Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AĞUSTOS 2021'DE TOM SEGURA 21 AY SÜRECEK
I'M COMING EVERYWHERE DÜNYA TURNESİNE BAŞLADI
21 ÜLKE, 171 ŞEHİR VE 303 GÖSTERİDE 700.000'DEN FAZLA İZLEYİCİYLE BULUŞTU
İZLEYECEĞİNİZ GÖSTERİ ARIZONA, PHOENIX'TEN
Çok teşekkürler! Herkese teşekkürler!
Sağ olun.
Oturun lütfen.
Çok teşekkürler.
Geldiğiniz için sağ olun.
Aynen öyle.
Geldik bakalım.
Evet.
Peki,
size bir şey sorayım.
Konfederasyon heykellerimizi böyle yıkmaya devam mı edecekler?
Yürü be!
Salonun nabzını yoklayayım dedim. Kim var, bilmiyorum.
"Tuhaf bir giriş oldu." Pekâlâ.
Evet, muhteşem bir turne oluyor,
akla hayale gelmeyecek insanlarla da tanışıyorum bu arada.
Geçenlerde acayip bir şey oldu, bir mankenle tanıştım.
Benimle tanışma niyeti yoktu muhtemelen. Onu söyleyeyim.
Toronto'da şık bir oteldeydim.
Çalışanlardan biri kıza gidip "Komedyen bu" demiş.
Kız da "İyi" demiş.
Bu sefer bana, "Kız manken" dediler. "E, belli" dedim.
Beni şaşırtan şu oldu, düşündüğünüzden çok daha güzeller.
Hani dergide, telefonda görürsünüz de
"Hoş kızmış" dersiniz ya.
Gerçek hayatta görünce, "Oha anasını!" falan oluyorsunuz.
Sonra bunun genetik bir gariplik olduğunu anlıyorsunuz.
Öyle. Bir mankenseniz hilkat garibesisiniz.
2,15'lik bir adamdan hiçbir farkınız yok.
Bilmiyorum,
hiç 2,15'lik biriyle tanıştınız mı? Ben tanıştım. Rahatsız edici.
"Çocuk muyum ben? Bu ne ya?" falan oluyorsunuz.
Bu kadın
inanılmaz bir güzellikteydi.
Muhabbete başladıktan beş saniye sonra
sustum ve onu dinledim sadece.
Sanki hayvanat bahçesinde hayvanları izliyordum.
Şöyleydim…
"Kulaklarına bir bakayım." Kusur aramaya başladım.
Her yönüyle kusursuzdu.
Sonra dedim, "Lan benim karım neden boğulup gitmiyor?"
Yani.
Biliyor. Ona anlattım. O da biliyor.
"Ben yüzme biliyorum ama" dedi. "Biliyorsun."
"Ama senin bilmen önemli değil, jüri buna inanacak mı o önemli."
Yani…
İşim gereği akılalmaz yerlerde bulundum.
İnanılmaz gerçekten. Muhteşem yerler gördüm.
Roma. Hong Kong.
Machu Picchu. Hepsi işim sayesinde.
Bir de başka yerler var tabii.
Kansas'a gitmek zorunda kaldım mesela, Topeka'ya.
İnsanlar bilet almışlar ama anında siktir olup döndük.
Topeka'da çok süper bir şey oldu,
gösterinin olduğu yere
beni protesto etmek için
Westboro Baptist Kilisesi geldi.
Hiç duydunuz mu bilmem.
Haberlere falan çıkarlar.
"Sahi mi? Kilise mi haberlere çıkıyor? Niye ki?" diyebilirsiniz.
Bazen asker cenazelerini de protesto ediyorlar,
öyle acayip işleri de var.
Kuliste oturuyordum, turne menajerim geldi.
"Westboro Baptist Kilisesi geldi" dedi. "Beni izlemeye mi? Sahi mi?"
"Hayır" dedi.
"Protesto ediyorlar."
Ön tarafta toplanmışlar, ellerinde salak pankartlar.
Pankartlar ev yapımı, fakirler çünkü.
"Günahkâr Tom" yazan pankartları vardı.
"Aynen öyle" dedim.
Evet.
Doğru.
Nefret içerikli pankartlar da vardı.
"Tanrı geylerden nefret ediyor" yazıyordu.
"Gey" yazmamışlar ama.
Başka bir kelime vardı.
Hani, babanınızın tuttuğu takım kaybedince söylediği…
Tamam, amcanızın söylediği. Birisi işte.
Üzerime alındım.
Kelimenin ima ettiği şeyden değil.
"Tanrı geylerden nefret ediyor." Bence doğru değil.
Bence Tanrı'nın insanlarla problemi var.
Çok fazla insan var
ve bu gey insanların suçu değil.
Çünkü kıçtan kayıyorlar. Bir bir mi anlatayım?
Hayret bir şey.
Birinin kıçına istediğiniz kadar boşalabilirsiniz,
hem de defalarca,
oradan bir şey çıkacaktır ama bir bebek değil.
Yani…
Yine de resmini çekmeye değebilir.
İsim verebilirsin. Çok yaşamayacak ama.
Ben gey değilim ama…
Bir erkeğe bakmaktan da utanmam. Cidden.
Yani, sahildeyim mesela.
Süper bir eleman var mesela, böyle…
Kaslı maslı falan. Bir laf atarım.
"Güzel.
Çok güzel.
Protein dozun ne? Ne çalışıyorsun?
Kardiyo, ağırlık? Tabii."
Seksi bir hatun geçermiş. "Siktir git kızım. Hayret bir şey!"
Galiba en gey hâlim…
Şubat ayındaydı.
Los Angeles'da bir gösterim vardı
ve Brad Pitt de geldi.
Bakın,
kaç doğumlu olduğunu
veya haftada kaç bebek yuttuğunu bilmiyorum ama bu adam…
Nefes kesici.
Soyunma odama geldi. Göz teması kuramadım.
Anlıyor musunuz?
"Ne haber? Nasıl gidiyor?" Böyleyim.
"Bana bak" dedi. "Hayır, bakamam."
"Hadi ama." "Bir susar mısın?"
"Beni öpmek ister misin?" dedi. "Olur."
"Öp hadi" dedi. Ben de öpüverdim.
Ne be?
Geylik bir durum yoktu.
Sonra birlikte duş aldık. O geylikti. Ama…
Spordan konuştuk, durumu dengeledik.
Hayatınızda
arkadaşım diyebileceğiniz bir kişi varsa şanslısınız.
Yani gerçek bir dost.
Benim dört tane var.
Brad Pitt…
Ona "Pitt Stop" derim, o kadar yakınız.
Ve üç kişi daha. Yakından tanıdıklarınız.
Sırlarınızı paylaştığınız insanlar.
Bir arkadaşım var, ot içtiğini saklıyor karısından.
Adı Casey.
Bir arkadaşım karısından hamburger yediğini saklıyor
çünkü herif şişman, adı Charlie.
Şimdi öğrenmişlerdir artık…
Yıllardır tanıdığınız insanlar hakkında yeni bir şey öğrenmek çok acayip.
Bu adamları 25, 30 yıldır tanıyorum.
Geçen hafta şunu öğrendim,
25 yıllık arkadaşlıktan sonra
meğer kıç yalayan bir benmişim.
Onca adamın içinde. Sizce de çok acayip değil mi?
Yani…
Çoluk çocukla arkadaşmışım, haberim yok. Ne bileyim.
İçlerinden biri de yeni âşık. Justin. Yeni âşık.
Bu yeni âşıklar genellikle her şeye açıktır.
Her şey güllük gülistanlıktır.
Justin bütün gün böyle…
"Ben âşığım."
"Ne güzel. Kıçını yaladın mı peki?"
"Hayır."
"O zaman onu sevmiyorsun."
"Hayır, seviyorum." "Hayır, sevmiyorsun."
"Sevseydin ona dünyanın en tatlı öpücüğünü verirdin."
"İyi de kız orasından sıçıyor."
"Sıçarken yapma o zaman."
Biraz bekle.
Duşa falan sok. Brad'e öyle yaptım.
"İğrençsin." "Aman, iyi be."
Sonra bana "Köpekler öyle yapar" dedi. "Efendim?"
"Köpekler kendi kıçını yalar" dedi.
Dedim ki, "Bir defa,
kendi kıçımı yalayabilseydim
turneye çıkmazdım."
Doktor dur diyene kadar devam ederdim.
Beni karşısına oturtup şey derdi,
"Buna devam edersen sende kıç mıç kalmayacak."
"Ama iyi geliyor."
"Sana güvenmiyorum.
Boynuna bir huni geçireceğim."
"Patilerimle çıkarabilirim." Tamam.
Pardon ya. Çok salakçaydı. Pardon. Evet…
Keşke babam burada olsaydı. Birkaç ay önce vefat etti.
Anlıyorum. Hayatın bir cilvesi. Herkesin başına geliyor.
Hastanede bir hasta ziyaretine gitmemiştim hiç.
Yeni bir deneyim oldu. Tuhaf.
Bilmiyorsanız şöyle, hastaneye giriyorsunuz,
bir görevli geliyor, şunu mu görmeye geldiniz diyor.
"Evet", falan. "Çok dayanmaz" diyorlar.
"Bana da öyle geldi. Ben de ondan geldim zaten."
"İçeri geçip ölümünü izleyebilirsiniz" diyorlar.
"Teşekkürler."
Bana kalırsa birinin ölümünü izlemek,
o kişiyi siz öldürmeyecekseniz…
Anlaşılmaz bir şey.
Yani birini boğmaya çalışırsın onu anlarım…
"Ölüyorum."
"Biliyorum. Ölmeni istiyorum. Ondan yapıyorum."
O iyi gelir belki. Bilmem.
Ömür boyunca arzuladığın öforik bir duygu olduğunu tahmin ediyorum. Ama…
Garth Brooks'a sorun. O size anlatır.
Hadi ama.
Cesetler nerede Garth?
Lütfen.
Noktaları birleştirin. Pekâlâ…
Şöyle söyleyeyim. Babamla harika bir konuşma yaptık.
O duruma düşerseniz siz de yaparsınız umarım.
Harika bir sohbetti. Sonra bombayı patlattı.
"Sana hiç anlatmadığım bir şey var" dedi. "Öyle mi?" dedim. "Neymiş?"
Bir ara cidden şunu diyecek sandım,
"Arka bahçede gömülü bir hazine var.
Senin için."
"Nedir söylemediğin?" dedim. "Kadınlarda kasık kılını seviyorum."
"Ne?"
"Annen kıllarını kesip duruyor."
"Ne diyorsun be adam?"
"Bana bunları niye anlatıyorsun?"
"Kime anlatayım peki?"
"Tanrı'ya anlat. Yanına gidiyorsun."
Bu. Sonra malum sözcükle siyahileri aşağıladı ve öldü.
Son arzusu buydu. Tamam mı?
Bir Dilek Tut Derneği küplere bindi.
"Bunu tasvip etmiyoruz" dediler. "Ediverseniz, adam ölüyor."
Siyahilere sövmek veya Tom Brady'yle tanışmak?
"Sokayım Tom Brady'ye" derim. "Söyleyeceğim."
Çocuk sahibiyken ebeveyn kaybetmek boktan bir durum.
Onların çocuklarınızla takılmasını istiyor insan.
İki oğlum var.
Biri altı, diğeri üç yaşında.
Erkek çocukları.
Yani bildiğiniz, harbi erkekler. Anlatabildim mi?
Merak etmeyin, tercihlerini sorduk.
"Herhâlde yani" falan dediler.
"Karar sizin çocuklar."
Bakın…
Neyse ki yakınlarda bir kuzenim oturuyor,
onun da aynı yaşlarda iki kızı var.
Altı ve üç yaşlarında.
Bu son derece farklı deneyimi
çok yakından ve bizzat yaşıyorum, sabah akşam.
Kızlar bizim eve geliyor. Ah, ah.
Bu kızların benim olmaması için ne günah işledim acaba? Kızlar…
Kızlar geliyorlar ve şöyleler,
"Merhaba Tommy amca."
"Merhaba kızlar."
"Nereye oturalım?"
"Sandalyeleri deneyin."
"Boyama yapmak istiyoruz" diyorlar.
"Tabii canlarım."
Sonra oturup
bildiğin boyama yapıyorlar lan.
Bir saat sonra odaya dönsem
şöyleler bak…
"Ne güzel" diyorum.
"Benim oğlanlar nerede?
Evin içindeler mi?
Evin tepesindeler mi?
Yoksa… Ha, sokaktalar. Mükemmel."
"Ne yapıyorsunuz oğlum burada?"
"Boya kalemlerinin hepsini kırdık
sonra da posta kutusuna attık."
"İyi ki yaptınız. Çok sağ olun."
Altı yaşındaki soruyor, "Kötü bir adam senin eşyalarını alsa ne yaparsın?"
"Geri isterim. Ne bileyim."
"Ben elime bir kılıç alırım.
Ve onu ikiye keserim.
Sonra da posta kutusuna atarım."
"Posta kutusuyla derdin ne Dahmer?"
"Dedem kıllı seviyormuş, biliyor musun?" dedi. "Bana bak…"
"Seni mi aradı? Nasıl öğrendin?"
Çocuklarım bana Tom diyor.
Çok sinir bozucu.
Büyük olan sürekli böyle, "Ne haber Tom?"
"Üvey baban değilim lan senin. Doğru konuş."
"Keşke. Her şey çok kolaylaşırdı. Ama değilim."
"Baba de bana" olur mu? "Tom iyi ya." "Üf, peki."
"Sesine ne oldu? Sigara mı içiyorsun? Niye öyle konuşuyorsun?"
Çocuk sanayide usta sanki, sesi öyle çıkıyor.
Nuh nebiden kalma oyunlara takmış durumda, Pac-Man gibi.
Ve sürekli Pac-Man soruları soruyor,
sabah, öğle, akşam.
Gecenin üçünde kaldırdı beni.
Şunu söyleyeyim. Bir insan nasıl uyandırılır, bilmiyor.
Suratıma yapışmış böyle…
İnsan kalp krizi geçirir resmen.
Böyle bak, "Hey, Tom!"
"Ananı avradını!"
"Ne var?"
Soru şu, "Pac-Man'in bir eve
ihtiyacı olsaydı ne yapardı?"
"Ne oluyor… Ne?" falan diyorum.
Soruyu anlamadığımı sanıyor.
Yavaş soruyor anlayayım diye.
"Pac-Man'in bir eve ihtiyacı
olsaydı…"
"Bir emlakçıyı arardı." Kalp krizi geçiriyorum ulan!
"Pac-Man kredi çekip bir ev alırdı."
"Sağ ol. Ben yatıyorum."
"İyi. Ben üç gün kendime gelemem. Çok sağ ol."
Bu arada,
komodinin üstünde de ufaklık için bebek monitörü var.
Bu arkadaş yatakta doğrulmuş,
"O neydi öyle?" dedi.
Bu sefer onun odasına taşındım.
Üç yaş göbeğiyle duruyor öyle. Hani şey gibi…
Benzin istasyonu sahibi gibi. "O duruş ne lan öyle?"
"Ne var?" dedim. "Neydi o?" dedi.
"Ne neydi?"
"O işte."
"O ne?"
"O neydi?" dedi. "Ne sorduğunu anlamıyorum oğlum."
"Çuf çuf muydu?" dedi.
"Ne?"
"Çuf çuf muydu diyorum?"
"Sen salak mısın ya" tonunda söylüyor.
"Bizim trenler,
başında kondüktör olmadan
çalıştırılır mı?" "Hayır" dedim.
"O neydi peki?" dedi. "Bilmiyorum."
"Belki çuf çuftur" dedim. "Öyle. Bir daha olmasın" dedi.
Ne…
"Emredersin El-Kaide komutanı, mağarana dön."
Cidden sinirlendiğinde gülen bir çocuk.
O şeker şeylerden birini gördünüz mü bilmem ama…
2-3 yaş çocuklar genellikle şakacıktan sinirlenince güler.
Taklit edersiniz. O yaştaki bir çocuğa gidip
"Röö" falan deseniz hemen…
Bu çocuk öyle değil ama.
"Şu tansiyonun bir fırlasın bakalım aslanım."
Buna yakın en çok şeye gülmüştü, yakın bile değil,
araba anahtarlarımı tuvalete attığında.
Hata bendeydi galiba.
Yerine asmamıştım.
Sehpanın üzerine koymuştum, keyif benim değil mi.
Yorucu bir gündü. Koltukta uzanıyordum.
O fırlama
odaya girdi,
anahtarları gördü,
bakış şu…
"Hayır. Sakın."
Anahtarları eline alıp "Kovala bakalım" dedi.
"Koridorda."
"Tamam" dedim.
Avans verdim. Üç yaşında sonuçta.
Ayağa kalktığımda
çoktan tuvalete ulaşmıştı.
"Olamaz" dedim.
Vardığımda ise…
Resmen çıldırdım.
Ona kızmadım. Kendi hayatıma kızdım.
Anlıyorsunuz.
"Ha sikeyim!"
"Hayır!"
"Ha sikeyim!"
Ona dönüp baktığımda ifadesi şu, "İşte bu be, işte bu!"
"Çok komik bir adamsın."
Bastım tekmeyi adiye.
Küçük piç kuruları.
Altı yaşındakiyle
duşa girdik.
Altı yaşında, on altı değil.
Küçük çocukla duşa girmediyseniz size bir tavsiye.
Çocuk sizin mi bir bakın.
Yoksa…
"Adın ne bakayım?" derseniz tuhaf kaçar.
Benim oğlum.
Şey istedim yani… Eğlenceli bir baba olmak istedim.
Eline duş başlığını verdim.
Hoşuna gider diye düşündüm o an.
"Duş başlığını tutmak ister misin?" dedim.
"Olur" dedi.
Verdim eline. Duşakabini temizlemeye başladı.
Artık bir dakika sonra falan dayanamadım,
"Beni de mi ıslatsan?"
Laf şu. "Rahat ol Tom. Sorun yok."
Sonra bana baktı.
"Penisin büyükmüş" dedi.
"Benimki küçük."
"Benimki kalktı da ondan oğlum."
"Gel seninkini de büyütelim. Şöyle yapınca…"
"Daha neler."
Oğlumu boşaltmadım.
Hep bunu söylemek istemişimdir ama.
İşin aslı…
İşin aslı, gerçekten de öyle dedi.
"Penisin büyükmüş. Benimki küçük."
Ben de aslında şunu dedim,
akabinde,
yani onu söylediği an,
hemen saniyesinde,
"Hayır!" diye haykırdım.
Niye "hayır" diye bağırdın ki diyeceksiniz.
Galiba çünkü tam o anda
olur olmaz her yerde
böyle abuk sabuk konuşmasından korktum.
Ne bileyim, bir mağazadayken falan,
"Penisin büyük mü?" falan demesin.
"Çocuk işte. Bilirsiniz."
"Yo, bilmiyorum. Bu ne iş lan?"
İşin kötüsü,
çocuğu korkuttum.
Bağırdığımda yani. Rezalet bir duygu. Aşırı tepkim yüzünden
çocuğun yüzündeki korkuyu görüyorsun. Durumu düzelteyim dedim.
Yani o durumda ne denirse artık.
Şöyle bir şey söylenir herhâlde dedim.
"Yanlış bir şey yapmadın. Gördüğünü söyledin sadece.
Sana bağırmamalıydım. Özür dilerim. Terapiye gidelim mi?
Seni seviyorum oğlum." Yani…
Ama olay çok hızlı cereyan etti, ne diyeceğimi bilemedim.
Aklıma gelen en iyi ikinci şeyi yaptım.
"Hayır!
Sen…"
İyice kafası karıştı.
"Penisin büyükmüş."
"Benimki küçük."
"Kimseye söyleyeyim deme oğlum."
"Dedemin penisi de büyük müydü?"
"Hatırlamıyorum. Görmeyeli çok oldu.
Gidip ninene soralım."
Sorduk da.
Büyük değilmiş.
Bilginiz olsun,
benimki de değil.
Buradaki herkes için şunu iyice açıklığa kavuşturayım.
Benim penisim büyük değil.
Ama altı yaşındakiyle kıyaslayınca…
Balyoz gibi anasını satayım.
Medarı iftiharım.
Sahneyi yıkacaktın oğlum.
Gerçek şu ki ben…
Çok mutluyum,
tekrar stand-up yapabiliyorum, ayakta olmak çok güzel.
Çünkü yakın zaman önce
bir spor sakatlığı yaşadım. Bilginiz var mı bilmem.
Şey…
Bilmiyorsanız da bunu gülmeden söylemeyi deneyeceğim.
Tom, yani ben,
yani karşınızda dikilen bu adam,
ciddi bir sakatlık yaşadı,
hem de bir
smaç yarışmasında.
Çember de normalden daha alçaktı. Evet…
Akıl alacak iş değildi. Şöyle söyleyeyim,
diz kapağımın tendonunu parçaladım. Tam buradan.
Ki normal yani, olur öyle şeyler.
Klay Thompson'a oldu, bana oldu.
Bize oluyor böyle şeyler. Ama…
Klay Thompson olmadığım için ben kolumu da kırdım. Ve…
Bunların hepsi kayıtlı ki bence hiç komik değil
ama o gün çok insan eğlenmiş.
Soranlara, "Ben pek eğlenmedim" diyorum.
Şaşırıyorlar. "A, öyle mi?"
Paylaşmak istediğim bir olay var yalnız, onu anlatayım.
Sakatlandıktan hemen sonra acile gittik.
Feci hâldeydim, kolum mahvolmuş, ayağımı oynatamıyorum.
Beni ameliyata hazırlıyorlardı.
O sırada bir travma uzmanı
odaya girdi,
röntgenlerime baktı
ve "Araba kazası mı?" dedi.
Orada uzanır hâlde başımı eğdim, "Smaç yarışması" dedim.
"Efendim? Ne dedin?"
"Ya smaç yarışması işte."
"Smaç basarken mi araba çarptı?"
"Onu bunu bırak da işini yapsana sen."
İnsanlar bilmiyor ama üç hafta hastanede yattım.
Çok uzun bir süre.
Ama çok sevgili "arkadaşım" olmasaydı bunun üstesinden gelemezdim.
Dilaudid.
Evet. Bunca zaman
otla kafa bulacağım diye
boşa kürek çekmişim.
Uyuşturucu diye muhteşem bir şey varmış.
Bu meret çok etkili. Ve…
Biri size oksi vermek isterse iki tane isteyin.
Çünkü muhteşem bir şey, başınıza bir şey de gelmez.
Hayır, hayatınız kararacak ama o an iyi hissediyorsunuz.
Tek kötü tarafı,
bir daha asla sıçamayacaksınız.
İlaçları almaya başladıktan sekiz gün sonra sıçabildim.
Çok korktum.
Doktoru çağırdım.
"Bir kolum iş görmüyor, bir ayağım sakat.
Nasıl eğilip de kıçımı sileceğim?" dedim.
"Sen onu merak etme" dedi.
"Hemşirelerden biri halleder." "Peki" dedim.
Bir erkek hemşire geldi anasını satayım.
Onlar da o işi yapabiliyorlarmış.
Herif kapıda durdu,
bir paket ıslak mendil attı.
Dedim, "Bu ne?"
"Doktor söyledi, temizlenmen gerekiyormuş" dedi.
Dedim ki…
"Sen yapacaksın."
Koskoca, profesyonel hemşire gözümün önünde
şöyle oldu, "Ha siktir."
Adam resmen işi bıraktı gitti. Çok acayip değil mi?
Beş gün sonra ikinci kez bir hareketlenme oldu.
Yaşlı bir kadın hemşire gönderdiler. Bana uyar.
Kadın sürekli konuştu.
Yani düşünebiliyor… Çok savunmasız hâldesiniz.
Arkada vırvır ediyor, "Bu kadar kakayı nasıl temizleyeceğiz?"
"Ne bileyim ben? Bir sus."
"Vah vah" falan diyor.
"Sen de çok kıllıymışsın."
"Öyle, babam için bıraktım."
Yani…
Ne var?
Yani…
Cennetten buraya baktığını hayal ediyorum.
"Oğlumun kıllarına bak be. Ne güzel!"
Yanında da Tanrı var. "Güzelmiş."
Babamı çıplak hayal ediyorum bu arada.
Ben…
Cennetteki herkesi çıplak hayal…
"Bugün ne giysem" derdi yoktur herhâlde orada.
İnsanlar çıplaktır. Tanrı da çıplaktır.
Bir süre sonra Tanrı'nın
acayip bir aleti olduğunu babam fark etmiştir herhâlde.
Değil mi?
Tanrı yani. Muhteşemdir. Efsane bir şeydir. Bence rengi mavi.
Ve bence…
Etrafında sarı bir hâle var.
Bir süre sonra babam şey demiştir,
"Dokunabilir miyim?"
"Tabii" diyor Tanrı da.
"Sen de benim bir evladımsın."
"Teşekkürler. Çok naziksin."
Sonra Tanrı şey dermiş, "Kar da yağdırayım mı?"
Kar bu işte. Bilmiyor muydunuz?
Kar yağıyor.
İyi. Kar zevkinizin içine sıçmışımdır umarım.
Altı ay boyunca
yoğun bir terapi aldım, fizik tedavi, meslek terapisi.
Buradan tüm dünyadaki terapistlere
saygılarımı sunuyorum.
Harika insanlar.
Tekrar normal bir şekilde
hayatıma dönebilmem için benimle ilgilendiler.
Bu beni hep hayrete düşürür.
Tam yedi ay, sakatlandıktan tam yedi ay sonra
evdeydim.
Uyuyordum.
Saat gecenin ikisi.
Karımın bağırdığını duydum.
Yani ciddi ciddi çığlık atıyordu.
Elime bir yastık aldım,
döndüm,
yastıkla kulağımı kapattım.
"Uyumaya çalışıyorum burada."
Sonra adımı seslenmeye başladı.
"Tom?"
"Lanet olsun" dedim.
"Bu ciddi bir şey."
Kalktım, kendime yiyecek bir şeyler hazırladım.
Bir içecek aldım.
"Pekâlâ" dedim.
"Gidip onu bulayım."
Saat gecenin ikisi.
Hiçbir şey göremiyorum. Çığlıklarına doğru gidiyorum sadece.
Nihayet onu merdivenlerin dibinde otururken buldum.
"Ne yapıyorsun burada?" dedim. "Bileğimi burktum galiba" dedi.
Işığı açtım.
Bir baktım ki
şöyle durması gereken kemik…
Böyle duruyordu.
"Bu burkulma değil" dedim.
"Eminim."
"Ne yapayım?" dedi.
"Sen bir şey yapma.
Ben 911'i arayacağım."
Şunu itiraf edeyim,
911'i arayacağım için
çok heyecanlıydım.
Hiç öyle heyecanlandınız mı? "Aramaya değer gerçek bir olay" dediğiniz?
"Bu oyunu bu yüzden oynuyoruz."
Aradım.
Operatör açtı. "911."
O kadar enerjiğim ki
"Kemerlerini bağla" dedim.
"Peki" dedi.
"Polis mi, itfaiye mi, ambulans mı lazım?"
"Ambulans!
Ama yine de herkesi gönder!" "Ne oldu ki?" dedi.
Şöyle kaldım…
Ve şunu fark ettim,
söyleyeceğim şey ne kadar doğru olsa da
kulağa biraz şüpheli geliyor.
Ama söylemek zorundaydım.
"Karım merdivenlerden düştü."
Operatörden bir ses. "Hmm."
"Nasıl oldu bu?" dedi. "Nereden bileyim" falan dedim.
"Yalnız mıydı?" dedi. "Ben bir avukat mı arasam?" oldum.
Sağlık ekibi geldi, dört kişi.
Kapıyı açtım.
"Ne oldu?" dediler. "Biliyorsunuz" dedim.
"Karım merdivenlerden düştü."
"Nasıl oldu bu?"
"Bilmiyorum."
"Yalnız mıydı?"
"Avukatımı vereyim, onunla konuşun isterseniz."
Onunla ilgilenmeye başladılar.
Ayağını falan sabitlediler, serum taktılar.
Karıma doğru eğildim, özel olarak konuşmak istedim.
Bazen yaparız ya.
"Bak, sana bir şey söyleyeceğim.
Benimle konuşma tarzlarını sevmedim" dedim.
"Herkes bu işte bir parmağım olduğunu ima ediyor gibi.
Bu durumdan hiç hoşlanmadım."
Sonra kenara çekildim.
Birkaç dakika sonra
karım bir açıklama yapmaya karar verdi.
İçinden gelerek.
"Arkadaşlar?" dedi.
Hepsi ona döndü.
"Kocam beni hiç incitmez."
Şöyle bir baktım…
"Ne yapıyorsun ya?"
"Uzun zamandır beraberiz.
Onun yaptığını düşünüyorsanız yapmadı."
"Kapa lan şu çeneni" dedim.
"Yoksa seni öldürürüm."
Hastaneye gittik. Doktor, "Ne oldu?" dedi.
"Bir tane yapıştırdım, merdivenlerden düştü" dedim.
"Seni çok iyi anlıyorum" dedi.
"Çok çenesi düşük." "Sorma."
"Sen bir de evde gör."
Yok, daha iyi şimdi. Dersini aldı. Beni de anlıyor artık.
"Yemeğim altıda hazır olacak."
Evet…
Bir gösterimde duydu bu hikâyeyi,
"Düşünsene, gerçekten vursaydın bir de" dedi.
Bir durdum…
"Düşünebiliyorum."
Ona hiç üzülmeyin olur mu?
Ciddiyim. Ona büyük bir kıyak geçtim.
Yapmamı istedi, ben de yaptım.
Vasektomi yaptır dedi, ben de yaptırdım.
Kestirdim. Evet.
Bakın.
Kadınlar bunu hep alkışlar, hep de yuhalayan bir erkek olur.
Sanki tüm spermimi alıp koynuna sokacak.
Bir erkekseniz ve bunu yaptırmayı düşünüyorsanız
yaptırın, basit bir operasyon.
Ameliyat sabahı gergin oluyorsunuz.
Sonuçta hayalarınız.
Bir masaya yatıyorsunuz. Çok soğuk. Eksi 250 derece falan.
Yavaş yavaş önlüğü kaldırıyorlar, "Kimler varmış burada?"
Çükünüz size bakıyor, "Bunu nasıl yaparsın?" der gibi.
Ama 15 dakikada işlem tamam. Muazzam bir şey bence.
Bir hafta sonra kontrole gidiyorsunuz.
Kontrol dediğiniz de bir ürolog bakıyor size.
"Tamam, indirin bakalım. Hmm, güzel…"
"Tadı değişmemiş."
"Şimdi bir ev ödevi vereceğim." Aynen bunu dedi.
"Bir ödev vereceğim." "Neymiş?" dedim.
"Eve git, 20 kere boşal" dedi.
"21'inciyi bu kaba koy ve getir, test edip
temiz misin, söyleyeceğiz." "O iş kolay" dedim.
Ev ödevimi hiç aksatmam yavrum.
Tam odadan çıkarken
kapıda durdu.
"Az kalsın söylemeyi unutuyordum" dedi.
"Acele etme."
"Etmeyecektim" dedim.
Sonra bana,
"Bazen söylemeyi unutuyorum" dedi.
Yani bazı kişiler
çok hızlı teslim ediyormuş
ev ödevlerini. Hemen sordum.
"20'yi tamamlamada en hızlı süre ne?"
"48 saat" dedi.
Bir durdum…
"Rekor o pezevenkte kalabilir. Benim hiç işim olmaz."
"En birinci şampiyona bir alkış."
Eve gittim ve bir hafta daha izin aldım.
Şeyim morarmıştı. Ağrıyordu. Ne yapalım.
Ama bir hafta sonra, "Hadi bakalım" dedim.
Yavaş yavaş başladım. İşte…
"Uyan."
Bir değişiklik vardı.
Tuhaftı. Farklı bir histi.
Sistemin açıldığını hissediyordum.
Bana şeyi hatırlattı.
Hani kışın ilk kez klimayı sıcakta açarsınız ya?
"Bu koku ne be" falan dersiniz.
Toparlandığını hissediyordum.
Ama beni yiyip bitiren o düşünceyi kafamdan
bir türlü atamıyordum.
Ki o da şuydu. "Yalnızca kan gelecek."
İstediğimden değil.
Öyle olacak sanıyordum.
Korku içinde attırmaya çalışıyordum…
"Kesin kan gelecek!"
Ama devam ettim. Durmadım.
Nihayet boşaldığımda kan falan yoktu.
Rahatladım ve güldüm.
Çavuşu ilk tokatlamam
böyleydi bakın…
Öyle işte.
Evet…
Instagram kaldırdı ama görmek isterseniz
OnlyFans'te duruyor.
Aylık altı dolar.
Vasektomideki gibi bir acıya dayanmamın tek yolu
marihuanalı şeyler yemekti.
O garip, acılı ağrıya dayanmamın tek yolu buydu.
Bunları yemeyi sevdiğimi söyleyince hemen akabinde
şey demek zorunda hissediyorum,
"Ama ben dayanıksız olduğum için hafif dozda alıyorum."
Bazıları, ne bileyim… Bilirsiniz işte…
Bazıları her gün üçüncü boyuta geçmek istiyor.
Ben öyle değilim. Tamam mı?
Beş, on miligram bir şey alıyorum.
Sonra millet… Öyle.
Sonra millet bana isim takıyor, "10 Miligram Tom" diye.
Saçmalık.
Sokakta laf atıyorlar, "10 miligram mamanı aldın mı bebe?"
"Evet. Çünkü konuşabilmek istiyorum. Çok mu anormal bu?"
"İki bira içen insanlar yok mu?"
Hep şey mi olacak,
"Yok, ben 36 tane içmeyi seviyorum."
"Peki. Aferin sana Bert. İyi akşamlar."
"Ben tamirciyim." Neyse işte.
Evet.
Bert.
Şey…
"Hikâye nasıldı, unuttuk. Bir daha anlat."
En iyi arkadaşım.
Arkadaşlar demişken asla… Şunu netleştireyim.
İçiyorsanız, tüttürüyorsanız,
gözünüze bir şey zerk ediyorsanız
tanımadığınız insanlardan hiç korkmayın.
"Tanımadığım insanlar beni bayıltır, yok uyuşturucu verir"
bunlar palavra.
"Ya içkime ilaç atarlarsa?" falan diyor insanlar.
"Birinden cigara alıp da kendimden geçersem?"
Şunu bilin. Yabancı birinden değil, arkadaşınızdan gelecek bu.
Kazığın kralını arkadaşınızdan yiyeceksiniz.
Tecrübe konuşuyor.
Çok kafa dengi birkaç arkadaşım var.
Bu turnede bir arkadaşımın benimle aynı gece
aynı şehirde olduğunu öğrendim.
Bu işte çok nadir rastlanır buna. Miami'deydim.
Akşam yemeği planımı iptal ettim öğrenince.
Şehrin bir ucuna gittim.
Kulübe girdim ve canım arkadaşımı gördüm.
Bazılarınız tanıyor. Komedyen ve podcast'çi.
Adı Joey Diaz.
Şimdi…
Onu tanımayanlar varsa müsaade edin, onu size anlatayım.
Joey çok komik bir adamdır.
Komedyen.
60 yaşında.
Küba göçmeni.
130 kilo.
Görünüşü biraz şey gibi, plastik bir heykel yapıp
15 dakika ısı lambasının altında bekletmişsiniz gibi.
Dipnot olarak şunu da belirteyim,
20 yıl boyunca kokain ve eroin bağımlısıydı.
Bunun hikâyeyle alakalı olduğunu düşünüyorum.
Joey sevgi doludur.
Mekâna girince bana kocaman bir sarıldı.
Bana söylediği ilk şey şu oldu, "Sana bir şey aldım."
"Bana bir şey mi aldın? Ne?"
"Onluk seviyorsun biliyorum. Adın bile 10 Mili Tom.
Sana onluk aldım."
"Atıyorsun" dedim.
"Hayır, aldım" dedi. "Atıyorsun" dedim.
"Niye öyle dedin?"
"Çünkü yalancısın ve kötüsün. Yalan söylüyorsun."
"Söylemiyorum." "Kesin öyle" dedim.
Bir kavanozu var, elini açtı,
beş tane kapsül döktü eline.
"Al bakalım" dedi. "Palavra" dedim.
Sonra hareket şu…
Beşini de yuttu.
Bonibonmuş gibi.
"Belki gerçekten onluktur" dedim.
"Hadi bir tane alayım."
Dilime koydum, bir yudum su içtim.
Mideme doğru giderken ona baktım. İfade şu…
"Ne kadar aldım?" dedim. "10 miligram" dedi.
Sonra odadan çıkıp gitti.
Neyse, onu seyrediyorum.
30 dakika sonra kafam hafiften iyi oldu.
Sahnesi bittiğinde
kafam artık
bir milyon olmuştu.
Diyapazon gibi titreşiyordum.
Şöyleyim…
Gözlerimi açamıyorum.
Dışarı çıkabilmek için falan
adamın birine tutunmak zorunda kaldım.
Böyle gidiyorum…
"Joey, defolup gidelim buradan."
Gittik de. Nereye mi? Havaalanına.
"Hadi havadaki bir tüpte panik atak geçirelim."
Miami Havaalanı'nda yürüyorum,
beni gören korkudan altına sıçıyor.
Niye mi? Yürümeyi unuttum. Yürümeyi unuttum çünkü.
Vücut tarayıcısını çözemiyorum bir türlü.
Böyleyim…
"Nabzımı da duyabiliyor musunuz?"
Terliyorum ama bir yandan da üşüyorum.
Milletten battaniye istiyorum. "Battaniye var mı?"
"Battaniye istiyorum!"
"Tuvalet burası lan. Defol git buradan."
Meditatif bir şekilde kendimden geçmişim.
Uçakta. Sonra korku içinde uyandım.
Öyle uyandınız mı hiç? Doğruldum falan ve şöyleyim…
"Ben neden kötü biriyim?"
Ve hiç yapmadığım bir şey yaptım.
Kabin memuru
koridordan geçiyordu,
yanımdan geçerken kolunu yakaladım.
Sertçe.
Benim aleti eline verecekmiş gibi. Kavradım böyle.
Şaşırdı. Çığlık attı.
Kafam o kadar iyi ki saçmalıyorum. "Dur, nasıl olur? Biliyor musun?"
"Neden hayattayız?"
"Ne yapıyorsun be!" falan oldu.
Neyse ki yanımda efendi bir arkadaşım olan Shaun var.
Hemen, "Uyku ilacı aldı da" dedi.
"A, tamam" deyip yoluna devam etti kadın.
Benim için endişelenince Joey'yi kaldırdı.
"Joey?" "Ne var?"
"Tom'a ne verdin?"
"200 miligram."
"Esrar yağına batırılmış."
"Bana bunu niye yaptın?" dedim.
"Şimdi şeytanınla yüzleşeceksin yavrum" dedi.
"Şu an ona bakıyorum galiba."
Hatırlayın, o bundan beş tane aldı.
Bin miligram. Bir şey yokmuş gibi, "Yarın ne yapsak ya?" falan diyor.
"Ben hastaneye gidiyorum lan. Sen ne yapacaksın?"
Manyak.
Bakın. Sürpriz bir megadoz yaşamadıysanız şunu söyleyeyim,
korkunç bir şey.
Travma, panik, dehşet, ne ararsanız var.
Birkaç hafta önce
ben de anneme yaptım.
Yaptım.
Ziyaretine gitmiştim. Yalnız yaşıyor. Esrarı akşam aldığımı biliyor.
Uyumama yardım ediyor dedim, doğru da.
Onlara "sakız" diyor. Neyse…
Yanıma geldi, "Bu akşam sakız alacak mısın?" dedi.
"Evet" dedim.
"Bir tane alabilir miyim?"
"Olur" dedim.
Ona bir tane verdim çünkü ben de bir tane almıştım.
Bir tanesi kafamı iyi yapmıştı.
"Bu onu hoplatacak" dedim.
Birkaç saat yanında oturdum. "Nasılsın?" dedim.
"Bir şey hissetmiyorum" dedi.
"Sahi mi?" dedim. "Evet" dedi.
"İyi o zaman canım. Git yat, ruh hastası keş.
Ne diyeyim ben sana?"
Ertesi gün akşam oldu, yine yanıma geldi.
"Bu akşam bir sakız daha alabilir miyim?"
"Dün almıştın. Bir şey hissetmedin ama" dedim.
"İki tane mi alsam acaba?" dedi.
"Bence de" dedim.
İki tane verdim. Biraz takıldık.
Yine sordum,
"Var mı bir şey?"
"Hiçbir şey hissetmiyorum" dedi.
"Sahi mi?"
"İki tane daha mı alsam acaba?" dedi.
"Bana bak Pablo" dedim. "Biraz ağırdan alsan iyi olur."
"Almayayım mı yani?"
"Yok, yok al. Al sana iki tane daha."
Verdim ona.
Hepsini yedi. "Ben yatıyorum" dedi. "Tamam" dedim.
O kendi odasına gitti, ben misafir odasına.
Birkaç dakika sonra
birtakım mesajlar gelmeye başladı,
bugün bile hâlâ hatırlıyorum.
İlki şu, "Tommy, ben vızlıyorum."
V-I-Z-L-I
Y-O-R-U-M.
"İyi, süper" dedim.
Yani kim böyle der ki, "Ben vızlıyorum."
"Bu gece sağlam vızlayacağız bebeğim." Bu ne demek ya?
Tekrar yazdı. "Nabzım 125."
"Of, dönüyorum."
"Hahaha" yazdım. Eğleniyor sanıyorum.
"Hemen yanıma gel, iyi değilim" yazdı.
Odasına girdim,
annem dimdik oturuyordu.
Yaşlı bir kadın için endişe verici bir görüntü bu.
Çoğu ya uzanır ya da eğilir.
Yatakta böyle duruyor…
"İyi misin?" dedim. "Hayır" dedi.
Onu verandaya çıkardım. Temiz hava iyi gelir dedim.
Şu hemen belli oldu,
annem gerçekten kopmuş.
İlk önce şöyle yapmaya başladı,
"Dudaklarım!
Birbirine yapışmış."
"Sana su getireyim" dedim.
"Karnım neden aç?" diye sordu.
"Esrarın etkisi bu" dedim.
"Burada köpek vardı, şimdi gitmiş" dedi.
Ben böyleyim, "Eyvah eyvah."
Gülmeye başladım.
Öyle böyle değil ama.
"Ha-ha-ha" falan değil.
Derinden, hayvani bir…
77 yaşındaki annemin kafayı bulmasını izliyorum.
Gülme falan değil bu, beyin artık kendini kapatıyor.
Seslere tepki verişini izliyorum.
Böyle…
Canım da acıyor. Öyle gülünce yemek borum…
Gülerken ona bakıyordum.
Sonra bir noktada, suratı çarpıldı.
Yüzü böyle oldu…
Ve bana bakıp şöyle dedi.
"Bu gülmelerin, yarın cesedimin başında gözyaşlarına dönecek."
Dondum kaldım.
"Ne?"
"Kusursuz bir cinayet" dedi.
"Senin yaptığını kimse anlamaz."
Ciğerlerim o anda ters yüz oldu.
Gözlerimden artık yaşlar akmaya başladı.
Kafası o kadar iyi ki kahkahalarımın düşüncelerini doğruladığını sanıyor.
Hayatını bağışlamam için yalvarmaya başladı.
"Tommy, lütfen!
Lütfen!
Beni öldürme!
Ben senin annenim!"
Sandalyeye yığıldım kaldım.
Böyle…
Uyandım. Neredeyim lan falan oldum.
Sabah oldu.
İkimiz aynı anda mutfağa girdik.
"Merhaba anne" dedim.
Bir şey demedi. "Aha sıçtık" dedim.
Kahve makinesine doğru gitti ve şey dedi…
"Dün beni öldürmeye çalıştın, biliyorum."
"Zekiceydi."
"Ama hâlâ buradayım Tommy."
"Seni öldürmeye çalışmadım" dedim. "Evet, çalıştın" dedi.
Neyse, o gün evde yoktum.
Sonra geri döndüm.
"Sana bir özür borçluyum" dedim.
"Çok fazla verdim. Özür dilerim."
"Tamam, affettim" dedi.
"Sahi mi? Sağ ol. Çok sevindim."
"Ama bir şey diyeceğim" dedi.
"Ne oldu?" dedim.
"Bu akşam bir sakız daha istiyorum" dedi.
"Ne?" falan oldum.
Artık her gün bir tane yiyor.
Kokain çekiyor. Kıllarını uzattı.
Komşularla sevişiyor.
En güzel yıllarını yaşıyor.
Ona denk gelirseniz
uyuşturucu verin.
Geldiğiniz için çok teşekkürler. İyi akşamlar.
THOMAS NADEAU SEGURA'YA NAMIDİĞER "TOP DOG" İTHAFEN
Alt yazı çevirmeni: Sarper Aman