้อนจ้องหน้าคุณ เหมือนถามว่า "คุณทำแบบนี้ได้ยังไง"
แต่มันจบลงใน 15 นาที ซึ่งผมคิดว่าไม่ธรรมดา
หนึ่งสัปดาห์ก็กลับไปอีกครั้ง เพื่อติดตามผล
ขั้นตอนติดตามผลจะมีแค่ แพทย์ทางเดินปัสสาวะมาตรวจคุณ
เขาพูดว่า "เอาละ ถอดกางเกงในสิ" เขาบอกอีกว่า "เอาละ…"
เขาบอก "ใช่ รสชาติเหมือนกัน"
เขาพูด "ผมจะให้การบ้านคุณ" เขาพูดแบบนั้นเลย
"ผมจะให้การบ้านคุณ" ผมถาม "การบ้านอะไร"
เขาบอก "กลับบ้าน แล้วหลั่ง 20 ครั้ง"
"เอาตัวอย่างครั้งที่ 21 ใส่ถ้วยนี้ กลับมา เราจะเอาไปตรวจและให้คำตอบ
ว่าคุณผ่านไหม" ผมบอกว่า "นั่นมันเรื่องง่ายๆ"
ผมทำการบ้านตลอดเวลาเลย ที่รัก ดังนั้น…
เขากำลังจะออกไป
แต่ก็หยุดอยู่ตรงประตู
เขาบอกว่า "ผมเกือบลืมบอกคุณ"
"ไม่ต้องรีบร้อน"
แล้วผมก็บอกเขาว่า "ก็ว่างั้น"
จากนั้นเขาก็พูดว่า
"บางทีผมก็ลืมบอก"
ซึ่งบอกผมว่า
บางคนกลับมาอย่างไว
พร้อมการบ้าน ซึ่งผมถามทันทีว่า
"สถิติเร็วที่สุด ของหลั่ง 20 ครั้งล่ะ"
เขาตอบว่า "48 ชั่วโมง"
แล้วผมก็…
"ปล่อยให้ไอ้งั่งนั่นรักษาสถิติเถอะ ผมไม่อยากมีส่วนร่วม"
"สุดยอดแชมป์อยู่นี่แล้ว"
ผมกลับบ้านแล้วพักผ่อนหนึ่งสัปดาห์
ผมช้ำไปหมด ผมเจ็บปวด แบบ "เอาน่า"
แต่หลังผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ก็ถึงเวลาแล้ว
ผมเริ่มต้นช้าๆ แบบว่า…
"ตื่นสิ"
รู้สึกไม่เหมือนเดิม
มันแปลก
ต่างจากเดิมน่ะ
ผมรู้สึกได้ว่าระบบเริ่มทำงาน
รู้ไหมว่าผมนึกถึงอะไร
แบบที่เปิดระบบทำความร้อน เป็นครั้งแรกในฤดูหนาวนั่นแหละ
คุณจะรู้สึกว่า "กลิ่นแปลกๆ แฮะ"
รู้สึกได้ว่ามันกำลังเอ่อขึ้นมา
แล้วผมก็ขจัดความคิดน่ารังเกียจนี้
ออกไปจากหัวไม่ได้
ซึ่งก็คือ "ที่ออกมาต้องเป็นเลือดแน่ๆ"
ผมไม่อยากให้เป็นเลือด
ผมเอาแต่คิดแบบนั้น
ดังนั้นตอนนี้ผมจะช่วยตัวเอง พร้อมความกลัว
"เลือดออกมาแน่"
แต่ผมฝืนทำต่อ ผมทำต่อไป แล้วก็…
แล้วในที่สุดมันก็ออกมา
ซึ่งไม่ใช่เลือด
ผมหัวเราะด้วยความโล่งอก
ดังนั้นการหลั่งครั้งแรก
คือผม…
ใช่
อืม…
อินสตาแกรมลบไปแล้ว แต่ยังอยู่ในโอนลีแฟนส์
ถ้าคุณอยากเห็นน่ะนะ
เดือนละหกเหรียญ เอาละ…
เรื่องเดียวที่ช่วยรับมือ ความเจ็บปวดแบบนั้น
ตอนทำหมัน คือกินขนมกัญชา
คือผมต้องกินขนมกัญชาทุกวัน เพื่อบรรเทาปวดเลย ความเจ็บปวดแปลกๆ
ผมรู้สึกว่าต้องสารภาพกับทุกคนทันที ตอนที่เล่าให้พวกเขาฟัง
ว่าผมชอบขนมกัญชา เพราะว่า
ผมคออ่อน และชอบขนมกัญชาเบาๆ
บางคนอยากกินขนมกัญชา… นั่นแหละ
บางคนก็อยากไปส่องมิติที่สามทุกวัน
ผมไม่ใช่แบบนั้น โอเคไหม
ผมชอบแค่ห้ากับสิบมิลลิกรัม
แล้วคนอื่น… แหงแหละ
คนอื่นพากันล้อผม เรียกผมว่า "ทอม 10 มิลลิกรัม"
อะไรทำนองนั้น
ก็มาตะโกนใส่ผมบนถนน "คุณกินขนมกัญชาสำหรับเด็กอยู่ไหม"
ผมตอบว่า "กินสิ เพราะผมอยากพูดรู้เรื่อง"
"คุณว่ามันบ้าเหรอ"
"ไม่รู้จักคน ชอบกินเบียร์แค่สองแก้วเหรอ"
พวกนั้นชอบตอบว่า
"ผมชอบทีละ 36 แก้ว"
"โอเค ดีแล้ว เบิร์ต"
"ขอให้มีค่ำคืนที่ดี"…
"ผมเป็นเครื่องจักร" หรืออะไรก็ช่างเถอะ
อืม
เบิร์ต
คือ…
"เราลืมเนื้อเรื่องไปแล้ว เล่าอีกทีซิ" เอาละ…
นั่นแหละ เพื่อนซี้ผม
พูดเรื่องเพื่อน คุณไม่ต้อง… ผมอยากพูดให้ชัดเจน
ถ้าคุณดื่มเหล้า สูบบุหรี่
ฉีดอะไรใส่ลูกตาตัวเอง
คุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องคนแปลกหน้า
อย่าไปเชื่อเรื่องโกหกที่ว่า คนแปลกหน้าอาจเป็นตัวการ
ทำคุณเมายา
คนพูดกันว่า "ถ้าคนแปลกหน้า ใส่ยาลงเหล้าฉันล่ะ"
"ถ้าคนแปลกหน้ายื่นปุ๊นให้ แต่ใส่อย่างอื่นไว้ล่ะ"
รู้ไหม คนแปลกหน้าไม่ทำหรอก ตัวการคือเพื่อนคุณนั่นแหละ โอเคไหม
เพื่อนจะทำคุณเจ็บที่สุด
ผมเจอเรื่องนี้มากับตัว
ผมมีเพื่อนเจ๋งๆ เพียบ
ผมรู้ความจริง ระหว่างทัวร์นี้ว่าเพื่อนคนหนึ่ง
อยู่เมืองเดียวกับผมในคืนเดียวกัน
หายากนะ ในสายงานผม ตอนนั้นผมอยู่ไมแอมี
พอรู้ปุ๊บ ผมก็ยกเลิกนัดมื้อค่ำของเรา
ขับรถข้ามเมือง
เดินเข้ามาในคลับนี้
แล้วก็เจอเพื่อนสนิทคนนั้น
บางคนรู้จักเขา เขาเป็นตลกและทำรายการพอดแคสต์
เขาชื่อโจดี้ ดิแอซ
ทีนี้…
ถ้ามีใครในที่นี้ไม่รู้จักเขา
ผมขออนุญาตบรรยายเรื่องเขาให้ฟังนะ
โจอี้เป็นคนตลกมาก
เขาเป็นตลก
เขาอายุ 60 ปี
อพยพมาจากคิวบา
เขาหนัก 134
แล้วหน้าตาเขาก็เหมือน เวลามีใครปั้นมนุษย์ขึ้นมา
แล้วทิ้งเอาไว้ใน โคมไฟสำหรับอุ่น 15 นาที
แล้วก็นะ ผมรู้สึกว่าควรจะบอกด้วยว่า
เขาติดโคเคนกับเฮโรอีนมา 20 ปีแล้ว
ผมว่าประเด็นมันตรงกับ เรื่องที่เล่าน่ะ ทีนี้…
โจอี้ชอบแสดงความรัก
ตอนผมไปถึงบ้านเขา เขากอดผมแน่นเลย
เรื่องแรกที่เขาพูดกับผมก็คือ "ผมมีของขวัญให้คุณ"
ผมถาม "มีของขวัญให้เหรอ ซื้ออะไรให้ผมล่ะ"
เขาพูด "ผมรู้ว่าคุณชอบเลขสิบ คุณคือ 'ทอมสิบล้านนี่"
"ผมเตรียมสิบไว้ให้คุณ"
ผมบอกว่า "ไม่หรอกน่า"
เขาบอก "จริงนะ" ผมบอก "ไม่หรอก"
เขาถาม "ทำไมพูดแบบนั้น" "คุณมันขี้โกหก นิสัยไม่ดี"
"คุณโกหก"
เขาบอก "ผมเปล่านะ" ผมพูด "โกหกแน่ๆ"
เขาเอาเหยือกมาด้วย
แล้วก็เท
ยาแคปซูลห้าชิ้น
ในมือลงไป
แล้วเขาก็บอก "นี่ไงสิบ" ผมนี่รีบพูด "ไร้สาระ"
แล้วจากนั้นเขาก็
กินเองทั้งห้าแคปซูลเลย
เหมือนเป็นลูกอมสกิตเทิลส์
จากนั้นผมก็ "เฮ่อ อาจจะสิบอย่างที่ว่า"
ผมบอกเขาว่า "ขอหนึ่งแคปซูลสิ"
ผมวางยาลงบนลิ้น จิบน้ำ
แล้วยาก็ลงคอไป
ผมมองเขา เขาร้อง "โอ้"
ผมถาม "ผมกินไปแค่ไหน" เขาตอบ "สิบ"
แล้วเขาก็เดินออกจากห้อง
ตอนนี้ผมดูเขาขึ้นแสดง
ผ่านไป 30 นาที ผมเมานิดหน่อย
พอโชว์จบ
ผมก็…
สติหลุดไปเลย
ตัวผมสั่นเหมือนส้อมเสียงเลย
ผมเหมือน…
ผมลืมตาไม่ขึ้น ผมเหมือน…
ผมต้องวางมือลงบนไหล่ผู้ชายสักคน
ให้เขาช่วยนำทางผมไปอีกฟากของห้อง
สภาพผม…
ผมพูดว่า "โจอี้ เราต้องออกไปจากที่นี่"
แล้วเราก็ไปกัน รู้ไหมว่าเราไปไหน สนามบินไง ถูกครับ
มาเป็นโรคตื่นตระหนก ในหลอดบนฟ้ากันเถอะ
ผมเดินเข้าไปในสนามบินนานาชาติไมแอมี
ทำคนอื่นกลัวไปหมด โอเคไหม
รู้ไหมว่าเพราะอะไร ผมลืมวิธีเดิน ผมลืมวิธีเดินไปเลย
ไม่รู้ต้องเข้าเครื่องสแกนยังไง
ผมถาม…
"คุณได้ยินเสียงหัวใจผมด้วยไหม"
ผมเหงื่อออกแต่หนาว
ขอผ้าห่มจากทุกคน ผมถาม "คุณมีผ้าห่มไหม"
"ผมอยากได้ผ้าห่ม"
พวกเขาตอบว่า "คุณอยู่ในห้องน้ำ ออกไปจากที่นี่"
ผมหมดสติไปในภาวะเข้าฌาน
บนเที่ยวบินนั้น แล้วก็ตื่นมาด้วยความกลัว
คุณเคยตื่นมาอย่างหวาดกลัวไหม ผมลุกขึ้นมานั่ง แล้วก็…
"ทำไมผมเป็นคนไม่ดี"
แล้วผมก็ทำในสิ่งไม่เคยทำมาก่อน
พนักงานบนเครื่องบิน
เดินมาตามทางเดิน
ตอนเธอกำลังเดินผ่าน ผมคว้าแขนเธอไว้
แรงมาก
เหมือนจะเอามาจับไอ้จ้อนผมเลย ผมคว้าไว้
เธออึ้งไป แล้วก็ไป…
ผมพังสุดๆ เลย
ผมพูดว่า "เดี๋ยว ทำไมล่ะ คุณรู้ไหม"
"ทำไมเรายังมีชีวิต"
แล้วเธอก็ "อะไรนะ"
โชคดีที่ผมมีเพื่อนดี อย่างฌอนอยู่ด้วย
เขาแทรกขึ้นมา "เขากินยาแอมเบียนเข้าไป"
เธอเลย "โอเค" แล้วก็เดินต่อไป
ตอนนี้เขาห่วงผมแล้ว เลยปลุกโจอี้ให้ตื่น
เขาพูด "โจอี้" แล้วโจอี้ก็ "อะไร"
เขาถาม "คุณให้ทอมกินอะไร"
เขาบอกว่า "ผมให้เขาสองร้อยมิลลิกรัม"
"จุ่มน้ำมันกัญชา"
แล้วผมก็ "ทำแบบนี้กับผมทำไม"
เขาตอบ "เดี๋ยวแกจะได้เห็นปีศาจ"
ผมพูดว่า "คิดว่ากำลังมองอยู่นี่แหละ"
มาทวนกันหน่อย เขากินไปห้า
เท่ากับพันมิลลิกรัม สภาพเขาคือ "พรุ่งนี้คุณจะทำอะไร"
"พรุ่งนี้ผมจะไปโรงพยาบาล คุณจะทำอะไร"
ไอ้บ้า
แต่ฟังผมนะ ถ้าคุณไม่เคย ถูกให้วิตามินทางหลอดเลือด
มันเลวร้ายสุดๆ
มันเป็นกระบวนการ สุดสยองชวนผวาแสนทรมาน
และไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
ผมก็ทำแบบนั้นกับแม่
ผมทำจริงๆ
ผมไปเยี่ยมแม่ แม่อยู่คนเดียว แม่รู้ว่าผมกินยาพวกนั้นตอนกลางคืน
ผมบอกแม่ว่ามันช่วยให้ผมหลับ จริงนะ
แล้วแม่ก็เรียกมันว่า "ขนมกัมมี"
แม่มาหาผมแล้วถามว่า "คืนนี้จะกินขนมกัมมีหรือเปล่า"
แล้วผมตอบว่า "กิน"
แม่ถาม "ขอชิ้นนึงได้ไหม"
แล้วผมตอบว่า "ได้"
ผมให้แม่ไปชิ้นนึง
เพราะผมกินหนึ่งชิ้น
แล้วชิ้นนึงก็ไฮแล้ว ผมเลย
"เล่นเอาวิกแม่ปลิวแน่นอน"
ผมนั่งเล่นกับแม่อีกสองชั่วโมง แล้วถามว่า "แม่รู้สึกยังไง"
แม่ตอบว่า "ไม่รู้สึกอะไรเลย"
แบบ "จริงน่ะ" แม่บอก "ใช่"
ผมเลยพูด "ก็ได้ ไม่รู้สิ ไปนอนซะ แม่อย่างโหดเลย"
"ไม่รู้จะบอกอะไร"
วันต่อมาตอนกลางคืน แม่ก็มาหาผมอีก
"คืนนี้แม่ขอกัมมีอีกชิ้นได้ไหม"
ผมตอบ "เมื่อคืนแม่กินไป แต่ไม่เป็นไรเลย"
แม่บอก "งั้นแม่น่าจะลองสองชิ้น"
"แม่น่าจะลองดู"
ผมให้แม่ไปสอง เราใช้เวลาด้วยกัน
แล้วผมก็ถามแม่อีกครั้ง
"แม่รู้สึกยังไง" แม่ตอบว่า
"ไม่รู้สึกอะไรเลย"
ผมนี่แบบ "ถามจริง"
แม่ตอบ "แม่ควรกินมากกว่าสองไหม"
ผมพูดว่า "นี่ พาโบล เบาก่อนก็ดีนะ"
แม่ถามผม "ลูกไม่เห็นด้วยเหรอ"
ผมตอบ "ที่จริงผมก็เห็นด้วยแหละ เอาไปอีกสอง"
ผมให้แม่ไป
แม่กิน แล้วก็พูดว่า "แม่จะไปนอน" ผมตอบ "ตกลง"
แม่เข้าห้องนอน ส่วนผมไปห้องนอนแขก
ไม่กี่นาทีต่อมา
ผมก็ได้รับข้อความเป็นชุด
ที่ผมจำได้ตั้งแต่นั้น
ข้อความแรกบอกว่า "ทอมมี่ แม่กึ่ม"
กอ-อึ-มอ…
ไม้เอก
ผมพิมพ์ตอบไป "ฟังดูเจ๋งดี"
เพราะใครมันจะพูดว่า "ตอนนี้แม่กึ่ม" วะนั่น
"คืนนี้เรามากึ่มกันนะจ๊ะ ยาหยี" ผมไม่รู้มันแปลว่าอะไร
แม่พิมพ์ตอบมา "หัวใจแม่เต้น 125"
"โอย แม่โลกหมุน"
ผมเลยพิมพ์ "หัวเราะลั่น" คิดว่าแม่กำลังสนุก
จากนั้นแม่ก็พิมพ์มาว่า "มาเดี๋ยวนี้เลย แม่รู้สึกไม่ดี"
ผมเข้าไปในห้องแม่
แม่ผมนั่งตัวตรง
เป็นสัญญาณไม่ดีของหญิงสูงวัย
เพราะส่วนใหญ่ไม่นอนก็พิง
แม่แค่อยู่บนเตียง…
ผมถาม "แม่โอเคไหม" แม่ตอบ "ไม่"
ผมเลยพาแม่ออกไปที่ลานบ้าน คิดว่า "สูดอากาศบริสุทธิ์" น่ะ
ชัดเจนขึ้นมาทันที
ว่าความบันเทิงกำลังจะมาถึง
เรื่องแรกที่แม่ทำก็คือ โพล่งออกมา
"ปากแม่"
"ปากแม่ติดกัน"
ผมบอกไปว่า "เดี๋ยวเอาน้ำมาให้"
แล้วแม่ก็ถาม "ทำไมแม่หิวล่ะ"
ผมบอก "เพราะมันได้ผลน่ะสิ"
แล้วแม่ก็ "หมาเคยอยู่ตรงนี้นี่ หมาหายไปไหนแล้ว"
ผมเลย "คุณพระช่วย"
แล้วผมก็เริ่มหัวเราะ
อย่างรุนแรง
ไม่ใช่แค่ "ฮ่าๆ" ธรรมดา
แต่ล้ำลึกแบบขุดจากจิตใต้สำนึก
ผมดูแม่อายุ 77 กำลังเมายา
ผมไม่ได้หัวเราะนะ ระบบประสาทของผมกำลังปิดตัว
ผมกำลังมองพร้อมวิเคราะห์เสียงของแม่
แม่แบบ…
เจ็บชะมัด ผมหัวเราะจน… เจ็บหลอดอาหาร ผมแบบ…
ระหว่างที่หัวเราะ ผมมองแม่ แล้วชั่ววินาทีนั้น
ใบหน้าแม่ก็บิดเบี้ยว
หน้าแม่เป็นแบบ…
แล้วแม่ก็มองผม
แม่พูดว่า "พรุ่งนี้เสียงหัวเราะแก จะกลายเป็นน้ำตาบนศพแม่"
แล้วผมก็…
"ว่าไงนะ"
แม่พูดว่า "นี่คือฆาตกรรมสมบูรณ์แบบ"
"จะไม่มีใครรู้ว่าเป็นฝีมือแก"
ถึงตอนนี้ปอดผมพลิกคว่ำแล้ว
แล้วน้ำตาผมก็ไหล
อาบหน้า
แม่เมาหนักมาก แล้วก็คิดว่าเสียงหัวเราะผม
ช่วยยืนยันความคิดของแม่
แม่เลยเริ่มอ้อนวอน ขอชีวิตอย่างจริงจัง
แม่พูดว่า "ทอมมี่ ได้โปรด"
"ได้โปรดเถอะ"
"อย่าฆ่าแม่"
"แม่เป็นแม่แกนะ"
ผมหมดไปสติไปบนเก้าอี้
ผมแบบ…
ผมตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหน
ตอนนั้นเช้าแล้ว
ผมเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับแม่
ผมทัก "ไง แม่"
แม่ไม่พูดอะไรเลย ผมนี่แบบ "เวรแล้วไง"
แม่แค่เดินไปเครื่องชงกาแฟ แล้วพูดว่า…
"แม่รู้ว่าเมื่อคืนแกพยายามฆ่าแม่"
"เป็นวิธีที่ฉลาดมาก"
"แต่แม่ยังอยู่ตรงนี้ ทอมมี่"
ผมบอกแม่ว่า "ผมไม่ได้พยายามฆ่าแม่" แม่พูด "ใช่สิ แกพยายามฆ่า"
วันนั้นผมเลยออกมาก่อน
แล้วกลับไปหาแม่ทีหลัง
ผมพูดว่า "ผมติดค้างคำขอโทษแม่"
"ผมไม่ควรให้แม่กินขนาดนั้น ผมขอโทษ"
แม่บอกว่า "แม่ยกโทษให้"
ผมถาม "จริงเหรอ ขอบคุณนะ ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะ"
แม่ตอบ "แม่แค่มีเรื่องอยากบอกแก"
ผมถาม "เรื่องอะไร"
แม่บอก "คืนนี้แม่อยากได้ขนมกัมมีอีก"
ผมนี่แบบ "ว่าไงนะ"
ตอนนี้แม่กินทุกวันแล้ว
แม่เล่นโคเคนด้วย แม่ไว้ขนน้อง
แม่ไปเอากับเพื่อนบ้าน
ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
ถ้าคุณเจอแม่ผม
เอายาเสพติดให้เธอ
ขอบคุณที่มากันคืนนี้ ขอให้มีค่ำคืนที่ดีครับ
(อุทิศแด่ โทมัส นาโด เซกูรา หรือ ท็อปด็อก)
คำบรรยายโดย ลิสา ชัยจิตวณิชกุล